Δευτέρα 1 Ιουνίου 2020

060 AAA Cosmoidioglossia Μην έχετε αυταπάτες. Δεν υπάρχει πάτος.

€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €
Οὖτις ἐμοί γ'ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ'ἄλλοι πάντες ἑταῖροι…
€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €
I
Το 2015, το πρώτο τρένο ή τραίνο εμπορευματοκιβωτίων από την Κίνα κατέφθασε στην Ολλανδία, στο λιμάνι του Ρότερνταμ.
Η διάρκεια του ταξιδιού ήταν 18 ημέρες.
Δια θαλάσσης ήταν 44 ημέρες.
Το συντομότερο χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο μπορεί να κάνει ένα πλοίο τη διαδρομή Κίνα - Ρότερνταμ είναι 29(+/-2) ημέρες.
Εξαρτάται από πιο λιμάνι της Κίνας ξεκινά (από το Shenzhen είναι λιγότερο), το φορτίο, τις συνθήκες και τους κόμβους κ.λπ.
Θα υπάρξει και τρένο για το Άμστερνταμ που θα διαρκεί 16 ημέρες.
Το μικρότερο χρονικό διάστημα που έχει γίνει σιδηροδρομικά η απόσταση Κίνας - Γερμανίας είναι δύο εβδομάδες, 14 ημέρες.
Δια θαλάσσης και με προορισμό το Αμβούργο το διάστημα κυμαίνεται από 24 μέχρι 34 ημέρες.
Στα προηγούμενα δεν γίνεται υπολογισμός μονάχα κόστους-οφέλους κατά τη διάρκεια της διαδρομής - ή για το πλήρωμα του τρένου που μπορεί να είναι ένα ή δύο άτομα - αλλά κυρίως για τις ημέρες που κερδίζονται:
Για το Ρότερνταμ, στη χειρότερη περίπτωση είναι 11-13 ημέρες και στην καλύτερη διπλάσιες.
Σε μια εποχή που ο χρόνος πυκνώνει αυτός ο αριθμός κερδισμένων 24ώρων είναι τεράστιας σημασίας.
                                                                 Επισήμανση
Τα προηγούμενα δεδομένα μπορούν να ενσωματωθούν
προσφέροντας μια περαιτέρω προοπτική στην τελευταίαπρόσφατη δημοσίευση (ηθελημένα παρακάμφθηκαν λόγω της ήδη ξεχειλωμένης εσωτερικής συνοχής της).
Για τους ίδιους λόγους στη συγκεκριμένη δημοσίευση δεν ασχοληθήκαμε στο βαθμό που θα θέλαμε με τα περί «ναυτικών δυνάμεων» (δες παρακάτω).
Τα χρονικά πλεονεκτήματα που όπως είδαμε προσφέρουν οι σιδηροδρομικές συνδέσεις παν-ηπειρωτικής/ευρασιατικής κλίμακας σχετίζονται και με τη λύσσα που υπάρχει για το βόρειο - αρκτικό πέρασμα (παρατηρείστε την κεντρικότητα που κατέχει η Ρωσσία και στις δύο περιπτώσεις, τόσο ευρασιατικά ηπειρωτικά όσο και αρκτικά ωκεάνια).
Στις διαδρομές που προαναφέραμε, από την Κίνα μέχρι τη Γερμανία/Ολλανδία, γνωρίζουμε που βρίσκονται τα «δύσκολα» σημεία.
Στο Σιντσιάνγκ και στην Πολωνία.
Όσα διαβάσατε στο I αποτελούν την είδηση και αυτό για το οποίο θέλουμε να σας ενημερώσουμε.
Όσα ακολουθούν αποτελούν προβληματισμούς που απορρέουν από αυτό το δεδομένο και τη γενικότερη ιστορικότητα των πραγμάτων.
II
Όμως η σιδηροδρομική σύνδεση διηπειρωτικών διαστάσεων είναι θέμα ευρύτερο & υποβαθμισμένο ιστορικά.
Το συναντάμε στην ιστορία της εσωτερικής ολοκλήρωσης των Η.Π.Α καθώς και σε παλαιές πολιτικές αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό τους (οι Δημοκρατικοί του νότου είχαν αντιταχθεί στην κατασκευή διηπειρωτικού σιδηροδρόμου την οποία αργότερα, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, ψήφισαν και προώθησαν οι Ρεπουμπλικανοί).
Κυρίως όμως σχετίζεται και με την εξέλιξη του παγκόσμιου εμπορικού συστήματος και των ιστορικών μας αντιλήψεων.
Υπαινιχθήκαμε, γράφοντας για τα ποτάμια και τις πόλεις, ορισμένα πράγματα «περί θαλασσών» και «ναυτικών δυνάμεων».
Παλαιότερα επί της τριάδος χρήμα, ναυτικό και δίκαιο οικοδομήθηκε ένα ολόκληρο μεγα - ιδεολογικό πλέγμα που δημιούργησε ακόμη και δική του ιστοριογραφία ανακατασκευάζοντας το παρελθόν.
Πιο πρόσφατα, χρηματοοικονομικές αγορές και χρηματιστηριακές και επενδυτικές κινήσεις κεφαλαίων, μαζί με ορισμένα ακόμη στοιχεία, θεωρήθηκαν «απεδαφικοποιημένες» δυνάμεις εξαΰλωσης του χώρου που παρήγαγαν «μη εδαφικές αξίες» και οι οποίες αντιπαρατέθηκαν σε συστήματα «εδαφικών αξιών» (Οι δυνάμεις της μη ή μετα εδαφικότητας αγαπήθηκαν πολύ από δυτικοκεντρικούς γκλομπαλιστές και ευρωκεντρικούς φιλελεύθερους και μαρξιστές.
Οι τελευταίοι - όχι τυχαία - τρώνε χυλόπιτα από την Κίνα η οποία πέρα από την μικροηλεκτρονική και τον κυβερνοχώρο ενισχύει και την εδαφικότητα, σε αντίθεση με τις Η.Π.Α οι οποίες, τουλάχιστον μέχρι και πριν από την εκλογή Τράμπ, έκαναν το αντίθετο:
μεταϋλιστικοτητα και άγιος ο - εκκοσμικευμένος - θεός).
Η πρόσφατη επισήμανση πως τα δεδομένα και οι επικοινωνίες (που θεωρούνται «άυλα» και μετα - εδαφικά) μεταφέρονται σε ποσοστό 95% με εδαφικό υποβρύχιο τρόπο, σχετίζεται με τα προηγούμενα.
Η παρουσία ωκεανών στο μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας της Γης δρα ως ανασταλτικός παράγοντας και καθιστά σχεδόν αδύνατον για οποιοδήποτε κράτος να επιβάλλει πλανητική ηγεμονία. 
Αυτός είναι ένας βασικός λόγος που κατά την πρώτη μετα-ψυχροπολεμική περίοδο της παγκοσμιοποίησης υπήρξε γιγάντωση - προερχόμενη  από τις Η.Π.Α - της ιδεολογικοποίησης αυτών των μετάεδαφικών θεματικών ως μέσων υπέρβασης αυτής της κατάστασης, αν όχι σε επίπεδο πραγματικότητας, τουλάχιστον μέσα στα μυαλά των ανθρώπων (Οι άνθρωποι ζουν εντός του φυσικού και αστικού περιβάλλοντος τους αλλά και εντός ιδεολογικών κλιβάνων.
Οι ιδέες έχουν σημασία, βαρύτητα και δύναμη.
Οι διαμορφωτές πολιτικής το γνωρίζουν αυτό.
Και όσοι συνέβαλλαν στη διαμόρφωση της ευρωκεντρικής ιδεολογίας και ιστοριογραφίας το γνώριζαν.
Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν και δεν αναπαράγουν απλά 'fake news', ζουν και διαμορφώνουν τη ταυτότητα τους με βάση μια  'fake history').
III
Δίχως σιδηροδρομικά και οδικά δίκτυα και άξονες, και διάφορες άλλες «εδαφικότητες», δεν υπάρχει εσωτερική ενσωμάτωση και ολοκλήρωση κρατών (ή περιοχών).
Οι Η.Π.Α δεν πέτυχαν την ενσωμάτωση και την εσωτερική ολοκλήρωση τους με τα πλοία, αλλά με τους δρόμους και τα τρένα (την ενσωμάτωση δε, με τα όπλα).
Τα πλοία μπορεί να συνέβαλλαν στην ολοκλήρωση - των πόλεων - της Βενετίας και της Κωνσταντινούπολης ή του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης, δεν συνέβαλλαν όμως στην εσωτερική ολοκλήρωση - των κρατών - της Ιταλίας, της Τουρκίας και της Βρετανίας ή ενός κράτους ηπειρωτικών διαστάσεων όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Γενικά μιλώντας, οι οδικοί και σιδηροδρομικοί άξονες συμβάλλουν στην (εσωτερική) ολοκλήρωση ενώ τα πλοία στο (εξωτερικό) εμπόριο.
Υπάρχουν βέβαια και μοναδικές γεω-περιοχές, πέραν των πόλεων, όπου τα πλοία συμβάλλουν - ή μπορούν να συμβάλλουν - στην εσωτερική ολοκλήρωση και όχι απλά σε σύνδεση τους: Ινδονησιακό αρχιπέλαγος, Αιγαίο [*], Καραϊβική, Φιλιππίνες, Κανάριες Νήσοι, το νησιωτικό σύμπλεγμα της Χαβάη (σποραδικότητα).
Η Μεσόγειος  επίσης, που αποτελεί κατηγορία από μόνη της.
Σε μικρότερο βαθμό θα μπορούσε να προστεθεί η Βαλτική κυρίως [*], ίσως και ο Κόλπος της Καλιφόρνια, ενώ ο Εύξεινος Πόντος μάλλον όχι.
Σε κόλπους όπως αυτούς της Βεγγάλης και του Μεξικό δεν μπορούμε μιλήσουμε για ολοκλήρωση αλλά για σύνδεση.
IV
Aπό τη δεκαετία του 1970, ιδιαίτερα όμως κατά τη μεταψυχροπολεμική περίοδο της U.S-led Globalisation, αναπτύχθηκε μια ιδεολογικά κατασκευασμένη - ή τουλάχιστον ιδεολογικά ριζοσπαστικοποιημένη - διχοτομία ή διπολικότητα, μεταξύ εδαφικότητας και μη εδαφικότητας.
Λες και υπάρχει κάποια εσωτερική λογική και φυσική νομοτέλεια το ένα να είναι πλήρως εναλλακτικό - και μόνον εναλλακτικό - του άλλου.
Όσες και όσοι δεν αναγνωρίζουν διαφορές μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού περιβάλλοντος χώρου δεν τα βλέπουν αυτά τα πράγματα.
Στο ένα άκρο αυτής της νέας διπολικότητας (η οποία φυσικά κατ'όπιν εορτής θα αποκτούσε και αυτή το δικό της παρελθόν και τη δική της ιστοριογραφία) βρίσκεται μια μή ή μετα εδαφικότητα η οποία φέρει χαρακτηριστικά σποραδικότητας, αρχιπελαγικότητας, επίπεδου ή λείου χώρου, θάλασσας ως αντίθεσης στη στεριά (γεωπολιτικά), δικτύωσης ως αντίθεσης στην ιεραρχία, υπερεθνικων ή μετακρατικών απο-εδαφικοποιημένων μεταναστευτικών και κεφαλαιακών ροών, παγκοσμιοποιημένων πόλεων κ.λπ.
Με τα ιδεολογικά αυτά στοιχεία διαμορφώνεται ο διανοητικός κλίβανος εντός του οποίου εντάσσονται οι άνθρωποι, νομιμοποιούνται πολιτικές, και διαμορφώνονται οι ιδεολογικές προϋποθέσεις μετασχηματισμού του πλανήτη σε μια οικουμενική αυτοκρατορία - μέσω της εξομοίωσης της διεθνούς ή εξωτερικής πολιτικής και των σχέσεων της σε μια κατάσταση παγκοσμιοποιημένης πολιτικής - και κατάργησης ή υπέρβασης της εδαφικότητας (καθώς και όποιας δομής ή ταυτότητας σχετίζεται με αυτήν).
Και την κρισιμότερη στιγμή έρχεται η Κίνα και τους χαλάει τη σούπα ενισχύοντας την εδαφικοτητα μέσω διηπειρωτικών σιδηροδρομικών δικτύων (στις Η.Π.Α έχουν τον «απεδαφικοποιημένο» παγκόσμιο εκκοσμικευμένο τους θεό - το δολάριο - με τα ιερατεία τους - τις τρεις αγορές - για να απομυζούν και να εξαϋλώνουν σε παγκόσμια κλίμακα αλλά τελικά να αυτό-εξαϋλώνονται και να απομυζώνται οι ίδιοι στο εσωτερικό τους.
Να δούμε τι θα κάνει ο Τράμπ ο οποίος - υποτίθεται πως - κουτσοεπαναφέρει την εδαφικότητα).
V
Το θέμα είναι όμως η εναλλακτικότητα.
Κατά πόσο αποτελεί πραγματικότητα και όχι ιδεολογία αυτό το δίπολο;
Πόσο καιρό μπορείς να ζήσεις στη θάλασσα ή στον αέρα;
Που παρασκευάζονται τα προϊόντα που μεταφέρουν τα πλοία;
Για πόσο χρονικό διάστημα μπορεί να βρίσκεται εν πτήση το Air Force One δίχως τροφοδοσία από το έδαφος;
Πόσους μήνες μπορεί να παραμείνει ένα υποβρύχιο στη θάλασσα δίχως πρόσβαση στη στεριά (τα υποβρύχια μας προσφέρουν το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα που έχουμε καταφέρει να αποσυνδεθούμε από το έδαφος. Είναι πρακτικά θέμα εφοδίων, τροφής και... συνύπαρξης).
Για πόσο χρονικό διάστημα μπορεί να ζήσει κάποιος στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό δίχως επαφή με τη Γη; (Και ο Δ.Δ.Σ όμως αποτελεί μια νέα εδαφικότητα και οριοθετημένη χωρικότητα).
Μόλις εφεύρουν, κατασκευάσουν και παράγουν σε μαζική κλίμακα «θαλάμους διακτίνισης» που θα μεταφέρουν αυτοστιγμής τα πάντα, ανεξαρτήτως μεγέθους και υλικού, τα ξαναλέμε...
Μα όλα αυτά «είναι θέμα χρόνου», θα απαντήσουν.
Ε, μόλις έρθει αυτός ο χρόνος - που θα έχουν πραγματοποιηθεί όλα τα προηγούμενα ανεμπόδιστα και δίχως επιπλοκές -, τα ξαναλέμε.
Εν τω μεταξύ, στην πορεία, θα έχουν προκύψει νέας φύσεως και διαφορετικής τάξεως προβλήματα και ζητήματα που θα πρέπει να επιλύσουν και να υπερβούν.
Το δίπολο αποτελεί ιδεολογική ψευδο-κατασκευή υπό την έννοια πως οι δύο πόλοι δεν είναι πραγματικά εναλλακτικοί.

                                                                 Σημείωση
[*] Οι λεγόμενοι Βίκινγκ - ένας όρος ομπρέλα αιώνες μεταγενέστερος από την εποχή που έδρασαν αυτοί οι άνθρωποι, παρότι υπήρχαν παρεμφερείς λέξεις - ουσιαστικά αποτέλεσαν ιστορικό φορέα προσπάθειας ολοκλήρωσης της Βαλτικής με τα υδάτινα συστήματα του Βίστουλα και σύνδεσης Βαλτικής και Εύξεινου μέσω του Δνείπερου.
Αποτέλεσαν δηλαδή ιστορικό φορέα - σε μια προσπάθεια - ολοκλήρωσης της ανατολικής Ευρώπης.
Αν τους δούμε ευρύτερα τότε οι Βίκινγκ με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έφεραν σε επαφή, δίχως όμως να δημιουργήσουν μια ενότητα, όλες τις θάλασσες που περιβάλλουν την Ευρώπη: Βαλτική, Εύξεινο, Μεσόγειο, Βόρεια Θάλασσα κ.λπ.
Η Αθήνα μετά από τη νίκη επί των Περσών, πάνω στην προσπάθεια ολοκλήρωσης - υπό την κηδεμονία και κυριαρχία της - του Αιγαίου θεμελίωσε την ηγεμονία της.
Η Αθήνα δηλαδή αποτέλεσε ιστορικό φορέα προσπάθειας ολοκλήρωσης του Αιγαίου (αλλά ποτέ και σε καμία περίπτωση δεν μπόρεσε να επιβληθεί επί του συνόλου του ελληνικού κόσμου - ούτε πλήρως επί του Αιγαίου καθώς η Κρήτη δεν ήταν μέρος της Συμμαχίας - ο οποίος κόσμος δεν ήταν ελλαδοκεντρικός όπως τον αντιλαμβανόμαστε σήμερα μέσα από τα εθνοκρατικά μας μάτια και την ιστοριογραφία πουδημιούργησαν άλλοι για εμάς).
Εικοσιπέντε και πλέον αιώνες μετά στο κουτσουρεμένο Αιγαίο υπάρχουν ακόμη άγονες γραμμές (κράτος για πέταμα-σκουπίδια) ενώ τα νησιά αδειάζουν.
Δεν μπορούμε να επεκταθούμε περαιτέρω στην Αθήνα γιατί θα πρέπει να ασχοληθούμε με την «εθνική» ιδεολογία του κράτους των Αθηνών (γράψαμε ορισμένες σκέψεις για Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κόρινθο, με αφορμή τα ποτάμια και τις πόλεις, που αφαιρέθηκαν από την πρόσφατη δημοσίευσηγια τους ίδιους ακριβώς λόγους εσωτερικής συνοχής. Θα επανέλθουμε).

09/09/18--04:23: Τεχνολογία, ιδεολογία και κοινωνία.
Τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η Σοβιετική Ένωση
κατασκεύασαν πυρηνική βόμβα. 
Επίσης η εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία έφτασε πολύ κοντά στην ανάπτυξη θερμοβαρικής βόμβας προς το τέλος του πολέμου.
Βλέπουμε λοιπόν πως οι φορείς και των τριών αυτών ιδεολογιών (αν δεχθούμε πως τα τρία αυτά αποτελούν ανταγωνιστικά ή/και εναλλακτικά μεταξύ τους «συστήματα») ανέπτυξαν παρεμφερή υψηλή τεχνολογία καταστροφής σε μαζική κλίμακα. 
Η διαφορά έγκειται στον τρόπο χρήσης και «κοινωνικοποίησης» της τεχνολογίας και όχι στην τεχνολογία per se, η οποία είναι ανεξάρτητη από το ιδεολογικό σύστημα. 
Πιο συγκεκριμένα.
Το διαδίκτυο (internet) δεν το εφηύρε ούτε το κατασκεύασε «ο καπιταλισμός», αλλά φυσικοί επιστήμονες υπό τη χρηματοδότηση του Πενταγώνου (Πεζό, ε; Και όχι ιδιαίτερα ένδοξο ή ηρωικό, δίχως μεταφυσικές και ιστορικού τύπου προεκτάσεις. Καταλαβαίνω). 
Το internet ήταν ένα κρυφό ιεραρχικό σύστημα που στόχευε στην κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών επί της Σοβιετικής Ένωσης. 
Το internet δεν δημιουργήθηκε για να στέλνετε και να λαμβάνετε email από τους φίλους και τις φίλες σας, να κάνετε like σε κοινωνικά δίκτυα ή να μοιράζεστε φωτογραφίες και βιντεάκια και να ανεβάζετε selfies (και σίγουρα δεν δημιουργήθηκε για να διαβάζετε αυτά εδώ τα πράγματα).
Το internet δημιουργήθηκε για να επικρατήσουν οι Η.Π.Α σε έναν πιθανό πυρηνικό πόλεμο με τη Ρωσία. 
Πιο συγκεκριμένα, προκειμένου να υπάρξει επανεκκίνηση μετά από την καταστροφή. 
Προκειμένου να μπορέσουν να επικοινωνήσουν και να ανοικοδομήσουν, μέσα από τις στάχτες, μια ισοπεδωμένη Νέα Υόρκη ή ένα Λος Άντζελες μετά από το πέρας ενός Παγκόσμιου Πυρηνικού Πολέμου.
Οι φυσικοί πρακτικά «χάρισαν» το διαδίκτυο, το παραχώρησαν δωρεάν [1]. 
Και ήρθαν οι πουθενάδες και το κοινωνικοποίησαν βγάζοντας κέρδος από αυτό και παίρνοντας και τη δόξα. 
Η διαφορά λοιπόν έγκειται στη χρήση και στον τρόπο κοινωνικοποίησης της τεχνολογίας και στον μετέπειτα συντονισμό ολόκληρης της κοινωνικής ζωής με την τεχνολογία και τις συνεπακόλουθες νέες εφευρέσεις - προκειμένου να υπάρχει συνεχές κίνητρο και ανάγκη, και άρα οι προϋποθέσεις, για την τελειοποίηση της.
Η διάφορα όλων των υπολοίπων πολιτισμών - περιλαμβανομένου ασφαλώς και του ελληνικού πολιτισμού - σε σχέση με τον «πολιτισμό» του λιμπεραλισμού, και σε ο,τι αφορά συγκεκριμένα τη χρήση της τεχνολογίας, έγκειται ακριβώς σε αυτό το σημείο: 
Οι Έλληνες τόσο της κλασικής όσο και της ελληνιστικής εποχής - όπως και οι Ρωμαίοι των περιοχών της ελληνόφωνης Ανατολής - που ανέπτυξαν επιστήμη  και τεχνολογία [2], διατηρούσαν μια επιφυλακτικότητα ως προς τους τρόπους χρήσης και «κοινωνικοποίησης» της τεχνολογίας. 
Δεν τους ενδιέφερε να ικανοποιήσουν τα πιο ευτελή στοιχεία και κίνητρα της φύσης του ανθρώπου (π.χ την επιδίωξη κέρδους). 
Ο πολιτισμός τους χρησιμοποιούσε την τεχνολογία για να ανοίγουν οι πύλες των ναών και την ίδια στιγμή να καίνε φωτιές σε τρίποδες ή για να υψώνονται θρόνοι αυτοκρατόρων υπό τη συνοδεία κελαϊδισμάτων και φωνών πουλιών - και όταν προέκυπτε ανάγκη, για ορύγματα και υγρό πυρ. 
Όχι για να ικανοποιεί τα κατώτερα ανθρώπινα ένστικτα και να αποκομίζει «κέρδος». 
Βέβαια ακριβώς αυτά τα ευτελή στοιχεία είναι που έχουν μια τρομακτική δυναμική, γεγονός που έχουν αντιληφθεί καλύτερα απ'όλους οι οικονομιστές.
Είναι φανερό πως η πυρηνική ισχύ και τεχνολογία δεν είναι παίξε-γέλασε, για φαντασμένα μυαλά από τα τεχνολογικά πάρκα της California ή για ανθρώπους που δημιουργούν ενδιαφέρουσες λογοτεχνικές μυθοπλασίες και για ταλαντούχους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας που προκαλούν εντύπωση σε αναγνώστες και ορισμένους ακαδημαϊκούς. 
Είναι σοβαρό και επικίνδυνο πράγμα. 
Έτσι «κοινωνικοποιείται» δυσκολότερα, και για λόγους πολιτικούς [3]. 
Μια μορφή εφαρμογής της πυρηνικής τεχνολογίας για τις ανάγκες της κοινωνίας είναι τα πυρηνικά εργοστάσια και οι σταθμοί παραγωγής ενέργειας.
Σημειώσεις-Επισημάνσεις
[1] Οι φυσικοί και οι μηχανικοί... 
Μαζί με τους μαθηματικούς, και την παγκόσμια γλώσσα τους,
αποτελούν τους κλασικούς «μούλους» της παγκόσμιας ιστορίας, στις πλάτες των οποίων έχουν γίνει όλοι μάγκες.
[2] Οι Λατίνοι Ρωμαίοι δεν ανέπτυξαν ιδιαίτερη επιστήμη, αν και ανέπτυξαν τεχνολογία. 
Ο Γαλιλαίος δεν ασχολήθηκε με τους λατίνους συγγραφείς αλλά με τον Ευκλείδη. 
Και αν ζούσε σήμερα μάλλον θα τραβούσε τα μαλλιά και τα μούσια του με τους τρόπους, τις μεθόδους και τη φιλοσοφική προπαιδεία των Brin και Page αυτού του κόσμου. 
Ο δε Καρτέσιος, αν συνομιλούσε με τίποτα σύγχρονους ιδεολόγους 'militant atheists'πιθανότατα θα τους έλεγε:
 You are banished from the land! Τι δουλειά έχω εγώ με εσάς;! 
Άκου εκεί που ανήκουμε και στον ίδιο «πολιτισμό»...
[3] Η πυρηνική ισχύ και τεχνολογία μπορεί να μην είναι τόσο καταστροφική όσο παρουσιάζεται. 
Το αιματοκύλισμα της πιο καταστροφικής περιόδου στην καταγεγραμμένη ανθρώπινη ιστορία - από απόψεως ανθρώπινων απωλειών και διάλυσης κοινωνικών και κρατικών δομών -, δηλαδή η περίοδος 1914-1945 (που συμπίπτει με την προσπάθεια επέκτασης του προηγούμενου «πολιτισμού»), έλαβε χώρα δίχως πυρηνικά και έλαβε τέλος με την ανάπτυξη των πυρηνικών οπλοστασίων. 
Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος μείωσης των πολέμων μεγάλης κλίμακας και εξαγωγής τους στην περιφέρεια του συστήματος ή υποκρατικοποίησης τους: 
Η πυρηνική αποτροπή. 
Το «ξεπέρασμα» της πυρηνικής ισχύος θα μπορούσε να επιτευχθεί πιθανώς μέσω της κυβερνοτεχνολογίας (κυβερνητική), η οποία μπορεί να ιδωθεί-χρησιμοποιηθεί είτε ως μέσο αποτροπής των αποτελεσμάτων της πρώτης και εξισορρόπησης της απειλής χρήσης της ή/και εν τέλει ως μέσο υπέρβασης της πυρηνικής ισχύος και τεχνολογίας (όχι όμως ως προς την παραγωγή ενέργειας).
8 Σεπ 2018  09/09/18--11:32:
 `~.
Μονάχα μερικώς η τεχνολογία επιλύει και εξυπηρετεί ανθρώπινα προβλήματα και ανάγκες, διότι η τεχνολογία θεραπεύει τις ανάγκες που η ίδια, οι προϋποθέσεις παραγωγής και ο τρόπος τελειοποίησης της, δημιουργεί.
Η επιστήμη (μας) έχει όρια τα οποία συνεχώς διευρύνει όμως ουδέποτε μπορεί να υπερβεί (σαν το κύμα που προπορεύεται του πλοίου:  Προς οποιαδήποτε κατεύθυνση και αν στραφεί το πλοίο, ο παφλασμός του κύματος πάντα βρίσκεται μπροστά του). 
Και επιστήμη και τεχνολογία έχουμε στη διάθεση μας. 
Ποια είναι όμως τα σημαντικότερα ερωτήματα που έχουν απασχολήσει τον άνθρωπο;
Υπάρχει Θεός; Θάνατος. Γιατί; Τι;
Είμαστε μόνοι μας στο Σύμπαν;
Τι μας καθιστά - αυτό που είμαστε, δηλαδή - Ανθρώπους;
Την έννοια του Θεού ας μην την προσπεράσουμε με ελαφρότητα. 
Αυτό που ονομάζουμε Θεό ή/και θεότητα, παραδείγματος χάριν, θα μπορούσε να είναι - και σε αυτό το σημείο ευελπιστώ να αποφύγω κατάρες και αναθεματισμούς από θρησκευόμενους - ένας Πολιτισμός Τύπου III ή Γ στην κλίμακα Καρντάσεφ (Kardashev scale), την οποία επινόησε και εισήγαγε ο Nikolai Semenovich Kardashev (ή ακόμη και ένας Υπερπολιτισμός πέραν αυτής της κλίμακας, όπως είχε προτείνει ο Zoltán Galántai). 
Όμως σε αυτό το σημείο  προβάλλει στον ορίζοντα ένα νέο Εκείθεν.
Εκείνο που έχει αξία να επισημανθεί είναι πως για τα διάφορα Τι και Γιατί του ανθρώπου δεν έχει ή δεν δίνει απαντήσεις η επιστήμη.
Τα μεγάλα ερωτήματα παραμένουν. 
Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα θα διανοίξουν νέους ορίζοντες στον άνθρωπο, όχι η συνεχής τεχνολογική παραγωγή per se.
Μέχρι τότε, ο κόσμος θα αλλάζει συνεχώς και θεμελιωδώς, ξανά και ξανά. 
Τα πάντα θα αλλάζουν.
Όμως κατ'ουσίαν τίποτα δεν θα αλλάζει. 
Ο άνθρωπος δεν (θα) αλλάζει.
Επισήμανση
Ίσως ακολουθήσει συνέχεια επί των συγκεκριμένων, κυρίως σε ό,τι αφορά την επιστήμη (μας) και τα όρια της, την έννοια του Σύμπαντος στον πληθυντικό καθώς και το προαναφερθέν πιθανό νέο αναδυόμενο Εκείθεν. 
Όμως αυτές είναι μεγάλες θεματικές. 
Μέχρι τότε μπορείτε να ψάξετε, όσες και όσοι ενδιαφέρονται, την Kardashev scale και ζητήματα γύρω από αυτήν. 
Όσες και όσοι αυτοκατανούνται ως «άθεοι» μπορούν να αναζητήσουν στοιχεία για τον Πολιτισμό Τύπου III ή Γ ως Θεό ή θεότητα.
Αν αυτοκατανοηθούμε ως ανθρώπινος πολιτισμός, βρισκόμαστε περίπου στο 70% του Πολιτισμού Τύπου I στην κλίμακα Καρντάσεφ.
Δεν έχουμε δηλαδή φτάσει ακόμη στον Τύπο I, αλλά είναι εμφανή τα σημάδια μετάβασης (αν δεν αυτοκαταστραφούμε). 
Οι κρίσεις και πηγές κινδύνου που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας πολιτισμός ο οποίος βρίσκεται σε μια τέτοια μεταβατική φάση, και που μπορούν να αποδειχθούν μοιραίες, έχουν προβλεφθεί εδώ και δεκαετίες και στις μέρες μας έχουν μεταβληθεί σε ιδιαίτερες θεματικές.
Το ότι δεν είχαμε παγκόσμιο πυρηνικό ολοκαύτωμα, και μάλιστα το ότι ως μέσο αυτοσυντήρησης και προϊόν ανασφάλειας απέναντι σε μια τέτοια πιθανότητα προέκυψε σαν αποτέλεσμα το διαδίκτυο, ήταν μια σημαντική εξέλιξη - που εμπεριέχει ακόμη και μεταφυσικές διαστάσεις, αν δεν ιδωθεί ως τυχαιότητα.
Χιούμορ ή περίπου: Ο Θεός ή το ανθρώπινο πνεύμα, τρόμαξε με όσα είδε την τριαντακοντετία 1914-1945 (από τους πλέον πολιτισμένους και φωταδισμένους μάλιστα) και προσέφερε στους ανθρώπους την πυρηνική ενέργεια προκειμένου να τους κρατήσει δέσμιους και ως τρόπο-μέσο τιθάσευσης τους, μήπως λογικευτούν (στοιχειωδώς, μη φανταστείτε τρομερά πράγματα). 
Οι άνθρωποι τρόμαξαν τόσο από την ισχύ της πυρηνικής τεχνολογίας και τα πιθανά αποτελέσματα της και δημιούργησαν το διαδίκτυο (μεταξύ άλλων). 
Το ότι η πυρηνική αποτροπή λειτούργησε και δεν υπήρξε  πλανητικό πυρηνικό ολοκαύτωμα ήταν ένα σημαντικό βήμα διότι, με βάση αυτή την προσέγγιση και κατηγοριοποίηση των πραγμάτων, η πιο επικίνδυνη φάση είναι η μετάβαση από τον Πολιτισμό Τύπου [0] Μηδέν, όπου βρισκόμαστε εμείς, στον Πολιτισμού Τύπου [I] Ένα.
Η τιθάσευση, μορφοποίηση και αξιοποίηση της πυρηνικής ενέργειας δίχως την αυτοκαταστροφή των ανθρώπων, θα μπορούσε να ιδωθεί ως μια καθοριστικής σημασίας  δοκιμασία. 
Ως ένα τέστ.

.~`~.
06/28/18--09:37: Θραύσματα Πλανητικού Μετασχηματισμού.
• Από πλευράς χρηστών διαδικτύου, ο πλανήτης είναι
πρώτιστα ασιατικοκεντρικός:
Περίπου οι μισοί χρήστες του πλανήτη, το 50%, βρίσκονται στην Ασία (η Κίνα μόνη της έχει περισσότερους από Η.Π.Α, Καναδά και Ε.Ε μαζί, δηλαδή πάνω από 700 εκατομμύρια), το 17% των υπολοίπων χρηστών βρίσκεται στην Ευρώπη, το 11% στην Αφρική (Νιγηρία, Αίγυπτος και Κένυα πρώτες χώρες), μερίδιο 10% και 8,5% των χρηστών διαδικτύου έχουν Λατινική και Βόρεια Αμερική αντίστοιχα και, τέλος, 4% των χρηστών βρίσκεται στη Μέση Ανατολή (ορθότερα στη δυτική Ασία πλην Τουρκίας: από Ιράν, Ιράκ, Συρία και νότια μέχρι Υεμένη και Ομάν. Η Τουρκία προσμετράται στην Ευρώπη στα συγκεκριμένα στατιστικά και η Αίγυπτος στην Αφρική). 
Οι περισσότεροι χρήστες κατά κράτος βρίσκονται σε: Κίνα - όσους έχουν οι τρεις επόμενες χώρες μαζί -, Ινδία, Η.Π.Α και Βραζιλία, ενώ ακολουθούν Ιαπωνία, Ρωσσία, Μεξικό, Γερμανία, Ινδονησία και Ηνωμένο Βασίλειο (Την πρώτη εικοσάδα κλείνουν Φιλιππίνες, Γαλλία, Νιγηρία, Νότιος Κορέα, Τουρκία, Βιετνάμ, Ιράν, Αίγυπτος, Ισπανία και Ιταλία).
• Οικονομικά, ο πλανήτης φαντάζει πολιτικά και θεσμικά
ασύμμετρα τριπολικός (Η.Π.Α, Ε.Ε, Κίνα) αλλά δεν είναι:
Ως περιοχές με εδαφική συνέχεια και γειτνίαση έχουμε τη Βόρειο Αμερική (Η.Π.Α, Καναδάς), τη Λατινική Αμερική, τη γερμανολατινική και τη σλάβική ή σλαβογενή Ευρώπη (Ε.Ο.Κ και ατλαντική Ευρώπη από Ισπανία μέχρι Νορβηγία, και κεντρική ή/και γενικότερα ανατολική ηπειρωτική Ευρώπη αντίστοιχα. 
Τα δύο προηγούμενα μαζί αποτελούν τη Μεγάλη Ευρώπη του Ντε Γκώλ και τον Μεγάλο Εφιάλτη των Αγγλοσαξόνων και πάσης φύσεως «Ατλαντιστών» ή «Δυτικιστών»), τη Μέση Ανατολή είτε υπό στενή (τρίγωνο Αίγυπτος, Τουρκία, Ιράν) είτε εν ευρεία έννοια (από το Μαρόκο μέχρι το Αφγανιστάν ή ως Οργανισμός Ισλαμικής Διάσκεψης), την Ινδική Υποήπειρο, την Νοτιοανατολική Ασία (ASEAN, Ινδοκίνα και Αρχιπέλαγος Ινδονησίας και Φιλιππίνων) και την Άπω Ανατολή-Ασία (Κίνα, Ιαπωνία, Κορεατική Χερσόνησος) και τέλος την Αφρική, είτε ολόκληρη η υποσαχάρια δίχως τα μεσογειακά παράλια, είτε με αυτά, δηλαδή με τη Βόρεια - αραβοβερβέρικη και μουσουλμανική - Αφρική (Αν και η Β.Αφρική εντάσσεται οργανικά στη Μεσόγειο και το Κέρας της Αφρικής εντάσσεται οργανικά στον Ινδικό Ωκεανό ως το δυτικό σκέλος-άκρο του, με το ανατολικό του σκέλος να αποτελείται από το Αρχιπέλαγος της Ινδονησίας. 
Μονάχα ο «Σεβάχ ο Θαλασσινός» απέμεινε ως αμυδρή και  παραμυθένια ανάμνηση μιας από τις πλουσιότερες και πιο δυναμικές εμπορικά περιοχές του πλανήτη - αυτής ανάμεσα στο Κέρας της Αφρικής και τον Κόλπο του Άντεν, τον Κόλπο του Ομάν και την Αραβική Θάλασσα, τη Θάλασσα Λακαδδίβων, τον Κόλπο της Βεγγάλης και τη Θάλασσα Ανταμάν, μέχρι το Ινδονησιακό Αρχιπέλαγος -, μια γεω-περιοχή την οποία εξαφάνισε από την ιστορική μνήμη η ευρωκεντρική ιδεολογία και ιστοριογραφία).
Τέλος, ο πλανήτης βρίσκεται σε φάση μετάβασης του οικονομικού κέντρου βάρους από τον Ατλαντικό προς την περιοχή του Ινδικού-Ειρηνικού Ωκεανού.
• Γλωσσικά, η αγγλική έχει λιγότερους native (400 περίπου εκατομμύρια) αλλά οριακά περισσότερους συνολικούς (1,2-1,4 δις) speakers από την κινεζική (1,1- 1,3 δις), ενώ έχει μεγάλη διασπορά και αποτελεί πλανητική lingua franca (δεν έγινε «φυσικά» και από μόνης της η αγγλική παγκόσμια κοινή γλώσσα.  Έχει ενδιαφέρον η ιστορία και η εξέλιξη της). 
Ακολουθούν τα
Hindustani, οι Hindi διάλεκτοι και τα Urdu (δηλαδή η lingua franca μεγάλου μέρους του βορείου τμήματος της Ινδικής Υποηπείρου), με τις ισπανικές και αραβικές γλώσσες και διαλέκτους (500 και 420-440 εκατομμύρια αντίστοιχα) και τα γαλλικά με τα ρωσσικά (280 και 260 εκατομμύρια) να έπονται. 
«Τέλος» έχουμε τη βεγγαλική, τη μαλαϊκή και την πορτογαλική γλώσσα με πάνω από 200 εκατομμύρια ομιλούντες. 
Από απόψεως native speakers ή πρώτης γλώσσας η κατάταξη των πρώτων δέκα γλωσσών έχει ως εξής: Mandarin, Spanish, English, Hindi, Arabic, Portuguese, Bengali, Russian, Japanese, Punjabi. 
Οι επίσημες γλώσσες του Ο.Η.Ε είναι έξι: η αγγλική, η μανδαρινική (κινεζική), η ισπανική, η αραβική, η ρωσική και η γαλλική, ενώ έχουν προταθεί επόμενες να είναι η ινδική (Hindi), η βεγγαλική, η μαλαϊκή, η σουαχίλι (αποτελεί lingua franca της Αν.Αφρικής και ειδικότερα των μεγάλων αφρικανικών λιμνών), η τουρκική (τουρκικές γλώσσες ως γλωσσική οικογένεια) και η πορτογαλική.
• Πολιτισμικά, ο πλανήτης είναι πολυδιάστατος και πολυεπίπεδος, με ηγεμονική κατεύθυνση την προσπάθεια επιβολής μιας αμερικανοκινούμενης και εξω-κοινωνικά κατασκευασμένης μαζικής κουλτούρας της λεγόμενης αγοράς (ως «παγκόσμιου πολιτισμού») και την παράλληλη προσπάθεια καταστολής των πολιτισμών που, από «θρησκευτικής» και δογματικής άποψης, εκφράζονται γύρω από βασικούς άξονες ή πνευματικούς «πόλους» όπως: 
Christianity, Islam, Eurosecularism, Hinduism, Buddhism, 'The Rest' (Τα προηγούμενα προφανώς αποτελούν τσουβάλια και ασφαλώς χρειάζονται εσωτερική διαφοροποίηση και περαιτέρω ανάλυση που έχουμε κάνει κατά το παρελθόν.  Εδώ κάνουμε απλή αναφορά). 
Εκείνο που πρέπει να τονιστεί είναι η προσπάθεια καταστολής και ο δυϊσμός ανάμεσα στον έναν «πολιτισμό» (ο οποίος φέρει και eurosecular στοιχεία) και στους υπόλοιπους πολιτισμούς, ενώ θα πρέπει επίσης να επισημανθεί πως, τουλάχιστον μέχρι  πρόσφατα, μέσω της αμερικανοκινούμενης παγκοσμιοποίησης είχε επιχειρηθεί ο έλεγχος και ο προσδιορισμός της ευρύτερης πολιτισμικής εξέλιξης και η καταδίκη των πολιτισμών σε ασφυξία. 
Οι πολιτισμοί έχουν υλική και ηθική διάσταση. 
Η προσπάθεια εξοβελισμού τους γίνεται μέσω του ηθικοπολιτισμικού ακρωτηριασμού και ευνουχισμού τους ή μιας
προσπάθειας ουδετεροποίησης τους, καθώς και της
αποκοπής-αποσύνδεσης τους από την πολιτειακή και
ευρύτερα πολιτική τους διάσταση. 
Σήμερα, ο
«πολιτισμός» κατασκευάζεται και δεν αποτελεί απλώς
μέσο ένταξης, ενσωμάτωσης και επικοινωνίας, αλλά και
μέσο ελέγχου της συμπεριφοράς και της συνειδήσεως
των ανθρώπων, καθώς και διαμόρφωσης της αντίληψής
και της ταυτότητας τους. 
Η λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση» δεν αφορά πρώτιστα ή μονάχα την οικονομία όπως ισχυρίζονται οι οικονομιστές, αλλά - ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την υποκειμενική επιδίωξη φορέων της και όχι την αντικειμενική της εξέλιξη - και την επιβολή, καθώς αποτελεί επιδιωκόμενο σύστημα κυριαρχίας. 
Με άλλα λόγια, αυτό που επιδιώκεται και είναι σκοπούμενο υποκειμενικά είναι μια σταδιακή κοινωνική και πολιτισμική ανασύνθεση παγκόσμιας κλίμακας, με τρόπο που να ευνοεί τις ανάγκες, τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα μιας παγκόσμιας κοινωνικής επικυριαρχίας σε διαφορετική βάση από την υπάρχουσα (δες αμέσως επόμενο).
• Από απόψεως πολιτειακής συγκρότησης, ο πλανήτης είναι φαινομενικά ομογενοποιημένος (υπό το έθνικό κράτος) αλλά κατ'ουσίαν είναι κατακερματισμένος ενώ βρισκόμαστε σε διαδικασία τουλάχιστον αποθεσμοποίησης, αν όχι πολυδιάσπασης, της λεγόμενης «Δύσης» - δηλαδή του φιλελεύθερου ευρωατλαντικού πυρήνα, ο οποίος αποτελεί την εδαφική βάση υπερεθνικά δομημένων συμφερόντων (καμία άλλη βάση δεν υπάρχει πέραν της λεγόμενης «Δύσεως» γι'αυτά τα συμφέροντα, παρά μονάχα ως επιδίωξη - δες προηγούμενο).
Πολιτισμός και πολιτική, ούτε υπήρξαν ποτέ, ούτε πρόκειται να υπάρξουν άσχετα μεταξύ τους πράγματα.
Μόνο με μεθόδους επιβολής και χρήση σκληρής και μαλακής ισχύος συνέβη αυτή η αποσύνδεση (πόλεμοι, top-down eurosecular κινήματα, ιδεολογία και ιστοριογραφία, θεσμική ιστορία, εγκαθίδρυση και εξέλιξη «κοινωνικών επιστημών» στα πανεπιστήμια κ.λπ). 
Η εξαφάνιση του παράγοντα «πολιτισμός» κατά τη διάρκεια της ψυχροπολεμικής περιόδου σηματοδότησε την αποκορύφωση του κύριου χαρακτηριστικού ή σχεδίου του 20ου αιώνα. 
Στις μέρες μας ζούμε την κατάρρεύση - ή ολοκλήρωση της εποχής - της «δυτικοποίησης», και των top-down secularists modernization through westernization monements. 
Η επαναφορά του παράγοντα «πολιτισμός» σηματοδοτεί την αναστροφή αυτής της διαδικασίας.
• Πληθυσμιακά, ο πλανήτης είναι επίσης ασιατοκεντρικός: 
Περίπου το 60% κατοικεί στο τσουβάλι  που ονομάζουμε «Ασία», το 17% στην Αφρική, περίπου το 9,5% στην «Ευρώπη» (τα όρια της έννοιας - λάστιχο είναι ευμετάβλητα και ρευστά), το 8,5% στη Λατινική Αμερική (για πρώτη φορά στην καταγεγραμμένη ανθρώπινη ιστορία, μετά την Αφρική θα ξεπεράσει και η Λατινική Αμερική την Ευρώπη εντός των επόμενων δεκαετιών, ρίχνοντας την από τη δεύτερη στην τέταρτη θέση) και λιγότερο από το 5% στη Βόρεια Αμερική (αν προσμετρήσουμε το Μεξικό στη Βόρεια Αμερική τα μεγέθη μεταβάλλονται). 
Από απόψεως δημογραφικής δομής, η πλανητική νεολαία είναι αφρικανική, οι μεσήλικες είναι στην κυριολεξία και με όλη την αυθεντική σημασία του όρου παγκόσμιοι (από όλα τα μήκη και πλάτη της γης) και τα γηρατειά ή η γεροντοκρατία του πλανήτη και της ανθρωπότητας είναι ευρωπαϊκή (στις πρώτες είκοσι γηραιότερες κρατικές κοινωνίες του πλανήτη, όλες είναι ευρωπαϊκές πλην Ιαπωνίας και Καναδά).
Γενικά, μπορεί να ειπωθεί πως ο πλανήτης, ως πολιτικό όλον, καθίσταται βαθμιαία ασύμμετρα πολυκεντρικός και πολυεπίπεδος, χαρακτηρίζεται από ανισορροπία, απολικότητα και αστάθεια, και βρίσκεται σε μια φάση και διαδικασία μετάβασης και μετασχηματισμού που όμοια της δεν έχει υπάρξει ξανά στην ιστορία των ανθρώπων.
                                                        Παρατήρηση - Επισήμανση
Ασφαλώς τον όρο «Ασία» τον χρησιμοποιούμε καταχρηστικά, καθώς αποτελεί ξεχειλωμένο τσουβάλι περιλαμβάνοντας στους κόλπους του απειρία ανθρωπογεωγραφιών, θρησκειών και γλωσσών, δίχως πρακτική οριοθέτηση, και με το 60% περίπου των ανθρώπων να κατοικούν σε αυτή την «Ήπειρο» (Ήπειρος είναι η Αφρική ή η Αμερική, νότια και βόρεια ή ως ολότητα). 
Επίσης, μιλάμε για Νοτιοανατολική και Νότια
Ασία και Άπω Ανατολή ή Ασία σε σχέση με ποιόν;
Για τους Κινέζους η Ινδία, η «Κεντρική Ασία» και το Ιράν είναι Δύση, ενώ η Καλιφόρνια Ανατολή (πασίγνωστο είναι το κινεζικό λογοτεχνικό έργο Journey to the West).
Οι συγκεκριμένοι όροι δεν είναι γενικά και αόριστα ευρωκεντρικοί αλλά συγκεκριμένα και ειδικά Bρετανο κεντρικοί. 
Άπω Ασία και Ανατολή σε σχέση με το Νησί. 
Ομοίως, Μέση (Middle) και Εγγύς Ανατολή (Near East). 
Αυτούς τους όρους τους δημιούργησαν οι Άγγλοι και ορίζονται ως αποστάσεις, κατευθύνσεις και προσανατολισμοί από τους ίδιους και τη νήσο Βρετανία.
Παρεμφερή πράγματα ισχύουν με την ώρα Γκρίνουιτς και τον πρώτο μεσημβρινό. 
Τυπικές περιπτώσεις όλες οι προηγούμενες όπου ένας εθνοκεντρισμός ανάγεται σε οικουμενισμό ή «αντικειμενισμό» και «επιστημονισμό» (Οι περισσότεροι οικουμενιστές είναι κεκαλυμμένοι, ηθελημένα ή αθέλητα, φορείς «εθνο»κεντρικών ιδεών και ευρύτερα του «εθνοκεντρισμού» και της ιδεολογίας κάποιας ηγεμονικής δύναμης). 
Όλα τα προηγούμενα ασφαλώς είναι «επιστημονικά» κατοχυρωμένα.
Αργότερα, η Ινδική Υποήπειρος (Bhārat/Bharata Khanda)  θα γίνει μέσω των διεθνών οργανισμών Νότια Ασία, ενώ η Κεντρική Πολιτεία (Zhōngguó-Κίνα) θα αποτελέσει απλά μέρος κάποιας «Ανατολικής και Άπω - σε σχέση με τη Βρετανία - Ασίας και Ανατολής».
Η επισήμανση των αυτονόητων και της κατεστημένης (ή ιδρυματοποιημένης/institutionalised) παράνοιας και η αποκατάσταση των πραγμάτων και των νοημάτων, προκειμένου οι έννοιες να συμβαδίζουν με τα πράγματα - ή διαφορετικά η αντικατάσταση των ιδεολογημάτων από τα πράγματα -, στις μέρες μας ονομάζεται «αντιδυτικισμός» (καμιά φορά και «αντιευρωπαισμός», αν και μετά την ίδρυση της Ε.Ε το εννοιολογικό πλαίσιο έχει αλλάξει). 
Ιδιαίτερα σήμερα που πλέον το λεγόμενο «δυτικό» ή «δυτικοκεντρικό» δεν μπορεί να είναι παγκόσμιο και το παγκόσμιο δεν μπορεί να είναι «δυτικό»κρατούμενο/κυριαρχούμενο, ο παλαιός ευρωκεντρισμός και ο πιο πρόσφατος διατλαντικός μετασχηματισμός του (δυτικοκεντρισμός) εκπίπτουν σε παρωχημένο και στενόμυαλο επαρχιωτισμό, ο οποίος οδηγεί σε συνεχείς διαψεύσεις και απογοητεύσεις, καθώς έχει απολέσει την οικουμενική του σφριγηλότητα και ισχύ (ή διαφορετικά, τη δυνατότητα επιβολής των οικουμενικών του αξιώσεων και «αληθειών»).
                                                                 Bonus Θεματική
Και όλα τα προηγούμενα (ορισμός περιοχών, ωρών ζωνών, μεσημβρινών κ.λπ) δίχως να αναφερθούμε σε λατινοποίηση αλφαβήτων ή στο γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο εκκινεί κατά τον 16ο αιώνα από τη Βενετία & τις ρωμαιοκαθολικές χώρες της Ευρώπης & διαχέεται μέσω της αποικιοκρατίας αρχικά, αλλά κυρίως μέσω των δύο μεγάλων πολέμων, του κομμουνισμού & γενικότερα των top-down secularists modernization through westernization monements, κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα.
 Ασφαλώς υπό τη συνοδεία «επιστημονικής» κατοχύρωσης και θεμελίωσης.
Με βάση το Ισλαμικό Ημερολόγιο ζούμε στο έτος 1439/41 ενώ με το Αρμενικό στο 1467, με το ημερολόγιο των Κοπτών στο 1734 και με το Βουδιστικό στο 2562, με το Ab Urbe Condita (από κτίσεως πόλεωςΡώμης) στο 2771 και με αυτό των Βέρβέρων στο 2968, με το Κορεατικό στο 4351 και με το Κινεζικό στο 4715, με το Kali Yuga στο 5119, με το Εβραϊκό στο 5778 και με το Ημερολόγιο των Ασσυρίων στο 6768 ενώ, τέλος, με βάση το «Βυζαντινό» (δηλαδή το επί μια χιλιετία ημερολόγιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου) ζούμε στο 7527.
Όλα τα προηγούμενα φανερώνουν μια σχετικότητα στα πράγματα και τον χαρακτήρα τους.
Οι Σελευκίδες είχαν δικό τους ημερολόγιο που αποτελούσε μακεδονική παραλλαγή του Βαβυλωνιακού υπό την 'Anno Graecorum' A.G ή/και την Εποχή ή το Βασίλειο των Σελευκιδών, με την 1η Διός να αντιστοιχεί στο 312 π.Χ. 
Η ημερολογιακή «Εποχή των Σελευκιδών»  ήταν σε χρήση και κράτησε σποραδικά εφαρμοζόμενη και συνεχώς μειούμενη μέχρι το 6ο αιώνα μ.Χ που τη συναντάμε σε νεστοριανιανές ταφόπλακες, ενώ σε άλλες ταφόπλακες (Syriac Christians/Arameans) θα τη συναντήσουμε ακόμα και τον 14ο μ.Χ αιώνα, στην Κεντρική Ασία μάλιστα. 
Ο Μιχαήλ ο Σύρος, Πατριάρχης της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας (1166-1199), θα χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη χρονολόγηση κατά τον 12ο αιώνα: 
12th century AD / 15th century AG (Οποιαδήποτε συνείδηση και σχέση με τα προηγούμενα ασφαλώς είναι άκρως απαγορευτική και πρέπει να εξαφανιστεί, προκειμένου το Δουκάτο - συγγνώμη, το κράτος ήθελα να γράψω - να επιτελεί τις λειτουργίες του. 
Όπως έχουμε επισημάνει κατ'επανάληψη, ο γεωπολιτικός έλεγχος ενός κράτους προϋποθέτει το πολιτισμικό και μορφωτικό πετσόκομμα και τον ιστορικό και διανοητικό ακρωτηριασμό καθώς και τη χειραγώγηση της ταυτότητας του. 
Θεμέλιο για τον γεωπολιτικό έλεγχο και την εξάρτηση ενός κράτους, καθώς και την εργαλειακή χρήση και εκμετάλλευση του, αποτελεί ο έλεγχος και η διαμόρφωση, η αλλοίωση ή/και η χειραγώγηση της ταυτότητας και των θεσμών του).
Παρόμοια φαινόμενα «Εποχών» (A.U.C, A.G, A.D-B.C, C.E) θα συναντήσουμε με την E.F - era fascista - στη φασιστική Ιταλία και παλαιότερα, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, με την θέσπιση του calendrier républicain από το 1792 μέχρι το 1806.
Η ιστορία των ημερολογίων έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, καθώς διανοίγει ορίζοντες και γόνιμες ερμηνευτικές διαδρομές και διαστάσεις. 
Η επιβολή-θέσπιση ή η υιοθέτηση ημερολογίων αποτελεί πολιτική πράξη και όχι «επιστημονική επιλογή ή δραστηριότητα».
07/01/18--02:27: 1η Ιουλίου 2018.
Ερώτηση: Γιατί δε γράφεις κάτι για το «Μεταναστευτικό»
- με αφορμή τους πολιτικούς κλυδωνισμούς στη Γερμανία ή την πρόσφατη συμφωνία - ή/και για το «Μακεδονικό»; 
Η σύντομη απάντηση έχει ως εξής: 
Γιατί δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος επικαιροποίησης, πάρα μονάχα υπενθύμισης, όσων έχουν ήδη γραφεί.
Η αναλυτική απάντηση ακολουθεί.
Οι άνθρωποι είμαστε αμνήμονες, ξεχνάμε (κατά αυτόν τον τρόπο καθιστούμε ευκολότερη τη χειραγώγηση μας).
Ίσως να μην έχει νόημα που παραθέτουμε και θυμίζουμε τα παρακάτω. 
Όπως και να 'χει. 
Όσα ακολουθούν σχετίζονται κυρίως με το μεταναστευτικό, τα λεγόμενα «εθνικά θέματα» που βρίσκονται σε εξέλιξη, με την  Ελλάδα και τη «μνημονιακή» εποχή, με τις ενδοευρωπαϊκές και τις Ευρω-Τουρκικές σχέσεις (προφανώς παρεισφρέουν και διασταυρώνονται και άλλα ζητήματα). 
Όλα τα προηγούμενα βρίσκονται στην επικαιρότητα και κανένα δεν είναι άσχετο ή ασύνδετο μεταξύ του. 
Πάρτε το καφέ σας ή το κρασάκι, τη μπύρα, το ούζο ή ό,τι τραβάει η όρεξη, η διάθεση και το γούστο σας (και τα τσιγάρα σας οι καπνιστές) και διαβάστε.
Μονάχα προσέξτε μη πετάξετε κανένα ποτήρι με αλκοόλ - ή σπάσετε κάποιο φλυτζάνι καφέ - σε κανέναν τοίχο, και μην αρχίσετε να μασάτε τα τσιγάρα σας από εκνευρισμό. 
Ένα είναι σίγουρο. 
Κρυστάλλινη σφαίρα που προλέγει το μέλλον δεν έχουμε στη διάθεση μας. 
Πράγμα που σημαίνει πως εάν καταλαβαίνουμε και προλέγουμε εμείς ορισμένα πράγματα, το ίδιο κάνουν και άλλοι.
Γράφαμε και διαβάζατε πριν από περίπου τρία χρόνια, συγκεκριμένα δύο χρόνια οκτώ μήνες και κάποιες ημέρες
[18 Οκτ 2015]:
Πελατειακές σχέσεις και σχέσεις πατρωνίας δεν υπάρχουν μονάχα στο εσωτερικό των κρατών (με κύριους φορείς τα κόμματα), αλλά και στο διεθνές περιβάλλον, ανάμεσα σε κράτη. 
Και είναι οι εξωτερικές σχέσεις, σε όχι λίγες περιπτώσεις, που ενσταλάζονται, στρεβλώνουν και αλλοιώνουν το εσωτερικό, και όχι αντίστροφά όπως λέει το καλά θεμελιωμένο αξίωμα...
Μάλιστα μετά από τις κοινές περιπολίες με τη γείτονα μας πρότειναν τη δημιουργία κέντρουπόλης κράτησης (υποδοχής το ονομάζουν) το
οποίο θα διοικείται από υπαλλήλους της Frontex και την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (δεν έχει καμία σημασία που η πρόταση «απορρίφθηκε». 
Η πρόταση φανερώνει τον «προσανατολισμό»). 
Δηλαδή μας πρότειναν και απώλεια εδαφικής κυριαρχίας ή ορθότερα θα πρέπει να μιλάμε για τμηματική κυριαρχία υπό τη συνοδεία επικαλυπτόμενης εξουσίας. 
Αυτό είναι το μετακυρίαρχο σουρωτήρι και η μεταμοντέρνα
κουρελού. 
Να μεταβληθεί η χώρα σε «χωματερή» και να συμμετέχει σε ένα παγκόσμιο σύστημα καταμερισμού κέντρων κράτησης.
Μα δεν μας είπαν πως εάν «βγαίναμε από την Ευρώπη» θα συνέβαινε ακριβώς αυτό; 
Δηλαδή πως θα μετατρεπόμασταν σε μια χώρα - χώρο κράτησης μεταναστών και προσφύγων; 
Δεν μας είπαν πως εάν «βγαίναμε από την Ευρώπη» θα περιφερειοποιούμασταν σε σχέση με την Τουρκία; 
Πως είναι δυνατόν να  συμβαίνουν αυτά τώρα;...
Η Ελλάδα ως ένα ιδιαίτερου τύπου «ευρωπαϊκό» client-puppet state, ένας μετακυρίαρχος ημικρατικός δρώντας και ένα κατακερματισμένο εδαφικά μεταμοντέρνο σουρωτήρι, που θα έχει ως χαρακτηριστικό της τη συμμετοχή σε ένα ευρωπαϊκό - και παγκόσμιο - καταμερισμό κέντρων κράτησης.
Αυτή θα είναι η «ευρωπαϊκή» διάσταση και ταυτότητα της υπό κηδεμονία εξαρτημένης & υποτακτικής Ελλάδας.
------------------------------------------------------------------------
18 Οκτ 2015
Όπως πολύ σωστά επισήμανε πρόσφατα ένας φίλος «όλες οι αποικιοκρατικές δυνάμεις έκαναν φυλακές στις αποικίες τους, όπως κάνει η κυρά-Αγγέλα». 
Μόλις ξεκινήσαμε όμως. Εισερχόμαστε στο 2016 [31 Ιαν 2016]:
Το φαινόμενο που παρατηρείται με το ύψωμα των φραχτών και τις αυτόνομες αποφάσεις κρατών (Σουηδία, Δανία, Αυστρία, Ουγγαρία κ.λπ) φανερώνει την σταδιακή μεταβολή του ιεραρχικού πεδίου σε άναρχο. 
Δηλαδή το εσωτερικό της Ε.Ε αποκτά χαρακτηριστικά διεθνούς περιβάλλοντος (η επιδίωξη της Ε.Ε ήταν/είναι να εγκαθιδρυθεί ένα ευρωπαϊκό ιεραρχικό σύστημα - δηλαδή να μετατραπεί το ευρωπαϊκό πεδίο από άναρχο που ήταν σε ιεραρχικό - και να εξομοιωθούν οι διεθνείς/ κρατικές σχέσεις σε μια κατάσταση ευρωπαϊκής εσωτερικής πολιτικής). 
Εάν συνεχιστεί αυτή η πορεία το εσωτερικό της Ε.Ε ή το «ευρωπαϊκό σύστημα» θα μεταβληθεί σε κανονικότατο σύστημα αυτοβοήθειας (όποιος κατάλαβε, κατάλαβε).
Γι'αυτό ορισμένους φανατικούς, ανορθολογικούς και μισαλλόδοξους «ευρωπαϊστές» που δεν τους ενδιαφέρουν όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, κανονικά, έπρεπε να τους απασχολούν.
Τώρα που η Ε.Ε αποκτά παρεμφερή χαρακτηριστικά ανησύχησαν όλοι οι υποκριτές (αυτό προϋποθέτει πως στην σκέψη τους η Ελλάδα ήταν ή/και παραμένει αναλώσιμη). 
Τα προηγούμενα αποτελούν
αδιαμφισβήτητα σημάδια μιας πρώιμης μορφής
αποσύνθεσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης...
Όσες και όσοι έχουν ξεχάσει πως ήταν τα πράγματα προ του 2008 (και συνήθισαν την μετά 2008 εποχή), ας προσπαθήσουν τουλάχιστον να συγκρατήσουν την σημερινή εικόνα στο μυαλό τους, αυτή των αρχών του 2016. 
Η εντύπωση μου είναι πως μέχρι τις αρχές του 2020, η πολιτική κατάσταση στα εδάφη της - σημερινής - Ε.Ε θα είναι αγνώριστη [Σημ. Δ`~. 2018]. 
Θα προσπαθούνάνθρωποι να θυμηθούν πως ήταν τα πράγματα το 2016 και δεν θα μπορούν.
31 Ιαν 2016
Σημ. Δ`~. 2018: Ίσως περιττή εμβόλιμη επισήμανση.
Καλό είναι όμως να δοθεί η οπτική (αν και εδώ μας απασχολούν άμεσα διαφορετικά ζητήματα. 
Η πύκνωση του πολιτικού χρόνου είναι αυτονόητη). 
Ορισμένα γεγονότα και εξελίξεις από τότε μέχρι σήμερα, δίχως χρονολογική σειρά: 
The World Health Organization announces an outbreak of the Zika virus, απελευθερώνεται ή ανακαταλαμβάνεται η Μοσούλη και το Χαλέπι, αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος και δολοφονία του Ρώσσου Πρέσβη Andrei Karlov στη Τουρκία, ο Rodrigo Duterte Πρόεδρος στις Φιλιππίνες και ο Mohammad bin Salman στη Σαουδική Αραβία, Brazil suspends president Dilma Rousseff, ψηφίσματα στον Ο.Η.Ε εις βάρος του Ισραήλ και της Β. Κορέας, EgyptAir Flight 804 crashes into the Mediterranean Sea en route from Paris to Cairo, δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο για αποχώρηση από την Ε.Ε (Brexit) και εκλογή Trump (America First) με αποχώρηση των Η.Π.Α από Συμφωνία για το Κλίμα και Trans-Pacific Partnership, Joint Declaration of Pope Francis and Patriarch Kirill (Havana Declaration), κλείσιμο «εσωτερικών» συνόρων στην Ε.Ε με εκλογές και πολιτικές εξελίξεις σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, The UN warns that the world is facing the biggest humanitarian crisis since World War II, οι Μαλδίβες αποχωρούν από την Κοινοπολιτεία (των Εθνών), Orlando and Las Vegas shooting και Charlottesville riots, αποπομπή Ρώσσων και Αμερικανών διπλωματών και διπλωματική κρίση του Κατάρ, Panama Papers, christmas Berlin attack και London Bridge attack, treaty on the Prohibition of Nuclear Weapons.
Μερικά μόνο απ'όσα συνέβησαν από τότε μέχρι σήμερα. 
Φεβρουάριος
Συνεχίζουμε όμως με τις θεματικές που μας απασχολούν άμεσα. 
Περίπου δυόμισι χρόνια νωρίτερα [7 Φεβ 2016]:
Οι ροές - προσφυγικές, μεταναστευτικές, εμπορικές και άλλες - δεν σταματούν στη θάλασσα, παρά στη στεριά [Σημ. Δ`~. 2018].
Αυτό είναι γνωστό από υπάρξεως κόσμου, αλλά μας το υπενθύμισαν πρόσφατα οι αντιφάσεις και οι ανεπάρκειες - όπως επίσης η κατάρρευση - της Ευρωμεσογειακής πολιτικής της Ε.Ε (στην οποία έχω αναφερθεί παλαιότερα)...
-------------------------------------------------------------------------
Η αποτυχία αυτή οδήγησε από τα αναχωματικά κράτη - μαξιλάρια (buffer state/État tampon) της Βορειοαφρικανικής και Μεσανατολικής περιφέρειας στον μετασχηματισμό του δορυφορικού κράτους - κράτους πελάτη που ονομάζεται Ελλάδα σε αναχωματικό κράτοςμαξιλάρι (buffer state/État tampon) στο εσωτερικό πλέον της ευρωπαϊκής ηπείρου.
Όταν τα αναχωματικά κράτη είναι ανεξάρτητα ακολουθούν συνήθως πολιτική ουδετερότητας (Ελβετία, και κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου η Αυστρία), γεγονός που τα ξεχωρίζει από τα δορυφορικά κράτη-πελάτες που είναι εξαρτημένα (όπως η Ελλάδα).
Επειδή όμως οι ροές δεν σταματούν στη θάλασσα, το δορυφορικό κράτος-πελάτης Ελλάδα - το οποίο βιώνει την ασύμμετρη αυτοκρατορική σχέση εδώ και ορισμένα χρόνια στο εσωτερικό της Ευρωζώνης - δεν μπορεί να αναλάβει τον ρόλο του buffer state/État tampon και παίρναμε στην πρωτοβουλία Ολλανδίας και Γερμανίας περί «Μικρής Σένγκεν» (στην οποία αντιδρά η Πολωνία) και Π.Γ.Δ.Μ (πρωτοβουλία Γερμανίας και Αυστρίας με την Ουγγαρία, την Τσεχία και τη Σλοβακία να υποστηρίζουν).
Έτσι, παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια την σταδιακή μετακίνηση του «εξωτερικού συνόρου» της Ε.Ε - μαζί με τις πολιτικές που το συνοδεύουν - στο εσωτερικό της ευρωπαϊκής ηπείρου. Συγκεκριμένα, τα φαινόμενα της ασύμμετρης σχέσης και των αναχωματικών κρατών-μαξιλάριών από τη Βόρεια Αφρική και την Μέση Ανατολή φτάνουν στην Ελλάδα και την Π.Γ.Δ.Μ (ήταν πασιφανές - και το είχα γράψει - ότι θα μας ρούφαγαν οι «μαύρες τρύπες» όπως τις ονόμαζα). 
Σε αυτό το σημείο παρατηρούμε πρώτον, πως οι ίδιες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μέσω της συζήτησης περί Π.Γ.Δ.Μ στην πράξη παραδέχονται πως οι ροές δεν μπορούν να σταματήσουν στη θάλασσα και δεύτερον, την υποκρισία και τον λαϊκισμό τους καθώς στα λόγια το αποκρύπτουν (φταίει μόνον η Ελλάδα, ενώ το κλειδί το κρατάει στη στεριά η Τουρκία, όπως παλαιότερα η Λιβύη, ή σε δεύτερο επίπεδο τώρα, εκτός Σένγκεν η Π.Γ.Δ.Μ και εντός Σένγκεν η Σλοβενία και η Ουγγαρία...).
Και συνεχίζαμε:
Κατά τα λοιπά, μελλοντικά θα μπορούσε να συμβεί το εξής: 
Όπως εργαλειοποιήθηκε η οικονομική κρίση, θα μπορούσε να εργαλειοποιηθεί και η μεταναστευτικήπροσφυγική προκειμένου να προχωρήσει ο
σταδιακός μετασχηματισμός των εθνικών κρατών και να παγιωθεί η δημιουργία μεταεθνικών οντοτήτων, παράλληλα με την μεταφορά εξουσιών και κυριαρχίας από το εθνικό στο υπερεθνικό, μη εδαφικό ευρωπαϊκό επίπεδο. 
Αυτός ο μετασχηματισμός θα μπορούσε εκβιαστικά να προταθεί ως - η μόνη λύση αντιμετώπισης της προσφυγικής μεταναστευτικής κρίσης.
Βέβαια, μια τέτοιας μορφής εξέλιξη - από ότι φαίνεται- θα συναντούσε αντιστάσεις στην ευρύτερη ευρωπαϊκή γεωγραφία και θα μπορούσε να οδηγήσει σε περαιτέρω αποσύνθεση την Ε.Ε. Προκειμένου να αποφευχθούν οι ανεξέλεγκτες εγχώριες πολιτικές αντιδράσεις εναντίον της μετανάστευσης σε αυτά τα κράτη, πιθανότερη θα ήταν η δημιουργία ενός διεθνούς περιφερειακού μεταναστευτικού καθεστώτος.
Την Ελλάδα, η οποία ουσιαστικά έχει μεταβληθεί σε πεδίο εξωτερίκευσης της πίεσης που νιώθουν πολλές κυβερνήσεις στο εσωτερικό τους, από ότι φαίνεται την προορίζουν για μετακύριαρχο εδαφικό τμήμα - χωματερή- αυτού του διεθνούς περιφερειακού μεταναστευτικού καθεστώτος. 
Αυτό είναι άλλωστε το μέλλον των δορυφορικών κρατώνπελατών (client-satellite states)...
Η λεγόμενη ενίσχυση των εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε -παλαιότερα- υποτίθεται πως θα λειτουργούσε παράλληλα με την χαλάρωση των συνόρων μεταξύ των εθνικών κρατών.
Ενίσχυση εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε με παράλληλη χαλάρωση εσωτερικών - διακρατικών- συνόρων (και άνοδο ιεραρχίας).
Είδαμε πως η αθρόα εισροή μεταναστώνπροσφύγων (χαλάρωση εξωτερικών συνόρων) οδήγησε αμέσως στην ενίσχυση των εσωτερικών διακρατικών συνόρων (και την άνοδο της αναρχίας) εντός της Ε.Ε. 
Αυτή την πορεία επιδιώκουν να αντιστρέψουν. Δεν θα είναι εύκολο διότι έχει αποσταθεροποιηθεί - μετά από την «απελευθέρωση» και τον «εκδημοκρατισμό» της- όλη η περιφέρεια, από τη Βόρεια Αφρική (πυρήνας-Λιβύη) και την Μέση Ανατολή (πυρήνας-Συρία, Ιράκ), μέχρι την ανατολική Ευρώπη (πυρήνας-Ουκρανία).
7 Φεβ 2016

Σημ. Δ`~. 2018: Αυτοί που παραλληλίζουν τη Θάλασσα Αραφούρα (Arafura Sea) τον Κόλπο της Καρπεντάρια (Gulf of Carpentaria) και τη Θάλασσα του Τιμόρ με το Αιγαίο, και ένα νησί με μια χερσόνησο, ας ανοίξουν κανένα βιβλίο ναυτιλίας, γεωγραφίας και ιστορίας, και ας απευθύνονται μονάχα στο κομματικό-παραταξιακό τους κοινό για ψηφοθηρικούς λόγους προκειμένου πρώτον, να καλύψουν τους εξωτερικούς και εξω-εθνικούς παράγοντες μέσω των οποίων ετεροκαθορίζονται και από τους οποίους είναι εξαρτημένοι και δεύτερον, να αποκρύψουν όσα διαβάσατε αμέσως προηγουμένως και όσα ακολουθούν.
Συνεχίζουμε. Από τον ίδιο μήνα, δηλαδή τον Φεβρουάριο
του 2016 [10 Φεβ 2016]:
Αυτό που επιχειρείται, δηλαδή, 
πρώτον, η μεταβολή της χώρας σε κλοτσοσκούφι, αποδιοπομπαίο τράγο και «νεκρό σημείο» ή πεδίο εξωτερίκευσης της πίεσης που νιώθουν στο εσωτερικό τους πολλά ευρωπαϊκά καθεστώτα σε σχέση με το προσφυγικόμεταναστευτικό και 
δεύτερον, η μετατροπή της σε αποθήκη ή καταυλισμό, χωματερή ή στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων παράλληλα με την απομόνωση της και τον περιορισμό της κυριαρχίας της (σύνορα, φράχτες, παραχωρήσεις, περιπολίες), αποτελεί το επόμενο στάδιο της περιφερειοποίησης και απομάκρυνσης της Ελλάδας από τον κυρίως «ευρωπαϊκό πυρήνα».
Αυτό δεν είναι πρόσφατο. 
Αποτελεί συνέχεια και αποκορύφωση της κατάστασης που ξεκίνησε με την οικονομική διαχείριση της κρίσης και το ύψωμα των οικονομικών «φραχτών» προς αποκλεισμό και απομόνωση της - «μολυσμένης» - Ελλάδας. 
Καυτηριάστηκε και απομονώθηκε το άκρο οικονομικά. 
Το ίδιο συμβαίνει, τώρα, σε επίπεδο ασφαλείας.
Η επιχείρηση αποκλεισμού και απομόνωσης της Ελλάδας αποτελεί 
πρώτον, προσπάθεια απαγκίστρωσης ενός τμήματος της ηπειρωτικής Ευρώπης από το χώρο της ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων (δηλαδή τάση για περιορισμό στην κεντρική της γεωγραφία) 
και δεύτερον, σύμπτωμα της αποσύνθεσης ή/ και του κατακερματισμού του «δυτικού» - ευρωατλαντικού - συστήματος της μεταδιπολικής περιόδου...
Και ολοκληρώναμε:
Στην περίπτωση της Συρίας, η Τουρκία επιχείρησε να χρησιμοποιήσει - αποτυχημένα - το ΝΑΤΟ για τη ''ρύθμιση''των πτήσεων, ουσιαστικά για την επιβολή εναέριου ελέγχου (no-fly zone) σε τμήμα των τουρκο - συριακών συνόρων το οποίο ήταν “highly unstable”.
Τελικά δεν τα κατάφερε και μετά άρχισαν να πέφτουν αεροπλάνα. 
Στην περίπτωση της Ελλάδας επιχειρείται η χρησιμοποίηση του ΝΑΤΟ σε τμήμα των ελληνο-τουρκικών συνόρων για τη ''ρύθμιση''των μεταναστευτικών-προσφυγικών ροών στο Αιγαίο προκειμένου η κατάσταση να «σταθεροποιηθεί» (επειδή είναι “highly unstable”).
Μέσω του ''ρυθμιστικού''καθεστώτος μεταναστών και προσφύγων που ξεκινούν από τη Συρία και φτάνουν στην Ελλάδα, η Τουρκία - εν τέλει - μάλλον θα καταφέρει να βάλει πόδι τόσο σε τμήμα της βόρειας Συρίας [Σημ. Δ`~. 2018: 
Τελικά πράγματι έβαλε, όχι όμως μέσω ΝΑΤΟ]... όσο και στο ανατολικό Αιγαίο (στο βόρειο Ιράκ έχει ήδη βάλει).
10 Φεβ 2016
Μετεξελίσσονται σε βασανιστήριο οι (υπ)ενθυμίσεις... 
Και βρισκόμαστε ακόμη στον Φεβρουάριο του 2016 [24 Φεβ
2016].
[Μου] προξενεί εντύπωση που ορισμένοι ξύπνησαν τώρα με το προσφυγικόμεταναστευτικό. 
Και ιδιαίτερα ορισμένοι οικονομιστές που μας έλεγαν εφαρμόστε τα συμπεφωνημένα γιατί «θα κοπεί η χρηματοδότηση, η δόση» ή «θα μας πετάξουν έξω από το ευρώ». 
Τώρα, οι ίδιοι λένε, εφαρμόστε τα συμπεφωνημένα γιατί... 
Και πάντα τα ίδια θα λένε γιατί δεν έχουν τίποτα άλλο να πουν (εν τω μεταξύ η Ε.Ε χρώσταγε - ίσως χρωστάει ακόμα - χρήματα στην Ελλάδα που σχετίζονται με τη διαχείριση της μεταναστευτικής-προσφυγικής κρίσης).
Όταν άρχισα να αναδεικνύω το ζήτημα, δεν το έκανα επειδή ήμουν εναντίον των ανθρώπων αυτών (όπως νομίζουν διάφοροι κινητρολογοι), αλλά επειδή ήταν φανερό ποια θα είναι η εξέλιξη του (και προς τα που οδηγούσε η εργαλειοποίηση του). 
Πριν ακόμα από το περασμένο καλοκαίρι, όταν είχαν ξεχαστεί τόσο η Λιβύη και εν πολλοίς και η Συρία, ορισμένοι παρατηρούσαμε τα μεγέθη των ανθρώπων που συγκεντρώνονταν στα νοτιο-ανατολικά σύνορα της Τουρκίας [Σημ.
Δ`~. 2018].
Η Τουρκία βέβαια, όπως και οποιαδήποτε άλλη χώρα, δεν έκανε ανθρωπισμό, συγκέντρωνε ηθικό και διπλωματικό κεφάλαιο το οποίο θα χρησιμοποιούσε ως μοχλό άσκησης πίεσης...
Όταν ασχολήθηκα ξανά με το ζήτημα, ήδη από τις πρώτες μέρες του Αυγούστου - πριν κορυφωθούν οι ροές -, ορισμένοι μας μίλαγαν για την «οικονομία» και άλλοι μας έλεγαν «τι σας πειράζει, θα φύγουν».
Οι άνθρωποι που καλοπροαίρετα ισχυρίζονταν
το τελευταίο, νόμιζαν ότι η Ε.Ε αποτελεί φορέα
κοινής βούλησης. 
Η Ε.Ε όμως - και αυτό αποτελεί μια κριτική καθόλα θεμιτή και ας μην αρέσει -, έχει αποδειχθεί κατ'επανάληψη ανεπαρκής και ανίκανη να συνθέσει τα εθνικά συμφέροντα των χωρών σε κάτι το οποίο θα μπορούσε να ονομαστεί «κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον». 
Το ΝΑΤΟ, αυτή την περίοδο, γίνεται προσπάθεια να μεταβληθεί σε εργαλείοόργανο της Πολωνίας (για τη Ρωσία) και της Τουρκίας (για τη Συρία), με την πρώτη να εκβιάζει τη Γερμανία, η οποία με τη σειρά της - πέρα από το ότι έχει εκβιάσει κατ'επανάληψη την Ελλάδα να - εκβιάζει ή παρέχει «διαβεβαιώσεις» σε άλλες χώρες (όπως η Π.Γ.Δ.Μ και η Σερβία) ενώ παράλληλα Σουηδία, Δανία και Βέλγιο επαναφέρουν συνοριακούς ελέγχους κ.λπ. 
Η δε Γαλλία, βρίσκεται στο απυρόβλητο εδώ και μήνες (θα δεχθεί λέει 30.000 ανθρώπους σε δύο χρόνια!). 
Αυτή είναι η εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης εντελώς επιγραμματικά.
Δυστυχώς, θα φανεί πως η «οικονομία» αποτελεί νανο-ζήτημα, δηλαδή ένα ζήτημα σημαντικότητας και επιπέδου νάνου, σε σχέση με το προσφυγικό-μεταναστευτικό...
Η μετανάστευση δεν επιλύει το δημογραφικό (ούτε σχετιζόμενα με αυτό θέματα, ορισμένα μονάχα από τα οποία είναι το ασφαλιστικό και η γήρανση), απλά μεταθέτει το πρόβλημα για το μέλλον.
 Όσο και να αυξήσουν τους φόρους, όσο και να αναβάλουν τις συνταξιοδοτήσεις, όσο και να ωθήσουν όλο και περισσότερες γυναίκες στην αγορά εργασίας (παρέχοντας τους κίνητρα), όσο και να υποκαταστήσουν τα εργαζόμενα ανδρόγυνα, τις γυναίκεςεργαζόμενες και τα - μη - παιδιά των προηγούμενων, με εισαγόμενα ανδρόγυνα, με εισαγόμενες γυναίκες-μητέρες και εισαγόμενα παιδιά, δεν πρόκειται να υπερβούν τις οικονομικές επιπτώσεις των δραματικών δημογραφικών αλλαγών... τουλάχιστον - και σε αυτό το σημείο ειρωνεύομαι - μέχρι η ιδεολογία του «μετα-ανθρωπισμού» και της «υπέρβασης της ύλης» να έχει πρακτικά αποτελέσματα για τον τρόπο αναπαραγωγής των κοινωνιών. 
Μέχρι στιγμής δεν έχει. Απλά εισάγουν ανθρώπους...
Ορισμένες κοινωνίες - μάλλον - θα καταστραφούν ή θα φτάσουν στα πρόθυρα μιας τέτοιας εξέλιξης, ενώ κάποιες άλλες θα καταπιούν και θα ποδοπατήσουν τις ελίτ τους (μαζί με το κομματικό και μηντιακό σύστημα).
24 Φεβ 2016
Σημ. Δ`~. 2018: Μόνο το 2017, στην Τουρκία σημειώθηκε αύξηση του αριθμού προσφύγων κατά 21%.
The number of refugees in Turkey has reached some 3.9 million, making Turkey the country with the highest number of refugees in the world [Turkey - European Commission - europa.eu. Last updated 14/06/2018].
Συνεχίζουμε. Πάλι καλά που είναι καλοκαίρι και μπορεί κάποιος να πάει στη θάλασσα προκειμένου να αποφύγει όλα τα προηγούμενα, και... τα επόμενα [26 Φεβ 2016]:
Η Γερμανία - όπως και άλλα κράτη - προϋπολογίζει τα μεγέθη και τους αριθμούς των ανθρώπων που χρειάζεται να εισάγει προκειμένου να καλύψει τις οικονομικές της ανάγκες (δημογραφικές είναι οι ανάγκες αλλά οι οικονομιστές προϋποθέτουν δημογραφικά μεγέθη: από τις «προϋποθέσεις» θα την πατήσουν). 
Ήδη από τις αρχές του καλοκαιριού - πριν καν οι ροές αρχίσουν να εκτοξεύονται με πρώτο μήνα τον Αύγουστο - διαβάζαμε άρθρα π.χ. στον Guardian ή στην D.W που έλεγαν πως η Γερμανία «αναμένεται» να υποδεχθεί φέτος περίπου 800.000 με ένα εκατομμύριο ανθρώπους. 
Από που προέκυπτε το «αναμένεται»;
 Πως - και από πουπροέκυπτε ο αριθμός; Από όσα σας ανέφερα.
Απλά το όλο πράγμα, οι εξελίξεις - και κυρίως οι δημοσκοπήσεις - ξέφυγαν και όλοι άρχισαν να τρέχουν. 
Θυμηθείτε πως μέχρι τον Οκτώβριο-Νοέμβριο δεν υπήρχε ιδιαίτερος αρνητισμός, προβληματισμός ή/και ανησυχία για το μεταναστευτικό-προσφυγικό στα mainstream media, αντίθετα όλοι θρηνούσαν για το παιδάκι που πνίγηκε. 
Ο πνιγμός του μικρού παιδιού συνέβη στις 2 Σεπτεμβρίου... 
Ο Σεπτέμβριος ήταν ο μήνας των selfies. 
Ο Οκτώβριος ήταν ο μήνας κορύφωσης των ροών. 
Μετά τον Νοέμβριο, την επίθεση στο Παρίσι, την πτώση στις δημοσκοπήσεις, την πίεση που δέχθηκε η Μέρκελ στο εσωτερικό της, τα γεγονότα στην Κολωνία κ.λπ, άρχισε να αλλάζει το κλίμα.
Αυτές τις μέρες - το reuters αναφέρει πως - το υπουργείο οικονομικών της Γερμανίας σε συνεργασία με άλλα κυβερνητικά όργανα, ανακοίνωσε πως η Γερμανία «αναμένει» περίπου 3,6 εκατομμύρια ανθρώπους μέχρι το 2020. 
Και μπορεί Γερμανός αξιωματούχος να δήλωσε πως δεν αναμένονται τέτοια νούμερα - σε μια προσπάθεια μάλλον να καθησυχάσει -, αλλά εγώ έχω διαβάσει πως η Γερμανία έχει ανάγκη 4 με 5 εκατομμύρια ανθρώπους μέσα στα επόμενα χρόνια προκειμένου να εξυπηρετήσει τις δημογραφικές της ανάγκες.
Τα νούμερα προϋπολογίζονται.
Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι ακριβώς συμβαίνει ούτε έχουν καταλάβει πως λειτουργεί το «πράγμα» (ή καλύτερα η βιομηχανία). 
Τώρα αρχίζουν κάπως να αντιλαμβάνονται και αντιδρούν σπασμωδικά (σε εμάς εδώ ορισμένοι νομίζουν πως μπορεί η αναπληρωτής υπουργός μιας μικρής χώρας να καθορίσει το migration net της Γερμανίας). 
Δεν υπάρχει περίπτωση με το κλίμα που επικρατεί να συνειδητοποιήσει μεγάλο μέρος της γερμανικής κοινωνίας πως αναμένονται 3 ή 5 εκατομμύρια επιπλέον νέοι πρόσφυγες και μετανάστες τα επόμενα χρόνια και η κ. Μέρκελ να παραμείνει αταλάντευτη στη θέση της...
Τα κράτη που καταστράφηκαν αποτελούσαν «αποθήκες» ή/και σημεία «ελέγχου και ρύθμισης». 
Η δε Τουρκία αποτελεί παραδοσιακή δεξαμενή παροχής «εργατικού δυναμικού» της Γερμανίας...
Και συνεχίζαμε:
Η διαχείριση της μεταναστευτικήςπροσφυγικής κρίσης αποτελεί - ή εξελίσσεται σε - μέσο και προκάλυμμα, όχι σκοπό και στόχο.
Ορισμένοι ήθελαν να αναδεικνύουν μόνον το γκρούπ των χωρών Βίζενγκραντ... ενώ την Αυστρία και τη Γερμανία τις άφηναν στο απυρόβλητο. 
Φάτε τώρα μια Αυστρία και ηρεμήστε (ίσως θυμάστε πως από το καλοκαίρι
έριχνα σπόντες για τον ευνοϊκό τρόπο με τον οποίον η ύπατη αρμοστεία του Ο.Η.Ε για τους πρόσφυγες, αντιμετώπιζε την Αυστρία). 
Η Ολλανδία και η Γερμανία ήταν αυτές που είχαν αναλάβει την πρωτοβουλία περί «Μικρής Σένγκεν» (στην οποία αντιδρούσε η Πολωνία) ενώ τα περί Π.Γ.Δ.Μ αποτελούσαν πρωτοβουλία της Γερμανίας και της Αυστρίας με την Ουγγαρία, την Τσεχία και τη Σλοβακία να υποστηρίζουν. 
Με τη δε Σλοβενία, η Ελλάδα είχε ανταγωνιστικές σχέσεις ως προς το ποια από τις δυο χώρες θα γινόταν κύριος φορέας και παράγοντας ενσωμάτωσης των δυτικών Βαλκανίων στην Ε.Ε. 
Η Αυστρία με τη Γερμανία, ήδη από νωρίς το καλοκαίρι συνεχώς «έπαιζαν» με τη Π.Γ.Δ.Μ (αυτό είναι ένα σημείο που δεν έχει αναδειχθεί, δηλαδή πότε άνοιξε τα σύνορα της η τελευταία, με τι διαβεβαιώσεις και από ποιους).
Η Ελλάδα, έχει ανά τακτά χρονικά διαστήματα διατελέσει το ρόλο του νάνου πίσω από τον οποίο (προσπαθούν να) κρύβονται οι γίγαντες.
Η Ελλάδα έφταιγε κάποτε για την καθυστέρηση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην Ε.Ε (και πολύ ορθά, η Ελλάδα επέλεξε να είναι θετική στην ενταξιακή πορεία της Άγκυρας προκειμένου να φανεί ποιοι ήταν αυτοί που πραγματικά δεν επιθυμούσαν την είσοδο της συγκεκριμένης χώρας). 
Η Ελλάδα, επίσης, έφταιγε για την οικονομική κρίση και μετεβλήθη σε αποδιοπομπαίο τράγο (ακόμα και για κατασκοπία κατηγορήθηκε πριν λίγο καιρό). 
Η Ελλάδα τώρα φταίει και για την προσφυγική - μεταναστευτική κρίση.
Και κάπως έτσι επειδή «η Ελλάδα φταίει», το ερμηνευτικό αφήγημα της προσφυγικής μεταναστευτικής «κρίσης και απειλής» - πιθανόν - θα μετασχηματιστεί σε ερμηνευτικό αφήγημα με πυρήνα του τις σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο. 
Για το προσφυγικό μεταναστευτικό ζήτημα και την μη επαρκή αντιμετώπιση του, λοιπόν, θα φταίει το καθεστώς που υπάρχει στο Αιγαίο. 
Και κάπως έτσι θα - μπορούσε να - παρουσιαστεί ως «επιτακτική» η ανάγκη αναθεώρησης των
συνθηκών από «τα πάνω» και «τα έξω». 
Θα μάθουμε όλοι ξαφνικά πως για την αντιμετώπιση «της κρίσης και της απειλής» (η οποία έχει τις ρίζες της αλλού, αλλά αυτό δεν θα έχει καμία σημασία), πρέπει άμεσα να αντιμετωπισθούν οι ρίζες μιας πιθανής  ελληνοτουρκικής κρίσης. 
Αποδυναμωμένη στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, και με ''το νόμισμα''ως εκβιαστική θηλιά στο λαιμό (το οποίο νόμισμα τάχα θα την απομάκρυνε από μια πιθανή περιφερειοποίηση έναντι της Τουρκίας), η Ελλάδα θα καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Και κάπως έτσι ενδέχεται μόλις αποχωρήσει το ΝΑΤΟ, να βρισκόμαστε σε κατάσταση de jure αναθεώρησης του καθεστώτος στο Αιγαίο.
Καθόλου απίθανη εξέλιξη. 
Αφήνω εδώ αυτή την υποθετική ή πιθανή εξέλιξη με την ευχή να μην χρειαστεί να επιστρέψω.
Για να ολοκληρώσουμε:
Οι ροές, οι οποιεσδήποτε ροές, ποτέ δεν σταματούν στη θάλασσα. 
Οι ροές σταματούν πάντοτε στη στεριά. 
Η θάλασσα δεν αποτελεί εδαφικό - αλλά διαφορετικής μορφής - χώρο.
Αποτελεί παράγοντα κινητικότητας, ευελιξίας, ελιγμών και διασποράς (και ας υπάρχουν - και βέβαια υπάρχουν - υδάτινα σύνορα), όχι διαχωρισμού, απομόνωσης, στατικότητας και σταθερότητας, όπως η στεριά.
Το κλειδί για την Ιταλία το κρατά η Λιβύη, για την Ισπανία το Μαρόκο, για το Ηνωμένο Βασίλειο η Γαλλία (και το Βέλγιο), για τη Σουηδία η Δανία (γι'αυτό και συγχρονίστηκαν αυτές οι δύο χώρες) και για την Ελλάδα η Τουρκία.
Οι Αθηναίοι κάποτε αναγκάστηκαν, προκειμένου να επιβιώσουν, να αμυνθούν καταφεύγοντας στα Ξύλινα Τείχη (η Ακρόπολη Φρούριο αλώθηκε) ενώ ο Μέγας Ξέρξης κάποτε διέταξε να μαστιγώσουν και να αλυσοδέσουν τη θάλασσα γιατί δεν υπάκουσε στις διαταγές του. 
Η θάλασσα όμως ούτε μαστιγώνεται ούτε αλυσοδένεται.
Αυτά αποτελούν διδάγματα της ιστορίας μας που εμπεριέχουν υψηλούς συμβολισμούς και
στοιχεία «γεωπολιτικής» παιδείας - που επιλέξαμε να αγνοήσουμε, να ξεχάσουμε ή να υποτιμήσουμε - και όχι παραμυθάκια.
26 Φεβ 2016
Τα τρία προηγούμενα αποσπάσματα από μια ανάρτηση η οποία εμπεριείχε πολλαπλές δημοσιεύσεις. Ας δούμε τα επόμενα όμως. 
Γράφαμε τις δύο τελευταίες ημέρες του Φεβρουαρίου (μακρύς και σημαντικός μήνας ο Φεβρουάριος του 2016) [28-29 Φεβ 2016]:
Μισό λεπτό. Αυτοί δεν μας έλεγαν - μας προειδοποιούσαν και μας απειλούσαν - πως θα μετατρεπόμασταν σε «στρατόπεδο ή αποθήκη ψυχών» (ή οποιαδήποτε άλλη απειλή) ΕΑΝ «βγαίναμε» από την «Ευρώπη»; Τι συνέβη;

Όλη τους η επιχειρηματολογία έχει συγκεκριμένη «μεθοδολογία» και έχει να κάνει με τη διαχείριση του μέλλοντος. 
Τα βραχυμεσοπρόθεσμα - μελλοντικά - αποτελέσματα που προκύπτουν από την τωρινή, την ήδη υφιστάμενη κατάσταση και τα αδιέξοδα της, τα μετατρέπουν σε απειλές μιας άλλης, ανεπιθύμητης γι'αυτούς, κατάστασης προκειμένου να την αποτρέψουν. 
Ένα αόρατο μελλοντικό απειλητικό Εκείθεν ως κόλαση που νομιμοποιεί να υπομένεις τα πάντα στο τωρινό ορατό Εντεύθεν. 
Έτσι εάν είχαμε «φύγει» από την «Ευρώπη» και βιώναμε ακριβώς την ίδια κατάσταση, θα έφταιγε ότι «φύγαμε». 
Έλα μου όμως που όλες οι απειλές που έχουν ακουστεί κατά καιρούς για το τι θα συμβεί στο μέλλον εάν (Εκείθεν)... συμβαίνουν στο παρόν δίχως να έχει πραγματοποιηθεί αυτό το εάν
(Εντεύθεν). 
Τίποτα από όσα μας έχουν απειλήσει ότι θα παθαίναμε εάν κάναμε το Α (Εκείθεν)... δεν έχει υπάρξει που να μην πάθαμε δίχως να κάνουμε το Α (Εντεύθεν)...
Και ακολουθούσαν τα εξής:
Εάν όλα κυλήσουν σχετικά ομαλά για την
Τουρκία... το επόμενο βήμα της Άγκυρας - πιθανώς - θα είναι η επιδίωξη δημιουργίας ενός διεθνούς νομικού πλαισίου ή ενός περιφερειακού καθεστώτος που θα θέτει υπό την προστασία του τους πρόσφυγες και τους μετανάστες - ίσως με αφορμή τα περί ανθρωπιστικής βοήθειας ή διαχείρισης επιχειρήματα - και το οποίο θα παρέχει εγγυήσεις για την ασφαλή μεταχείριση τους.
Σε μια τέτοια περίπτωση, επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών και των προσφύγων είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, θα επιδίωκε να συνδέσει το γεγονός αυτό με τις εθνικές μειονότητες και τις μουσουλμανικές κοινότητες της περιοχής προκειμένου να εξασφαλίσει εγγυήσεις που θα της παρέχουν δικαίωμα παρέμβασης στην περιοχή.
Με τον ίδιο τρόπο λειτούργησε στο Κυπριακό. 
Η νομιμότητα της επέμβασης στη Κύπρο, κατέστη δυνατή μέσω ενός παρεμφερούς νομικού πλαισίου.
Όποιος βλέπει αυτή την περίοδο την προσφυγική-μεταναστευτική κρίση, αποκλειστικά και μόνον, ως αυθύπαρκτο και αυτοτελές ζήτημα, κινείται μεταξύ αφέλειας - η συντριπτική πλειοψηφία -, τοπικού παραρτήματος ή/και εξυπηρέτησης συμφερόντων. 
Για παράδειγμα, ως προς το ευρωπαϊκό σκέλος, η διαχείριση του προσφυγικού-μεταναστευτικού και η ταυτόχρονη απομόνωση της Ελλάδας αποτελούν τμήμα - και χρησιμοποιούνται ως μέσο και προκάλυμμα - της στρατηγικής αναμόρφωσης του ευρωπαϊκού πόλου ηγεμονίας. 
Το ίδιο συμβαίνει και με τον μεταοθωμανικό τουρκικό πόλο.
Αυτό που εξελίσσεται στη Συρία και το Ιράκ, από πλευράς Συνθηκών - οι οποίες αποτελούν διεθνή και ιστορικά αγκυροβόλια - είναι η κατάρρευση της εδαφικής τάξης που εγκαθιδρύθηκε με τη συμφωνία Sykes-Picot. 
Η προσφυγική - μεταναστευτική κρίση στο παρόν, και το κουρδικό ζήτημα διαχρονικά, τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα, επανασυνδέουν όχι μονάχα γεωγραφικά τη «Μέση Ανατολή» με τα «Βαλκάνια», αλλά και ιστορικά τη συμφωνία Sykes-Picot με τη Συνθήκη της Λωζάνης...
Και ολοκληρώναμε:
Το επόμενο χρονικό διάστημα, ορισμένοι θα προσπαθήσουν να μας παρουσιάσουν ως - όχι βραχυπρόθεσμο αλλά μακροπρόθεσμο - μελλοντικό εθνικό όραμα και στόχο, τη μονιμοποίηση της μετατροπής της Ελλάδας σε περιφερειακό κράτος-μαξιλάρι και ενδιάμεση εδαφική περιοχή ζώνη-σύνορο (buffer zonestate), περισυλλογής, διαλογής και κράτησης, ελέγχου και ρύθμισης, προκειμένου η ευρωπαϊκή γεροντοκρατία του Κέντρου να πίνει ανέμελα τον καφέ της περίξ του Ρήνου ή να κάνει σκι στα Σαλέ των Άλπεων. 
Η Ελλάδα, η οποία προσέφερε αρκετά, δεν έχει κανένα λόγο να θυσιαστεί για κοινωνίες που βρίσκονται σε παρακμή και αυτοκτόνησαν επιλέγοντας τον «ευρωπαϊσμό» ως - ιδεολογικό - προθάλαμο για το νεκροτομείο...
Τα προηγούμενα δεν τα γράφω με ικανοποίηση
αλλά με πίκρα.
28-29 Φεβ 2016
Μάρτιος
Ladies and gentlemen. On behalf of the E.U and the
entire european crew, welcome aboard. Please fasten
your seat belt. If you are seated next to an emergency
exit... excuse me, there is no emergency exit, please
read carefully the special instructions. Welcome to
Guantánamo Bay of €uropa!... I repeat, fasten your seat
belt.

Αναφορά και παράθεμα, ένα:
Όταν μιλάς και γράφεις για το δημογραφικό και τους ρυθμούς γονιμότητας αρκετά νωρίς είσαι αντιδραστικός, όταν μιλάς και γράφεις για το δημογραφικό και τους ρυθμούς γονιμότητας αρκετά αργά και κατόπιν εορτής είσαι προοδευτικός.
Τα πάντα από ό,τι φαίνεται είναι θέμα timing... 
Προφανώς και μιλάς για το δημογραφικό και τους ρυθμούς γονιμότητας, ανακαλύπτοντας ξαφνικά όλον αυτόν τον μέγα - αλλά μέχρι πριν λίγο καιρό απαγορευμένο - κόσμο, προκειμένου να νομιμοποίησεις εκβιαστικά, κατόπιν εορτής και άνευ όρων καταστάσεις...
Αναφορά και παράθεμα, δύο:
Από τη μικρασιατική καταστροφή και ύστερα, ο ελληνισμός βρίσκεται σε πορεία συνεχούς συρρίκνωσης. 
Εξαφανίστηκε ολόκληρος ο περιφερειακός ελληνισμός από τη Ρωσία και τη Μικρά Ασία μέχρι τα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή, για να ακολουθήσει η εκδίωξη του ελληνισμού από την Κωνσταντινούπολη και τη βόρειο Κύπρο. 
Το ελληνικό κράτος όχι μόνον δεν στάθηκε ικανό να προστατεύσει τον ευρύτερο περιφερειακό ελληνισμό ή να αναστείλει τη συρρίκνωση του (αντίθετα συνέβαλλε έμμεσα ή άμεσα στον αφανισμό του), όχι απλά δεν μπόρεσε να προστατεύσει το έθνος που βρίσκεται εντός των συνόρων του, αλλά έφτασε μέχρι το σημείο να παρασιτεί επ' αυτού, να το απομυζά και να διεξάγει συνεχή πολιτισμικό πόλεμο εναντίον του, και τελικά να το εκποιεί και να το εκχωρεί.
Το κράτος αυτό αφού ρούφηξε ή κατάπιε - ως άλλη μαύρη τρύπα - τον περιφερειακό ελληνισμό και εκδίωξε ένα μεγάλο τμήμα του έθνους από το εσωτερικό του, τελικά απομύζησε και συνέθλιψε το υπόλοιπο.
Μάλιστα πήγε ακόμα μακρύτερα (έχει κι άλλο!;). 
Το απαξίωσε και το εξευτέλισε πανευρωπαϊκά, οδηγώντας το σε διεθνή διασυρμό και διαπόμπευση (σε μια στοιχειωδώς ευνομούμενη πολιτεία, όλοι αυτοί θα ήταν στη φυλακή). 
Πλέον έχουμε φτάσει στο τελευταίο στάδιο της εξαέρωσης, εξαΰλωσης και αποψίλωσης του εναπομείναντος - γερασμένου και μαρασμένου - έθνους και στη μετατροπή της Ελλάδας και του Αιγαίου σε Guantánamo Bay της Ευρώπης! (αυτή είναι η κατάληξη του «οράματος» του ελλαδικού - πάση θυσία - ηπειρωτικού ευρωπαϊσμού).
Ύβρις! Αίσχος, ντροπή και όνειδος! 
Και ορισμένοι θα τολμήσουν να μας παρουσιάσουν ως καλή, ανθρωπιστική και πρέπουσα μια τέτοια εξέλιξη! 
Εκάς οι βέβηλοι, οι βάνδαλοι και οι βάρβαροι.
1η Μαρτίου 2016
Δυναμικά ξεκίνησε ο Μάρτιος πριν από δύο χρόνια και δυναμικά συνεχίστηκε. 
Τα συγκεκριμένα παραθέματα δεν είναι στενά εθνοκεντρικά:
Πρώτο:
Η Ελλάδα, μέσω της συμμετοχής της στην περιοχή Σένγκεν και της ένταξης της στη ζώνη του ευρώ, επιδίωξε να υπερβεί τη γεωγραφία της. 
Στην περίπτωση της, η οικονομική και μεταναστευτική-προσφυγική κρίση την επανασύνδεσε βίαια με τη γεωγραφία της, τη «γείωσε» θα μπορούσαμε να πούμε. 
Η μακρά δομή βέβαια είναι άλλη, εξ ου και το φαινόμενο αυτό παρατηρείται σε ευρύτερη κλίμακα. 
Τα πάντα «γειώνονται» ή επανασυνδέονται με τη γεωγραφία τους (ακόμα και οι ιδέες ή το διαδίκτυο) και αναπτύσσονται τάσεις παγκόσμιας ή/και περιφερειακής πολυδιάσπασης.
Ο σχηματισμός των χωρών του γκρούπ Βίζενγκραντ, η κατάρρευση των πολιτικών και νομικών καθεστώτων και θεσμικών πλαισίων που με τεχνητό τρόπο έκαναν αόρατους, εξαφανίζοντας, τους Κούρδους και η ανάδυση του γεωεθνικού κουρδικού ζητήματος σε συνδυασμό με το γεωενεργειακό ζήτημα υδάτων-υδρογονανθράκων, η λεγόμενη «network sovereignty», ο σκωτσέζικος και ο καταλανικός εθνικισμός, η επάνοδος των εθνικών κρατών στο εσωτερικό της Ε.Ε ή οι συσσωματώσεις μεταξύ γειτονικών χωρών σε μπλόκ, αποτελούν το καθένα ξεχωριστά και σε διαφορετικά επίπεδα περιπτώσεις του ίδιου φαινόμενου. 
Της κατάρρευσης της θεσμοκεντρικής λογικής (που υπερβαίνει εδαφικά στοιχεία) και της ανάδυσης ή της επανόδου της γεωγραφίας (και των διαφόρων κατά τόπους γεω-υποβάθρων που αυτή φέρει).
Το πιθανότερο είναι πως η Ελλάδα, αργά ή γρήγορα και παρά τις δηλώσεις Tusk, θα βρεθεί εκτός του κατακερματισμένου αυτή τη στιγμή χώρου Σένγκεν - εφόσον αυτός δεν διευρυνθεί και δεν υπάρξει εδαφική συνέχεια... 
Δεύτερο:
Τα επόμενα έχουν περισσότερο χαρακτήρα σαρκαστικό, υπό τη συνοδεία ποιητικής και αφηγηματικής αδείας, παρά αναλυτικό.
Πέρα από την κριτική που άσκησε στη Γερμανία πρόσφατα ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας, Manuel Valls, οι Αυστριακοί είπαν κάτι πολύ απλό:
 ''Η Γερμανία αυτή τη στιγμή στέλνει τα εξής μηνύματα. 
Από τη μια μεριά στέλνει το μήνυμα στην Ελλάδα πως ακολουθεί πολιτική ανοιχτών θυρών και από την άλλη απαιτεί από την Αυστρία να σταματήσει όλους όσους κατευθύνονται προς τη Γερμανία. 
Πρέπει να αποφασίσει ποια από τις δύο αυτές στρατηγικές επιθυμεί''. 
Και πράγματι, η Μέρκελ θα αποφασίσει.
Πως θα «κλείσουν» τα σύνορα στο Αιγαίο λοιπόν;
Η Αγκέλα θα πάρει τηλέφωνο στην Ελλάδα, και θα πει: 
''Η πολιτική ανοιχτών θυρών τελειώνει''. 
Και επειδή δεν προβλέπεται οι εν Ευρώπη αδελφοί του βορρά να έχουν διαθέσιμες τις ποσότητες από κοτετσόσυρμα που απαιτούνται προκειμένου να περιφράξουμε το Αιγαίο, η Αγκέλα θα συνεχίσει λέγοντας:
''Τηλεφωνώ στον Ερντο(γ)αν, και σε ξαναπαίρνω σε λίγο''.
Η Αγκέλα (της καρδιάς μας) θα πάρει τηλέφωνο τον Μεγαλοπρεπή και θα του πει:
''Έχω πρόβλημα. Αυτοί οι φρικώδεις ρωμαιοκαθολικοί και παραδοσιακά συντηρητικοί Βαυαροί - που δεν πέρασαν διαφωτισμό -, μου φεύγουν για ΑυστροΟυγγαρία μεριά. Πρέπει να περιοριστούν οι ροές''. 
Ο Ερντο(γ)αν, αφού νιώσει μια κάποια ενόχληση για τον άμεσο τρόπο, τον ενικό και την οικειότητα - αλλά και το επιτακτικό ύφος - της Αγκέλας, θα απαντήσει. 
Το περιεχόμενο όσων θα πει, δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω (πάντως θα είναι σε ύφος αρκετά βαρύ και σε στυλ, ''ναι θα το σκεφτώ, αλλά δεν καίγομαι κιόλας, και σε γράφω και λίγο εις τα παλαιότερα των υποδημάτων μου.  Άλλωστε εσείς οι Γερμανοί, τόσους αιώνες, μια αυτοκρατορία της προκοπής δεν μπορέσατε να κάνετε''). 
Μετά από τα πάρε-δώσε, δηλαδή από το κρισιμότερο σημείο της συζήτησης, η Αγκέλα θα κλείσει το τηλέφωνο και θα επικοινωνήσει με την Αθήνα.
''Κανονίστηκε, τα σύνορα είναι κλειστά''. 
Και οι δικοί μας, θα αλλάξουν λίγο το ύφος στο δημόσιο λόγο τους, θα στείλουν λίγα περισσότερα περιπολικά του λιμενικού σε μια μεριά του Αιγαίου και θα κανονίσουν ένα ειδησεογραφικό ρεπορτάζ που θα δείχνει στη τηλεόραση τα πλοία να περιπολούν με «αυστηρό» τρόπο (άντε και καμιά εικόνα από κέντρα κράτησης). 
Εικόνες, δηλαδή, για εσωτερική κατανάλωση.
Και κάπως έτσι, θα - μπορούσαν να - «κλείσουν» τα σύνορα στο Αιγαίο...
Και οι άνθρωποι θα πουν: 
Είδες που τελικά «κλείνουν» τα σύνορα στο Αιγαίο και περιορίζονται οι ροές άμα θες; 
Νομίζοντας πως αυτό θα το έχουν καταφέρει τα πλοίαρια του λιμενικού και οι εικόνες που θα παίζουν στο Σκάι και το Μέγκα, κανάλια τα οποία θα κάθονται στημένοι μπροστά στις τηλεοράσεις τους να παρακολουθούν όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, από το Μαρόκο μέχρι το
Αφγανιστάν (μάλιστα δεν θα παρακολουθούν τα γερμανικά αλλά τα ελληνικά Μ.Μ.Ε)... 
Ας το ξαναγράψω. Το κλειδί για την Ιταλία το κρατά η Λιβύη, για την Ισπανία το Μαρόκο, για το Ηνωμένο Βασίλειο η Γαλλία (και το Βέλγιο), για τη Σουηδία η Δανία (γι'αυτό και συγχρονίστηκαν αυτές οι δύο χώρες) και για την Ελλάδα η Τουρκία. 
Και φυσικά η Γερμανία.
Γιατί οι ροές, οι οποιεσδήποτε ροές, δεν σταματούν στη θάλασσα.
4 Μαρ 2016
Συνεχίζουμε. Βρισκόμαστε στην άνοιξη ακόμα του 2016
[7 Μαρ 2016]:
Μέσω του προσφυγικού-μεταναστευτικού η Τουρκία έχει «γκριζάρει» το ανατολικό Αιγαίο ενώ το επόμενο χρονικό διάστημα έρχεται πρόταση επίλυσης του Κυπριακού. 
Στη Θράκη, για πρώτη φορά δεν υπάρχει κανένας χριστιανός βουλευτής (σε μια στοιχειωδώς σοβαρή χώρα, βέβαια, μια θρησκευτική μειονότητα που αριθμεί το 2 ή 3% του συνολικού πληθυσμού προφανώς και δεν θα θεωρείτο «απειλή») ενώ μια ενδεχόμενη ειδική οικονομική ζώνη θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πρόπλασμα ενός περιφερειακού τρανσεθνικού καθεστώτος. 
Η Αλβανία και η Π.Γ.Δ.Μ στα βόρεια και βορειοδυτικά κλείνουν τα χερσαία σύνορα τους ενώ στα θαλάσσια νότια και νοτιοανατολικά μας έχουμε την μεταεθνική πολτοποίηση κοινωνιών και την καταστροφή ιεραρχικών πολιτικών δομών και σχηματισμών, μέσω της μετατροπής τους σε κατακερματισμένους και άναρχους εδαφικούς χώρους...
Όλα τα προηγούμενα φανερώνουν πως οι προσεγγίσεις όσων εξελίσσονται δεν μπορούν να περιορίζονται στην «οικονομία» και αποδεικνύουν πως οι οικονομίστικές προσεγγίσεις με τη μονομέρεια τους έδρασαν - και εξακολουθούν να δρουν - παραπλανητικά και αποχαυνωτικά... 
Η «Ευρώπη» ξύπνησε και προσγειώθηκε απότομα στην πραγματικότητα, αντιδρώντας μέσω της ενεργοποίησης των παραδοσιακών αντανακλαστικών της. 
Η Ελλάδα, η οποία παραδοσιακά επιτελεί τη λειτουργία που έχει το καναρίνι στο ορυχείο (του προκεχωρημένου αισθητήρα), προηγείται της «Ευρώπης», βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του μετώπου των γεωπολιτικών/πολιτισμικών/ ιστορικών και γενικότερων εξελίξεων.
Η «Ευρώπη» λειτουργεί ως μια ελίτ που κάθεται στα μετόπισθεν και απολαμβάνει τις χαρές της ζωής, ενώ την ίδια στιγμή βάζει άλλους να κατασκευάζουν - ή να χρησιμοποιούνται ως - χαρακώματα και οχυρώσεις και στέλνει στο μέτωπο αναλώσιμους. 
Η «Ευρώπη» έχει επιλέξει το κλείσιμο και τη στρατηγική της καμμένης γης.
Καμμένη γη και χωματερή είμαστε εμείς. 
Η «Ευρώπη» μέσω της ενστικτώδους επιλογής της για κλείσιμο, τις τάσεις της για απομόνωση και περιορισμό στην κεντρική της γεωγραφία, φανερώνει πως βρίσκεται στο τέλος της ηγεμονικής της περιόδου. 
Η «Ευρώπη» βρίσκεται σε παρακμή.
Τόσο το ακραίο κλείσιμο, όσο και το ακραίο άνοιγμα, αποτελούν ανωμαλίες και οδηγούν σε καταστροφές και θρυμματισμούς, δημιουργούν δυσλειτουργίες και γεννούν παθογένειες.
Υπάρχει μια «διαλεκτική» ανάμεσα στο άνοιγμα και στο κλείσιμο. 
Αυτή η σχέση θα πρέπει να ρυθμιστεί και όχι να απορρυθμιστεί. 
Είναι πασιφανές, αλλά σπάνια λέγεται, πως οι αρειμάνιες, ακραίες και ανεγκέφαλες υπερεθνικές δυνάμεις του - δίχως όριο - ανοίγματος, γέννησαν ή έδωσαν λόγο ύπαρξης στις δυνάμεις του σκληρού κλεισίματος. 
Οι άνθρωποι αυτοί, συνήθως ριζοσπάστες δικαιωματοκράτες, κοσμικιστές ευρωπαϊστές μετα-δημοκράτες, οπαδοί της μεταεθνικότητας/κυριαρχίας και εκφραστές υπερεθνικών συμφερόντων, δεν ξέρουν τι σημαίνει μέτρο. 
Χρειάζεται μέτρο, έλεγχος και ρύθμιση στη σχέση άνοιγμα - κλείσιμο. 
Η Ελλάδα δεν διαθέτει τα ψυχικά, διανοητικά και ηθικά εφόδια ούτε το πολιτικό προσωπικό προκειμένου να καθορίσει μια τέτοια σχέση. 
Η Ελλάδα θα έπρεπε να πράξει κάτι τέτοιο, πρώτα από όλα για τον εαυτό της, και μέσω του εαυτού της για την υπόλοιπη Ε.Ε, και όχι ανάποδα, όπως ρητορεύουν και πράττουν όσοι μας θεωρούν αναλώσιμους.
Το δίχως μέτρο άνοιγμα θα σε ξεσκίσει. 
Το δίχως μέτρο κλείσιμο θα σε συνθλίψει.
7 Μαρ 2016
Τσουχτερό το επόμενο. 
Αναφέρεται σε μεταπολιτικά εργαλεία πρόσδεσης & γεωπολιτικής αναδιάταξης [8Μαρ 2016]:
Δεν έχει γίνει μια μη οικονομική ανάγνωση, ανάλυση και ερμηνεία των λεγόμενων «μνημονίων» και των ευρύτερων εξελίξεων των τελευταίων χρόνων. 
Πρέπει να υπάρξουν και άλλες ερμηνείες που θα προσεγγίζουν την περίοδο στο σύνολο της υπό διαφορετικό φως και τα «μνημόνια» ως εργαλεία ευρύτερων ανακατατάξεων, πέρα από την οικονομική τους λειτουργία. 
Θα μπορούσαν να εξετασθούν σε διαφορετικά πλαίσια. 
Πως μπορεί να λειτούργησαν ως μεταπολιτικά εργαλεία  ή/και γεωπολιτικής αναδιάταξης;
Για παράδειγμα, στην περίπτωση της Κύπρου, ποια είναι η σχέση τους με την επερχόμενη λύση, τη δέσμευση - των εσόδων από την εξόρυξη - των υδρογονανθράκων και του φυσικού αερίου ή το ζήτημα των περιουσιών;
Όλα μαζί τα προηγούμενα θα αποτελέσουν ένα πακέτο για το Κυπριακό.
Γνωρίζαμε πως καθώς θα αυξάνεται η ατλαντική πίεση για συμμετοχή της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα αυξάνεται και η πίεση προς την Κύπρο, προκειμένου η Ε.Ε να υποχρεωθεί να αποδεχθεί την παρουσία της Τουρκίας στο νησί και να μην διαμορφωθεί μια πιθανή - μελλοντική - ευρωπαϊκή άμυνα, δίχως τη συμμετοχή της Τουρκίας. 
Αυτά τα γνωρίζαμε, δεν είναι μυστικά. 
Το 2004, η εξέλιξη αυτή αποτράπηκε (ουσιαστικά αναβλήθηκε). 
Εάν διαδραμάτισε κάποιον ρόλο σε αυτή την αναβολή ή αποτροπή κάποιο ευρωπαϊκό πλαίσιο, αυτό ήταν της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι της Ευρωζώνης (Η Ευρωζώνη το ακριβώς αντίθετο έκανε. 
Περιόρισε τους βαθμούς ελευθερίας και μας έδεσε «χειροπόδαρα», ετεροκαθορίζοντας μας σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό, και οδηγώντας μας εκεί που οδηγούμαστε τώρα, με το μαχαίρι στο λαιμό και τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα).
Η παράταση των «μνημονίων» στην Ελλάδα ερμηνεύεται μέσω της περί «γονιδιώματος» θεωρίας, δηλαδή μέσω μιας κεκαλυμμένης ρατσιστικής θέσης την οποία συνοδεύουν η ενοχοποίηση και ένας ασύμμετρος ψυχολογικός και πολιτισμικός πόλεμος ο οποίος στην Ελλάδα, για κάποιον λόγο που αδυνατώ να καταλάβω, θεωρείται «φυσιολογικός». 
Ωραία, «δεν εφαρμόστηκαν», όπως μας λένε.
 Πως λειτουργούν όμως τα «μνημόνια», σε συνδυασμό με το μεταναστευτικό-προσφυγικό (το οποίο σαφώς και μπορεί να θεωρηθεί πως χρησιμοποιείται ως μεταπολιτικό εργαλείο πρόσδεσης ή/και γεωπολιτικής αναδιάταξης), την μετατροπή της Ελλάδας σε μετα-κυριαρχικό και μεταδημοκρατικό πολιτειακό καθεστώς και μεταμοντέρνο εδαφικό σουρωτήρι, την πίεση που ασκεί η Τουρκία προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, την αποσταθερόποιηση και αναρχοποίηση της τελευταίας και την αναθεώρηση του καθεστώτος στο Αιγαίο; 
Τα προηγούμενα σαφώς και πρέπει να ιδωθούν σε συνάφεια με το Κυπριακό, τη Θράκη και το ζήτημα του κλεισίματος των συνόρων από την Π.Γ.Δ.Μ. 
Πως αποσυνδέονται όλα τα προηγούμενα - τα οποία τα αναφέρω ενδεικτικά και από μνήμης - από τη στιγμή που αποτελούν μέρη ενός συνολικού πακέτου των ΕυρωΤουρκικών σχέσεων;...
Η ελληνική κοινωνία είναι μονάχη και εντελώς γυμνή. 
Πολιτικούς δεν έχει. Ελίτ δεν έχει. Διανόηση δεν έχει. 
Θεσμική προστασία δεν έχει. Ηγεσίες δεν έχει.  Τίποτα. Έρημος
 [Σημ. Δ`~. 2018]... 
Αποτελεί είτε ευλογία είτε κατάρα, αλλά η Ελλάδα, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν βρίσκεται στην περιοχή της Πορτογαλίας ή/και της Ιρλανδίας.
8 Μαρ 2016
Σημ. Δ`~. 2018: 
Και επισημάναμε αλλού πως «Οι Τούρκοι και οι Ιρανοί διαθέτουν άμυνες και μεθόδούς προστασίας, διαθέτουν πολιτικές και πολιτισμικές ελίτ, και το κυριότερο, διαθέτουν κοινωνίες ζωτικότατες (άλλωστε αυτοί είναι ορισμένοι από τους λόγους που ασχολείται μαζί τους ο πλανήτης και όχι με το κρατίδιο των Αθηνών).
Αντίθετα στην Ελλάδα, οι κατακτητές, μαζί με τους τοποτηρητές και τα παραρτήματα τους, έχουν θέσει ένα τέλος στην ύπαρξη πολιτικών και πολιτισμικών ελίτ, είτε μέσω εξαναγκασμένης μετανάστευσης, είτε αφομοιώνοντάς τες στη δική τους πολιτική και πολιτισμική δομή, και επομένως αποεθνικοποιώντας και  αποκοινωνικοποιώντας τες. 
Οι Ελλαδίτες είναι γυμνοί και εκτεθειμένοι, παρηκμασμένοι και γηρασμένοι (και προδομένοι)».
Μακρύς ήταν και ο Μάρτιος απ'ό,τι φαίνεται. 
Συνεχίζουμε ακάθεκτοι [13 Μαρ 2016]:
Οι υπόλοιπες χώρες θα βλέπουν την Ελλάδα να μετατρέπεται σε μια κατακερματισμένη κουρελού-παράρτημα υπερεθνικών παραγόντων και αυτό θα αποτελεί απόδειξη της ορθότητας των επιλογών τους και επιβεβαίωση της στάσης τους... 
Το ότι αφέθηκες υπερβολικά σε trans/post/supranational χέρια (η πίστη στην πολύ «Ευρώπη» και ευρωπαϊκή διακυβέρνηση, στην υπερβολική υπερεθνικότητα) σε μετέτρεψε σε ενός νέου τύπου μετα-κυρίαρχο και υβριδικό ημι-κρατικό δρώντα-κουρελού...
Και μόνο που τοποθετούμε το μεταναστευτικόπροσφυγικό σε πανευρωπαϊκό πλαίσιο, έχουμε
αστοχήσει, έχουμε παραπλανηθεί ή μας έχουν παραπλανήσει. 
Από όλο αυτό το ανθρώπινο κύμα, ουδείς ενδιαφέρεται να πάει, είτε στην «προοδευτική» Πορτογαλία είτε στην «αντιδραστική» Πολωνία. 
Οι χώρες προορισμοί, ως σκληρός πυρήνας, είναι δύο. Η Σουηδία και η Γερμανία. 
Οι χώρες αυτές έγιναν στόχοι και προορισμοί επειδή το επέλεξαν οι ίδιες. 
Τα δύο αυτά κράτη, η Γερμανία και η Σουηδία, θεσμοθετούν κανόνες, παράγουν ιδεολογία, δημιουργούν υποδομές και παρέχουν κίνητρα προκειμένου να προσελκύσουν.
Έχουν φυσικά και έξωθεν βοήθεια. 
Με περισσό θράσος, ο πρώην Υπουργός Οικονομικών της Σουηδίας, Anders Borg, σε ομιλία που έδωσε στο Peterson Institute for International Economics στην Washington, με τίτλο 'Lessons from Sweden on the Global Financial Crisis' (αναφερόμενος στο ζήτημα της ανεργίας των νέων και στο μέγεθος των μεταναστών που έχει η χώρα του), είχε δηλώσει πως: ''Βασικά οι Ηνωμένες Πολιτείες μας παρέχουν αυτές τις ροές, εσείς [οι Η.Π.Α] κάνετε πόλεμο και εμείς παίρνουμε τους πρόσφυγες''.
Αυτά τα κράτη λοιπόν, οι κυβερνήσεις τους, έχουν κάνει τις επιλογές τους. 
Δεν γνωρίζω σε ποιο βαθμό οι πολίτες τους έχουν επίγνωση των επιλογών των κυβερνήσεων τους. 
Μπορεί να νομίζουν πως αυτή αποτελεί μια «Φυσική Εξέλιξη» (επειδή άρχισαν να μαραίνονται οι Κέδροι του Λιβάνου ή άρχισε να βράζει η έρημος της Λιβύης λόγω κλιματικής αλλαγής) και όχι μια Πολιτική Επιλογή. Βέβαια τους τελευταίους μήνες στη Γερμανία - υποτίθεται πως - αποφάσισαν πως δεν θέλουν.
 Τελικά θέλουν ή δεν θέλουν; 
Ή μήπως απλά λένε πως δεν θέλουν (προκειμένου να μην χάσουν την εξουσία). 
Όσες και όσοι περιμένουν πάντως, δεν έχουν ακόμα καταλάβει πως συγκεκριμένα στη Γερμανία, δεν θέλουν. 
Έχουν μείνει στην εικόνα - και τις selfies - της 'Mama Merkel'...
«Κόστος υποκρισίας» μπορεί να ονομαστεί το συμβολικό πολιτικό κόστος που προκύπτει από την διαφορά μεταξύ, μιας φανερής και δεδομένης δέσμευσης στις φιλελεύθερες - ή ευρωπαϊκές - αξίες και στις διεθνείς νόρμες (στα λόγια) από τη μια μεριά, και σε αποδεδειγμένες ενέργειες που αντιβαίνουν μια τέτοια δέσμευση (στην πράξη) από την άλλη.
13 Μαρ 2016
Vive la France! (Σχόλιο για τη τελευταία παράγραφο).
Συνεχίζουμε δυναμικά [15 Μαρ 2016]:
Όσες και όσοι, 
πρώτον, ενστερνίστηκαν μια γλώσσα αφάνταστα ηγεμονική και υποκριτική μετατρέποντας σχέσεις ισχύος και κυριαρχίας σε ανθρωπιστικού χαρακτήρα σχέσεις, αποπολιτικοποιώντας το μεταναστευτικό προσφυγικό και μη αναδεικνύοντας την εργαλειοποίηση του (όπως συνέβη και στην περίπτωση κατασκευής της «κοινής γνώμης» με τον πνιγμό του μικρού παιδιού), 
δεύτερον, ενέπλεξαν τον ανθρωπισμό σε ζητήματα κυριαρχίας, ισχύος, διακρατικών σχέσεων και εξουσίας, 
τρίτον, ενστερνίστηκαν την αγαπησιάρικη και ανθρωπιστική αφήγηση για όσα συμβαίνουν στο Αιγαίο... (χρησιμοποιώντας τους μετανάστες και τους πρόσφυγες ως γεωπολιτικά και διπλωματικά πιόνια) και τέταρτον, νομιμοποιήσαν την αθλιότητα της κυβέρνησης και της πλειονότητας του πολιτικού συστήματος να συνδέσει τα «μνημόνια» και το χρέος με το μεταναστευτικό - προσφυγικό (ή την εξωτερική πολιτική με την αξιολόγηση), ας ετοιμάζονται να «ενσωματώσουν»... χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες σε βάθος χρόνου - την ίδια στιγμή που έχουν πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους -, επιτελώντας το ανθρωπιστικό τους καθήκον 
[Σημ. Δ`~. 2018].
Επίσης, ας ετοιμαστούμε όλοι μας, αυτοί που σήμερα κλείνουν τα σύνορα τους φανερώνοντας την ουσία του πολυδιαφημισμένου «ανθρωπισμού» τους, αύριο να μας ασκήσουν δριμύτατη κριτική «ανθρωπιστικού» χαρακτήρα για τον τρόπο που θα συμπεριφερόμαστε ως κοινωνία και ως πολιτεία στους μετανάστες και στους πρόσφυγες. 
Οι εκδηλώσεις υπερ-ευαισθησίας θα είναι χειμαρρώδεις. 
Και βεβαίως, αφού θα βρισκόμαστε υπό την εποπτεία τους και με τα «λεφτά τους» και την «ανθρωπιστική τους βοήθεια» θα συντηρούμε τους «διαμένοντες» στη χώρα, γιατί να μην απαιτούν ιδανικές συνθήκες εγκατάστασης και αφομοίωσης, κατηγορώντας σε κάθε ευκαιρία τις κυβερνήσεις για ανοργανωσιά και τους Έλληνες για ρατσισμό; 
Στο πλευρό τους θα έχουν τα τοπικά τους παραρτήματα, τους ευρωλαϊκιστές και τους αντιδραστικούς ψευδορεαλιστές, 
οι οποίοι με κάποιο τρόπο θα καταφέρουν να παρουσιάσουν, για μια ακόμη φορά, ως καθαγιασμένο και άγιο το ευρωπαϊκο πεδίο και τους «Ευρωπαίους» και άθλιο και απεχθές το εθνικό πεδίο και τους «μη Ευρωπαίους» (Έλληνες).
Η ευρωπαϊκή αποζημίωση για τον εγκλωβισμό μεταναστών στην Ελλάδα νομιμοποιεί την απομόνωση της χώρας και αποτελεί συνέχεια του καθεστώτος εξαίρεσης και αποκλεισμού που έχει επιβληθεί στο οικονομικό επίπεδο, εντός της Ευρωζώνης.
 Η μετατροπή της Ελλάδας σε «νεκρό σημείο», σε πεδίο εξωτερίκευσης της πίεσης που νιώθουν στο εσωτερικό τους πολλά ευρωπαϊκά καθεστώτα σε σχέση με το προσφυγικό-μεταναστευτικό, και σε καταυλισμό, χωματερή, μετα-κυρίαρχο σουρωτήρι ή σε Guantánamo Bay της Ευρώπης, παράλληλα με τον περιορισμό της κυριαρχίας της, αποτελεί το επόμενο στάδιο της ευρωπαϊκής απομόνωσης της Ελλάδας. 
Η εξέλιξη αυτή αποτελεί συνέχεια και αποκορύφωση της κατάστασης που ξεκίνησε με την οικονομική διαχείριση της κρίσης και το ύψωμα των οικονομικών «φραχτών» προς αποκλεισμό και απομόνωση της - «μολυσμένης» - Ελλάδας. 
Καυτηριάστηκε και απομονώθηκε το άκρο οικονομικά. Το ίδιο συμβαίνει, τώρα, σε επίπεδο ασφαλείας.
Παλιότερα η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε - ή «στηρίχθηκε» - προκειμένου να μην κλονιστούν οικονομικά συστήματα. 
Τώρα θα «στηριχθεί», δηλαδή θα χρησιμοποιηθεί - προσφέροντας η ίδια «παροχή υπηρεσιών» - προκειμένου να μην κλονιστούν πολιτικά συστήματα.
Άλλωστε το έχουν δηλώσει δημόσια οι Eυρωγενίτσαροι:
 ''Τουλάχιστον, η Ελλάδα αν  καεί, να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη'' (2011). ''Πάση θυσία''.
Και σε χωνευτήρι - όχι «λαών και πολιτισμών» αλλά - μιας άθλιας χυλοποιημένης και υποβαθμισμένης κουλτούρας θα μετατραπείς.
Και θα παζαρευτείς ως χώρα. Και ρατσιστής θα γίνεις. Και θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο θα έχεις.
Και σε απομόνωση και καραντίνα θα βρίσκεσαι.
Και θα τους γλύφεις ενώ θα τρως τα σωθικά σου. Και θα πεις και ευχαριστώ...
Δεν είναι ανάγκη να επενδύουμε με όμορφα λόγια και ιδέες το γεγονός πως στον ευρωπαϊκό καταμερισμό καταλαμβανουμε τη θέση της περιφερειακής χωματερής, του  απομονωμένου κέντρου κράτησης ή του Guantánamo Bay της Ευρώπης (παράλληλα με τη μεταβολή μας σε έθνος ανάδελφο, έθνος παρία εντός της Ε.Ε)...

Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)