Κυριακή 31 Μαΐου 2020

48 B Cosmoidioglossia Τουρκία. Διχασμένη χώρα.

            ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

           .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

 04/16/17--09:48: 
                               Τουρκία.
                      Διχασμένη χώρα...
Παρακάτω, μπορείτε να διαβάσετε κείμενο που δημοσίευσα πριν από τρία χρόνια.
Ακολουθεί σύντομο απόσπασμα και μετά το κείμενο στο σύνολο του (Εδώ η αρχική ανάρτηση υπό τον τίτλο Συνέχεια για τις«διχασμένες χώρες». 
Τουρκία, 14 Μαρ 2014. 
Το αρχικόκείμενο γράφτηκε πριν από περίπου δύο δεκαετίες). 
Για περισσότερες και πιο συγκεκριμένες σκέψεις τις επόμενες ημέρες.
Απόσπασμα
Χώρες που τις χωρίζουν βαθιές διαχωριστικέςγραμμές και διχασμένες χώρες
Μια διχασμένη χώρα, για να μπορέσει ναεπαναπροσδιορίσει την πολιτισμική της ταυτότητα,πρέπει να εξασφαλίσει τρεις τουλάχιστον όρους.
 Πρώτον,η πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας θα πρέπει ναυποστηρίζει αυτή την προσπάθεια επαναπροσδιορισμούτης ταυτότητας.
 Δεύτερον, η κοινή γνώμη πρέπειτουλάχιστον να συναινεί. 
Τρίτον, ο ξενιστής πολιτισμός,που στις περισσότερες φορές είναι η Δύση, θα πρέπει ναείναι έτοιμος να υποδεχτεί τον προσήλυτο. 
Η διαδικασίατου επαναπροσδιορισμού της ταυτότητας είναιπαρατεταμένη, συχνά διακόπτεται και είναι πολιτικά,κοινωνικά και πολιτισμικά οδυνηρή.
Όσες προσπάθειες αυτού του είδους έγιναν μέχρι σήμεραέχουν αποτύχει...
Σε μια χώρα που τη χωρίζει μια βαθιά διαχωριστικήγραμμή, οι μεγάλες ομάδες διαφορετικών πολιτισμώνλένε κάποια στιγμή: "Εμείς είμαστε διαφορετικοί λαοί καιανήκουμε σε διαφορετικές γραμμές". 
Οι δυνάμεις τηςαπώθησης τις απομακρύνουν και τις κατευθύνουν προςτους πολιτισμικούς μαγνήτες άλλων κοινωνιών. 
Μιαδιχασμένη χώρα, αντίθετα, έχει μια κυρίαρχη κουλτούραπου την κατατάσσει σε έναν πολιτισμό, αλλά οι πολιτικοί ηγέτες της επιθυμούν να την εντάξουν σε κάποιον άλλο.
Στην ουσία, ισχυρίζονται: 
"Είμαστε ένας λαός καιανήκουμε σε έναν πολιτισμό, αλλά θέλουμε νααλλάξουμε".
 Εν αντιθέσει με τις χώρες που τις χωρίζουνβαθιές διαχωριστικές γραμμές, οι κάτοικοι μιαςδιχασμένης χώρας συμφωνούν ως προς το ποιοί είναι,αλλά διαφωνούν ως προς τον πολιτισμό στον οποίοανήκουν. 
Τυπικά, ένα σημαντικό τμήμα των ηγετών τουςενστερνίζονται την κεμαλική στρατηγική.
Ο ιός της Δύσης και η πολιτιστική σχιζοφρένεια
Η κεμαλικού τύπου αντίδραση υπήρξε ανεπιτυχής...
Ορισμένοι πολιτικοί ηγέτες πιστεύουν ότι μπορούν νααναμορφώσουν εκ βάθρων την κοινωνία τους.
 Αυτό είναικαθαρή ύβρις και είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία.
Μολονότι μπορούν να εισάγουν δυτικά στοιχεία, δενμπορούν να καταπιέζουν επ'αόριστον τα κεντρικάστοιχεία της ιθαγενούς κουλτούρας. 
Ο ιός της Δύσης,όταν εγκατασταθεί σε μια άλλη κοινωνία, είναι δύσκολονα αποβληθεί. 
Αντέχει αλλά δεν έχει μοιραίααποτελέσματα: ο ασθενής ζει αν και δεν είναι ποτέ πια οίδιος. 
Οι πολιτικοί ηγέτες μπορούν να γράψουν ιστορία,αλλά δεν μπορούν να της ξεφύγουν.
 Δημιουργούνδιχασμένες χώρες: δεν δημιουργούν δυτικές κοινωνίες.
Μολύνουν τη χώρα τους με μια πολιτιστική σχιζοφρένειαπου μετατρέπεται σε χαρακτηριστικό γνώρισμα τηςκοινωνίας τους.
Το κείμενο στο σύνολο του
Εισαγωγή
Χώρες που τις χωρίζουν βαθιέςδιαχωριστικές γραμμές καιδιχασμένες χώρες
Μια διχασμένη χώρα, για να μπορέσει ναεπαναπροσδιορίσει την πολιτισμική της ταυτότητα,πρέπει να εξασφαλίσει τρεις τουλάχιστον όρους. 
Πρώτον,η πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας θα πρέπει ναυποστηρίζει αυτή την προσπάθεια επαναπροσδιορισμούτης ταυτότητας. 
Δεύτερον, η κοινή γνώμη πρέπειτουλάχιστον να συναινεί. 
Τρίτον, ο ξενιστής πολιτισμός,που στις περισσότερες φορές είναι η Δύση, θα πρέπει ναείναι έτοιμος να υποδεχτεί τον προσήλυτο. Η διαδικασίατου επαναπροσδιορισμού της ταυτότητας είναιπαρατεταμένη, συχνά διακόπτεται και είναι πολιτικά,κοινωνικά και πολιτισμικά οδυνηρή. Όσες προσπάθειεςαυτού του είδους έγιναν μέχρι σήμερα έχουν αποτύχει...
- Το πολιτισμικό υπόδειγμα και ο ανασχηματισμός της
παγκόσμιας τάξης - μέρος β´.
Σε μια χώρα που τη χωρίζει μια βαθιά διαχωριστικήγραμμή, οι μεγάλες ομάδες διαφορετικών πολιτισμώνλένε κάποια στιγμή
: "Εμείς είμαστε διαφορετικοί λαοί καιανήκουμε σε διαφορετικές γραμμές"
. Οι δυνάμεις τηςαπώθησης τις απομακρύνουν και τις κατευθύνουν προςτους πολιτισμικούς μαγνήτες άλλων κοινωνιών. 
Μιαδιχασμένη χώρα, αντίθετα, έχει μια κυρίαρχη κουλτούραπου την κατατάσσει σε έναν πολιτισμό, αλλά οι πολιτικοίηγέτες της επιθυμούν να την εντάξουν σε κάποιον άλλο.
Στην ουσία, ισχυρίζονται: "Είμαστε ένας λαός καιανήκουμε σε έναν πολιτισμό, αλλά θέλουμε νααλλάξουμε".
 Εν αντιθέσει με τις χώρες που τις χωρίζουνβαθιές διαχωριστικές γραμμές, οι κάτοικοι μιαςδιχασμένης χώρας συμφωνούν ως προς το ποιοίείναι,αλλά διαφωνούν ως προς τον πολιτισμό στον οποίοανήκουν. 
Τυπικά, ένα σημαντικό τμήμα των ηγετών τουςενστερνίζονται την κεμαλική στρατηγική. - Με αφορμήτην Ουκρανία. 
Μια σύντομη εισαγωγική αναφορά στις«διχασμένες χώρες».

α´
Με μια προσεκτικά υπολογισμένη σειρά μεταρρυθμίσεωνστις δεκαετίες 1920 και 1930, ο Μουσταφά ΚεμάλΑτατουρκ προσπάθησε να απομακρύνει το λαό του απότο οθωμανικό και μουσουλμανικό παρελθόν του. 
Οιβασικές αρχές ή "έξι βέλη"του κεμαλισμού ήταν ολαϊκισμός, ο ρεπουμπλικανισμός, ο εθνικισμός, ηκοσμικότητα, ο πολιτικοοικονομικός συγκεντρωτισμός καιη μεταρρύθμιση. 
Απορρίπτοντας την ιδέα μιαςπολυεθνικής αυτοκρατορίας, ο Κεμάλ στόχευε στηδημιουργία ενός ομοιογενούς εθνικού κράτους,εκδιώκοντας και σκοτώνοντας τους Αρμένιους καικατόπιν τους Έλληνες. 
Εκθρόνισε το σουλτάνο καιεγκαθίδρυσε ένα δημοκρατικό σύστημα πολιτικήςεξουσίας δυτικού τύπου [βασικά μονοκομματικόσύστημα-καθεστώς]. 
Κατάργησε το αξίωμα του χαλίφη,την κεντρική πηγή θρησκευτικής εξουσίας, έθεσε τέλοςστην παραδοσιακή εκπαίδευση και τα θρησκευτικάυπουργεία, κατάργησε τα ξεχωριστά θρησκευτικάσχολεία, εγκαθίδρυσε ένα ενοποιημένο κοσμικό σύστημαδημόσιας εκπαίδευσης και κατάργησε τα θρησκευτικάδικαστήρια που εφάρμοζαν τον ισλαμικό νόμο,αντικαθιστώντας τα με ένα καινούργιο νομικό σύστημαπου βασιζόταν στον ελβετικό αστικό κώδικα. 
Επίσης,αντικατέστησε το παραδοσιακό ημερολόγιο με τοΓρηγοριανό και αφαίρεσε επίσημα από το Ισλάμ τοχαρακτήρα της κρατικής θρησκείας. 
Μιμούμενος τονΜεγάλο Πέτρο, απαγόρευσε τη χρήση του φερετζέ,επειδή ήταν σύμβολο θρησκευτικής πίστης στηνπαράδοση, ενθάρρυνε τους ανθρώπους να φοράνεκαπέλα και επέλεξε η τουρκική γλώσσα να γράφεται μελατινικούς χαρακτήρες και όχι με αραβικούς.
 Αυτή ητελευταία μεταρρύθμιση είχε θεμελιώδη σημασία. 
"Οινέες γενιές ήταν ουσιαστικά αδύνατο να έχουν πρόσβασηστον τεράστιο όγκο της παραδοσιακής φιλολογίας.
Ενθάρρυνε την εκμάθηση ευρωπαϊκών γλωσσών καιδιευκόλυνε σημαντικά τη λύση του προβλήματος τουδιογκούμενου αναλφαβητισμού".
Έχοντας επαναπροσδιορίσει την εθνική, πολιτική,θρησκευτική και πολιτιστική ταυτότητα του τουρκικούλαού, ο Κεμάλ στη δεκαετία του 1930 προσπάθησεσθεναρά να προωθήσει την οικονομική ανάπτυξη τηςΤουρκίας. 
Ο εξευρωπαϊσμός συμβάδιζε με τονεκσυγχρονισμό και αποτελούσε το μέσο για την επίτευξητου.
Η Τουρκία παρέμεινε ουδέτερη στον εμφύλιο πόλεμο τηςΔύσης μεταξύ 1939 και 1945. 
Ωστόσο μετά από αυτό τονπόλεμο, επεδίωξε με γοργά βήματα να ταυτιστεί ακόμηπερισσότερο με τη Δύση. Ακολουθώντας σαφέσταταδυτικά πρότυπα, προχώρησε από την αρχή τουμονοκομματισμού σε ένα ανταγωνιστικό σύστημακομμάτων. 
Άσκησε πίεση και τελικά πέτυχε να γίνειμέλος του ΝΑΤΟ το 1952, επιβεβαιώνοντας έτσι τη θέσητης ως μέλος του Ελεύθερου Κόσμου.
 Έγινε αποδέκτηςδισεκατομμυρίων δολαρίων δυτικής οικονομικήςενίσχυσης και βοήθειας στον τομέα της ασφάλειας. 
Οιστρατιωτικές της δυνάμεις εκπαιδεύτηκαν καιεξοπλίστηκαν από τη Δύση και εντάχθηκαν στηδιοικητική δομή του ΝΑΤΟ. Φιλοξένησε αμερικανικές
στρατιωτικές βάσεις.
 Η Τουρκία έφτασε να θεωρείται απτη Δύση το ανατολικό προπύργιο ανάσχεσης, πουαπέτρεπε την επέκταση της Σοβιετικής Ένωσης προς τηΜεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο.
Αυτός ο σύνδεσμος και η ταύτιση με τη Δύση είχαν ωςαποτέλεσμα οι μη δυτικές, αδέσμευτες χώρες νακαταγγείλουν την Τουρκία στη Διάσκεψη του Μπαντούγκτο 1955 και οι ισλαμικές να την χαρακτηρίσουν ωςβλάσφημη.
Μετά τον ψυχρό πόλεμο, η τουρκική ελίτ υποστήριζε σεσυντριπτικά μεγάλο ποσοστό την άποψη ότι η Τουρκίαπρέπει να είναι δυτική και ευρωπαϊκή.
 Η ένταξη στοΝΑΤΟ τους είναι απαραίτητη, γιατί τους παρέχει έναστενό οργανωτικό δεσμό με τη Δύση και εξασφαλίζει μιαισορροπία απέναντι στην Ελλάδα. 
Η ένταξη της Τουρκίαςστη Δύση, που υλοποιείται με την ένταξη της στο ΝΑΤΟ,ήταν, πάντως, προϊόν του ψυχρού πολέμου. Το τέλοςτου απομακρύνει τον πρωταρχικό λόγο για την ένταξηαυτή και οδηγεί σε μια εξασθένηση και ένανεπανακαθορισμό αυτής της σχέσης. 
Η Τουρκία δεν είναιπλέον χρήσιμη στη Δύση ως προπύργιο κατά τηςμεγάλης απειλής από το βορρά αλλά αποτελείπερισσότερο, όπως συνέβη στον πόλεμο του Κόλπου,έναν πιθανό συνεργάτη στην αντιμετώπιση μικρότερωναπειλών από το νότο. 
Σε εκείνον τον πόλεμο, η Τουρκίαπρόσφερε κρίσιμη βοήθεια στο συνασπισμό εναντίον τουΣαντάμ Χουσείν κλείνοντας τον αγωγό που διασχίζει τηνεπικράτεια της, από τον οποίο το ιρακινό πετρέλαιοέφτανε στη Μεσόγειο, και επιτρέποντας σε αμερικανικάαεροπλάνα να ξεκινούν τις επιχειρήσεις τους εναντίοντου Ιράκ από βάσεις της Τουρκίας. 
Αυτές οι αποφάσειςτου προέδρου Οζάλ, πάντως, αποτέλεσαν αφορμή γιαουσιαστικές επικρίσεις στην Τουρκία και οδήγησαν στηνυποβολή παραίτησης του υπουργού Εξωτερικών, τουυπουργού Άμυνας και του αρχηγού του ΓενικούΕπιτελείου, καθώς επίσης και σε μεγάλες λαϊκέςδιαδηλώσεις διαμαρτυρίας για τη στενή συνεργασία Οζάλμε τις Ηνωμένες Πολιτείες.
 Στη συνέχεια, ο πρόεδροςΝτεμιρέλ και η πρωθυπουργός Τσιλέρ προέτρεπαν νατεθεί τέρμα νωρίτερα στις κυρώσεις των ΗνωμένωνΕθνών σε βάρος του Ιράκ, οι οποίες αποτελούσαν εξίσουσημαντικό οικονομικό βάρος για την Τουρκία. 
Ηπροθυμία της Τουρκίας να συνεργαστεί με τη Δύση στηναντιμετώπιση ισλαμικών απειλών από το νότο είναι πιοαβέβαιη από την προθυμία της να συνεργαστεί με τηΔύση κατά της σοβιετικής απειλής. 
Στη διάρκεια τηςκρίσης στον Κόλπο, η άρνηση της Γερμανίας,παραδοσιακά φιλικής προς την Τουρκία, να θεωρήσει μιαιρακινή επίθεση με πυραύλους κατά της Τουρκίας ωςεπίθεση κατά του ΝΑΤΟ έδειξε, επίσης, ότι η Τουρκία δενμπορούσε να βασιστεί στη δυτική υποστήριξη για νααντιμετωπίσει τις απειλές από το νότο. 
Οι αντιπαραθέσειςτου ψυχρού πολέμου με τη Σοβιετική Ένωση δεν έθετανζήτημα πολιτιστικής ταυτότητας της Τουρκίας, ενω δενσυμβαίνει το ίδιο και όσον αφορά τις σχέσεις της με τιςαραβικές χώρες στη μεταψυχροπολεμικά εποχή.

β´
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο πρώτος καισημαντικότερος στόχος της εξωτερικής πολιτικής τηςτουρκικής πολιτικής ελίτ που είναι προσανατολισμένηστη Δύση, ήταν να διασφαλίσει την ένταξη στηνΕυρωπαϊκή Ένωση. 
Η Τουρκία υπέβαλε επίσημα αίτησηνα γίνει μέλος τον Απρίλιο του 1987. 
Το Δεκέμβριο του1989 η Τουρκία έλαβε την απάντηση ότι η αίτηση τηςδεν μπορούσε να εξεταστεί πριν από το 1993.
 Το 1994 ηΈνωση ενέκρινε τις αιτήσεις της Αυστρίας, τηςΦινλανδίας, της Σουηδίας και της Νορβηγίας καιαναμενόταν ευρέως ότι μέσα στα επόμενα χρόνια θααναληφθεί ευνοϊκή δράση σχετικά με τις αιτήσεις τηςΠολωνίας, της Ουγγαρίας και της Τσεχίας, και αργότεραπιθανόν της Σλοβενίας, της Σλοβακίας και τωνδημοκρατιών της Βαλτικής. 
Οι Τούρκοι απογοητεύτηκανιδιαίτερα όταν πάλι η Γερμανία, το μέλος της ΕυρωπαϊκήςΚοινότητας με τη μεγαλύτερη επιρροή, δεν υποστήριξεσθεναρά την ένταξη τους και, αντιθέτως, έδωσεπροτεραιότητα στην προώθηση της ένταξης των χωρώντης Κεντρικής Ευρώπης. 
Δεχόμενη πιέσεις από τιςΗνωμένες Πολιτείες, η Ευρωπαϊκή Ένωσηδιαπραγματεύτηκε την τελωνειακή ένωση με τηνΤουρκία. Πάντως, η πλήρης ένταξη παραμένει μιαμακρινή και αμφίβολη πιθανότητα.
Γιατί η Τουρκία φαίνεται σαν να την έχουν προσπεράσεικαι πάντοτε βρίσκεται στο τέλος της σειράς; Δημοσίως, οιΕυρωπαίοι αξιωματούχοι έκαναν λόγο για το χαμηλόεπίπεδο οικονομικής ανάπτυξης της Τουρκίας και για τονελάχιστο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 
Σειδιωτικές συνομιλίες, οι Ευρωπαίοι και οι Τούρκοισυμφωνούν ότι οι πραγματικοί λόγοι είναι... ότι ηΤουρκία είναι μια μουσουλμανική χώρα. 
Οι ευρωπαϊκέςχώρες δεν ήθελαν να έρθουν αντιμέτωπες με τηνπιθανότητα να ανοίξουν τα σύνορα τους στημετανάστευση από μια χώρα με 60 [τότε, σήμερα 80]εκατομμύρια μουσουλμάνους και υψηλή ανεργία.
 Αυτόπου έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία, είναι πως ένιωθανότι πολιτισμικά οι Τούρκοι δεν ανήκουν στην Ευρώπη. 
Τουπόμνημα για την κατάσταση των ανθρωπίνωνδικαιωμάτων στην Τουρκία, όπως είπε ο πρόεδρος Οζάλτο 1992, είναι ένας "πλαστός λόγος της μη ένταξης τηςΤουρκίας στην ΕΕ. 
Ο πραγματικός λόγος έγκειται στο ότιείμαστε μουσουλμάνοι και αυτοί χριστιανοί". 
Αλλά,πρόσθεσε "δεν το λένε αυτό". 
Οι Ευρωπαίοιαξιωματούχοι, με τη σειρά τους, συμφώνησαν ότι ηΈνωση είναι μια "Χριστιανική Λέσχη"και ότι "η Τουρκίαείναι πάρα πολύ φτωχή, υπερβολικά πολυάνθρωπη, πάραπολύ μουσουλμανική, υπερβολικά σκληρή, υπερβολικάδιαφορετική πολιτισμικά, υπερβολικά τα πάντα".
 Ο"ατομικός εφιάλτης"των Ευρωπαίων, όπως παρατήρησεένας σχολιαστής, είναι η ιστορική ανάμνηση των"σαρακηνών επιδρομέων στη δυτική Ευρώπη και τωνΤούρκων στις πύλες της Βιέννης". 
Αυτές οι αντιλήψεις,με τη σειρά τους, γέννησαν την "κοινή αντίληψη μεταξύτων Τούρκων"ότι "η Δύση δεν βρίσκει θέση για μιαμουσουλμανική Τουρκία στο πλαίσιο της Ευρώπης".
Έχοντας απορρίψει την Μέκκα, και έχοντας δεχτεί τηναπόρριψη των Βρυξελλών, η Τουρκία άδραξε τηνευκαιρία που της έδωσε η διάλυση της ΣοβιετικήςΈνωσης για να στραφεί προς την Τασκένδη.
 Ο πρόεδροςΟζάλ και άλλοι τούρκοι ηγέτες διατηρούσαν το όραμαμιας κοινότητας τουρκικών λαών και κατέβαλαν μεγάλεςπροσπάθειες να αναπτύξουν δεσμούς με τους "εξωτικούςΤούρκους"στο "εγγύς εξωτερικό"της Τουρκίας, πουεκτείνεται "από την Αδριατική έως τα σύνορα της Κίνας".
Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στο Αζερμπαϊτζάν και στιςτέσσερις τουρκόφωνες δημοκρατίες του Ουζμπεκιστάν,του Τουρκμενιστάν, του Καζακστάν και του Κιργιστάνστην Κεντρική Ασία. 
Το 1991 και το 1992 η Τουρκίαπροώθησε ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων που είχανως στόχο την ενίσχυση των δεσμών της και της επιρροήςτης σε αυτές τις νέες δημοκρατίες.
 Σε αυτές τιςδραστηριότητες περιλαμβάνονταν δάνεια... για άμεσηενίσχυση, δορυφορική τηλεόραση (που αντικατέστησεένα κανάλι στη ρωσική γλώσσα), τηλεφωνικέςεπικοινωνίες, αεροπορική υπηρεσία, χιλιάδες φοιτητικέςυποτροφίες για σπουδές στην Τουρκία και επιμόρφωσηγια τραπεζίτες επιχειρηματίες, διπλωμάτες καιεκατοντάδες στρατιωτικούς της Κεντρικής Ασίας και τουΑζερμπαϊτζάν. Δάσκαλοι στάλθηκαν στις καινούργιεςδημοκρατίες για να διδάξουν τουρκικά, ενώ συστάθηκανπερίπου 2.000 κοινοπραξίες. 
Η πολιτιστική συνάφειαεξομάλυνε αυτές τις οικονομικές σχέσεις. 
Όπως σχολίασε  73/109ένας Τούρκος επιχειρηματίας "το πιο σημαντικό πράγμαγια την επιτυχία στο Αζερμπαϊτζάν ή στο Τουρκμενιστάνείναι να βρεθεί ο σωστός συνεταίρος. Για τον τουρκικόλαό, αυτό δεν είναι δύσκολο. Έχουμε την ίδιακουλτούρα, λίγο πολύ την ίδια γλώσσα και την ίδιακουζίνα".
Τον επαναπροσδιορισμό της Τουρκίας προς τον Καύκασοκαι την Κεντρική Ασία υπέθαλψε όχι μόνο το όνειρο τηςνα ηγηθεί μιας τουρκικής κοινότητας εθνών, αλλά και ηεπιθυμία της να εμποδίσει το Ιράν και τη ΣαουδικήΑραβία να επεκτείνουν την επιρροή τους και ναπροωθήσουν τον ισλαμικό φονταμενταλισμό σε αυτή τηνπεριοχή.
 Οι Τούρκοι θεώρησαν ότι προσέφεραν το"τουρκικό μοντέλο"ή την "ιδέα της Τουρκίας", ένακοσμικό, δημοκρατικό, μουσουλμανικό κράτος με μιαοικονομία της αγοράς ως εναλλακτική λύση. 
Επιπλέον, ηΤουρκία έλπιζε να συγκρατήσει την αναζωογόνηση τηςρωσικής επιρροής. 
Προσφέροντας μια εναλλακτική λύσηέναντι της Ρωσίαςκαι του Ισλάμ, η Τουρκία θα ενισχύσει,επίσης, την αξίωση της για υποστήριξη από τηνΕυρωπαϊκή Ένωση και ενδεχόμενη ένταξη της σε αυτή.
Το αρχικό κύμα δραστηριοτήτων της Τουρκίας στιςτουρκικές δημοκρατίες περιορίστηκε κάπως το 1993λόγω των περιορισμένων πόρων της, της εκλογής τουΣουλειμάν Ντεμιρέλ στην προεδρία μετά τον θάνατο τουΟζάλ, και της εκ νέου επιβεβαίωσης της ρωσικήςεπιρροής σε ό,τι η Τουρκία θεωρούσε "εγγύςεξωτερικό"της.
 Όταν οι τουρκικές πρώην σοβιετικέςδημοκρατίες απέκτησαν την ανεξαρτησία τους, οι ηγέτεςτους έσπευσαν στην Άγκυρα για να ζητήσουν την εύνοιατης Τουρκίας. 
Αργότερα, καθώς η Ρωσία άσκησε πίεσηκαι τις δελέασε με διάφορους τρόπους, μεταστράφηκανκαι γενικά τόνισαν την ανάγκη για
"ισορροπημένες"σχέσεις ανάμεσα στον πολιτιστικόεξάδελφο τους και τον πρώην αυτοκρατορικό αφέντητους. 
Οι Τούρκοι, πάντως, συνέχισαν τις προσπάθειεςτους να χρησιμοποιήσουν τις πολιτιστικές συγγένειεςτους για να διευρύνουν τους οικονομικούς και πολιτικούςδεσμούς και, χάρη στο πιο σημαντικό στρατήγημα τους,εξασφάλισαν τη συμφωνία των σχετικών κυβερνήσεωνπετρελαιοπαραγωγών χωρών για την κατασκευή ενόςαγωγού μεταφοράς πετρελαίου από την Κεντρική Ασίακαι το Αζερμπαϊτζάν στη Μεσόγειο μέσω της Τουρκίας.

γ´

Ενώ η Τουρκία προσπαθούσε να αναπτύξει τους δεσμούςτης με τις τουρκικές πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, ηκεμαλιστική κοσμική της ταυτότητα αντιμετώπιζεαμφισβητήσεις στο εσωτερικό της χώρας. 
Πρώτον, στηνΤουρκία, όπως και σε πολλές άλλες χώρες, το τέλος τουψυχρού πολέμου, μαζί με τις μετατοπίσεις που επέφερε ηκοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, έθεσε σημαντικάζητήματα "εθνικής ταυτότητας και εθνικούπροσδιορισμού", και η θρησκεία βρισκόταν εκεί για ναδώσει μια απάντηση. 
Η κοσμική κληρονομιά τουΑτατούρκ και της τουρκικής ελίτ για δύο τρίτα του αιώναδέχτηκε ισχυρά πυρά.
Οι εμπειρίες των Τούρκων στο εξωτερικό έτειναν ναυποδαυλίζουν τα ισλαμικά αισθήματα στην ίδια τηνΤουρκία. 
Οι Τούρκοι που επέστρεφαν από τη δυτικήΓερμανία αντιδρούσαν στην εχθρότητα που συναντούσανεκεί, καταφεύγοντας σε ό,τι τους ήταν οικείο. Και αυτόήταν το Ισλάμ.
 Επικρατέστερη άποψη και πρακτική έγινεη ισλαμική...
Αντιμέτωποι με το ενισχυόμενο ισλαμικό αίσθημα, οικυβερνήτες της Τουρκίας προσπάθησαν να υιοθετήσουνφονταμενταλιστικές πρακτικές και να δεχτούν τηνφονταμενταλιστική υποστήριξη. 
Στις δεκαετίες του 1980και 1990, η υποτιθέμενη κοσμική τουρκική κυβέρνησηδιατηρούσε ένα Γραφείο Θρησκευτικών Υποθέσεων μεπροϋπολογισμό μεγαλύτερο από τον αντίστοιχο μερικώνυπουργείων, χρηματοδοτούσε την κατασκευή τζαμιών,απαιτούσε τη διδασκαλία θρησκευτικών σε όλα ταδημόσια σχολεία, και χρηματοδοτούσε ισλαμικά σχολεία,τα οποία πενταπλασιάστηκαν στη διάρκεια της δεκαετίαςτου 1980 και έφτασαν να καλύπτουν περίπου το 15%των παιδιών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
 Στα σχολείααυτά διδάσκονταν τα ισλαμικά δόγματα που ταενστερνίστηκαν χιλιάδες απόφοιτοι, από τους οποίουςπολλοί τοποθετήθηκαν σε κυβερνητικές υπηρεσίες. 
Σεμια συμβολική αλλά εντυπωσιακή αντίθεση με τη Γαλλία,
η κυβέρνηση επέτρεψε στις μαθήτριες να φορούν τηνπαραδοσιακή μουσουλμανική μαντήλα στο κεφάλι,εβδομήντα χρόνια αφότου ο Ατατούρκ είχε καταργήσειτο φερετζέ. 
Αυτές οι κυβερνητικές ενέργειες, πουοφείλονται κατά μεγάλο μέρος στην επιθυμία ναυπονομευθούν οι δραστηρίοτητες των ισλαμιστών,αποτελούν μια μαρτυρία για το πόσο ισχυρές ήταν αυτέςοι δραστηριότητες στη δεκαετία 1980 και στις αρχές τηςδεκαετίας 1990.
Δεύτερον, η ισλαμική αναβίωση άλλαξε το χαρακτήρατης τουρκικής πολιτικής. 
Διάφοροι πολιτικοί ηγέτες,όπως ο Τουργκούτ Οζάλ, ανοικτά ταυτίστηκαν μεμουσουλμανικά σύμβολα και πολιτικές.
 Στην Τουρκία,όπως και σε άλλες χώρες, η δημοκρατία ενθάρρυνε τηνεπιστροφή στην ιθαγενή κουλτούρα καθώς και στηθρησκεία.
 "Μέσα στη βιασύνη τους να αποκτήσουν τηνεύνοια του λαού και να κερδίσουν ψήφους, οι πολιτικοί-ακόμα και ο στρατός, το λίκνο και ο φύλακας τηςκοσμικότητας- αναγκάστηκαν να πάρουν υπόψιν τους τιςθρησκευτικές αντιλήψεις του λαού: πολλές από τιςπαραχωρήσεις που έκαναν ήταν καθαρά δημαγωγικές".
Τα λαϊκά κινήματα είχαν σαφείς θρησκευτικές τάσεις.
Παρόλο που η ελίτ και οι κρατικοί λειτουργοί, και
ιδιαίτερα ο στρατός, ήταν προσανατολισμένος στοκοσμικό χαρακτήρα της χώρας τους, φιλοισλαμιστικέςεκδηλώσεις εμφανίστηκαν στις ένοπλες δυνάμεις...
Τρίτον, η αναβίωση του Ισλάμ επηρέασε την τουρκικήεξωτερική πολιτική. 
Κατά τη διάρκεια του πολέμου τουΚόλπου και υπό την επιρροή του προέδρου Οζάλ, ηΤουρκία είχε συμμαχήσει με τη Δύση αναμένοντας ότιαυτή η κίνηση θα την έφερνε ένα βήμα πιο κοντά στηνεπιδίωξη να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ωστόσο, η προσδοκία της αυτή δεν πραγματοποιήθηκεκαι, επιπλέον, ο δισταγμός του ΝΑΤΟ όσον αφορά τηστάση που θα κρατούσε στην περίπτωση που η Τουρκίαδεχόταν επίθεση από το Ιράκ, γέμισε ανησυχία τουΤούρκους. 
Οι Τούρκοι ηγέτες προσπάθησαν ναδιευρύνουν τους στρατιωτικούς δεσμούς με το Ισραήλ,πράγμα που προκάλεσε την έντονη κριτική τωνισλαμιστών. 
Το κυριότερο, όμως, είναι ότι κατά τηδιάρκεια της δεκαετίας του 1980 η Τουρκία ανέπτυξε τιςσχέσεις της με αραβικές και άλλες μουσουλμανικέςχώρες.
 Στη δεκαετία του 1990, προωθεί έμπρακτα τασυμφέροντα των ισλαμιστών παρέχοντας σημαντικήβοήθεια στους Βόσνιους μουσουλμάνους αλλά και στοΑζερμπαϊτζάν. 
Όσον αφορά τη Βαλκανική, την ΚεντρικήΑσία και τη Μέση Ανατολή, η εξωτερική πολιτική τηςΤουρκίας έχει εξισλαμιστεί.

δ´

Εδώ και πολλά χρόνια, η Τουρκία ικανοποιεί δύο από τιςτρείς προϋποθέσεις που χρειάζεται μια διχασμένη χώραγια να αλλάξει την πολιτισμική της ταυτότητα.
 Οι ελίτ τηςΤουρκίας υποστηρίζουν συντριπτικά αυτή την αλλαγή καιο λαός συναινεί. 
Ωστόσο, οι ελίτ του αποδέκτη
πολιτισμού, δηλαδή του δυτικού, δεν είναι δεκτικές. Όσο
το ζήτημα εκκρεμεί, η ισλαμική αναβίωση στην Τουρκία
γεννά αντιδυτικά αισθήματα στο λαό και αρχίζει να
υπονομεύει την κοσμική, φιλοδυτική ελίτ. 
Τα εμπόδιαπου αντιμετωπίζει η Τουρκία στην πορεία τουεξευρωπαϊσμού της, η περιορισμένη δυνατότητα της ναδιαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στις τουρκικές πρώηνσοβιετικές δημοκρατίες, καθώς και η εμφάνιση τουισλαμισμού που διαβρώνει τη κληρονομιά του Ατατούρκ,οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Τουρκία θα παραμείνειμια διχασμένη χώρα.
 Οι Τούρκοι ηγέτες, εκφράζονταςαυτές τις αντιφατικές τάσεις της κοινωνίας τους,περιγράφουν τη χώρα τους ως "γέφυρα"μεταξύπολιτισμών. 
Το 1993, η πρωθυπουργός Τανσού Τσιλέρισχυρίστηκε ότι η Τουρκία είναι ταυτόχρονα μια "δυτικήδημοκρατία"και "τμήμα της Μέσης Ανατολής"που"γεφυρώνει δύο πολιτισμούς, φιλοσοφικά καιγεωγραφικά".
Αντικατοπτρίζοντας αυτή την αμφιλεγόμενη κατάσταση,η ίδια η Τσιλέρ άλλοτε εμφανίζεται ως μουσουλμάνα καιάλλοτε, μιλώντας προς το ΝΑΤΟ, ισχυρίζεται ότι"αποτελεί γεωγραφικό και πολιτικό γεγονός πως η
Τουρκία είναι ευρωπαϊκή χώρα". 
Παρομοίως, ο πρόεδροςΣουλειμάν Ντεμιρέλ τόνισε ότι "η Τουρκία αποτελεί μιασημαντική γέφυρα που ενώνει τη Δύση με την Ανατολή,δηλαδή την Ευρώπη με την Κίνα". 
Μια γέφυρα, όμως,δεν είναι παρά ένα τεχνητό κατασκεύασμα που ενώνειδύο σταθερές οντότητες, αλλά δεν ανήκει σεκαμία απόαυτές.
 Όταν οι Τούρκοι ηγέτες αποκαλούν τη χώρα τουςγέφυρα, παραδέχονται ότι είναι διχασμένη.Έξοδος
Ο ιός της Δύσης και η πολιτιστικήσχιζοφρένεια
Η κεμαλικού τύπου αντίδραση υπήρξε ανεπιτυχής...
Ορισμένοι πολιτικοί ηγέτες πιστεύουν ότι μπορούν νααναμορφώσουν εκ βάθρων την κοινωνία τους. 
Αυτό είναικαθαρή ύβρις και είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία.
Μολονότι μπορούν να εισάγουν δυτικά στοιχεία, δεν
μπορούν να καταπιέζουν επ'αόριστον τα κεντρικά
στοιχεία της ιθαγενούς κουλτούρας. 
Ο ιός της Δύσης,όταν εγκατασταθεί σε μια άλλη κοινωνία, είναι δύσκολονα αποβληθεί. 
Αντέχει αλλά δεν έχει μοιραίααποτελέσματα: ο ασθενής ζει αν και δεν είναι ποτέ πια οίδιος. 
Οι πολιτικοί ηγέτες μπορούν να γράψουν ιστορία,αλλά δεν μπορούν να της ξεφύγουν. 
Δημιουργούνδιχασμένες χώρες: δεν δημιουργούν δυτικές κοινωνίες.
Μολύνουν τη χώρα τους με μια πολιτιστική σχιζοφρένειαπου μετατρέπεται σε χαρακτηριστικό γνώρισμα τηςκοινωνίας τους.
Samuel Huntington
Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός τηςπαγκόσμιας τάξης1996Terzo Books
04/17/17--01:27: Χίλιες και Μία
Δημοσιεύσεις.
Be Happy, it's an order (Sinan Cetin)

 Εάν έχει αποκομίσει ο καθένας και η καθεμία από εσάς,μια έστω ιδέα ή μια επινόηση (ένα μικρό «εύρηκα -εύρηκα» και άρα μια ψυχική κινητικότητα) από μια μόλιςφορά, μέσα σε αυτά τα 4,5 χρόνια, τότε υπάρχεισυνεισφορά, ικανοποίηση και Έργο. 
Σας ευχαριστώ γιατα ερεθίσματα και τις αφορμες.
Οι Χίλιες και μία Δημοσιεύσεις περιλαμβάνουν ιστορίεςκαι σχολιασμούς, αναδημοσιεύσεις και παρουσιάσεις,αναλύσεις και ερμηνείες, στη Γλωσσική και Εικονική
Γενέτειρα Κοσμοϊδιογλωσσία. 
Γράφτηκαν κατά τηνδιάρκεια της Παρακμιακής Εποχής της ΕδαφικήςΓενέτειρας και αποτελούν συλλογή από τις Ιστοριες του
Δ`~.
Οι Ιστοριες του Δ`~. στην Κοσμοϊδιογλωσσία ξεκίνησαντην ημέρα της φθινοπωρινής ισημερίας του βόρείουημισφαιρίου του έτους 2012, με τις Τρείς Πρώτες Λέξεις.
Μῆνιν ἄειδε θεὰ
           ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———


         .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

04/19/17--06:10: Σχολιασμοί. 
I

Μετά από την Ανάσταση, κατέβασμα ή απότομη πτώσηαπό τα ουράνια, και επιστροφή ή ανώμαλη προσγείωσηστη Γη. Ελεγχος επί της παγκόσμιας πραγματικότητας.
 Η«παγκοσμιοποίηση» είναι λιγότερο Παγκόσμια καιδιαδεδομένη απ'ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι (ιδιαίτεραορισμένοι «κοσμικοί», που υποτίθεται πως πατούν καιέχουν στερεωμένα γερά τα πόδια τους και τα μυαλάτους, στη Γη).
Μόνο το 14% των φιλιών στο facebook διαπερνούν ήυπερβαίνουν τα εθνικά σύνορα.
Συμπληρώνω, παραθέτωντας στοιχεία από παλαιότερηδημοσίευση [v].
Η παγκόσμια μετανάστευση δεν ξεπερνά το 3,3% επί τουσυνόλου του παγκόσμιου πληθυσμού (ακόμα και εάνσυνυπολογίζαμε τους πρόσφυγες με δυσκολία θα αγγίζαμετο 4%).
 Οι άνθρωποι δεν είναι ανέστιοι, έχουν εστίες.
Οι άμεσες ξένες επενδύσεις δεν ξεπερνούν το 10-12%(global fixed capital formation), δηλαδή οι επενδύσεις σεποσοστό περίπου 88-90% είναι domestic και όχι crossborder ή trans-national (αλλά ακόμα και εάν«οιεπενδύσεις δεν γνώριζαν σύνορα», κάτι το οποίοκαλλιεργείται ως αντίληψη ενώ δεν ισχύει, οι άνθρωποιδεν είναι το ίδιο).
Από το σύνολο των τηλεφωνικών κλήσεων που έγιναν σεπαγκόσμια κλίμακα το 2011, μόλις το 2-3% ήτανδιασυνοριακές, υπερεθνικές ή τρανσεθνικές(transnational: ο όρος αποτελεί τη νέα μόδα) ενώ στοεπίπεδο των διαδικτυακών τηλεπικοινωνιών το ποσοστόμπορεί να ανέλθει στο 6-7% (σε bits λιγότερο από 20%αντιστοιχεί σε cross national borders μεταφορά).
Έχετε κόμματα, φορείς, αντιπροσώπους και παρατάξειςπου πληρώνετε, ψηφίζετε, πιστεύετε και νομιμοποιείτε.
Ποιος σας τα έχει πει αυτά; Και αν δεν σας τα έχουν πει,επισκευή τηςόρασηςγιατί δεν σας τα έχουν πει;
Επισημάνσεις - Σημειώσεις
[v] Περί μυθοπλασιών και ιδεολογικών μάτριξ με άξοναμαγικές λέξεις όπως ''globalisation''και ''borderlessworld''και τρία σχόλια για το μεταναστευτικόπροσφυγικό.
[-] Τα σύνορα όχι απλά δεν «πέφτουν» στον εδαφικόχώρο αλλά έχουν μεταφερθεί και σε μη εδαφικούςεικονικούς χώρους (όπως στον κυβερνοχώρο-διαδίκτυοόπου τίθεται πλέον ζήτημα internet-networksovereignty).
[-] Η κατασκευή μυθοπλασιών και ιδεολογικών μάτριξπερί μιας μυθικής ''globalisation''και ενός μύθου περί''borderless world''έχουν περισσότερο να κάνουν με τηνδιαχείριση της φαντασίας και των πνευματικώνπεριεχόμενων των ανθρώπων, τη διαμόρφωση τωνσυνειδήσεων τους (καθώς και την ένταξη τους εντόςαυτών των μάτριξ), την εξυπηρέτηση συμφερόντων καιτην νομιμοποίηση καταστάσεων (αλλά και ολόκληρωνπολιτικών πρότζεκτ, όπως είδαμε σε παλαιότεροσημείωμα σχετικά με την Ε.Ε).
[-] Έχω αναφερθεί δεκάδες φορές κατά το παρελθόν, σε«παγκοσμιοποίηση» (εντός εισαγωγικών ως υποκειμενικήεπιδίωξη, φαντασίωση, σύνθημα και ιδεολογήμα) καιστην Παγκοσμιοποίηση (εκτός εισαγωγικών ωςαντικειμενική εξέλιξη).
[-] Αρκετοί που αυτοπροβάλλονται ως φορείς της«λογικής» ή της «επιστημονικότητας» και μιλάνε για«λαϊκισμό», είναι λαϊκιστές και λαοπλάνοι του έσχατουείδους, αντι-επιστημονικοί και ψεύδονται οι ίδιοι.Κοσμικοί ψευδο-Γκλομπαλιστές ιδεολόγοι (ψευδο- καθώςουσιαστικά δεν είναι Globalists, απλά αναμασούνεπιχειρήματα ορισμένων Hyper/Ultra-Globalists) πουκρύβουν πίσω από μια κοινωνιολογίζουσα μεταφυσικήπως πετούν στα ουράνια, και που κανείς δεν τους ασκείκριτική, καθώς βρίσκονται στο απυρόβλητο.
Διευκρινιστική Σημείωση
Το πρόθεμα trans- έχει την έννοια του διαπεραστικούαπό και προς διάφορες κατευθύνσεις (transnational: κάτιπου διαπερνά και μεταβάλλει τα έθνη). 
To internationalταιριάζει περισσότερο στην μετάφραση διεθνικός (inter-,μεταξύ ή διά).
 Το τελευταίο προϋποθέτει την ύπαρξη τωνεθνών, ενώ το πρώτο την μεταβολή τους σε κάτιδιαφορετικό (συνήθως μετα-εθνικό ή υπερ-εθνικό, postnational ή supra-national). Με την απαρχή τηνέαςχιλιετίας είχαμε τον σταδιακό μετασχηματισμό του liberalinternationalism σε liberal transnationalism.
II

Μετά από την Ανάσταση, κατέβασμα ή απότομη πτώσηαπό τα ουράνια, και επιστροφή ή ανώμαλη προσγείωσηστη Γη. 
Ελεγχος επί της ελλαδοτουρκικήςπραγματικότητας.
20 Μαρτίου
Το 1925 η πληθυσμιακή αναλογία μεταξύ Ελλάδας καιΤουρκίας ήταν 1 / 2.3. 
Η Τουρκία είχε περίπου 13.5εκατομμύρια κατοίκους και η Ελλάδα περίπου 6εκατομμύρια. 
Στην Ελλάδα αρκετές φορές λησμονούμεπως η Τουρκία είναι μια νεαρή χώρα όχι μόνο κοινωνικά(η μέση ηλικία της είναι 30 έτη) αλλά και στη διάρκειαζωής της. Η Republic of Turkey, είναι μόλις 94 ετών. 
ΗHellenic Republic είναι 187 ετών (η Republic of Turkeyθα είναι συνομήλικη με την σημερινή Ελλάδα το 2110μ.Χ, ή διαφορετικά, η Τουρκία βρίσκεται από απόψεωςδιάρκειας ζωής στην περίοδο που βρισκόταν η Ελλάδακατά τη δεκαετία του 1920). 
Σε μόλις 93 χρονιά, ηRepublic of Turkey κατάφερε να γίνει η 6-7η μεγαλύτερηοικονομία στην Ευρώπη και η 17-8η στον πλανήτη. Απότο 2002 έως το 2015, η Τουρκία αύξησε το Α.Ε.Π τηςαπό 230 σε 720 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ από το1997 έως το 2016, είχε πληθυσμιακή αύξηση κατάπερίπου 20 εκατομμύρια (αυξήθηκε κατά περίπου δύοΕλλάδες). 
Η Republic of Turkey, το 1997 είχε πληθυσμόπερίπου 60 εκατομμύρια και σήμερα έχει περίπου 80εκατομμύρια.
Σε μόλις 94 χρόνια λοιπόν, η Republic of Turkey,κατάφερε να γίνει η 7η οικονομικά και 3η πληθυσμιακάχώρα στην Ευρώπη και 17-8η οικονομικά και 19ηπληθυσμιακά χώρα στον πλανήτη.
Ορισμένα συγκριτικά μεγέθη, κάποια από τα οποίαπαροδικά ενώ κάποια άλλα μη αναστρέψιμα: ΜέσηΗλικια: Τουρκία 30.5 - Ελλάδα: 44.2 (7η γηραιότερηκρατική κοινωνία στον πλανητη η ελληνική).Unemployment, youth ages 15-24: Τουρκία 17.8% -Ελλάδα 52.4% (3η στον πλανήτη η Ελλάδα).Unemployment rate: Τουρκία 9-10% - Ελλάδα 23-24%.Α.Ε.Π Τουρκίας $735.7 billion - Ελλάδας σε $195.9billion. Με όρους purchasing power parity το Α.Ε.Π τηςΤουρκίας είναι $1.67 trillion και της Ελλάδας $290.5billion. Population below poverty line: Τουρκία 16.9% -Ελλάδα 36%.
 Μελέτη για τις μεγαλύτερες οικονομίες το2050 (την οποία θα παρουσιάσω μελλοντικά καθώς δενάπτεται μόνο της Τουρκίας), εκτιμά πως η Τουρκίαμπορεί μέχρι το 2050 να αποτελεί τη 10-12η οικονομίαστον πλανήτη, μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου (10η) καιΓαλλίας (12η) [Η Τουρκία βέβαια δεν πρόκειται νακαταφέρει να βρεθεί στις 10 πιο ισχυρές οικονομίες τουκόσμου μέχρι το 2023 όπως επιθυμούσάν και στόχευανοι ελίτ της]. 
Ο πληθυσμός της Τουρκίας εκτιμάται πως το2050 θα έχει αγγίξει τα 95 εκατομμύρια.
Το 1950 η Τουρκία είχε 21.2 εκατομμύρια κατοίκους ενώη Ελλάδα 7.5 εκατομύρια. Αναλογία 1 / 2.8. Το 2050 ηΤουρκία αναμένεται να έχει πληθυσμό 95 εκατομμύριαενώ η Ελλάδα 9.5 εκατομμύρια: Αναλογία 1 / 10.
Απέναντι σε όλα αυτά -και ακόμη περισσότερα που κατάκαιρούς έχω γράψει και δεν έχω το χρόνο ναεπαναφέρω- τα οποία είναι ενδεικτικά και δενπεριλαμβάνουν άλλα πεδία, πολιτιστικά, πολεμικήςβιομηχανίας και τεχνογνωσίας, πυρηνικής ενέργειας,Software Engineering, Cyber warfares/security (digitalcertificate, Malware production etc), η Ελλάδα έχει νααντιπαράθεσει ένα και μόνο πράγμα, το οποίο μάλισταξαναθυμήθηκαν-ανακάλυψαν στη χώρα αυτή τατελευταία 2-3 χρόνια.
 Το Κουρδικό. Δηλαδή κάτιεξωγενές ως προς την Ελλάδα (καλό θα ήταν ναθυμηθούμε τι αντιμετώπιση είχε το Κουρδικό την περίοδοΣημίτη: δες Οτσαλάν). 
Η Ελλάδα, δεν έχει να
αντιπαράθεσει τίποτα η ίδια. Τίποτα ενδογενές (Αυτό
φυσικά δεν συμβαίνει μονάχα στο ζήτημα της Τουρκίας,
αλλά και γενικότερα: Ευρωμανουάλια). 
Μονάχαευχολόγια, ευρωμανουάλια και ψυχολογισμούς (ηΕλλάδα είναι «δυτική» ή/και «ευρωπαϊκή» ενώ η Τουρκία«μογγολική». Ευρωκεντρικές μπαγιάτικες αστειότητεςδύο και πλέον αιώνων. 
Προφανώς εκδίδει «μογγολικά»digital certificates η Τουρκία, αναπτύσσει «μογγολική»πολεμική βιομηχανία και έχει «μογγολικές» πυρηνικέςανησυχίες).
Η δημιουργία μιας γυάλας (ιδεολογικής, ψυχολογικήςκ.λπ) ή ενός γυάλινου πύργου (από το 2013 έγραφα γιαγυάλινο ευρωπαϊκο πύργο) αποτελεί σύνηθες φαινόμενοσε γηρασμένες, υποτακτικές, κουρασμένες πουανέχονται τα πάντα και παρηκμασμένες κοινωνίες (Οἱδιυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες ή«πόσο θα ανέβει ο Φ.Π.Α στο γάλα»; Η «Ευρώπη» σε μιαματιά [6 Ιουν 2015]).
Σημειώσεις - Επισημάνσεις
[-] Ορισμένα κέντρα εξουσίας στο εσωτερικό των Η.Π.Α(τα οποία έχουν μπλέξει αρκετά τα μπούτια τους τατελευταία χρόνια) δεν επιθυμούν απαραίτητα καιξεκάθαρα ένα μέγαλο ισχυρό κράτος στην καρδια τηςΜέσης Ανατολής (έστω ελεγχόμενο από τις ίδιες), αλλάπεριφερειακές ενώσεις. 
Δηλαδή «Βοσνίες-Ερζεγοβίνες»και «Ιρακινά Κουρδιστάν» από την Αυστρία μέχρι το Ιράνκαι από το Ιράν μέχρι την Αίγυπτο. 
Δηλαδή τη«βαλκανοποίηση» της ευρύτερης περιοχής (έρχεται και ηπ.Δ.Γ.Μ σε λίγο καιρό). 
Το ζήτημα είναι όλοι, Άραβες,Κούρδοι, Τούρκοι, Έλληνες, Βουλγαροι, Αλβανοί, Σέρβοικαι λοιποί, να είναι ελεγχόμενοι-εξαρτημένοι από εξωπεριφερειακές δυνάμεις, και σε τοπικόπεριφερειακόεπιπεδο να επιτηρούνται-εξισορροπούνται μεταξύ τους,δίχως κανείς να είναι υπερβολικά ισχυρός (στα πλαίσιααυτά ορισμένοι προορίζονται να ενισχυθούν, κάποιοιάλλοι να αποδυναμωθούν). 
Όπως έχω γράψει καιρόπριν:
 ''Εάν η Τουρκία «κουρευτεί» (ή την «κοντύνουν»),αυτό θα συμβεί επειδή θα εξελίσσεται σε επικίνδυναισχυρή χώρα (και θα υπάρχει κίνδυνος να υπερβεί τονρόλο για τον οποίο προορίζεται στην περιοχή από  εξωπεριφερειακές δυνάμεις)''.
 Επίσης οι εσωτερικές κρίσειςκαι αποσταθεροποιήσεις της Τουρκίας φανερώνουν τονδυναμισμό και τη ζωτικότητα της κοινωνίας αυτής.
20 Μαρτίου

III

Στην Ελλάδα δεν κοιτάμε τα χάλια μας (π.χ, τοδημοψήφισμα παρωδία ή την άθλια ηθική, οικονομική,πολιτική, δημογραφική και εθνοπολιτισμική κατάστασηεξαθλίωσης, απίσχνασης και ρευστοποίησης, κοινωνίαςκαι χώρας), αλλά μιλάμε για την Τουρκία και το Ιράν μεύφος χιλίων ευρωδυτικών καρδιναλίων.
''Μα η Ελλάδα είναι Δημοκρατία''. Πaπ@ρι%
             «Δημοκρατία» ειναι η Ελλάδα. 
Απλά η Τεχνοκρατία, ηΑποικιοποίηση και ο Μαλθουσιανισμός κρύβονται κάτω,είτε από λευκούς είτε από πολύχρωμους(ψευτοδημοκρατικούςδικαιωματοκρατικούςπλουραλιστικούς/εκυγχρονιστικούς/ορθολογίστικούς) μανδύες και πίσωαπό ουδετεροφανείς ή/και χαμογελαστές μάσκες.
Να είσαι αντικείμενο κοινωνικο-οικονομικής,δημογραφικής, πολιτικής και πολιτισμικής ευγονικής καιμηχανικής και μιας υλικής και ηθικής εκφυλιστικήςδιαδικασίας (degeneration) κατάπτωσης και εξαθλίωσης,να βιώνεις συνθήκες σοσιαλφιλελεύθερης κρυπτοευγονικής, και να μην το βλέπεις καν. 
Και να νιώθειςμάλιστα «ανώτερος» ή πως τα προηγούμενα αποτελούνσημάδια ή/και βήματα «εξευρωπαϊσμού».Πανάθεμα σας. 
Ούτε παραγγελία για τον ιδανικόανθρωπολογικό τύπο μετανεωτερικού δούλου ή/καικατοικιδίου να είχαν κάνει σε εργαστήρια κοινωνικήςμηχανικής και ευγονικής, δεν θα είχαν τόσο πετυχημένααποτελέσματα.
Διαβάστε τι γράφει ο Raphael Lemkin για τη γενοκτονία.
Για το πως η εξαφάνιση της οικονομικής και πολιτισμικήςανεξαρτησίας αποτελεί προϋπόθεση ορισμένωνπραγμάτων, και για τις πολιτικές, κοινωνικές,πολιτισμικές, οικονομικές, βιολογικές, φυσικές,θρησκευτικές και ηθικές τεχνικές γενοκτονίας σεδιάφορα πεδία.
Οι Τούρκοι και οι Ιράνοι διαθέτουν άμυνες και μεθόδούςπροστασίας, διαθέτουν πολιτικές και πολιτισμικές ελίτ,και το κυριώτερο, διαθέτουν κοινωνίες ζωτικότατες(άλλωστε αυτοί είναι ορισμένοι από τους λόγους πουασχολείται μαζί τους ο πλανήτης και όχι με το κρατίδιοτων Αθηνών).
Αντίθετα, στην Ελλάδα, οι κατακτητές, μαζί με τουςτοποτηρητές και τα παραρτήματα τους, έχουν θέσει ένατέλος στην ύπαρξη πολιτικών και πολιτισμικών ελίτ, είτεμέσω εξαναγκασμένης μετανάστευσης, είτεαφομοιώνοντάς τες στη δική τους πολιτική καιπολιτισμική δομή, και επομένως αποεθνικοποιώντας καιαποκοινωνικοποιώντας τες.
 Οι Ελλαδίτες είναι γυμνοί καιεκτεθειμένοι, παρηκμασμένοι και γηρασμένοι (καιπροδομένοι).
Είναι εξόφθαλμη η ολοκληρωτικά αντιθετική στάση τηςυποτακτικής και γλοιώδους Ελλάδας -κυρίως- ωςκράτους και της διεκδικητικής, ανταγωνιστικής καιπροκλητικής Τουρκίας, απέναντι στην «Ευρώπη» (αλλάκαι ευρύτερα). 
Αυτός είναι και ένας από τους βαθύτερουςλόγους που ενοχλεί, τόσο μα τόσο πολύ, ο Erdoğan στηνΕλλάδα και δημιουργεί ανησυχίες (ενώ «εκτιμάται» οεκδυτικιστής και εξευρωπαϊστής Κεμάλ). 
Ο Erdoğanξεγυμνώνει και αφήνει έκθετους τους «δικούς μας» (καικαταστρέφει το ελλαδο-τουρκικό consensus). 
Η Ελλάδαενδέχεται να αποτελέσει το τελευταίο κεμαλικό κράτος-και καταφύγιο- στον πλανήτη (κάτι που ήδη έχει αρχίσεινα διαφαίνεται).
 Τις φωνές εναντίον της Τουρκίας-γενικά- μην τις πολυπιστεύετε. 
Απλά θέλουν τον Κεμάλτους πίσω οι άνθρωποι, για να μην εκτιθενται (Βασικάθέλουν έναν Τούρκο Μητσοτάκη, Τσίπρα, Λεβέντη ήέναν σοβαροφανή Τούρκο Σημίτη). 
Δηλαδή μια ακόμηχώρα παρωδία παράρτημα στην άλλη πλευρά του Αιγαίου(ή κάπως διαφορετικά, ο παρηκμασμένος υποτακτικόςθέλει να κάνει τον ζωτικό ανυπότακτο σαν τα μούτρατου).
Μετά έχουμε το Ιράν. 
Όταν βλέπεις ανθρώπους -κάποιοιαπό αυτούς μπορεί να έχουν και αγαθά κίνητρα- πουθέλουν να αυτοπροβάλλονται ως φορείς της «Ευρώπης»,του Ορθού Λόγου, της Επιστήμης, του Πολιτισμού κ.λπ,να έχουν κάνει καραμέλα τα περί Ιράν, να ισχυρίζονταιότι κάποιες χώρες θα γίνουν ή ότι κάποιες άλλες είναι«Ιράν», καταλαβαίνεις, πρώτον, την ασχετοσύνη πουεπικρατεί σε αυτόν τον χώρο και, δεύτερον, γιατί ηΕλλάδα κανένα μέλλον δεν έχει (όταν αυτοί οι άνθρωποιθεωρούνται το μέλλον). 
Απελπίζεσαι με το πόσο άσχετοιείναι αυτοί οι άνθρωποι με όσα συμβαίνουν στονπλανήτη. 
Με το πόσο βαθιά βυθισμένα είναι τα μυαλάτους στον ευρωκεντρικό πολτό.
Για να μην γράφω πολλά. 
Με το Ιράν ασχολείταιολόκληρος ο πλανήτης και αποτελεί Μήλον της Έριδοςγια Αμερικανούς, Ρώσους και Κινέζους (ένω έχουν καλέςυπόγειες σχέσεις μαζί του και οι Γερμανοί, πέρα από τουςΙταλούς και τους Ινδούς). 
Τι να πούν για το Ιράν οιδύσμοιροι; Καταλαβαίνουν για τι πράγμα μιλάνε;
Καταλαβαίνουν πως το Ιράν αποτελεί τον Κίονα μεταξύΕυρώπης - Νότιας Ασίας και Αφρικής - Κεντρικής Ασίας;
Είτε μιλάμε για περιοχές ενεργειακής και εμπορικήςσύνδεσης, είτε για οτιδήποτε άλλο. Καταλαβαίνουν τι«μέταλλο» έχει αναπτύξει ένας λαός που έχει αντέξειδεκαετίες πιέσεων, τις οποίες η Ελλάδα δεν θα άντεχεούτε εβδομάδες ή το πολύ μήνες; (και με δυσκολίααντέχει η Τουρκία τα τελευταία τρία-πέντε χρόνια;).
Αφήστε που αυτές οι δύο χώρες, η Τουρκία και το Ιράν,αλληλο-επιτηρούνται (πέφτει το Ιράν εκτοξεύεται ηΤουρκία, πέφτει η Τουρκία εκτοξεύεται το Ιράν). 
Τώραπως καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα αρνητικός και προςτις δύο αυτές χώρες ο κατασκευασμενος από το κρατίδιοτων Αθήνων ανθρωπολογικός τύπος euro/westerncentric homograeculus, είναι κάτι που δύσκολα μπορείνα εξηγηθεί με μη μεταφυσικούς όρους (βασικά εξηγείταικαι με όρους προπαγάνδας και μεταμόσχευσηςεγκεφάλου).
Το να είσαι υποτακτικός, εθελόδουλος και γλοιώδης, νασου έχουν κάνει μεταμόσχευση εγκεφάλου και να μιλάς,όχι με το δικό σου στο στόμα αλλά με το στόμα τουΑφέντη και του Κύρίου σου, την ίδια στιγμή που βιώνειςκοινωνικο-οικονομική, δημογραφική, πολιτική καιπολιτισμική ευγονική και μηχανική, που αποτελείςαντικείμενο μιας υλικής και ηθικής εκφυλιστικήςδιαδικασίας (degeneration) κατάπτωσης και εξαθλίωσης,που βιώνεις συνθήκες σοσιαλφιλελεύθερης κρυπτοευγονικής και έχεις μετατραπεί σε πειραματικό υβρίδιομετανεωτερικού δούλου ή/και κατοικιδίου, δεν αποτελεί«ρεαλιστική, βιώσιμη ή στρατηγική» επιλογή.
Σημειώσεις
[-] Και μιας και μιλάμε για δημοκρατικές διαδικασίες,δημοψηφίσματα και δημοκρατίες. 
Αυτό που δεν έχουνκαταλάβει αρκετοί στην Ελλάδα είναι πως το 61.31% τουδημοψηφίσματος δεν διαθέτει ούτε πολιτικές ούτεπολιτισμικές ελίτ. 
Είναι γυμνό. Επίσης, ούτε διέθετε ούτεδιαθέτει «τον Ερντογάν του». 
Το ελλαδικό 61.31%κυβερνάται από τον πυρήνα του ελλαδικού 38.69%. Κάτιτέτοιο δεν συμβαίνει στην Τουρκία. 
Το 38.69% τηςΕλλάδας δεν μισεί τον Ερντογάν για λόγους εθνικούς,αλλά για λόγους αυτοσυντηρήσεως του (στο 38.69%κατοικοεδρεύει αυτό που έγώ ονομάζω ελλαδικό CHP ή«Κ.Κ.Ε»: δηλαδή, Κεμαλικό Κόμμα Ελλάδας. Που δενυπάρχει ένας «Ερντογάν» να το γονατίσει). 
Να τονίσωπως δεν είμαι ούτε της πλευράς του Ναι, ούτε τηςπλευράς του Όχι.
 Δεν συμμετείχα στο δημοψήφισμα,γιατί το θεώρησα απάτη (Είχα γράψει αρκετά κείμενα γιατο εσωτερικό πολιτικο σκηνικό εκείνη την περίοδο, κάτιπου δεν συνηθίζω, καθώς δεν υπάρχουν και πολλά άξιαλόγου πράγματα με τα οποία μπορείς να ασχοληθείςσοβαρά σε ένα τόσο «στημένο» κράτος, πέρα απόκομματικά κουτσομπολιά και κατινιές. 
Η πολιτική καιπολιτισμική φτώχεια και ένδεια δεν έχει προηγούμενο).
[-] Εκτός από την Τουρκία και το Ιράν, παρεμφερείςκαταστάσείς σφρίγους έχουμε και στην Αίγυπτο, τηνοποία πολύ εύκολα αρκετοί θεωρούν δεδομένη (και τοκαθεστώς Αλ Σίσι, ή τουλάχιστον τον προσανατολισμότου, εξασφαλισμένο). 
Το δυναμικό των χωρών αυτώνδεν υπάρχει περίπτωση να μην εξωτερικευτεί (και όχιαπαραίτητα για τους λόγους που λέει το καλάθεμελιώμενο δόγμα-αξίωμα περί «καθησυχασμού» και
παραπλάνησης» του εσωτερικού). 
Οι εσωτερικές αντιφάσεις, συγκρούσεις και αναταραχές και οι άνώμαλεςεσωτερικές πολιτικές και κοινωνικές καταστάσεις, δενέχουν πάντα αρνητικά αποτελέσματα. 
Η Γαλλία τηνπαραμονή της Γαλλικής Επανάστασης πιεζόταν εξωτερικάκαι εσωτερικά. Επικρατούσε οικονομικό χάος και είχεηττηθεί στον Επταετή Πόλεμο ενώ είχε χάσει αποικιακέςκτίσεις. 
Αλλά είχαν ξεκινήσει ενδογενείς διαδικασίεςκοινωνικού μετασχηματισμού της.
 Και τα διαστημικάλεωφορεία, πριν εκτοξευτούν, τραντάζονται τόσο πολύεσωτερικά, που μπορεί να νομίζει κάποιος πωςδιαλύονται.
[-] Γράφω δούλου ή/και κατοικιδίου, γιατί στο La planètesauvage δύο είναι οι επιλογές που προσφέρει ο Κύριος:
Είσαι είτε κατοικίδιο (σκέτο), είτε κατοικίδιο (προςεξολόθρευση). 
Ε, υπάρχουν λαοί, έθνη και κοινωνίες πουδεν αποδέχονται αυτή τη μοίρα. Και να είστε σίγουροι,πως είναι αυτές οι κοινωνίες που έχουν μέλλον στο νέοπαγκόσμιο αιώνα. 
Και όχι ο καλός και υποτακτικόςΔούλος που πάντα βλέπει τον Αφέντη και Κύριο του σανΣωτήρα του.
[-] Τα προηγούμενα χάνονται από την πολιτική ματια εάνεστιάζουμε μονάχα στο Κουρδικό. 
Κατά τα λοιπά ας τουςαφήσουν τους ανθρώπους να πάνε στην ευχή τηςΠαναγίας, αν και το 1/3 των Κούρδων στο δημοψήφισμαέδειξε προς είναι προσανατολισμένο προς την Τουρκία,ενώ τα 2/3 προς... τον εαυτό τους (αλλά θαασχοληθούμε με αυτά όταν -και εφόσον προλάβουμε ναασχοληθούμε με το δημοψήφισμα). 
Οι Κούρδοι του Ιράκαναμένεται να ορίσουν ημερομηνία διεξαγωγήςδημοψηφίσματος για το αν θα αποτελέσουν ανεξάρτητοκράτος ή αν θα παραμείνουν στο Ιράκ. 
Οι Κούρδοι-εξαρτάται βέβαια για ποιούς Κούρδους μιλάμε- θαπρέπει αν αποσυνδέσουν τις αξιώσεις-στόχους τους απότην τακτική των άλλων. 
Είναι συνταγή καταστροφής οιαξιώσεις δημιουργίας μιας εθνικής πολιτικής μονάδας ναεγκιβωτίζονται σε ένα πλάνο μεταβολής καθεστώτος σεένα άλλο κράτος επειδή έτσι συμφέρει ορισμένους(δηλαδή ο δικός σου στρατηγικός στόχος να αποτελείτακτικό βήμα μιας απώτερης στρατηγικής στόχευσηςαλλων).
Τα δύο αυτά θα πρέπει να αποσυνδεθούν μεταξύτους.
 Θα υποδαυλιστούν έριδες μεταξύ των Κούρδων

IV

Εάν το έθνος αποτελούσε, απλά και μόνον, κατασκευή,και εάν το έθνος κατασκευαζόταν μοναχα από το κράτος(όπως πρεσβεύει μια σχολή σκέψης που είναι κυρίαρχηστην Ευρώπη, αλλά δεν είναι η μόνη), τότε θα έπρεπεήδη να ζούμε σε ένα ευρωπαϊκό κράτος. 
Γιατί ακριβώςαυτό είναι το πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης: πωςκατασκευάζει κράτος δίχως -να υπάρχει- έθνος.
Σημειώσεις

 [-] Γι'αυτό πασχίζουν φυσικά να φτιάξουν«Ευρωπαίους». 
Προκειμένου να κατασκευάσουν έθνος.
Υπάρχουν όντως π.χ, ελληνόφωνοι που έχουν«ευρωπαϊκή», ό,τι και αν σημαίνει αυτό, συνείδηση.
[-] Το έθνος αποτελεί μια πολύ ιδιόμορφη ιστορικήκατηγορία, που είναι περισσότερο σύνθετη από τιςαντιλήψεις που έχουν επικρατήσει. 
Υπήρξαν περιπτώσειςόπου το κράτος δημιούργησε το έθνος, και άλλες, όπουτο έθνος προηγείται του κράτους και συμβάλλει στηδημιουργία του. 
Επίσης, πλέον, όλο και περισσότεροιμελετητές μιλάνε ξεκάθαρα για μεσαιωνικά έθνη. 
Όσοπερισσότερο θα επανέρχονται οι μελέτες περί τουλεγόμενου μεσαίωνα, τόσο περισσότερο και η περίέθνους αντίληψη θα αποκτά διαφορετικά χρώματα και θαεμπλουτίζεται.
Τέλος, υπήρξαν γεωγραφικές καιιστορικές περιοχές όπου το έθνος είχε σημασία καιδιαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο, και άλλες όπου ήτανσχεδόν αδιάφορο.

V

Θεωρώ περιττό να επισημάνω ή να τονίσω, για μια ακόμηφορά, πως παρακολουθούμε μπροστά στα μάτια μας(live) την σταδιακή, αλλά πλήρη και ολική, αποσύνθεση
της μεταπολεμικής παγκόσμιας τάξη(συμπεριλαμβανομένου εννοείται του ευρωατλαντικού,νατοϊκού ή «δυτικού» χώρου).
 Μην επαναλαμβανούμε τααυτονόητα.

       .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.
Eleni & Souzana Vougioukli - Psarantonis, Βουγιου
Το Τσιάμπασιν Tsiambasin

04/23/17--03:42: 23 Απριλίου 2017.
Σήμερα, ολόκληρος ο κόσμος του «ευρωπαϊσμού», μεκρατημένη την ανάσα, έχει στραμμένο το βλέμμα τουστη Γαλλία. Αγωνία, υπαρξιακοί φόβοι, άγχος,«υπογλώσσια», ιδρώτας. Χαμός.
Πειράζει που ψιλο-βαριέμαι και δεν πολυ-καίγομαι για τιςγαλλικές εκλογές;
           .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.
Όταν οι μεγάλες δυνάμεις παρακμάζουν γίνονταιαδιάφορες, δεν έχουν ενδιαφέρον. 
Ακριβώς όπως ηΑθήνα και η Σπάρτη μετά από την άνοδο της Ρώμης, ηΓερμανία και η Γαλλία είναι αδιάφορες τώρα. 
Μερικοίάνθρωποι υποστηρίζουν πόσο θαυμάσιο είναι είναι που ηΕυρώπη έχει γίνει ειρηνική, αλλά αυτοί οι άνθρωποιγνωρίζουν τίποτα από ιστορία;
 Μια αναπόφευκτησυνέπεια των μεγάλων δυνάμεων που οδεύουν προς τηνπαρακμή είναι ότι γίνονται ειρηνικότερες. 
Δεν πρέπει νααναμένουμε τίποτα περισσότερο απ'αυτούς.
Η αναρχία αποτελεί βασικό αίτιο και συνθήκη τηςδιεθνούς πολιτικής, και έτσι είναι παρούσα και στηνΕυρώπη. 
Αλλά δεν έχει τις ίδιες επιπτώσεις... 
Εν πάσηπεριπτώσει, ποιος νοιάζεται για την αναρχία στηνΕυρώπη; 
Τι υπάρχει εκεί να μετριαστεί, να αμβλυνθεί;
OFFICIAL VIDEO ANIMATION "SAN IKTOS" - Eleni &
Cine Iubeste Si Lasa - (Romanian Spell, Curse - Ρο
Ό,τι υπήρχε έχει ήδη μετριαστεί. 
Οι χώρες πολεμούν,παρακμάζουν και γίνονται ειρηνικότερες.
Όπως και να'χει. 
Η Ευρώπη... θα αποκτήσει ενδιαφέρονμόνο όταν αποτελέσει μια πραγματικά ενοποιημένηκυρίαρχη χώρα, αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβείσύντομα. 
Η Ευρώπη είναι βαρετή και ευημερούσα. Είναισε ευτυχή θέση, ας την απολαύσει λοιπόν.
Kenneth Waltz
Σημειώσεις
Για τον γυάλινο πύργο'μικρά «ευρωπαϊκά». Από το 2013.
Εκείνη την περίοδο (πόσο μακρινή φαντάζει σήμερα),όταν παρουσιάζονταν αυτές ή άλλες, παρεμφερείς,τοποθετήσεις, ελάχιστοι τις έπαιρναν ζεστά ή στασοβαρά.
[-] Σήμερα, επίσης, κλείνουμε επτά χρόνια χρόνια«εξορθολογισμού, βίαιου εκσυγχρονισμού,εξευρωπαϊσμού» και θεσμοθετημένης αποικιοποίησης(μαζί πάνε αυτά).
Πως σας φαίνεται το 2030; Κοντά;
Απομένουν μόλις δεκατρία χρόνια (Ο τιτάνας -Σημίτηςεκτίμησε, αν όλα πάνε κάλα, το 2030 ως έτος εξόδουαπό την «κρίση». Και φυσικά στην απονεκρωμένηκοινωνία μας δεν κουνήθηκε φύλλο)

04/25/17--03:14: Τρεις Σχολιασμοί
(25 Απριλίου 2017).

I
Στην κάτω δεξιά εικόνα, φαίνεται η απολύτως «καθαρή,λευκή, Δύση και Ευρώπη».
 Ποια είναι αυτή η «Δύση» ή«κυρίως ειπείν Ευρώπη»; 
Μα φυσικά η κεντρικήγεωγραφία της Καρολίγγειας Ευρώπης (οπως έχειτονιστεί κατ'επανάληψη).
 Της Ευρώπης των Έξι (δηλαδήτης «Ευρώπης», της νεο-Καρολίγγειας Ευρώπης των έξι,του πυρήνα της Ε.Ε και της Ευρωζώνης, που αξιώνει ναμιλά στο όνομα και κατ'αποκλειστικότητα της Ευρώπηςως ενιαίου όλου). 
Στις μέρες μας έχει ονομασίες-μανδύεςόπως η Ευρώπη του πυρήνα, της πρώτης ταχύτητας κ.λπ(Ίδια πράγματα με διαφορετικά χρώματα κ.λπ).

 II
i. Αν αγνοήσουμε μια κοινωνιολογίζουσα μεταφυσική καιμια οικονομίστική θεολογία (δηλαδή τον κυρίαρχο λόγομέσω του οποιο κυβερνάται η χώρα και διαμορφώνονταιτα μυαλά των ανθρώπων) και εστιάσουμε, μεταξύάλλων, στη δημογραφική δομή της Ελλάδας (δηλαδήστην υπαρκτή βάση από την οποία προκύπτουν καιαναδύονται όλες οι ποιότητες), τότε, οι δύο τελευταίεςδεκαετίες ήταν οι χειρότερες στην ιστορία του ελλαδικούκράτους.
ii. Υπό αυτό το πρίσμα, οι χειρότερες δεκαετίεςπαρουσιάστηκαν ως οι καλύτερες: 
Ο κόσμος ανάποδα.
Φυσικά, τυχαίο δεν είναι που πλέον δύσκολα μπορείκανείς να αγνοήσει, να αρνηθεί ή να προσπεράσει τηνάποψη-θέση πως η ελλαδική κοινωνία είναι μια κοινωνίασε παρακμή (αν όχι μια παρακμιακή κοινωνία).
 Είτε απόπλευράς ποσοτικών, είτε ποιοτικών παρατηρήσεων καιμεγεθών. 
Π.χ, η Ελλάδα ποτέ ξανά στην ιστορία της δενήταν, ούτε τόσο γηρασμένη η ίδια, ούτε μέσα στις 5-10γηραιότερες κοινωνίες του πλανήτη, και τη δεκαετία του70 (μιας και πρόσφατα είχαμε «επετειακές» αναφορές),η Ελλάδα κοινωνικά και πολιτικά «έβραζε» και«γεννοβολούσε» ιδέες και ανθρώπους, βουλήσεις καιοραματισμούς (από παντού ξεπετάγονταν άνθρωποι,θέλήσεις, αξιώσεις, οράματα και ιδέες, ασχέτως τηςόποιας κατάληξης τους).
Στην Ελλάδα ποτέ κατά το παρελθόν δεν επικρατούσετέτοια στειρότητα ανθρώπων και ιδεών, τέτοια υλική καιηθική στειρότητα, όπως σήμερα.
Σημειώσεις-Επισημάνσεις
[-] Δημογραφική δομή, ανάμεσα σε άλλα. 
Μέση ηλικία,πληθυσμιακή πυκνότητα, ηλικιακή και εθνοθρησκευτικήσύνθεση, ρυθμός γεννήσεων, γονιμότητας καιμεγένθυσης πληθυσμού κ.λπ.
[-] Η ελλαδική κοινωνία τη δεκαετία του 70 ήταν λίγογηραιότερη απ'ό,τι η τουρκική σήμερα (περίπου στα μέσατης δεκαετίας του 1960, είχε τη μέση ηλικία τηςσημερινής τουρκικής κοινωνίας). 
Η Ελλάδα μέσα στηνμεταπολεμική περίοδο, από το 1950 μέχρι σήμερα,γέρασε κατά σχεδόν 20 έτη. Η μέση ηλικία από τα 26ξεπέρασε τα 44 έτη (5η-7η γηραιότερη κρατική κοινωνίαστον πλανήτη).
[-] Η Ελλάδα δεν ωρίμασε. Παρήκμασε. 
Το ότι ο κόσμοςπαρουσιάζεται ανάποδα (η παρακμή ως ακμή, ηαποδυνάμωση ως ισχυροποίηση, η απίσχνανση ωςσφρίγος, η γήρανση ως ζωντάνια και δυναμισμός, και ηκαθοδική πτωτική πορεία ως άνοδος) έχει να κάνει με τιςιδέες και την ηθική που κυριαρχούν στην κοινωνία, καιφυσικά με τους φορείς αυτών των ιδεών, τα συμφέροντακαι την αυτοκατανόηση τους.

III

Σε μια πρόσφατη κουβέντα, με αφορμή τις γαλλικέςεκλογές και την «Ευρώπη», είπα το εξής (μάλλονπροσβλητικό, άκομψο και εκτός πλαισίωνκαθωσπρεπισμού):''Κλάνει ο πεθαμένος;
 που λέει και ο λαός''

Bonus
Και επειδή βαριέμαι την «Ευρώπη». Ας γελάσουμε λίγο.

.~`~.
Greek in Japanese/Korean/Chinese Accents
The Mirr The Mirror (1975) Z or (1975) Zerkalo - Andr erkalo - Andrei Tarkovsky

04/28/17--06:10: Σχολιασμοί. 

I
Όσα βλέπουμε στη Γαλλία αποτελούν, ανάμεσα σε άλλα,
προσπάθειες προσαρμογής και διαχείρισης - και όχι
αντιστροφής - της εξής πραγματικότητας ή/και
μελλοντικής εξέλιξης: 
Η Γαλλία, εντός των επόμενωνδύο ή τριών δεκαετιών, θα βρεθεί εκτός πρώτης δεκάδας- δεν θα αποτελεί μέρος των δέκα - μεγαλύτερων καιισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη.
Ό,τι και αν συμβεί στον επόμενο γύρο των εκλογών,όποιο και να είναι το αποτέλεσμα, η εξέλιξη αυτή δενπρόκειται να αντιστραφεί (να επιβραδυνθεί ναι). 
Ό,τι καιαν συμβεί στον επόμενο γύρο, όποιο και να είναι τοαποτέλεσμα, ο πλανήτης θα συνεχίζει να περιστρέφεταικανονικά και την επόμενη ημέρα των γαλλικών εκλογών.
Δεν θα έχουν αλλάξει τα πάντα. 
Το κυριώτερο που θαέχει αλλάξει - και που θα φανεί όχι μόναχα στααποτελέσματα, αλλά και στις μετέπειτα εσωτερικέςσυνθήκες της χώρας αυτής - θα είναι η ίδια η Γαλλία καιη προσπάθεια προσαρμογής της, το επίπεδο δυσκολίαςτης, στη νέα πραγματικότητα της... συνεχιζόμενης καιαπρόσκοπτης περιστροφής του πλανήτη.
Σημειώσεις
[-] Το ζόρι το τραβάει η Γαλλία (ή η Ε.Ε). Η Γαλλία (ή ηΕ.Ε) δυσκολεύεται. Όχι ο πλανήτης.
[-] Φυσικά δεν θα μειωθεί μονάχα το οικονομικό
εκτόπισμα της Γαλλίας. Αλλά για τα υπόλοιπα θααναφερθούμε το επόμενο διάστημα.

II
Τελικά, η συνωμοσιολογία, απέκτησε υπόσταση. Και
μαλιστα πολιτική προεδρική υπόσταση, μπροστά σταμούτρα του Γάλλου πολίτη, σε διάστημα μόλιςενός-δύομηνών (τσάκ μπάμ). 
Οι εποχές που ζούμε, είναι εποχέςανείπωτης παρακμής. 
Απλά είναι τόσο βαθιά παρακμιακέςπολλές σημερινές κοινωνίες, είναι τόσο βαθιά ηκατάπτωση, που τίποτα πλέον δεν συγκλονίζει και δενπροκαλεί εντύπωση. 
Ακόμη και λέξεις όπως«παρακμιακή» και «κατάπτωση», έγιναν και αυτές,συνήθεια.
Έχω την εντύπωση πως μελλοντικά θα διαπιστώσουμεότι τελικά, είχαμε ή έχουμε να κάνουμε με βαθύταταψυχικά τραυματισμένες κοινωνίες, που βρίσκονταν ήβρίσκονται σε κατάσταση βαθιάς εσωτερικης σήψης.
Σημειώσεις
[-] Η τελευταία λέξη, σήψη, έχει σημασία. 
Όταν οοργανισμός αδυνατεί να αντιμετωπίσει κάποια α-σθένειαή/και λοίμωξη (ιό, παράσιτο κ.λπ), δημιουργείφλεγμονές και παράγει τερατογεννέσειςκαταστρέφωντας, εν τέλει, τα ίδια του τα ζωτικά όργανα.
[-] Η «πολιτική» τους, όλων αυτών στην «Ευρώπη»,είναι «πολιτική» των καρκινομάτων, τωντερατογεννέσεων και των σηψαιμιών.
 Σε μια άλληιστορική παράδοση, την οποία ούτε γνωρίζουν ούτεπρόκειται να μάθουν ποτέ (συμπεριλαμβανομένων τωνδικών μας), η Πολιτική ήταν «Θεραπεία».

III
Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει καρφωθεί καιεπεξεργάζομαι στο μυαλό μου την εξής ιδέα:
Γιατί ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος να ξεκίνησε το1939, με την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία, καιόχι το 1937 με την εισβολή της Ιαπωνίας στην Κίνα;
Τοποθετώντας ως εναρκτήριο σημείο του δευτέρουπαγκοσμίου πολέμου, όχι την εισβολή της Γερμανίαςστην Πολωνία, αλλά την εισβολή της Ιαπωνίας στηνΚίνα, όχι το 1939 αλλά το 1937, και ξαναδιαβάζοντας ταίδια γεγονότα (με λιγότερο ευρωκεντρικό τρόπο, όχιαπαραίτητα ιδεολογικά) εν είδει νοητικό-ιστορικούπειράματος, μπορει άραγε να προκύψει κάτι γόνιμο καιενδιαφέρον που θα μας βοηθήσει, όχι μονάχα ως προςτην ανάγνωση και ερμηνεία του παρελθόντος, αλλά καικυρίως στην καλύτερη κατανόηση της εποχής μας,προκειμένου να εκτιμήσουμε πιθανές εξελίξεις καιπροπτικές του μέλλοντος μας; 
Μπορεί άραγε τοξαναδιάβασμα του θεάτρου της Άπω-Ανατολικής Ασίας,μιας περιοχής που έχει αποκτήσει στις μέρες μαςιδιαίτερη σημασία και που μελλοντικά θα αποκτήσειακομη μεγαλύτερη βαρύτητα (πάντα είχε απλάιστοριογραφικά υποβαθμίστηκε η σημασία της), να μαςβοήθησει να δούμε τις εξελίξεις στην περιοχή αυτή μεδιαφορετικό μάτι, σήμερα, και να μην τις θεωρήσουμεεξωτικές ή απόμακρες;

 Η προσπάθεια αυτή, μάλλον έχει την αξία και τη σημασιατης καθώς, όπως όλες και όλοι γνωριζουν πλέον,αναμένονται εντάσεις στην Κορεατική Χερσόνησο.
Αυτή η νοητικό-πειραματική ιστορική προσέγγιση μπορείνα μας βοήθησει να ξαναδούμε με διαφορετικό μάτι,πέρα από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο καθαυτόν, τορόλο της Ιαπωνίας στον πρωτο παγκόσμιο πόλεμο (αλλάκαι νωρίτερα), τη σύγκρουση στην Κορεατική Χερσόνησοστην αρχή του ψυχρού πολέμου, και τις σχέσεις τουτριγώνου Κίνα, Η.Π.Α, Ρωσία (οι οποίες οπωσδήποτε,πλέον, πρέπει να ενταχθούν σε ένα υπεραιωνόβιοιστορικό πλαίσιο).
Επισήμανση
Tις σύντομες αυτές σκέψεις τις καταγράφω και για να«κατοχυρώσω» την ιδέα - τουλάχιστον στα ελληνικά -ότι ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος μπορεί να μηνξεκίνησε με την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία,αλλά με την εισβολή της Ιαπωνίας στην Κίνα. Μπορεί ναμην ξεκίνησε το 1939 αλλά το 1937.

IV
Μιλάνε αρκετοί στις μέρες μας για «επιστροφή τουφασισμού στην Ευρώπη». 
Δίχως όμως να υπάρχει καμία«κομμουνιστική απειλή» στον οριζοντα.
 Είναι κάτι τέτοιοδυνατόν; 
Μεταπολεμικά, χύθηκαν τόνοι μελάνι καιξοδεύτηκαν πακτωλοί εκατομμυρίων, προκειμένου να(απο)δειχθεί στην «κοίνη γνώμη» πως οφασισμόςαποτέλεσε αντίδραση στο 1917 (ρωσική-μπολσεβίκικηεπανάσταση).
Είτε, λοιπόν, αυτό που βλέπουμε στις μέρες μας δεν είναιφασισμός, είτε η κοίτη του φασισμού είναι διαφορετικήαπό αυτή που αναφέρουν εκατοντάδες βιβλία πουγράφτηκαν μετά την επικράτηση των ΗνωμένωνΠολιτειών και της Ρωσίας στον δεύτερο παγκόσμιοπόλεμο.
 Πως είναι δυνατόν ο φασισμός να αναβιώνει στιςμέρες μας σε ευρωπαϊκές κοινωνίες ακριβώς, μετά, τηνκατάργηση του σοβιετικού κομμουνισμού;
Σημείωση
Λέτε, επτά δεκαετίες από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμοκαι 90 περίπου χρόνια μετά από τον λεγόμενομεσοπόλεμο, ορισμένοι να μην διαθέτουν ακόμηερμηνεία της ανόδου του φασιστικού φαινομένου; (ίσωςτο προηγούμενο να σχετίζεται και με αυτό που αρκετοίστις μέρες μας ονομάζουν «συρρίκνωση» ή «ιστορικήεξαφάνιση» της «αριστεράς»).
 Να τονισουμε πως ολεγόμενος φασισμός αποτέλεσε καταγωγικά ευρωπαϊκόπροϊον και γέννημα, και γενικό φαινόμενο στον χώρο τηςΕυρώπης.

 04/28/17--06:11: Ενθυμήσεις.
Εγώ πάντως πριν από δύο χρόνια, τονΜάρτιο του 2015, αποτύπωνα τιςπαρακάτω εικόνες (χάρτες και
πίνακα) και έγραφα, ανάμεσα σάλλα, τα επόμενα (Μπορεί νακουράζουν τέτοιες «επαναφορές»,αλλά είναι η φύση των εξελίξεωντέτοια, που «βγαίνουν» ή γίνονταιεπίκαιρα πράγματα που έχω γράψει ήπαρουσιάσει σε διάφορα πλαίσια,παγκόσμια, περιφερειακά, τοπικάκ.λπ):
Συγχαρητήρια! Η «HellenicRepublic» είναι, πλέον, τοκράτος με τη δεύτερηυψηλότερη ανεργία στονπλανήτη (πίσω από τηνΠ.Γ.Δ.Μ η οποία κατέχει τηνπαγκόσμια πρωτιά).
Καταφέραμε ναξεπεράσουμε και τη ΒοσνίαΕρζεγοβίνη!
Επικαιροποίηση: 
Αυξάνουμετη διαφορά!
Η ΒοσνίαΕρζεγοβίνη δεν μπορεί ναανταπεξέλθει στιςπροκλήσεις και τα επίπεδαανταγωνιστικότητας πουθέτει το ελληνικό πολιτικόσύστημα. 
Στο 26,1%εκτινάχθηκε η ανεργία στοτέταρτο τρίμηνο 2014.
Πόσοι -νέοι- άνθρωποιείπαμε έχουν φύγει από τηνΕλλάδα τα τελευταίαχρόνια; 
Όπως προανέφερα,η Π.Γ.Δ.Μ είναι η χώρα μετην υψηλότερη ανεργίαστον πλανήτη. 
Η Ελλάδαακολουθεί στη 2η θέση, ηΒοσνία-Ερζεγοβίνη στη 3η,η Σερβία στην 6η (κάποιαστοιχεία την τοποθετούνστη 4η), η Κροατία στην 8ηκαι η Κύπρος στην 9η (ηΑλβανία βρίσκεται εκτόςπλανητικής δεκάδας, στην15η θέση) και ταυτόχροναέχουμε περιφερειακά τρεις-συν μια- μαύρες τρύπες.Λιβύη, Συρία-Ιράκ,Ουκρανία (και Κόσοβο - ναπροσέχετε αυτή τηνπερίοδο τις αναφορές στοόνομα αυτό και ταπαράγωγα του). Θεσπέσια!
12 Μαρ 2015 - 
Πλανήτης Ελλάδα σε νέες περιπέτειες...
I) Παγκόσμιες διακρίσεις 
II) Ανησυχητική επισήμανση-υπενθύμιση περί ηθικής & ασφάλειας και 
III) Η ωραία μας γειτονιά ή πως είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.
Παρακάτω προσθέτω στιςανθρωπογεωγραφικέςμαύρες τρύπες και τονπέμπτο (5ο) -παρακαλώμεγαλύτερο εμπορικόεταίρο της Ελλάδας(εισαγωγές), το Ιράκ.
 ΤοΙράκ βρίσκεται πιο ψηλάστη συγκεκριμένη λίστααπό χώρες όπως η Γαλλία,η Νότιος Κορέα, η Ισπανίακαι το Ηνωμένο Βασίλειο.
Παράλληλα με τιςαδιανόητες ανθρωπιστικέςκαταστροφές πουσυμβαίνουν εκεί, η χώραέχασε και τον 5ομεγαλύτερο εμπορικό τηςεταίρο. 
Εάν, δε,συνυπολογίσουμε και όσασυμβαίνουν με τη Ρωσία,τον τρίτο (3ο) μεγαλύτεροεμπορικό εταίρο της χώρας(ομοίως), γίνεταικατανοητό,
1ον, τοτεράστιο μέγεθος τηςεπιπρόσθετης ζημιάς καιεπιβάρυνσης της ελληνικήςοικονομίας από καθαράεξωγενείς παράγοντες,και,
2ον, κατά πόσο μαςσυμφέρουν συνθήματα καικενολογίες του τύπου«Δύση εναντίον Ισλάμ» και«Δύση εναντίον Ρωσίας».
Θα καταρρεύσουμεολοκληρωτικά λόγωεξωγενών πιέσεων καιαναταράξεων, οι οποίεςενισχύονται μάλιστα καιαπό πράξεις «δικαίου» κασυμπεριφορές αμέμπτουηθικής διαφόρων«εταίρων». 
Συνυπολογίστε,επίσης, και τις καταστάσειςσε Αλβανία, Κόσοβο καιΒοσνία, καθώς και ταΜακεδονικοΚυπριακά
Ζητήματα για νακαταλάβετε σε τιπεριβάλλον «σταθερότητας,δυναμισμού και άνθησης»ζούμε.
6 Μαρ 2015 - Δύο χάρτες πουαφορούν την Ελλάδα
BonusΕλλαδόΕυρωπαϊκό
Στην περίπτωση τηςΕλλάδας το γεωοικονομικό,γεωπολιτικό καιγεωπολιτισμικό πεδίο, δενσυμπίπτουν. 
Φανταστείτεαυτά τα τρία πεδία σαν
τρεις διαφορετικέδιαφάνειες, layers(επίπεδα-στρώσεις) πουαλληλεπιδρούν - καιμονάχα εν μέρειαλληλοεπικαλύπτονται. 
Στασημεία όπου τα επίπεδα δεναλληλοεπικαλύπτονταιμπορούν να υπάρξουνρυγματώσεις ήκαταβυθίσεις. 
Όταν ηΕλλάδα δέχεται πιέσεις απότη Γερμανία σε επίπεδογεωοικονομικό(Ευρωζώνη),αποσταθεροποιείται σεεπίπεδο γεωπολιτικό
(Ευρωπαϊκή Ένωση καιΝΑΤΟ)... 
Η εμμονή τηςΓερμανίας στον εξωφρενικόηθικιστικό οικονομισμό της,ο οποίος αγνοεί την μη
σύμπτωση τουγεωοικονομικού,γεωπολιτικού καιγεωπολιτισμικού πεδίου
στην περίπτωση τηςΕλλάδας, φανερώνει είτεάγνοια και έλλειψηαίσθησης κινδύνου σε
σημείο ηλιθιότητας, είτεδόλο. 
Δεν εξετάζω τοδεύτερο ενδεχόμενο και δενθα κάνω κινητρολογία. 
Θαπω το εξής. Η Γερμανίαμέσω των πιέσεων της στογεωοικονομικό πεδίο (τοπλέον ευρωπαϊκό καθώςστο γεωπολιτικό πεδίοέχουμε τη συμμετοχή τωνΗ.Π.Α) αποσταθεροποιείγεωπολιτικά και διασαλεύειγεωπολιτισμικά τονευρύτερο ΜεταΟθωμανικόχώρο (όπως έκανε και μετην Κύπρο). 
Αυτό τοπράττει, είτε τοαντιλαμβάνεται είτε όχι.
Έαν δεν το αντιλαμβάνεταιέρχονται μαύρα χρόνια γιατην «Ευρώπη», όταν ηκυρίαρχη δύναμη έχετέτοιο επίπεδο μυωπίας.
Εάν το αντιλαμβάνεται, τότεβρισκόμαστε σε μια φάσημετάβασης από τοΕλλαδοΤουρκικόγεωπολιτικό καιγεωπολιτισμικό ΝΑΤΟικόυποκείμενο υπό τοΒενιζελοΚεμαλικόconsensus και τις Η.Π.Α στοΕλλαδοΡωμέϊκο Σαντζάκι(επαρχία) τουαναδιαμορφωμένουΝεοΟθωμανικοΤουρκικούαυτοκρατορικού χώρου υπότη Γερμανία.
6 Μαρ 2015 - Πεδίααποσταθεροποίησης και Ελλάδα

 Bonus Ευρωπαϊκό
Είναι αφελείς -αν όχιιδιοτελείς- οι απόψεις πουπρεσβεύουν πως εάνυπάρξει κάποιου είδουςεσωτερικόςμετασχηματισμός, εάν«γίνει πιο παραγωγική», ήεάν «αλλάξει το σύστημα»στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ήεάν εγκαθιδρυθούναυταρχικά καθεστώτα στηνευρωπαϊκή ήπειρο, θααναστραφεί η συνεχήςπτώση του οικονομικούμεριδίου της Ε.Ε και τηςΕυρωζώνης ως προς τοπαγκόσμιο Α.Ε.Π. Ταπροηγούμενα ισχύουν καιγια την μυθικήυπερ«παραγωγική» καιυπερ«αποδοτική» Γερμανία,της οποίας το οικονομικόμερίδιο, από την ενοποίησητης έως σήμερα, έχεισχεδόν υποδιπλασιάστει. 
Το1991 το μερίδιο τηςΓερμανίας επί τουπαγκόσμιου Α.Ε.Π ήταν6,12%.
 Πέρυσι, το μερίδιοτης κυμάνθηκε στο 3,45%.
Η πτώση μέσα σε περίπουδύο δεκαετίες είναι τηςτάξης του 43,62%. 
Αυτή ηπτωτική πορεία θασυνεχιστεί, τόσο για τηΓερμανία όσο και για τηνΕυρωζώνη και τηνΕυρωπαϊκή Ένωση, και δενείναι αναστρέψιμη.14 Μαρ 2015 - 
Περί αφέλειας, μηαναστρεψιμότητας και της μυθικήςχώρας
Επισήμανση
Εκείνος ο μήνας, πριν από δύο
χρόνια, απ'ό,τι φαίνεται, για κάποιον
ανεξήγητο λόγο, ήταν ιδιαίτερα
παραγωγικός από απόψεως ιδεών.
Έγραψα κείμενα όπως:
1) Η μακράπαγκόσμια κυρίαρχη τάση τωντελευταίων δύο αιώνων και ηαντίστροφη πειραματική ακροβασίατης Ε.Ε. 
2) Που οδεύουμε; Η χώρα εξακολουθεί να είναι μετέωρη και ναμην διαθέτει ταυτότητα,προσανατολισμό και στρατηγική. 
3) Τιήταν το «Κέντρο»; 
Γιατί η χώρα είναιμετέωρη και δεν διαθέτει ταυτότητα,προσανατολισμό και στρατηγική.
4)Μπαίνοντας, βγαίνοντας καιανεβοκατεβαίνοντας στην «Δύση». 
5)Η παλαιά και η νέα «κοινωνικήμηχανική». 
Η ιδεολογία για το«καθυστερημένο έθνος» και η«συνάφεια ομολογίας συλλογικήςενοχής και ευδαιμονίας» ωςπροσπάθεια «κανονικοποίησης»,«αναδιαπαιδαγώγησης» και«εξευρωπαϊσμού» της ελληνικήςκοινωνίας στη μεταπτωχευμένηΕλλάδα. 
6) Περί «λαϊκισμού» κ.λπ.
04/28/17--17:03: Σχολιασμός.
Έχω έντονη περιέργεια να δω τι θα κάνουν οι ΗνωμένεςΠολιτείες της Αμερικης, εάν πολωθούν ή/καιεκτραχυνθούν οι καταστάσεις-συνθήκες ταυτόχρονα καιστις τρεις περιοχές-μέτωπα: Κορεατική Χερσόνησος,Βαλκάνια και Μέση Ανατολή.
Σημείωση
Εκείνο που ανέκαθεν με ανησυχούσε και μεπροβλημάτιζε, δεν ήταν κατά πόσο ο Trumpήταν... αλλά το κατά πόσο... θα επιτάχυνε ή θα
καθυστερούσε την αποδυνάμωση ή/καιπαρακμή, την καθοδική πορεία της επιρροήςκαι της ισχύος,των Ηνωμένων Πολιτειών (καιτην άνοδο της αναρχίας στο διεθνέςσύστημα)... αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θαπαραμείνουν το ισχυρότερο από αυτά τακέντρα, εξαρτάται από το πόσο σοφές καιμετρημένες θα είναι οι επόμενες κινήσεις τους,από την διπλωματία τους, και από το επίπεδοωριμότητας και αυτοσυγκράτησης που θαεπιδείξουν.
Κοσμοϊδιογλωσσία
5 Απριλίουκαι 7 Απριλίου
04/29/17--05:19: Δύο Κείμενα.

Προτείνω, όσες και όσοι ενδιαφέρονται, να διαβάσουνπρώτα το κείμενο με τίτλο Η σημασία των Βαλκανίωνκαιέπειτα το κείμενο Μεσευρώπη (Mitteleuropa),Πανευρώπη και τρέχουσα κρίση.
Ενδεικτικά αποσπάσματα από τα κείμενα που γράφονταντη δεκαετία του 1990:
Οτι ό πρώτος παγκόσμιος πόλεμος προήλθελόγω τών Βαλκανίων, είναι γενικά γνωστό.
Αλλά καί ό φορέας του δευτέρου τά Βαλκάνιαήσαν. 
Οι καταστάσεις τής άνατολικής Ευρώπης,άναγκαστικά διωγκωμένες μέσα στήν δυτικήιστοριογραφία του β'παγκοσμίου πολέμου,αποδίδουν τήν φαινομενολογία τώνπραγμάτων (π.χ. έγγυήσεις Αγγλίας, Γαλλίαςστήν Πολωνία ή προσβολή τής έδαφικήςάκεραιότητας του Βελγίου), άλλά όχι τήν ουσίατους. 
Η «νέα τάξη» του Χίτλερ προέβλεπε ώςΡωσία μιά ευθεία (!) γραμμή ΠετρουποληΚίεβο-Τιφλίδα. 
Τά δυτικά αυτής της γραμμήςέπρεπε νά υπαχθούν στήν «νέα Τάξη». 
Αυτάείναι ακριβώς τα Βαλκάνια με τις προσβασειςτους στην Μαύρη Θάλασσα. 
Ο χώρος αυτοςαποτελούσε την αναγκαστική συμπλήρωση τήςκεντρικής Ευρώπης, επί της οποίας θαεστηρίζετο η αυτοκρατορία του Χίτλερ, ωςβασικής δυνάμεως της «νέα τάξης» τωνευρωπαϊκων πραγμάτων...
Τα Βαλκάνια κατά τούτο εξαιρούνται τουχαρακτηρισμού της... «υποσημειώσεως», ότιενώ τα ίδια έχουν γεωφυσική αυτάρκεια,αποτελούν την αναγκαία προϋπόθεσηλειτουργίας και ολοκληρώσεως άλλων χωρών.
Κατά τούς νεώτερους αίώνες, «μεγάλεςδυνάμεις» είναι μόνο όσες έχούν νά κάνουν μέτά Βαλκάνια, ένώ ό κριμαϊκός πόλεμος (όόποίος κακώς δέν συνυπολογίζεται μέ τούςπαγκόσμίους πολέμούς, διότι τέτοιος ήτανμεταξύ του τότε τεχνολογικά ανεπτυγμένούκόσμου) δέν έθεσε μόνό τίς προϋποθέσεις τήςσύγχρονης βιομηχανικής άναπτύξεως τήςΕυρώπης, άλλά έδημιούργησε πολιτικά τήντρέχουσα έννοια τής δυτικής Ευρώπης. 
Μέ τόνπόλεμο αυτόν χειραφετείται πολιτικά ό χωροςτής κεντρικής Ευρώπης, η όποίαπροηγουμένως, λόγω τής φυσικής εξαρτήσεώςτης άπό τά Βαλκάνια, τελούσε υπό τήνπολιτική χειραγωγία τής Ρωσίας (βλ. καί F.Νaumann, Mitteleuropa, Berlin 1915, σελ. 50).
Το πρόβλημα των Βαλκανίων και τηςΜεσογείου γενικότερα αποτελεί αποκλειστικήβάση -έστω και επικαλυπτόμενη από άλλες«οπτικές της ιστοριογραφίας»- της ευρωπαϊκήςιστορίας από του Συνεδρίου της Βιέννης μέχρισήμερα. 
Για πρώτη όμως φορά αντιμετωπίζεταιως ιστορικό πρόβλημα και όχι ως πρόβλημα«προσαρτήσεων» και λογαριασμών κατά τηνγνωστή νοοτροπία κατά των πρώτο παγκόσμιοπόλεμο.
 Το 1915 ο F. Naumann θα βγάλει τοβιβλίο του Mitteleuropa, όπου επιχειρεί νααντιμετωπίσει το πρόβλημα ως ιστορικόδεδομένο...
Μετά την καταστροφή του πρώτου πολέμουείδαν πολλές θεωρίες το φως περί«Πανευρώπης», όπως π.χ. του ΓκουτενχοφενΚαλλέργη (Coudenhove-Kalergi), του Μπριάν(Aristide Briand) κ.α. Δυστυχώς, οι θεωρίεςαυτές έχουν (και τούτο συνειδητώς, πράγμαπου σημαίνει ότι είναι θεωρίες περί«Πανευρώπης» αλλά καμμιάς Ευρώπης...) έναεγγενές μειονέκτημα, που τους προσδίδει ωςιδεολογικό φόντο τις θεωρίες του Γκομπινώ:ότι συγχέουν την «οικονομία της Ευρώπης» μετην «οικονομία του Abendlandes». 
Και η μεν«οικονομία του Abendlandes» είναι μιαοικονομία αυτοτελής, διότι αυτοτελές είναι καιτο «Abendland» ως ιδεολόγημα, δεν είναιόμως έτσι και με την «οικονομία τηςΕυρώπης». 
Αυτή είναι εξηρτημένη απόευρωπαϊκές περιοχές που δεν υπάγονται στο«Abendland».
Περί αυτών όμως ουδέν προβλέπουν οι περί«Πανευρώπης» θεωρίες, είναι -θα μπορούσαμενα πούμε- θεωρίες περί Ευρωπ. Ένωσης... 
Δενείναι βέβαια τυχαίο ότι αυτές οι περί«Πανευρώπης» θεωρίες αναπτύσσονται τηνεποχή της Συνθήκης του Λοκάρνο, δηλαδή επίπολιτικής Στρέσεμαν και Μπριάν, που αποτελείκατ'ουσίαν και την βάση της σημερινής Ευρωπ.Ένωσης.
 Το παράδοξο είναι μόνο ότι η Ευρωπ.Ένωση δεν μπόρεσε στο διάστημα ενός σχεδόναιώνος να βελτιώσει αυτές τις θεωρίες περί«Πανευρώπης» και να τους δώσει ένα έγκυροπολιτικό περιεχόμενο και μιαν ιστορικήπροοπτική...
Δεν είναι συνεπώς τυχαίο ότι η «Ευρώπη»μεταπολεμικά εδημιούργησε μεν τηνοικονομική «Πανευρώπη», καμμία όμωςθεωρία περί Ευρώπης δεν μπόρεσε ναδημιουργήσει. 
Κι αυτό καλύτερα από κάθε τι
άλλο φάνηκε με την τρέχουσα κρίση των Βαλκανίων.
 Η «Ευρώπη» σπεύδει σ'αυτή την«θύρα της Ευρώπης», αλλά δυστυχώς δεν έχειτίποτε να προτείνει (πως ακριβώς σκέπτεται ο«λιμπεραλισμός», γι'αυτούς του χώρους, θα τοδούμε πιο κάτω). 
Η μόνη προσφορά τηςσυνίσταται στον υπερβάλλοντα «ανθρωπισμό»,δια του οποίου αναπαράγει στα μέσα μαζικήςενημέρωσης τα δεδομένα της «εσωτερικήςιδεολογίας». 
Είναι όμως αυτό πολιτική;...
Όταν ο Λιθουανός, ο Ούγγρος ή ο Βούλγαροςλένε «Ευρώπαική Ένωση» και «δημοκρατία»εννοούν λεφτά, ενώ όταν λένε «ΝΑΤΟ»εννοούν ότι θέλουν να λυθούν τα εθνικάπροβλήματα του παρελθόντος που τουςβαρύνουν. 
Εννοούν την Συνθήκη του Τριανόνκαι του Νεϊγύ. 
Και των πολλών άλλωνανάλογων που υπάρχουν στην... «θύρα τηςΕυρώπης».
 Όταν ο Ούγγρος λέει «Ευρωπ.Ένωση» και «ΝΑΤΟ», δεν εννοεί ότι τουλείπουν δημοδιδάσκαλοι που διδάσκουν τηνδημοκρατία'εννοεί ότι θέλει αλλαγή τωνσυνθηκών εκείνων που τον μετέβαλαν από έναπροεξέχοντα λαό της κεντρικής Ευρώπης, σεμια μειονότητα γύφτων.
 Και όταν λέει τα ίδιαπράγματα ο Αλβανός, εννοεί ότι θέλει μια λύσηεκείνων των προβλημάτων που μετέβαλαν τηνχώρα του -μια από τις πλουσιότερες καιστρατηγικότερες χώρες της Μεσογείου, πουαποτέλεσε τον φορέα ενός από τα πιοανεπτυγμένα και πλούσια τμήματα τηςΟθωμανικής Αυτοκρατορίας ως τις αρχές του19ου αιώνα- σε μια επικράτεια από παρίες.
Έχει όμως η «Ευρώπη» καμία λύση γι'αυτά ταπροβλήματα;. 
Τους «διανοούμενους τηςΕυρώπης» είδαμε ότι δεν τους απασχολούντέτοια προβλήματα, ενώ με την κρίση τηςΒοσνίας είδαμε ότι η «ευρωπαϊκή πολιτική»εξαντλείται απλώς στο «Prestige» των«μεγάλων δυνάμεων» του παρελθόντος.
Ακόμη... 
Αλλά λύσεις δεν είδαμε, ακριβώς διότιμέσα στα πλαίσια της παραδεδομένης πολιτικήςδεν υπάρχουν λύσεις γι'αυτά τα προβλήματα.
Τι λύση μπορεί να είναι τα «καντόνια»; 
ΗΒοσνία είναι φυλετικά σερβική (και οιμωαμεθανοί, Σέρβοι φυλετικά είναι) μεμεγάλους θύλακες μωαμεθανών στο κέντρο καιορισμένους Κροατών νοτιοδυτικά. 
Πως θαδεχθεί τα καντόνια ο Σέρβος; 
Να γίνει πάλι ηΒοσνία δύο κράτη; 
Ο χωρισμός θα περάσειαναγκαστικά μέσα από τους μωαμεθανούς,οπότε δεν μπορούν να το δεχθούν αυτοί...
Είναι άκρως ενδεικτικό της χαώδουςασυμφωνίας των καταστάσεων με τηνπραγματικότητα, ότι από την αρχή τηςβαλκανικής κρίσης πλημμύρισε η αγορά με«μελέτες» για τον «σερβικό μεγαλοιδεατισμό»αλλά μόνο γι'αυτόν...
 Πότε όμως και πως οοποιοσδήποτε βαλκανικός λαός απέκτησε στηνιστορία του «μεγαλοιδεατικές» ιδέες;
Βρίσκονται τεκμήρια τέτοιων «ιδεών» σταιστορικά ντοκουμέντα των λαών αυτών κατάτον 17ον, 16ον, 15ον κλπ. αιώνα; 
Τέτοιαντοκουμέντα δεν υπάρχουν, διότι απλώς δενμπορούσαν να υπάρξουν μέσα στην ιδεολογίαπου ζούσαν οι λαοί αυτοί.
Οι «ιδέες» αυτέςαρχίζουν από τον 19ο αιώνα και μετά, δηλαδήμετά την εισδοχή του δυτικοευρωπαϊκού«ισοζυγίου» στα Βαλκάνια.
 Είναι οι «ιδέες»-εργαλεία με τις οποίες εισχωρεί η δυτικήΕυρώπη στα Βαλκάνια, το έργο της«ιστοριογραφίας» δηλαδή, και οι οποίεςεπικολλώνται στους αντίστοιχους λαούς κατάτις ανάλογες διαμορφώσεις της πολιτικής. 
ΟιΣέρβοι λ.χ γίνονται «μεγαλοιδεάτες» από τηνστιγμή που η δυτικοευρωπαϊκή πολιτική τουςαποκλείει από την θάλασσα. 
Κάτι το οποίοαγνοούσαν ως πρόβλημα από καταβολής τουςεπί της βαλκανικής χερσονήσου και πουαποτελεί και το ουσιαστικό πρόβλημα τουςσήμερα. 
Ένα πρόβλημα, όμως, που είναιπερισσότερο σήμερα ευρωπαϊκό παράσερβικό...
Μπορούν άραγε τα βαλκανικά προβλήματα ναλυθούν μερικώς με «τοπικιστικής» φύσεωςμέτρα; 
Τα βαλκανικά προβλήματα -όπως κιαυτά της Μεσογείου γενικότερα, αλλά ιδίως ταβαλκανικά-, παρά τις ενδεχομένως εκτιμήσειςτων «ειδικών των συγκρούσεων», δεν είναιπροβλήματα στρατηγικών ισορροπιών (όπωςαυτά του Βιετνάμ και της Κορέας λ.χ.) αλλάπροβλήματα παγκόσμια. 
Και είναι παγκόσμια,διότι από αυτά εξαρτάται ολόκληρη η ύπαρξητης ευρωπαϊκής ηπείρου. Ιδίως σήμερα...
Σήμερα στην Μεσόγειο συνυπάρχει η πολιτικήδύο μεγάλων δυνάμεων, οι οποίες ακριβώςκαλούνται εδώ να λύσουν τα κυριολεκτικώςανθρωποκτονικής φύσεως προβλήματα πουεδημιούργησε η ανεπάρκεια της ευρωπαϊκήςπολιτικής του παρελθόντος...
Εύκολα προκύπτει από την ως τώρα«βαλκανική» πολιτική της Ευρώπης, ότι δενπρόκειται για κάτι νέο αλλά απλώς για τηνκλασσική πολιτική των «μεγάλων δυνάμεων».
Σε κάθε «κίνηση» της Αγγλίας έπεται μια τηςΓαλλίας και αντιστρόφως.
 Το αξιοσημείωτο,όμως, που ταυτόχρονα δείχνει ότι η σημερινή«Ευρώπη» δεν αποτελεί όργανο ενιαίαςβουλήσεως προς διαμόρφωση πολιτικής, είναικάτι άλλο: 
παρατηρούμε βάσει των κοινοτικώνμηχανισμών να έχουν λόγο στα βαλκανικάπροβλήματα οι Δανοί, οι Βέλγοι, και οιΟλλανδοί, δεν είδαμε όμως ως τώρα να έχουνλόγο οι Ιταλοί,για τους οποίους τα Βαλκάνιααποτελούν γεωφυσικώς και ιστορικώς τον«ζωτικό» τους χώρο. 
Οι διαφορές συνεπώςμεταξύ ευρωπαϊκού Βορρά και Νότουσυνεχίζουν να υφίστανται σαν ιστορικέςσημασίες. 
Η «Ευρώπη» της Montanunionμπορεί να σημαίνει μια οικονομική κοινοπραξίααλλά καμμιά ιστορική σύνθεση...
Επεκράτησε η άποψη ότι στο σύστημα των
πολιτικών σχέσεων της μεταπολεμικής«Δύσης» ο ρόλος της Αγγλίας ως «συνδέσμου»
μεταξύ Αμερικής και ηπειρωτικής Ευρώπηςυπήρξε μια κατάσταση ανάγκης. 
Πρόκειται γιαμια καλώς θεμελιωμένη άποψη στηνμεταπολεμική «κοινή γνώμη»...
Σημασία έχει ότι αυτός ο χαρακτήρας της
δυτικής πολιτικής που εκδηλώθηκε και στηνβαλκανική κρίση -χαρακτήρας ΝΑΤΟ, βέβαια,
αλλά εν προκειμένω χωρίς «εχθρό»-,προσέδωσε μάκρος σ'αυτήν αλλά όχι λύση.
Είναι φανερό ότι εκ των πραγμάτων θαβρίσκονταν συντομότερα συνθήκεςειρήνευσης, έστω και προσωρινής, παρά με ταατέρμονα και ανεφάρμοστα «σχέδιαδιαμεσολαβήσεων». 
Και λέμε «προσωρινής»,αφ'ενός μεν διότι τα βαλκανικά προβλήματα
δεν μπορούν να λυθούν τοπικώς και μερικώς,αφ'ετέρου δε γιατί δεν υπάρχει συγκεκριμένη
αντίληψη περί των σχέσεων δυτικής Ευρώπηςκαι Μεσογείου. 
Η αοριστολογία περί «γραμμήςασφαλείας», περί «μαλακού υπογαστρίου»κλπ. δείχνει ακριβώς ότι μια συγκεκριμένηαντίληψη δεν πρέπει ίσως και εγνωσμένως ναυπάρχει. 
Ούτε και τυχαίο μπορεί να θεωρηθείότι στο Συνέδριο του Ελσίνκι το 1975 ταθέματα της Μεσογείου συζητήθηκαν ωςσυμπληρωματική υποσημείωση του «πακέτουΙΙ» περί οικολογίας και... αισθητικής. 
Από όσομπορεί κανείς να αντιληφθεί κάτι σαφές περίτων καταστάσεων της σημερινής Ευρώπης,
προβλέπεται μια κάποια ανάπτυξη σε μια ζώνη300 περίπου χιλιομέτρων προς την ανατολική
Ευρώπη, δηλ. περίπου στα όρια της παλαιάςΑυστροουγγρικής Μοναρχίας που συμπίπτουνκατά προσέγγιση με εκείνα της καθολικήςΕυρώπης, αλλά κατά «λιμπεραλιστικούς»
τρόπους ως προς τα λοιπά, ανάλογους εκείνωντου «Korea-Boom», ασκούμενους απλώς τηνφορά αυτή στους χώρους των Βαλκανίων καιτης Ανατολικής Μεσογείου.
Ότι οι «συλλήψεις» αυτές, οι οποίεςστρέφονται σαφώς εις βάρος της Ουκρανίαςκαι της Ρωσίας και στερούνται πάσης ιστορικής προοπτικής (καθ'ότι συλλήψεις εργαστηρίου)
οδηγούν κατ'ευθείαν στον τρίτον παγκόσμιοπόλεμο, αφού προηγουμένως επιφέρουν καιτην πλήρη οικονομική κατάρρευση της δυτικήςΕυρώπης (αρκεί απλώς να δει κανείς στονχάρτη την γραμμή «Bagdad-Bahn», που είναιτης αυτής σημασίας με το Σουέζ για τηνΕυρώπη), είναι πλέον προφανές. 
Οι «ειδικοί»οφείλουν να τις διαγνώσουν... 
Τα πράγματατων Βαλκανίων είναι οργανικής και όχι«προγραμματικής» υφής για τις καταστάσειςολόκληρης της ευρωπαϊκής ηπείρου. 
Και έτσιθα συνεχίσουν να είναι. «Αρχή σοφίας φόβοςΚυρίου» και αρχή πολιτικής φόβος γραφείου...Πολιτική για τα βαλκανικά -και τα μεσογειακά
πράγματα γενικότερα- κατά τους δύοτελευταίους αιώνες δεν υπήρξε. 
Υπήρξαν μόνολογαριασμοί.
Γεράσιμος Κακλαμάνης - To «Ανατολικό Ζήτημα» Σήμερα
(1998, Εκδ. Εικοστού Πρώτου)
04/29/17--08:03:
                                € « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €
                       ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———
                                                                                            .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.
                               
                                € « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)