046 Cosmoidioglossia

€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

• 11/30/16--12:03: _Δ`~.
• 12/01/16--05:44: _Το κίνημα της παγκό...
• 12/01/16--05:34: _Η Ιερά Συμμαχία της...
• 12/03/16--04:03: _Σχολιασμοί (3 Δεκεμ...
• 12/03/16--09:05: _Η λήθη, η ἐληά, ο ε...
• 12/05/16--09:51: _Σχολιασμοί (5 Δεκεμ...
• 12/07/16--06:54: _Σχολιασμοί (7 Δεκεμ...
• 12/08/16--09:16: _Φεντεραλισμός, Ομοσ...
• 12/10/16--03:26: _10 Δεκεμβρίου 2016.
• 12/10/16--15:12: _Ανθρωποποίηση;
• 12/12/16--03:47: _`~.
• 12/18/16--13:51: _18 Δεκεμβρίου 2016.
• 12/19/16--03:30: _19 Δεκεμβρίου 2016.
• 12/19/16--15:03: _Σχολιασμός.
• 12/21/16--02:24: _21 Δεκεμβρίου 2016.
• 12/21/16--13:46: _Σχολιασμός.
• 12/21/16--16:25: _Ανθρωποποίηση.
• 12/24/16--09:52: _Ανθρωποποίηση.
• 12/28/16--04:13: _The Forgotten Histo...
• 12/30/16--02:58: _30 Δεκεμβρίου 2016.
• ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———
• 
  
• .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

                  € « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

12/01/16--05:44: 
Το κίνημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης(global governance).

Τους επόμενους μήνες αναμένονται νέες πολιτικές εξελίξεις και μεταβολές. 
Το2017 η πύκνωση του πολιτικού χρόνου θα συνεχιστεί, επιταχυνόμενη. 

Με αφορμήτις μεταβολές στο σύνολο του ευρωατλαντικού χώρου και στο εσωτερικό της
Ε.Ε,επαναφέρω, ελαφρώς αναπροσαρμοσμένη, μια παλαιότερη ανάλυση που είχαγράψει πριν απόπερίπου 1,5 χρόνο για το κίνημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης(global governance). 

Το κείμενο είναι επίκαιρο και εξετάζει τη μεγάλη αυτή δομή,με την οποία έμμεσα ή άμεσασχετίζονται -ή στην οποια μπορούν να ενταχθούνορισμένες από αυτές τις πολιτικές μεταβολές.

                                                            .~`~.

                             Εισαγωγή

Το κίνημα για την «παγκόσμια διακυβέρνηση» (global governance) πρεσβεύει ένανέο καθεστώς ή μια νέα μορφή πολιτικής οργάνωσης -ανταγωνιστική ακόμη καιστην περίφημη «φιλελεύθερη δημοκρατία»- και ήδη διαδραματίζει σημαντικόρόλο σε πλανητικόεπίπεδο (οι πολιτικές εξελίξεις στον Αγγλοσαξωνικό Κόσμοφανερώνουν τάσεις συσπείρωσης γύρω από τη «φιλελεύθερη δημοκρατία» καιαποσυσπείρωσης ή απομάκρυνσης από το πεδίο της «παγκόσμιαςδιακυβέρνησης»). 

Στην Ελλάδα ουδεμία ή ελάχιστη ενημέρωση υπάρχει περί τουθέματος. 

Για το συγκεκριμένο ζήτημα, τα ινστιτούτα των κομμάτων γενικά, και τακόμματα τα ίδια ειδικότερα, θα έπρεπε να παράγουν έργο και να διοργανώνουνημερίδες ή/και εκδηλώσεις προκειμένου να ενημερώνουν τους πολίτες.

                                                                .~`~.

                                 Πρόλογος

For I dipt into the future, far as human eye could see,

Saw the Vision of the world, and all the wonder that would be;

Saw the heavens fill with commerce, argosies of magic sails,

Pilots of the purple twilight dropping down with costly bales;

Heard the heavens fill with shouting, and there rain'd a ghastly dew

From the nations' airy navies grappling in the central blue;

Far along the world-wide whisper of the south-wind rushing warm,

With the standards of the peoples plunging thro' the thunder-storm;

Till the war-drum throbb'd no longer, and the battle-flags were furl'd

In the Parliament of man, the Federation of the world.

There the common sense of most shall hold a fretful realm in awe,

And the kindly earth shall slumber, lapt in universal law.

Απόσπασμα από το ποίημα του Alfred Tennyson με τίτλο Locksley Hall (Σύνθεση

1835, έκδοση 1842). 
Ούτε η «παγκοσμιοποίηση», με την τρέχουσα κυρίαρχηέννοια, ούτε οι «τεχνολογικές εξελίξεις» ή διάφορα άλλα μυθο-τεχνο-λογικάαφηγήματα, τροφοδότησαν τέτοιας υφής σκέψεις (Κοινοβούλιο του Ανθρώπου,Παγκόσμια Ομοσπονδία, Καθολικό Δίκαιο). 

Ο Paul Kennedy, εμπνευσμένος από τοσυγκεκριμένο ποίημα, τιτλοφόρησε το βιβλίο του για τα Ηνωμένα Έθνη: 

ΤοΚοινοβούλιο του Ανθρώπου (The Parliament of Man: The Past, Present, and

Future of the United Nations, 2006). Από τον 19ο στον 21ο αιώνα, λοιπόν.

                              .~`~.

          Περί «παγκόσμιας διακυβέρνησης» (globalgovernance)

Η λεγόμενη «παγκόσμια διακυβέρνηση» (global governance) επιδιώκεινομιμοποίηση, όχι από τη δημοκρατία, αλλά από μια στρατευμένη ερμηνεία τωνανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

Αξιώνει τη μετατόπιση της ισχύος από τις δημοκρατίες(τη λογοδοσία, τις δημοκρατικές διαδικασίες, την κυριαρχία) και το (δι)εθνικό/κρατικό/κυβερνητικό επίπεδο σε μετα-δημοκρατικές υπερ-εθνικές (postdemocratic supra-national) αρχές όπως το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης.

Επιδιώκει να αποσπάσει την απόλυτη πολιτική ισχύ (την κυριαρχία) από τακοινοβούλια και τα εθνικά νομοθετικά σώματα (κογκρέσα, γερουσίες κ.λπ), ταοποία είναι υπεύθυνα και λογοδοτούν προς τους εθνικούς δήμους και τα εκλογικάσώματα, και να την μεταφέρει σε δικαστήρια, γραφειοκρατικές υπηρεσίες, φορείςκαι αρχές που βρίσκονται σε υπερεθνικό επίπεδο και δεν λογοδοτούν παράμονάχα στους εαυτούς τους ή σε άλλα υπερεθνικά σώματα.

Στο υπάρχον διεθνές-διακρατικό σύστημα, η νομιμότητα (legitimacy) αλλά και ηνομιμοποίηση πηγάζει -και έχει κατεύθυνση- από «κάτω προς τα πάνω», από τουςψηφοφόρους δια των εκλογών και των κυρίαρχων κυβερνήσεων στους διεθνείςοργανισμούς μέσω συνθηκών.

Οι διεθνείς/κρατικοί/κυβερνητικοί αυτοί οργανισμοίέχουν συγκεκριμένες και περιορισμένες αρμοδιότητες. 

Αντίθετα, στη λεγόμενηπαγκόσμια διακυβέρνηση, η νομιμότητα (legitima) πηγάζει και απορρέει απόμετα-εθνικές γραφειοκρατικές ή μη ελίτ και υπερεθνικούς οργανισμούς και μέσωσυνθηκών «διαχέεται» προς μετα-κυρίαρχες κυβερνήσεις οι οποίες έχουνπεριορισμένη ισχύ και αρμοδιότητες -που ρυθμίζονται από υπερεθνικούς(supra/trans-national) γραφειοκράτες και νομικούς-, καταλήγοντας στουςψηφοφόρους.

Μιλάμε για την πλήρη αντιστροφή της κατεύθυνσης ή της φοράς νομιμοποίησης.

Φαντάζει ως μια επιδίωξη να εγκαθιδρυθεί ένα παγκόσμιο ιεραρχικό σύστημα-δηλαδή να μετατραπεί το διεθνές σύστημα από άναρχο που είναι σε ιεραρχικόκαι να εξομοιωθούν οι διεθνείς σχέσεις σε μια κατάσταση παγκόσμιας εσωτερικής

πολιτικής.
 Είναι ένα παλαιό όνειρο του οποίου οι ρίζες βρίσκονται πριν ακόμα καιαπό τον 19ο αιώνα.

Οι οπαδοί και οι φορείς αυτών των διαδικασιών ισχυρίζονται πως οι ψηφοφόροι-ορθότερα οι πολίτες- ενισχύουν τη δύναμη και την επιρροή τους μέσω της«ομαδοποίησης ή του διαμοιρασμού», δηλαδή μέσω της παραχώρησης τηςκυριαρχίας τους σε υπερεθνικά σώματα και όργανα. 

Βέβαια αυτοί οι άνθρωποιείναι ανίκανοι να περιγράψουν με απτό τρόπο πως ακριβώς ασκούν μεγαλύτερηεπιρροή οι πολίτες μέσα από μια τέτοια διαδικασία. 

Στα καθ'ημάς «ευρωπαϊκά»:

Πώς μπορεί π.χ, το εν αναμονή και στη θερμοκοιτίδα «ευρωπαϊκό έθνος» ή οι«ευρωπαίοι πολίτες» να θέσουν προ των ευθυνών της -ή ακόμα και να εκδιώξούν(γιατί όχι;)- την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ή μέλη της; 

Πως μπορούν να ασκήσουνέφεση κατά μιας απόφασης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου; 

Πως μπορούν ναεπηρεάσουν τις διπλωματικές αποστολές ή τις καμπάνιες της ΕυρωπαϊκήςΈνωσης; 

Πολύ απλά, δεν μπορούν.
 Οι ψηφοφόροι, οι πολίτες, απλά δεν μπορούννα κάνουν τίποτα από τα προηγούμενα.

 Και όχι μόνο αυτό. 
Μπορούν να κάνουνακόμη λιγότερα από όσα έκαναν παλαιότερα - διότι δεν μπορούν να ξεφορτωθούντους υπερεθνικούς παράγοντες στους οποίους παραχωρούν τμήματα τηςκυριαρχίας τους. 

Δεν είναι οι πολίτες αλλά μη εκλεγμένα πρόσωπα, ΜηΚυβερνητικές Οργανώσεις, λομπίστες (εταιρικοί ή άλλοι), υπερεθνικά σώματα και«ελίτ» που επηρεάζουν, διοικούν και ασκούν εξουσία.

Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, μετα-δημοκρατικάέθνη (όπως το Βέλγιο), υπερεθνικές γραφειοκρατίες (όπως αυτή του Ο.Η.Ε ήδικαστικοί κλάδοι και όχι ο ίδιος ο οργανισμός), Διεθνής Αμνηστία, Bank forInternational Settlements, Davos, (τμήματα της υβριδικής οντότητας πουονομάζουμε) Ευρωπαϊκή Ένωση, American Bar Association, ΕυρωπαϊκόΔικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, είναι μονάχα μερικοί από τους φορείς καιτους οργανισμούς που δημιουργούν ένα δίκτυο το οποίο έμμεσα ή άμεσασχετίζεται με το «κίνημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης» και ωθούν προς μια«παγκόσμια διαδικασία λήψης αποφάσεων». 

Κοινό όλων αυτών: δεν λογοδοτούν,δεν εκλέγονται. 

Οι περισσότεροι από αυτούς τους οργανισμούς θεμελιώθηκαν ωςδιεθνικοί/κρατικοί/κυβερνητικοί και μεταλλάχθηκαν ή μεταλλάσσονται σεtrans/supranational.

Συντάγματα, κοινοβούλια, δικαιώματα, πολιτικές

Ένας καχύποπτος παρατηρητής θα μπορούσε να περιγράψει το κίνημα για τηνπαγκόσμια διακυβέρνηση ως μια ακόμη απόπειρα -μέσα σε έναν αιώνα- ναλανσαριστεί η άσκηση εξουσίας και κυριαρχίας των «ελίτ» με δημοκρατικόμανδύα.

Ας εξετάσουμε κάτι πολύ συγκεκριμένο και εξαιρετικά σημαντικό. 
Από τη μιαμεριά έχουμε ορισμένα θεμελιώδη δικαιώματα (Σύνταγμα) και από την άλληέχουμε πολιτικές (Κοινοβούλιο). 

Οι πολιτικές βρίσκονται στο πεδίο τηςδημοκρατίας, της αυτοκυβέρνησης, των αποφάσεων. 

Αυτό που συμβαίνει είναι τοεξής: 

Παίρνουν πολιτικές και τις ενσωματώνουν στα δικαιώματα. 
Συρρικνώνουν,δηλαδή, το χώρο της δημοκρατίας, της πολιτικής και των αποφάσεων καιδιευρύνουν το χώρο των δικαιωμάτων, «συνταγματοποιούν» πολιτικές τις οποίεςσερβίρουν σαν δικαιώματα. 

Δηλαδή ασκούν πολιτική μέσω των δικαιωμάτωνδίχως να υπάρχει δυνατότητα παρέμβασης, απόφασης, διαμόρφωσης είτε απότους πολιτικούς είτε από τους πολίτες. 

Η διαδικασία αυτή θα μπορούσε ναπεριγραφεί ως δικαιωματοκρατική μετα-πολιτικήδίχως πολίτες και δίχωςπολιτικούς. 

Δεν είναι καθόλου τυχαία η μετατόπιση που παρατηρείται απότη δημοκρατίαπρος τη δικαιωματοκρατίακαι τη μετα-δημοκρατία.

Αυτή η διαδικασία μπορεί ιδωθεί ως μια αντιπαράθεση όχι απλά ανάμεσα σε(δι)εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο αλλά επίσης ανάμεσα σε πολιτική και δίκαιο (ηυφέρπουσα αντίληψη πως η πολιτική είναι «κακή» και ο νομικισμός «καλός»ουδόλως τυχαία είναι).

 Πιο σημαντικό, όμως, είναι πως αυτή η διαδικασία μπορείνα ιδωθεί ως αντιπαράθεση ανάμεσα σε ανθρώπους (πολιτικούς) που εκλέγονται,λογοδοτούν και ελέγχονται και σε ανθρώπους (δικαστές, νομικούς, δικηγόρους ήάλλους) που δεν εκλέγονται, δεν λογοδοτούν και δεν ελέγχονται. 

Οδηγούμαστεδηλαδή σε έναν υπερεθνικό νομικιστικό ολιγαρχικό Λεβιάθαν ως μία υπέρτατηαρχή που απονέμει δικαιοσύνη και επιβάλλει κανόνες δικαίου, εντός του οποίουως πολίτες δεν έχουμε δυνατότητες παρέμβασης (μόνο ένας νέος Hobbes μπορείνα μας σώσει από τους μετα-νεωτερικούς θεολόγους).

Νομικοποιούνται ζητήματα που θα έπρεπε να τίθενται προς διάλογο στη δημόσιασφαίρα και να άπτονται των αρμοδιοτήτων της πολιτικής, της αντιπαράθεσης, τηςαπόφασης. 

Αυτός που καθορίζει τον Νόμο εάν δεν υπόκειται σε αυτόν-προκειμένου να μπορεί να τον αλλάξει- είναι Κυρίαρχος (αυτό το γνώριζε πολύκαλά ο Hobbes). 

Ανάμεσα σε άλλα επιθυμούν να δημιουργήσουν μια υπερεθνικήή παγκόσμια κοσμική Εκκλησία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (δεν είναι βέβαιααυτό το πρωτεύον καθώς, ούτως ή άλλως, και το κίνημα των ανθρωπίνωνδικαιωμάτων διέρχεται κρίση). 

Το ζήτημα είναι ποιος ορίζει τι είναι και τι δεν είναιανθρώπινο δικαίωμα, τι υποχρεώσεις και τι καθήκοντα επιβάλλουν αυτά ταδικαιώματα. 

Προσοχή! 
Δεν μιλάμε για αμφισβήτηση ή απόρριψη της έννοιας τωνανθρωπίνων δικαιωμάτων ως ενός καθολικού πλαισίου για τα περιεχόμενα τουοποίου θα συγκρουστεί σύμπασα η Οικουμένη (ο Οργανισμός ΙσλαμικήςΔιάσκεψης/Συνεργασίας έχει υιοθετήσει τη δική του Διακήρυξη για τα ΑνθρώπιναΔικαιώματα στο Ισλάμ ενώ σε παρόμοια κατεύθυνση κινείται και η Ινδία), αλλάγια τον δεσμευτικό -για όλους- ορισμό του περιεχόμενου τους από φορείς οιοποίοι δεν λογοδοτούν και δεν υπόκεινται σε έλεγχο.

Με όρους λογισμικού/υπολογιστών θα λέγαμε πως μέσω της«συνταγματοποίησης» ή «δικαιωματοκρατικοποίησης» ενσωματώνουν στοsoftware -των δικαιωμάτων- συγκεκριμένες πολιτικές λειτουργίες. 

Οι απλοίπολίτες-χειριστές δεν μπορούν να παρέμβουν στο software (οπότε μονάχα μιαανίερη συμμαχία ανάμεσα σε έναν νέο Hobbes και στους Hackers μπορεί να μαςεξασφαλίσει βαθμούς ελευθερίας). 

Ας το επαναλάβουμε.
 Μέσω των δικαιωμάτωνασκούν πολιτική δίχως να ελέγχονται, δίχως να λογοδοτούν και δίχως ναεκλέγονται.

 Στο όνομα τίνος πράττουν τα προηγούμενα; 
Και το σημαντικότερο.

Πως μπορεί να παρέμβει αυτός στο όνομα του οποίου μιλούν; Πολύ απλά, δενμπορεί.

Το ερώτημα είναι απλό και παραμένει αναλλοίωτο από απαρχής -πολιτικούκόσμου παρά την «παγκοσμιοποίηση». 
Από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλημέχρι τον Hobbes.

Ποιος Αποφασίζει;

Μέσω αυτών των ατραπών μπορούν -σε έσχατο σημείο- να αμφισβητηθούναποτελέσματα εκλογών και να αγνοηθεί η λαϊκή βούληση και θεμελιώδειςπυρήνες ή/και θεμέλια του συνταγματικού κράτους και της δημοκρατικήςκυριαρχίας, εάν δεν πληρούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις σε επίπεδοδικαιωμάτων.

Το δόγμα πως «οι εκλογές αποσταθεροποιούν την οικονομία», η αμφισβήτησημιας εκλεγμένης κυβέρνησης ή η αγνόηση δημοψηφισμάτων, ως παραδείγματααποτελούν απλά μια πρόγευση και μια εισαγωγή σε αυτόν τον «Μετα-Ηρωικό ΝέοΚόσμο». 

Επίσης, αυτή η κατάσταση μπορεί να οδηγήσει στον προκαθορισμό τουιδεολογικού περιεχόμενου των κομμάτων. 

Δηλαδή στο περίφημο «ό,τι και ναψηφίσεις το ίδιο είναι».

 Το βιώνουμε ξεκάθαρα τα τελευταία χρόνια. 
Η λύσσα πουυπάρχει ανάμεσα σε «δεξιά και αριστερά» προκείμενου να εφεύρουν διαφορέςμεταξύ τους δεν είναι δίχως λόγο. 

Το μεγαλύτερο μέρος «της αριστεράς και τηςδεξιάς» εντός του ευρωατλαντικού πλαισίου, θέλοντας και μη, έχουν μεταλλαχθείσε συνιστώσεςή και υποσυστήματατου κινήματος της «παγκόσμιαςδιακυβέρνησης».

Τα προηγούμενα μικρή σχέση έχουν με τον παραδοσιακό φιλελευθερισμό καισοσιαλισμό ή με τη Γαλλική και την Αμερικανική επανάσταση (στηνπραγματικότητα σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα αποτελούν ευθείες αντιστροφέςτους). 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως έχω γράψει και παλαιότερα, πέρα από σχέδιοπεριφερειακής ολοκλήρωσης και -διαχείρισης της- «παγκοσμιοποίησης», αποτελείκαι το πιο προωθημένο project υπέρβασης της βεστφαλιανής κυριαρχίας σεπλανητική κλιμακα. 

Η Ε.Ε βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων πουοδηγούν σε έναν μετα-δημοκρατικό, μετα-πολιτικό και μετά-έθνοκρατικό «ΜεταΗρωικό Νέο Κόσμο».

 Το κίνημα για την παγκόσμια διακυβέρνηση έχει ως στόχονα υποτάξει σημαντικούς τομείς της -εθνικής, δημοκρατικής ή άλλης- κυριαρχίαςσε υπερεθνικό επίπεδο και σε τρανσεθνικά δίκτυα (η περίπτωση της Ελλάδας είναιχαρακτηριστική). 

Το κίνημα αυτό μπορεί να περιγραφεί ως μετα-δημοκρατικό,μετα-φιλελεύθερο και μετα-εθνικό.

 Το περίφημο «δημοκρατικό έλλειμμα» πουχαρακτηρίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση χαρακτηρίζει επίσης το κίνημα αυτό. 

Απόέθνη με δημοκρατική κυριαρχία οδηγούμαστε σε μετα-δημοκρατία δίχως κυρίαρχαέθνη, σε πρώτη φάση.

 Εάν ωθήσουμε στα έσχατα όρια της αυτή τη «λογική»οδηγούμαστε σε μετα-δημοκρατία δίχως κυριαρχία και δίχως έθνη. Δηλαδήσε Νεομεσαιωνισμό.

Κράτη, κυριαρχία και το νέο «νεραϊδοβασίλειο»

Από το κίνημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης έχουν στοχοποιήθει -όχι

απαραίτητα άδικα- συγκεκριμένα εθνικά κράτη. 
Μερικά από αυτά είναι: 
οιΗνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και η Ινδία από τα λεγόμενα «δημοκρατικά», ηΚίνα και η Ρωσία από τα λεγόμενα «αυταρχικά». 

Τι κοινό έχουν όλα ταπροηγούμενα κράτη; 

Δεν έχουν επικυρώσει -ακόμα και εάν έχουν υπογράψει- το

Καταστατικό της Ρώμης για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Έχει εξαιρετική σημασία και αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι η μεγαλύτερηδημοκρατία στον (Ινδία), η μεγαλύτερη «δυτική» δημοκρατία (ΗνωμένεςΠολιτείες) και η μεγαλύτερη μουσουλμανική δημοκρατία (Ινδονησία) δεναναγνωρίζουν τη δικαιοδοσία αυτού του δικαστηρίου που εδρεύει στη Χάγη τηςΟλλανδίας.

Ο Αβραάμ Λίνκολν όρισε την κυριαρχία ως μια πολιτική κοινότητα δίχως καμίαανώτερη αρχή πάνω από αυτήν. 

Η παγκόσμια διακυβέρνηση καθορίζει ταδημοκρατικά -αλλά και γενικότερα όλα τα- κυρίαρχα κράτη ως υποδεέστερα,εξαρτημένα ή υποτακτικά (subordinate) Αυτής. Ένα -δημοκρατικά- κυρίαρχοκράτος, βέβαια, δεν μπορεί να δεχτεί κάποια ανώτερη αρχή ή πιο χυδαία«νταβατζήδες» -νομικούς, θεολόγους, δικαιωματοανθρωπολόγους ή άλλουςπάνω από το κεφάλι του. Με την άνοδο της βεστφαλιανής κυριαρχίας ξεκινά ηπτώση της θεολογικής κυριαρχίας, ενώ ο εθνικισμός έρχεται να ολοκληρώσει τηνισοπέδωση της (δεν πρεσβεύω κάποιου είδους αντικληρικαλισμό, διαπιστώνω.

Άλλωστε οι σημερινοί «αντικληρικαλιστές» είναι οπαδοί των μετα-νεωτερικών

θεολόγων της νέας παγκόσμιας Εκκλησίας).

Οι προηγούμενες αναφορές στον Hobbes υπήρξαν για τον εξής λόγο: 
Στο έργοτου, Leviathan ή Ύλη, Μορφή και Εξουσία μιας Εκκλησιαστικής και ΛαϊκήςΠολιτικής Κοινότητας, ο Thomas Hobbes εξαπολύει μια επίθεση ενάντια στηΡωμαιοκαθολική Εκκλησία, επειδή εξακολουθεί να αξιώνει παγκόσμια ηγεμονίαεπί των κυρίαρχων κρατών. 

Την κατάσταση αυτή ο Hobbes την ονόμαζεειρωνικά «νεραϊδοβασίλειο». 

Τη θέση που κατέχει στον Hobbes η ΡωμαιοκαθολικήΕκκλησία καταλαμβάνει στον E.H.Carr η Κοινωνία των Εθνών η οποία αποτελούσε-σύμφωνα με αυτόν τον σπουδαίο ιστορικό στοχαστή και διπλωμάτη- φάντασματης αποθανούσας Pax Britannica που στεκόταν πάνω από τον τάφο καιμοιρολογούσε (με τον Πρόεδρο Wilson, το λόρδο Cecil, τον Churchill κ.λπ νααποτελούν τις μοιρολογίστρες του τότε «νεραϊδοβασίλειου»). 

Στις μέρες μαςέχουμε νέες Εκκλησίες, δεν έχουμε όμως έναν Hobbes ή έναν Carr προκειμένουνα τις αντιπαλέψουν.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο, λοιπόν, για ένα -δημοκρατικό ή μη- κυρίαρχο κράτοςνα δεχτεί την άποψη της Anne-Marie Slaughte (την οποία παρακολουθώ μεενδιαφέρον στο twitter) πως τα έθνη θα πρέπει να παραχωρήσουν κυρίαρχεςεξουσίες σε υπερεθνικά (supranational) θεσμικά όργανα και τρανσεθνικά δίκτυα.

We the People

Με αυτήν τη φράση ξεκινά ο πρόλογος των Συνταγμάτων των ΗνωμένωνΠολιτειών και της Ινδίας.

 Των δύο μεγαλύτερων δημοκρατιών στον πλανήτη.

Οι κυβερνώντες που δεν εκλέγονται και δεν λογοδοτούν -ανεξάρτητα τηςιδεολογίας και των προθέσεων τους- οδηγούνται με εσωτερική λογική συνέπειαστη τυραννία.

 Η αξίωση υποταγής στην παγκόσμια διακυβέρνηση αποτελεί μιαάμεση και ανήθικη επίθεση στην ελευθερία των λαών και των εθνών και τηδυνατότητα τους να αυτοκυβερνώνται.

Η Ινδία δεν θα παραδεχόταν ποτέ ότι οι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι γιααυτοδιοίκηση... η Ινδία, μιλώντας εξ ονόματος όλων εκείνων τωνχωρών της Ασίας, για τις οποίες τόσο συχνά ειπώθηκε ότι δεν είναιέτοιμες για ανεξαρτησία... θα επιθυμούσε να δηλώσει ότι αυτή τηστιγμή όλοι οι λαοί, σε όποιο στάδιο προόδου και εάν βρίσκονται, έχουντο δικαίωμα να κυβερνούν τους εαυτούς τους.

V.K.Krishna Menon/Mrs Laksmi MenonΟ.Η.Ε 1950 και 1955

                              .~`~.

                        Επίλογος

Η παγκοσμιοποίηση θα συνεχιστεί, όχι όμως απαραίτητα όπως την επιθυμούν ήτην φαντασιώνονται. 

Η παγκοσμιοποίηση αποτελεί ταυτόχρονα αντικειμενικήεξέλιξη και υποκειμενική επιδίωξη (και σύνθημα επίσης). 

Ως αντικειμενική εξέλιξη,η παγκοσμιοποίηση θα συνεχιστεί με τα καλά της και τα άσχημα της προφέρονταςκαρπούς και δεινά στις ανθρώπινες κοινωνίες. 

Ως επιδίωξη, η «παγκοσμιοποίηση»που προωθείται με διάφορες θεσμικές, δικαιικές, πολιτισμικές και επικοινωνιακέςμεθοδεύσεις και στοχεύει σε παγκόσμια επιβολή και στη συγκρότηση μιαςπαγκόσμιας κυριαρχίας θα συναντήσει εμπόδια και εχθρούς.

Όπως σημείωνε ο Hedley Bull, ήδη από το 1977, στο έργο του Η ΆναρχηΚοινωνία.

 Μελέτη της Τάξης στη Παγκόσμια Πολιτική:

Υπάρχει αφθονία αυτοπροσδιοριζόμενων εκπροσώπων του κοινού καλούτου «διαστημοπλοίου γη» ή «αυτού του πλανήτη που κινδυνεύει».

Ωστόσο οι απόψεις αυτών των ιδιωτών, όποια αξία και να έχουν, δενείναι αποτέλεσμα κάποιας πολιτικής διαδικασίας προώθησης καισύνθεσης συμφερόντων. 

Καθώς δεν επικυρώνονται από μιατέτοια πολιτική διαδικασία, οι απόψεις αυτών των ατόμωνσυνιστούνέναν ακόμη λιγότερο έγκυρο οδηγό για το κοινό καλό τηςανθρωπότητας από ό,τι οι απόψεις των εκπροσώπων κυρίαρχωνκρατών, ακόμη και εκείνων με μη αντιπροσωπευτικά ή τυραννικάκαθεστώτα, που έχουν τουλάχιστον δικαίωμα να μιλούν για κάποιομέρος της ανθρωπότητας ευρύτερο από τον εαυτό τους.

 Ούτε έχουν οιεκπρόσωποι των μη κυβερνητικών ομάδων τέτοιου είδουςεξουσία'μπορεί να μιλούν με κύρος για το συγκεκριμένο αντικείμενοτους, αλλά το να καθορίζουν τα συμφέροντα της ανθρωπότηταςισοδυναμεί με το νααξιώνουν ένα είδος εξουσίας που μπορεί ναπαρασχεθεί μόνο από μια πολιτική διαδικασία.

Αν όμως αναγκαζόμασταν να ψάξουμε μέσα από τις απόψεις τωνκρατών, και ειδικά των κρατών που συναθροίζονται σε διεθνείςοργανισμούς, για να ανακαλύψουμε το παγκόσμιο κοινό καλό, τούτο θαοδηγούσε σε διαστρέβλωση της πραγματικότητας. 

Οι οικουμενικέςιδεολογίες που ασπάζονται τα κράτη είναι πασίγνωστο ότι εξυπηρετούντα ιδιαίτερα συμφέροντα τους και οι συμφωνίες που συνάπτονταιμεταξύ κρατών είναι γνωστό ότι είναι περισσότερο προϊόνταδιαπραγμάτευσης και συμβιβασμού παρά προϊόντα κάποιουενδιαφέροντος για τα συμφέροντα της ανθρωπότητας ως συνόλου.

Hedley Bull, 1977. Η Άναρχη Κοινωνία.

Μελέτη της Τάξης στη Παγκόσμια Πολιτική. Εκδ. Ποιότητα

                                   .~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

1) Global Governance (Παγκόσμια Διακυβέρνηση) και κυριαρχία.

Εισαγωγή. 
2) Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός(intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (selfdetermination). Εισαγωγή. 

3) «Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχίακαι περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών. 

4) Ο «κεντρισμός» ως οικονομικοπολιτικός μονόλογος και η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία.

Εισαγωγή στις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού». 
5) I)World getting 'super-aged' at scary speed II) UN global migration statisticsreveal 232 million international migrants living abroad worldwide.

6) Διαφορέςεσωτερικής και διεθνούς πολιτικής, οι παραδοσιακοί και οι μοντέρνοι μελετητές

και οι αναγωγικές θεωρίες ερμηνείας της διεθνούς πολιτικής - μέρος α´. 
7) Όσαωφελούσαν τους ισχυρούς και ιδιοτελείς τα προπαγάνδιζαν οι αφελείς. 

8)Μεαφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτοςκαι «Ευρώπη». 

9) Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό καιεθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε. 

10) Διεθνής κοινωνία, civitas maxima, υπερκράτος. 
11) Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος.

Σύντομη αναφορά.
 12) Με αφορμή τα αυτονομιστικά κινήματα και τις υποεθνικέςκρατικές τάσεις και πιέσεις: 
Ο «νεομεσαιωνισμός» ή «New medievalism» ως έναπρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας, τρεις οπτικέςθεώρησης της παγκοσμιοποίησης -από τα μάτια του τωρινά ισχυρού- και δυολόγια εισαγωγικά περί «εδαφικών» και μη ιδεολογιών. 

13) Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και«εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της,διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνώνκρατών. 

14) Διαφορές εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής, οι παραδοσιακοί και οιμοντέρνοι μελετητές και οι αναγωγικές θεωρίες ερμηνείας της διεθνούς πολιτικής- μέρος α´. 

15) Σύντομη παρατήρηση Περί κεϋνσιανο-μαρξιστο-φιλελεύθερουυπερεθνισμού (supranationalism) 

16) Επίπεδα. 
17) Τρία επίπεδα και «αριστερά»και «δεξιά». 

18) Το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ε.Ε και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή:μια αμφισβητούμενη εξουσία. 

19) Ρηξικέλευθες και -τάχα- πρωτοφανείς πολεμικές

€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €