Παρατηρητήριο Αμαρουσίου: 033 Cosmoidioglossia Περί «παγκόσμιας διακυβέρνησης» & για «Το νέο Ιερατείο»

Κυριακή 31 Μαΐου 2020

033 Cosmoidioglossia Περί «παγκόσμιας διακυβέρνησης» & για «Το νέο Ιερατείο»

Οὖτις ἐμοί γ'ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ'ἄλλοι πάντες ἑταῖροι…

——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

08/11/15--15:55: Οι Οικονομέτρες.

Εναλλακτικοί τίτλοι: «Το νέο Ιερατείο» ή «Οι επιστημονίσκοι της φακής» ή «Οι κομπογιαννίτες ψευδοεπιστήμονες» ή «Οι Θεολόγοι μετά εξισώσεων».

Οι Οικονομέτρες

Στην θρησκευτική μας παράδοση, η σημαντικότερη επιταγή ανάγεται στην αναζήτηση του ορθού· εξ ου και η Ορθοδοξία.
Από τους ιεράρχες αναμένουμε να «ορθοτομούν».
Αμαρτία είναι το λάθος, η απόκλιση από την αλήθεια.
Τα θεωρητικά και μεθοδολογικά ζητήματα δεν είναι, επομένως, πολυτέλεια των ακαδημαϊκών, αλλά μείζον πολιτικό διακύβευμα.
Οι πνευματικές ολισθήσεις, οι αμαρτίες, καθορίζουν την μοίρα των πληθυσμών, καθώς αποδεικνύουν οι πρόσφατες εμπειρίες, ελληνικές και μη.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η 11/9 σήμανε την χρεωκοπία των εγχωρίων υπηρεσιών πληροφοριών.
Η ψευδαίσθηση ότι η τεχνολογία μπορεί να αντικαταστήσει την επίπονη και επικίνδυνη παραδοσιακή συλλογή και ανάλυση της πληροφορίας οδήγησε σε αλυσιδωτές εξελίξεις οι οποίες άλλαξαν τις παγκόσμιες γεωπολιτικές ισορροπίες.
Ανάλογη πνευματική χρεωκοπία προκάλεσε η κρίση του 2008.

Ήδη από τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι οικονομολόγοι, θαμπωμένοι από τα επιτεύγματα της τεχνολογίας, βάλθηκαν να «επιστημονικοποιήσουν» την ειδικότητά τους, χρησιμοποιώντας τα Μαθηματικά.
Θεώρησαν ότι είναι εφικτό να προβλέψουν και να ελέγξουν τις οικονομικές εξελίξεις, καθ’ον τρόπον οι μηχανικοί διά της Φυσικής υπολογίζουν τις αντιδράσεις της νεκρής ύλης, ώστε να κατασκευάζουν ανθεκτικές γέφυρες.
Η προσέγγιση αυτή απέκοψε τους οικονομολόγους από τις άλλες ειδικότητες, με τις οποίες συντηρούσαν στενούς δεσμούς στο παρελθόν· τους ενέκλεισε σε ένα ιδιωτικό διανοητικό κόσμο, επικεντρωμένο αποκλειστικά σε ό,τι μετρήσιμο· τους κατέστησε τυφλούς σε πλείστα όσα φαινόμενα καθορίζουν την ανθρώπινη πραγματικότητα.
Αγνόησαν σταδιακά την Ιστορία, την Γεωγραφία, τον Πολιτισμό, τις πολιτικές δομές, τους θεσμούς. Ενέταξαν όλες τις όψεις της κοινωνικής εμπειρίας στην κατηγορία των δευτερευουσών παραμέτρων, η ύπαρξη των οποίων παρενοχλεί την καθαρότητα των στατιστικών μοντέλων.

Η ελλειμματική προσέγγιση τούς εξασφάλισε πνευματική και πολιτική ισχύ.
Η τεράστια επιρροή την οποία απέκτησαν εξηγείται από τον επιστημονισμό, την πειθώ του δήθεν επιστημονικού λόγου. Καθώς έχουν ζήσει τις εκπληκτικές επιτυχίες της Φυσικής και δεν συνειδητοποιούν την ποιοτική διαφορά ανάμεσα στις επιστήμες της Φύσης και τις επιστήμες του Ανθρώπου, οι κοινωνίες επηρεάζονται θετικά.
Ο νεοθετικισμόςστην Δύση, αλλά και η μαρξιστική θεώρηση οφείλουν την επιτυχία τους στον επιστημονισμό.

Όμως, οι θεωρίες κρίνονται από την τριβή με την πραγματικότητα.
Η χρεωκοπία των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών είχε ως συνέπεια ριζικές αναθεωρήσεις.
Η χρεωκοπία των οικονομολόγων μετά την αποτυχία τους να προβλέψουν το σοκ του 2008 δεν είχε ανάλογα αποτελέσματα.
Μοναδική εξαίρεση αποτελεί η θαρραλέα, αν και με περιορισμένη εμβέλεια λόγω ποικίλων αντιστάσεων, προσπάθεια του Γενικού Γραμματέα του ΟΟΣΑ Angel Gurria να κινήσει αναθεωρητικές διαδικασίες στο προπύργιο της οικονομικής ορθοδοξίας, με το πρόγραμμα NAEC (New Approaches to Economic Challenges).

Καθώς εκτυλίσσεται η ελληνική περιπέτεια, το διεθνές ενδιαφέρον εστιάζεται στην Ελλάδα.
Η παγκοσμιοποίηση της καθ’ημάς κρίσης, ηθελημένη από την νέα κυβέρνηση, την έχει καταστήσει κεντρικό διακύβευμα στις θεωρητικές αντιπαραθέσεις των οικονομολόγων.
Η Ελλάδα βρίσκεται παγιδευμένη.
Η μοίρα της κρίνεται από διεθνείς συγκρούσεις σε ένα άσχετο και, εν πολλοίς, λανθασμένο θεωρητικό πλαίσιο.
Με τον τρόπο αυτό δεν προωθείται ούτε διάγνωση ούτε θεραπεία.
Αντιθέτως, η Ελλάδα κινδυνεύει να καταστεί εξιλαστήριο θύμα για την κατοχύρωση της μιας ή της άλλης οικονομικής θεωρίας - όπως θυσιάστηκε κατά τους Παγκοσμίους και τον Ψυχρό Πόλεμο για αλλότρια διακυβεύματα.

Η πρόσφατη ελληνική Ιστορία δείχνει την κυριαρχία του lobby των οικονομολόγων intra muros. Οικονομολόγοι ενεθάρρυναν την πομφόλυγα του χρηματιστηρίου, οικονομολόγοι οργάνωσαν την πρόωρη είσοδο στην Ευρωζώνη, οικονομολόγοι εγκατέλειψαν την «νοικοκυρίστικη» δημοσιονομική προσέγγιση στο όνομα «δυναμικών» προσεγγίσεων.
Η χρεωκοπία της Ελλάδας αντανακλά, επομένως, την δική τους πνευματική και μεθοδολογική χρεωκοπία.
Η μοίρα της χώρας εξακολουθεί, όμως, να επαφίεται σε «καθαρούς» οικονομολόγους, και δη σε πανεπιστημιακούς - χωρίς δηλαδή την τριβή με την πράξη, η οποία θα μπορούσε να αμβλύνει τον θεωρητικό οίστρο.

Η ήττα της Κύπρου το 1974 ανέδειξε την αποτυχία της στρατιωτικής διακυβέρνησης, ειδικά στον στρατιωτικό τομέα.
Μήπως, κατ’αναλογίαν, η κυριαρχούμενη από οικονομολόγους διαχείριση της ελληνικής πολιτικής κινδυνεύει να μας οδηγήσει σε οικονομικό Βατερλώ;

Γιώργος Πρεβελάκης - Πηγή: globalview

08/13/15--08:10: Πέντε επίκαιροι σχολιασμοί.

Είναι τόσα πολλά τα μέτωπα, τα πεδία αποσύνθεσης και επικράτησης του αυτόματου πιλότου, σε αυτό που συμβατικά ονομάζουμε ελληνικό κράτος, που πλέον, το να μιλάμε για την «οικονομία» (τους αριθμούς, τα οικονομικά μεγέθη), εξυπηρετεί μάλλον περισσότερο ψυχολογικές ανάγκες.
Ίσως να αποτελεί μια -τελευταία- κουρελού, σε μια έσχατη προσπάθεια να κρύψουμε τα πάντα κάτω από αυτήν, και ένα -τελευταίο- καταφύγιο μιας έσχατης ελπίδας (για ορισμένους).
Είμαι πεπεισμένος πως για την επόμενη γενιά, η οποία θα έχει μια πλήρη, διαυγή και ολοκληρωμένη εικόνα των συμβάντων, η φράση «δεν εφαρμόστηκε το μνημόνιο», είτε θα γίνει σλόγκαν σε σατυρικές εκπομπές, είτε θα θεωρείται ως η επιτομή του στρουθοκαμηλισμού.

Προφανώς και διέπει διαφορετικό νομικό -και ηθικό- καθεστώς τους πρόσφυγες από τους μετανάστες.
Από ένα σημείο και ύστερα, αυτή η κουβέντα, που θυμίζει επιτραπέζιο πινγκ-πονγκ, καθίσταται παραπλανητική.
Με ποιο τρόπο έχει συμπεριφερθεί το μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας είναι γνωστό, σε όσους δεν επιθυμούν να ασκούν υψηλή ιδεολογική προς άγρα ψήφων.

Τα περί εξισορρόπησης της δημογραφικής απίσχνανσης των ευρωπαϊκών χωρών, προφανώς και έχουν όρια, εάν δεν θέλουμε να στρουθοκαμηλίζουμε (δεν υποκαθίσταται ο εντόπιος πληθυσμός, υπάρχουν όρια).
Σε οποιαδήποτε κοινωνία όταν το ποσοστό των γεννημένων εκτός αυτής (μεταναστών, προσφύγων ή άλλων) ξεπερνά το 10-15% του συνολικού πληθυσμού μέσα σε διάστημα μιας γενιάς, δημιουργούνται αναταράξεις.
Σε οποιαδήποτε κοινωνία.
Δεν αναφέρομαι καν στο γεγονός πως για να να υπάρξει ομαλή ενσωμάτωση η κοινωνία υποδοχής πρέπει να βρίσκεται τουλάχιστον σε μια στοιχειώδη εσωτερική ισορροπία αν όχι σε συνθήκες δυναμισμού.
Από κάποια στιγμή και μετά δεν υπάρχει ανανέωση και δυναμισμός αλλά βίαιη ανισορροπία και εθνοθρησκευτικός κατακερματισμός ο οποίος επικάθεται επί του κοινωνικοοικονομικού τέτοιου, ενισχύοντας τον.
Ο ζηλωτισμός (προοδευτικός ή συντηρητικός) βλάπτει σοβαρά την υγεία.

Επίσης, τα μεσογειακά κράτη δεν θα διαλυθούν -μετατρεπόμενα σε κυματοθραύστες- προκειμένου να πίνουν ορισμένοι αμέριμνοι τον καφέ τους στην Ολλανδία (κάνοντας υποδείξεις κιόλας!).
Τα μεσογειακά κράτη μετατρέπονται σε «ζώνες».
Σε εμάς τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Λιβυή, Συρία, Ιράκ, Ουκρανία και διαλυμένα δυτικά Βαλκάνια.
«Θα καταρρεύσουμε ολοκληρωτικά λόγω εξωγενών πιέσεων και αναταράξεων», είχα γράψει παλαιότερα και θα ασχολούμαστε με τα οικονομίστικα φυντάνια και με την υψηλή πρεζολογική της «δόσης».

Όσοι θέλουν να απωθούν τα προβλήματα -ασχολούμενοι με τα συμπτώματα- θα πρέπει να καταλάβουν πως δεν υπάρχουν «γοριλίστικα» προβλήματα (τα προβλήματα είναι αυτά που είναι), αλλά γοριλίστικες «λύσεις».

Παρόμοιες απόψεις ακούγαμε και διαβάζαμε και για το δημογραφικό, μέχρι που το δημογραφικό μετατράπηκε σε συνταξιοδοτικό για να φτάσουν να μας το παρουσιάζουν ως πρόβλημα αποκλειστικά του δημοσίου!
Κάπως έτσι κατάφεραν το δημογραφικό να το συρρικνώσουν και να το βάλουν κάτω από το χαλί των προσλήψεων στο δημόσιο (χυδαιότης, χυδαιοτήτων τα πάντα χυδαιότης).
Μεταξύ τύφλωσης, προπαγάνδας, οικονομίστικης ηλιθιότητας και αθλιότητας κυριαρχεί η μανία της ιδεοληψίας και του κομματισμού.

Ιδέα δεν έχουν όλοι αυτοί για την πολυπλοκότητα και τις πολυεπίπεδες επιπτώσεις ενός στοιχείου που αποκαλείται δημογραφική δομή (πληθυσμιακή πυκνότητα, ηλικιακή, εθνοφυλετικοθρησκευτική σύνθεση, ρυθμός γεννήσεων και επίπεδα γήρανσης, μέση ηλικία).
Σε σχέση με τη δημογραφία ακόμα και αυτή η περίφημη Θεολογούσα και Βασιλεύουσα Οικονομία μπορεί να θεωρηθεί «εποικοδόμημα» (που λένε και οι υλιστές).

Άλλοι θα τονίσουν τις ευθύνες των Ηνωμένων Πολιτειών, άλλοι της Τουρκίας, άλλοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των εθνικών -αριστερών και δεξιών- κυβερνήσεων κ.λπ.
Κάποιοι από τους προηγούμενους, σε στιγμές, συμπεριφέρονται ενεργητικά ή παθητικά (νίπτοντας τας χείρας τους) σαν να διεξάγουν ασύμμετρο πόλεμο.

Τις ηθικολογίες και τις δημοδιδασκαλίες τις ακούμε και τις διαβάζουμε σχεδόν δύο δεκαετίες.
Σχέδιο όμως δεν βλέπουμε. Διότι οι ουμανιστικές αξίες δεν προασπίζονται μέσω της επίκλησης τους.
Αυτά είναι τα αποτελέσματα της μεταεθνικής πολτοποίησης των εθνοκρατικών σχηματισμών και της μετατροπής τους σε εδαφικούς τέτοιους.
Δεν πειράζει όμως, αφού καταστρέφεται ένα -κακό- εθνικό κράτος.
Όλο και κάτι καλό θα προκύψει (είπε ο «μεταεθνικός» και «μετακυρίαρχος» οπαδός του ευρωπαϊκού supranationalism «εκδημοκρατιστής» και «εκπολιτιστής» πάσης της Οικουμένης και περιχώρων - ο οποίος δεν αντιλαμβάνεται πως η «μεταεθνικότητα» στο Ισλάμείναι διαφορετικό πράγμα από αυτό που ο ίδιος έχει στο μυαλό του)... Ναι, «προκύπτουν» ορισμένα εκατομμύρια πρόσφυγες.

---------------------------------------------------------------

Σε ότι αφορά τα παγκόσμια μεγέθη και το ζήτημα της μετανάστευσης.
Το 2013, 232 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή 3,2% του παγκόσμιου πληθυσμού, ήταν διεθνείς μετανάστες, σε σύγκριση με 175 εκατομμύρια το 2000 και 154 εκατομμύρια το 1990.
Πλέον, σε πλανητική κλίμακα, η μετανάστευση από Νότο προς Νότο έχει γίνει εξίσου κοινή με την μετανάστευση από Νότο προς Βορρά.
Η Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, το 2013 φιλοξενούσε 72 εκατομμύρια μετανάστες, ενώ η Ασία, 71 εκατομμύρια (τα 2/3 της διεθνούς μετανάστευσης κατέληξαν σε αυτές τις δύο περιοχές). Για το ίδιο έτος, το ήμισυ του συνόλου των διεθνών μεταναστών ζούσε σε 10 χώρες:
Η.Π.Α (45.8 εκατομμύρια), Ρωσία (11 εκατομμύρια), Γερμανία (9.8 εκατομμύρια), Σαουδική Αραβία (9.1 εκατομμύρια), Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (7.8 εκατομμύρια), Ηνωμένο Βασίλειο (7.8 εκατομμύρια), Γαλλία (7.4 εκατομμύρια), Καναδάς (7.3 εκατομμύρια), Αυστραλία (6.5 εκατομμύρια) και Ισπανία (6.5 εκατομμύρια). Όλα τα στοιχεία από τον Ο.Η.Ε.

Διάβασα κάπου ένα κείμενο με τίτλο: «10 σημεία προς συζήτηση για το μεταναστευτικό».
Τα δύο τελευταία, που αποτελούν και την κορύφωση του κειμένου είναι τα εξής:

9) Ενίσχυση της Ευρω-Μεσογειακής Εταιρικής Σχέσης με την Αφρικανική Ένωση και τον Αραβικό Σύνδεσμο στην Πολιτική της Ασφάλειας, της οικονομικής και εμπορικής συνεργασίας και σε κοινωνικό, πολιτιστικό, ανθρωπιστικό επίπεδο.

- Ποίας Ε.Μ.Ε.Σ; Αυτής που από τη δεκαετία του 1970 της αλλάζουν ονομασίες δίχως να αλλάζουν περιεχόμενα στις πολιτικές παρά μονάχα ποσοτικά μεγέθη;
Αυτής που μέσα από την αιρεσιμότητα και από τις αξίες της Ε.Ε, επιδίωκε να «εξευρωπαϊσει» τις μεσογειακές χώρες, αλλά να δημιουργήσει στην ουσία μια νέα αυτοκρατορία, με την έννοια της ασύμμετρης σχέσης με τους γείτονες της, όπου θα επιβάλλει τις δικές της αξίες φαινομενικά, αλλά στην ουσία τη δική της πολιτική; (έχω αναφερθεί στο ιστολόγιο στην αποτυχημένη ΕυρωΜεσογειακήπολιτική της Ε.Ε)

10) “Σχέδιο Μάρσαλ” με προϋπόθεση τον εκδημοκρατισμό των χωρών και τον σταδιακό επαναπατρισμό των μεταναστών — προσφύγων.

- Με προϋπόθεση τον «εκδημοκρατισμό».
Ζήτω ο Fukuyama ala ευρωπαϊκά. Και άλλες «δημοκρατικές» ανοίξεις που θα μεταλλαχθούν σε «ισλαμιστικούς» χειμώνες στον ορίζοντα. Αντίο ζωή.

Ωραία κείμενα, και στο φαίνεσθαι πολύ όμορφα και άρτια δομημένα.
Βασίζονται στην άγνοια των πολιτών. Κύρια λειτουργία τους είναι η διαμόρφωση της «κοινής γνώμης».

III

Εν τω μεταξύ, την ίδια ώρα που ο εξωκοινωνικά κατασκευασθής «ευρωπαϊκός» supranationalism, γίνεται προσπάθεια να αποκτήσει ερείσματα και νομιμοποίηση παρουσιαζόμενος ως «δημοκρατικός», ο παλαιόθεν και υπέρ-αιωνόβιος ισλάμικός «supranationalism», φαίνεται να υπερβαίνει με χαρακτηριστική άνεση την αφοσίωση στις εδαφικές εθνοκρατικές δομές και ταυτότητες.
Το Ισλάμ -και τα κατά τόπους ισλάμ- δεν αναγνώριζε εθνικά κράτη βεστφαλιανού τύπου και ποτέ δεν χώνεψε τις εθνοκρατικές δομές που μεταφυτεύθηκαν και επιβλήθηκαν στο κοινωνικό του σώμα (εκ δυσμάς) προκειμένου να «εκσυγχρονιστεί».
Ούτε η «δυτική» ''παγκόσμια διακυβέρνηση'' (global governance) αποδέχεται πλέον τα εθνικά κράτη. Η διαφορά όμως είναι εμφανής, και έγκειται στο εξής:

Ενώ ο κάθε πικραμένος-τρελαμένος αυτοπροβαλλόμενος ως «απόγονος του προφήτη» ή ένας μη κρατικός δρών (δεν αναφέρομαι καν σε κράτη) στρατεύει εκατοντάδες ή χιλιάδες άτομα από όλα τα μέρη του πλανήτη μέσω του ισλαμικού υπερεθνισμού (supranationalism), ο ευρωπαϊκός υπερεθνισμός (supranationalism) υπό τη συνοδεία κομμάτων, κρατών και υπερεθνικών μηχανισμών ή ολόκληρων οργανισμών (Ε.Ε), δεν έχει καταφέρει να χυθεί ούτε μια σταγόνα αίμα για χάρη του (αφοσίωση).
Ή για να φέρω ένα σαφώς πιο ελκυστικό παράδειγμα.
Ενώ μια Μαροκινή μπορεί να ευχηθεί In šāʾ Allāh ή As-salāmu ʿalayki (peace be upon you) σε μια Πακιστανή (η οποία σπουδάζει marketing στο Ηνωμένο Βασίλειο) μέσω facebook ή twitter σε πραγματικό χρόνο, αποκαλώντας την -και εδώ είναι το σημαντικό- SISTER, δηλαδή ΑΔΕΡΦΗ μου, δίχως να την έχει δει ποτέ από κοντά, απλά και μόνο επειδή και οι δύο -θεωρούν πως- είναι μέλη της Ummah (Κοινότητας των πιστών), τίποτα αντίστοιχο ή παρεμφερές δεν έχει παρατηρηθεί σε επίπεδο ευρωπαϊκής κοινότητας, η οποία επιδιώκει να είναι μάλιστα μια «κοινότητα πεπρωμένου».

Εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα 'σαι.

Μετά την χρηματο-οικονομική κρίση του 1997-1998 στην Ασία, πολλοί αναλυτές απέρριψαν ως αυταπάτη την άνοδο της Ανατολικής Ασίας· και σήμερα, είναι αρκετά σύνηθες να ακούει κανείς τοποθετήσεις για μια επικείμενη χρηματο-οικονομική κρίση που θα ξεσπάσει στην Κίνα και θα αποκαλύψει, όπως υποστηρίζεται, το πόσο λανθασμένες είναι οι εκτιμήσεις για την άνοδό της.
Το ερώτημα εάν θα ξεσπάσει μια τέτοια κρίση στην Κίνα ή όχι είναι ανοιχτό.
Αλλά οποιαδήποτε τέτοια κρίση λίγο έχει να κάνει με το εάν το επίκεντρο της παγκόσμιας κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης μετατοπίζεται ή θα μετατοπιστεί προς την Κίνα... ιστορικά, οι βαθύτερες χρηματο-οικονομικές κρίσεις έχουν συμβεί στα νεοαναδυόμενα επίκεντρα της παγκόσμιας συσσώρευσης κεφαλαίου, στο Λονδίνο το 1772, τη Νέα Υόρκη το 1929...
Θα ήταν αστείο να υποστηρίξουμε ότι το κραχ της Γουόλ Στρητ του 1929-’31 και η Μεγάλη Ύφεση που ακολούθησε αποτελούσαν ενδείξεις ότι το επίκεντρο της συσσώρευσης κεφαλαίου δεν μετατοπιζόταν προς τις ΗΠΑ κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα!
Παρομοίως, δεν έχει κανένα νόημα να υποστηρίξουμε το ίδιο για τις χρηματο-οικονομικές κρίσεις που ξεσπούν ή θα ξεσπάσουν στην Ανατολική Ασία κατά τα τέλη του 20ου και τις αρχές του 21ου αιώνα. Arrighi Giovanni

Μια πιθανή «κρίση» στην Κίνα, απλά θα επισφραγίσει το πέρασμα ή/και την μετατόπιση προς την Ανατολική Ασία.

Ολοκληρώνω με τα επισυμβαίνοντα επί της απαστράπτουσας αριστεροδεξιάς ιδεολογοχώρας.
Τα κόμματα πλέον στο -μόνο κατ'όνομα- «ελληνικό πολιτικό σύστημα», δεν είναι φορείς κοινωνικής ενσωμάτωσης, αντιπροσώπευσης και εναρμόνισης συμφερόντων, αλλά έχουν εκπέσει και εκφυλιστεί σε ομάδες πίεσης (όπως τα λόμπι συμφερόντων) που διεκδικούν τροποποιήσεις στο τρίτο αναθεωρημένο «σχέδιο της Τρόικας».
Στις επόμενες εκλογές, αυτά τα δήθεν κόμματα, δηλαδή αυτές οι ομάδες πίεσης, θα ανταγωνιστούν για την κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση διεκδικώντας την κυβερνητική εξουσία.

Είναι μια μεγάλη υποβάθμιση της πολιτικής ζωής, και αυτό είναι ορατό εντός και εκτός του κοινοβουλίου.
Για να κρυφτεί αυτή η γύμνια βέβαια, χρειάζονται τόνοι υπεραριστεροδεξιών ιδεολογισμών.

Η κυριαρχία της χώρας δεν καταλύθηκε με την υπερχρέωση.
Αυτή ήταν το επακόλουθο του πολιτικού ελέγχου της χώρας και των κομμάτων, της αλλοίωσης του πολιτικού συστήματος από εξωεθνικούς, εξωθεσμικούς και εξωπολιτικούς παράγοντες.
Έτσι οδηγηθήκαμε στη διάρρηξη των δεσμών ανάμεσα σε εντολέα και εντολοδόχο και στην παράδοση της εθνικής εδαφικής βάσης σε εξωεθνικά κέντρα.
Η Ελλάδα ως κρατική οντότητα, αυτόνομο εθνικό πολιτικό σύστημα και συνταγματική τάξη δεν υφίσταται.

Κάπως έτσι διαμορφώνεται το εσωτερικό πολιτικό σκηνικόκαι κυλά η ζωή στο μετακυρίαρχο και μεταδημοκρατικό πολιτειακό καθεστώς αποικιοποίησης της χώρας. Τώρα απλά παρακολουθούμε το νομιμοποιητικό κουκλοθέατρο.

.~`~.

- Οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες ή «πόσο θα ανέβει ο Φ.Π.Α στο γάλα»; Η «Ευρώπη» σε μια ματιά.

- Εξωτερικές ροές και εσωτερική απίσχνανση.

- Πλανήτης Ελλάδα σε νέες περιπέτειες...
I) Παγκόσμιες διακρίσεις
II) Ανησυχητική επισήμανση-υπενθύμιση περί ηθικής και ασφάλειας και
III) Η ωραία μας γειτονιά ή πως είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.

- Πεδία αποσταθεροποίησης και Ελλάδα.

- Δύο χάρτες που αφορούν την Ελλάδα και μια αναφορά στις τρέχουσες πλανητικές εξελίξεις.

08/15/15--09:42:

Πολιτιστικές μακροδομές: Γενικές παρατηρήσεις για την μετακίνηση του κέντρου βάρους της χριστιανικής ανθρωπογεωγραφίας προς τον Παγκόσμιο Νότο.

.~`~.

Εισαγωγή

Το κέντρο βάρους του χριστιανισμού, από το 1900 και ύστερα, σταδιακά μετακινείται προς εξωευρωπαϊκούς χώρους. Πλέον βρίσκεται στον Παγκόσμιο Νότο. Συγκεκριμένα μεταξύ Λατινικής Αμερικής και -Κεντρικής και Νότιας- Αφρικής (South-South του Νότιου Ατλαντικού).
Ορισμένοι μπορεί να υποτιμούν το ζήτημα.
Οι συνέπειες της συγκεκριμένης εξέλιξης, όμως, είναι απτές και «ρεαλιστικότατες» στο πλαίσιο εξέτασης των Μακροδομώνκαι του Πλανητικού Μετασχηματισμού.

Πριν από έναν αιώνα, το 80% περίπου των Χριστιανών ζούσαν στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Το 2005, το ποσοστό αυτό είχε πέσει κάτω από το 40%.
Αντίθετα τα ποσοστά των Χριστιανών εκτοξεύθηκαν στον Παγκόσμιο Νότο.
Στις μέρες μας, οι ΛατινοΑμερικάνοι, οι Αφρικανοί και οι ΆπωΑσιάτες είναι πιο χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι του Χριστιανισμού από τους Ευρωπαίους (κυρίως δυτικούς και βόρειους) και τους ΒορειοΑμερικανούς.

Το 1900, από τις πρώτες δέκα χριστιανικές χώρες, οι εννέα ήταν «δυτικές» - εξαίρεση αποτελούσε η Βραζιλία.
Το 2005, είχαν απομείνει μόλις τρεις «δυτικές» χώρες.
Οι Η.Π.Α, η Ρωσία και η Γερμανία (εφόσον, όμως, οι «δυτικοί» δεν θεωρούν τη Ρωσία «δυτική», θα πρέπει μιλήσουμε για δύο χώρες, και μάλιστα για δύο προτεσταντικές, κατά βάση, χώρες.
Η μια λουθηρανίζουσα και η άλλη καλβινίζουσα).
Πιο συγκεκριμένα.
Το 1900, οι δέκα πρώτες χριστιανικές χώρες, με βάση τον πληθυσμό τους, ήταν οι εξής:
Ηνωμένες Πολιτείες, Ρωσία, Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία, Ιταλία, Ουκρανία, Πολωνία, Ισπανία και τέλος, Βραζιλία. Το 2005, οι πρώτες δέκα χώρες ήταν οι εξής: Ηνωμένες Πολιτείες, Βραζιλία, Μεξικό, Κίνα, Ρωσία, Φιλιππίνες, Γερμανία, Νιγηρία, Ινδία, Κονγκό-Ζαΐρ.

Θυμίζω πως ανάμεσα στα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου, η ευρωπαϊκή ήπειρος άγγιξε την οικονομική και δημογραφική της κορύφωση. Γύρω στο 1900, η Ευρώπη αποτελούσε περίπου το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού (για τα σημερινά μεγέθη: Μακροδομές).

.~`~.

Γενικές παρατηρήσεις σε αδρές γραμμές

Στην αμερικανική ήπειρο έχουμε στο Βορρά τις κατά βάση προτεσταντικές (για πόσο ακόμα;) Η.Π.Α και στο Νότο την κατά βάση ρωμαιοκαθολική Βραζιλία. Εάν συνυπολογίσουμε, όμως, πως και το συνορεύον με τις Η.Π.Α, Μεξικό, βρίσκεται στις πρώτες δέκα χριστιανικές χώρες είναι εμφανές πως η ισορροπία δυνάμεων στην αμερικανική ήπειρο, κινείται σαφώς υπέρ του -κατάλληλα προσαρμοσμένου στην αυτόχθονη κουλτούρα- ρωμαιοκαθολικισμού.
Κάτι που σημαίνει πως ο προτεσταντισμός, ο οποίος έχει τόσο ευρωπαικό πρωτογενές όσο και αφροαμερικανικό δευτερογενές ανθρωπολογικό υπόστρωμα, θα οδηγηθεί σε παραχωρήσεις προς τους λατινοαμερικάνικους ιθαγενείς πληθυσμούς.

Την Ινδία και τη Νιγηρία, τις συναντάμε τόσο στις πρώτες δέκα χριστιανικές όσο και στις πρώτες δέκα μουσουλμανικές χώρες (οι μουσουλμάνοι είναι απείρως περισσότεροι στην Ινδία από ότι οι χριστιανοί, και πάλι όμως, η Ινδία έχει περισσότερους χριστιανούς από τις πιο πολλές ευρωπαϊκές χώρες).
Οι δύο αυτές χώρες, πέρα από αισθητήρες εξελίξεων λοιπόν, θα είναι και εξαιρετικά σημαντικά πεδία διαλόγου/αντιπαράθεσης/σύνθεσης που θα διαμορφωθούν και από τα γεωγραφικά, φυλετικά (tribal), κοινωνικοοικονομικά και πολιτισμικά τους δεδομένα, στοιχεία και υποστρώματα.
Οι δύο αυτές μη αραβικές και μη σημιτικές χώρες οριοθετούν την νοτιοανατολική και νοτιοδυτική χερσαία γεωγραφία του Ισλάμ.
Το Ισλάμ στο εσωτερικό του έχει πολλούς κόσμους, σιιτικούς, σουνιτικούς, μη αραβικούς, τουρκόφωνους, νοτιοασιατικούς, αφρικανικούς κ.λπ.

Η Κίνα βρίσκεται στην τέταρτη θέση με περίπου 100 εκατομμύρια χριστιανούς στα εδάφη της. Προσπαθεί να «εθνικοποιήσει» τον χριστιανισμό της, γιατί ως γνωστόν, την περίοδο της αποικιοκρατίας, οι χριστιανικοί πληθυσμοί -και όχι μόνον αυτοί- εργαλειοποίηθηκαν από τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις (η Νότιος Κορέα, σε σχέση με το συνολικό πληθυσμό της, έχει μεγάλο ποσοστό χριστιανών - «δυτικών» εννοείται, δηλαδή προτεσταντών και ρωμαιοκαθολικών).
Ο φόβος είναι πως οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χρησιμοποιήσουν τμήματα των προτεσταντικών πληθυσμιακών συνόλων προς «εκδημοκρατισμό» της Κίνας.

Στον προηγούμενο χάρτη αποτυπώνονται οι πρώτες δέκα χριστιανικές χώρες, το 2005.
Αυτό που παρατηρούμε, είναι πως ο χριστιανισμός, ως αισθητήρας και ως αποτύπωση των παγκόσμιων εξελίξεων, βρίσκεται πιο κοντά στην πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης από ότι τα δυτικοευρωκεντρικάπροοδευτικά σχήματα -αγγλοσαξονικής λιμπεραλιστικής- «παγκοσμιοποίησης» τύπου Fukuyama (Τέλος της Ιστορίας) τα οποία -αποδέχονται σε μεγάλο βαθμό με παραλλαγμένα περιεχόμενα και οι μαρξιστές- και τοποθετούν στο κέντρο τις Η.Π.Α ή τον ΕυρωΑτλαντικό χώρο («Δύση») και ιεραρχούν ή περιφερειοποιούν τον υπόλοιπο πλανήτη σε σχέση με αυτό το κέντρο (οδηγούμενα μέσω διπολικών ή τριπολικών σχημάτων σε προοδευτικά ιστορικά εξελικτικά στάδια: Είναι μια αντίληψη αυτονόητη, εφ'όσον εκκινεί κανείς από την επιδίωξη να δείξει ότι υπάρχει «ένας και μόνο» πολιτισμός.
Ο «δυτικός» έτσι πολιτισμός αντεπαρατέθη προς όλους τους άλλους, με σκοπό όχι την ερευνητική σύγκριση αλλά απλώς την αγνόηση τους...
Για την κύρια «ιδεολογική» διαμάχη των καιρών μας).

Σήμερα η Ευρώπη αποτελεί πολιτιστικώς νησίδα, η οποία αντιμετωπίζει όλους τους άλλους πολιτισμούς ως είδος πειρατών.
Αλλά αυτό δεν είναι τυχαίο.
Οδεύοντας κανείς τον δρόμο της δυτικοευρωπαϊκής ιστοριογραφίας, αντιμετωπίζει φως όσο δεν εξέρχεται των κατά προσέγγιση γεωγραφικών ορίων της δυτικής Ευρώπης.
Από εκεί και πέρα το σκοτάδι έρχεται απότομα, διότι ακριβώς σκοπός της ιστοριογραφικής ασκήσεως είναι να κατοχυρώση το υπάρχον ως έστι και κυρίως να επιβεβαιώση την «γραμμική» περί ιστορίας αντίληψη, που αποτελεί εγγύηση διατηρήσεως του υπάρχοντος χωρίς μεταβολή και, κυρίως, χωρίς «έξωθεν» επηρεασμούς.
Με διάφορες «κοινωνιολογικές προσεγγίσεις» των άλλων πολιτισμών (A. Comte, Hegel, Μαρξ, E. Durkheim, Βέμπερ, Γκομπινώ - II)και με κατασκευές «συνθημάτων» γι'αυτούς, σκοπούμενο πάντα ήταν να δοθεί στον δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό πολιτιστική ανα τον κόσμο αποστολή, πράγμα που στον ιδεολογικό τομέα ήταν ακριβώς αντίστοιχο με τα αξιώματα του φιλελευθερισμού περί «διεθνούς κατανομής εργασίας» και «διεθνούς οικονομικής συνεργασίας», των οποίων το πρακτικό νόημα ήταν να καταργηθεί η όποια αυτοδυναμία των άλλων πολιτισμών, για να «ενσωματωθούν» οι οικονομίες τους στον προγραμματισμό της δυτικόευρωπαϊκής παραγωγής... όχι οι πρώτες ύλες, αλλά η συρρίκνωση των άλλων πολιτισμών υπήρξε η προϋπόθεση συγκεντρώσεως του κεφαλαίου της βιομηχανικής παραγωγής.
Η προβληματική των σχέσεων «Ευρώπης» - Μεσογείου

Μέχρι το 2030, στις πρώτες δέκα χριστιανικές χώρες, θα υπάρχει μια μόλις «δυτική» ή «βόρεια»:
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (τι είδους «χριστιανισμός» θα είναι αυτός είναι άλλο ζήτημα). Το 1980, η κυρίαρχη χριστιανική γλώσσα ήταν τα Ισπανικά, με την Κινεζική, την Ινδική και την Σουαχίλι να αποκτούν όλο και μεγαλύτερο γλωσσικό μερίδιο και βαρύτητα για την χριστιανική ανθρωπογεωγραφία (η οποία αποτελεί πάνω από το 30% του πληθυσμού του πλανήτη).

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

- Μακροδομές

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/search/label/Μακροδομές

- Παγκόσμιες πληθυσμιακές εξελίξεις και «Δύση».

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/05/blog-post_9.html

- Τρία σχόλια για τον πλανητικό μετασχηματισμό: Περί «Δύσεως», πολυπληθέστερων χωρών και μεγεθών αστικοποίησης.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/05/blog-post_96.html

- Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB) και Πλανητικός Μετασχηματισμός.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/04/asian-infrastructure-investment-bank_4.html

- II) Ανατολική Ασία, Βόρεια Αμερική και Ευρώπη. Μεγέθη και στοιχεία με βάση την οικονομική, πολιτική και ιστορική Γεωγραφία. I) Εξέλιξη ανεπτυγμένων οικονομιών (G7) και αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων οικονομίων της Ασίας (Emerging and developing Asia) από τη δεκαετία του 1980 έως σήμερα. Με αφορμή τη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Aσιατική Επενδυτική Τράπεζα Υποδομών (Asian Infrastructure Investment Bank - AIIB).

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/03/ii-i-g7-emerging-and-developing-asia.html

- I. Άνοδος και πτώση αυτοκρατοριών. Η.Π.Α - Κίνα - Ρωσία - Η.Β (1820-2020) II. Ασία - Β. Αμερική - Ε.Ε (1950-2020). GDP based (PPP) share of world total (%). Πλανητικός μετασχηματισμός.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/03/i-1820-2020-ii-1950-2020-gdp-based-ppp.html

- Παγκόσμια, δυτικά και ευρωπαϊκά οικονομικά και πληθυσμιακά μεγέθη κατά τον πλανητικό μετασχηματισμό.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/03/blog-post_80.html

- There's nothing you can do, to stop it from happening.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2014/10/theres-nothing-you-can-do-to-stop-it.html

- Τέσσερις Μεγα-Τάσεις που θα καθορίσουν τον 21ο αιώνα.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/05/20-21.html

- Κίνα, Ανατολική Μεσόγειος και Φιλελεύθερη Τάξη σε έναν ΜεταΔυτικό Κόσμο - μέρος α´: I) The Future of the International Liberal Order II) China’s Increasing Role in the Mediterranean III) NATO Should Adapt Geographic Division of Labor, Work with China in Mediterranean και IV) Επιλογικές Επισημάνσεις.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/02/i-future-of-international-liberal-order.html

- Ο Ατλαντικός Ωκεανός στις αρχές του 21ου αιώνα - μέρος α´.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/04/21.html

- Δυτικο(ευρω)κεντρικός επαρχιωτισμός και Κίνα. Μια σύντομη εισαγωγική αναφορά.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2014/09/blog-post_60.html

- Στοιχεία και μεγέθη συντομο/τηλεγραφικής νοοτροπίας και λογικής για τον Πλανητικό Μετασχηματισμό.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/06/blog-post_12.html

- Πέρα από τα -ευρωζωνικά- δένδρα. Επαναφορά στο -πλανητικό- δάσος. Πλανητικός μετασχηματισμός και Μακροδομές.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/07/blog-post_31.html

- Από το ευρωκεντρικό πολυπολικό στο εξωευρωπαϊκό διπολικό σύστημα. Ιστορική αναδρομή και επιπτώσεις για τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη και την Ε.Ε.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/08/blog-post_6.html

- Γιατί επικράτησαν οι «φιλελεύθερες δημοκρατίες» στον 20ο αιώνα και τέσσερις Μεγα-Τάσεις που θα καθορίσουν τον 21ο αιώνα.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/05/20-21.html

- Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ένας ιστορικός κύκλος.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/05/blog-post_8.html

08/19/15--10:18:

Εξαΰλωση, καταστροφή και κατακερματισμός εθνοκρατικών σχηματισμών και επανασύσταση παλαιοαυτοκρατορικών δομών με «νέα» μορφή.

Είναι διαφορετικό πράγμα να αναγνωρίζεις τις ιστορικές, κοινωνικές, εθνολογικές και γεωπολιτικές παθογένειες και καταστροφές που επήλθαν από τη δημιουργία εθνικών κρατών σε πολλές περιπτώσεις, και διαφορετικό πράγμα η αποδοχή μιας μεθοδευμένης επιχείρησης καταστροφής τους με συγκεκριμένους τρόπους.
Η εξωγενός υποβοηθούμενη και επιβαλλόμενη κατάρρευση και καταστροφή εθνικών κρατών, γεννά τερατογονίες και ορισμένες εκατοντάδες χιλιάδες -ή και εκατομμύρια- εκτοπισμένων ανθρώπων. Οπωσδήποτε υπάρχουν εθνικά κράτη, τα οποία μέσω της αποκοπής τους από το περιβάλλον τους και στρεφόμενα εναντίον του, αποτελούν βαρίδια για ολόκληρες περιοχές.
Τα προηγούμενα, όμως, δεν οδηγούν σε νομιμοποίηση ή αποδοχή των μεθοδεύσεων που γίνονται πάνω από τα κεφάλια των κοινωνιών.
Είναι διαφορετικό πράγμα οι αδυναμίες και οι παθογένειες των εθνικών κρατών και διαφορετικό πράγμα η ηθελημένη αποδόμηση ή πολτοποίηση τους με συγκεκριμένους τρόπους και για συγκεκριμένους σκοπούς (τα περί παγκοσμιοποίησης είναι νομιμοποιητικές γενικολογίες.
Υπό την «παγκοσμιοποίηση», οι ισχυρές πολιτικές μονάδες ισχυροποιούνται και οι αδύναμες, ανάλογα το πολιτισμικό υπόστρωμα και τις εξωγενές παρεμβάσεις, κατακερματίζονται. Επίσης, η απαρχή ή η καταγωγή της ευρωπαϊκής υπερεθνικότητας (european supranationalism) ουδεμία σχέση έχει με την «παγκοσμιοποίηση» και τις «τεχνολογικές εξελίξεις» όπως συνήθως εξιστορείται κατά το κυρίαρχο μυθο-τεχνο-λογικό αφήγημα.
Σχετίζεται με πολιτικές αποφάσεις της μεταπολεμικής περιόδου για τη συλλογική διαχείριση εδαφών, τη συγκυριαρχία και την «κοινή μοίρα» συγκεκριμένων εθνών - θα επανέλθω επί του θέματος).

Όσες και όσοι είναι «οπαδοί» της αντιπροσώπευσης, του κράτους δικαίου, της λογοδοσίας, της σχέσης εντολέα-εντολοδόχου και γενικότερα του συνταγματικού κράτους δε νομίζω πως έχουν αντιληφθεί τι έρχεται με την «υπέρβαση» του λεγόμενου εθνικού κράτους.
Ουσιαστικά μιλάμε για το κυρίαρχο κράτος που θεμελιώνεται το 1648 με τη συνθήκη της Βεστφαλίας και όχι με τη Γαλλική Επανάσταση.
Με τη Γαλλική και Αμερικανική επανάσταση η αρχή της (διεθνούς) νομιμότητας παύει να είναι δυναστική και γίνεται εθνική και λαϊκή (σας θυμίζει κάτι η δαιμονοποίηση της σύνθεσης αυτών των δύο εννοιών;) και το -ήδη υφιστάμενο- κυρίαρχο κράτος αποκτά τον εθνικό, λαϊκό και ρεπουμπλικανικό του χαρακτήρα.
Η διαπίστωση στις μέρες μας είναι πως υπάρχει ολομέτωπη επίθεση ενάντια στο εθνικό κράτος (βέβαια αυτό είναι παλαιό ζήτημα). Δυστυχώς, κατά την προσωπική μου άποψη τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.
Είναι χειρότερα. Δεν αποδομείται απλά το εθνικό κράτος, αλλά το κυρίαρχο κράτος και συνολικά η έννοια της -βεστφαλιανής- κυριαρχίας.
Ο κόσμος δεν παραμένει σταθερός, υπόκεινται σε αλλαγές, το ίδιο και οι πολιτικές μονάδες.
Θα πρέπει όμως να εξηγήσουν οι αριστεροδεξιοί νεοαυτοκρατοριστές -γιατί περί αυτού πρόκειται- που οδηγούμαστε.
Το «τι» αλλά και το «πως» έχουν τη σημασία τους.

Έχω επανειλημμένως αναφερθεί στον κοινωνικό κατακερματισμό, την πολιτική «βαλκανοποίηση», τη μεταεθνική χυλοποίηση, την οικειοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών, την οικονομική απίσχανση, την απονομιμοποίηση κυβερνήσεων και αποδόμηση εθνικών πολιτικών συστημάτων. Δηλαδή την πολτοποίηση των εθνοκρατικών κοινωνικών σχηματισμών και τη μετατροπή τους σε εδαφικούς τέτοιους [I) Οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες ή «πόσο θα ανέβει ο Φ.Π.Α στο γάλα»; - II) Εξωτερικές ροές και εσωτερική απίσχνανση].

Όσα συνέβησαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν στη Λιβύη, στη Συρία, στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν (αλλά και στο Μάλι ή αλλού), δεν είναι «φυσικά φαινόμενα» - και ούτε τα εκατομμύρια των ανθρώπων που εγκαταλείπουν τις εστίες τους «φεύγουν» λόγω «φυσικών φαινομένων».
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όχι μόνο δεν δημιούργησαν μια «Παγκόσμια Τάξη», αλλά οι πολιτικές τους οδήγησαν σε «Παγκόσμια Αταξία»:

1) Many of these refugees aren’t so much fleeing poverty in the abstract as they are fleeing failures of American policy - in Libya, Syria, Iraq, and Afghanistan. History will not judge us well for the part we have played in this crisis. The liberal humanitarians of the Obama Administration and the self-confident neoconservatives of the Bush years have together left quite a mess behind them... This isn’t all America’s fault, of course, and in many ways the breakdown of these societies predates any policy mistakes Washington made. Nevertheless, we... should think hard about what we are doing in response to the wave of wretchedness overtaking so many people. New World Disorder. The World Is Not Flat - Τhe American Interest

2)Η επικράτηση των ΗΠΑ και του ιδεολογικού τούς προτάγματος στον Ψυχρό Πόλεμο έφερε στη Δύση, και κυρίως στις ΗΠΑ, την ψευδαίσθηση της πλήρούς και οριστικής επικράτησης του δυτικού προτάγματος, του «τέλούς της ιστορίας» όπως χαρακτηριστικά υποστήριξε ο Fukuyama.
Η φιλελεύθερη δημοκρατία και ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής θα αποτελούσαν πλέον μονόδρομο και, μέσω της παγκοσμιοποίησης, θα διαδίδονταν και στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Η 11η Σεπτεμβρίού έθεσε τέλος στην ευφορία και ήρθε να υπογραμμίσει με τραγικό τρόπο την άναρχη φύση του διεθνούς συστήματος και την αέναη διαπάλη για επιβίωση και επιβολή ανάμεσα σε δρώντες με αντικρουόμενα συμφέροντα.
Οι ουιλσονιανοί ιδεαλιστές αντέδρασαν στο πρόβλημα αυτό ισχυριζόμενοι ότι η ρίζα του προβλήματος βρισκόταν στην απουσία της δημοκρατίας από τη Μέση Ανατολή.
Η λύση ήταν προφανής: εξαγωγή της δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή και τελικά στον ευρύτερο ισλαμικό χώρο.
Η αποδόμηση των ανελεύθερων καθεστώτων και η οικοδόμηση νέων δημοκρατικών στη θέση τούς θα έλυνε αυτομάτως το πρόβλημα της τρομοκρατίας.
Ο ουιλσονιανός ιδεαλισμός με την έμφαση στη στρατιωτική ισχύ ήρθε να αποτελέσει τη βάση του νεοσυντηρητικού credo.
Οι νεοσυντηρητικοί πίστεύαν ότι οι ΗΠΑ είχαν την πρωτοκαθεδρία όσον αφορά στη στρατιωτική ισχύ στο διεθνές σύστημα και, συνεπώς, έπρεπε να χρησιμοποιήσούν την ισχύ αυτή προκειμένού να διαμορφώσούν το διεθνές σύστημα με τρόπο που να εξυπηρετείται το εθνικό τούς συμφέρον...
Το να αποκαλεί κανείς την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Bush συντηρητική ή νεοσυντηρητική, βεβαίως αντίκειται στην ίδια την έννοια και την ιδεολογία του συντηρητισμού.
Πρόκειται για μια ακραία αναθεωρητική πολιτική, η οποία έχει τον ιδεαλιστικό στόχο της εξαγωγής της δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή, στον ευρύτερο ισλαμικό χώρο και τελικά στον πλανήτη ολόκληρο, και το πραγματοποιεί μονομερώς με τη χρήση στρατιωτικής ισχύος.
Περί... χειρισμού της Μέσης Ανατολής από τους ουιλσονιανούς ιδεαλιστές και τους νεοσυντηρητικούς.

Ο ουιλσονιανός ανθρωπιστικός ιδεαλισμός λειτουργεί συμπληρωματικά με τον «εξαγωγικό νεοσυντηρητικό δημοκρατισμό», αλλά με διαφορετικά μέσα.
Μετά τις αποτυχημένες προσπάθειες των νεοσυντηρητικών για την «εξαγωγή» και μεταφύτευση της «δημοκρατίας» με στρατιωτικά μέσα, οι δημοκρατικοί στράφηκαν στους λεγόμενους «proxy wars», τους πολέμους δια αντιπροσώπων, και στην αναβίωση της Global Democratic Revolution (Παγκόσμια Δημοκρατική Επανάσταση), η οποία αντλεί την καταγωγή της από ψυχροπολεμικούς ρεπουμπλικανικούς-ρηγκανικούς κύκλους.

Ακολουθούν, ένα απομαγνητοφωνημένο κείμενο, απόσπασμα από ομιλία και ένα κείμενο αρκετά παλαιό το οποίο όμως θέτει -αν και με υπερβολικά πολεμικό τρόπο- το κεντρικό ζήτημα. Δηλαδή τη σχέση «δημοκρατικών ή συνταγματικών» κυρίαρχων εθνικών κρατών με τις αυταρχικές και δεσποτικές αυτοκρατορίες (Καρολλίγεια, Αψβουργική, Οθωμανική και Τσαρική).
Ουσιαστικά οδηγούμαστε σε μια επανασύσταση των τελευταίων με «προοδευτικά» επιχειρήματα.
Η παλαιά υπερχιλιετής διαμάχη ανάμεσα σε Πόλη-Κράτος και Αυτοκρατορία, επιστρέφει για μια ακόμη φορά (Ελληνικά, Αναγεννησιακά, Ελβετικά, Εθνικά κράτη και Μονάρχες από τη μια, Αυτοκρατορία, Αριστοκρατία και Εκκλησία από την άλλη).
Με όρους που έθεσα στο σημείωμα περί του «κεντρισμού» ως οικονομικο-πολιτικού μονόλογου, οδηγούμαστε σε σύγκρουση της πολιτικής με την πολιτιστική «δημοκρατία».

Ενόσω οι βασιλείς κέρδιζαν τον αγώνα εναντίον της εκκλησίας, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επίσης υποχωρούσε μπροστά στην επέλαση τους...
Η ειρήνη της Βεστφαλίας, το 1648, η οποία τερμάτισε τον πόλεμο, σηματοδότησε τον θρίαμβο του μονάρχη τόσο επί της Αυτοκρατορίας όσο και επί της εκκλησίας...
Ενώ κέρδιζαν τον αγώνα εναντίον της οικουμενικότητας της εκκλησίας και της Αυτοκρατορίας, οι μονάρχες σημείωναν ταυτόχρονα επιτυχίες εναντίον του φεουδαρχικού τοπικισμού.
Για την ακρίβεια, οι δύο αυτές διαδικασίες ήταν αλληλένδετες.
Η εκκλησία ήταν μεν οικουμενικός οργανισμός, όμως μεγάλο μέρος της ισχύος της ήταν τοπικό... [Δ`~.: είναι εμφανής η επαναφορά στις μέρες μας της «διαλεκτικής» σχέσης υπερεθνικότητας (supranationalism/ity) και αυτονομιστικών ή άλλων κινημάτων σε υποεθνικό-τοπικό επίπεδο] Τύποι πολιτικής οργάνωσης που έπρεπε να υπερνικήθούν για να δημιουργηθεί το σύγχρονο κράτος (εν συντομία) μέρος α´.

Το πρώτο κείμενο (I) είναι απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα, και είναι πρόσφατο. Το δεύτερο είναι απόσπασμα από ένα κείμενο (II) αρκετά παλαιότερο.
Όπου γράφει «αριστερά» εγώ διαβάζω πλέον νεοαυτοκρατορική αριστεροδεξιά (κατά τον τρόπο που ο ουιλσονιανός ανθρωπιστικός ιδεαλισμός λειτουργεί συμπληρωματικά και αποτελεί μια ενότητα με τον «εξαγωγικό νεοσυντηρητικό δημοκρατισμό»).
Όπως κατάντησε στις μέρες μας (γιατί περί κατάντιας πρόκειται) ο διαφορισμός Αριστερα/Δεξιά εντός του ΕυρωΑτλαντικού χώρου, η «αριστερά» επικυρώνει τις πολιτιστικές προϋποθέσειςτου συστήματος της «δεξιάς» ασκώντας κριτική για τα κοινωνικά αποτελέσματατου (επικυρώνοντας όμως τις πολιτιστικές του προϋποθέσεις).
Έτσι, οι κοινωνίες αλέθονται και οδηγούνται σε μια συστηματική αποσάθρωση των υλικών και πνευματικών συνθηκών ύπαρξής τους (δημογραφικών, πολιτισμικών, οικονομικών, θεσμικών, πολιτικών).
Το κεντρικό όμως ζήτημα δεν είναι «η αριστερά και η δεξιά», αλλά η προσπάθεια καταστροφής του διακρατικού συστήματος.
Θυμίζω, τέλος, πως η γερμανοναζιστική Ευρώπη του τρίτου Ράϊχ, δεν ήταν μια Ευρώπη των κυρίαρχων εθνικών κρατών, αλλά μια προσπάθεια δημιουργίας/ανασύστασης μιας κοσμο/αυτοκρατορίας.
Επαναλαμβάνω. Δεν έχει σημασία μονάχα το «τι» αλλά και το «πως».

Ευρισκόμεθα, παριστάμεθα μάρτυρες μιας ολομέτωπης επιθέσεως, συνολικώς κατά του έθνους κράτους.
Σε πλανητικό επίπεδο.
Αυτό είναι το ζήτημα. Εμείς έχουμε εθιστεί δικαίως και ευλόγως να μιλούμε με όρους κυριαρχίας και εδαφικότητος (territoriality)...
Παριστάμεθα μάρτυρες μια λυσσώδους, ανηλεούς επιθέσεως, εις άπαντα τα μέτωπα, κατά της ίδιας της ιδέας του έθνους κράτους...
Στο οικονομικό πεδίο, με τη συντριπτική επικράτηση αυτού του άυλου, μεταφορντικού, μεταβιομηχανικού, εικονικού καπιταλισμού Turbo/Raubtierkapitalismus, τούρμπο-καπιταλισμό των αρπακτικών, άλλοι τον ονομάζουν καζίνο-καπιταλισμό.
Στο στρατιωτικό και διπλωματικό πεδίο, με την απροκάλυπτη επέμβαση, εις τα εσωτερικά ανεξαρτήτων κρατών, υπό τα γελοία και ιστορικώς βεβαρημένα αυτά προσχήματα διασώσεως/προστασίας ανθρώπινων και μειονοτικών δικαιωμάτων, εκ μέρους των πλανητικών και περιφερειακών δυνάμεων.
Στο φαντασιακό, το οποίο εγώ προσωπικώς θεωρώ απείρως κρισιμότερο.
Στο φαντασιακό, στο πολιτισμικό, στο ιδεολογικό πεδίο...
Η επίθεση κατά της ιδέας του έθνους κράτους είναι ασύλληπτη.
Δεν μπορεί κανείς να διανοηθεί εάν δεν έχει μελετήσει εμβριθώς το ζήτημα που έχει φτάσει το πράγμα...
Και βεβαίως για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους... κύριο εργαλείο αποδομήσεως του έθνους κράτους, βασικό εργαλείο, πολύτιμο και αναντικατάστατο, έχει καταδειχθεί ο μαζικός εποικισμός ιστορικών μητροπολιτικών χώρων και η εθνοπολιτική αναδιάταξη.
Οι Γερμανοί το ονόμαζαν Umvolkung, το έκαναν στην Ουκρανία, το σχεδίαζαν για τη μείζονα Ρωσία...
Αυτή τη στιγμή χαριτωμένα και εξωραϊστικά, ψευδώς καταχρηστικώς και εκ του πονηρού λέγεται... μετανάστευση.
Ενώ πρόκειται κατ'εξοχήν για εργαλείο εθνοπολιτικής αναδιατάξεως (Umvolkung)...

Ειδικώς για την Ελλάδα... μιλώ για την επερχομένη κοσοβοποίηση της Ελλάδος.
Οφείλω να σας πω ότι είμαι άκρως απαισιόδοξος, και ότι έχω εν τω μεταξύ αναθεωρήσει και ανακρούσει πρύμναν, διότι φοβούμαι ότι δεν θα έχουμε την πολυτέλεια της κοσοβοποιήσεως. Διότι κοσοβοποίηση σήμαινε... ενδεχομένως υφαρπαγή μιας Θράκης, μιας Λέσβου, μιας Χίου.
Εδώ που φτάσαμε, μικρό το κακό, τρόπος του λέγειν.
Εδώ μιλούμε για... ρουαντοποίηση, εδώ μιλούμε για βοσνιοποίηση ή λιβανοποίηση, δηλαδή για εξαέρωση αυτού τούτου του έθνους κράτους.
Δεν μιλούμε για απόσπαση μιας περιοχής με όρους territoriality (εδαφικότητας), ενδεχομένως ας πούμε η Τζαμουριά ή η σύμπασα ήπειρος... να υπαχθεί υπό αλβανική κρατική κυριαρχία, αυτό είναι το έλασσον και πολύ πιθανό να συμβεί, just a matter of time.
Εδώ μιλούμε για την ίδια την εξαέρωση και αποψίλωση αυτού τούτου του έθνους κράτους.
Τον απόλυτο γεωπολιτικό εφιάλτη. Χούτου και Τούτσι σε κάθε γειτονιά.

Και ας έρθει οποιοσδήποτε -αυτό που οι Γάλλοι ονομάζουν χαριτωμένα «Gauche caviar» ή οι Αγγλοσάξονες στα παλαιά αρχεία του '30 για τον Λόρδο Neuberger και τους λοιπούς κατευναστές, «Champagne socialist»-, ας έρθει κάποιος από αυτούς να με κατηγορήσει εμένα, να με μεμφθεί, που έκανα χωριό δεκαπέντε χρόνια της ζωής μου στο εξωτερικό με όλες τις φυλές του Ισραήλ, και είχα άριστες σχέσεις με γείτονες, συγκατοίκους, συναδέλφους, φοιτητές, Τούρκους, Παλαιστινίους, Ισραηλινούς, Πέρσες κ.λπ

Εδώ έχουμε μια επίθεση κατά της ίδιας της έννοιας της κυριαρχίας, έχουμε μια επίθεση κατά της ίδιας της έννοιας του έθνους κράτους...

Τίθεται ένα πολύ σοβαρότερο ζήτημα, που αφορά το ίδιο το μέλλον του ελληνικού εθνικού κράτους. Και ειλικρινώς διερωτώμαι, δεν βλέπουν κάποιοι άνθρωποι ότι είναι πολύ πιθανόν να χρησιμοποιηθούν... αλλογενή και αλλόφυλα και αλλόθρησκα στοιχεία, ως μοχλοί εθνοπολιτικής αναδιατάξεως;

You Tube - Ηλίας Ηλιόπουλος

Στην «νέα» στρατηγική-ιδεολογική γραμμή της Νεοταξικής Παγκόσμιας Ηγεμονίας εξέχουσα θέση κατέχει ο ιστορικός Αναθεωρητισμός.
Ο εθνομηδενισμός και η αποδόμηση της εθνικής συνείδησης, ταυτότητας και ιστορίας εξυπηρετεί ευθέως την αποσταθεροποίηση και γεωπολιτική αναδιάταξη της Ευρώπης των Εθνών.

Όπως επισημαίναμε ήδη από πολλών ετών, «ένας κρίσιμος αριθμός των δυτικών δεξαμενών σκέψεως έχει ενστερνισθεί την παλαιά και γνωστή θέση ότι τα πολυεθνικά κράτη, όπως εκείνα των Καρολιδών, των Αψβούργων ή των Οσμανιδών, υπήρξαν λειτουργικώτερα από τα διάδοχά τους εθνικά κράτη.
Η «λύση» της ανασυστάσεως των παλαιών αυτοκρατοριών, υπό άλλην βεβαίως μορφή, ως οριζουσών συνιστωσών μιας παγκοσμίου τάξεως πραγμάτων, φαίνεται να έχει προκριθεί από πολλού χρόνου, αφ’ ης στιγμής, μάλιστα, η υπερατλαντική Υπερδύναμις ομολογημένα αδυνατεί να επωμίζεται, μόνη αυτή, το υπέρογκο βάρος της περιφρουρήσεως της διεθνούς τάξεως».
Η επιχειρούμενη, όμως, από ορισμένους αναβίωση της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου (ένα νέο «Ράϊχ» – «Ευρωπαϊκός Πυρήνας») ή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (επάνοδος της Τουρκίας στην ΝΑ. Ευρώπη, 100 χρόνια μετά την εκδίωξή της το 1913, και ανάδειξή της όχι μόνον σε Περιφερειακή αλλά και σε Ευρωπαϊκή Δύναμη) προαπαιτεί οπωσδήποτε την αποδόμηση και διάλυση των ιστορικά διαμορφωμένων και πολιτικά κυριάρχων Εθνών-Κρατών της Βαλκανικής, μέσω της εθνοπολιτισμικής τους μετάλλαξης – και τον συνακόλουθο εθνοφυλετικό κατακερματισμό τους.

Ακριβώς στο σημείο αυτό, η κυρίαρχη υπερεθνική ελίτ χρησιμοποιεί τις «καλές υπηρεσίες» των νεοφιλελεύθερων διεθνιστών και των «αποδομιστών» που προέρχονται από την «μετα-νεωτερική», μετα-εθνική «Αριστερά», οι οποίοι έχουν αναδειχθεί σε «οργανικούς διανοουμένους» της Νέας Τάξης και της Παγκόσμιας Ηγεμονίας, δοθείσης και της (ιδιαζούσης) ροπής των κύκλων αυτών σε αυτό που ο Paul Gottfried αποκαλεί «Πολιτική Θεολογία», δηλαδή μία σωτηριολογική και ντετερμινιστική, κατ’ ουσίαν θεολογική, θεώρηση του κόσμου – σε εκκοσμικευμένη, όμως, μορφή (secular), και όχι σε θρησκευτική όπως άλλοτε (π.χ. Χιλιαστικός Προτεσταντισμός, Καλβινισμός κ.λ.π.). Πράγματι, η αυτοαποκαλούμενη «προοδευτική διανόηση» και η σημερινή «light» Ευρω-Αριστερά επιχειρούν, εδώ και χρόνια, να κρύψουν την ιδεολογική χρεωκοπία τους καθώς και την (ιστορική πλέον!) αδυναμία τους να διατυπώσουν μία συγκροτημένη εναλλακτική πρόταση για την πολιτική, την κοινωνία και την οικονομία, δραπετεύοντας σε έναν ολοκληρωτικής υφής (βαθύτατα αντιδημοκρατικό και δημο-φοβικό) εθνομηδενισμό.

Για αυτού του είδους την «Αριστερά», λοιπόν, το «τέλος» της πάλαι ποτέ μαρξιστικής πολιτικής θεολογίας, ο υπέρτατος νομοτελειακός σκοπός της παγκόσμιας αταξικής κοινωνίας, έχει αντικατασταθεί από το νέο «τέλος», το νέο τελικό στάδιο της ανθρωπίνης προοόδου και ιστορίας – και συνάμα, νέο υπέρτατο σκοπό προς επίτευξιν: την παγκόσμια μετα-εθνική και πολυ-πολιτισμική κοινωνία. Πρόκειται για μία ακόμη, εκκοσμικευμένη ριζοσπαστική προτεσταντική «αίρεση», από αυτές που κατά καιρούς και εποχές ενεφανίσθησαν στο ιστορικό προσκήνιο. Το φαινόμενο δεν είναι δα νέο, και έχει επαρκώς μελετηθεί, πρωτίστως από την αμερικανική διανόηση – από την πρώτη φορά που ο εξτρεμιστικός, χιλιαστικός προτεσταντισμός δίδει την θέση του σε ένα κοσμικό, πλέον, «πολιτικό» κίνημα, τον Προοδευτισμό («Progressivism»), στις ΗΠΑ κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνος, μέχρι τον «Εκκοσμικευμένο Καλβινισμό της Νέας Αριστεράς» (Secularized Calvinism of the New Left), κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνος.

Η τωρινή «αίρεση» του Ολοκληρωτικού «Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού» («Postnational/Transnational Progressivism», κατά τον John Fonte, ή απλώς «Progressivism», κατά τον Παναγιώτη Κονδύλη) δεν υστερεί ούτε σε ολοκληρωτική και μανιχαϊστική αντίληψη του κόσμου ούτε σε ιεραποστολικό ζηλωτισμό και φανατισμό ούτε σε ιδεοληπτική μονομέρεια ούτε σε ανελεύθερες και αντιδημοκρατικές πρακτικές από τις προηγούμενες.
Απ’ εναντίας!
Οι «ταλιμπάν» του «Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού» διακατέχονται εμφανώς από όλα τα τυπικά για κάθε πολιτική θεολογία σύνδρομα, αλλά στην νιοστή: επηρμένο ελιτισμό, αυτοσυνειδησία πεφωτισμένης δεσποτείας, βαθύτατη οικειοφοβία και δημοφοβία, και συνακόλουθη απύθμενη περιφρόνηση και απέχθεια προς τον «λαουτζίκο»...

Ειρήσθω δε – διόλου εν παρόδω – ότι ουδόλως φαίνεται να προβληματίζει τους «διανοουμένους» αυτής της μετηλλαγμένης, μετα-εθνικής, μετα-νεωτερικής «Αριστεράς» ότι και τα δόγματά τους και η πορεία υλοποίησής τους εγκυμονούν τεράστιες ζημίες μεν για τους λαούς, ενώ συνάδουν απολύτως προς τα σχέδια γεωπολιτικών αναδιατάξεων περιοχών και λαών, που εκπονούν οι Ηγεμονικές Δυνάμεις αλλά και προς εκείνα της υπερεθνικής κερδοσκοπούσης ολιγαρχίας.
Η αποδόμηση της εθνικής «αφήγησης» και η αναγόρευση του ιστορικά διαμορφωμένου έθνους σε δήθεν φανταστική και ιδεολογική «κατασκευή»(!), καθώς και η συνακόλουθη αναγόρευση της υπερεθνικής / μετα-εθνικής αυτοκρατορικής διακυβέρνησης και της «πολυ-πολιτισμικής» κοινωνίας (π.χ. της οθωμανικής) σε ύπατο δόγμα του Ολοκληρωτικού «Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού» και, κατά συνέπειαν, σε νέο ύψιστο εσχατολογικό σκοπό προς επιδίωξιν και επίτευξιν (μετά την κατάρρευση της προγενέστερης, μαρξιστικής-λενινιστικής πολιτικής εσχατολογίας) συνιστά μία ασύλληπτη όσο και επικίνδυνη ιστορική αναστροφή:
την επιστροφή από ένα προηγμένο στάδιο ιστορικής εξέλιξης (το στάδιο του νεωτερικού δημοκρατικού και συνταγματικού έθνους-κράτους) στο προγενέστερο, προ-δημοκρατικό, στάδιο του μεσαιωνικού Reich.

Το έθνος, όμως, ΔΕΝ είναι φανταστική ή ιδεολογική «κατασκευή», όπως προπαγανδίζουν οι ανιστόρητοι εξτρεμιστές της «αποδόμησης» και της «μεταμοντέρνας» Ολοκληρωτικής Μετα-Εθνικής «Αριστεράς», που λυμαίνονται το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της «Ελληνικής Δημοκρατίας», τα Ιστορικά και Παιδαγωγικά Τμήματα στα Πανεπιστήμιά μας, τα ΜΜΕ και τα σχολικά βιβλία. Νηφάλια και επισταμένη ιστορική μελέτη αποδεικνύει την ύπαρξη ενός διακριτού εθνολογικού-εθνοπολιτισμικού πυρήνα στα σύγχρονα έθνη της Ευρώπης, αναγομένου στην ύστερη μεσαιωνική και πρώιμη νεώτερη περίοδο (13ος-14ος αι.)... Επί τη βάσει αυτού του προϋπάρχοντος εθνολογικού-εθνοπολιτισμικού πυρήνα «οικοδομείται» αργότερα το νεωτερικό «πολιτικό έθνος» (politische Nation).

Εν προκειμένω, πρέπει να υπογραμμισθεί με έμφαση ότι το «πολιτικό έθνος», το νοούμενο ως κοινότητα πεπρωμένου (Schicksalsgemeinschaft) και ως έκφραση της Γενικής Βουλήσεως του Λαού (Volonté Generale), κατά τον Ρουσσώ, απετέλεσε μέγα επίτευγμα της ανθρωπότητος, καθ’ όσον σηματοδότησε την μετάβαση από τα πολυεθνικά, «πολυπολιτισμικά» σχήματα (αυταρχικά όπως στην Δυτική και Μέση Ευρώπη ή δεσποτικά όπως στην Οθωμανική Ανατολή) στα δημοκρατικά εθνικά κράτη, που συγκροτήθηκαν επί της λυδίας λίθου της Εθνικής/Λαϊκής Κυριαρχίας. Συγχρόνως, σε ένα άλλο επίπεδο μελέτης, το νεωτερικό Έθνος-Κράτος σήμανε την μετάβαση από το αρχαϊκό προ-στάδιο της φρατρίας στο προηγμένο στάδιο της «ΠΟΛΙΣ», υπό την αρχαιοελληνική έννοια.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ούτε άσχετο το γεγονός ότι, παραλλήλως προς την αποδόμηση των νεωτερικών Εθνών-Κρατών, μία άλλη τάση του Αναθεωρητισμού και της Μετα-Νεωτερικής «Αριστεράς» ασκείται μετά πάθους στην λατρεία των «μειονοτήτων», λησμονώντας μάλιστα την ναζιστική χρησιμοποίηση του εν λόγω στρατηγικού εργαλείου για την γεωπολιτική αναδιάταξη της Ευρώπης, κατά τον Μεσοπόλεμο και, εν συνεχεία, κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Έτσι, βλέπουμε τους καθεστωτικούς «προοδευτικούς διανοουμένους» της Νέας Τάξης, την ίδια ώρα που πασχίζουν λυσσωδώς να κατεδαφίσουν ο,τιδήποτε «εθνικό» (ιστορία, ταυτότητα, πολιτική οντότητα κ.λ.π.) – με μισσιοναρικό φανατισμό ανάλογο όσων γκρέμιζαν άλλοτε τα αρχαιοελληνικά αγάλματα –, να ανακηρύσσουν, από την άλλη πλευρά, υπαρκτές και ανύπαρκτες «μειονότητες» («εθνοτικές», «γλωσσικές», «κοινωνικές» κ.λ.π.) σε αυταξία, φθάνοντας μάλιστα μέχρι του σημείου να αναγορεύουν την κρατική απόσχιση σε υποκατάστατο της Πολιτικής.

Η πολιτική αφέλεια του συνασπισμού των ανιστορήτων ψευδο-διεθνιστάδων της σημερινής «light» (ή «ροζ», αν θέλετε!) Αριστεράς καθώς και η ιστορική άγνοια που τους διακατέχει δεν τους επιτρέπει να ιδούν ότι η αποδόμηση της εθνικής συνείδησης, ταυτότητας και ιστορίας είναι ο κατ’ εξοχήν σύγχρονος, μετα-νεωτερικός, Φασισμός!
Διότι μας οδηγεί κατ’ ευθείαν στον νέο Μεσαίωνα: στον Μεσαίωνα του μεγάλου Ράϊχ – και των απειράριθμων κατά τόπους κρατιδίων, δουκάτων, πριγκηπάτων κ.ο.κ.!

Πράγματι, αν δεχθούμε την θεμελιώδη αρχή του μεγαλυτέρου Έλληνα μαρξιστή ιστορικού των ημερών μας, Νίκου Ψυρούκη, ότι «στην ιστορία υπάρχουν δύο βασικές κινήσεις, εκείνη της προώθησης και εκείνη της πισωδρόμησης» («Ιστορικός Χώρος και Ελλάδα», β΄ έκδοση, Λευκωσία 1993, σελ. 29), τότε είναι πασίδηλον ότι το πολιτικό έθνος, το έθνος–«κοινότητα παρελθόντος και παρόντος» και «καθημερινό δημοψήφισμα» (plebiscit de tous le jours, κατά την μνημειώδη ρήση του κορυφαίου σοσιαλιστού του 19ου αιώνος Ερνέστου Ρενάν) αποτελεί κολοσσιαία πρόοδο της ανθρωπίνης Ιστορίας.
Ο Εθνικισμός – το ρωμαλέο εκείνο μαζικό, δημοκρατικό και προοδευτικό κίνημα της ιακωβινικής Αριστεράς κατά την Γαλλική Επανάσταση και μετέπειτα – δεν υπήρξε μόνον μία ισχυρή δύναμη, αντάξια ακόμη και της θρησκείας (και μάλιστα πολύ περισσότερο και από τον Κομμουνισμό ακόμη, ίσως επειδή ανάγεται ως έννοια επίσης στην «πρωτογενή» τάξη κοινωνικών δεσμών: Κάποιος «γεννάται» μέσα στην οικογένειά του και στο έθνος ταυτοχρόνως).
Αλλά υπήρξε, αποδεδειγμένα, και το ΜΟΝΟΝ μέχρι σήμερα ιδεολογικό-νομιμοποιητικό πλαίσιο της Δημοκρατίας και του Κοινωνικού Κράτους.

Όντως, τόσο η συνταγματική-αστική Δημοκρατία, οσονδήποτε ατελής, όσο και το Κράτος Πρόνοιας, ανεπτύχθησαν μόνον στο ιστορικό, θεσμικό και ιδεολογικό πλαίσιο του νεωτερικού Έθνους-Κράτους – και συμβάδισαν με αυτό.
Και μέχρι σήμερα δεν έχουν υπάρξει άλλα σχήματα, υπερεθνικά/μετα-εθνικά, που να πληρούν, έστω και κατ’ ελάχιστον, τα δημοκρατικά και κοινωνικά «κεκτημένα» του Έθνους-Κράτους.
Τυπικό παράδειγμα η Ε.Ε. με το διαβόητο «δημοκρατικό έλλειμμα», την διαρκή παραβίαση της θεμελιώδους αριστοτελικής-μοντεσκιανής αρχής της Διακρίσεως των Εξουσιών και την βαθύτατα αντιδημοκρατική φιλοσοφία και πρακτική της γραφειοκρατικής νομενκλατούρας των Βρυξελλών!

Επί τη βάσει των ανωτέρω συλλογισμών καθίσταται σαφές ότι οι νεοφιλελεύθεροι διεθνιστές και οι «ταλιμπάν» του Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού, που έχουν βαλθεί να «αποδομήσουν» την «φανταστική κατασκευή» του έθνους και να μας επιβάλουν – διά της ωμής ψυχολογικής και θεσμικής/πολιτικής βίας μάλιστα – την παγκόσμια, υπερεθνική/μετα-εθνική, αυτοκρατορική διακυβέρνηση (ενώ, συγχρόνως, «κόπτονται» υπέρ πάσης «μειονότητος»!), λειτουργούν σήμερα, εξ αντικειμένου, ως οι ιδεώδεις «χρήσιμοι ηλίθιοι» του συγχρόνου, μετανεωτερικού, πλανητικού Φασισμού.
Όσοι, λοιπόν, «αριστεροί και προοδευτικοί» είναι καλής προαιρέσεως, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι, στις ημέρες μας, «η κατ’ εξοχήν προοδευτική και αντιϊμπεριαλιστική πράξη είναι η υπεράσπιση, με νύχια και με δόντια, του συγχρόνου Έθνους-Κράτους ενάντια στα εκκολαπτόμενα υπερεθνικά Ράϊχ».

Αντίφωνο - Ηλίας Ηλιόπουλος

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

1) The Rise of the Nation-State across the World, 1816 to 2001 by Andreas Wimmer and Yuval Feinstein.
2) Η μακρά παγκόσμια κυρίαρχη τάση των τελευταίων δύο αιώνων και η αντίστροφη πειραματική ακροβασία της Ε.Ε.
3) Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».
4) Τύποι πολιτικής οργάνωσης που έπρεπε να υπερνικήθούν για να δημιουργηθεί το σύγχρονο κράτος (εν συντομία) μέρος α´.
5) Ρηξικέλευθες και -τάχα- πρωτοφανείς πολεμικές και ανησυχίες περί «Ευρώπης».
6) Διεθνής κοινωνία, civitas maxima, υπερ-κράτος.
7) Τέλος του κυρίαρχου κράτους ή αλλαγή της λειτουργίας του;
8) Με αφορμή τα αυτονομιστικά κινήματα και τις υποεθνικές-κρατικές τάσεις και πιέσεις:
Ο «νεομεσαιωνισμός» ή «New medievalism» ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας, τρεις οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης -από τα μάτια του τωρινά ισχυρού- και δυο λόγια εισαγωγικά περί «εδαφικών» και μη ιδεολογιών.
9) Σύντομη αναφορά περί κρατών. 1950-2010.
10) Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών-κρατών.

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

08/20/15--01:32: Global Governance (Παγκόσμια Διακυβέρνηση) και κυριαρχία. Εισαγωγή.

Προκειμένου η λεγόμενη Global Governance (Παγκόσμια Διακυβέρνηση) να καταστεί «παγκόσμιο πεπρωμένο» -όπως την παρουσιάζουν οι υποστηρικτές της- πρέπει να υπερβεί τρία «εμπόδια» (ή να επικρατήσει επί τριών «ανταγωνιστών»).
Τη δημοκρατική κυριαρχία, το ριζοσπαστικό Ισλάμ και την αυταρχική κυριαρχία (χρησιμοποιώ τον κυρίαρχο λόγο -discourse- που διχοτομεί όλες τις πολιτικές μονάδες σε «δημοκρατίες και αυταρχίες» δίχως να τον αποδέχομαι).

Ενδιαφέρον σημείο είναι το εξής.
Το Ισλάμ δεν αναγνωρίζει εθνικά κράτη βεστφαλιανού τύπου, όπως ακριβώς και η «δυτική παγκόσμια διακυβέρνηση».
Αντίθετα, η δημοκρατική και αυταρχική κυριαρχία, όχι μονάχα αναγνωρίζουν εθνικά κράτη βεστφαλιανού τύπου αλλά εδράζονται και σε αυτά.

Τα κράτη που χάνουν τη δημοκρατική τους κυριαρχία είτε θα μετατραπούν -ή ορθότερα θα εκφυλιστούν- σε εξαρτημένα (subordinate) από υπερεθνικούς παράγοντες κράτη, είτε σε αυταρχικά κράτη τα οποία θα συνεχίσουν να διατηρούν κυριαρχία.
Τα αναδυόμενα κράτη, είτε δημοκρατικά είτε αυταρχικά (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Ινδονησία), ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την άσκηση της κυριαρχίας τους και δεν την απεμπολούν - «διαμοιράζοντας» την σε υπερεθνικούς (Supra/Transnational) παράγοντες, παρά επιλέγουν διακυβερνητικές (Intergovernmental) κατευθύνσεις και συνεργασίες.

Το κύριο επιχείρημα των οπαδών της «Παγκόσμιας Διακυβέρνησης» είναι πως τα κυρίαρχα κράτη (δημοκρατικά ή όχι) -υποτίθεται πως- δεν μπορούν να επιλύσουν «από μόνα τους» είτε μέσω διεθνούς συνεργασίας τα «παγκόσμια προβλήματα».
Είναι το κύριο -νομιμοποιητικό- επιχείρημα που ακούμε και διαβάζουμε για το μεταναστευτικό σε ευρωπαϊκό (τοπικό) επίπεδο και για το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής σε πλανητικό επίπεδο.

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή.

«Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών.

Όσα ωφελούσαν τους ισχυρούς και ιδιοτελείς τα προπαγάνδιζαν οι αφελείς.

Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε.

Διεθνής κοινωνία, civitas maxima, υπερ-κράτος.

Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.

Με αφορμή τα αυτονομιστικά κινήματα και τις υποεθνικές-κρατικές τάσεις και πιέσεις: Ο «νεομεσαιωνισμός» ή «New medievalism» ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας, τρεις οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης -από τα μάτια του τωρινά ισχυρού- και δυο λόγια εισαγωγικά περί «εδαφικών» και μη ιδεολογιών.

Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών-κρατών.

Διαφορές εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής, οι παραδοσιακοί και οι μοντέρνοι μελετητές και οι αναγωγικές θεωρίες ερμηνείας της διεθνούς πολιτικής - μέρος α´.

Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο-πολιτικός μονόλογος και η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία. Εισαγωγή στις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού».

Σύντομη παρατήρηση Περί κεϋνσιανο-μαρξιστο-φιλελεύθερου υπερεθνισμού (supranationalism)

Επίπεδα.

Τρία επίπεδα και «αριστερά» και «δεξιά».

Το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ε.Ε και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή: μια αμφισβητούμενη εξουσία.

Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».

Ρηξικέλευθες και -τάχα- πρωτοφανείς πολεμικές και ανησυχίες περί «Ευρώπης».

Ανάμεσα στην Σκύλλα και τη Χάρυβδη.

Εισαγωγική αναφορά στα δομικά προβλήματα του ευρωπαϊκού πλαισίου και μια αναφορά στον ελλαδοευρωπαϊσμό.

08/18/15--03:36: Πέντε σχόλια ποικίλου περιεχομένου.

Περί υποτιθέμενης «οικονομικής -κατά βάση- κρίσης» (τα παραδείγματα που ακολουθούν είναι ενδεικτικά, υπάρχουν πολλά ακόμα).

1. Ίμια, υπόθεση Οτζαλάν, Κυπριακό κ.λπ. (Τα εθνικά λεγόμενα θέματα δεν είναι «ακροδεξιά». Φανερώνουν, τον τρόπο και τη δυνατότητα παρέμβασης και διαμόρφωσης του περιβάλλοντος σου. Την ικανότητα ή μη για σχεδιασμό, στρατηγική στόχευση, υλοποίηση.
Τη σοβαρότητα ή τον ερασιτεχνισμό σου, το διεθνές εκτόπισμα και κύρος σου, την πραγματική σου υπόσταση.
Στο εσωτερικό πεδίο μπορεί να κοροϊδεύεις, στο εξωτερικό-διεθνές ποτέ).

- Εντάξει, «αυτό είναι άλλο», δεν έχει σημασία.
Είναι διαφορετικό ζήτημα.

2. Είσοδος στη ζώνη του ευρωνομίσματος με συγκεκριμένη ισοτιμία, με χειραγωγήσεις (έσωθεν και έξωθεν), χωρίς ουσιαστική προετοιμασία και δίχως να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός - απλά τον μπούκωσαν με κάτι διαφημιστικά σποτάκια και κάτι καρτελάκια μετατρεψιμότητας αριθμών κ.λπ. (κατ'όπιν εορτής διαφάνηκε μια αγωνία για τη συναίνεση ή/και νομιμοποίηση που επιδιώχθηκε να καλυφθεί μέσω δημοσκοπήσεων).

- Εντάξει, «αυτό είναι άλλο», δεν έχει σημασία. Είναι διαφορετικό ζήτημα.

3. Χρηματιστήριο, υπόθεση Ζήμενς, υπόθεση δομημένων ομολόγων, Μονής Βατοπεδίου κ.λπ. (Οι ίδιοι πρωταγωνιστές.
Η διαφθορά είναι κεντρικής σημασίας για την ερμηνεία και αντιμετώπιση της κρίσης.
Για την οικοδόμηση ενός νέου πολιτικού συστήματος.
Μέσω αυτής υπήρξε εξωθεσμικός και εξωπολιτικός έλεγχος των κομμάτων, παρέλυσε η διοίκηση, μπλόκαρε η οικονομία και χρεώθηκε η χώρα, καταργήθηκε η δυνατότητα ανανέωσης, ελέγχου και αυτοκάθαρσης των κομμάτων και δημιουργήθηκαν μηχανισμοί αυτοαθώωσης τους).

- Εντάξει, «αυτό είναι άλλο», δεν έχει σημασία.
Είναι διαφορετικό ζήτημα.

4. Μεταναστευτικό. (Αυτόματος ευρωπαϊκός πιλότος, καμία μεταναστευτική πολιτική, καμία αντίδραση στην καταστροφή της περιφέρειας και των συνόρων σου).

- Εντάξει, «αυτό είναι άλλο», δεν έχει σημασία.
Είναι διαφορετικό ζήτημα.

5. Υπόθεση τηλεφωνικών παρακολουθήσεων-υποκλοπών, μεγάλες πυρκαγιές του 2007 στις οποίες έχασαν τη ζωή τους 63 άνθρωποι -και οι οποίες εμπεριείχαν υψηλό συμβολισμό σε κοινωνικό και εθνικό επίπεδο-, υπόθεση απαγωγής Πακιστανών κ.λπ. (Τα ζητήματα ασφαλείας φανερώνουν κατά πόσο είσαι ξέφραγο -και άρα εν δυνάμει ελεγχόμενο και εκβιαζόμενο- αμπέλι).

- Εντάξει, «αυτό είναι άλλο», δεν έχει σημασία.
Είναι διαφορετικό ζήτημα.

6. Δημογραφικό. (Ούτε το δημογραφικό είναι «ακροδεξιό» ζήτημα.
Το κατάλαβαν θέλοντας και μη όταν μετατράπηκε σε συνταξιοδοτικό-δημοσίου).

- Εντάξει, «αυτό είναι άλλο», δεν έχει σημασία.
Είναι διαφορετικό ζήτημα.

Το ένα είναι διαφορετικό ζήτημα, το άλλο είναι διαφορετικό ζήτημα, κάπως έτσι όμως φτάνεις εδώ, δίχως ηθικές αντιστάσεις, με σταδιακό κατακερματισμό της αίσθησης του ανήκειν, με σταδιακή βύθιση στην ανεκτικότητα της σαπίλας, με αποξένωση από το πολίτευμα και τα κόμματα, με πολιτική χιμπατζιδοποίηση.
Τα περί οικονομίας μονάχα είναι μπούρδες που αποκρύβουν όλα τα υπόλοιπα.
Γιατί από αυτά φανερώνεται η ποιότητα και η ικανότητα των κομμάτων και της χώρας να λειτουργούν συνολικά ως σύστημα και όχι ως ξέφραγο αμπέλι.

Κοινός παρανομαστής σε όλα τα προηγούμενα και στη μετά το 2010 διαχείριση της «οικονομικής κρίσης» είναι το πολιτικό σύστημα.

Δεν είναι άσχετα τα προηγούμενα.
Αποσυνδέονται προκειμένου να σχετικοποιηθεί η εικόνα της σαπίλας των ευθυνών και των ενοχών, της κατάρρευσης που είναι συνολική και ολοκληρωτική.
Τα δείγματα ήταν όλα εκεί, για όσες και όσους ήθελαν να βλέπουν.

Μόνο η προίκα των Ιμίων, για παράδειγμα, είναι (όπως γράφει ένας διεθνολόγος):
«η εθνική μας ηττοπάθεια, η κατάρρευση σε συνθήκες πολιτικο-στρατιωτικής πίεσης, ο ερασιτεχνισμός, η ανούσια ομφαλοσκόπηση, η αποποίηση ευθυνών, πράξη πολιτικά άνανδρη και συνταγματικά ανήθικη.
Οι μικροί ηγέτες προκαλούν μεγάλες απώλειες, οι μεγάλοι μικρές ή μεγάλες νίκες.
Ας τους θυμόμαστε και τους δύο». Παρόμοια ισχύουν και για το οικονομικό πεδίο.
Οι μικροί ηγέτες προκαλούν μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές απώλειες.

ΙΙ

Ζούμε σε μια χώρα που με το ζόρι έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορήσει δύο-τρία (2-3) βιβλία του Arnold Toynbee (το σημαντικότερο από αυτά μεταφράστηκε πριν τέσσερις δεκαετίες και δύσκολα το βρίσκεις) αλλά έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν εννέα (9) -παρακαλώ- βιβλία του «γίγαντα» Žižek, επτά (7) -ή μήπως δεν προλαβαίνω να μετράω και έχουν γίνει ήδη οκτώ;- έργα κάποιου κύριου Taguieff (άλλος νεοφώτιστος «γίγαντας» της φιλοσοφίας -με πολιτικοεπιστημονικές αξιώσεις- αυτός). Επίσης μας έχουν «μπουκώσει» στον Brzezinski.

Ζούμε σε μια χώρα που έχει μεταφραστεί και κυκλοφορήσει μόλις ένα βιβλίο του Hans Morgenthau (μάλιστα το βιβλίο του Hans Morgenthau από Εκδ. Τουρίκη. Δηλαδή, τρέχα γύρευε, πρέπει να ιδρώσεις για να το βρεις - δεν το γράφω υποτιμητικά).

Αυτή είναι η Ελλάδα. Αυτή είναι η «υψηλή» ιδεοκίνηση στη χώρα.

----------------------------------------------------------

1. Έχω βιβλία και από τους πέντε. Των περισσοτέρων τα βιβλία καταλαμβάνουν απλά χώρο -όχι διανοητικό, αυτός είναι πολύτιμος- όποτε χρειάζεται «απελευθέρωση» χώρου (αποθήκη). 2. Πλήθος βιβλίων του Žižek υπάρχουν σχεδόν σε όλες τις δημοτικές και πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες που έχω επισκεφτεί. 3. Στη γαλλική υπάρχουν τα βιβλία του Taguieff αλλά και τα βιβλία του Morgenthau. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε «μητρόπολη» και «αποικία». Αλήθεια, διαβάζει κανείς Taguieff και Lacan στις Ηνωμένες Πολιτείες (ή κάπου αλλού σε πλανητική κλίμακα - πλην Αργεντινής για τον δεύτερο); Κάποια στιγμή θα είχε ενδιαφέρον να γίνει μια πανεπιστημιακή έρευνα που θα αφορά τους εκδοτικούς οίκους στην Ελλάδα και το μεταφραστικό τους έργο - γλώσσες, χώρες καταγωγής, θεματολογίες κ.λπ. 4. Η «ζήτηση», μέχρι ενός σημείου, κατασκευάζεται, πόσο μάλλον όταν στις δημοτικές βιβλιοθήκες χορηγούνται βιβλία στα πλαίσια χρηματοδοτικών προγραμμάτων (δες 2). Είναι όπως με τα cd's των μεγίστων Ελλήνων καλλιτεχνών όπου έκαναν «αστρονομικές» πωλήσεις αλλά καταμετρούνταν στα νούμερα και οι δωρεάν χορηγίες στους ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Υ.γ: Bonus. Ενδεικτικά, τέσσερις τίτλοι -από «δυτικούς»- που δεν πρόκειται να σας μεταφράσουν στην ελληνική: 1) Hans Morgenthau, The Twilight of International Morality, 2) George F. Bishop, The Illusion of Public Opinion, 3) Stephen Hopgood, The Endtimes of Human Rights και, τέλος, 4) John Fonte, Sovereignty or Submission: Will Americans Rule Themselves or be Ruled by Others?.

ΙΙΙ

(Εξακολουθεί να) Είναι το μόνο «αστικό κόμμα», από τη Λισαβόνα μέχρι το Βλαδιβοστόκ, που ηττήθηκε από ένα κόμμα της τάξης του 3-5%.
Είναι το μόνο κόμμα που ενώ μεσουρανούσαν σε διεθνές επίπεδο ιδέες προερχόμενες από το χώρο που -υποτίθεται πως- εκφράζει, τη δεκαετία του 1980, κλείστηκε στο καβούκι του και στράφηκε στο παρελθόν (προσπάθησε να μας τις διδάξει το 2014 μέσω του Άδωνι Γεωργιάδη!
Το 2015 ανέλαβε αυτόν το ρόλο ο Άδωνις Γεωργιάδης του Συ.Ριζ.Α και πάσης «αριστεράς», Νίκος Φίλης. Είχαμε τα «δεξιά» απολειφάδια του διπολικού συστήματος που κουβαλάνε μέσα στο κεφάλι τους την ψυχροπολεμική ιδεολογική πλύση εγκεφάλου, αποκτήσαμε τώρα και τα «αριστερά» ανάλογα. Τι τραβάμε Θεέ μου...).
Είναι ένα κόμμα πνευματικής τεμπελιάς. Ένα κόμμα που την ανεπάρκεια του και την αδυναμία διαμόρφωσης μιας αυτόχθονης οργανικής πολιτικής θεωρίας την υποκατέστησε με εξ ολοκλήρου εισαγόμενα ιδεολογικά δόγματα. Είναι ένα κόμμα βαθιά -και μέχρι το μεδούλι- ξενοκρατικό, βαθιά δημοφοβικό, ανασφαλές και εξωεθνικά «εξαρτησιογόνο».
Μισεί οτιδήποτε ενδογενες και αυτόχθονο πνευματικά (στο φαίνεσθαι κουβαλάει την παναγιά, στην ουσία, όμως, στους ώμους του κουβαλάει -και προσεύχεται για- «το νόμισμα»).

Είναι ένα κόμμα που ενώ κυριαρχούσε η χριστιανοδημοκρατία στη δυτική και βόρεια Ευρώπη και ενώ λειτουργούσε σε μια χώρα με έντονο ηθικοθρησκευτικό υπόστρωμα, δεν μπορούσε να είναι χριστιανοδημοκρατικό.
Είναι ένα κόμμα που ενώ είχαμε και έχουμε ένα από τα πλέον μισητά κράτη δεν μπορούσε να είναι ούτε φιλελεύθερο (για τον πολίτη και την ελληνική κοινωνία -ακόμα και τον κρατικό υπάλληλο-, το ελλαδοαθηναϊκό κράτος είναι σαν ένα βαρίδι-παπούτσι που το έχει μισοφορέσει στραβά και το σέρνει περπατώντας με το ζόρι).

Ήταν και παραμένει, ένα κόμμα εκτός ιστορικού τόπου και χρόνου.

Είναι ο κύριος παράγοντας καθυστέρησης και οπισθοδρόμησης πρώτιστα της χώρας (εφόσον υποτίθεται πως ένα «αστικό κόμμα» είναι κορμός, δείκτης ποιότητας και βασικό στοιχείο λειτουργίας του πολιτεύματος).
Είναι ο κύριος παράγοντας δυσμορφίας, παρακμής, πνευματικής στειρότητας (και άρα βαθιάς αντιδραστικότητας), μη ανανέωσης, απονέκρωσης και σαπίσματος (και άρα δημιουργίας πολιτικών καρκινωμάτων) της λεγόμενης «δεξιάς παράταξης» - την οποία καταδίκασε να βρίσκεται εκτός ιστορικού, κοινωνικού και πολιτικού χρόνου κατασκευάζοντας έναν επαίσχυντο ψυχροπολεμικό ανθρωπολογικό τύπο (σε αυτό είχε ανταγωνισμό, τα πήγαν εξαιρετικά και οι «αντίπαλοι» του).

Είναι το όνειδος της «δεξιάς» σε πλανητική κλίμακα (τουλάχιστον στον παγκόσμιο Βορρά - είναι από τα πλέον άθλια δείγματα «δεξιού-αστικού» κόμματος σε ολόκληρη την Ευρασία). Είναι ένα βαρίδι τόσο για την «παράταξη» την οποία -υποτίθεται πως- εκφράζει όσο και -κυρίως- για την ίδια τη χώρα.

------------------------------------------------------------------

Τα προηγούμενα δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα θετικό για τους υπολοίπους.

ΙV

- Because of the dominance of the reunification-independence issue in Taiwan's political scene, it is difficult to categorise either camp as "right" or "left" on the conventional basis of economic or social policies.

- Peter Caws also believes that some political issues today should not be aligned along the left-right continuum (the tension between Islam and the West is a case in point).

- The terms "left" and "right" are also meaningless for people in many non-Western cultures, simply because they lack a tradition of categorizing politicians and parties in this manner.

- In the majority of African countries, most parties call themselves socialist. Very few openly identify themselves as right-wing. The left-right divide, whatever it may be, does not exist in the same way as in industrialized countries.

- Factionalism (in Japan) creates problems for an analysis of political positions in terms of a left-right spectrum, or indeed in terms of a multi-dimensional model.

--------------------------------------------------------------------------

Όλο και πιο συχνά συναντώ τέτοιου είδους φράσεις. Σταδιακά γίνονται κοινός τόπος (όχι στην Ελλάδα βέβαια). Ποτέ μου δεν κατάλαβα πως μια διχοτομία, η οποία εγκαινιάστηκε σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο μπορεί να ισχύει -αυτονόητα- στο παρόν σε κάθε τόπο και να προβάλλεται στο παρελθόν σε κάθε τόπο (σε μερικές περιπτώσεις, μάλιστα, να προβάλλεται ακόμα και στο μέλλον σε κάθε τόπο). Πιο συγκεκριμένα, ποτέ μου δεν κατάλαβα την ευκολία με την οποία -υποτίθεται πως- ισχύει και προβάλλεται σε κάθε τόπο.

Υπερεθνική «διακυβέρνηση» ή δημοκρατική κυριαρχία;
Κυριαρχία ή υποταγή;
Οι λαοί και τα έθνη θα κυβερνούν τους εαυτούς τους ή θα κυβερνώνται από άλλους;
Θα κυβερνώνται από εκλεγμένους αντιπροσώπους που θα λογοδοτούν ή από εξωχώρια κέντρα και υπερεθνικούς γραφειοκράτες που δεν εκλέγονται και δεν λογοδοτούν;

Αυτά είναι τα θεμελιώδη ζητήματα, αυτά είναι τα θεμελιώδη διλήμματα.
Από την απάντηση που δίνει κανείς σε αυτά, απορρέουν αυτομάτως όλα τα υπόλοιπα (κρατο/κομματο/νομισματολογίες κ.λπ).
Το γεγονός πως τα κόμματα δεν τολμούν να θέσουν τέτοια ζητήματα προς διάλογο στη δημόσια σφαίρα και κινούνται σε χαμερπή και ποταπά επίπεδα (που δεν περιλαμβάνουν ούτε καν στοιχειώδεις προγραμματικές και ιδεολογικές θέσεις) σημαίνει πως έχουν προαποφασίσει πριν από εσάς για εσάς και πως δεν έχουν ιδιαίτερες διαφορές (παρά μονάχα σε ζητήματα διαχείρισης).

Ο Συ.Ριζ.Α έρχεται να παράσχει νομιμοποίηση σε ένα υβριδικό-εργαστηριακό καθεστώς αποικιοποίησης και κηδεμόνευσης (του μετά-).
Έρχεται να σταθεροποιήσει ένα μη αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα ζόμπι και να συνεχίσει το έργο του - δηλαδή την αποψίλωση και εξαΰλωση της χώρας.
Παλαιότερα είχα γράψει πως βρισκόμαστε υπό εσωτερική κατοχή από το κομματοκρατικό σύστημα.
Ίσως να ακούστηκε υπερβολικό τότε.
Παρωδία και κουκλοθέατρο.
Εάν αυτό είναι αντιπροσωπευτικό σύστημα -ή «δημοκρατία»- εγώ είμαι ο Ποπάϋ (ο Sailor Man).
Τα περί κεντροαριστερο και δημοκρατικοευρωπαϊκών δυνάμεων, τα περί αριστεροδεξιάς «διαμάχης» είναι παραπλανητικές σαχλαμάρες για τους ιθαγενείς και ψευδονομιμοποιητικό κέλυφος.
Όχι, δεν θα πέσουμε στην παγίδα να μην ασκούμε κριτική επειδή δεν υπάρχει τίποτα εντός κοινοβουλίου.
Η κριτική στην πολιτική δεν συνδέεται μονάχα με τα κοινοβουλευτικά κόμματα.
Δεν έχουμε καταλάβει τι συμβαίνει στην Ελλάδα.

Βλέπουμε εν εξελίξει την υποταγή και εξαΰλωση ολόκληρων τομέων της κυριαρχίας, της οικονομίας και της διοίκησης σε υπερεθνικά όργανα, την αποδόμηση της δημοκρατικής αυτοδιοίκησης και της συνταγματικής τάξης, την πραγματοποίηση -την «εδαφικοποίηση», την τοπικοποίηση- ενός υβριδικού καθεστώτος «παγκόσμιας διακυβέρνησης» (global governance).
Τα διάβαζα και τα θεωρούσα απόμακρα.
Εδώ πλέον μιλάμε για εθνοφυλετικό και κοινωνικοοικονομικό κατακερματισμό και για υπερεθνικές και υποεθνικές ροές που εξαερώνουν και πολτοποιούν τη χώρα. Μετατρεπόμαστε από χώρα σε (πειραματικό-εργαστηριακό) μετα-εθνικό και μετα-δημοκρατικό χώρο.

08/23/15--07:53: Προκειμένου «να δοθούν λύσεις».

Περίμεναν μέχρι να φτάσουν στο απροχώρητο και να βαθύνουν μέχρι μη περαιτέρω, οι συνέπειες και οι επιπτώσεις της «οικονομικής» κρίσης από τη μια μεριά και της «προσφυγικής ή μεταναστευτικής» (ή όπως αλλιώς θέλετε) κρίσης από την άλλη, προκειμένου -να έρθουν σαν σωτήρες και- «να προτείνουν λύσεις».
Οι λύσεις που προτείνουν και στις δύο περιπτώσεις (π.χ. ο Joschka Fischer στη μια περίπτωση και ο Sigmar Gabriel στην άλλη), προϋποθέτουν την -περαιτέρω- παραχώρηση κυριαρχίας -και εξουσιών- από το εθνικό επίπεδο και τον «διαμοιρασμό» κυριαρχίας (pooled/ing sovereignty) στο υπερεθνικό επίπεδο, προκειμένου «να δοθούν λύσεις».

Όχι μόνο δεν θα επιλύσουν την οικονομική και μεταναστευτική «κρίση», αλλά θα ενισχύσουν με τις πολιτικές τους συμπτώματα (τα οποία -υποτίθεται πως- αξιώνουν να καταπολεμήσουν).

Αυτά που βλέπουμε και ζούμε δεν είναι αποτελέσματα ούτε «φυσικών φαινομένων» ούτε της «ανικανότητας να αυτοκυβερνηθούν» κοινωνίες (το τελευταίο ήταν κύριο επιχείρημα κατά τον 19ο αιώνα στις Η.Π.Α και σε μέρη της Ευρώπης προς εξυπηρέτηση συγκεκριμένων σκοπών).
Αυτά που βλέπουμε και ζούμε είναι, στη βάση τους -και όχι στις λεπτομέρειες τους-, αποτελέσματα μιας «παγκόσμιας μεταρρύθμισης» (από «σοσιαλδημοκράτες ρεφορμιστές» και «νεοφιλελεύθερους») η οποία επιδιώκει την «άρση των αντιθέσεων» ανάμεσα σε Βορρά και Νότο, Ανατολή και Δύση προκειμένου να οικοδομηθούν «παγκόσμια πράγματα» (Global Rule of Law, Παγκόσμιο -Κοινωνικό ή μη- Κράτος, Παγκόσμια Κοινωνία, Global citizenship κ.λπ).

Αυτά που ζούμε και θα ζήσουμε είναι τα αποτελέσματα της επιδιωκόμενης και όχι ''φυσικής''«άρσης των αντιθέσεων» ανάμεσα σε Βορρά και Νότο, Ανατολή και Δύση.
Η ίδια «άρση» θα συμβεί και στο εσωτερικό της Ε.Ε.

----------------------------------------------------------

Διαβάζω αυτή την περίοδο ένα βιβλίο για τις λεγόμενες υπερεθνικές κοινωνικές πολιτικές (Transnational Social Policies). Ωραία λόγια και προθέσεις. Την υπόλοιπη -δηλαδή την κυρίως ειπείν- ανθρωπότητα την ρώτησαν;

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

1) Global Governance (Παγκόσμια Διακυβέρνηση) και κυριαρχία. Εισαγωγή. 2) Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή. 3) «Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών. 4) Όσα ωφελούσαν τους ισχυρούς και ιδιοτελείς τα προπαγάνδιζαν οι αφελείς. 5) Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε. 6) Διεθνής κοινωνία, civitas maxima, υπερ-κράτος. 7) Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά. 8) Με αφορμή τα αυτονομιστικά κινήματα και τις υποεθνικές-κρατικές τάσεις και πιέσεις: Ο «νεομεσαιωνισμός» ή «New medievalism» ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας, τρεις οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης -από τα μάτια του τωρινά ισχυρού- και δυο λόγια εισαγωγικά περί «εδαφικών» και μη ιδεολογιών. 9) Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών-κρατών. 10) Διαφορές εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής, οι παραδοσιακοί και οι μοντέρνοι μελετητές και οι αναγωγικές θεωρίες ερμηνείας της διεθνούς πολιτικής - μέρος α´.

Open menu Share

0 0

08/24/15--01:50:

Περί «παγκόσμιας διακυβέρνησης» (global governance)

μέρος α´.

.~`~.

Πρόλογος

Το κίνημα για την «παγκόσμια διακυβέρνηση» (global governance) πρεσβεύει μια νέα μορφή «πολιτικής» οργάνωσης -ανταγωνιστική ακόμα και με την περίφημη «φιλελεύθερη δημοκρατία»- ή ένα νέο καθεστώς και ήδη διαδραματίζει σημαντικό ρόλο σε πλανητικό επίπεδο. Στην Ελλάδα ουδεμία ενημέρωση υπάρχει περί του θέματος, παρά μονάχα συνομωσιολογίζουσες αοριστολογίες - μέσω των οποίων απαξιώνεται και δαιμονοποιείται το τεράστιο αυτό ζήτημα αλλά και οποιαδήποτε αναφορά σε αυτό.

For I dipt into the future, far as human eye could see,

Saw the Vision of the world, and all the wonder that would be;

Saw the heavens fill with commerce, argosies of magic sails,

Pilots of the purple twilight dropping down with costly bales;

Heard the heavens fill with shouting, and there rain'd a ghastly dew

From the nations' airy navies grappling in the central blue;

Far along the world-wide whisper of the south-wind rushing warm,

With the standards of the peoples plunging thro' the thunder-storm;

Till the war-drum throbb'd no longer, and the battle-flags were furl'd

In the Parliament of man, the Federation of the world.

There the common sense of most shall hold a fretful realm in awe,

And the kindly earth shall slumber, lapt in universal law.

Απόσπασμα από το ποίημα του Alfred Tennyson με τίτλο Locksley Hall (Σύνθεση 1835, έκδοση 1842). Ούτε η «παγκοσμιοποίηση» με την τρέχουσα κυρίαρχη έννοια ούτε οι «τεχνολογικές εξελίξεις» ή διάφορα άλλα μυθο-τεχνο-λογικά αφηγήματα τροφοδότησαν τέτοιας υφής σκέψεις (Κοινοβούλιο του Ανθρώπου, Παγκόσμια Ομοσπονδία, Καθολικό Δίκαιο). Ο Paul Kennedy, εμπνευσμένος από το συγκεκριμένο ποίημα, τιτλοφόρησε το βιβλίο του για τα Ηνωμένα Έθνη: Το Κοινοβούλιο του Ανθρώπου - The Parliament of Man: The Past, Present, and Future of the United Nations (2006). Από τον 19ο στον 21ο αιώνα, λοιπόν.
.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Περί «παγκόσμιας διακυβέρνησης» (global governance)

Η λεγόμενη «παγκόσμια διακυβέρνηση» (global governance) επιδιώκει νομιμοποίηση, όχι από τη δημοκρατία, αλλά από μια στρατευμένη ερμηνεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Αξιώνει τη μετατόπιση της ισχύος από τις δημοκρατίες (τη λογοδοσία, τις δημοκρατικές διαδικασίες, τη κυριαρχία) και το (δι)εθνικό/κρατικό/κυβερνητικό επίπεδο σε μετα-δημοκρατικές υπερ-εθνικές (post-democratic supra-national) αρχές όπως, για παράδειγμα, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης.
Επιδιώκει να αποσπάσει την απόλυτη πολιτική ισχύ (τη κυριαρχία) από τα κοινοβούλια και τα εθνικά νομοθετικά σώματα (κογκρέσα, γερουσίες κ.λπ) τα οποία είναι υπεύθυνα και λογοδοτούν προς τους εθνικούς δήμους και τα εκλογικά σώματα και να την μεταφέρει σε δικαστήρια, γραφειοκρατικές υπηρεσίες, φορείς και αρχές που βρίσκονται σε υπερεθνικό επίπεδο και δεν λογοδοτούν παρά μονάχα στους εαυτούς τους ή σε άλλα υπερεθνικά σώματα.

Στο υπάρχον διεθνές-διακρατικό σύστημα, η νομιμοποίηση (legitimacy) πηγάζει -και έχει κατεύθυνση- από «κάτω προς τα πάνω», από τους ψηφοφόρους δια των εκλογών και των κυρίαρχων κυβερνήσεων στους διεθνείς οργανισμούς μέσω συνθηκών - οι διεθνείς/κρατικοί/κυβερνητικοί αυτοί οργανισμοί έχουν συγκεκριμένες και περιορισμένες αρμοδιότητες.
Αντίθετα, στη λεγόμενη παγκόσμια διακυβέρνηση, η νομιμοποίηση (legitimacy) πηγάζει και απορρέει από μετα-εθνικές γραφειοκρατικές ή μη ελίτ και υπερεθνικούς οργανισμούς και δια μέσω συνθηκών «διαχέεται» προς μετα-κυρίαρχες κυβερνήσεις οι οποίες έχουν περιορισμένη ισχύ και αρμοδιότητες -που ρυθμίζονται από υπερεθνικούς (transnational) γραφειοκράτες και νομικούς-, καταλήγοντας στους ψηφοφόρους.

Είναι συγκλονιστικό.
Έχουμε την πλήρη αντιστροφή της κατεύθυνσης ή της φοράς νομιμοποίησης.
Η επιδίωξη είναι να εγκαθιδρυθεί ένα παγκόσμιο ιεραρχικό σύστημα -δηλαδή να μετατραπεί το διεθνές σύστημα από άναρχο που είναι σε ιεραρχικό- και να εξομοιωθούν οι διεθνείς σχέσεις σε μια κατάσταση παγκόσμιας εσωτερικής πολιτικής.
Είναι ένα παλαιό όνειρο του οποίου οι ρίζες βρίσκονται πριν ακόμα και από τον 19ο αιώνα (χρειάζεται ειδικό σημείωμα επί του θέματος).

Οι οπαδοί αυτών των διαδικασιών ισχυρίζονται πως οι ψηφοφόροι -ορθότερα οι πολίτες- ενισχύουν τη δύναμη και την επιρροή τους μέσω της «ομαδοποίησης ή του διαμοιρασμού», δηλαδή μέσω της παραχώρησης, της κυριαρχίας τους σε υπερεθνικά σώματα και όργανα.
Βέβαια αυτοί οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να περιγράψουν με απτό τρόπο πως ακριβώς ασκούν μεγαλύτερη επιρροή οι πολίτες. Στα καθ'ημάς «ευρωπαϊκά».
Πώς μπορεί, για παράδειγμα, το εν αναμονή στη θερμοκοιτίδα «ευρωπαικό έθνος» ή οι «ευρωπαίοι» πολίτες να θέσουν προ των ευθυνών της -ή ακόμα και να εκδιώξούν (γιατί όχι;)- την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ή μέλη της;
Πως μπορούν να ασκήσουν έφεση κατά μιας απόφασης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου;
Πως μπορούν να επηρεάσουν τις διπλωματικές αποστολές ή τις καμπάνιες της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Πολύ απλά, δεν μπορούν.
Οι ψηφοφόροι, οι πολίτες απλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα από τα προηγούμενα.
Και όχι μόνο αυτό.
Μπορούν να κάνουν ακόμα λιγότερα από όσα έκαναν παλαιότερα - διότι δεν μπορούν να ξεφορτωθούν τους υπερεθνικούς παράγοντες στους οποίους παραχωρούν μέρος της κυριαρχίας τους. Δεν είναι οι πολίτες αλλά μη εκλεγμένα πρόσωπα, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, λομπίστες (εταιρικοί ή άλλοι), υπερεθνικά σώματα και «ελίτ» που επηρεάζουν, διοικούν και ασκούν εξουσία.

Ένας καχύποπτος παρατηρητής θα μπορούσε να περιγράψει το κίνημα για την παγκόσμια διακυβέρνηση ως μια ακόμη απόπειρα -μέσα σε έναν αιώνα- να λανσαριστεί η άσκηση εξουσίας και κυριαρχίας των «ελίτ» με δημοκρατικό μανδύα.

Ας εξετάσουμε κάτι πολύ συγκεκριμένο και εξαιρετικά σημαντικό. Από τη μια μεριά έχουμε ορισμένα θεμελιώδη δικαιώματα (Σύνταγμα) και από την άλλη έχουμε πολιτικές (Κοινοβούλιο).
Οι πολιτικές βρίσκονται στο πεδίο της δημοκρατίας, της αυτοκυβέρνησης, των αποφάσεων.
Αυτό που κάνουν είναι το εξής:
Παίρνουν πολιτικές και τις ενσωματώνουν στα δικαιώματα.
Συρρικνώνουν, δηλαδή, το χώρο της δημοκρατίας, της πολιτικής και των αποφάσεων και διευρύνουν το χώρο των δικαιωμάτων, «συνταγματοποιούν» πολιτικές τις οποίες σερβίρουν σαν δικαιώματα.
Δηλαδή ασκούν πολιτική μέσω των δικαιωμάτων δίχως να υπάρχει δυνατότητα παρέμβασης, απόφασης, διαμόρφωσης είτε από τους πολιτικούς είτε από τους πολίτες.
Η διαδικασία αυτή θα μπορούσε να περιγραφεί ως δικαιωματοκρατική μετα-πολιτικήδίχως πολίτες και δίχως πολιτικούς. Δεν είναι καθόλου τυχαία η μετατόπιση που παρατηρείται από τη δημοκρατίαπρος τη δικαιωματοκρατίακαι τη μετα-δημοκρατία.

Αυτή η διαδικασία μπορεί ιδωθεί ως μια αντιπαράθεση όχι απλά ανάμεσα σε (δι)εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο αλλά επίσης ανάμεσα σε πολιτική και δίκαιο (τα περί «κακής» πολιτικής και «καλού» νομικισμού ουδόλως τυχαία είναι).
Πιο σημαντικό, όμως, είναι πως αυτή η διαδικασία μπορεί να ιδωθεί ως αντιπαράθεση ανάμεσα σε ανθρώπους (πολιτικούς) που εκλέγονται, λογοδοτούν και ελέγχονται και σε ανθρώπους (δικαστές, νομικούς, δικηγόρους ή άλλους) που δεν εκλέγονται, δεν λογοδοτούν και δεν ελέγχονται.
Δηλαδή οδηγούμαστε σε έναν υπερεθνικό νομικιστικό ολιγαρχικό Λεβιάθαν ως μία υπέρτατη αρχή που απονέμει δικαιοσύνη και επιβάλλει κανόνες δικαίου εντός του οποίου ως πολίτες δεν έχουμε δυνατότητες παρέμβασης (μόνο ένας νέος Hobbes μπορεί να μας σώσει από τους μετα-νεωτερικούς θεολόγους).

Νομικοποιούνται ζητήματα που θα έπρεπε να τίθενται προς διάλογο στη δημόσια σφαίρα και να άπτονται των αρμοδιοτήτων της πολιτικής, της αντιπαράθεσης, της απόφασης.
Αυτός που καθορίζει τον Νόμο εάν δεν υπόκειται σε αυτόν -προκειμένου να μπορεί να τον αλλάξει- είναι Κυρίαρχος (αυτό το γνώριζε πολύ καλά ο Hobbes).
Ανάμεσα σε άλλα επιθυμούν να δημιουργήσουν μια υπερεθνική ή παγκόσμια Εκκλησία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (δεν είναι βέβαια αυτό το πρωτεύον). Το ζήτημα είναι ποιος ορίζει τι είναι και τι δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα, τι υποχρεώσεις και τι καθήκοντα επιβάλλουν αυτά τα δικαιώματα.
Προσοχή!
Δεν μιλάμε για αμφισβήτηση ή απόρριψη της έννοιας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως ενός καθολικού πλαισίου για τα περιεχόμενα του οποίου θα συγκρουστεί σύμπασα η Οικουμένη, αλλά για τον δεσμευτικό -για όλους- ορισμό του περιεχόμενου τους από φορείς οι οποίοι δεν λογοδοτούν και δεν υπόκεινται σε έλεγχο.
Και εδώ επιστρέφουμε σε αυτό που έγραψα νωρίτερα.
Παίρνουν πολιτικές και τις ενσωματώνουν στα δικαιώματα.
Καθορίζουν το περιεχόμενο των δικαιωμάτων κατά το δοκούν - με όρους λογισμικού/υπολογιστών θα λέγαμε πως μέσω της «συνταγματοποίησης» ή «δικαιωματοκρατικοποίησης» ενσωματώνουν στο software -των δικαιωμάτων- συγκεκριμένες πολιτικές λειτουργίες.
Οι απλοί πολίτες-χειριστές δεν μπορούν να παρέμβουν στο software (οπότε μονάχα μια ανίερη συμμαχία ανάμεσα σε έναν νέο Hobbes και στους Hackers μπορεί να μας σώσει).
Ας το επαναλάβω.
Μέσω των δικαιωμάτων ασκούν πολιτική δίχως να ελέγχονται, δίχως να λογοδοτούν και δίχως να εκλέγονται.
Στο όνομα τίνος πράττουν τα προηγούμενα;
Και το σημαντικότερο.
Πως μπορεί να παρέμβει αυτός στο όνομα του οποίου μιλούν; Πολύ απλά, δεν μπορεί.

Το ερώτημα είναι απλό και παραμένει αναλλοίωτο από απαρχής -πολιτικού- κόσμου παρά την «παγκοσμιοποίηση».
Από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη μέχρι τον Hobbes.

Ποιος Αποφασίζει;

Μέσω αυτών των ατραπών μπορούν -σε έσχατο σημείο- να αμφισβητηθούν αποτελέσματα εκλογών και να αγνοηθεί η λαϊκή βούληση -θεμελιώδεις πυρήνες και θεμέλια του συνταγματικού κράτους και της δημοκρατικής κυριαρχίας- εάν δεν πληρούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις σε επίπεδο δικαιωμάτων (το αρχιτεκτονικό αντίστοιχο αυτής της κατάστασης θα ήταν να αμφισβητούνται τα θεμέλια χάριν της πέργκολας.
Ο αρχιτέκτονας γνωρίζει πολύ καλά πως δίχως θεμέλια δεν μπορεί να υπάρξει πέργκολα, ο θεολόγος όμως έχει διαφορετικές προτεραιότητες.
Ο αρχιτέκτονας εάν καταρρεύσει ένα κτίριο λογοδοτεί, ο θεολόγος όχι).

Το δόγμα πως «οι εκλογές αποσταθεροποιούν την οικονομία» ή η αμφισβήτηση μιας εκλεγμένης κυβέρνησης για λόγους, όχι διαφοράς ψήφων αλλά ιδεολογίας (π.χ. Αίγυπτος) νομίζω πως ως παραδείγματα αποτελούν απλά μια πρόγευση και μια εισαγωγή σε αυτόν τον "Μετα-Ηρωικό Νέο Κόσμο".
Επίσης, αυτή η κατάσταση μπορεί να οδηγήσει στον προκαθορισμό του ιδεολογικού περιεχόμενου των κομμάτων.
Δηλαδή στο περίφημο «ότι και να ψηφίσεις το ίδιο είναι». Το βιώνουμε ξεκάθαρα τα τελευταία χρόνια.
Η λύσσα που υπάρχει ανάμεσα σε «δεξιά και αριστερά» προκείμενου να εφεύρουν διαφορές μεταξύ τους δεν είναι δίχως λόγο.
Το μεγαλύτερο μέρος «της αριστεράς και της δεξιάς» εντός του ΕυρωΑτλαντικού πλαισίου, θέλοντας και μη, έχουν μεταλλαχθεί σε συνιστώσεςή υποσυστήματατου κινήματος της «παγκόσμιας διακυβέρνησης».

Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, μετα-δημοκρατικά έθνη (όπως το Βέλγιο), υπερεθνικές γραφειοκρατίες (όπως αυτή του Ο.Η.Ε ή δικαστικοί κλάδοι και όχι ο ίδιος ο οργανισμός), Διεθνής Αμνηστία, Bank for International Settlements, Davos, (τμήματα αυτού του υβριδικού πράγματος που ονομάζουμε) Ευρωπαϊκή Ένωση, American Bar Association, Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου είναι μονάχα μερικοί από τους φορείς και τους οργανισμούς που δημιουργούν ένα δίκτυο που έμμεσα ή άμεσα σχετίζεται με το «κίνημα» της παγκόσμιας διακυβέρνησης και ωθούν προς μια "παγκόσμια διαδικασία λήψης αποφάσεων" (κοινό όλων αυτών: δεν λογοδοτούν, δεν εκλέγονται.
Οι περισσότεροι από αυτούς τους οργανισμούς θεμελιώθηκαν ως διεθνικοί/κρατικοί/κυβερνητικοί και μεταλλάχθηκαν ή μεταλλάσσονται σε trans/supranational).
Ο λόγος -discourse- του κινήματος διαμορφώνεται από ένα πλέγμα ιδεών που κινείται μεταξύ μουλτικουλτουραλισμού, καθολικών ή οικουμενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αντι-εθνικισμού (το τελευταίο είναι αρκετά ευρωκεντρικό, θα εξηγήσω σε επόμενο σημείωμα γιατί - όλα τα προηγούμενα μικρή σχέση έχουν με τον παραδοσιακό φιλελευθερισμό και μαρξισμό ή με τη Γαλλική και Αμερικανική επανάσταση - σε επόμενο σημείωμα επίσης θα προσπαθήσω να εξηγήσω πως λειτουργούν αυτές οι ιδέες σε σχέση με το υπο/δι/υπερ-εθνικό επίπεδο).
Η ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οι οικουμενικές αξιώσεις που αυτή φέρει είναι το σημαντικότερο στοιχείο βέβαια, γιατί μέσω αυτής διεξάγονται οι μεγάλες μάχες εναντίον των κυρίαρχων κρατών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως έχω γράψει και παλαιότερα, είναι το πιο προωθημένο project υπέρβασης της βεστφαλιανής κυριαρχίας σε πλανητική κλιμακα.
Η Ε.Ε βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων που οδηγούν σε έναν μετα-δημοκρατικό, μετα-πολιτικό και μετά-έθνοκρατικό "Μετα-Ηρωικό Νέο Κόσμο".
Το κίνημα παγκόσμιας διακυβέρνησης, έχει ως στόχο να υποτάξει σημαντικούς τομείς της -εθνικής, δημοκρατικής ή άλλης- κυριαρχίας σε υπερεθνικό επίπεδο και σε τρανσεθνικά δίκτυα.
Το κίνημα αυτό μπορεί να περιγραφεί ως μετα-δημοκρατικό, μετα-φιλελεύθερο και μετα-εθνικό.
Το περίφημο "δημοκρατικό έλλειμμα"που χαρακτηρίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση χαρακτηρίζει επίσης το κίνημα αυτό.
Από έθνη με δημοκρατική κυριαρχία οδηγούμαστε σε μετα-δημοκρατία δίχως κυρίαρχα έθνη, σε πρώτη φάση.
Εάν ωθήσουμε στα έσχατα όρια της αυτή τη «λογική» οδηγούμαστε σε μετα-δημοκρατία δίχως κυριαρχία και δίχως έθνη.
Δηλαδή σε Νεομεσαιωνισμό.

Από το κίνημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης έχουν στοχοποιήθει -όχι απαραίτητα άδικα- συγκεκριμένα εθνικά κράτη.
Μερικά από αυτά είναι:
Οι Η.Π.Α, το Ισραήλ και η Ινδία από τα λεγόμενα «δημοκρατικά», και η Κίνα και η Ρωσία από τα λεγόμενα «αυταρχικά» (βέβαια η Ρωσία συνταγματική δημοκρατία είναι και ας θεωρείται σε επίπεδο δικαιωμάτων «μη δημοκρατική» - βλέπουμε πάλι τη διάκριση).
Τι κοινό έχουν όλα τα προηγούμενα κράτη;
Δεν έχουν επικυρώσει -ακόμα και εάν έχουν υπογράψει- το Καταστατικό της Ρώμης για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον πως η μεγαλύτερη δημοκρατία στον πλανήτη (Ινδία), η μεγαλύτερη «δυτική» δημοκρατία (Ηνωμένες Πολιτείες) και η μεγαλύτερη μουσουλμανική δημοκρατία (Ινδονησία) δεν αναγνωρίζουν τη δικαιοδοσία αυτού του δικαστηρίου το οποίο εδρεύει στη Χάγη της Ολλανδίας.

Ο Αβραάμ Λίνκολν όρισε τη κυριαρχία ως μια πολιτική κοινότητα δίχως καμία ανώτερη αρχή πάνω από αυτήν.
Η παγκόσμια διακυβέρνηση καθορίζει τα δημοκρατικά -αλλά και γενικότερα όλα τα- κυρίαρχα κράτη ως υποδεέστερα, εξαρτημένα ή υποτακτικά (subordinate) Αυτής.
Ένα -δημοκρατικά- κυρίαρχο κράτος, βέβαια, δεν μπορεί να δεχτεί νταβατζήδες -νομικούς, θεολόγους, δικαιωματοανθρωπολόγους ή άλλους- πάνω από το κεφάλι του.
Με την άνοδο της βεστφαλιανής κυριαρχίας ξεκινά η πτώση της θεολογικής κυριαρχίας - ο εθνικισμός έρχεται να ολοκληρώσει την ισοπέδωση της (δεν πρεσβεύω κάποιου είδους αντικληρικαλισμό, γράφω πράγματα όπως τα νομίζω.
Άλλωστε οι σημερινοί «αντικληρικαλιστές» είναι οπαδοί των μετα-νεωτερικών θεολόγων της νέας παγκόσμιας Εκκλησίας).

Έκανα τόσες αναφορές στον Hobbes προηγουμένως για τον εξής λόγο:
Στο έργο του Leviathan ή Ύλη, Μορφή και Εξουσία μιας Εκκλησιαστικής και Λαϊκής Πολιτικής Κοινότητας, ο Thomas Hobbes εξαπολύει μια επίθεση στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, επειδή εξακολουθεί να αξιώνει παγκόσμια ηγεμονία επί των κυρίαρχων κρατών - την κατάσταση αυτή ο Hobbes την ονόμαζε ειρωνικά «νεραϊδοβασίλειο».
Τη θέση που κατέχει στον Hobbes η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία καταλαμβάνει στον E.H.Carr η Κοινωνία των Εθνών η οποία αποτελούσε -σύμφωνα με αυτόν τον σπουδαίο ιστορικό στοχαστή και διπλωμάτη- φάντασμα της αποθανούσας Pax Britannica που στέκεται πάνω στον τάφο και μοιρολογεί (με τον Πρόεδρο Wilson, το λόρδο Cecil, τον Churchill κ.λπ να αποτελούν τις μοιρολογίστρες του τότε «νεραϊδοβασίλειου»).
Στις μέρες μας έχουμε νέες Εκκλησίες, δεν έχουμε όμως έναν Hobbes ή έναν Carr προκειμένου να τις αντιπαλέψουν.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο, λοιπόν, για ένα -δημοκρατικό ή μη- κυρίαρχο κράτος να δεχτεί την άποψη της Anne-Marie Slaughte (την οποία παρακολουθώ με ενδιαφέρον στο twitter) πως τα έθνη θα πρέπει να παραχωρήσουν κυρίαρχες εξουσίες σε υπερεθνικά (supranational) θεσμικά όργανα και τρανσεθνικά δίκτυα.

We the People

Με αυτήν τη φράση ξεκινά ο πρόλογος των Συνταγμάτων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ινδίας. Των δύο μεγαλύτερων δημοκρατιών στον πλανήτη.

Οι κυβερνώντες που δεν λογοδοτούν -ανεξάρτητα της ιδεολογίας και των προθέσεων τους- οδηγούνται με εσωτερική λογική συνέπεια στη τυραννία.
Η αξίωση υποταγής στην παγκόσμια διακυβέρνηση αποτελεί μια άμεση και ανήθικη επίθεση στην ελευθερία των λαών και τη δυνατότητα τους να αυτοκυβερνώνται.

Η Ινδία δεν θα παραδεχόταν ποτέ ότι οι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι για αυτοδιοίκηση... η Ινδία, μιλώντας εξ ονόματος όλων εκείνων των χωρών της Ασίας, για τις οποίες τόσο συχνά ειπώθηκε ότι δεν έτοιμες για ανεξαρτησία... θα επιθυμούσε να δηλώσει ότι αυτή τη στιγμή όλοι οι λαοί, σε όποιο στάδιο προόδου και εάν βρίσκονται, έχουν το δικαίωμα να κυβερνούν τους εαυτούς τους.

V.K.Krishna Menon/Mrs Laksmi Menon Ο.Η.Ε 1950 και 1955

.~`~.

Επίλογος

Η παγκοσμιοποίηση θα συνεχιστεί, αλλά όχι όπως επιθυμούν.

Η παγκοσμιοποίηση είναι ταυτόχρονα αντικειμενική εξέλιξη και υποκειμενική επιδίωξη (και σύνθημα επίσης).
Ως αντικειμενική εξέλιξη, η παγκοσμιοποίηση θα συνεχιστεί με τα καλά της και τα άσχημα της προφέροντας καρπούς και δεινά στις ανθρώπινες κοινωνίες.
Ως επιδίωξη, η «παγκοσμιοποίηση» που προωθείται με διάφορες θεσμικές, δικαιικές, πολιτισμικές και επικοινωνιακές μεθοδεύσεις και στοχεύει σε παγκόσμια επιβολή και στη συγκρότηση μιας παγκόσμιας κυριαρχίας θα συναντήσει εμπόδια και εχθρούς.

Ο πλανήτης θα ενοποιηθεί, αλλά όχι όπως επιθυμούν.

Υπάρχει αφθονία αυτοπροσδιοριζόμενων εκπροσώπων του κοινού καλού του «διαστημοπλοίου γη» ή «αυτού του πλανήτη που κινδυνεύει».
Ωστόσο οι απόψεις αυτών των ιδιωτών, όποια αξία και να έχουν, δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας πολιτικής διαδικασίας προώθησης και σύνθεσης συμφερόντων. Καθώς δεν επικυρώνονται από μια τέτοια πολιτική διαδικασία, οι απόψεις αυτών των ατόμωνσυνιστούν έναν ακόμη λιγότερο έγκυρο οδηγό για το κοινό καλό της ανθρωπότητας από ό,τι οι απόψεις των εκπροσώπων κυρίαρχων κρατών, ακόμη και εκείνων με μη αντιπροσωπευτικά ή τυραννικά καθεστώτα, που έχουν τουλάχιστον δικαίωμα να μιλούν για κάποιο μέρος της ανθρωπότητας ευρύτερο από τον εαυτό τους.
Ούτε έχουν οι εκπρόσωποι των μη κυβερνητικών ομάδων τέτοιου είδους εξουσία'μπορεί να μιλούν με κύρος για το συγκεκριμένο αντικείμενο τους, αλλά το να καθορίζουν τα συμφέροντα της ανθρωπότητας ισοδυναμεί με το νααξιώνουν ένα είδος εξουσίας που μπορεί να παρασχεθεί μόνο από μια πολιτική διαδικασία.

Αν όμως αναγκαζόμασταν να ψάξουμε μέσα από τις απόψεις των κρατών, και ειδικά των κρατών που συναθροίζονται σε διεθνείς οργανισμούς, για να ανακαλύψουμε το παγκόσμιο κοινό καλό, τούτο θα οδηγούσε σε διαστρέβλωση της πραγματικότητας.
Οι οικουμενικές ιδεολογίες που ασπάζονται τα κράτη είναι πασίγνωστο ότι εξυπηρετούν τα ιδιαίτερα συμφέροντα τους και οι συμφωνίες που συνάπτονται μεταξύ κρατών είναι γνωστό ότι είναι περισσότερο προϊόντα διαπραγμάτευσης και συμβιβασμού παρά προϊόντα κάποιου ενδιαφέροντος για τα συμφέροντα της ανθρωπότητας ως συνόλου.

Hedley Bull, 1977. Η Άναρχη Κοινωνία.

Μελέτη της Τάξης στη Παγκόσμια Πολιτική. Εκδ. Ποιότητα

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Global Governance (Παγκόσμια Διακυβέρνηση) και κυριαρχία. Εισαγωγή.

«Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών.

Όσα ωφελούσαν τους ισχυρούς και ιδιοτελείς τα προπαγάνδιζαν οι αφελείς.

Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».

Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε.

Διεθνής κοινωνία, civitas maxima, υπερ-κράτος.

Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.

Σύντομη παρατήρηση Περί κεϋνσιανο-μαρξιστο-φιλελεύθερου υπερεθνισμού (supranationalism)

Επίπεδα.

Τρία επίπεδα και «αριστερά» και «δεξιά».

Το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ε.Ε και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή: μια αμφισβητούμενη εξουσία.

Ρηξικέλευθες και -τάχα- πρωτοφανείς πολεμικές και ανησυχίες περί «Ευρώπης».

Ανάμεσα στην Σκύλλα και τη Χάρυβδη.

Εισαγωγική αναφορά στα δομικά προβλήματα του ευρωπαϊκού πλαισίου και μια αναφορά στον ελλαδοευρωπαϊσμό.

08/19/15--10:30: Τέσσερις σχολιασμοί.

Το είδα εδώ

Με τους ευρύτερους χώρους της σημερινής Συρίας ο τόπος αυτός έχει βαθύτατες ιστορικές σχέσεις. Η ιστορία και η ταυτότητα μας εμπεριέχει πολύ «Κοίλη Συρία».

Ο γεωπολιτικός έλεγχος κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου προϋπέθετε τον διανοητικό -ιστορικό και πολιτισμικό- ακρωτηριασμό μας.
Μετά την κατάρρευση του διπολικού συστήματος ο διανοητικός αυτός ακρωτηριασμός συνεχίστηκε.

Και έτσι βρισκόμαστε τώρα μετέωροι, δίχως αισθήματα (ή ορθότερα με δανεικά αισθήματα, τα λεγόμενα «ανθρωπιστικά»), εικόνες και περιεχόμενα, να έχουμε ένα κενό μνήμης με τους ιστορικούς αυτούς χώρους.
Χώροι που γέννησαν κάτι που θα μπορούσαμε -με εντελώς άστοχο και χονδροειδές τρόπο- να ονομάσουμε ελληνοανατολισμό ή ανατολικό ελληνορωμαϊσμό.

Πως θα ανακτήσεις μνήμη, πως θα συνδιαλλαγείς, θα επικοινωνήσεις, πως θα ενσωματώσεις, θα βοηθήσεις ανθρώπους από αυτούς τους χώρους μέσω του «ευρωπαϊσμού» και του «μούλτικούλτι δικαιωματοκρατισμού»; (αυτός είναι ορθότερος περιγραφικά όρος).
Απείρως περισσότερα ιστορικά εφόδια έχουμε εμείς από αυτά τα ιδεολογήματα μέσω των οποίων -υποτίθεται πως- πρέπει να μάθουμε να λειτουργούμε.

Τα ελληνιστικά χρόνια τα ξεχάσαμε.
Τα ανατολικορωμαϊκά ή «βυζαντινά» χρόνια τα υποβάθμισαν και τα κατέστησαν «απαγορευμένα».
Η καταστροφή και η αλλοίωση ταυτοτήτων πληρώνεται.
Τόσο μεγάλα κενά ιστορικής μνήμης και γνώσης δεν υποκαθίστανται από παγκοσμιοποιητικά πειραματικά μούλτικούλτι παιχνιδάκια εργαστηριακής αγγλοσαξονικής υφής και εμπνεύσεως (Έλα παππού μου να σου δείξω τα πολιτιστικά αμπελοχώραφά σου), απλά γεννούν πολιτιστικούς γορίλες και διανοητικούς χιμπατζήδες.

Τις σταυροφορίες πολύ περισσότερο από το Ισλάμ και τους Άραβες τις πλήρωσαν οι δικοί μας χώροι σε βάθος χρόνου (ή οι χώροι της ιστορικά λεγόμενης «Ρωμηοσύνης»).
Τους Ιερούς Πολέμους πολύ περισσότερο από την ηπειρωτική Ευρώπη, τους ρωμαιοΚαθολικούς και τους κεντροΕυρωπαίους τους πλήρωσαν οι δικοί μας χώροι.
Αυτά δεν μπορούν να μας τα διδάξουν έξωθεν φυτεμένα και πάσης χρήσεως ιδεολογήματα.
Τα αοριστολογήματα αυτά δεν μπορούν να μας προσφέρουν διδάγματα όπως αυτά που απορρέουν από τους Συριακούς και Μακεδονικούς πολέμους (απίστευτες γεωπολιτικές και ιστορικές γνώσεις και αναλογίες χρήσιμες για το σήμερα:
από τη σχέση πόλης και αυτοκρατορικής δομής, εδαφικής και μη ταυτότητας, μέχρι την ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα σε Νείλο και Ευφράτη με ενδιάμεσο πεδίο μάχης την Κοίλη Συρία - και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε).

Η καταστροφή και η αλλοίωση ταυτοτήτων είναι καταστροφή και αλλοίωση σχέσεων με ολόκληρους ιστορικούς χώρους και ολόκληρες ανθρωπογεωγραφίες.
Και πληρώνεται.

ΙΙ

Άρχισαν τα κείμενα που προετοιμάζουν το κλίμα.
Τα κείμενα διαμόρφωσης της «κοινής γνώμης».

Το κείμενο ''A New Chance for Cyprus''που υπάρχει στο Project Syndicate μας ενημερώνει πως: «Peace in Cyprus would be a strategic game changer for Europe, opening the possibility for the rapid revival of Turkey’s accession process, which has been largely stalled as a result of objections by the Republic of Cyprus. With Turkey facing political uncertainty following its general election in June, it is important to re-anchor the country to the EU».

Πριν δύο χρόνια είχα παραθέσει το εξής απόσπασμααπό ένα βιβλίο (το οποίο δεν έχει γράψει ούτε Έλληνας ούτε Κύπριος):
«Προς το παρόν η Κύπρος βρίσκεται σε μια θολή, μεταβατική νομική κατάσταση: μεγάλο μέρος του πακέτου του 1960 είναι ασύμβατο προς το δίκαιο του Ο.Η.Ε και της Ε.Ε, εξ ου και η «νοοτροπία του Σχεδίου Αννάν», το οποίο θα είχε περιορίσει τα δικαιώματα της Κύπρου όσον αφορά στη σχέση της με την Ε.Ε.
Καθώς αυξάνεται η αγγλο-αμερικανική πίεση για συμμετοχή της Τουρκίας στην Ε.Ε, αυξάνεται και η πίεση στην Κύπρο, ώστε η Ε.Ε να υποχρεωθεί να αποδεχτεί την παρουσία της Τουρκίας στην Κύπρο και να εμποδίσει μια μελλοντική ευρωπαϊκή άμυνα δίχως τη συμμετοχή της Τουρκίας.
Αναμφίβολα η κατάσταση θα καταλήξει κάπου πριν το 2015...
Επομένως πολλά εξαρτώνται από το πόσο μακριά θα είναι έτοιμη να φτάσει η Ε.Ε για να επιτρέψει στην Κύπρο να γίνει πλήρες και κυρίαρχο μέλος (σωθήκαμε).»

Το κείμενο αυτό είναι από βιβλίο που εκδόθηκε το 2011 (εάν δεν κάνω λάθος, ίσως και το 2008). Από το 2008-2011 γνωρίζουμε λοιπόν ότι η «η κατάσταση θα καταλήξει κάπου πριν το 2015...». Εντάξει καθυστέρησαν λίγο οι σχεδιασμοί λόγω της κρίσης.
Ενδιαφέρον όμως έχει το εξής.

Η Τουρκία, δεν θα ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Όχι επειδή η Ε.Ε είναι ένα χριστιανικό κλάμπ (που είναι - και μάλιστα στον πυρήνα του δυτικοχριστιανικό) αλλά για απτούς και «ρεαλιστικούς» λόγους.
Μόλις η Τουρκία εισέλθει στην Ε.Ε, η Γαλλία χάνει τα δικαιώματα που έχει στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων και αυτόματα κατρακυλά στην τρίτη ιεραρχικά θέση, γίνεται η τρίτη τη τάξη χώρα εντός της Ε.Ε (η λήψη αποφάσεων είναι ένας συνδυασμός από δημογραφικούς, στρατιωτικούς και άλλους παράγοντες).
Η δε Γερμανία, εντός μιας ή το πολύ δύο δεκαετιών θα βρεθεί στη δεύτερη θέση γιατί η Τουρκία θα έχει μεγαλύτερο πληθυσμό με διαφορά σε όλη την Ε.Ε.
Αυτό που εμποδίζει τη Τουρκία να εισέλθει στην Ε.Ε δεν είναι ούτε τα περί κεφαλαίων, εσωτερικών μεταρρυθμίσεων, δημοκρατίας, μη επίλυσης ούτε τα πολιτιστικά, θρησκευτικά, οικονομικά ή άλλα στοιχεία -αυτά είναι νομιμοποιητικά επιχειρήματα για την άρνηση εισόδου της και τη διαμόρφωση της «κοινής γνώμης»- αλλά τα μεγέθη της (η Τουρκία είναι πολύ «μεγάλη», πολύ «ισχυρή»).
Με απλά λόγια, το ζήτημα είναι ποιος θα έχει το πάνω χέρι στη διαδικασία λήψης αποφάσεων.
Και βέβαια η Γαλλία -και έπειτα η Γερμανία- δεν μπορούν να δεχθούν ότι δεν θα έχουν το πάνω χέρι στη λήψη αποφάσεων (δημιούργησε και ένα προηγούμενο η Τουρκία μπλοκάροντας το ΝΑΤΟ το οποίο χρησιμοποιούν ως διπλωματικό χαρτί εναντίον της).

Εάν όμως δεν εισέλθει η Τουρκία στην Ε.Ε, τότε γιατί το άρθρο χρησιμοποιεί ως επιχείρημα την επίλυση του Κυπριακού «for the rapid revival of Turkey’s accession process»;

---------------------------------------------------------------------

Παρατηρήσεις

Τα εθνικά θέματα είναι διεθνή θέματα. Βέβαια στην Ελλάδα τίποτα από όλα αυτά δεν θα συζητηθεί. Απλά με κάποιο τρόπο θα μας ζαλίσουν οι αριστεροδεξιοί με τους «εθνικιστές και τους αντιεθνικιστές».

Ως δέον και υποκειμενική τοποθέτηση θα μπορούσε να υποστηριχθεί οποιαδήποτε λύση επιθυμούσε ο αυτόχθων πληθυσμός ολόκληρης της νήσου δίχως εξωτερικές παρεμβάσεις και πιέσεις (τι απλά που είναι τα πράγματα με βάση την υποκειμενική τοποθέτηση).
Βέβαια, γνωρίζουμε, πως το βόρειο τμήμα -δηλαδή το κατεχόμενο- δεν είναι ανεξάρτητο από την Τουρκία (έλεγχος υπάρχει και μέσω των εποίκων).
Αντίθετα, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει αυτοτελή υπόσταση σε διεθνές επίπεδο και δεν εξαρτάται από την Ελλάδα.
Το βόρειο τμήμα δεν θα τολμούσε να αγνοήσει την Τουρκία.
Η Ελλάδα δεν θα τολμούσε να «υποδείξει» επιτακτικά στη Κυπριακή Δημοκρατία τι να πράξει (εάν δεν της άρεσε αυτό που θα αποφάσιζε).
Λύσεις που οδηγούν σε μείωση της διεθνούς υπόστασης ή σε δυσλειτουργική κυβέρνηση της νήσου εξασφαλίζουν πως αυτή η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να λαμβάνει αποφάσεις σε διεθνές επίπεδο που θα ενοχλούν τους μεγάλους (π.χ. μια απόφαση που θα ενοχλεί τα συμφέροντα της Βρετανίας).

Γενικότερα μιλώντας, υποτίθεται πως Έλληνες και Κύπριοι πόνταραν όλα τα λεφτά τους στην Ε.Ε -την οποία θεωρούν πανάκεια- προκειμένου να εξισορροπηθεί ο ατλαντικός παράγοντας (αυτά τα πράγματα -«όλα τα λεφτά», πανάκεια- οδηγούν συνήθως σε απογοητεύσεις αν όχι σε καταστροφές). Υπάρχουν αυτοί που θεωρούν κίνδυνο-θάνατο μια λύση προερχόμενη από τον ατλαντικό παράγοντα και προτιμούν μια όσο το δυνατόν πιο διεθνή λύση (Ε.Ε, Η.Π.Α, Κίνα, Ρωσία κ.λπ - οι κακές σχέσεις Ρωσίας και Ε.Ε δεν συμφέρουν την Κύπρο) και εκείνοι που υποστηρίζουν μια πιο ατλαντίζουσα ή ΝΑΤΟίζουσα λύση (Η Κύπρος είναι η μόνη χώρα της ΕΕ που δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ.
Οι μόνες χώρες που δεν σχετίζονταν -έμμεσα ή άμεσα- με το ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο ήταν η Λιβύη και η Συρία...
Η θέση που εξέφρασε ο πρώην Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Ρασμούσεν πέρυσι ή πρόπερσι, ήταν ότι η μη λύση του Κυπριακού εμποδίζει την ανάπτυξη των σχέσεων Ευρωπαϊκής Ένωσης – ΝΑΤΟ.
Με λίγα λόγια ο Δανός -και έχει σημασία το Δανός- πίεζε τους «Ευρωπαίους»).
Οι μετα-αποικιακές συνθήκες του 1960 αποτελούν αναχρονισμό για την Ε.Ε. Η Τουρκία ήταν και παραμένει πλήρως αντίθετη σε κάθε στρατιωτική δραστηριότητα και σχεδιασμό της Ε.Ε στο κατώφλι της (που θα περιλαμβάνει Ελλάδα και Κύπρο).
Στην Ελλάδα υπάρχει μια μικρή αλλά ισχυρή ομάδα ανθρώπων (ακαδημαϊκών ή άλλων) οι οποίοι προωθούν διακριτικά ή μη την ατλαντική πολιτική (αρκετές φορές λειτουργούν ή κινούνται γύρω από την ομπρέλα του Ελ.Ι.Αμ.Επ).

Το σχέδιο Ανάν εμπεριείχε -ανάμεσα σε πολλά άλλα- στοιχεία εργαλειοποίησης της Κύπρου με σκοπό τη διευκόλυνση της εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε (έχει ενδιαφέρον η μεταχείριση της Κύπρου -σαν τιμωρία- στην αρχή της οικονομικής κρίσης).

Η Βρετανία και οι Η.Π.Α δεν επιθυμούν δύο διεθνώς ανεγνωρισμένα κράτη.

Η Τουρκία είναι μια πολύ σημαντική χώρα γενικά. Αλλά είναι και μια πολύ σημαντική χώρα και ειδικά για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Ελλάδα είναι συμπληρωματική της Τουρκίας και πάντα όταν θα τίθεται ζήτημα στα πλαίσια του είτε - είτε (είτε τα συμφέροντα της Ελλάδας είτε αυτά της Τουρκίας) η επιλογή δεν θα είναι Ελλάδα.
Η Τουρκία είναι πιο σημαντική χώρα και έχει μεγαλύτερη στρατηγική βαρύτητα από την Ελλάδα.
Στην Ελλάδα θα πρέπει να υπάρξει πίεση προκειμένου να δημοσιοποιηθούν τα έγγραφα για την Κύπρο (όπως θα έπρεπε να έχει συμβεί).

Οπωσδήποτε πρέπει να γίνει το αυτονόητο.
Με κάποιο τρόπο να φύγουν οι Βρετανοί από το νησί. Έχασαν όλες τους τις αποικίες, έχασαν το Διαμάντι του Στέμματος, την Ινδία, έχασαν τα πάντα. Έχασαν στο τέλος και το Σουέζ.
Και τι τους έμεινε;
Τους έμεινε η Κύπρος να την ταλαιπωρούν... Βέβαια η Βρετανία δείχνει σημάδια απεξάρτησης από τις Η.Π.Α και θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον εάν αναλάμβανε μελλοντικά πιο δραστήριο ρόλο (αυτό σχετίζεται και με το δημοψήφισμα για παραμονή ή όχι στην Ε.Ε).

Η σχέση των Η.Π.Α με την Τουρκία είναι ο καθοριστικός παράγοντας.
Ήταν αυτή η σχέση που καθόρισε την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ - δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό στην αριστεροδεξιά μας Ελλάδα, αλλά η Τουρκία είχε λυσσάξει να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ με δική της πρωτοβουλία και οι Η.Π.Α ήταν αυτές που αρνούνταν πεισματικά αρχικά.

ΙΙΙ

Η διάφορα ανάμεσα σε ένα «ευρωπαικό» κράτος και σε ένα κράτος όπου κυριαρχούν «μια αριστερά και μια δεξιά» που προσπαθούν να εκλογικεύσουν και να νομιμοποιήσουν ένα υβριδικό καθεστώς αποικιοποίησης ή/και κηδεμόνευσης είναι η εξής: Όταν ο Πρωθυπουργός της μιας χώρας ταξιδεύει στην Κίνα και αποφασίζει η χώρα του να συμμετέχει στην ΑΙΙΒ δίχως να νιώθει προφανώς πως αυτή «φεύγει από την Ευρώπη» ο Πρωθυπουργός της άλλης ταξιδεύει προς τις Βρυξέλλες προκειμένου η χώρα του να «μείνει στην Ευρώπη» («πάση θυσία» μάλιστα).

Προφανώς η Σουηδία είναι «τριτοκοσμική» χώρα και «φεύγει από την Ευρώπη», ενώ η Ελλάδα είναι «ευρωπαϊκή» και «μένει στην Ευρώπη». Γεμίσαμε Αδώνιδες Γεωργιάδηδες της «αριστεράς». Συνεχιστές της θεσμοθετημένης «προστασίας» του εν τη κρατογενέσει του εξαρτημένου παραρτήματος-αποικίας που θέλουν να μας παρουσιάζονται και ως «ευρωπαϊστές» (της πλάκας - ξεβράστηκαν στην επιφάνεια όλα τα ψυχροπολεμικά απολειφάδια).

Όλοι αυτοί οι αριστεροδεξιοί παπαγάλοι είναι η εξασφάλιση του τεταρτοκοσμισμού μας (να μην προσβάλουμε και κράτη εξαιρετικά δραστήρια -και σαφώς λιγότερο εξαρτημένα- στη διεθνή σκηνή).

-----------------------------------------------------------------

Στη θέση της Σουηδίας θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα (Από την Ισπανία μέχρι την Αυστρία και τη Γερμανία και από τη Φινλανδία μέχρι τη Γαλλία και την Ιταλία - συμπεριλαμβανομένης της Δανίας της Πορτογαλίας, της Μάλτας, της Νορβηγίας και της Πολωνίας επίσης). Αλλά και άλλες μη ευρωπαϊκές (όπως η Ισλανδία, το Ισραήλ, -η Τουρκία επίσης-, η Γεωργία, τα Η.Α.Ε, η Νότιος Κορέα - από τις σχετικά «μικρές»).

ΙV

Είναι κάποιου είδους μαζική -επιστημολογική ή άλλη- παράκρουση αυτή που επικρατεί στην καθ'ημάς δύση και οδηγεί τους ανθρώπους να ασχολούνται συνεχώς και κατ'εξακολούθηση αποκλειστικά και μόνον με συμπτώματα και όχι με αίτια (ή τουλάχιστον με την προσπάθεια ανίχνευσης τους);
Σε όλα τα πεδία (π.χ. πολιτική, οικονομία, μετανάστευση, διοίκηση, δημογραφία) παρατηρείται το ίδιο φαινόμενο ή η ίδια «μεθοδολογία».
Δεν μπορούν να πάνε το μυαλό τους πέρα από την καταπολέμηση, δαιμονοποίηση ή απάλυνση των συμπτωμάτων και γενικότερα τη συμπτωματολογία;

Συμπτωματολογία και κατασκευή εικόνας φίλων και εχθρών. Δηλαδή διαχείριση και νομιμοποίηση.

08/27/15--13:57: Western Theory, Global World: Western Bias in International Theory (Harvard International Review).

Άμεσα σχετιζόμενες αναρτήσεις

1. Thinking Inter-Culturally: From racist and Eurocentric Monologism to Inter-Civilizational Dialogism - John M. Hobson, Professor of Politics and International Relations. 2. "International Relations Theory and Western Dominance," Oxford University Lecture by Amitav Acharya. 3. The Global Transformation: The Nineteenth Century And The Making Of Modern International Relations. Barry Buzan And George Lawson. 4. Ο Παγκόσμιος Μετασχηματισμός. Η δημιουργία του σύγχρονου κόσμου - μέρος α´. 5. A Note On Civilizations And Economies. 6. Western policymakers need more culture. 7. After Western Hegemony – 40th World Congress of Sociology / Μετά τη Δυτική Ηγεμονία - Παγκόσμιο Συνέδριο Κοινωνιολογίας. 8. Ο ευρωκεντρισμός και τα άβαταρ του: τα διλήμματα της κοινωνικής επιστήμης. Εισαγωγή. 9. The Endtimes of Human Rights. Ι) Description and Contents ΙΙ) Two Articles by Stephen Hopgood and ΙΙΙ) Video: Session - Stephen Hopgood: The Endtimes of Human Rights (and Humanitarianism?). 10. Το δίκαιο της ανθρωπότητας - μέρος α´. 11. Η Ευρωκεντρική ιδεολογία, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές επιπτώσεις και «Ευρώπη». 12. Για την κύρια «ιδεολογική» διαμάχη των καιρών μας. 13. Rethinking the Standard(s) of Civilization(s) in International Relations. Conference Review. 14. Prasannan Parthasarathi's «Why Europe Grew Rich and Asia Did Not». Review. 15. Κίνα και δυτικο(ευρω)κεντρικός επαρχιωτισμός. Μια σύντομη αναφορά. 16. Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο-πολιτικός μονόλογος και η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία. Εισαγωγή στις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού». 17. Chinese media coverage of Paris shootings reflects different values. 18. I) The Enlightenment and ‘Race’: Kant and II) Immanuel Kant and Natural Law: How Racism Became Scientific. 19. Διαφορές εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής, οι παραδοσιακοί και οι μοντέρνοι μελετητές και οι αναγωγικές θεωρίες ερμηνείας της διεθνούς πολιτικής - μέρος α´. 20. Διεθνής κοινωνία, civitas maxima, υπερ-κράτος.

Scholars of international relations often operate under the assumption that their project is to generate the truth, to come to some objective understanding of what the international sphere is and how it works. Most contemporary international relations theory, though, is tainted by a major source of bias: it is produced in western nations by western authors for western readers. International relations theory is skewed westward, which impairs its ability to explain and to produce social good.

Much of this western bias is due to the historical political and military dominance of the west; history is written by the victors, and political philosophy seems to be too. Amitav Acharya and Barry Buzan argue in their 2010 book Non-Western International Relations Theory: Perspectives On and Beyond Asia that the vast majority of schools of thought in international relations are outgrowths of one western philosophical tradition or another: realism comes from the work of Thucydides, Hobbes, and Machiavelli; liberalism derives from Kant, Locke, Smith, and others; Marx and Engels were German; and even those constructivist and postmodern accounts of international relations that emphasize relativism and diversity draw mostly on the ideas of French authors such as Pierre Bordieu and Michel Foucault. Of course, non-westerners from Sun Tzu to Amartya Sen have also made valuable contributions to political science and international relations theory, but on the whole, western voices have dominated throughout the history of international relations discourse.

The problem is not just one of heritage. The field of international relations is becoming increasingly grounded in economics and psychology. The growing use of applied game theory to explain and predict phenomena in international affairs means that international relations theory has become entangled with the assumptions, ideological commitments, and empirical findings of behavioral economics—a body of knowledge that exhibits a western slant. There is nothing inherently biased about applied game theory, but as it is practiced in modern academic circles, the field privileges westerners over people of other backgrounds. Social psychologists use convenient subjects in their research; this means that western researchers use almost exclusively western subjects. The body of knowledge generated by studies in game theory and behavioral economics, then, is considered to reveal certain universal truths about human beings, whereas in reality it is highly culturally specific. In 1995, then-UCLA graduate student in anthropology Joe Henrich traveled to Peru to study the economic behavior of indigenous peoples. Henrich found that the subjects of his research behaved very differently in game theoretic simulations than North American subjects did. North Americans are generally eager to propose and to reward fair distributions of resources in games; Peruvian natives, on the other hand, did not seem to care nearly as much about fairness. This is not to say that some cultural, ethnic, or regional groups played the game more or less rationally than others; no style of play is necessarily better or worse. Instead, Henrich’s findings simply point to a diversity of values across cultures that translates into different goals and strategies. Henrich replicated this study in various countries and cultures around the world, observing a wide range of behaviors across cultures. These findings challenge the common, western position that game theoretic study reveals fundamental features of human nature. His work points to one of the sources of bias in international relations theory: it is built on research in behavioral economics and psychology that commonly assumes that people operate the same way regardless of culture and that takes mainly westerners as the subjects of its study. The concept of human nature that informs international relations theory is a western one, produced through studies of western subjects but erroneously applied to people the world over. Despite these limitations, applied game theory was widely employed in prominent publications to explain Vladimir Putin’s actions and intentions after the Russian invasion of Crimea last spring.

Moreover, international relations theory is largely the product of western thinkers at western institutions. In 2011, the Christian Science Monitor ranked the top 25 graduate programs in international relations worldwide; 19 were in the US, five were in the UK, and one was in Canada. None were in non-western countries. The Times Higher Education world university rankings for the social sciences in 2013-2014, meanwhile, list no non-western institutions until the National University of Singapore, which comes in tied for 29th. The QS World University Rankings from 2013 for politics and international studies puts only seven non-western universities in the top 40. Granted, these are western rankings in western publications, and perhaps this is an example of western bias in journalism; but it is telling that there are many fewer non-western rankings of international affairs programs and that they agree with western rankings. Even Shanghai Jiao Tong University’s Academic Ranking of World Universities, despite its non-western character, has placed only two non-western universities in its top 50 every year since its creation in 2003. These rankings are an indication of the western provenance and perpetuation of international relations scholarship.

The western nature of those academics responsible for international relations research and teaching is noteworthy because of the influence of a researcher’s identity on the outcomes of research. This is the central argument of standpoint theory, a school of thought that holds that those individuals who are marginalized or oppressed gain privileged access to knowledge and truth that is routinely excluded from the mainstream. For example, non-westerners subjected to centuries of western political and military domination likely have novel and insightful interpretations of international affairs to offer. Because it fails to take into account a wide variety of important perspectives, international relations theory that is the product of western thought in western institutions cannot claim to be global theory or to be true in any meaningful sense.

The danger of western bias is that it shuts out those alternative, non-western perspectives. Limiting the diversity of theory we consider in the field of international relations limits the truth we can generate and taints what knowledge we do produce. This is especially problematic given the growing importance of knowledge as an economic phenomenon – as a good with value. Knowledge and information are increasingly sources of economic worth and measures of economic success. Whereas Marx proposed a philosophy of historical materialism whereby material factors—such as productive capacity and technology—are the sources of power and the drivers of history, we are likely now living in a post-Marxist age of informationism, in which knowledge and its spread are the most important sources of power. Examples abound. A 2009 World Bank report found that a 10 percentage-point increase in high-speed Internet connections is accompanied by an increase in economic growth of 1.3 percentage-points. The US government’s budget for intelligence work has risen every year since 2006 and now sits at around US$80 billion per year. A recent New York Times opinion piece by Karl Taro Greenfeld highlights the importance of information gleaned from social media in building social and cultural capital. If the search for truth drives contemporary history, and westerners dominate the search for truth about international affairs, then much of the world has been unjustly prevented from participating in an important world-historic and power-generating process. Western-skewed international relations scholarship excludes much of the world from touching the benefits of the pursuit of knowledge about the international system.

This exclusion does not seem to be the result of some intentional or malicious grand conspiracy. It would be incorrect to argue that individual westerners are at fault. Instead, this problem is the result of a sort of organic growth, an unintentional historical process. It is more correct to view western dominance of international relations theory as a disease that has infected academia—and one that harms westerners as well as non-westerners. The non-universality of international relations thought prevents western theorists from arriving at good understandings of the international system and from gaining access to the truth. The ethnocentrism at play is implicit and harmful to all interested in the pursuit of truth, from any culture or region. Despite this lack of intentionality or fault, Robert Cox’s insight holds: “Theory is always for someone and for some purpose.” International relations theory is by and for westerners, even if it is not intentionally so.

Now, it is possible that something different is at work. Perhaps instead of a western bias, international relations theory suffers from regional insularism. If this is the case, then it only seems to me that international relations thought is slanted toward the west because I am a westerner writing from a western institution in a western publication. Perhaps a Chinese writer would argue that international relations theory exhibits a Chinese or an eastern bias. This possibility is real but slight; there is good reason to discard it. Acharya and Buzan’s book on western bias in international relations theory features contributions from prominent professors at universities in India, Singapore, Korea, Japan, Indonesia, and China, and all of them agree with the basic premise that western thought dominates the field globally. Students at Bogaziçi University in Istanbul read very few non-western authors, and virtually no Turkish theorists, in their political science courses. Across the world, political scientists and international theorists are much more likely to recognize the name of Italian statesman and theorist Niccolò Machiavelli than they are to recall the name of the earlier Indian scholar Kautilya. Therefore, the regional insularism hypothesis seems to be false; western theory dominates globally, not just in the west.

The problem is more or less clear; the solution less so. There are two plausible remedies for western dominance of international relations theory. The first would require the creation of a truly global, unified theory. Such a body of knowledge would seek to accurately, honestly, and objectively describe the workings of the international system without drawing unduly on any culturally specific tradition. Its task would be to detach scholarship about global affairs from any specific culture, region, or group of people—not at all an easy thing to accomplish. There is a legitimate case to be made, likely from standpoint theory, that such a holistic understanding of international affairs is impossible because all thought is wrapped up in the background of the thinker. In other words, cultural people cannot generate non-cultural thought. The second possible way out of western bias, then, would involve pluralism about theories of global affairs. This approach to resolving bias would accept that theory is necessarily entangled in culture but would strive to make all kinds of theory from all kinds of theorists known and legitimate. Different culturally specific and culturally generated theories would exist and would be in many ways distinct from one another, but scholars in one tradition would acknowledge the existence and potential validity of other, culturally different international theories. Cross-pollination between theoretical traditions could of course occur, and would likely prove fruitful, but various culturally specific bodies of theory would exist side-by-side. This second solution appears to be much more plausible. In order to achieve pluralism in international relations theory, scholars must educate themselves and their students about a wide variety of different ideas from differently cultured authors. University professors who educate the next generation of international theorists must give roughly proportional syllabus space to Alexis de Tocqueville and to Sayyid Jamal ad-Din al-Afghani– or at the very least, if a professor chooses to assign only readings by western authors, he or she should title and advertize his or her course accordingly. Institutions of research and education must shed their occidentalist leanings and embrace pluralism about this complex, diverse world in which we live.

International relations theory is ironically not a global body of knowledge; instead, it is regionally and culturally specific. We work with a non-global theory of global affairs. Western-biased international relations theory overlooks valuable perspectives that could enrich and enhance our understanding of how the world works. Moreover, that western skew incorrectly excludes potentially valuable perspectives and unfairly privileges some viewpoints, creating disparities in access to knowledge and its benefits. We must strive to make international relations as a field more inclusive and more global—but how? Perhaps the answer lies in some global, unified theory of international relations, detached from culture and independent of any particular regional or ethnic group; more likely, though, the solution will involve pluralism about international relations theory. Researchers and students must acknowledge that western international relations theory does not represent the only option or the truth. We must pave the way toward pluralism in order to craft diverse international theory for a diverse international world.

Alex Young

Harvard International Review

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Thinking Inter-Culturally: From racist and Eurocentric Monologism to Inter-Civilizational Dialogism - John M. Hobson, Professor of Politics and International Relations.

"International Relations Theory and Western Dominance," Oxford University Lecture by Amitav Acharya.

The Global Transformation: The Nineteenth Century And The Making Of Modern International Relations. Barry Buzan And George Lawson.

Ο Παγκόσμιος Μετασχηματισμός. Η δημιουργία του σύγχρονου κόσμου - μέρος α´.

A Note On Civilizations And Economies.

Western policymakers need more culture.

After Western Hegemony – 40th World Congress of Sociology / Μετά τη Δυτική Ηγεμονία - Παγκόσμιο Συνέδριο Κοινωνιολογίας.

Ο ευρωκεντρισμός και τα άβαταρ του: τα διλήμματα της κοινωνικής επιστήμης. Εισαγωγή.

The Endtimes of Human Rights. Ι) Description and Contents ΙΙ) Two Articles by Stephen Hopgood and ΙΙΙ) Video: Session - Stephen Hopgood: The Endtimes of Human Rights (and Humanitarianism?).

Το δίκαιο της ανθρωπότητας - μέρος α´.

Η Ευρωκεντρική ιδεολογία, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές επιπτώσεις και «Ευρώπη».

Για την κύρια «ιδεολογική» διαμάχη των καιρών μας.

Rethinking the Standard(s) of Civilization(s) in International Relations. Conference Review.

Prasannan Parthasarathi's «Why Europe Grew Rich and Asia Did Not». Review.

Κίνα και δυτικο(ευρω)κεντρικός επαρχιωτισμός. Μια σύντομη αναφορά.

Chinese media coverage of Paris shootings reflects different values.

I) The Enlightenment and ‘Race’: Kant and II) Immanuel Kant and Natural Law: How Racism Became Scientific.

Διεθνής κοινωνία, civitas maxima, υπερ-κράτος.

08/30/15--12:44: I) The Shanghai Cooperation Organization expands into South Asia II) The Long Road to Currency Multipolarity.

.~`~.

The Shanghai Cooperation Organization expands into South Asia

Άμεσα σχετιζόμενα κείμενα

1. Ευρωπαϊκή εσωστρέφεια και μια σημαντική παγκόσμια εξέλιξη. 2. I) Θα πραγματοποιηθεί η σπουδαιότερη γεωπολιτική εξέλιξη του 21ου αιώνα; II) Delhi gears to join China-Russia club - America sniffs Nato ‘counterweight’ III) SCO and Mackinder’s prophecy.

Last month, India and Pakistan were accepted as full members of the Shanghai Cooperation Organisation (SCO), a platform to discuss politics, economics and security matters in Eurasia. While some observers doubt the organization's importance, the step is likely to have three main beneficiaries: China, Russia, and the region as a whole.

Benefits for Beijing

India's and Pakistan's inclusion are good news for Beijing, as it turns the organization into an ideal negotiating platform for China’s regional investment plans. Once sanctions on Iran will be lifted, Tehran’s accession seems only a question of time. An expanded SCO allows China to promote the Silk Road Economic Belt, China-Pakistan Economic Corridor (CPEC), Bangladesh-China-India-Myanmar (BCIM) Corridor and Central Asia-China Gas Pipeline with policy makers in Delhi, who regard China’s growing presence in the region with suspicion. China's Silk Road Fund in particular may be seen as a threat by Russia and India, who will rightly interpret China's efforts as a challenge to their own attempts to assume regional leadership.

From a geopolitical point of view, the organization’s significance (though still largely symbolic) is often seen as a potential counterweight to the Western security institutions, primarily NATO. Yet contrary to some would expect, the SCO, which was founded in 2001 in Shanghai by the leaders of China, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Russia, Tajikistan, and Uzbekistan, will not rival or balance NATO frontally. Rather, it provides an alternative platform that will seek to play an increasingly important role in the agenda-setting process of geopolitical issues that affect Asia – ranging from terrorism emanating from Afghanistan and instability in Central Asia to China’s attempts to finance the region’s physical integration. The question of whether China still prioritizes SCO in this context is secondary: Rather, it will provide Beijing with additional autonomy and yet another option for forum shopping.

Benefits for Moscow

For Moscow, the organization's benefits are more basic. The SCO's mere existence reduces the West’s capacity to diplomatically isolate countries that it believes do not play by the rules. Russia may not always get what it wants in the SCO – particularly now that India has joined the grouping – but its membership increases its legitimacy and reduces its dependence on Western partners (even though it cannot compensate for the economic losses generated by the sanctions). India's accession increases the SCO's standing: Not only does it now include the majority of people in Asia (and a sizeable portion of mankind), but, including the world's largest democracy, it can no longer be seen as a club of autocrats.

The organization has often been understood in the context of defending autocracy and limiting US influence in the region, and in 2005, the group called on Washington to set a timeline for the removal of its military bases in Central Asia. Russia’s Foreign Minister Lavrov has argued that the SCO is a key element of a new “polycentric world order.” At the Dushanbe summit in 2000, members agreed to "oppose intervention in other countries' internal affairs on the pretexts of 'humanitarianism' and 'protecting human rights;' and support the efforts of one another in safeguarding the five countries' national independence, sovereignty, territorial integrity, and social stability.”

During summits, discussions usually revolve around Central Asian security-related concerns, often describing the main threats it confronts as being terrorism, separatism and extremism, and policy responses are sought in the realm of military cooperation, intelligence sharing, and counterterrorism. Regular military exercises are being held since 2003. In 2014, China hosted the SCO’s largest-ever series of military drills, which included China and Russia conducting joint naval exercises in the Mediterranean. That may be little more than symbolism, but matters greatly to Russia, in need of demonstrations of support.

The Shanghai Cooperation Organization is in the midst of a broad transformation as it has started dealing with economic issues, including the potential creation of an SCO development bank. Other new issues concern infrastructure, transnational border and water disputes, and cultural exchange programs. Russia has also proposed linking the Eurasian Economic Union (EEU), which consists of Armenia, Kazakhstan, Belarus and Russia, with China’s Silk Road Economic Belt.

Benefits for the region

All these topics will play a decisive role in the geopolitical future of Eurasia, a region that seems to regain its importance as Russia turns its back on the West, and as China is articulating its strategy to strengthen its presence in Central Asia and beyond. Asia is a region with a relatively low institutional density, and increasing the number of high-level fora that bring leaders together must be welcomed, considering the many potential points of friction that exist between countries in the region.

In this sense, the Ufa Summit already produced a very tangible benefit -- have India's Narendra Modi shake hands with Pakistan's Nawaz Sharif, during what was the first meeting between the two leaders since May 2014 and came after increased border hostilities in the past few months and India’s cancellation of secretary-level talks last year.

Oliver Stuenkel

Post-Western World

.~`~.

The Long Road to Currency Multipolarity

Κείμενα περί Κίνας

Last week, in an effort to help protect currencies in the Southeast Asian region against global headwinds, Indonesia proposed a broader use of the Chinese yuan in the ASEAN region in order to better synchronise with China as Asean's largest trading partner. The timing of the statement was noteworthy, as it occurred at the end of a week that, some argue, badly affected the Chinese government's international reputation of being the world's leading technocrats, firm in control of the second largest economy. Quite to the contrary, China's decision to de-peg the yuan from the dollar, only to hastily spend U$ 200 bn to prevent the currency from devaluating, make the Chinese leadership seem hesitant and divided about the speed of market liberalization. It is a cautionary tale for those who had predicted more profound reforms, a necessary step to start challenging the US-dollar's global dominance, the bedrock of US hegemony.

China is seeking to establish, since 2009, a controlled internationalization of the yuan. The creation of the China International Payments System (CIPS) is a key element of this strategy, as is the plan to transform Shanghai into a global financial center.

As Hu Jintao explained in 2011,

The current international currency system is the product of the past. As a major reserve currency, the US dollar is used in considerable amount of global trade in commodities as well as in most of the investment and financial transactions…It takes a long time for a country's currency to be widely accepted in the world. China has made important contribution to the world economy in terms of total economic output and trade, and the renminbi has played a role in the world economic development. But making the renminbi an international currency will be a fairly long process.

The reasons for such a strategy are clear. The global dominance of the US-dollar provides the United States with a tremendous privilege. It costs less for US-Americans to borrow, allowing the government to fund deficits and firms to raise money that would otherwise not be possible. Put differently, the United States has to work less to retain the confidence of global investors, and the pressure to reduce government debt is lower than in economies whose currencies matters little in the international system.

In addition, it allows Washington to wield its political influence far more effectively. The United States can impose sanctions many countries are forced to follow. After all, most international bank needs access to the US-American banking system, for which it needs an US-American license. Therefore, banks worldwide have to accept whatever sanctions the United States impose – as seen in the cases or Iran and North Korea.

Even though the Chinese government’s goal is to limit the US-dollars dominance and create “currency multipolarity” in the medium or long-term, the he internationalization of the yuan will take place in small and experimental steps, as those are less likely to generate instability or anxiety in the domestic or international economy. Giving the yuan more freedom would weaken the currency, potentially spurring capital flight (as happened in the past weeks). Since Beijing started pursuing its yuan internationalization, the use of the currency to settle trade with China has increased strongly. Almost 30% of China's global trade is now settled in yuan. The Chinese currency is already accepted as a form of payment in Mongolia, Pakistan, Thailand, and Vietnam.

In addition to the creation of CIPS and the promotion of Shanghai, China is also seeking to have the yuan included in the basket of currencies in International Monetary Fund (IMF)’s Special Drawing Rights (SDRs). However, the IMF’s precondition is that that China should remove restrictions on foreign capital flows and shift to a flexible exchange rate system.

With any such momentous policy changes, decision-makers in Beijing are far from united regarding the internationalization of the yuan. State-owned enterprises and banks are generally reluctant to internationalize the Chinese currency, as the necessary liberalization would reduce their control over key decisions that affect China’s export-led development model. In the same way, the Ministry of Finance, the National Development and Reform Commission (NDRC), and the State Asset Supervision and Administration Commission (SASAC) are not among the move’s strongest supporters. On the other hand, liberal forces led by the People’s Bank of China (PBoC) are in favor of internationalization as this would help them to push through important domestic financial and monetary reforms. After the recent stock market crash, their internal standing is almost certain to have suffered. In addition, their strategy may be dangerous. As Mallaby and Wethington argue,

Only once the domestic financial system has been fortified in this manner is it safe to open the economy to foreign capital inflows, allow the exchange rate to float, and let the country’s money circulate offshore. Currency internationalization should be the endpoint of reform, not the starting point.

The speed of internationalization thus does not only depend on China’s growth trajectory, but also on internal power dynamics. This is particularly so because there are sound economic arguments that transforming the yuan into a global reserve currency could have downsides for China’s economy, too: It would lead to foreigners buying and holding massive amount of yuan, which could lead to a permanent appreciation, thus hurting Chinese exports. In addition, if the US-dollar ever lost its role as uncontested reserve currency, depreciation would almost certainly ensue, negatively affecting the value of China’s dollar reserves.

The perhaps most important move to internationalize the yuan are the numerous swap agreements with central banks, RQFII programs to liberalize capital markets, etc. Since 2008 China has also agreed some $500 billion in currency swaps with nearly 30 countries, including Argentina, Canada and Pakistan.

Although CIPS is, at first glance, little more than a platform to facilitate transactions, its medium- to long term consequences could be significant. It will allow banks and companies to move money around the global on a financial superhighway delinked from the US-centered dollar structures. Being excluded from the US-American system will thus no longer as terrifying as it once was, reducing US leverage over perceived wrongdoers. However, it is too soon to say whether the yuan may ever be able to challenge the US-dollar as the world’s main reserve currency. The challenges China faces are formidable. Not only must the yuan be universally convertible, the country would also have to create a transparent and liquid bond market. Government intervention during market turmoil in July and August 2015 shows that China still is a long way off allowing the markets to self-regulate. In the same way, it is hard to imagine how the yuan could compete with the dollar without a more transparent legal system, which would enhance trust in the government. Injoo Sohn points to additional difficulties:

The absence of formal alliances also seems to constrain the scope of China’s political leverage to internationalize its currency. The dollar internationalization of the early postwar years was supported not only by the United States but also by key Western European allies – China does not enjoy such support as it pursues RMB internationalization. The Cold War period gave U.S. allies more political incentives to maintain economic and financial ties with the United States through the offshore dollar market. With political confidence and trust, London banks started to lend out Eurodollars to other corporate customers in Western Europe in the 1970s.

What we can say is that, compared to the transition from the British pound to the US-dollar in the mid twentieth century, risks were manageable largely because both the pound and the dollar were convertible into gold at fixed rates. In the same way, policy makers in Washington and London were largely aligned on many broader issues concerning global order. Washington and Beijing, by comparison, think of their bilateral relationship far more in the context of ambiguous mutual dependence and suspicion.

Oliver Stuenkel

Post-Western World

Oliver Stuenkel is an Assistant Professor of International Relations at the Getúlio Vargas Foundation (FGV) in São Paulo, where he coordinates the São Paulo branch of the School of History and Social Science (CPDOC) and the executive program in International Relations. He is also a non-resident Fellow at the Global Public Policy Institute (GPPi) in Berlin and a member of the Carnegie Rising Democracies Network. His research focuses on rising powers; specifically on Brazil’s, India’s and China's foreign policy and on their impact on global governance. He is the author of the IBSA: The rise of the Global South? (Routledge Global Institutions, 2014) and BRICS and the Future of Global Order (Lexington, 2015) and the forthcoming Parallel Worlds: How emerging powers are remaking global order (Polity, 2016).

.~`~.

08/31/15--02:08: Τέσσερα σύντομα σχόλια.

Η Βρετανία ξεκινώντας την «Βιομηχανική Επανάσταση» (όρος του 19ου αιώνα) εγκαθίδρυσε μια παγκόσμια αυτοκρατορία με έναν σχετικά μικρό πληθυσμό.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατασκεύασαν τον μύθο της μοναδικής υπερδύναμης με έναν πληθυσμό της τάξης των 100 εκατομμυρίων ανθρώπων (πριν από περίπου έναν αιώνα).
Η «εκβιομηχάνιση» -και όχι μόνον- της Κίνας, με τα 1,3 δισεκατομμύρια ανθρώπους της, τι θα σηματοδοτήσει για τον πλανήτη;

--------------------------------------------------------------

Και της Ινδίας (37% του παγκόσμιου πληθυσμού μαζί με την Κίνα) και της Βραζιλίας και της Ινδονησίας όπως και πολλών άλλων...

Η παγκόσμια πολιτική στον 21ο αιώνα θα αντλήσει τις μορφές τις διαστάσεις και τα περιεχόμενα της από ζητήματα όπως τα κάτωθι (ενδεικτικά, όπως και αυτά του συνδέσμου):

Since first introduced in 2002, the concept of ‘Normative Power Europe (NPE)’ has been widely discussed among scholars of International Relations... In contrast, few studies conceptualise emerging powers such as China and Brazil as normative powers. On the whole, the impact of emerging powers as normative powers is understudied... China has been a norm-shaper in this issue area of humanitarian intervention, not a passive student of international norms. China participated fully in the United Nations debate on development of the concept of ‘Responsibility to Protect’ (R2P). Moreover, Brazil proactively promotes the new concept of ‘Responsibilities While Protecting’ (RWP) as a new norm of international intervention... Brazil’s proactive role is an interesting example of an emerging power trying to shape the debate on international norms... How non-Western powers will shape the evolution of international norms is understudied.

For centuries, it has been Western powers that have socialised non-Western countries into the West-dominated international society. In this socialisation process, the Western powers usually tell non-Western countries how to behave appropriately and how to follow the ‘standard of civilizations’. The presumption is that the social norms and political values preferred by the West are the only possible way to achieve modernity...

Το κοινό σημείο όλων των προηγούμενων: ‘Stop telling us how to behave’. (παλαιό-νεο)λιμπεραλιστές και μαρξιστές (παλαιοί και νέοι), σοσιαλδημοκράτες (ρεφορμιστές ή άλλοι) δεν μπορούν πλέον την ενδοευρωπαϊκή ή ενδοευρωαλταντική ηγεμονική τους διαμάχη να την παρουσιάζουν ως παγκόσμια (και δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στην νέα πραγματικότητα). Όλοι οι προηγούμενοι θα γίνουν ένας πολτός -ακόμα περισσότερο από ότι είναι ήδη- γιατί αποτελούν εσωτερικές διαφοροποιήσεις και διαφορετικές όψεις και εκφάνσεις του ίδιου πολιτιστικού ρεύματος.

III

Στην Ελλάδα νόμιζαν ή νομίζουν πως σε όσο περισσότερα «δυτικά» ή «ευρωπαϊκά» θεσμικά πλαίσια και οργανισμούς εντάσσεται μια χώρα τόσο περισσότερο «δυτική» ή «ευρωπαϊκή» γίνεται.

Οι θεσμοί δεν μπορούν να υπερβούν τη γεωγραφία ούτε να επικυριαρχήσουν επ'αυτής (ούτε επί της κουλτούρας ή της ισχύος, αν και μπορούν σαφώς να οριοθετήσουν -και μέχρι ενός σημείου να μορφοποιήσουν- τις δύο τελευταίες).

Έτσι έχουμε τη Σουηδία και τη Νορβηγία να είναι ενταγμένες σε λιγότερα «δυτικά» θεσμικά πλαίσια (εκτός Ευρωζώνης και ΝΑΤΟ η πρώτη, εκτός Ε.Ε και Ευρωζώνης η δεύτερη) αλλά να είναι σαφώς πιο «δυτικές» και «ευρωπαϊκές».

Οι χώρες που σταθμίζουν σε ποιους οργανισμούς και σε ποια θεσμικά πλαίσια θα ενταχθούν -και δεν εντάσσονται αδιακρίτως σε όλα τα «ευρωπαϊκά» π.χ.- αποφασίζουν με βάση το συμφέρον τους, ενδογενείς ανάγκες, τις ιδιαίτερες καταστάσεις που αντιμετωπίζουν και τη γεωγραφία τους (δηλαδή αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως διακριτή οντότητα).
Τα προηγούμενα είναι προϋποθέσεις.

Ούτε πιο «δυτική» από την Αυστρία και τη Φινλανδία (που δεν μετέχουν στο ΝΑΤΟ), ούτε πιο «ευρωπαϊκή» από τη Τσεχία και την Πολωνία (που δεν μετέχουν στην Ευρωζώνη) είναι η Ελλάδα.

Το «τα πάντα όλα εδώ και τώρα», οδηγεί εδώ που βρισκόμαστε τώρα.
Η Ελλάδα πληρώνει στρατηγικά εσφαλμένες της επιλογές.
Και τα στρατηγικά σφάλματα δεν διορθώνονται με «μεταρρυθμίσεις» και «εκσυγχρονισμούς» (υπό συνθήκες εσωτερικής κατάρρευσης), ούτε με ευχολόγια.
Τα στρατηγικά σφάλματα οδηγούν σε μη επιλύσιμα αδιέξοδα τα οποία με τη σειρά τους οδηγούν σε καταστροφές.

-----------------------------------------------------------------

Και επειδή η Τουρκία έχει γίνει καραμέλα ως προς τα ανούσια. Η Ελλάδα -δηλαδή τα λούμπεν αστικά στοιχεία που διαμορφώνουν το καθεστώς ηγεμονίας στη χώρα- βιάστηκε να εμβαθύνει δύο επίπεδα ευρωπαϊκά σε σχέση με την Τουρκία. Ένα επίπεδο διαφορά θα ήταν αρκετό. Δηλαδή η Ελλάδα να είναι ενταγμένη στην Ε.Ε και όταν οι πιθανότητες για ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε αυξάνονταν να εμβαθύνει στην Ευρωζώνη (ή σε κατάλληλο χρόνο ανεξάρτητο από αυτή την παράμετρο). Βιάστηκε όμως γιατί πολύ απλά το ζήτημα δεν ήταν κατά βάση η Τουρκία. Και εγκλωβίστηκε. Και θα το πληρώσει.

Ως προς τα ουσιώδη. Το 1980 ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν περίπου 9,65 εκατομμύρια και της Τουρκίας 42,17 εκατομμύρια. Το 2009, έτος δημογραφικής «κορύφωσης» της Ελλάδας (από εκεί και μετά αρχίζει η μείωση ή κατάρρευση) η κατάσταση είχε διαμορφωθεί ως εξής: ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν περίπου 11,19 εκατομμύρια και της Τουρκιάς 72,04 εκατομμύρια. Για το 2015 ο πληθυσμός της Ελλάδας υπολογίζεται σε 10,98 εκατομμύρια και της Τουρκίας σε 77,74 εκατομμύρια. Δηλαδή, από το 2009 έως το 2015 ο πληθυσμός της Τουρκίας αυξήθηκε κατά μισή περίπου Ελλάδα.

------------------------------------------------------------

1) Όλα τα στοιχεία από το I.M.F. 2) Το World Factbook (CIA World Factbook) υπολογίζει τον πληθυσμό της Ελλάδας για το 2015 στα 10,78 εκατομμύρια. 3) Το 2013, ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώθηκε κατά 17,660 άτομα ενώ την τριετία 2011-2013, ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 38,628 άτομα. Ο δείκτης γεννητικότητας για το έτος 2013 έφτασε στο 8,6 ενώ ο δείκτης θνησιμότητας στο 10,2 (europarl). 4) Μελλοντικά θα αναφερθώ στην πρόσφατη Έκθεση Γήρανσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Μπορούμε να συνεχίσουμε την ασχολία μας με την τιτανοτεράστια υπερ-παγκόσμια supra-ιδεολογική και επική «αντιπαράθεση» ανάμεσα σε Συ.Ριζ.Α και Ν.Δ. Συγνώμη εάν διατάραξα το κλίμα του προεκλογικού αγώνα (ύπνου) και εάν παρέκλινα από την εκλογολογία.

09/01/15--23:36: Δύο σχολιασμοί.

Είναι κατανοητό πως διανύουμε περίοδο ενασχόλησης της «κοινής γνώμης» με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες λόγω «επικαιρότητας» ή «κλιμάκωσης» ή «ανακάλυψης» -από ορισμένους- του ζητήματος.
Μέχρι ενός σημείου όμως.
Εκείνους τους ανέργους τους θυμάται κανείς; Ασχολείται κανείς μαζί τους;
Τι έγινε; Τους συνηθίσαμε; Τους θεωρούμε δεδομένους; Τους πετάξαμε στα αζήτητα;
Είναι αυτονόητες, μόνιμες και χρόνιες «παράπλευρες απώλειες»;

Πολύ υποβαθμισμένο το ζήτημα και πολύ χαμηλά στις προτιμήσεις των κομμάτων, της «κοινής γνώμης» και των λοιπών δυνάμεων-φορέων που κυριαρχούν στη «δημόσια σφαίρα».

Μετά το πέρας μιας ομιλίας του Viktor Orbán (Πρωθυπουργός της Ουγγαρίας) στο βασιλικό ινστιτούτο διεθνών σχέσεων που εδρεύει στο Λονδίνο (Chatham House), ένας Ιάπωνας δημοσιογράφος έκανε την εξής παρατήρηση-ερώτηση (ελεύθερη απόδοση):

Υπάρχουν ορισμένοι παραλληλισμοί ανάμεσα σε εσάς και τον Shinzo Abe (Πρωθυπουργός της Ιαπωνίας). Για παράδειγμα η έμφαση σας στις παραδοσιακές αξίες, η θέση σας σε ότι αφορά την ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας της χώρας και ο έλεγχος επί της οικονομίας. Και οι δύο δέχεστε έντονη κριτική από δυτικές χώρες.
Πως απαντάτε σε αυτές τις κριτικές;

Δεν έχει σημασία τι απάντησε ο Πρωθυπουργός της Ουγγαρίας (αποστασιοποιήθηκε και τόνισε τις διαφορές ανάμεσα στις δύο χώρες). Σημασία έχει το εξής.
Ακούμε και διαβάζουμε πολλά για την Ουγγαρία αλλά παραδοσιακά ακούμε και διαβάζουμε ελάχιστα για την Ιαπωνία. Επειδή κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου η χώρα αυτή γεωπολιτικά ήταν μέρος του λεγόμενου «δυτικού στρατοπέδου», προσπάθησαν να μας πείσουν πως ήταν «φιλελεύθερη» και «δυτική».
Βέβαια η Ιαπωνία δεν είναι ούτε «φιλελεύθερη», ούτε «δυτική» (ούτε και θα γίνει ποτέ). Εκείνο που έπρεπε να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού ήταν το μύθευμα-ιδεολόγημα πως μια χώρα για να είναι ανεπτυγμένη πρέπει να είναι δυτικοποιημένη ή εκδυτικισμένη (ότι και εάν ορίζεται ως «δυτικό», το οποίο δεν είναι καθόλου μικρό ζήτημα).
Δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί διαφορετικά πως μια μη δυτική χώρα ήταν δυνατόν να είναι ανεπτυγμένη και μάλιστα να βρίσκεται στην «πρώτη γραμμή» των εξελίξεων (Το 1991, η Ιαπωνία επέτυχε το μέγιστο οικονομικό της μερίδιο επί του παγκόσμιου Α.Ε.Π.
Ήταν η αποκορύφωση της περιόδου του φόβου που ήταν διάχυτος στις Η.Π.Α, ήδη από τη δεκαετία του '80, όταν ο γερουσιαστής Howard Baker είχε κάνει τη περίφημη δήλωση:
«Πρώτον, είμαστε ακόμη σε πόλεμο με την Ιαπωνία.
Και δεύτερον, τον χάνουμε».).

Η Ιαπωνία έχει μεγάλη σημασία όχι γιατί είναι «δεξιά» ή «συντηρητική» (όπως νομίζουν διάφοροι «δεξιοί») αλλά γιατί ήταν η πρώτη χώρα που κατέρριψε, εδώ και περίπου έναν αιώνα, το κύριο αξίωμα της πολιτιστικής αποικιοκρατίας (το οποίο ενστερνίζονται τόσο «αριστεροί» όσο και «δεξιοί»).
Τη σύνδεση εκσυγχρονισμού και «εκδυτικισμού» (στα καθ'ημάς η θέση αυτή εκφράστηκε μέσω του «κεμαλισμού»).
Ο «εκδυτικισμός» ως προϋπόθεση της «ανάπτυξης», της «εκβιομηχάνισης» και του «εκσυγχρονισμού».

Αυτή η θέση είναι από τη φύση της ρατσιστική.
Βλέπει τις κοινωνίες, τους λαούς και τα έθνη όχι ως υποκείμενα της δικής τους ιστορίας αλλά ως κατώτερα αντικείμενα προς επιδιόρθωση (και ως μέρη ή συνιστώσες της ιστορίας του ενός).

Όλες οι αναδυόμενες χώρες (με την Ιαπωνία να αποτελεί το πιο «επιτυχημένο» και πρώιμο παράδειγμα, καθώς αποδόμησε one by one, όλους τους αριστεροδεξιούς ευρωκεντρικούς μύθους) έσκισαν από πάνω τους αυτήν την αποικιοκρατικού τύπου ιδεολογία που δεν είναι τίποτα άλλο παρά κεκαλυμμένος πολιτιστικός ιμπεριαλισμός, ο οποίος οδηγεί σε διαρκή πολιτιστική υποβάθμιση, εσωτερική πνευματική απίσχναση, μεταπρατισμό και εξάρτηση.
Η μεταφύτευση θεσμών έξωθεν και η καταστροφή των εσωτερικών δομών και συστημάτων αυτοβοήθειας των κοινωνιών οδήγησε σε στρεβλώσεις, δυσλειτουργίες, ιστορικού τύπου εσωτερικές αλλοιώσεις και κατέστησε πολλές κοινωνίες πολιτιστικά σχιζοφρενείς ή τις οδήγησε σε μόνιμη υπανάπτυξη.
Όσες χώρες κατάφεραν να εκσυγχρονίσουν τις δικές τους παραδόσεις και αξίες και να τις θεσμοποιήσουν ή να καλλιεργήσουν θεσμούς και δομές που βασίζονται στις δικές τους εσωτερικές λειτουργίες διατήρησαν ένα επίπεδο (το ιαπωνικό καιρέτσου-keiretsu ήταν παγκόσμια πρωτοτυπία και έγιναν πολλές προσπάθειες είτε να αντιγραφεί είτε να καταστραφεί).

Σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, ταυτόχρονα με την αναβίωση αυτοχθόνων πολιτισμικών ρευμάτων παρατηρείται παράλληλη απο-δυτικοευρωπαϊκόποίηση.
Από τον αραβικό κόσμο μέχρι την Ανατολική Ευρώπη και την Ινδία, και από την Κίνα μέχρι τη Ρωσία και την Ινδονησια, όλοι οι πολιτιστικοί χώροι προσπαθούν να αποκαταστήσουν τις εσωτερικές τους ισορροπίες.
Είναι σφάλμα αυτή η εξέλιξη να περιγράφεται ελαφρά τη καρδία ως «νεοσυντηρητισμός» ή «τραντισιοναλισμός» (αυτή είναι μια εύκολη -και δυτικοευρωκεντρικότατη- λύση.
Όντως αυτή η εξέλιξη μπορεί να λάβει αντιδραστικές μορφές αλλά αυτή η παρατήρηση από μόνη της δεν αρκεί).
Είναι κάτι πολύ βαθύτερο.
Είναι προσπάθεια αποκατάστασης των εσωτερικών τους ισορροπιών και λειτουργιών.

Η παραπάνω θέση δεν είναι «αντιδυτική» ή «αντιδιαφωτιστική» όπως λέει το καλά θεμελιωμένο κυρίαρχο -ευρωαριστερό/δεξιό- αξίωμα/αφήγημα.
Τα πράγματα αυτά έχουν μελετηθεί και εξακολουθούν να μελετώνται εκτενώς σε διεθνές επίπεδο.
Στην Ελλάδα απλά δεν τα γνωρίζουμε ή δεν πρέπει να τα γνωρίζουμε.

--------------------------------------------

Αναφέρομαι στην Ιαπωνία ως το πλέον πρώιμο (πρώτο στοιχείο) παράδειγμα το οποίο παρουσιάζεται μάλιστα και ως «δυτικό» (δεύτερο στοιχείο).
Αυτά τα δύο στοιχεία μαζί είναι σημαντικά.

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

09/02/15--09:15:

Νικητές & ηττημένοι σε έναν ακυβέρνητο(δίχως ηγεσία) κόσμο

Μέρος α´.

Απόσπασμα από ομιλία.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δημιούργησαν τη τάξη που έχουμε βιώσει για πάνω από μισό αιώνα.
Αμερικανικοί θεσμοί, αμερικανικές αξίες, αμερικανικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα, Αμερικανοί σύμμαχοι, αμερικανικό κεφάλαιο, το σύστημα σταθερών ισοτιμιών του Μπρέττον Γουντς (Bretton Woods Accord) νομισματικά, το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε, η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού, το Δ.Ν.Τ (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) και η Παγκόσμια Τράπεζα. Όλα αυτά τα εξίσου σεβάσμια ιδρύματα ακούγονται «παγκόσμια» - η Παγκόσμια Τράπεζα ακούγεται «παγκόσμια», το World Series ακούγεται «παγκόσμιο» (professional baseball organization that is the oldest of the four major professional sports leagues in the United States and Canada), έτσι δεν είναι; Έχουμε μια ομάδα του Καναδά, άρα αυτό είναι επαρκές για να ονομαστεί παγκόσμιο [Σαρκαστική διάθεση]...
Στην Παγκόσμια Τράπεζα, επίσης, έχουμε έναν Αμερικανό Πρόεδρο, αφήσαμε και κάποιους άλλους τύπους (λαούς) από την άποψη των δικαιωμάτων ψήφου κ.λπ και τους ακούμε, αλλά ουσιαστικά κάνουμε ό,τι θέλουμε να κάνουμε.
Αυτό είναι η Παγκόσμια Τράπεζα. Αυτή είναι η αμερικανοκινούμενη -ή κατευθυνόμενη- Παγκόσμια Τράπεζα (American-led World Bank).

Δεν προσπαθώ να το κοροϊδέψω αυτό. Προσπαθώ να θέσω την πραγματικότητα της παγκόσμιας τάξης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο...
Η παγκοσμιοποίηση δεν συνέβη μηχανιστικά, συνέβη επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες την οδήγησαν, την κατεύθυναν.
Αλλά κατά τα τελευταία 30 χρόνια η βασική ισορροπία δυνάμεων φυσικά μετατοπίστηκε μακριά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους της, προς την Κίνα και προς τον αναπτυσσόμενο κόσμο [Μακροδομές] - μακριά από τα κράτη οφειλέτες και προς τα κράτη πιστωτές.

Λοιπόν, δεν χρειάζεται να είσαι ιδιοφυΐα για να καταλάβεις πως όταν έχεις αρχιτεκτονική και αξίες και πρότυπα και συστήματα που δημιουργούνται από μια παγκόσμια τάξη που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει πλέον, σε κάποιο σημείο θα υπάρξει το σπάσιμο, η τομή.
Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν ένα ανεπαρκές σοκ για να καταρρεύσει το σκηνικό.
Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν επίσης ανεπαρκής.
Αλλά, η οικονομική-χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 ήταν επαρκής, αρκούσε.

Και πλέον βέβαια μιλάμε για τη δημιουργία του G20 - μια σπουδαία ιδέα.
Οι 20 μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου όλες μαζί, ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες αρμονικά λένε ότι θα εργαστούν για την παροχή συλλογικής ηγεσίας και για τον προσδιορισμό αποτελεσμάτων που θα προσφέρουν τελικά δημόσια αγαθά, έτσι ώστε να μπορούμε να διοικήσουμε τον κόσμο μας με πιο αποτελεσματικό, αποδοτικό και ανθρώπινο τρόπο.
Είναι μια σπουδαία ιδέα. Είμαι υπέρ της ως αντίληψη.
Αγαπώ την ιδέα της Ντόχα για το εμπόριο (Doha Round).
Αγαπώ την ιδέα μιας παγκόσμιας συμφωνίας για το κλίμα. Θέλω και ένα πόνι για τα Χριστούγεννα!
Θέλω όλα αυτά τα πράγματα.
Κανένα από αυτά δεν πρόκειται όμως να συμβεί. Έτσι έχουμε τους φιλόδοξους G20... Ήμουν στο Νταβός το περασμένο έτος.
Αναφέρω τα προηγούμενα στον Il Sakong ο οποίος ήταν εκείνη την εποχή ο προεδρικός απεσταλμένος της Νότιας Κορέας στους G20.
Και λογομαχήσαμε. Μου λέει, «Ian, τι θέλεις; Ο G20 δεν είναι αρκετά καλός για εσένα.
Τι θέλεις; Θέλεις περισσότερες χώρες; Θέλεις G192;
Τι θέλεις;
Θέλεις λιγότερες; Θέλεις G7, G8;», και του απάντησα, «Δεν έχει σημασία τι θέλω.
Το τι θέλω είναι άνευ σημασίας. Είναι τι έχουμε, τι συμβαίνει. Απλά.»...

Εάν στην παλαιά αμερικανοκινούμενη -ή υπό αμερικανική ηγεσία- παγκόσμια τάξη ο τρόπος να κερδίσεις ήταν να ευθυγραμμιστείς με την αμερικανοκινούμενη παγκοσμιοποίηση, σε αυτή την νέα G0 τάξη (G-Zero, ουσιαστικά μιλάμε για κενό ηγεσίας και ισχύος:
Every Nation for Itself: Winners and Losers in a G-Zero World) πρέπει να θες να προσαρμόζεσαι, να είσαι ικανός να προσαρμόζεσαι και να είσαι ευέλικτος, διότι πολλές διαφορετικές χώρες θα έχουν διαφορετικά πρότυπα, διαφορετικές προτιμήσεις και διαφορετικούς τρόπους ολοκλήρωσης.
Πρέπει να είστε αυτό που εγώ αποκαλώ ένα κράτος-πίβοτ (pivot state).
Το Μεξικό δεν πιβοτάρει:
το εμπόριο, τα εμβάσματα από τους Μεξικανούς του εξωτερικού, τουρισμός, ναρκωτικά, στο Μεξικό τα πάντα σχετίζονται με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Καναδάς μπορεί να πιβοτάρει.
Ήμουν με τον Καναδό υπουργό εξωτερικών -John Baird- πριν λίγο καιρό και το πρώτο του σχόλιο ήταν πόσο περήφανος ένιωθε ως υπουργός εξωτερικών που το πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό ήταν στο Πεκίνο και όχι στην Ουάσινγκτον [Μετά την Σουηδία, υπέκυψε στην ιδεολογία του «τριτοκοσμισμού» και ο Καναδάς... Ειρωνεύομαι φυσικά].
Γιατί; Λοιπόν, επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη βρίσκονται σε μη αναστρέψιμη παρακμή. Τώρα, δεν με νοιάζει αν συμφωνείτε με αυτό.
Δεν με νοιάζει αν συμφωνώ εγώ με αυτό - δεν είναι αυτό το ουσιώδες...

Η Ουκρανία δεν πιβοτάρει... είναι κολλημένη στη Ρωσία. Η Τουρκία πιβοτάρει καλά, ειδικά τώρα που αποχωρίστηκαν τους Ισραηλινούς.
Η Ταιβάν δεν πιβοτάρει... Η Ινδονησία αντίθετα τα πάει καλά.
Το Καζακστάν επίσης, η Μογγολία όχι...
Είναι ένας διαφορετικός τρόπος για να σκεφτεί κανείς τους νικητές και τους ηττημένους σε αυτό το νέο περιβάλλον.

--------------------------------------------------------------------------

Ο Σουηδός Πρωθυπουργός στην Κίνα

Ο Τούρκος Πρόεδρος και -πρώην- Πρωθυπουργός στην Ινδονησία

Τώρα σκεφτείτε την απομόνωση -γιατί αυτή είναι η πραγματική απομόνωση- και την αρτηριοσκλήρωση των Πρωθυπουργών σας στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο και θα καταλάβατε γιατί η Ελλάδα κανένα μέλλον δεν έχει, ενώ η Τουρκία και η Σουηδία έχουν.

----------------------------------------------------------------------

Κατά την άποψη μου, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι από τους χαμένους σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Σίγουρα θα προτιμούσαν η παγκόσμια τάξη να ήταν κυριαρχούμενη από τις Η.Π.Α... όμως το 2018 η βασική ισορροπία δυνάμεων θα είναι πολύ μακρύτερα από τις Η.Π.Α και τους συμμάχους της...
Το πρόβλημα με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι η κατάρα του ασφαλούς καταφύγιου [θεωρούνται safe-haven]...
Με αποτέλεσμα οι Η.Π.Α να μην πιέζονται να πάρουν αποφάσεις τις οποίες χρειάζονται απελπιστικά προκειμένου να είναι πραγματικά βιώσιμες και ισχυρές σε 10, 20 ή 30 χρόνια...
Αυτή είναι η πρόκληση για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μεσοπρόθεσμα οι Η.Π.Α φαίνονται μια χαρά σε ένα περιβάλλον G0 (G-Zero World)...

Πιστεύω πως με το G0 (G-Zero World) θα ζήσουμε το τέλος των αμερικανοκινούμενων παγκόσμιων θεσμών και ιδρυμάτων.
Είτε θα έχουμε αμερικανοκινούμενους θεσμούς που δεν είναι παγκόσμιοι, είτε παγκόσμιους θεσμούς που δεν θα είναι αμερικανοκινούμενοι, ή τίποτα από τα δύο...
Με την Trans-Pacific Partnership αρχίσαμε να λέμε πως θέλουμε αμερικανοκινούμενους θεσμούς και οργανισμούς που δεν είναι παγκόσμιοι.
Απλά αρχίζουμε να το λέμε...
Οι Η.Π.Α δεν το κάνουν αυτό με την Παγκόσμια Τράπεζα, δεν το κάνουν με το Δ.Ν.Τ... δεν το κάνουν με τους Ευρωπαίους στο εμπόριο. Έχει ενδιαφέρον.

Τυχαίνει να θεωρώ την Κίναως τον Voldemort (Harry Potter) των κρατών. Είναι ο γεωπολιτικός αντίπαλος του οποίου το όνομα δεν πρέπει να λέγεται. Μην αναφέρεστε στην Κίνα διότι αυτό θα κάνει τα πράγματα χειρότερα.

Αλλά φυσικά η πραγματικότητα είναι πως ο Ομπάμα δεν έχει δόγμα (για την εξωτερική πολιτική), και δεν έχει δόγμα επειδή το δόγμα σημαίνει μακροπρόθεσμη στρατηγική κατεύθυνση η οποία περιορίζει την ευελιξία.
Το μισεί αυτό στην εξωτερική πολιτική. Δεν θέλει να το κάνει [υπόψιν, ο ομιλητής είναι πιο κοντά στο δημοκρατικό παρά στο ρεπουμπλικανικό κόμμα]. Στο βαθμό που ο ίδιος έχει ένα δόγμα, αυτό το δόγμα είναι η οικονομική διπλωματία και μία στροφή προς την Ασία (το περίφημο pivot to Asia) και τα δύο αυτά είναι πλήρως και άρρηκτα επικεντρωμένα στην Κίνα.
Ρωτήστε τη Χίλαρι Κλίντον για το θέμα αυτό, «Τι είναι η στροφή προς την Ασία» και όλα τα σχετικά, και θα σας πει, «Καλωσορίζουμε την ειρηνική άνοδο της Κίνας (εφόσον συμπεριφέρεται με τον τρόπο που επιθυμούμε εμείς να συμπεριφέρεται).»

‘Περιμένετε πως θα συμπεριφερθούν κατά αυτόν τον τρόπο [οι Κινέζοι];’

‘Ε, όχι ακριβώς.’

‘Και τι θα συμβεί εάν δεν συμπεριφερθούν κατά αυτόν τον τρόπο;’

‘Τότε χρειάζεται αντιστάθμιση’

‘Τι εννοείτε με τον όρο «αντιστάθμιση»;’

Σιωπή.

Ian BremmerYou TubeChatham House

Ολοκλήρωση α´ μέρους

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Σχετιζόμενα κείμενα εν καιρό

Προς το παρόν: 1) Μακροδομές.
2) Πλανητικός μετασχηματισμός.
3) Διεθνείς Σχέσεις.
4) Δυτικοευρωκεντρισμός.
5) 27 σημειώματα περί Κίνας.
6) 27 σημειώματα περί Ηνωμένων Πολιτειών
7) Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών-κρατών.
8) Με αφορμή τα αυτονομιστικά κινήματα και τις υποεθνικές-κρατικές τάσεις και πιέσεις:
Ο «νεομεσαιωνισμός» ή «New medievalism» ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας, τρεις οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης -από τα μάτια του τωρινά ισχυρού- και δυο λόγια εισαγωγικά περί «εδαφικών» και μη ιδεολογιών.

08/20/15--04:15: Τέσσερις επίκαιροι σχολιασμοί.

Ο Φασουλής και ο Περικλέτος θα «ανταγωνιστούν» για το ποιος θα είναι ο -κύριος- διαχειριστής του εκφυλισμένου, εκπτωχευμένου και γεμάτου μπαλώματα πολιτικού τοπίου κουρελού-ζόμπι που βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης.

Η διαδικασία, διάσπαση -του ιδίου-, ανακύκλωση -του ιδίου-, ξέπλυμα, αθώωση -του ιδίου- και επανανομιμοποίηση (μετά από την πλήρη ηθική και πολιτική απονομιμοποίηση) -του ιδίου-, συνεχίζεται.
Το πολιτικό κεφάλαιο όμως εξαντλήθηκε -εκφυλιζόμενο και ανακυκλούμενο- και δεν διαθέτει εφεδρείες.
Η απονομιμοποίηση είναι τεράστια σε έκταση και βάθος και το χαώδες κενό αντιπροσώπευσης θα διευρυνθεί περαιτέρω.
Ως πότε θα αντέχουν τα τσιρότα και τα μπαλώματα;

Αποεθνικοποίηση κυριαρχίας και εθνικοποίηση ευθύνης

Είναι της μόδας να μιλάμε εις τας Ευρώπας για τη λεγόμενη «διαμοιρασμένη ή κοινή κυριαρχία».
Το πρόβλημα όμως είναι το εξής.
Όχι μονάχα δεν έχουμε «διαμοιρασμένη ή κοινή» κυριαρχία -σε επίπεδο υπερεθνικό- αλλά έχουμε «διαμοιρασμένη ή κοινή» ευθύνη - σε επίπεδο εθνικό. Έχουμε αποστέρηση κυριαρχίας παράλληλα με διαμοιρασμό της ευθύνης στο εθνικό επίπεδο - δίχως «διαμοιρασμένη ή κοινή» κυριαρχία στο υπερεθνικό επίπεδο.
Πιο άνιση και ετεροβαρής σχέση δεν είναι δυνατόν να υπάρξει.

Η «συμμετοχική ή διαμοιρασμένη» ευθύνη με την παράλληλη απομείωση κυριαρχίας συμβάλει στη συνολική υποτίμηση -ή στον εκφυλισμό- της δημοκρατικής λειτουργίας των εθνικών πολιτικών συστημάτων.
Η οικονομική -και όχι μόνο- πολιτική των κρατών εξαρτάται και καθορίζεται από εξωγενείς ή εξωεθνικούς παράγοντες που βρίσκονται έξωθεν και άνωθεν της εμβέλειας του δημοκρατικού ελέγχου, της λαϊκής βούλησης, της διαμόρφωσης και άσκησης πολιτικής.

Μιλάμε για ένα καθεστώς ετερονομίας στην πραγματικότητα, καθώς οι κανόνες που καλείται -και είναι αναγκασμένη- να εφαρμόσει κάθε δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση και οι οποίοι της επιβάλλονται είναι πάντα εξωτερικοί ή εξωγενείς από το πεδίο εφαρμογής τους (που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι το «εθνικό».
Σημασία δεν έχει ο χαρακτηρισμός όσο η σχέση μεταξύ των επιπέδων κυριαρχίας, ευθύνης, απόφασης, λογοδοσίας και εφαρμογής).

Η ετερονομία αυτή ενισχύει την πολιτική αποξένωση όχι μονάχα στο εθνικό επίπεδο (προς τα κυβερνώντα κόμματα που προσπαθούν να εφαρμόσουν τις άνωθεν και έξωθεν αποφασιζόμενες πολιτικές) αλλά και στο ευρωπαικό επίπεδο στο σύνολο του.

Αυτή η κατάσταση ή διαδικασία είναι μήτρα και γεννήτωρ -ή τροφοδότης- των δυνάμεων που -υποτίθεται πως- επιδιώκει να καταπολεμήσει.

Περισσότερα:
1) Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε.
2) Επίπεδα. - Τρία επίπεδα και «αριστερά» και «δεξιά»
3) Καταγραφή για τα μελλοντικά χρονικά.
4) Προκειμένου «να δοθούν λύσεις».
5) Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο-πολιτικός μονόλογος και η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία. Εισαγωγή στις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού».
6) Σύντομη παρατήρηση Περί κεϋνσιανο-μαρξιστο-φιλελεύθερου υπερεθνισμού (supranationalism) 7) Όσα ωφελούσαν τους ισχυρούς και ιδιοτελείς τα προπαγάνδιζαν οι αφελείς.
8) Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».
9) Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή.

III

Κάποια στιγμή θα πρέπει να τεθούν ορισμένα ζητήματα σε βάση πολιτική και όχι μονάχα στο πεδίο της διαμόρφωσης της «κοινής γνώμης».
Η μεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε σε συνδυασμό με -τις συνολικότερες πελαγοδρομήσεις της και- τις μαζικές μετακινήσεις ανθρώπων ενισχύουν την κρίση νομιμοποίησης της Ε.Ε (αρκετοί ανησυχούν περισσότερο και άμεσα γι΄αυτή την κρίση και μονάχα έμμεσα για το «μεταναστευτικό» ανθρωπιστικά).
Θα πρέπει όμως να αναληφθούν ορισμένες ευθύνες.
Οι άνθρωποι αυτοί προσπαθούν πάνω από μια δεκαετία να δημιουργήσουν μια κοινή ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική.
Δεν τα έχουν καταφέρει.
Και έτσι, τα εθνικά κράτη επωμίζονται τα βάρη -και μεταβάλλονται σε κουβαλητές- των επιπτώσεων της αποτυχίας και των πειραματισμών των υπερεθνικών οπαδών της ομοσπονδιακότητας. Δεν είναι δυνατόν, οι ευθύνες, οι κριτικές, τα βάρη, οι πολεμικές, οι πολιτικές φθορές να μετατίθενται στο επίπεδο των εθνικών πολιτικών συστημάτων και το υπερεθνικό επίπεδο να βρίσκεται στο απυρόβλητο.

Από τη μια τα «κακά» εθνικά κράτη και από την άλλη οι υπερεθνικοί «άγγελοι». Βολικό παραμυθοαφήγημα, δε λέω, αλλά δεν έχει δράκο (ή μήπως έχει;).

Η πρωτοβουλία της Γερμανίας, για παράδειγμα, ήταν πρωτοβουλία ενός εθνικού κράτους (όσο και εάν προσπάθησαν να την οικειοποιηθούν οπαδοί της υπερεθνικότητας «προκειμένου να δοθούν λύσεις»).

Μελέτησα το κείμενο του Jürgen Habermas με τίτλο Why the Development of the European Union into a Transnational Democracy is Necessary and How it is Possible.

Ο άνθρωπος αυτός είναι πολύ μικρό μέγεθος προκειμένου να αξιώνει να «υπερβεί» τη Γαλλική και την Αμερικανική Επανάσταση (μέσα στο κεφάλι του μπορεί να τις έχει υπερβεί) και να μας οδηγήσει σε μια Υπερθνική Ομοσπονδία.
Το σημαντικό όμως δεν είναι αυτό. Το σημαντικό είναι πως υπό τις παρούσες συνθήκες (τώρα!) εάν τεθούν σε εφαρμογή τα πράγματα που προτείνει θα οδηγηθούμε στον όλεθρο.
Δεν αντιλαμβάνεται πως οι πειραματισμοί του με «δυαδικές ή διπλές κυριαρχίες» ανάμεσα σε «Ευρωπαίους πολίτες» και «ευρωπαϊκούς λαούς» (κράτη) όπου οι πρώτοι ως σύνολο (500 εκατομμύρια άνθρωποι!) θα εκλέγουν το Κοινοβούλιο και οι δεύτεροι το Συμβούλιο της Ε.Ε, θα έχουν επιπτώσεις;
Ξέρετε, υπάρχουν και προσεγγίσεις που ισχυρίζονται πως λόγος κατάρρευσης πολιτικών μορφών -όπως η Ε.Σ.Σ.Δ για παράδειγμα- μπορεί να είναι η μη αποδοχή -από τους λαούς- της αποξένωσης μεταξύ πολιτικής και κοινωνίας.
Ας το έχουν αυτό υπόψη τους οι υπερεθνικοί οπαδοί της ομοσπονδιακότητας - αλλά και τα δικά μας φρούτα τώρα με τις εκλογές.

Δεν έχουμε όλοι κοντή μνήμη. Το θέμα είναι να αντλείς διδάγματα που σε βοηθούν να έχεις μια υπεύθυνη στάση.

Επειδή η υποκρισία περισσεύει και επειδή μεταξύ στεναχώριας -για όσα συμβαίνουν- και απέχθειας -για όσα διαβάζω- είναι δύσκολο να υπάρξει διαύγεια, απλά παραθέτω τα επόμενα. Ένα έχω να πω. Πολλοί «Ευρωπαίοι πολίτες» έχουν κοντή μνήμη (δεν ξέρω γιατί έχει γίνει το μυαλό τους πολτός). Ας κάνουν την αυτοκριτική τους.
Ποια ήταν η στάση τους στην αρχή της σύγκρουσης στη Συρία; Είχαν κυκλοφορήσει ακόμα και βιντεάκια στο you tube που επιδίωκαν να συνδέσουν τα γεγονότα στη Συρία με τις αραβικές -λεγόμενες- ανοίξεις.
Χρησιμοποιήθηκε η εικόνα ενός πατέρα να κρατά το νεκρό παιδί του στα χέρια του -η οποία εικόνα ήταν από σεισμό στο Ιράν- που αποδόθηκε σε βομβαρδισμούς του καθεστώτος Άσαντ.
Τους «150» νεκρούς τους θυμάστε που οδήγησαν στην «κόκκινη γραμμή»;

Δεν έχουμε όλοι κοντή μνήμη.
Όπου δεν υπάρχει όνομα οι σχολιασμοί είναι δικοί μου.

30/8/2013

Παρατήρησε τώρα με τη Συρία, κανείς δεν ασχολείται μαζί της, την έχουν αφήσει εκεί στη γωνιά της.

10/9/2013

Η διοίκηση Obama ήθελε να πείσει τη διεθνή κοινότητα και να αντλήσει νομιμοποίηση για την απόφαση της να ''τιμωρήσει''το καθεστώς της Συρίας για τη χρήση χημικών - κατά τον ισχυρισμό της.
Τελικά, αφού δεν κατάφερε ούτε να πείσει τη διεθνή κοινότητα, ούτε να αντλήσει νομιμοποίηση, όχι μονάχα διεθνώς, αλλά ούτε καν στο εσωτερικό της'«έπεισε» το συριακό καθεστώς.
Κάτι είναι κι αυτό...

11/9/2013

''Εάν ανησυχούσαμε τόσο για το γεγονός ότι άνθρωποι σκοτώνονται, έπρεπε να έχουμε επεμβει εδώ και πολύ καιρό στη Συρία.
Και, φυσικά, δεν το κάναμε επειδή δεν θέλουμε να βρεθούμε στη μέση μιας κατάστασης που δεν έχουμε κανέναν τρόπο να την διορθώσουμε...
Και η ιδέα ότι τα χημικά όπλα αλλάξαν ξαφνικά τη φύση του παιχνιδιού και επομένως πρέπει να αναμιχθούμε, νομίζω, είναι ένα αληθοφανές (και όχι αληθινό) επιχείρημα''. - Τζ. Μερσχάιµερ

''Αυτό που δεν πήγε καλά ήταν η επίθεση στο Ιράκ, η οποία βασίστηκε σε εσφαλμένες υποθέσεις, και που έχει δημιουργήσει μια κατάσταση που είναι πολύ ασταθής και συνεχίζει να επιδεινώνεται.

Η παρέμβαση στη Λιβύη από τους Βρετανούς και τους Γάλλους, με εμάς από πίσω, επίσης δεν πήγε καλά, και οι Γάλλοι και οι Βρετανοί δεν υπήρξαν ιδιαίτερα αποτελεσματικοί.
Τώρα οδηγούμαστε προς μια παρόμοια αλλά πιο επικίνδυνη κατάσταση στη Συρία.
Διότι η Συρία είναι συνδεδεμένη με το Ιράν και αυτό εγκυμονεί κινδύνους για την παγκόσμια οικονομία... συμμετέχουμε ουσιαστικά σε μια μαζική προπαγάνδα, απεικονίζοντας αυτό τον πόλεμο ως δημοκρατικό. Ποιος μάχεται για τη δημοκρατία;
Το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία μάχονται για τη δημοκρατία; Αυτός είναι ένας οργισμένος σεκταριστικός πόλεμος, με μεγάλη βαρβαρότητα και από τις δύο πλευρές. Και επαναλαμβάνω, οι 93 χιλιάδες που σκοτώθηκαν στον εμφύλιο πόλεμο, δεν σκοτώθηκαν απλά από το Συριακό καθεστώς. Υπάρχουν δύο πλευρές σε αυτή την προσπάθεια, και καμιά δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστική.
Ο κίνδυνος είναι η κλιμάκωση να ξεφύγει από τον έλεγχό μας, σε αντίθεση με τον έλεγχο που είχαμε στη Βοσνία...
Βρισκόμαστε σε μια ασαφή κατάσταση σύγχυσης επειδή ούτε καν γνωρίζουμε εάν αυτά τα γεγονότα, στα οποία σκοτώθηκαν 100 ή 150 άνθρωποι, προηγήθηκαν ή ακολούθησαν της αποκαλούμενης «κόκκινης γραμμής» του Obama.
Και γιατί ο Πρόεδρος μίλησε για αυτή την συγκεκριμένη κόκκινη γραμμή;
Πάνω σε ποια βάση;
Υπό ποια στρατηγική έννοια σκέφτηκε;'' - Ζ. Μπρεζίνσκι

4/10/2013

όλο αυτό που γίνεται στη Συρία είναι μια πλήρης και παρανοϊκή καταστροφή της που δεν έχει κανένα νόημα για τους Σύριους τους ίδιους και πρέπει να σταματήσει - κανένας δεν προτιμά τους τζιχαντιστές ή τους χρηματοδοτούμενους «ισλαμιστές μαχητές της ελευθερίας» από τον Άσαντ, ούτε καν όσοι Σουνίτες Σύριοι Άραβες αποζητούν εκδίκηση από τον Άσαντ...
Το να βλέπεις μονάχα τη μια πλευρά σε όλα αυτά και όχι και άλλες δεν σε καθιστά «καλό» και υποστηρικτή των δυνάμεων της «προόδου» αλλά οικειοθελώς τυφλό, ώστε να κοιμάσαι άνετα τα βράδια με τη συνείδηση σου ήσυχη πως ανήκεις στους «καλούς».

18/1/2014

Ο Barack Obama, σε μια εμφανώς αμυντική του δήλωση, είπε «δεν έθεσα εγώ κόκκινες γραμμές, αλλά ''ο κόσμος''» και αναφέρθηκε στις διεθνείς συνθήκες, μονάχα που ξέχασε να συμπληρώσει πως αυτός, και όχι ''ο κόσμος'', ήταν που πριν λίγους μήνες είπε πως «για τις Η.Π.Α, η χρήση χημικών είναι κόκκινη γραμμή»'συνέχισε κάνοντας ένα ακόμη λάθος αναφερόμενος στη διεθνή κοινότητα, δηλαδή στους συμμάχους του, μονάχα που, τουλάχιστον αυτή την περίοδο, ούτε οι σύμμαχοι του είναι πρόθυμοι να τον ακολουθήσουν, ούτε η διεθνής κοινότητα είναι τσιφλίκι των Η.Π.Α.

12/6/2014

Αυτές οι νοοτροπίες και αυτές οι «απελεύθερώσεις» των «φυσικών ατόμων» ριζοσπαστικοποιούν, δίνουν λόγο ύπαρξης στους ακραίους ισλαμιστές.
Όπου εμπλέκονται δημιουργούν «μαύρες τρύπες». Λιβύη, Συρία, Ιράκ (στις δύο τελευταίες χώρες είναι γνωστό πως οι τρελαμένοι θέλουν να εγκαθιδρύσουν ψευτοχαλιφάτο - αυτή την προσπάθεια παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες).
Κανένας, από όσους χειροκροτούσαν για την επέμβαση στη Λιβύη, δεν γνωρίζει τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη Λιβυή. Τι σημασία έχει;...

14/6/2014

Μέχρι και πριν τα αναπάντεχα γεγονότα στη Συρία (δηλαδή την μη αυτονόητη ή εύκολη αλλαγή καθεστώτος την οποία ανέμεναν και για την οποία διαψεύσθηκαν) ο στόχος ήταν το Ιράν. Λόγω των γεγονότων στη Συρία και της επικινδυνότητας... αλλά κυρίως λόγω του κουρδικού, απ'ότι φαίνεται αποφάσισαν να ασκήσουν μια πιο «ορθολογική» πολιτική με το εν λόγω κράτος, το Ιράν... καθώς σε λίγο καιρό με όλα όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή, το Ιράν θα φαντάζει μετριοπαθές! και όαση σταθερότητας.

20/6/2014

Τίθεται ένα πολιτικό ζήτημα.
Η κατάρρευση της διάκρισης ιδιωτικής και δημόσιας σφαίρας έχει αντιστοιχία με την εισροή του άναρχου πεδίου σε ένα ιεραρχικό πεδίο και τη μεταβολή του τελευταίου σε πεδίο αναρχίας - το ίδιο μπορούμε να παρατηρήσουμε στη Συρία και το Ιράκ αυτή την περίοδο με την μεταβολή τους από χώρες σε χώρους, από κράτη σε εδαφικές περιοχές.
Ένα ακόμα φαινόμενο κατάρρευσης της ιδιωτικής και της δημόσιας σφαίρας είναι η κατάλυση των ορίων ανάμεσα σε απώλειες άμαχων και μάχιμων και η νομιμοποίηση τους μέσω φρασεολογιών περί «παράπλευρων απωλειών».

6/7/2014

Το «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και την Λεβαντίνη» (που νωρίτερα αποκαλείτο «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και την Συρία») αποτελεί την μετάσταση στο συριακό έδαφος μιας ισλαμιστικής εξτρεμιστικής οργάνωσης που δημιουργήθηκε το 2004 στο Ιράκ. - Ι. Μάζης (Θυμίζω πως ένα χρόνο πριν, το 2003, έγινε ο -δεύτερος- πόλεμος στο Ιράκ υπό την ονομασία ''Operation Iraqi Freedom'')

Η παλιά Μέση Ανατολή που δημιουργήθηκε από τα απομεινάρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τον Α'Παγκόσμιο Πόλεμο καταρρέει, γεγονός που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις ενέργειες των ΗΠΑ στην περιοχή αυτή. - Γ. Φίσερ

26/7/2014

Δυστυχώς, μόλις άρχισαν τα γεγονότα στη Συρία, λίγους μήνες μετά από τα γεγονότα στη Λιβύη, είχα γράψει πως θα δημιουργηθούν δύο μαύρες τρύπες (ήταν οι μόνες δύο -παραλιακές- χώρες της Μεσογείου που δεν είχαν έμμεση, άμεση ή οποιαδήποτε συνεργασία/επαφή με το ΝΑΤΟ).

2/8/2014

Ο «Πόλεμος ή η σύγκρουση των πολιτισμών» έχει ξεκινήσει και το άλλο όνομα του είναι «μαύρες τρύπες» ή «βαλκανοποίηση» ή «αναρχία και κατάλυση κοινωνικών δομών». Πρώτη μαύρη τρύπα η Λιβύη, επόμενη η Συρία, τώρα το Ιράκ. Στο Βορρά η Ουκρανία. Πρώτη και «καλύτερη» βέβαια ήταν η Πρώην Γιουγκοσλαβία.

10/10/2014

...η αναισθησία είναι γενικό φαινόμενο στις κοινωνίες μας και στην περίπτωση των συγκεκριμένων πολέμων -οι οποίοι είναι όλοι «εσωτερικοί»- προϋπήρχε της αισθητικοποίησης.
Όσα κανιβαλικά συνέβαιναν στη Συρία δεν συγκινούσαν, αργότερα άρχισαν να συγκινούν... στη Συρία είχαμε σχεδόν 200 χιλιάδες νεκρούς και περίπου 3 εκατομμύρια πρόσφυγες πριν αρχίσει η «κοινή γνώμη» να συγκινείται ή μάλλον πριν την κάνουν να συγκινηθεί.

Ο α λα καρτ και κατόπιν εορτής χουμανιταριασμός είναι η μάσκα του υποκριτή ανεύθυνου που έχει κοντή μνήμη και νομιμοποιεί ελαφρά τη καρδία καταστροφές ολόκληρων κοινωνιών για να έρθει μετά να το παίζει ηθικό-δημοδιδάσκαλος.

Για να μην συμβαίνουν τα ανείπωτα, ας φροντίσουν να κοιταχτούν ορισμένοι στον καθρέφτη κάνοντας την αυτοκριτική τους προκειμένου να υπευθυνοποιηθούν και ας γίνουν ιδιαίτερα κριτικοί και προσεχτικοί με τη νομιμοποίηση της εξωτερικής πολιτικής των χωρών τους (τα μαζικά κύματα ανθρώπων της συγκεκριμένης περιόδου ουδεμία σχέση έχουν με την κλασική μετανάστευση, είναι αποτέλεσμα της καταστροφής κρατών και της μετατροπής τους από χώρες σε χώρους - δεν μιλάμε απλά για πόλεμο ή επανάσταση αλλά για άλλης τάξεως φαινόμενα).
Ολόκληρες κοινωνίες δεν είναι παιχνιδάκια προς κατανάλωση.
Και από αρχαιοτάτων χρόνων η σκύλευση -ή η εργαλειοποίηση- των νεκρών αποτελεί απορριπτέα πράξη και θεωρείται προσβλητική σε όλους τους πολιτισμούς (ο «πολιτισμός» του χουμανιταριασμού είναι ο μόνος που διαφοροποιείται).

Δεν έχουμε όλοι κοντή μνήμη.

Η μνήμη εξανθρωπίζει.

Περισσότερα: 1) Εξωτερικές ροές και εσωτερική απίσχνανση.
2) Πλανήτης Ελλάδα σε νέες περιπέτειες...
I) Παγκόσμιες διακρίσεις
II) Ανησυχητική επισήμανση-υπενθύμιση περί ηθικής και ασφάλειας και
III) Η ωραία μας γειτονιά ή πως είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.
3) Global Governance (Παγκόσμια Διακυβέρνηση) και κυριαρχία. Εισαγωγή.
4) Εξαΰλωση, καταστροφή και κατακερματισμός εθνοκρατικών σχηματισμών και επανασύσταση παλαιοαυτοκρατορικών δομών με «νέα» μορφή.
5) Πεδία αποσταθεροποίησης και Ελλάδα.

08/20/15--10:51: Σχόλιο επικαιρότητας.

Κατά την περιήγηση μου στον «παγκόσμιο ιστό» διαπιστώνω, για ακόμη μια φορά, πόσο μεγάλη σημασία έχει η δημόσια διαχείριση των ζητημάτων και η «μαλακή ισχύ».
Διαβάζω ήδη αποθεωτικά σχόλια για τη Γερμανία, για παράδειγμα, -ή και την Αυστρία.
Διαπιστώνω την επιμονή των πολιτών να υπερασπίζονται τη χώρα τους μόλις αυτή κατηγορείται και να παρουσιάζουν θετικά παραδείγματα και αντεπιχειρήματα κ.λπ.
Αντίθετα σε εμάς κυριαρχούν οι βρισιές και το μίσος για τους «Αιλλυνεζους» (άλλη «μάγκικη» καταστροφή εννοιών αυτή) ή για τους μη αρκούντως «Ευρωπαίους» ιθαγενείς.

Μαθαίνουμε ιστορίες και βλέπουμε φωτογραφίες «απλών ανθρώπων» που βοηθούν αλλά σε κανένα διεθνές μέσο δεν διάβασα για έναν κάτοικο ενός ταπεινού ελληνικού νησιού (στο οποίο νησί μάλιστα πριν λίγο καιρό είχαν μειωθεί τα δρομολόγια - για να μην τα ξεχνάμε και αυτά) που έκανε το «ταξί» σε πρόσφυγες με το ταπεινό μηχανάκι -«παπάκι»- του.
Πλήθος φωτογραφιών από την Αυστρία και τη Γερμανία (στο UN Refugee Agency για παράδειγμα) αλλά καθόλου ή ελάχιστες από τις προσπάθειες που καταβάλλονται στην Ελλάδα.

Εάν δεν καταβάλλονταν προσπάθειες θα είχε καταρρεύσει το σύμπαν.
Παρά το κράτος χαμαιτυπείο που διαθέτουμε, έχει γίνει τρομερή υπερ-προσπάθεια σε πάρα πολλούς τομείς από πάρα πολλούς παράγοντες και καλό είναι αυτή η προσπάθεια να μην υποβαθμίζεται (250.000 άνθρωποι μέσα σε λίγους μήνες είναι μη διαχειρίσιμο μέγεθος για το ελληνικό -και όχι μόνο- κράτος).

Γιατί, το δύσκολο δεν είναι να μοιράζεις καραμέλες και να λες καλώς ήλθατε σε σιδηροδρομικούς σταθμούς. Το δύσκολο είναι να στέλνεις πλοία από νησί σε νησί και από λιμάνι σε λιμάνι (αλήθεια εκείνο το «Ελευθέριος Βενιζέλος» πόσα δρομολόγια έχει κάνει;
Είχε συνεισφέρει και στη φυγάδευση των Κινέζων από τη Λιβύη εάν θυμάμαι καλά) και μάλιστα υπό συνθήκες εσωτερικής κατάρρευσης που αν υπήρχαν αντίστοιχες τους σε άλλες κοινωνίες θα είχαν αρχίσει προ πολλού την ανθρωποφαγία.

Και η Ε.Ε -η οποία φέρει ευθύνες- θα πρέπει να αντιληφθεί πως τα ζητήματα δεν λύνονται μέσω «λογιστικών μονάδων», οι οποίες, σε τελική ανάλυση δεν είναι και δεν σημαίνουν και τίποτα, αλλά με πολιτικές.
Και ακριβώς επειδή δεν έχουν πολιτικές, μιλούν πολύ, γενικά και αόριστα για ηθική και για «λογιστικές μονάδες».
Οι ανεκτίμητες συνεισφορές, όμως, ποτέ δεν προκύπτουν από τις «λογιστικές μονάδες» και τις αοριστίες.

Αρκετά με τις ηθικές δήμο-διδασκαλίες αφ'υψηλού.

09/06/15--14:38: Before the Rise of the West. International Orders in the Early Modern World. Edited by Shogo Suzuki, Yongjin Zhang, Joel Quirk (Book review).

From its origins, international relations theory has been a Western enterprise with other parts of the world largely ignored or analyzed through parochial and often inappropriate conceptions. One of the key problems is that most scholars of global history do not consider the importance of events prior to 1492 (when Colombus "discovered" the Western Hemisphere) and 1648 (the Peace of Westphalia). In "No one's world" (reviewed here), Charles Kupchan writes,

By the end of the nineteenth century, Europe’s major powers had asserted either direct or indirect control over most of the globe. As they did so, they also exported European conceptions of sovereignty, administration, law, diplomacy and commerce. In this sense, Europe not only eclipsed and dominated the rest of the world, it also established a global order based on uniquely European values and institutions, Europeans effectively replicated at the global level the founding principles of their own regional order.

This typical Western-centric view embraces a common, though highly distorted interpretation of history, based on a questionable meta-narrative: Western people were agents of progress, carriers of new and usually enlightened ideas, that helped generate progress elsewhere.

In a welcome attempt to offer an alternative perspective, Suzuki, Zhang and Quirk have organized a book collecting a number of remarkable essays that examine the historical interactions of the West and the non-Western world prior to the rise of what is today commonly called "Western order". The analyses emphasize the central role of non-European agency in shaping global history, and stand in stark contrast to conventional narratives revolving around the ‘Rise of the West’, which tend to be based upon a stylized contrast between a dynamic ‘West’ and a passive and static ‘East’.

There is no question that the rise of the West strongly contributed to the creation of a globally connected economy. However, a closer analysis reveals that global trade was far more advanced at the time than is commonly assumed. Contrary to most scholars who believe that there was no global economic system prior to the West, Abu Lughod’s Before European Hegemony (reviewed here) shows that the only element that kept pre-Western order to be completely globalized is that it did not include the Western Hemisphere. More importantly, the European economy had no leading role in creating a global economic system, but merely joined a preexisting one. Europe, Abu-Lughod says, was "an upstart peripheral to an ongoing operation." Most symbolic, perhaps, was the Mongol leader Genghis Khan who, after arriving in present-day Hungary in 1225, decided not to conquer Europe, but to attack China, which he regarded as more important.

For centuries, European traders were obliged to operate within local structures of political authority and the rules and norms that undergirded them. Such was the case with the Chinese, Japanese and Mughal Empires. The Dutch had no alternative but to follow Japanese diplomatic protocol, which was designed to reinforce the existing hierarchical order, with the Dutch following procedures that identified the Japanese as occupying the pre-eminent position in the hierarchy, and the Dutch as ‘outer barbarians’.

As the Mughal Empire was established, in the mid sixteenth century, European traders accepted subordinate positions, just like other local Indian rulers. In doing so, they accepted the sovereignty and legitimacy or the Mughal rulers – representing, thus, the existence of an international system with accepted rules and norms prior to Western dominance. Europe’s contribution, in that sense, was not inventing global order, but merely adding the Americas, until then excluded, to a pre-existing body or global rules and norms.

“The millennial balance of the ecumene among the civilizations of the Middle East, India, China, and Europe”, says William McNeill (1963: 653), “did not decisively collapse until about the middle of the nineteenth century.”

Europeans often engaged with non-European political and economic actors before 1492, and even their dealings with Asians or Africans after that were often dictated and negotiated on the basis of European weaknesses and limitations. Contrary to what is commonly believed, even at the height of imperialism, in the mid 19th century, much of the world remained outside of direct European control. Western powers rarely controlled African territories in their entirety, but often depended on negotiated local partnerships. That also means that institutions like the slave trade were far from an autonomous European enterprise. Rather, the practice strongly depended on partnerships with local African leaders who collaborated with the West, often on equal terms. For example, in Ouidah in modern-day Benin, French, English and Portuguese all built quarters, yet, as Law writes,

there was never any question that the European establishments were in the final analysis subject to local control, rather than representing independent centres of European Power. This was explicitly addressed in the policy of the Hueda kings of forbidding fighting amongst Europeans in the kingdom, even when their nations were at war in Europe.

Indeed, Western-led world order, since its inception, was less about forcible imposition of European preferences and agendas, but about complex negotiations and compromise, affecting norms on both sides. Similar things can be said about Great Britain’s colonization of India, which was much more the product of the pursuit of personal gain (on both sides) than a long-term strategy devised in London. The idea that Great Britain was morally obliged to bring Western norms to India was invented much later.

International Orders in the Early Modern World thus offers fascinating insight into periods of time that are usually neglected by mainstream books on global history, and it deserves to be read widely.

Oliver Stuenkel

Post-Western World

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Δεκάδες σημειώματα γύρω από τη θεματολογία: Δυτικοευρωκεντρισμός.

09/09/15--00:22: Πέντε σύντομοι σχολιασμοί:
I) Εκλογές. Προς τι;
II) Αριστερά, δεξιά και υπερεθνικό ευρωπαϊκό κομματικό σύστημα III) και
IV) Λατινο-Ορθόδοξο-Ισλαμική Μεσόγειος και ΓαλλοΟθωμανικές -υποθετικές- αναλογίες
και V) «Οικουμένες», πολιτιστικοί και εμπορικοί χώροι
ή «υποσυστήματα» του παγκόσμιου συστήματος του 13ου αιώνα.

Ακούμε και διαβάζουμε συνεχώς για «την οικονομία».
Η οικονομία αυτό, η οικονομία το άλλο κ.λπ.
Όμως κάθε Πολιτεία έχει ως βασικούς της πυλώνες, την οικονομία, το πολιτικό σύστημα και το νομοπαρασκευαστικό/θεσμικό και δικαστικό σύστημα (το μηντιακό επιμέρους κ.λπ).
Καμία εντύπωση δεν πρέπει να μας προκαλεί που ακούμε συνεχώς -και κατ'εξακολούθηση- μονάχα για την αλλαγή της δομής της οικονομίας.
Σκοπός βέβαια είναι να παραμείνουν ανέγγιχτοι -και ως έχουν- οι υπόλοιποι πυλώνες.

Για την ανεργία δεν ακούμε τίποτα (συγκεκριμένες λύσεις και προτάσεις εννοείται), για τη δημογραφία και το μεταναστευτικό-προσφυγικό επίσης (αυτόματος πιλότος), για τις άγονες γραμμές στα νησιά, την υγεία, την παιδεία και οτιδήποτε άλλο σοβαρό μπορείτε να φανταστείτε ομοίως.
Τότε γιατί ακριβώς μας καλούν να πάμε να ψηφίσουμε;
Για την «αριστερή και δεξιά» ψυχή μας; Όχι βέβαια.

Σκοπός είναι η αυτοαναπαραγωγή, ανακύκλωση και -κυρίως- η αυτοαθώωση, το ξέπλυμα και η επανανομιμοποίηση των νεκροζώντανων ζόμπι, των ενόχων, της κουτοπονηριάς και του καιροσκοπισμού μεγάλου μέρους του πολιτικού προσωπικού (διαδικασία που οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερο ευτελισμό και εκφυλισμό της πολιτικής σφαίρας).
Και βέβαια επιδιώκεται η περαιτέρω στεγανοποίηση -και αποκοπή- του πολιτικού συστήματος από την κοινωνία (με την ψήφο της μάλιστα) και η απόκρυψη του εύρους απονομιμοποίησης, της ανυπαρξίας συναίνεσης και του τεράστιου κενού αντιπροσώπευσης που υπάρχει.

Όσες και όσοι εξακολουθούν -για λόγους ψυχολογικούς κυρίως- να απωθούν ή να αρνούνται την κρίση, σύγχυση και απώλεια περιεχομένων που υπάρχει στον άξονα «αριστερά-δεξιά» θα ξαφνιαστούν -περαιτέρω- δυσάρεστα μελλοντικά.
Ήδη υπάρχουν μελέτες-προτάσεις για την επαναδιαμόρφωση/κατασκευή ενός υπερεθνικού κομματικού συστήματος -και νέων «αναδυόμενων» νομοθετικών σωμάτων- που θα επανατοποθετούν σε νέα βάση τη νομιμοποίηση της Ε.Ε. Έτσι ο άξονας «αριστερά-δεξια» θα εδράζεται στο θεμέλιο του (εξ)ευρωπαϊσμού (Europeanization) των πολιτικών - η βάση θα είναι ο (εξ)ευρωπαϊσμός και επ'αυτής θα επικάθονται «η αριστερά και η δεξιά».
Διαδικασία που θα οδηγήσει βέβαια σε περαιτέρω εξάτμιση περιεχομένων -και «κρίση»- της «αριστεράς και τη δεξιάς» και σε διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα σε αυτούς που κυβερνούν και αυτούς που κυβερνώνται.

-----

Οι ίδιες οι δομές και οι εσωτερικές λειτουργίες της Ε.Ε σε συνδυασμό με τον τρόπο που αλληλεπιδρούν τα τρία επίπεδα μεταξύ τους (υπερεθνικο/(δι)εθνικό/υποεθνικό) ενισχύει ή/και τροφοδοτεί τη κρίση, σύγχυση και απώλεια περιεχομένων ανάμεσα σε «αριστερά και δεξιά».

III

Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τις «εικόνες» του προσφυγικό-μεταναστευτικού και ας ρίξουμε μια μακροϊστορική ματιά.

Η λατινόφωνη δύση, η ορθόδοξη ανατολή και ο ισλαμικός κόσμος αποτέλεσαν τρεις διακριτές πολιτικές και πολιτιστικές κουλτούρες της μετα-ρωμαϊκής κλασικής εποχής.
Και οι τρεις τους ήταν κληρονόμοι του ελληνορωμαϊκού μεσογειακού πολιτισμικού περιβάλλοντος. Καθεμιά τους εισήγαγε νέα και διακριτά στοιχεία αλλά χρησιμοποίησαν και με διαφορετικό τρόπο τα κοινά τους στοιχεία.
Για παράδειγμα, η εθνότητα αποτέλεσε νομιμοποιητικό στοιχείο διακυβέρνησης στη λατινική μεσογειακή δύση, παρέμεινε δομικό στοιχείο της ανατολικορωμαϊκής-«βυζαντινής» περιφέρειας και συνέβαλε στην εσωτερική δυναμική των ισλαμικών κρατών δίχως όμως να γίνει φορέας πολιτικής ολοκλήρωσης.

Αντίστοιχα διαφορετικό ρόλο διαδραμάτισε η θρησκεία σε κάθε μια από αυτές τις κουλτούρες οι οποίες διαπλέκονταν με σύνθετους τρόπους.
Η κοινή ιστορία Ισλάμ και Ισπανίας είναι γνωστή, όπως και η παρουσία του βυζαντινού ελληνισμού και των Αράβων στη Σικελία και τη Νότια Ιταλία.
Η συνύπαρξη Καθολικισμού και Ορθοδοξίας παρά τη φαγωμάρα δημιούργησε ιστορικό και πολιτιστικό έργο.
Το «Βυζάντιο» ή ο ανατολικός Χριστιανισμός δεν είχε ανάγκη από «εσωτερική αντιπολίτευση» διότι είχε ως εσωτερική -μεσογειακή- και ιστορική αντιπολίτευση το Ισλάμ.
Αντίθετα ο Καθολικισμός ανέπτυξε την έννοια του «εξωτερικού εχθρού» η οποία οδήγησε και στις σταυροφορίες.

Η επόμενη, όμως, παρατήρηση είναι σημαντική.
Στον χώρο της δυτικής Ευρώπης παρατηρείται ένα παράξενο όσο και μοναδικό φαινόμενο:

Εάν κοιτάξει κανείς σε άλλα μέρη (στα Βαλκάνια, την Ρωσία, την Μέση Ανατολή, Ινδία, Ινδονησία κλπ) βλέπει ότι όπου υπήρξε κοινή ιστορία, εκεί υπάρχει και μια σύμμειξη των θρησκειών.
Στα Βαλκάνια Χριστιανισμός και Ισλάμ, στην Μέση Ανατολή Ισλάμ και Χριστιανισμός κ.ο.κ.
Στον ευρωπαϊκό χώρο υποτίθεται ότι Ορθοδοξία και Καθολικισμός έχουν μια κοινή θρησκευτική ιστορία από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δυστυχώς, όμως, ενώ βλέπει κανείς καθολικούς στον χώρο του ανατολικού Χριστιανισμού, δεν υπάρχει ούτε ένας γηγενής ορθόδοξος στον χώρο της Δύσης.
Ούτε ένας γηγενής γερμανός ορθόδοξος, ούτε ένας γάλλος, ούτε ένας ολλανδός ή άγγλος.
Και ούτε ένας μωαμεθανός βέβαια (εννοείται φυσικά από την εποχή του Χριστού και του Μωάμεθ και όχι ελεύθερες προαιρέσεις ατόμων).
Πως είναι δυνατόν να εξηγηθεί αυτό το παράξενο φαινόμενο;... (Απόσπασμα)

Αυτό είναι το κλειδί.
Η παραπάνω διαπίστωση είναι εξαιρετικά σημαντική, όχι μονό για ενδεχόμενες μελλοντικές δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσουν αυτές οι κοινωνίες, αλλά, και για τα πλεονεκτήματα που είχαν κατά τη διαμόρφωση των περίφημων σύγχρονων κρατών τους (μαρξιστές και φιλελεύθεροι ψάχνουν για «καθαρές» ταξικές και αστικές δομές και διαστρωματώσεις αντίστοιχες της Γαλλίας και της Αγγλίας στους χώρους των μετα-αυτοκρατορικών πολυθρησκευτικών, πολυφυλετικών και πολυεθνοτικών περιοχών που αναφέρονται παραπάνω - χαμογελώ).

----------------------------------------------------------------

Ο προτεσταντικός και γερμανικός, ηπειρωτικός και μη μεσογειακός κόσμος είναι άλλος πλανήτης (ο πλανήτης στον οποίο κατοικούμε σήμερα).

Το ιστορικό και κοινωνικό αντίστοιχο ανάμεσα στον οθωμανικό και το γαλλικό χώρο θα ήταν, το 1789, οι Γάλλοι μαζί με Βάσκους, Άραβες, Αυστριακούς, Βαλλόνους, Ισπανούς, Τιρολέζους και Βερβέρους να είχαν πάνω από το κεφάλι τους, Άραβα Χαλίφη (ή Ρώσο Τσάρο).
Υπό αυτές τις συνθήκες, βέβαια, η Γαλλική Επανάσταση ή οποιουδήποτε άλλου είδους «τυπική» (εθνο)αστική επανάσταση «πρότυπο», θα ήταν αδύνατη (όπως επίσης η οικοδόμηση -του γνωστού γαλλικού- κράτους και κοινοβουλίου - συνεπώς και η διάκριση «αριστερά-δεξιά»).

«Οικουμένες», πολιτιστικοί και εμπορικοί χώροι ή «υποσυστήματα» του παγκόσμιου συστήματος του 13ου αιώνα.
Πάνω αριστερά, απομονωμένη, η δυτική παρωνυχίδα ή απόληξη της Ευρασίας ή το βορειοδυτικό ακρωτήριο της Παγκόσμιας ΑφροΕυρασίατικής Ηπείρου, που μετεβλήθη κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα σε «κέντρο του κόσμου».

Οι δύο πλουσιότερες θαλάσσιες περιοχές -όπως έχω επισημάνει και κατά το παρελθόν- μέχρι τον 18-9ο αιώνα ήταν ο χώρος ανάμεσα στο Κέρας της Αφρικής, την αραβική χερσόνησο και την Ινδία (θαλασσί) και βέβαια ο μεσογειακός οργανισμός (πορφυρό), αυτή η φυσική κοίτη συσσώρευσης του παγκοσμίου εμπορευματικού χρήματος.
Η Ινδία θα οικοδομήσει τη νέα της εποχή στην αναγέννηση της πρώτης περιοχής (ήδη τα Η.Α.Ε έχουν ως μεγαλύτερο εμπορικό τους εταίρο την Ινδία δείχνοντας τον δρόμο - η Ινδία θα οδηγήσει σε περιφερειακή ανάπτυξη, σταθεροποίηση και αναβίωση τον ΙνδοΑραβικό χώρο).

Το παγκόσμιο εμπόριο, εδώ και χιλιετίες ακολουθεί συγκεκριμένους θαλάσσιους και χερσαίους δρόμους.
Η μεγάλη μεταβολή συνέβη με την καταστροφή ή τον κατακερματισμό αυτών των περιοχών-δρόμων και με την «είσοδο» του Ατλαντικού επί του οποίου θεμελιώθηκε μια ολόκληρη εποχή και η έξοδος της δυτικής Ευρώπης -αυτού του απομονωμένου ακρωτηρίου πάνω αριστερά- από την ιστορική αφάνεια.

Η επόμενη μεγάλη μάχη που θα δοθεί -και θα κερδηθεί αλλά δεν πρόκειται να το μάθουμε στο παράρτημα/αποικία- θα είναι η αμφισβήτηση της ανόδου της «Ευρώπης» -δηλαδή των τεσσάρων, πέντε χωρών της ατλαντικής Ευρώπης- ως αποκλειστικά ενδογενέςφαινόμενο.
Εάν όμως συμβεί κάτι τέτοιο θα αμφισβητηθούν θεμελιώδη δόγματα της «δυτικής πολιτικής» μέσω των οποίων ερμηνεύεται η έξοδος της «Ευρώπης» από την ιστορική αφάνεια, όπως ο «παραγωγισμός», οι δυτικοπολιτισμικές βεμπεριανές «ορθολογικότητες» κ.λπ.
Τι θα συμβεί εάν πάψουν να κυριαρχούν η ιστορική άγνοια για τους άλλους πολιτισμούς και τα συνθήματα τσουβαλοποίησης τους;
Τι θα συμβεί εάν γίνει αντιληπτό πως:

προκειμένου να προσανατολισθεί ο κόσμος αποκλειστικά στην παραγωγή, έπρεπε να κλεισθεί αεροστεγώς σε ένα ιδεολογικό οικοδόμημα που να μην επιτρέπει πουθενά την διαρροή.
Παντού, όπου και αν κοιταζε κανείς, έπρεπε να βλέπει το σύνθημα «δυτικές άξίες», όλων των υπολοίπων πεταμένων σ'έναν κάλαθο αχρήστων υπό την ονομασία «ανατολικός δεσποτισμός» του Μοντεσκιέ... (Απόσπασμα)

09/10/15--08:54: Έξι σχόλια ατάκτως ερριμμένα.

Τραγέλαφος. Μετά και το χθεσινοβράδυνο κουκλοθέατρο των πολιτικών ζόμπι-μαριονετών θεωρώ πως τα ποσοστά των εκλογών θα είναι παραπλανητικά (ως πολιτική αποτύπωση), λόγω της μεγάλης -από ότι φαίνεται- αποχής.
Χώρα υπό διάλυση, «πολιτικό προσωπικό» σε χειμερία νάρκη.
Η «πολιτική» ως ψεύδος και απάτη, η υποκρισία και η διπλοπροσωπία ως επάγγελμα (ακούσαμε και το αμίμητο: δεν ενδιαφέρουν τους πολίτες τα χρέη των κομμάτων!).
Όπως έχω τονίσει κατ'επανάληψη, αυτά είναι αποτελέσματα της σταδιακής αποσύνθεσης ενός νεκροζώντανου κομματικού συστήματος που ανακυκλώνεται, φυτοζωεί και εκφυλίζεται γεμάτο -κομματικά- τσιρότα και μπαλώματα.

Αποξένωση όλο και μεγαλύτερου μέρους του κοινωνικού σώματος από την πολιτική:
Κανένας, λευκό, άκυρο, όχι, αποχή (γενικότερα αρνητική-παθητική ψήφος).

Ηθελημένα δεν τοποθετούμαι ιδιαίτερα κατά την παρούσα «προεκλογική περίοδο».
Δεν υπάρχει λόγος να συμμετέχω οικειοθελώς στην παραπλάνηση, τον εμπαιγμό και την εξαπάτηση μου.
Εγώ είμαι πολίτης, δεν είμαι παιχνιδάκι τους.
Διαθέτω μια πολιτική συνείδηση και έναν πολιτικό αυτοσεβασμό που συνεχώς και κατ'εξακολούθηση προσβάλλονται και υπονομεύονται.
Οι εκλογές αυτές δεν έχουν να κάνουν με τους πολίτες.

Ας το επαναλάβω.
Απονομιμοποίηση, ανυπαρξία συναίνεσης, κενό αντιπροσώπευσης.
Αυτή η τριάδα είναι ο εφιάλτης τους.

Ελάχιστες και ελάχιστοι έχουν παρατηρήσει πως έχουμε -σχεδόν- παράλληλο πολιτικό χρόνο και εκλογικές αναμετρήσεις σε Ελλάδα και Τουρκία.
Οι αναλογίες ως προς τις εσωτερικές λειτουργίες-εξελίξεις-διεργασίες του κοινοβουλευτικού και ευρύτερα πολιτικού τοπίου στην Ελλάδα και την Τουρκία, οι οποίες εκκινούν τουλάχιστον από την εποχή των Νεότουρκών, λοιπόν, συνεχίζονται (μέχρι ενός σημείου).
Το ΕλλαδοΤουρκικό γεωπολιτικό και γεωπολιτισμικό υποκείμενο που ξεκίνησε με το ΒενιζελοΚεμαλικό -και αργότερα ενσωματώθηκε στο ΝΑΤΟικό- consensus ή τα «δίδυμα-κράτη» εάν ιδωθούν λειτουργικά από υπερεθνική ματιά (με εσωτερικές αντιθέσεις, ανισοβαρή σχέση μεταξύ τους κ.λπ) με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τεχνητά ή όχι, εξακολουθούν να δρουν σε ένα παράλληλο πολιτικό σύμπαν.

III

Εγώ δεν είμαι της -προπαγανδιστικής και πολλές φορές χυδαίας- νοοτροπίας που κάνει συνεχής επίκληση στο συναίσθημα ως μέσο εφαρμογής της ισχύος της πειθούς προκειμένου να ασκηθεί έλεγχος και διαμόρφωση της «κοινής γνώμης».
Δεν είναι του γούστου μου τέτοιες συμπεριφορές.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, η αντίθεση είναι συγκινητική.
Ο άνθρωπος με την οικογένεια του -και όχι μόνος του- τα κατάφερε.

Η αδυναμία διαλόγου και εξεύρεσης κοινού τόπου και λύσεων στα περισσότερα ζητήματα προκύπτει από την απολυτότητα ανάμεσα στους οπαδούς του άσπρου και του μαύρου και στο «μπετονάρισμα» τους.
Έτσι ή θα τα βλέπεις όλα απόλυτα και ολοκληρωτικά άσπρα ή μαύρα.
Δεν υπάρχει καμία κατάσταση ή θέση ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο (και το σχήμα κέντρο-άκρα, άσπρο-μαύρο είναι).
Πριν κάποιες μέρες ανέβασα σε κοινωνικό δίκτυο την προηγούμενη συγκινητική διπλή εικόνα (III) που το πρώτο της μισό δείχνει τον πατέρα να κρατά στα χέρια του τα δύο παιδιά του κλαίγοντας και στο δεύτερο μισό τον ίδιο πατέρα με την οικογένεια του ολόκληρη μετά την οδύσσεια που πέρασαν.
Αυτό δε σημαίνει, όμως, πως εάν μου κάνει κάτι εντύπωση θα το αγνοήσω επιτηδευμένα:
Εντός του 2015, από τις θαλάσσιες αφίξεις προσφύγων ή/και μεταναστών (περίπου 380 χιλιάδες συνολικά) το 13% αποτελείτο από παιδιά, το 12% από γυναίκες και το 75% από άνδρες.
Δηλαδή έχουμε το 1/4 να αποτελείται από γυναίκες και παιδιά (25%) και τα 3/4 από άνδρες (75%).
Εδώ υπάρχει ένα ζήτημα.
Το λογικό σχήμα θα ήταν το αντίστροφο (στην περίπτωση των προσφύγων και με βάση το ζήτημα γεννητικότητας).
Δηλαδή 75% παιδιά και γυναίκες.
Αυτό το δεδομένο εγώ δεν μπορώ να το αποκρύψω επιτηδευμένα.

----------------------------------------------------------

Η ερμηνεία που δίνεται από το Spiegel (για να δοθεί ερμηνεία σε κάτι πρέπει νωρίτερα να έχει διαπιστωθεί αυτό κάτι - στην Ελλάδα έχουμε πρόβλημα με τις διαπιστώσεις) σε γενικές γραμμές είναι πως οι οικογένειες τους βρίσκονται σε γειτονικές περιοχές της εμπόλεμης χώρας και λόγω έλλειψης χρημάτων είναι αδύνατον όλη η οικογένεια να ξεκινήσει αυτό το ταξίδι.
Για αυτό οι άνδρες φεύγουν με το σκεπτικό να μπορέσουν αργότερα να φέρουν τις οικογένειες τους.
Το 53% των προαναφερθέντων συνολικών μεγεθών προέρχονται από τη Συρία και το 14% από το Αφγανιστάν (το 67% του συνόλου, δηλαδή, προέρχονται από αυτά τα δύο κατεστραμμένα -μη- κράτη).
Όλα τα στοιχεία από UNHCR - The UN Refugee Agency.
Στη Γερμανία διαπίστωσαν πως πέρα από την ηγεσία μέσω κανόνων, υπάρχει και η ηγεσία μέσω παραδείγματος.
Στο οικονομικό πεδίο εφαρμόζουν την πρώτη.
Στο προσφυγικό ανακάλυψαν τη δεύτερη.
Και τώρα η Καγκελάριος Merkel βγάζει «selfies» (αυτός είναι ψυχρός -όχι θερμός- λαϊκισμός).
Ας είναι καλά η «μαλακή ισχύ» και ο έλεγχος και η διαμόρφωση της «κοινής γνώμης».

Ποια είναι η ιδιαίτερη σημασία της κρίσης του 2008 ως προς τα αποτελέσματα της;
Εν συντομία.
Ένας άνευ προηγουμένου συνδυασμός, βαθιάς οικονομικής κρίσης μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών και σχετικής οικονομικής σταθερότητας στις αναδυόμενες δυνάμεις, προκάλεσε μια κρίση νομιμοποίησης της διεθνούς χρηματοπιστωτικής τάξης - αλλά και γενικότερα μια κρίση νομιμοποίησης ολόκληρης της διεθνούς τάξης (θεσμών και οργανισμών).
Αυτή η κρίση νομιμοποίησης οδήγησε σε μια άνευ προηγουμένου συνεργασία και πύκνωση των σχέσεων μεταξύ των αναδυόμενων δυνάμεων (το λεγόμενο γκρουπ των χωρών B.R.I.C.S -με το οποίο, όχι τυχαία, δεν έχω ασχοληθεί ως γκρούπ αλλά μονάχα ξεχωριστά με κάποιες από τις χώρες που το αποτελούν- είναι ουσιαστικά προϊόν, γέννημα και τέκνο αυτής της κρίσης νομιμοποίησης - γενικότερα, και το γκρούπ των G20 είναι ενδεικτικό ως προς τις παγκόσμιες αλλαγές).
Αμφισβητήθηκαν ευθέως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, άρχισαν δυναμικά διεργασίες και συζητήσεις για τη μεταρρύθμιση (και σε αυτό το πλαίσιο το σύνθημα που κυριαρχεί είναι η μεταρρύθμιση) του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών - με τη Βραζιλία και την Ινδία να διεκδικούν θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας.
Γενικότερα αμφισβητήθηκε σχεδόν σε όλη της την έκταση και το βάθος η «δυτική -δηλαδή αμερικανοκεντρική- διεθνής τάξη».

-----

Κρίση νομιμοποίησης, λοιπόν, δεν διέρχεται μονάχα η Ε.Ε, αλλά και ολόκληρη η μεταπολεμική -αμερικανοκεντρική- και μεταδιπολική διεθνής τάξη.

Η υποβάθμιση του εδάφους και του περιβάλλοντος σου και η υποκατάσταση της αγάπης για τον τόπο και τους ανθρώπους του από έναν αόριστο «αμερικανισμό», ψευδο«κοσμοπολιτισμό» (της πλάκας), στενομυαλό «εθνικισμό» ή/και ακαλλιέργητο «ευρωπαϊσμό» (κενό περιεχομένου), γεννά το παγκοσμιοποιητικό κιτς.
Γιατί «παγκοσμιοποιητικό κιτς»;
Γιατί μονάχα οι κοινωνίες και οι πολιτικές μορφές, τα κράτη και οι πόλεις που θα ανακτήσουν την ιστορική τους κληρονομιά και την πολιτιστική τους ταυτότητα θα μπορέσουν να σταθούν στην εποχής της «παγκοσμιοποίησης» (είναι ο πολιτισμός της κάθε χώρας που διατηρεί το φυσικό της περιβάλλον και την πνευματική της ατμόσφαιρα).
Οι υπόλοιπες θα μεταβληθούν σε κουρελούδες και σκουπιδότοπους της.

Σκουπιδότοποι που θα χαρακτηρίζονται από την αποσάθρωση των πολιτειακών λειτουργιών και μηχανισμών, την ανεργία και την κοινωνική αποσύνθεση, την ανάδυση μαφιόζικων συμμοριών, τις δολοφονίες, τα μπραβιλίκια, τις προστασίες και το οργανωμένο έγκλημα.
Κουρελούδες που θα χαρακτηρίζονται από τη γκετοποίηση περιοχών και θα μεταβάλλονται σε σκουπιδότοπους που θα κυριαρχεί το λαθρεμπόριο σωμάτων και ψυχών.
Κατακερματισμένη κοινωνία, τμηματική κυριαρχία, περιοχές όπου κυριαρχεί ο νόμος και παραδίπλα περιοχές όπου κυριαρχεί ο φόβος, και χωματερές που θα συμμετέχουν σε ένα παγκόσμιο καταμερισμό «κέντρων κράτησης» και θα μεταβάλλονται από ιεραρχικά πεδία σε κατά τόπους πεδία και λωρίδες-ζώνες αναρχίας, από χώρες σε χώρους, από φυσικά τοπία και τοπία πόλεων σε πολτοποιημένες «εδαφικές περιοχές».

Αυτή θα είναι, στην ακραία της αρνητική μορφή, η νεομεσαιωνική «αναπτυξιακή» παγκοσμιοποιητική κουρελού που θα μετατρέπει ανθρωπογεωγραφίες σε υποπροϊόντα του παραγωγισμού και θα κατασκευάζει οικονομικά, πνευματικά, δημογραφικά και εθνογραφικά γκέτο μέσω μπαλωμάτων από επικαλυπτόμενες εξουσίες, παράλληλα επίπεδα κυριαρχίας και πολλαπλής αφοσίωσης.
Η κυρίως ειπείν παγκοσμιοποίηση -όχι το σύνθημα- μπορεί να είναι βάλσαμο -εάν την χειριστείς ορθά- και κατάρα -εάν σε παρασύρει το ρεύμα.
Ο κίνδυνος είναι ολόκληρες κοινωνίες και πολιτικές μορφές, κράτη και πόλεις να μεταβληθούν σε κουρελούδες, σουρωτήρια, σκουπιδότοπους και χωματερές (τα πρώτα δείγματα τα βλέπουμε ήδη).

Δεν έχουμε πολιτικές και πνευματικές ηγεσίες.
Η χώρα στερείται πολιτικού προσωπικού και κεφαλαίου μη αποικιακής ποιότητας.
Ο αυτόματος πιλότος συνεχίζεται. Είμαστε απροστάτευτοι.

09/11/15--12:00:

I)Προτεινόμενες ευρωπαϊκές ποσοστώσεις

μετεγκατάστασης&

II) Ανθρωπιστικός -λεγόμενος- παρεμβατισμός

(humanitarian intervention) και

κρατική κυριαρχία (state sovereignty).

Δύο σύντομοι σχολιασμοί.

Προτεινόμενες ευρωπαϊκές ποσοστώσεις μετεγκατάστασης για -μόλις- 120.000 ανθρώπους από την Ελλάδα (πρώτη χώρα υποδοχής με 245.000), την Ιταλία (120.000) και την Ουγγαρία (μεγέθη που δεν γνωρίζω - προφανώς αμελητέα σε σχέση με τις χώρες εισόδου).

Πρώτες δέκα χώρες μετεγκατάστασης:
1) Γερμανία (40.000),
2) Γαλλία,
3) Ισπανία,
4) Πολωνία,
5) Ολλανδία,
6) Ρουμανία,
7) Σουηδία,
8) Βέλγιο,
9) Αυστρία,
10) Πορτογαλία.
Σταγόνες στον ωκεανό.
Ούτε για αυτές τις σταγόνες -για τις οποίες γίνεται πολύς θόρυβος- όμως μπορούν να συμφωνήσουν.

Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιρλανδία και η Δανία μπορούν να αποφασίσουν εάν επιθυμούν να συμμετέχουν.
Υπάρχουν πηγές που αναφέρουν πως ο αριθμός για τις ευρωπαϊκές ποσοστώσεις μετεγκατάστασης από 120 θα ανεβεί στις 160.000.
Μετά από μήνες κωλυσιεργίας η Γαλλία τελικά αποφάσισε να δεχθεί 25.000 πρόσφυγες -αριθμό μικρότερο από τον προτεινόμενο- για τα επόμενα δύο χρόνια μάλιστα.
Το Ηνωμένο Βασίλειο (το οποίο χρηματοδοτεί «κέντρα κράτησης» στη Μέση Ανατολή) αποφάσισε να υποδεχτεί 20.000 πρόσφυγες απ'ευθείας από την περιοχή της Μέσης Ανατολής μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια.

----------------------------------------------------------

Τα μαζικά προσφυγικά κύματα αυτής της περιόδου δεν έπεσαν από τον ουρανό.
Όλα τα στατιστικά φανερώνουν πως δεν οφείλονται σε αόριστα και γενικόλογα σχήματα και αίτια αλλά σε πολύ συγκεκριμένες καταστάσεις σε Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν και Λιβύη (στο συντριπτικό τους ποσοστό).
Π.χ η Συρία και το Αφγανιστάν, αυτά τα δύο κατεστραμμένα -μη- κράτη, είναι οι δύο χώρες από τις οποίες προέρχονται οι μεγαλύτεροι αριθμοί προσφύγων σε παγκόσμια κλίμακα.
Τα μεγέθη που δέχεται η Ιταλία από τη Λιβύη, ένα ακόμα πλέον κατεστραμμένο -μη- κράτος, έχουν υπερ-πολλαπλασιαστεί κ.λπ.

Για να μην λέμε και γράφουμε πολλά.
Η μεγάλη αλλαγή που συνέβη από το τέλος του διπολισμού και ύστερα -και κλόνισε το διεθνές/κρατικό παγκόσμιο σύστημα- μπορεί να περιγραφεί από την εξής διπλή/παράλληλη διαδικασία:
Άνοδος του λεγομένου ανθρωπιστικού παρεμβατισμού (humanitarian intervention) -αλλά και γενικότερα κάθε παρεμβατισμού- και παράλληλη αμφισβήτηση, απομείωση ή αλλαγή της φύσης της κρατικής κυριαρχίας (state sovereignty).
Αυτή η παράλληλη/διπλή διαδικασία -η οποία δεν πέφτει από τον ουρανό ούτε είναι «φυσική»- οδηγεί σε επαναδιαμόρφωση ή μερική «άρση» της σχέσης εσωτερικό, εγχώριο (domestic), παγκόσμιο, εξωτερικό κ.λπ (abroad, external, global).

- Since the end of the Cold War there has been a significant increase in the number of so called „humanitarian interventions‟ in the internal affairs of states, concomitant to the seeming decrease in the importance of state sovereignty.

- Although endowed with humanitarian arguments , the two US-led interventions following 9/11 in Afghanistan and Iraq do not exactly fulfill the criteria of humanitarian intervention as determined by the UN. Moreover, they pose a problem of credibility from the humanitarian perspective: although the Taliban and Saddam regimes had been persecuting their respective peoples for decades, the plight of the Afghans and Iraqis was not considered a humanitarian emergency –first criterion for an intervention- until the US itself was hit by terrorism. Humanitarian intervention was therefore not going to be an issue until the Arab Spring broke out with its well-known consequences in Libya and Syria.

- During the 1990s a flurry of interventions occurred which were predicated on a humanitarian rationale (Welsh 2004:2). Interventions which sought to protect civilians took place in Iraq, Somalia, Haiti and the Balkans (Wheeler 2004:29). These interventions were notable in several ways. For example, they were explicitly supported by humanitarian rationales, which represented a significant break with the Cold War period.

- Humanitarian intervention was supposed to have gone the way of the 1990s. The use of military force across borders to stop mass killing was seen as a luxury of an era in which national security concerns among the major powers were less pressing and problems of human security could come to the fore. Somalia, Haiti, Bosnia, Kosovo, East Timor, Sierra Leone - these interventions, to varying degrees justified in humanitarian terms, were dismissed as products of an unusual interlude between the tensions of the Cold War and the growing threat of terrorism. September 11, 2001 was said to have changed all that, signaling a return to more immediate security challenges. Yet surprisingly, with the campaign against terrorism in full swing, the past year or so has seen four military interventions that are described by their instigators, in whole or in part, as humanitarian.

Κείμενα: From Libya to Syria: The Rise and Fall of Humanitarian Intervention? - The Changing Nature of Sovereignty - Humanitarian Intervention as Liberal Imperialism: A Force for Good? - War in Iraq: Not a Humanitarian Intervention.

.~`~.

1) Το δίκαιο της ανθρωπότητας - μέρος α´. 2) The Endtimes of Human Rights. Ι) Description and Contents ΙΙ) Two Articles by Stephen Hopgood and ΙΙΙ) Video: Session - Stephen Hopgood: The Endtimes of Human Rights (and Humanitarianism?). 3) Σχόλιο επικαιρότητας. 4) Προκειμένου «να δοθούν λύσεις». 5) Global Governance (Παγκόσμια Διακυβέρνηση) και κυριαρχία. Εισαγωγή. 6) Governing the World: The Rise and Fall of an Idea (Internationalism, Imperialism, The era of Anglo-American world power and the establishment of the League of Nations and its successor, the United Nations) University Lecture with Professor Mark A. Mazower. 7) Περί... χειρισμού της Μέσης Ανατολής από τους ουιλσονιανούς ιδεαλιστές και τους νεοσυντηρητικούς.

Παρατηρητήριο Αμαρουσίου

Κυριακή 31 Μαΐου 2020

033 Cosmoidioglossia Περί «παγκόσμιας διακυβέρνησης» & για «Το νέο Ιερατείο»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου