054 Cosmoidioglossia Αντίο Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

Οὖτις ἐμοί γ'ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ'ἄλλοι πάντες ἑταῖροι…

• 08/20/17--11:16: _Ανθρωποποίηση.
• 08/22/17--09:11: _Σκόρπια.
• 08/22/17--09:14: _22 Αυγούστου 2017.
• 08/22/17--10:00: _Ανθρωποποίηση.
• 08/23/17--08:06: _23 Αυγούστου 2017 (...
• 08/23/17--10:37: _Ανθρωποποίηση (Aege...
• 08/25/17--10:47: _25 Αυγούστου 2017.
• 08/25/17--12:31: _Ανθρωποποίηση.
• 08/27/17--04:28: _Σχολιασμός.
• 08/29/17--10:19: _29 Αυγούστου 2017.
• 08/29/17--10:20: _Ανθρωποποίηση.
• 08/31/17--03:56: _Σχολιασμός I.
• 08/31/17--03:57: _31 Αυγούστου 2017.
• 09/02/17--07:47: _2 Σεπτεμβρίου 2017.
• 09/02/17--11:13: _Ανθρωποποίηση.
• 09/03/17--08:24: _Σχολιασμός.
• 09/03/17--08:37: _3 Αυγούστου 2017.
• 09/06/17--10:25: _9 Σεπτεμβρίου 2017.
• 09/06/17--11:58: _Ανθρωποποίηση.
• 09/07/17--12:14: _Σχολιασμός (9 Σεπτε...

                        € « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €
     `~.  .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

                               08/22/17--09:11: Σκόρπια.

• Δεν είναι δυνατόν να περιμένεις να σε κρατάει ζωντανό η ηθική κεφαλαιοποίηση του Μεγάλου Πατριωτικού Πόλέμου 70 χρόνια μετά, δίχως να έχεις πραγματική ερμηνεία για την άνοδο του

φασιστικού φαινομένου και ενώ έχεις μετατραπεί σε σφουγγοκωλάριο της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών. 
Εάν ο φασισμός προκλήθηκε ως αντίδραση στη Ρωσική Επανάσταση του  1917 (όπως ισχυρίζεται η μεταπολεμική ερμηνεία και ιστοριογραφία της «κοινής γνώμης») τότε γιατί αναβιώνει στις μέρες μας, ακριβώς μετά την κατάργηση του σοβιετικού κομμουνισμού; 

Πουθενά στον πλανήτη δεν υπάρχει ζήτημα κομμουνιστικού «κινδύνου-απειλής» (πλήν ίσως του κρατιδίου... μόνο εδώ τα πιστεύουν αυτά, που υπάρχει η πιο άχρηστη, πολιτικά και πολιτιστικά υπανάπτυκτη και καθυστερημένη «δεξιά», απο το Λος Άντζελες και τη Λισαβόνα μέχρι το Βλαδιβοστόκ) προκειμένου να υπάρξει ανάγκη για «ανάχωμα», και όμως ο φασισμός -με βάση τα λεγόμενα που κυριαρχούν- αναβιώνει. 

Αν καταρρεύσει η επίσημη μεταπολεμική σου αφήγηση-ερμηνεία, πάνω στην οποία έχεις οικοδομήσει όλη σου την ύπαρξη τι θα κάνεις; 

Επαναλαμβάνω. Αφού δεν υπάρχει ζήτημα κομμουνιστικής «επανάστασης / απειλής», γιατί αναβιώνει ο φασισμός;

• Το ζήτημα κομμουνισμός-εθνικοσοσιαλισμός («ολοκληρωτισμός», εξίσωση) στην Ε.Ε σχετίζεται με - και εξυπηρετεί - τη συνοχή και την ενότητα του γερμανικού κράτους, της επανενωμένης Γερμανίας.

• Πάλι καλά που υπάρχει και ο Erdoğan και ακούει καμιά κουβέντα το - ή πέφτει καμιά σφαλιάρα στο - Germanicum (γιατι αν περιμέναμε από τις εδώ ελληνόφωνες φραγκόκοτες... τα πιάσαμε τα λεφτά μας). 

Είναι φανερό πως η ολοκληρωτική καταστροφή των βoρείων ακτών της Μεσογείου (οι οποίες γίνονται αντιληπτές ως «γραμμή ασφαλείας της Ευρώπης», δηλαδή του ΓαλλοΦραγκοΓερμανιστάν και της Ευρώπης του Ρήνου) έχει οδηγήσει Ισπανούς, Ιταλούς και Έλληνες να πονάνε από το πολύ... σκύψιμο και να πνίγονται από το πολύ... μπούκωμα (εννοώ πως έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους, μην πάει ο νου σας πουθενά αλλού) μπροστά στις καταστροφικές επιλογές και επιθυμίες του Germanicum. 

Πάλι καλά που υπάρχει και ο Erdoğan. 

Διασώζει τη τιμή, τα συμφέροντα και τις μνήμες της Μεσογείου.

• Δύο κυρίαρχες τάσεις αναπτύσσονται αξιώνοντας να επανακαθορίσουν τις ευρωατλαντικές σχέσεις στις αρχές του 21ου αιώνα. 

Ο εξευρωπαϊσµός της Αμερικής και ο εξαμερικανισμός της Ευρώπης (με διάφορες προβιές). 

Ο εξαμερικανισμός της Ευρώπης είναι κυρίως ένας υπερεθνικός μετα-'δυτικός'εξαμερικανισμός. 

Ο εξευρωπαϊσµός της Αμερικής είναι κυρίως ένας μεταεθνικός παν - 'δυτικός' εξευρωπαϊσµός. 

Θα επανέλθουμε σε αυτές τις δύο τάσεις οι οποίες γίνεται προσπάθεια να διαμορφώσουν τις σχέσεις «Ευρώπης» - Αμερικής. 
Το άλλο μεγάλο ζήτημα είναι οι σχέσεις «Ευρώπης» - Μεσογείου (σωθήκαμε). 

Ήδη και εδώ, στις ευρωμεσογειακές σχέσεις όπως και στις ευρωατλαντικές έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται κυρίαρχες τάσεις (ξανασωθήκαμε), αγνοώντας τους άμεσα ενδιαφερόμενους (δηλαδή τις μεσογειακές ευρωπαϊκές χώρες που γίνονται αντιληπτές ως «γραμμή ασφαλείας» προκειμένου να πίνει ο Ολλανδός ή/και ο Αυστριακός αμέριμνος και δίχως έγνοιες το καφέ του). 

Τώρα ξαναδιαβάστε το αμέσως προηγούμενο.

08/22/17--09:14: 22 Αυγούστου 2017.

Όσες και όσοι - από την «αριστερά» και τη «δεξιά» - εξακολουθούν να δίνουν τις μάχες του παρελθόντος (του 2ου παγκοσμίου & του μετέπειτα ψυχρού πολέμου), ας διαβάσουν όσα

ακολουθούν. 

Εντός αγκύλης το πλαίσιο προκειμένου να γίνεται αντιληπτό το νόημα. 

Εκτός αγκύλης όσα ενδιαφέρουν σε σχέση με  το ζήτημα που μας απασχολεί: τη συνέχιση των μαχών του παρελθόντος (μέσα στα μυαλά του παρόντος). 

Ακολουθούν αποσπάσματα από βιβλίο [-]:

[Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αντιλήφθηκαν πλήρως τις κινήσεις του Ιράν στο Κουρδιστάν, εν μέρει επειδή δεν κατανόησαν την τακτική ή τη στρατηγική του Ιράν]. 

Η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να κοιτάζει το Ιράν μέσω του πρίσματος του Β'Παγκοσμίου Πολέμου. Νιώθουμε άνετα πολεμώντας έναν πόλεμο προκαθορισμένων (ή/και 'φιξαρισμένων') μαχών, προκαθορισμένων στόχων και εύκολα προσδιορισμένων εχθρών όπως η Ναζιστική Γερμανία ή το Ιράκ του Σαντάμ. Εκεί που το όραμά μας ξεθωριάζει είναι όταν ο εχθρός δεν ακολουθεί αυτούς τους κανόνες...

[Όταν εισβάλαμε στο Αφγανιστάν, τον Οκτώβριο του 2001, πήγαμε σε πόλεμο ενάντια στους Ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα μη καταλαβαίνοντας ότι είναι θρησκευτικές πεποιθήσεις, όχι χώρες. 

Ούτε ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, ούτε ο Μούλα Όμαρ, ο ηγέτης των Ταλιμπάν, μπορεί να ταξινομηθεί ως αρχηγός κράτους, στρατιωτικός διοικητής ή ακόμα και θρησκευτικός ηγέτης]. 

Ανίκανες να ορίσουν τον εχθρό, οι Ηνωμένες Πολιτείες κήρυξαν τον πόλεμο σε μια ιδέα... 

Πώς πολεμάς εναντίον μιας ιδέας, ενός τρόπου σκέψης;...

Η Αμερική όχι μόνο πολεμά ακόμα τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά βλέπει τον κόσμο μέσω των ιδεολογιών του 19ου (και ολίγον 20ου) αιώνα του φασισμού, του κομμουνισμού, του φιλελευθερισμού και της δημοκρατίας [Η απόμείωση των Ταλιμπάν σε ισλαμοφασιστές συσκοτίζει τους όρους της σύγκρουσης.

Και πάλι, με το να τσουβαλιάζουμε το Ιράν στην ίδια κατηγορία, κάνουμε σοβαρο λάθος. 

Το Ιράν δεν δέχεται δυτικούς ορισμούς για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να οργανωθεί ο κόσμος. 

Από τη σκοπιά του Ιράν, το Ιράν δεν υπέγραψε τη Συνθήκη - Ειρήνη της Βεστφαλίας, η οποία καθιέρωσε το σύγχρονο σύστημα έθνους-κράτους το 1648, οπότε δεν ειναι ανάγκη για τη Τεχερανη να της δίνει σημασία]...

Οι περισσότεροι Αμερικανοί ειδαν την εκτέλεση του Σαντάμ ως ένα κατάλληλο τέλος. Ήταν ο Χίτλερ των Αράβων. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είδαν το Ιράκ ως μια ακόμη μάχη που κερδήθηκε στον μακρύ αγώνα μας ενάντια στον ολοκληρωτισμό και το φασισμό... 

Όπως οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί εξακολουθούν να πολεμούν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ακόμη και μπροστά στην πραγματικότητα ενός εντελώς νέου συνόλου γεγονότων.

[Και πάλι, ήταν ο πόλεμος των 34αρων ημερών του 2006 που άλλαξε τα πάντα*]...

Ας επαναλάβουμε τα σημεία που ενδιαφέρουν (και τα σφάλματα των Αμερικανών, τα οποία όλως τυχαίως κάνουν και οι περισσότεροι «αριστεροί και δεξιοί» στις μέρες μας), ξεχωριστά:

• Η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να κοιτάζει... μέσω του πρίσματος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Νιώθουμε άνετα πολεμώντας έναν πόλεμο προκαθορισμένων (ή/και 'φιξαρισμένων') μαχών, προκαθορισμένων στόχων και εύκολα προσδιορισμένων εχθρών...

Εκεί που το όραμά μας ξεθωριάζει είναι όταν ο εχθρός δεν ακολουθεί αυτούς τους κανόνες.

• Ανίκανες να ορίσουν τον εχθρό, οι Ηνωμένες Πολιτείες κήρυξαν τον πόλεμο σε μια ιδέα ... 
Πώς πολεμάς εναντίον μιας ιδέας, ενός τρόπου σκέψης;

• Η Αμερική όχι μόνο πολεμά ακόμα τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά βλέπει τον κόσμο μέσω των ιδεολογιών του 19ου (και ολίγον 20ου) αιώνα του φασισμού, του κομμουνισμού, του φιλελευθερισμού και της δημοκρατίας.

• Οι Ηνωμένες Πολιτείες είδαν το Ιράκ ως μια άλλη μάχη που κερδήθηκε στον μακρύ αγώνα μας ενάντια στον ολοκληρωτισμό και το φασισμό... 

Όπως οι Ισραηλινοί, οι Αμερικανοί εξακολουθούν να πολεμούν τον Β'Παγκόσμιο Πόλεμο, ακόμη και μπροστά στην πραγματικότητα ενός εντελώς νέου συνόλου γεγονότων (ή μιας εντελώς νέας σειράς δεδομένων)...

                                              Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[*] Ο συγγραφέας, ο οποίος χαρακτηριζει ήδη από το 2009 το Ιράν ως - υβριδικού τύπου - υπερδύναμη, τονίζει συνεχώς, μεταξύ άλλων, τον πόλεμο του Λιβάνου το 2006 (είχε περάσει και απο το Λίβανο). 

Ο πόλεμος αυτός αποτέλεσε ένα θεμελιώδες και ιστορικό σημείο καμπής το οποίο έχει υποτιμηθεί (για λόγους διατήρησης αίγλης και μύθου). 

Οι μυθοποιημένες αντιλήψεις περί του Ισράηλ και της παντοδυναμίας του που κυριαρχούν στην Ελλάδα, δεν είναι ακριβώς έτσι ή είναι παραφουσκωμένες (προκειμένου να είναι παραφουσκωμένα και τα εγχώρια μυαλά). 

Το Ισραήλ από το 2000 και κυρίως από το 2006 και ύστερα βρίσκεται σε υποχώρηση. 

Δεν είναι τα πράγματα όπως τα διαβάζουμε στην Ελλάδα ή μέσω μεταφράσεων ισραηλινών ή/και αμερικανικών δεξαμενών σκέψης (think tanks). 

Εάν υπάρξει ενδιαφέρον θα επανέλθουμε στο συγκεκριμένο ζήτημα. 

Τέλος, ακόμη και η Ελλάδα (αυτό το μπάχαλο), εάν είχε στην κατοχή της ογδόντα (80) πυρηνικές κεφαλές (o Colin Powell είχε αναφερθεί σε 200), προφανώς θα εξέπεμπε ένα διαφορετικό προφίλ και θα δημιουργούσε, θα οικοδομούσε και θα την περιέβαλε μια αίγλη και ένας μύθος, μια ισχύ, που θα απέκρυβε ενδογενείς αδυναμίες, προβλήματα και αδιέξοδα, λάθη, ήττες και υποχωρήσεις.

[-] Τα απόσπάσματα είναι από βιβλίο ενός απο τους πλέον επιτυχημένους CIA case officers who was primarily assigned -for 21 years- to the Middle East. Σε άλλο βιβλίο του βασίστηκε η κινηματογραφική επιτυχία ''Syriana''που κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες το 2005 (George Clooney, Matt Damon). 

Ο ίδιος εμφανίζεται για λίγα δευτερόλεπτα κατά την διάρκεια της ταινίας. 

Ανάμεσα στα πολλά ενδιαφέροντα που έχει ο συγκεκριμένος στο «βιογραφικό» του, είναι και η συμμετοχή σε απόπειρα πραξικοπήματος το 1995 (με τη συμμετοχή Αράβων και Κούρδων), για την ανατροπή του Saddam Hussein, η οποία ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή, και για την οποία ανακρίθηκε από το F.B.I [Δες και εδώ: Στοιχεία περί Μέσης Ανατολής από το 2005 και ύστερα (to "put things in perspective")]. 

Ο τύπος αυτός, ο οποίος θεωρεί ήδη από το 2008-9 πως το Ιράν έχει νικήσει, έχει επικρατήσει, στη Μέση Ανατολή (πριν ακόμη από τον πόλεμο στη Συρία) και πως οι Η.Π.Α δίνουν μάχες οπισθοφυλακών, δεν είναι κανένας περιθωριακός. 

Εχει πει και γράψει αρκετά πράγματα που έχουν ενδιαφέρον και μπορεί να επανέλθουμε μελλοντικά σε αυτόν.

                         Από την Κρήτη στη Murcia

Zohar Fresco, Gior esco, Giorgis Manolakis, Miles Ja gis Manolakis, Miles Jay - Ροή "Roi" (Liv "Roi" (Live…

.~`~.

08/23/17--08:06: 23 Αυγούστου 2017 (Αιγαίο.

Εν συντομία).

Το Αιγαίο, ως θαλάσσιος χώρος, εκτός του ότι αποτελεί υδάτινο γεωφυσικό σύνδεσμο μεταξύ Εύξεινου Πόντου και Ανατολικής Μεσογείου, βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τρεις ηπείρους - την Ευρώπη, την Αφρική και την Ασια - και προσφέρει πρόσβαση και στις τρείς δίχως κάποιο εδαφικό-χερσαίο εμπόδιο (όχι η δυτική, αλλά η ανατολική Μεσόγειος και το Αίγαιο βρίσκονται σε κοντινή απόσταση και από τις τρεις ηπείρους). 

Τα προηγούμενα καθιστούν το Αιγαίο το σημαντικότερο θαλάσσιο σύνδεσμο-κόμβο από νότο προς βορρά (και αντίστροφά), στην παγκόσμια ΑφροΕυρασιατική ήπειρο.

Από αρχαίοτάτων χρόνων, από τις ερήμους της ανατολής και του νότου και από τη μεγάλη ευρωπαϊκή πεδιάδα και τις στέπες του βορρά, πληθυσμοί συνέκλιναν στη Μεσόγειο προκειμένου να ζήσουν μια καλύτερη και πιο άνετη ζωή, να διακινήσουν προϊόντα και ιδέες, να εμπορευτούν, να ανταγωνιστούν και να πολεμήσουν.

Το Φως μπορεί πάντα να έρχεται από την Ανατολή, αλλά η βροχή για τους κατοίκους της Ανατολής έρχεται πάντα από τη Δύση. 

Έτσι οι τελευταίοι έφευγαν από την κιτρινωπή και ερημώδη γη αναζητώντας νερό και πράσινο (και πλούσιους ήχους). 

Οι βόρειοι, έφευγαν από τον πάγο, το κρύο και τη βροχή για τις θερμές νότιες θάλασσες. 

Και όλοι μαζί συνέκλιναν στη Μεσόγειο και κατέληγαν στο Αιγαίο (το οποίο αποτελεί δεσμό και τόπο σύγκλισης τριών ηπείρων όπως προαναφέραμε). 

Όλως τυχαιως εδώ, στην ευρύτερη περιοχή μας, διαμορφώθηκαν οι μεγάλες θρησκείες και οικοδομήθηκαν οι μεγάλοι πολιτισμοί.

Όχι μονόν δεν είναι περιφερειακής σημασίας χώροι η Μεσόγειος και το Αιγαίο ή απλές «συνοριακές γραμμές ασφαλείας» της «Ευρώπης», όπως τις βλέπουν ή θέλουν να τις μετατρεψουν (αυτό είναι το μέγα σφάλμα των ευρωκεντριστών και των ελλαδοευρωπαϊστών), αλλά αποτελούν και προϋποθέσεις ύπαρξης των προηγούμενων.

Ανατολική Μεσόγειος γεωπολιτικά - υπό κρατική μορφή - σημαίνει Ελλάδα, Αίγυπτος και Τουρκία (και όχι φυσικά Ισραήλ ή Λίβανος).

PETRAKIS / L TRAKIS / LÓPEZ / CHEMIRANI [Rizitiko / P ÓPEZ / CHEMIRANI [Rizitiko / Pentozalis (tr zalis (tra…

Οι τρεις αυτές περιοχές-χώρες-οντότητες, από υπάρξεως κόσμου (δηλαδή Μεσογείου), αποτελούν τα βασικά κέντρα της περιοχής και σχετίζονται μεταξύ τους. Ιστορικά, αυτό ισχύει από την εποχή που οι ξεχασμένοι μέχρι πρόσφατα Μυκηναίοι εμπορεύονταν βαθιά μέσα στο Δέλτα του Νείλου και οι Αθηναίοι αποφασίζαν να υποστηρίξουν την Αίγυπτο στην επανάσταση της κατά της Περσίας (βλ. Inaros II, Πολιορκία της Μέμφιδος κ.λπ), μέχρι την περίοδο του Πτολεμαίου Ευεργέτη (Γ΄) ο οποίος φτάνει από την Αίγυπτο και τη Συρία στη Θράκη και τον Ελλήσποντο (ενώ ηττάται στην Άνδρο από τον Αντίγονο Γονατά Β΄, χάνοντας την κυριαρχία του Αιγαίου) και την αποβαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο.

Για το τι συμβαίνει ανάμεσα στις δύο πλευρές του Αιγαίου (ΕλλάδαΤουρκία), δηλαδή στη κατεύθυνση ανατολής-δύσης (και αντίστροφα), εδώ και τουλάχιστον τρεις-τέσσερις χιλιετίες, δε χρειάζεται να αναφερούμε κάτι. Απλά θέλαμε να θυμισουμε και τη ξεχασμένη κατεύθυνση βορρά-νότου (και αντίστροφα).

Ως Vilayet του Αρχιπελάγους κατά την Οθωμανική περίοδο (περιλαμβάνοντας τμήμα των Στενών και της Πελοπόννησου σε στιγμές) και ως Θέμα του Αιγαίου κατά τη Βυζαντινή, το Αιγαίο επιτελούσε παρεμφερείς λειτουργίες και τελούσε υπό παρόμοιες συνθήκες (Ανάλογη σημασία με του Αιγαίου ως θαλάσσιου χώρου έχουν η Κρήτη και η Κύπρος ως νησιωτικοί χώροι: προσφέρουν ανεμπόδιστη πρόσβαση και δυνατότητα προβολής ισχύος και επιρροής σε τρεις ηπείρους. 

Επί Οθωμανών, η Κύπρος πότε αποτελούσε μέρος του Eyalet του Αρχιπελάγους, συνδεόταν δηλαδή διοικητικά με το Αιγαίο, και πότε ήταν μόνη της, όπως η Κρήτη. 

Η Σικελία, η Κρήτη και η Κύπρος, αποτελούν τη νησιωτική ραχοκοκαλιά της Ανατολικής Μεσογείου).

Το Αιγαίο, ως Αρχιπέλαγος, είναι ο ορισμός αυτού που στις μέρες μας επιστρέφει ως (δήθεν «νέος» και «μετανεωτερικός», τάχα πρωτόφαντος) μη εδαφικός ασυνεχής δικτυωτός χώρος - σποραδικό δίκτυο πολλαπλών κέντρων (οι «μετα-νεωτερικοί» της «παγκοσμιοποίησης» ανακαλύπτουν ξανά τη Γη, τον τροχό και την πυρίτιδα).

Τέλος - ολοκληρώνοντας αυτή τη σύντομη αναφορά - το Αιγαίο μπορεί να ιδωθεί ως «κλειστό σύστημα» που αποτελεί όπως προείπαμε γεωφυσικό σύνδεσμο μεταξύ Εύξεινου Πόντου και Ανατολικής Μεσογείου. 

Το Δουκάτο των Αθηνών αναβίωσε με στόχευση την αποκοπή και αποσυναρμολόγηση αυτής της υπερχιλιετούς γεωφυσικής λειτουργίας και σχέσης που διαρκεί, μυθικά και συμβολικά από την περίοδο της Αργοναυτικής εκστρατείας, γεωλογικά από την 5η (βλ. Black Sea deluge hypothesis) ή από την 15η χιλιετία προ Χριστού και ιστορικά από τις εμπορικές επαφές και αποικίες των Μυκηναίων (μετέπειτα Apollonia Pontica, Mesembria, Οδησσός, Σινώπη, Παντικάπαιον κ.λπ), μέχρι και την ίδρυση του Δουκάτου-Κρατιδίου (όπου υπάρχει απο/διακοπή της σχέσης). 

Με άλλα λόγια, το Δουκάτο (το οποίο λειτουργεί ως εργαλείο) έρχεται και δημιουργει - αποτελεί μια τομή και μια ασυνέχεια με όλη την υπόλοιπη γεωιστορική, γεωφυσική και γεωλογική περίοδο (χιλιετιών). 

Η (γεω)ιστορική και γεω-φυσική/λογική αυτή ανωμαλία δεν πρόκειται να διαρκέσει επ' άπειρον και η φυσική τάξη πραγμάτων θα αποκατασταθεί. 

Δεν είναι η γεωφυσική σχέση Ανατολικής Μεσογείου - Αιγαίου - Εύξεινου Πόντου που θα προσαρμοστεί στα μέτρα του Δουκάτου των Αθηνών. 

Είναι το Δουκάτο που θα - αναγκαστεί να - προσαρμοστεί σε αυτήν (μετασχηματιζόμενο. Διαφορετικά, σκούρα τα πράγματα).

Η φύση των πραγμάτων μόνο τεχνητά και παροδικά είναι δυνατόν να αλλοιωθεί.

                                                              Σημειώσεις

[-] 'Εχουν βρεθεί Μυκηναϊκές λέξεις ‘ko-ki-da’ και ‘ko-ki-de-jo’ που έχουν ερμηνευθεί από ορισμένους μελετητές ως Κολχίδα (η Αμνισσός - υπάρχει περιοχή στο Ηράκλειο Κρήτης με αυτή την ονομασία - είναι μια εξισου παλαιά, παλαιότατη, λέξη). 

Μένει να βρούμε και το Χρυσόμαλλο δέρας (χαμογελώ). 

Ουσιαστικά η περιπέτεια των Αργοναυτών που έπλευσαν στην Κολχίδα (σημερινή Γεωργία) μπορεί να αποτελεί τον μυθικό αντικατοπτρισμό των εμπορικών δραστηριοτήτων που είχαν αναπτυχθεί μεταξύ των κατοίκων των δύο περιοχών (ή ακόμη και την αναζήτηση για χρυσό, ο οποίος όμως υπήρχε στη Μακεδονία - αργότερα τα μεταλλεία του Παγγαίου θα αποτελέσουν υλική βάση για τον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο). 

Οι Μυκηναιοι φυσικά είχαν και σε άλλα εξω-αιγαιακά μέρη παρουσία, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.

[-] Το Αιγαίο, προκειμένου να γίνουν αντιληπτές ορισμένες από τις λειτουργίες του, αλλά και οι συναρμογές του με την Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο και τις τρεις ηπείρους που γεφυρώνει, μπορεί να ιδωθεί και ανάποδα: ως εδαφικός - και όχι ως θαλάσσιος - χώρος, ως γη και έδαφος, και πιο συγκεκριμένα ως έρημος με τα νησιά να αποτελούν τις λίμνες. 

Τα «καραβάνια» (πλοία) που κινούνται περιπλανώμενα στην «έρημο» (θάλασσα) καταλήγουν στις «λίμνες» (νησιά) τις οποίες έχουν ανάγκη. 

Έτσι το Αιγαίο μπορεί να ιδωθεί ως ένας λείος χώρος με διάσπαρτες λίμνες (νησιά) και ακτές (προς τις «θάλασσες» του Αίμου, της Αφρικής και της Ανατολίας). 

Στις λίμνες-οάσεις (νησία), που αποτελούν πηγή ζωής, ξαποστάζεις και ξεδιψάς για να φτάσεις στις ακτές.

[-] Το Αιγαίο θα μπορούσε επίσης να ειπωθεί πως είναι για την Ανατολική Μεσόγειο, ό,τι είναι ο Λεβάντες (δηλαδή η δική μας παλαιά Κοίλη Συρία) ή η Μεσοποταμία για την Μέση Ανατολή.

                                                              Επισήμανση

Βέβαια, όλα τα προηγούμενα δεν μπορείς να τα αντιληφθείς ή να τα προσεγγίσεις όταν κάνεις «γεωπολιτική» άλφα-βήτα του νηπιαγωγείου (περί «ναυτικών δυνάμεων») και σκέφτεσαι με πολύ στενούς εθνοκρατικούς όρους και παρωπίδες. 

Εκτός από το «Βυζάντιο» παραδοσιακά, η αλεξανδρινή-ελληνιστική εποχή και ο πολιτισμός της είναι εξόχως «επικίνδυνα» πράγματα την περίοδο που διανύουμε καθώς πρέπει πρώτον, να σκεφτόμαστε μονάχα με όρους Ισλάμ («απειλής και κινδύνου») τους συγκεκριμένους ιστορικούς χώρους, δεύτερον, να βλέπουμε αυτές τις περιοχές μέσα από τα μάτια (και άρα τα συμφέροντα) των άλλων (π.χ της Ουάσινγκτον, των Βρυξελλών και του Τελ Αβίβ ή/και του Βερολίνου και του Παρισιού ή του Λονδίνου) και να μην διαθέτουμε δική μας ματιά (και άρα ταυτότητα), τρίτον, να μην έχουμε επίγνωση π.χ πως ο Τρίτος Συριακός ή Λαοδίκειος Πόλεμος έφτασε μέχρι το Αιγαίο, τη Θράκη και τα Στενά (γιατί μπορεί να αποκτήσουμε απόψη για τον πόλεμο στη Συρία - δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε) και τέλος, τέταρτον, γιατί πρέπει να αποκοπουμε από αυτούς τους ιστορικούς χώρους, όπως αποκοπήκαμε κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου από άλλους. 

Είναι πασιφανής η «γεωπολιτική» γελοιότητα και η μικρότητα σε επίπεδο «ταυτότητας» του όλου πράγματος και γιατί καταντήσαμε όπως καταντήσαμε. 

Όλα αυτά βέβαια δεν είναι τίποτα άλλο από απόνερα του «Ανήκομεν εις την Δύσιν» ή/και του «Τουλάχιστον, η Ελλάδα αν καεί, να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη» και τα λοιπά γνωστά. 

Τέλος, είναι οφθαλμοφανής ο ρόλος του κορόϊδου-προμαχώνα που προετοιμάζεται-διαμορφώνεται προκειμένου στην Ολλανδία ή στην Αυστρία και το Ρήνο, οι - ουδεμία σχέση έχοντες με τους Μυκηναίους - «άριοι, λευκοί, ευρωπαίοι» να πίνουν αμέριμνοι και δίχως έγνοιες τον καφέ τους (διαφαίνονται νέα ελλαδοκορόϊδα στον ορίζοντα, κεκαλυμμένα ή εμφανώς «νεο-νορδικά». 

Και αυτά τα γράφουμε από εδώ, δηλαδή σε έναν από τους πρώτους χώρους στο ελληνόγλωσσο διαδίκτυο που τονίστηκαν ζητήματα δημογραφίας και οι πολιτικές, κοινωνικές και ιστορικές τους προεκτάσεις και αναδείχθηκαν, γενικότερα, ευρύτερες θεματικές που θεωρούνταν taboo).

08/23/17--10:37: Ανθρωποποίηση (Aegean

Sea).

Sokratis Sinopoulos Quartet

                 .~`~.           ****              .~`~.

Sokratis Sinopoulos Quartet - Aegean Sea

I

Ναζιστοφάγοι και Κομμουνιστοφάγοι (και Φιλελεύθεροι), χωνέψτε το. 
Οι Ρώσσοι (υπό την ιδεολογία και το λάβαρο του κομμουνισμού, μαζί με τους συμμάχους τους) επικράτησαν επί των Γερμανών (και των συμμάχων τους, φορέων της ιδεολογίας του

εθνικοσοσιαλισμού).
Οι φορείς των ιδεολογιών πολέμησαν και οι Ρώσσοι επικράτησαν επί των Γερμανών.

Επτά δεκαετίες μετά και ακόμη δεν μπορεί να γίνει, είτε αντιληπτό είτε αποδεκτό το αυτονόητο. Xωνέψτε το και ξεκολλάτε.

Κουράζετε.

                                                                    Επισήμανση

Την παραμύθα τη συντηρούν πολλοί (από ιδεολογικά, παραταξιακά και λοιπά ψυχροπόλεμικά απομεινάρια και απολειφάδια ή κομματικά ψοφίμια, μέχρι κράτη) και για διάφορους λόγους (άντληση στηριγμάτων και νομιμοποίησης, απόκρυψη κρίσης περιεχομένων, εκβιασμοί, χειραγώγηση ταυτοτήτων και γεωπολιτικός έλεγχος ή/και δαιμονοποίηση κρατών, καλλίεργεια μύθων επί των οποίων οικοδομούν θεσμούς και ταυτότητες ή νομιμοποιούν πολιτικές κ.λπ). 

Επίσης, εάν φορέας της μιας ιδεολογίας ήταν η Γερμανία και της άλλης η Ρωσσία και εφόσον ισχύεί η εξίσωση («ολοκληρωτισμός»), τότε παράλληλα με την τρίτη ιδεολογία δικαιώνεται και το κράτος-φορέας της (ο τρίτος μεγάλος του πολέμου), δηλαδή οι Ηνωμένες Πολιτείες. 

Τέλος, εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ζήτημα κομμουνισμόςεθνικοσοσιαλισμός («ολοκληρωτισμός», εξίσωση) δεν σχετίζεται μονάχα με το θεμέλιο λίθο και την ταυτότητα της Ε.Ε (υπέρβαση, βάλαμε μυαλό, τέρμα οι πόλεμοι, ειρήνη και ευημερία, τέλος της ιστορίας κ.λπ) αλλά, όπως έχουμε τονίσει κατ'επαναλήψη στο παρελθόν (κανείς όμως δεν φαίνεται να το σκέφτεται), κυρίως σχετίζεται με - και εξυπηρετεί - τη συνοχή και την ενότητα του γερμανικού κράτους, της επανενωμένης Γερμανίας, καθώς ήταν η μόνη κρατική κοινωνία σε ολόκληρο τον πλανήτη που έζησε - μερικώς ή ολικώς - και υπό τις δύο ιδεολογίες (ούτε αυτό, επίσης, φαίνεται να το σκέφτεται ή να το τονίζει κάνείς, δεν πιστεύουμε όμως ότι είμαστε εξυπνότεροι όλων ή των πάντων, κάτι άλλο συμβαίνει). 
Ideology is for slaves.

23 Αυγούστου.

II

Η παγκόσμια πολιτική δεν καθορίζεται από τη σχέση που έχουν οι χώρες με τη Γαλλία, αλλά από τη σχέση που έχουν ή οικοδομούν με τη Ρωσσία.

Κάποια στιγμή, ορισμένα πράγματα θα πρέπει να ειπωθούν ευθέως, δίχως υπεκφυγές και περιστροφές. Παρά το σπουδαίο και υπέρλαμπρο εσωτερικό και παρελθόν της, η Γαλλία δεν καθορίζει τίποτα άξιο λόγου στις μέρες μας σε παγκόσμια κλίμακα (σε σύγκριση με την «οικονομική Ιταλία»*). 

Η Γαλλία αποτελεί έναν γεωπολιτικό νάνο σε σχέση με τη Ρωσσία (κάτι προφανώς αυτονόητο και γνωστό σε ολόκληρο τον πλανήτη, πλην «Ευρώπης»). 

Για την Κίνα, την Ινδία, την Ιαπωνία, τις Ηνωμένες Πολιτείες (ακόμη και το Ιράν ή/και τη Τουρκία), η Γαλλία δεν αποτελεί καθοριστικό παράγοντα, σε ό,τι αφορά περιφερειακές και παγκόσμιες διαστάσεις αυτών των χωρών. 

Οι διαφοροποιήσεις, οι διεκδικήσεις και οι άξιώσεις, οι άμυνες και οι παγκόσμιες μεταβολές, οικοδομούνται πάνω στις σχέσεις που διαμορφώνουν τα κράτη με τη Ρωσσία. 

Σκεφτείτε τα προηγούμενα κράτη σε συνάφεια (αρνητική ή θετική) με αυτή τη χώρα ογκόλιθο της διεθνούς πολιτικής: 
Κίνα - Ρωσσία, Η.Π.Α - Ρωσσία, Ινδία - Ρωσσία,  Ιαπωνία - Ρωσσία, Γερμανία - Ρωσσία, Ιράν - Ρωσσία, Τουρκία - Ρωσσία κ.λπ. 

Από αυτές τις σχέσεις καθορίζεται ο πλανήτης και είναι αυτές που διαμορφώνουν και καθορίζουν την πορεία και την εξέλιξη της παγκόσμιας πολιτικής και εν πολλοίς τη δομή και το περιεχόμενο του παγκόσμιου συστήματος. 

Όποιος θέλει να κάνει κάτι στην Παγκόσμια Ήπειρο, δηλαδή στην ΑφροΕυρασία, αναπροσαρμόζει και επανακαθορίζει τις σχέσεις του με τη συγκεκριμένη χώρα.

                                                   Σημειώσεις-Επισημάνσεις:

[*] Εφόσον η Ρωσσία είναι απλά μια «οικονομική Ιταλία» (ή/και Ισπανία) όπως τονίζουν συνεχώς ορισμένοι και παράλληλα αποτελεί τόσο σημαντική χώρα για τους συσχετισμούς και τις μεταβολές σε παγκόσμια κλίμακα, τότε προφανώς το «οικονομική» δεν διαδραματίζει τόσο καθοριστικό ρόλο (ή τον αποκλειστικά καθοριστικό παράγοντα) όσο ισχυρίζονται.

[-] Δεν είναι καθόλου απίθανο μελλοντικά (εφόσον δεν υπάρξει κάποια έντονη αποδυνάμωση, κατάρρευση ή πολυδιάσπαση της Ρωσσίας), η ιστορία από το 1820 περίπου μέχρι και το 1950, δηλαδή η περίοδος-εποχή της αποθέωσης της ευρωκεντρικής ιστοριογραφίας και ιδεολογίας, να ξαναγραφεί, από μια περισσότερο ρωσοκεντρική (ηπειρωτικοευρωπαϊκή ή ακόμη και ευρασιατική) και λιγότερο αγγλογαλλική (δυτικοευρωπαϊκή ή ευρωπαϊκά ατλαντική) σκοπιά. 

Μόνο και μόνο η μάχη που δίνεται στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών (οι οποίες γεωγραφικά δεν βρίσκονται στην Παγκόσμια Ήπειρο) αυτή την περίοδο για την υφή, το περιεχόμενο και τις διαστάσεις της σχέσης τους με τη Ρωσσία φανερώνει (όποια και αν είναι η κατάληξη της) πόσο εμφατικά ξεπερασμένη είναι αυτή η εποχή στην οποία αναφερόμαστε, και φυσικά η ιστοριογραφία και η ιδεολογία που τη συνόδευσε, ηγεμονεύοντας επί των πάντων.

III

Εάν συνεχίσουν έτσι, σε αυτό το μονοπάτι, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, θα -κινδυνεύσουν να- καταρρεύσουν.

Καλό είναι να μην καταρρεύσουν. Βέβαια, προκειμένου να μην συμβεί αυτό θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ή να μην αρνούνται να καταλάβουν ορισμένα πράγματα και να προσαρμοστούν σε ορισμένες συνθήκες. 

Από αυτή τη σελίδα, εξετάσαμε -μάλλονεξονυχιστικά τη διεθνή πολιτική, πορεία και θέση των Η.Π.Α και ασκήσαμε -έντονη- κριτική σε σημεία της.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως είναι επιθυμητή μια κατάρρευση ή/και ένα χάος στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Αποτελεί ανώριμη και εντελώς ακατέργαστη στάση να κρίνεις και να ερμηνεύεις τα πάντα με βάση το δίπολο φιλό- / αντί- (αυτά είναι «καλά» και χρήσιμα για την διαμόρφωση της «κοινής γνώμης»).

Την ημέρα των αμερικανικών εκλογών -πριν από 290 ημέρες γράφονταν τα εξής στην Κοσμοϊδιογλωσσία [8 Νοεμβρίου 2016]:

Η προεκλογική περίοδος στις Η.Π.Α επαναβεβαίωσε, εκτινάσσοντας όμως σε νέα πρωτόγνωρα ύψη και κλιμακώνοντας, την έντονη κομματική πόλωση και τον αξιακό διχασμό που κυριαρχεί στις Η.Π.Α, κοινωνικά και πολιτικά, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Υπήρξε καταστροφική. 

Αποτελεί εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη που θα δυσχεράνει την διαδικασία λήψης κρίσιμων αποφάσεων και τη δημιουργία συναίνεσης μετεκλογικά, μειώνοντας τη δυνατότητα αποτελεσματικής διακυβέρνησης της χώρας. 

Υπήρξε καταστροφική ως προς τη συνοχή στο εσωτερικό, και την ισχύ, την εικόνα και το κύρος των Ηνωμένων Πολιτειών προς τα έξω, σε παγκόσμια κλίμακα, ενώ μείωσε σε μεγάλο βαθμό τη σταθερότητα και την αξιοπιστία της εξωτερικής πολιτικής της χώρας... οι Η.Π.Α, φανερώνουν σημάδια παράλυσης και διολισθαίνουν συνεχώς [1].

Πριν από λίγες ημέρες, γράφαμε πως Όσα συμβαινουν στην Αμερική δεν πρόκειται να σταματήσουν και δεν αποτελούν παροδικά φαινόμενα, και συνεχίζαμε με μια εξόχως «ριζοσπαστική» διάγνωση - πρόβλεψη. 

Τώρα τονίζουμε πως εάν συνεχίσουν έτσι, σε αυτό το μονοπάτι, οι Η.Π.Α, θα -κινδυνεύσουν να- καταρρεύσουν

[2]. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, συνεχίζουν στην πορεία μιας συνεχώς και πολλαπλώς διολισθαίνουσας χώρας.

                                                     Σημειώσεις-Επισημάνσεις

[1] Επίσης απο το κείμενο (αναφέρεται στην προεκλογική περίοδο): 

''Αρκετοί Κινέζοι διεθνολόγοι, πολιτικοί σχολιαστές και διεθνοπολιτικοί αναλυτές (ή και ακαδημαϊκοί που εξέφραζαν το βαθύ κατεστημένο της Κίνας) τα τελευταία χρόνια, μόλις τους ετίθετο το ζήτημα σύγκρισης των πολιτικών συστημάτων Κίνας και Η.Π.Α (στα πλαίσια μιας λογικής περί «Τέλους της Ιστορίας» κατά Φουκογιάμα), συνεχώς και κατ’ επανάληψη, τόνιζαν πως ποτέ δεν θα ήταν δυνατόν να εκλεγεί ένας Τζωρτζ Μπους (ο νεώτερος) ως εθνικός ηγέτης στην Κίνα... Μπορώ να φανταστώ με τι απαξίωση θα βλέπουν οι κινεζικές ελίτ (θεωρώ και άλλες, πιο κοντινές μας) την κατάντια στην οποία έχουν περιέλθει οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής τους τελευταίους μήνες... 

Το πολιτικό σύστημα της Αμερικής (με τις πολυδιαφημισμένες θεσμικές του δικλείδες, τη δομική διάχυση ισχύος και τα περίφημα "checks and balances") δεν μπορεί να αρθεί στο ύψος των απαιτήσεων του παγκόσμιου ρόλου της Αμερικής''.

[2] Αντιλαμβανόμαστε πως αυτά μπορεί να ακούγονται κάπως μεγάλα και υπερβολικά. 

Εκεί όμως που, το 2003, οι υπόλοιποι έβλεπαν την Αρχή του Νέου Αμερικανικού Αιώνα με τις Η.Π.Α να είναι ο πλανητικός ηγεμόνας-κοσμοκράτορας στο διεθνές σύστημα και όλα τα υπόλοιπα κράτη να ιεραρχούνται και να οργανώνονται γύρω από αυτές σε παρόμοια και ενιαία ιδεολογική βάση, εμείς βλέπαμε την ολοκλήρωση της μετα-ψυχροπολεμικής περιόδου και της μονοπολικής στιγμής -κυριαρχίας των Ηνωμένων Πολιτειών (1991-2003), την επισημοποίηση της «Διάσπασης της Δύσης» και την αποδυνάμωση και πορεία υποχώρησης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (σε κάποια φάση, αργότερα -μεταξύ 2005 και 2007 περίπου- εμφανίστηκε, υπό διάφορες ακραίες μορφές, και το ιδεολόγημα-φαντασίωση περί ενός Νέου Ευρωπαϊκού Αιώνα, που συνοδευόταν από φρούδες ελπίδες και μια τελεολογία περί ενός ευρωκεντρικού, αυτή τη φορά, «Τέλους της Ιστορίας», τυλίγοντας και μασκαρεύοντας την ευρωπαϊκή παρακμή με σοφιστείες). 

Εκείνη την περίοδο -πολύ σκοτεινή περίοδος δογματισμού και λογοκρισίας για την κριτική σκέψη- ακούγονταν και ήταν πολύ πιο «ριζοσπαστικά» τα προηγούμενα σε σχέση με τα τωρινά και απαιτούσε πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια και σθένος προκειμένου να υποστηριχθούν και να ακουστούν μέσα στο γενικότερο κλίμα της εποχής (και φυσικά της «κοινής γνώμης»).

Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια ή, κάπως διαφορετικά, όπως έλεγε ο Διδάσκαλος: 

“Μόνο σαν φτάσουν τα μεγάλα κρύα, ξέρουμε

πως ο κέδρος και το κυπαρίσσι είναι τα τελευταία δένδρα που φυλλορροούν”

孔夫子

08/27/17--04:28: Σχολιασμός.

26 Αυγούστου

Σαν χθες απελευθερώθηκε το Παρίσι. Πέρασε λίγο στα «ψιλά» ή  είναι ιδέα μου; (EU prevails). 

Υπό κανονικες συνθήκες, η Γαλλία θα γιόρταζε 73 χρόνια απελευθερώσης από την γερμανική κατοχή. 

Μια απελευθέρωση που εκείνη την περίοδο αναβίωσε την εθνική υπερηφάνεια μετά την ταπείνωση της ήττας και την ντροπή της συνεργασίας της Γαλλίας. 

Μια απελευθέρωση που οδήγησε στην απόλαυση προνομίων, τα οποία οι Γάλλοι δεν κέρδισαν στα πεδία των μαχών (ακόμη και το γαλλικό τάγμα που συμμετείχε στην απελευθέρωση-παρέλαση του Παρισιού, οι Αμερικανοί και οι

Βρετανοί το κανόνισαν για λόγους προπαγάνδας και αναπτέρωσης του ηθικού).

Οι Γερμανοί πολέμησαν μέχρι τέλους (σε επίθεση και άμυνα) με τις γνωστές επιπτώσεις (τόσο για τους ίδιους όσο και για τους άλλους).

 Οι Ρώσσοι μάτωσαν ανελέητα (όχι για πρώτη φορά στην ιστορία τους). 

Οι Αμερικανοί πολέμησαν εκ του ασφαλούς (λόγω γεωγραφίας). 

Οι Άγγλοι πολέμησαν και με σύμμάχους και διχως αυτούς (τουλάχιστον πολέμησαν, έδωσαν τη μάχη τους, και άξιζαν μια θέση στο τραπέζι μεταπολεμικά, όσο και αν ήταν περιορισμένης ισχύος και επιρροής). 

Οι Γάλλοι, τι ακριβώς έκαναν; (και έχουν μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε;!).

Κάθε λαός (αφήστε τα ιδεολογικά περιτυλίγματα στην άκρη) φανερώνει από τι μέταλλο είναι φτιαγμένος στα δύσκολα, στα πολύ δύσκολα.

Plaerdemavida (Efrén López)

Οι Ρώσσοι το έχουν δείξει κατ'επανάληψη (κάποιοι θα έλεγαν δύο ή τρεις άλλοι θα έλεγαν τέσσερις-πέντε φορές). 

Οι Άγγλοι επίσης, με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικό βαθμό (έχουν επιτελέσει μια αποστολή επί αιώνες στην Ευρώπη). 

Οι Γερμανοι το ίδιο (ορισμένοι θα έλεγαν ως 'Scourge of God'. 

Δεν έχει σημασία στην προκείμένη περίπτωση).

Οι Αμερικανοί, ακομη δεν μας έχουν δείξει από τι μέταλλο είναι φτιαγμένοι, γιατί δεν έχουν γνωρίσει πραγματικά δύσκολες -παρά μονάχα ευνοϊκές γι'αυτούς- συνθήκες. 

Ούτε πορείες καθοδικές και κρίσιμες στιγμές, ούτε υπό καθεστώς

- κάποιας μορφής- υπαρξιακής απειλής, έχουν ζήσει (αναμένουμε να μας δείξουν, ευελπιστούμε δίχως τη χρήση πυρηνικών). 

Οι Γάλλοι τι ακριβώς έχουν δείξει; Και κυρίως, τι δείχνουν και κάνουν στις μέρες μας;

Για πόσο ακόμη θα θα ζούν μέσω ιδεολογικών περιτυλίγμάτων; 
Για πόσο ακόμη θα πουλάνε «Γαλλική Επανάσταση», 'Francophonie'και «Πόλη του Φωτός» και θα κεφαλαιοποιούν ηθικά τον «Διαφωτισμό»;

                                                                    Σημείωση

Προφανώς και το ζήτημα δεν είναι να συνεχίζουν οι άνθρωποι να πολεμουν -μέσα στα κεφάλια τους- τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, ακόμη και αν το επιδιώκουν). 

Αυτό που στις μέρες μας οι περισσότεροι άνθρωποι αποκαλούν «Ευρώπη», πέθανε στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Μεταψυχροπολεμικά, όλες και όλοι ανέμεναν την ανάσταση των νεκρών, αλλά, όσο και αν γίνεται προσπάθεια να επιβραδυνθεί ή/ και να καλυφθεί ή να γίνει διαχειρίσιμη, η κατάπτωση, η αποσύνθεση και η παρακμή αυτής της «Ευρώπης», είναι ολοφάνερη.

26 Αυγούστου

08/29/17--10:19: 29 Αυγούστου 2017.

Η «αριστερά» και η «δεξιά» που ασχολείται και βλέπει τον κόσμο μέσα από το πρίσμα: καπιταλισμός (τα πάντα είναι σοσιαλισμός) vs κομμουνισμός (τα πάντα είναι καπιταλισμός) ζει ακόμη την ιδεολογική σύγκρουση του ψυχρού πολέμου. 

Δεν μπορεί να συγχρονιστεί με το σήμερα και αποτελεί παράγοντα καθυστέρησης.

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν καταλήξει να ζουν την εποχή μας ως εξής (στη «Δύση» φυσικά, μονάχα στη «Δύση» τα συναναντάμε αυτά):

τίποτα δεν είναι «πραγματικά αριστερό» για τους «αριστερούς» και τίποτα «πραγματικά δεξιό» για τους «δεξιούς» ενώ, την ίδια στιγμή, τα πάντα είναι (και κυριαρχεί παντού) καπιταλισμός για τους μεν και σοσιαλισμός για τους δε. 

Μπαίνουμε τέλος, σιγά-σιγά, στη φάση όπου τα πάντα θα είναι φασισμός (αλλά και ο φασισμός, καπιταλισμός θα είναι για τους μεν και σοσιαλισμός για τους δε, οπότε ένα και το αυτό). 

Από τη μια μεριά είναι για να γελάς, από την άλλη για να απελπίζεσαι.

Τα πράγματα αυτά πάντως δεν συμβαίνουν δίχως λόγο.

Από την άλλη, εχουμε μια «Ευρώπη της Δύσεως», που προσπαθεί από το 1990-91, δηλαδή από την Γερμανική επανένωση και έπειτα, να προσφέρει μια ψευδαίσθηση ενότητας, συνοχής και τάξης μέσω της «ανάπτυξης», του «ολοκληρωτισμού» και τέλος της «τρομοκρατίας» (δηλαδή της ιδεολογικοποίησης της ασφάλειας)την ίδια στιγμή που προϋποθέτει και προϋπολογίζειμεταναστευτικές ροές, και παράλληλα μια Αμερική που επιδίωκε να εξάγει «δημοκρατία» προσπαθώντας να πείσει πως στις πολυφυλετικές και πολυθρησκευτικές κοινωνίες οι άνθρωποι ψηφίζουν με βάση οικονομικά και κοινωνικά κριτήρια και συμφέροντα [1] και πως η μεταβολή στη δημογραφική δομή δεν επηρεάζει τις ιδέες [2], δίχως καλά-καλά να έχει καταφέρει να εφαρμόσει αυτά τα πράγματα στον ίδιο της τον εαυτό [3].

Τέλος, έχουμε μια «δεξιά» που προσπαθεί να μας πείσει πως οι εξελίξεις εντός της «Δύσης» τις τελευταιες δεκαετίες και ο πυρήνας των αντιλήψεων ενός «μεταδυτικού» παγκόσμιου πολιτισμού που προωθείται αποτελούν συνέπεια μόνο π.χ του λεγόμενου «πολιτιστικού μαρξισμού». 

Δεν σχετίζονται καθόλου π.χ με Zero Population Growth (μετονομασία Population Connection), με το φιλελεύθερο κράτος της αναπτύξεως (στις λειτουργίες του οποίου έχουμε αναφερθεί παλαιότερα), με τις ανάγκες ενσωμάτωσης πληθυσμιακών ομάδων από κόμματα [3] ή με τη συνοχή της - αμερικανικής π.χ - κοινωνίας, με Planned Parenthood ή/και Neomalthusianism ή population control, με «παγκοσμιοποίηση», επιχειρηματικές ελίτ και υπερεθνικά δίκτυα ή τη σύνδεση της ιδεολογίας της πολυπολιτισμικότητας με δόγματα περί δικαιωμάτων του ατόμου (και τη ριζοσπαστικοποίηση μιας ατομοκεντρικής αντίληψης), με civic nationalism (ο οποίος διέρχεται μεγάλη κρίση) και ζητήματα ουδετερότητας σε θέματα θρησκείας, φύλου, πολιτισμού κ.λπ, με το World Economic Forum, τη Global Governance, τον Liberal Transnationalism, τη Global Citizenship etc (Άλλωστε πολλά από τα προηγούμενα είναι «δυτικά». 

Και πως να προασπίσει η δύσμοιρη το «δυτικό», όταν σχεδόν όλα όσα την ένοχλούν είναι «δυτικά», έχουν «δυτική» καταγωγή και προωθούνται από «δυτικές» χώρες, υπηρεσίες και θεσμούς, αλλά αρνειται να παραδεχτεί κάτι τέτοιο. 
Εκτός αν ο progressivism αποτελεί συστατικό στοιχείο του κινέζικού και ινδικού πολιτισμού, από τον Κόλπο της Βεγγάλης μέχρι τις αμμώδεις ερήμους της Τάκλα Μακάν εδώ και χιλιετίες... 

Α! και του Ισλάμ επίσης - το οποίο προφανώς γέννησε και προωθεί το ρεύμα του Transhumanism. Δύσκολα τα πράγματα για τους «δυτικιστές δεξιούς της Δύσεως»). 

Και φυσικά, ολοκληρωνοντας, έχουμε μια «αριστερά» που, εκτός του ότι είναι ιμπεριαλιστική (δεν έγραψα φιλο - ιμπεριαλιστική), προσπαθεί να μας πείσει πως ούτε σφουγγοκωλάριος του αμερικανισμού ή των Βρυξελλών υπήρξε, ούτε παράρτημα μιας 'transnational capitalist class' - οπως την ονομάζουν ορισμένοι δικοί της- και διεκπεραιωτής της (καθώς έχει εγκαταλείψει την υπεράσπιση της εργασίας σε εθνική - εδαφική βάση χάριν μιας τρανσεθνικής μη εδαφικής σποραδικής τέτοιας: βλ. μετανάστευση) παρά ανταγωνιστής (!), την ίδια στιγμή που προωθεί κάθε έκφανση της ιδεολογίας τους και έχει μεταλλαχθεί από anti-Malthusian και humanist που ήταν σε (neo)Malthusian και Antihumanist (για να μην πούμε πως με έμμεσους τρόπους σε στιγμές προωθεί ή υποστηρίζει liberal eugenics, δίχως να λέει λέξη για τις εκατομμύρια στειρώσεις και forced abortions π.χ στην Ινδία - η World Bank, η International Planned Parenthood Federation

(IPPF) και η Σουηδία χρηματοδοτούσαν τέτοια 'Project'τη δεκαετία του 1970). 

Επίσης, ισχυρίζεται -μαζί με ευρωπαϊστές ή υπερεθνικούς «δεξιούς»- πως περίπου 175 χώρες από τις 195-200 που υπάρχουν συνολικά στον πλανήτη, ούτε λίγο ούτε πολύ είναι «φασιστικές», απλά και μόνον επειδή αποτελούν εθνικά κράτη.

Τέλος, αποπολιτικοποιεί τα πάντα (χαρακτηριστική περίπτωση η πρόσεγγιση της στην προσφυγο-μεταναστευτική κρίση).

Όλα τα προηγούμενα -είναι ενδεικτικά και τα συναντάμε- μόνο στη «Δύση» (η οποία είναι ένα μπάχαλο. 

Σταθμίζοντας παράλληλα και τις ιδέες περί καπιταλισμού, σοσιαλισμού, φασισμού που αναφέραμε νωρίτερα, δημιουργείται ένα εκρηκτικό χαοτικό και παρανοϊκό μείγμα που φανερώνει έλλειψη και κρίση νομιμοποίησης, περιεχομένων και προσανατολισμού κ.λπ, το οποίο  φέρνει στο μυαλό καταστάσεις-προθάλάμους κατάρρευσης). 

Μη το ψάχνετε.  Η λεγόμενη «Δύση» είναι άρρωστη, πάσχει.

Σημειώσεις

[1]

In multiracial societies, you don't vote in accordance with your

economic interests and social interests, you vote in accordance

with race and religion - Lee Kuan Yew [Spiegel].

[2]

In 1965, 84% of Americans were non-Hispanic whites, 4% were

Hispanic, and less than 1% were Asian. In 2015, the numbers are

astonishingly different: 62% of Americans are white, 18% of

Americans are Hispanic, and Asians count as 6% of the populace

[Time].

[3]

Σύνθεση ψήφου Δημοκρατικών (της Clinton) ιεραρχημένη σε

ποσοστιαία βάση: Black (88%), Hispanics (65%), Asian (65%),

Women (54%), Men (41%), White (37%) [B.B.C].

Σύνθεση ψήφου Ρεπουμπλικανών (του Trump) ιεραρχημένη σε

ποσοστιαία βάση: White (58%), Men (53%), Women (42%),

Hispanics (29%), Asian (29%), Black (8%) [B.B.C].

08/29/17--10:20: Ανθρωποποίηση.

      .~`~.  .~`~.           ****              .~`~..~`~. 

                                                      08/31/17--03:56: Σχολιασμός I.

Το Ισραήλ αποτελεί ένα κράτος με κυρίαρχο ιουδαϊκό χαρακτήρα.

Παρ'όλα αυτά, ούτε όλοι οι Ισραηλινοί πολίτες είναι Ιουδαίοι ούτε ολοι οι Ιουδαίοι είναι πολίτες του Ισραήλ (προφανώς). 

Εκτιμάται πως υπάρχουν περίπου 15 με 18 εκατομμύρια Ιουδαίοι στον πλανήτη, ενώ το Ισραήλ έχει πληθυσμό οκτώμισι εκατομμύρια (μεταξύ 8.3 και 8.7) ανθρώπους, από τους οποίους περίπου το 75% -έξι και πλέον εκατομμύρια- είναι Ιουδαίοι (Haredi and NonHaredi). Περίπου το 40-50% των έξι και πλέον εκατομμυρίων Ιουδαίων του Ισραήλ είναι ντόπιοι-αυτόχθονες ή γηγενείς, ένα 20- 25% προέρχονται από την πρώην Ε.Σ.Σ.Δ και την ανατολική Ευρώπη, ένα 15% από την Αφρική και ένα 10% από την Ασία.

Οι Haredi(m), αποτελούν λιγότερο από ένα εκατομμύριο (περίπου 750-800.000) από τους περίπου 6.2 εκατομμύρια Ιουδαίους (Israeli Jews) και τους 8.5 εκατομμύρια πολίτες του Ισραήλ (Οι μη Ιουδαίοι πολίτες του κράτους είναι εθνοτικά Άραβες και στο θρήσκευμα Μουσουλμάνοι -η συντριπτική πλειοψηφία-, Χριστιανοί και Δρούζοι).

 Έτσι έχουμε, συνολικά στο Ισραήλ, περίπου 9-10% και περίπου 20% Άραβες (1.7 εκατομμύρια). 

Οι Haredi(m), που απορρίπτουν τον όρο ultra-Orthodox ως προπαγανδιστικό, έχουν τους υψηλότερους ρυθμούς γονιμότητας και γεννήσεων και κάνουν περισσότερα παιδιά, τόσο από τους κοσμικούς  - και γενικότερα τους υπόλοιπους- Ιουδαίους όσο και από τους Άραβες.

Οι Ιουδαίοι Haredi δεν αποτελούν πλέον αμελητέα πόσότητα και, σε κάποιο βαθμό, επηρεάζουν την ισορροπία δυνάμεων της Knesset (του ισραηλινού κοινοβουλίου). 

Ο πληθυσμός τους εκτιμάται πως το 2019-20 θα είναι περίπου 1.1 εκατομμύριο, ενώ αναμένεται να αυξήσουν το μερίδιό τους επί του πληθυσμού του Ισραήλ στο 15-17%.

Οι δημογραφικές δυναμικές στο Ισραήλ προμηνύουν δομικές μεταβολές στο εσωτερικό του κράτους (ίσως και γι'αυτό να είναι απαραίτητος και ένας εξωτερικός δαίμονας). 

Το 1960, περίπου το 15% των μαθητων της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης παρακολουθούσαν είτε υπερ - Ορθόδοξα σχολεία είτε σχολεία του Αραβικού τομέα. 

Το 1980 το ποσοστό ανήλθε σε 27% ενώ το 2006 άγγιξε το 46% (προφανώς θα έχει αυξηθεί ακόμη περισσότερο αλλά δεν διαθέτω στοιχεία). 

Μεταβάλλεται δηλαδή το ισοζύγιο ή η ισορροπία δυνάμεων κοσμικών - θρησκευόμενων. 

Το Ισραήλ ιδρύθηκε από κοσμικούς εθνικιστές, δηλαδή σιωνιστές. 

Οι Haredi(m) δεν αποδέχονται την κοσμική κουλτούρα και δεν τα πάνε καλά με τον σιωνισμό, δηλαδή την κοσμική εθνοκρατική ιδεολογία του ισραηλινού κράτους (ό,τι είναι ο κεμαλισμός για την Τουρκία είναι ο σιωνισμός για το Ισραήλ). 

Τόσο οι Ισραηλινοί Άραβες όσο και οι υπέρ - Ορθόδοξοι Ιουδαίοι ήταν αντίθετοι με τη δομή και το χαρακτήρα του κράτους. Είναι αυτές οι δύο ομάδες που αυξάνουν τη δημογραφική τους βαρύτητα. 

Οι μεταβολές αυτές θα οδηγήσουν σε αλλαγές στην ιδεολογία, τη δομή και το χαρακτήρα του κράτους του Ισραήλ (όπως οδήγησαν και στις Η.Π.Α, με διαφορετικό πρόσημο και προσανατολισμό βέβαια).

Για να υπάρχει μια αίσθηση της κλίμακας των μεταβολών. 
Όταν ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν οριακά 8 εκατομμύρια, το 1955, το Ισραήλ είχε πληθυσμό 1.7 εκατομμύρια. 

Σήμερα ο πληθυσμός του Ισραήλ είναι περίπου 8.5 εκατομμύρια με (δια)μέση ηλικία τα 30 έτη (της Ελλάδας περίπου 10.8 εκατομμύρια με μέση ηλικία τα 44 έτη). 

Ο πληθυσμός του Ισραήλ, περί το 2060, εκτιμάται πως θα κινείται μεταξύ 15-20 εκατομμυρίων.

Η εσωτερική διχοτομία των Ιουδαίων σε Haredi και Non-Haredi είναι ολίγον ή μάλλον παραπλανητική ή/και προπαγανδιστική, και λειτουργεί προς όφελος των secular Jews. 

Οι secular ουσιαστικά δεν ξεπερνούν το 40% επί του συνόλου των 6.2 εκατομμυρίων Ισραηλινών Ιουδαίων. 

Οι υπόλοιποι θεωρούνται θρησκευόμενοι και παραδοσιακοί. 

Εξ'ου, αν και οι Non-Haredim Jews είναι περισσότεροι από τους Haredim (ultra-Orthodox religious Jews), το 70-80% των Ιουδαίων του Ισραήλ δηλώνει πως πιστεύει στο Θεό.

Ουσιαστικά, λιγότερο από το 20-30% είναι αυτοί που θα χαρακτηρίζονταν με «ευρωδυτικά» ματιά ως ριζοσπάστες εκκοσμικευμένοι προοδευτικοί πληθυσμοί.

Η αρνητική εικόνα που δημιουργείται για τους Haredi(m) σε «ευρωδυτική» κλίμακα, πέρα από τις κλασικές ιδεολογικές συνήθειες και αντιλήψεις περι αισθητικής που κυριαρχούν - κυρίως στην Ευρώπη του Ρήνου και της Μάγχης και την εξευρωπαϊσμένη Αμερική -, σχετίζεται και με τη διατήρηση της κοσμικής φύσης και εικόνας του ισραηλινού κράτους. 

Ουσιαστικά, ό,τι ισχύει για τον κεμαλισμό και την Τουρκία ισχύει για τον σιωνισμό και το Ισραήλ.

Θυμηθείτε την -πρωτότυπη- ανάλυση που έχουμε κάνει για τα topdown secularist modernization through westernization monements, μέσω της οποίας διανοίγονται νέες διαστάσεις [*]:

(Russian) Sovietism, (Pan-Arab) Ba'athism, (Turkish) Kemalism, (Israeli) Zionism και σταθμίστε την κρίση της γαλλικής laïcité καιτου δυτικοευρωπαϊκού secular liberalism στις μέρες μας (ακόμη και στις Η.Π.Α θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για κρίση παρεμφερούς χαρακτήρα). 

Οι άνθρωποι νομίζουν πως το διακύβευμα είναι καπιταλισμός vs σοσιαλισμός. 

Κάνουν λάθος. Και κάνουν λάθος και κάποιοι ακόμα. 

Οι διαφορές αυξάνονται στο εσωτερικό -και όχι μεταξύ- των κοινωνιών, των εθνών, των θρησκειών, των πολιτισμών κ.λπ. 
Δεν θα υπάρξει 'clash of civilizations'μεταξύ πολιτισμών σε παγκόσμια κλίμακα. 

Θα υπάρξουν kulturkampfs και culture wars εντος, στο εσωτερικό, π.χ της «Δύσης» (και άλλου - την απαρχή τη βλέπουμε ήδη).

Σημειώσεις

[*] Κάποια στιγμή, η προσέγγιση αυτή, στην οποία έχουμε επανέλθει αρκετές φορές, θα προσεχθεί περισσότερο και θα αποκτήσει -τουλάχιστον κάποια μερικώς- ευρύτερη απήχηση.

Μπορεί η προπαγάδα που κυριαρχεί υπέρ του κεμαλισμού, π.χ στη Γερμανία, να είναι απίστευτη (ο Erdoğan δεν ενοχλεί ως μη καπιταλιστής, ως κάτι άλλο ενοχλεί) και να είναι αδύνατον να περιγραφεί με λόγια, αλλά αυτές αποτελούν μάχες οπισθοφυλακών.

[-] Kulturkampfs and culture wars: secular vs religious, liberal -

progressive vs traditional - conservative etc.

08/31/17--03:57: 31 Αυγούστου 2017.

Οι ΗΠA βρίσκονται σε απελπιστική θέση. Τρεις επισημάνσεις.

1η Επισήμανση

Γράφαμε το 2014 πως εάν οι Η.Π.Α δεν επιτεθούν στη Συρία ''ομολογούν πως δεν μπορούν ούτε να προασπίσουν το δίκαιο, ούτε να επιβεβαιώσουν την ισχύ τους''. Για εμάς αποτέλεσε σημείο καμπής. 

Δύο χρόνια μετά, το 2016: ''Ο Barack Obama, με αφορμή την εξέλιξη του πολέμου στη Συρία, είχε δηλώσει παλαιότερα την πεποίθησή του ότι η ισχύ απορρέει από το δίκαιο και όχι το δίκαιο από την ισχύ, χαράσσοντας τις περίφημες κόκκινες γραμμές του για τη Συρία. 

Οι Η.Π.Α υπό την διοίκηση Ομπάμα, με την απόφαση τους να μην επιτεθούν στη Συρία και να αγνοήσουν τις κόκκινες γραμμές που οι ίδιες έβαλαν, ομολόγησαν πως δεν μπορούσαν

ΟΥΤΕ ΝΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ, ΟΥΤΕ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΧΥ (τους). 
Είναι ορισμένες στάσεις και ορισμένοι έλεγχοι που, όσοι αιώνες και αν περάσουν, αποτελούν αδιάψευστα στοιχεία για την κατάσταση μιας πολιτικής οντότητας...''

2η Επισήμανση

Πριν από μερικούς μήνες: 
Έχω έντονη περιέργεια να δω τι θα κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικης, εάν πολωθούν ή/και εκτραχυνθούν οι καταστάσεις-συνθήκες ταυτόχρονα και στις τρεις περιοχές - μέτωπα: Κορεατική Χερσόνησος, Βαλκάνια - Ανατολικη Ευρώπη και Μέση Ανατολή (ενώ πιο πρόσφατα: ''Σε παγίδα οδηγούνται οι ηλίθιοι. Ή ορθότερα, μονοι τους αυτοπαγιδεύονται'').

3η Επισήμανση

Η παράλλαγή της πρώτης επισήμανσης μας φέρνει στην τρίτη καιτελευταία, φανερώνοντας ποιά είναι η κατάσταση: 

Εάν οι Η.Π.Α  δεν επιτεθούν στην Β. Κορέα, ο Donald Trump και οι ΗνωμένεςΠολιτείες (υπό την κυβέρνηση του) θα ομολογήσουν -για μιαακόμη φορά- πως ΟΥΤΕ ΝΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ (ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΟΝ ΝΟΜΟ), ΟΥΤΕ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΧΥ

μπορούν [1], αντίθετα θα επιβεβαιώσουν την αδυναμία και τηνκαθοδική πορεία της επιρροής και της ισχύος τους [2].

                     Αντίο Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

                                                         Παρατηρήσεις - Σημειώσεις

[-] Πιο συγκεκριμένα, αντίο ηγεμονία για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. 
Η Β. Κορέα είναι «αδιάφορη» στο πλαίσιο που εξετάζουμε (όπως και η Συρία όταν κάναμε την πρώτη μας αναφορά το 2014), υπό την έννοια πως τα προηγούμενα δεν αφορούν τις Η.Π.Α σε ζεύγος με την Β. Κορέα (Δεν υπάρχει Η.Π.Α vs Β. Κορέα εδώ), αλλά τίς Η.Π.Α σκέτο: την αξιοπιστία, το κύρος, την ισχύ, την πειθώ, την επιρροή, την επιβολή της θέλησης τους κ.λπ. 

Ασφαλώς μπορεί να υποστηριχθεί πως η Β. Κορέα και η Συρία βρίσκόνται σε απελπιστική θέση, όμως η κατάσταση της Β. Κορέας και της Συρίας δεν καθορίζει το διεθνές σύστημα, η κατάσταση των Ηνωμένων Πολιτειών το καθορίζει και οι Η.Π.Α είναι αυτές που δοκιμάζονται (το έχουν άραγε αντιληφθει;) και ξεγυμνώνονται.

Πάμε παρακάτω.

[1] Αυτος ακριβώς είναι ο λόγος που αποθρασύνθηκε το καθεστώς της Β. Κορέας (σκληρή Realpolitik). 

Είναι ο ίδιος λόγος που οδήγησε τη Ρωσσία -να αποφασίσει- να παρέμβει στη Συρία (βγαίνοντας για πρώτη φορά τόσο δυναμικά από τα σύνορα της από το τέλος της σοβιετικής περιόδου της Ρωσσίας). Αυτός θα είναι και ο λόγος που θα αποθρασύνθεί - ενδεχομένως- η Τουρκία ή/και άλλες χώρες. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αδύναμες.

Ας το λειάνω λίγο, ας το στρογγυλέψω: 
Αν όχι αδύναμες, ανίκανες να διαχειριστούν τις αδυναμίες και τα λάθη τους και την καθοδική πορεία της επιρροής και της ισχύος τους (γι'αυτό αυτοπαγιδεύονται και οδηγούνται σε αδιέξοδα).

 Ακριβώς γι'αυτόν το λόγο είναι και επικίνδυνες.

Το πληγωμένο λιοντάρι -ή ορθότερα ο πληγωμένος αετός- έχει τις εξής επιλογές: είτε να καταστρέψει τον πλανήτη είτε να εξευτελιστεί (η Αρκούδα μπορεί να προσφέρει διέξοδο). 

Το πληγωμένο θηρίο μπορεί να σκεφτεί πως ακόμη και τώρα, είναι ισχυρότερο στρατιωτικά από όλους τους υπολοίπους, και άρα να παίξει τα χαρτιά του. 

Όμως αυτή ακριβώς ήταν η σκέψη των νεοσυντηρητικών της περιόδου Bush, οι οποίοι πίστευαν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είχαν την πρωτοκαθεδρία σε ό,τι αφορά τη στρατιωτική ισχύ στο διεθνές σύστημα, και άρα έπρεπε να την χρησιμοποιήσούν μονομερώς προκειμένου να διαμορφώσουν το διεθνές σύστημα κατά τρόπο που να τις εξυπηρετεί. 

Αυτές ήταν οι σκέψεις που ώθησαν σε συγκεκριμένες αποφάσεις όταν το λιοντάρι ή ο αετός, όταν το θηρίο, δεν ήταν πληγωμένο, και οδήγησαν στη σημερινή του κατάσταση (και όχι μόνο στη δική του).

[2] Κοσμοϊδιογλωσσία 5 Απριλίου και 7 Απριλίου:  
''Εκείνο που ανέκαθεν με ανησυχούσε και με προβλημάτιζε, δεν ήταν κατά πόσο ο Trump ήταν «δεξιός ή αριστερός», «εθνικιστής ή γκλομπαλιστής» κ.λπ, αλλά το κατά πόσο θα συνέχιζε την καταστροφική πορεία που διαγράφηκε για τις Ηνωμένες Πολιτείες, με την πολιτική που ξεκίνησε επί Clinton, συνεχίστηκε με τον Bush, και ολοκληρώθηκε επί Obama, δηλαδή κατά πόσο θα επιτάχυνε ή θα καθυστερούσε την αποδυνάμωση ή/και παρακμή, την καθοδική πορεία της επιρροής και της ισχύος, των Ηνωμένων Πολιτειών, και την άνοδο της αναρχίας στο διεθνές σύστημα. 

Η περίοδος του «μονομερούς τσαμπουκά», υπήρξε καταστροφική για τις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Η απόπειρα «εκφοβισμού», ούτε κατάφερε να συγκρατήσει τις φυγόκεντρες δυνάμεις στο εσωτερικό της «Δύσης», ούτε να διατηρήσει ως απόλυτο κέντρο ισχύος τον Ατλαντικό, ούτε να συντηρήσει την «Μονοπολική Στιγμή», ούτε να αποτρέψει την ανάδυση νέων κέντρων στον πλανήτη, ούτε να αποδυναμώσει τους αντίπαλους (η επιρροή της Ρωσίας και της Κίνας, ιδιαίτερα όμως του Ιράν, ουδεμία σχέση έχει με τη δεκαετία του 1990), ούτε, φυσικά, να συγκαλύψει τη βαθμιαία αποδυνάμωση των Η.Π.Α.

Αντιθέτως, η αργόσυρτη παρακμή της ισχύος τους, η βαθμιαία αποδυνάμωση τους, επιταχύνθηκε (πλέον ουδείς «υπακούει» όπως παλαιότερα...). 

Μπορούσε άραγε να διορθωθεί η ζημιά; Μπορούσε να γίνει διαφορετικά;...''

[-] Η απόλυτη καταστροφή για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής -και σε αυτό το σημείο ερχόμαστε σε μια παραλλαγή της δεύτερης επισήμανσης - θα είναι να μην μπορέσουν να κρατησουν το λόγο και τη θέση τους (είτε να προασπίσουν το - κατά αυτές δίκαιο, είτε να επιβεβαιώσουν την ισχύ τους), σε καμία από τις τρεις περιοχές - μέτωπα: Κορεατική Χερσόνησος, ΒαλκάνιαΑνατολικη Ευρώπη και Μέση Ανατολή. 

Στο εσωτερικό των Η.Π.Αθα πρέπει να προσέχθουν συγκεκριμένες ομάδες, που έχουν εξωθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτή την πορεία και στη σημερινή κατάσταση.

09/02/17--07:47: 2 Σεπτεμβρίου 2017.

I

Οπωσδήποτε αυτό που οι άνθρωποι έμαθαν να ονομάζουν Δύσηαξίζει υπεράσπισης. 

Προκειμένου όμως κάποιος να τηνυπερασπιστεί, θα πρέπει να είναι ικανός και να ορίσει τι είναι.

Κατανοητά και με διαύγεια βέβαια, και όχι μέσω αοριστολογιώνπερί Ρώμης, Ιερουσαλήμ και Αθήνας (τα προηγούμενα, εκτός τουότι αποτελούν στοιχεία ενός σχετικά πρόσφατου συνθήματος, είναι

πόλεις σύμβολά, αποτελέσματα και διεργασίες της Μεσογείου ωςιστορικού οργανισμού και όχι Δύση). 

Ούτε η Δημοκρατία και ηRepublic, ούτε η Φιλοσοφία, ούτε η Ρωμαϊκότητα και ηΧριστιανοσύνη, ούτε η Αυτοκρατορία (είτε ως Imperium, είτε ωςΒασιλεία Σελευκιδῶν, Ῥωμαίων ή Πτολεμαϊκὴ, είτε ως Αρχή ήΔυναστεία π.χ των Ατρειδών, των Ατταλιδών κ.λπ), ούτε ηΟικουμένη είναι γεννήματα της «Δύσης». Ούτε καν της «Ευρώπης»πόσο μάλλον της «Δύσης». 

Οι «Ευρωπαίοι» ανέκαθεν είτεπαρασιτούσαν επί των προηγούμενων -μεταλλάσσοντας τα- και τα

οικειοποιούνταν είτε τα καταπολεμούσαν. 

Η «Ευρώπη» και η«Δύση» (επί των οποίων μπαινοβγαίνουν λαοί ανάλόγως τα γούστακαι τις ιστορικές συγκυρίες) ως έννοιες αποτελούν ιδεολογήματαπολλαπλής χρήσεως και αοριστολογίες που θα πρέπει να οριστούν.

Ποιός είναι τελικώς «Εύρωπαίος» και ποιός «Δυτικός»,σταθμίζοντας τα προηγούμενα; Τι είναι τέλος πάντων αυτή η«Ευρώπη» και αυτή η «Δύση» (που προϋποθέτει, μεταβάλλει καιοικειοποιείται όλα τα προηγούμενα ως δικά της ή ωςαποκλειστικότητες της) και μέχρι πού φθάνουν τα σύνορα της; (τα

οποία θυμίζουν λάστιχο).

Ας αρχίσουμε με την «Ευρώπη» (σε αυτό το σημείωμα). 

Μία άποψηείναι πως η «Ευρώπη» ως έννοια με συγκεκριμένα περιεχόμενα καιχρώματα που φτάνουν μέχρι τις μέρες μας και όχι ως αναφορά τουΗροδότου (ο οποίος γεννήθηκε στην Μικρά Ασία και το Αιγαίο καιπέθανε στη Μεγάλη Ελλάδα και τη Μεσόγειο), μάλλονδιαμορφώνεται πολύ αργότερα από όλα τα προηγούμενα ωςαντίθεση Φράγκων - Ομεϋαδων. 

Δεν θέλω να υπάρξουν λιποθυμίες αλλά ελέγχεται και είναι προς εξέταση κατά πόσον οι ντόπιοι

πληθυσμοί της Ιβηρικής δεν «προσκάλεσαν» τους Μουσουλμάνους (Άραβες και Βερβέρους) προκειμένου να αποτινάξουν από πάνω τους έναν... ζυγό. 

Ο Roderic «Τελευταίος Βασιλιάς των Γότθων»,την περίοδο της εισβολής πολεμούσε τους Βάσκους. Αργότερα θασκοτωθεί σε μάχη από τους Μουσουλμάνους οι οποίοι θακατακτήσουν την Hispania με μικρή αντίσταση δολοφονώνταςΓότθους ευγενείς (εδώ έχει ζουμί η υπόθεση λόγω της σχέσης

«Ισπανών» - Καταλανών, οι οποίοι Καταλανοί αποτέλεσανπαράρτημα και buffer zone των Φράγκων: Marca Hispànica).

Έχουμε δηλαδή σχέση Χαλιφάτου Ομεϋαδών Μαυριτανών καιΦραγκικής Καρολίγγειας Αυτοκρατορίας. 

Οι Φράγκοι σύναψανσυμμαχία με το Χαλιφάτο των Αββασιδών αρχικά εις βάρος τωνΟμεϋαδων και μετέπειτα εις βάρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίαςτης Ανατολής [1]:

Without Islam, the Frankish Empire would probably

never have existed, and Charlemagne, without

Muhammad, would be inconceivable.

Όπώς έγραψε και ο Bismarck: wer ist Europa? qui est-il l'Europe?

who is Europe? [2]

II

Η Ισλαμική εισβολή και αυτή των αραβικών φύλων θα πρέπει ναεξεταστεί παράλληλα και να συγκριθεί με την εισβολή τωνγερμανικών φύλων. 

Η βασική διαφορά μεταξύ των δύο είναι πως,ενώ οι «Γερμανοί» δεν είχαν τίποτα να αντιπαραθέσουν στονΧριστιανισμό της Αυτοκρατορίας, οι Άραβες είχαν την καινούργιαπίστη τους. 

Η σύγκριση και αντιπαραβολή γερμανικών καιαραβικών φύλων, δύο περιφερειακών λαών που εισρέουν στοΚέντρο, δηλαδή στη Μεσόγειο, μπορεί να ξαφνιάζει, αλλά θαπρέπει να έχουμε στο μυαλό μας πως η βόρειος Αφρική με τιςνότιες μεσογειακές ακτές της, δεν ήταν μια περιοχή ξένη, όπως τηβλέπουμε σήμερα, αλλά συστατικό μέρος της Αυτοκρατορίας (Απόόλα τα χαρακτηριστικά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή τηςRomania, το πιο συγκλονιστικό και πιο ουσιαστικό ήταν ο

Μεσογειακός της χαρακτήρας. 

Παρόλο που στην Ανατολή ήτανΕλληνική και Ελληνιστική και στη Δύση Λατινική, είναι ο

Μεσογειακός χαρακτήρας που της προσέδωσε την Ενότητα της,καθιστώντας την όχημα ιδεών, θρησκειών και εμπορίου).

Μια ακόμη διαφορά μεταξύ των γερμανικών και των αραβικώνφύλων, είναι πως τα τελευταία, σε αντίθεση με τα πρώτα, όπου καιαν πήγαιναν, κυβερνούσαν. 

Οι κατακτημένοι, ήταν υπήκοοι (καιφορολογούνταν) ενώ δεν άνηκαν στην κοινότητα των πιστών.

Αυτή η πραγματικότητα δημιουργούσε ένα αδιαπέραστο φράγμα,που ήταν σχεδόν αδύνατον να οδηγήσει σε αφομοίωση τωνεισβολέων από τους ντοπιους (όπως στην περίπτωση των

γερμανικών φύλων). 

Τα γερμανικά φύλα ήταν εξαρτημένα από τηΡώμη και τον Χριστιανισμό της που απεκόπη από το φυσικό κορμό,την Αυτοκρατορία και την κοιτίδα της Χριστιανοσύνης που ήταν τοανατολικό τμήμα. Τον 8ο και το πρώτο ήμισυ του 9ου αιώναέχουμε στο «Βυζάντιο» την εικονομαχία "which drove the LatinChurch into the arms of the Franks".

Αντίθετα απο τους Φράγκους, οι Άραβες και δίχως να καταφέρουννα αλώσουν την Κωνσταντινούπολη, ήταν μια χαρά. 

Επίσης ηΟικουμενική τους θρησκεία ήταν παράλληλα και «εθνική» τέτοιαγια τους Άραβες (τα πράγματα αυτά, από απόψεως νομιμοποίησης,αυτοδυναμίας, μη αφομοίωσης, θα τα προσεγγίσουν τα γερμανικάφύλα με τον προτεσταντισμό και τη μεταρρύθμιση). 

Στηνπερίπτωση των «Γερμανών» ο κατακτητής προσέγγιζε τονκατακτημένο - προκειμένου να νομιμοποιηθεί, να αφομοιωθεί, νακυβερνηθεί, να μάθει γλώσσα και να αποκτήσει θρησκεία. 

Με τουςΆραβες γινόταν το αντίστροφο. 

Οι «Γερμανοί» εκρωμαϊζονταν μετην εισοδό τους στη Romania (εντάξει, όχι και τόσο ομαλά...), ενώ

οι Ρωμαίοι που κατακτούνταν από το Ισλάμ αραβοποιούνταν [3].

Τα αραβικά και τα γερμανικά φύλα, δηλαδή αυτά που σάρωσαν τηρωμαϊκότητα, θα πρέπει να εξετάζονται παράλληλα. 

Οι Φράγκοι δενθα είχαν κάταφέρει πολλά πράγματα δίχως τη συνεχή πίεση πουασκούσαν οι Άραβες. Δεν υπάρχει «Ευρώπη» δίχως Ισλάμ, Άραβες,«Βυζάντιο», Κωνσταντινούπολη και Μεσόγειο. 

Το Ισλάμ δενεπιτέθηκε κατά της «Ευρώπης», γιατί πολύ απλά καμία «Ευρώπη»δεν υπήρχε. 

Το Ισλάμ κατέκτησε μόνο εδάφη της ΡωμαϊκήςΑυτοκρατορίας.

Μεσόγειος (Κεντρο), Αυτοκρατορία (Ρωμαϊκότητα),Οικουμενικότητα (Θρησκεία).

III

Το 737 οι Άραβες κατακτούν την Αβινιόν. 

Ενώ οι Βυζαντινοίκατάφεραν να εκδιώξουν τους Άραβες από το Αιγαίο στηνΑνατολή, στη Δύση οι Άραβες κράτησαν τον έλεγχο τηςΤυρρηνικής θάλασσας. 

Μετά από την κατάκτηση της Ισπανίας καικυρίως της βόρειας Αφρικής, η δυτική Μεσόγειος μετατράπηκε σε«Μουσουλμανική Λίμνη». 

Η ανατολική όμως ακομη άντεχε. Καιξάφνικά (έ, όχι και τόσο ξαφνικά) ξεπετάγονται οι Φράγκοι και πιοσυγκεκριμένα οι Σάξωνες με την Αγία Ρωμαϊκή τους Αυτοκρατορίακαι διεκδικούν Dominium mundi. 

Έχουμε από τη μια μεριά τηΔυναστεία των Οθώνων (ιδρυτής ο Otto I, 912-973) η οποίααποτελεί την πρώτη δυναστεία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας,και από την άλλη τη Δυναστεία των Μακεδόνων (ιδρυτής οΒασίλειος Α΄ ο Μακεδών, 867-886) της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας,να παλεύουν για την Κάτω Ιταλία -και όχι μόνο- ενώ στη Σικελίαβρίσκονται οι Άραβες (Ottonian Saxon dynasty / MacedonianArmeno-Slavonic dynasty). Είμαστε σε μια εποχή όπου συναντάμεέναν Σάξωνα, τον Otto I, και έναν Έλληνα Καππαδόκη Πόντιο, τονΝικηφόρο Φωκά, και ο Πόντιος λέει ουσιαστικά στο Σάξωνα (στοναπεσταλμένο του): «πάψε να παριστάνεις τον Ρωμαίο γιατί αν σε

βρώ στο πεδίο της μάχης δεν σε σώζει ούτε ο Πάπας ούτε ηπατρίδα σου η Σαξωνία» [4]. Αυτή δεν είναι ακριβώς διαίρεση καιαντιπαλότητα Ανατολής - Δύσης όπως τη βαφτίζουν, αλλά Ρωμαίων

- Φράγκων. 

Αυτό δηλαδή που στη γερμανική ιστοριογραφία θαονομαστεί Zweikaiserproblem (Οι Γερμανοί έχουν ονομασία γιααυτή την κατάσταση-αντίφαση-ανταγωνισμό, εμείς κάνουμε απλά

πως δεν υπάρχει, είτε δεν το μαθαίνουμε ή το θεωρούμεφαντασίωση). 

Αυτό όμως είναι μονάχα το ένα σκέλος και όχι τοσύνολο της εξίσωσης Φράγκοι - Ρωμαίοι - Άραβες.

Με τη μετατροπή της δυτικής Μεσογείου σε «ΜουσουλμανικήΛίμνη», η Μασσαλία, η παλαιά αποικία των Ελλήνων της Φώκαιαςπου αποτελούσε κλασικό εμπορικό κόμβο και δεσμό με το Λεβάντε,παρήκμασε (Οι Σύριοι αποτελούσαν ένα πολύ δυναμικό στοιχείοτης Αυτοκρατορίας. Γνωρίζουμε πως ο πληθυσμός της Narbonne,στην Οξιτανία -Νότια Γαλλία-, το 589 αποτελούνταν από Γότθους, Ρωμαίους, Ιουδαίους, Έλληνες και Σύριους). 

Η οικονομική ενότητατης Μεσογείου έσπασε. Η ενοτητα του μεσογειακού οργανισμούάντεξε την εισβολή ή την κάθοδο των γερμανικών φύλων. 

Δενάντεξε όμως αυτή των Αράβων.

Φράγκοι και Λατίνοι ασφυκτιούν λόγω του «κλεισίματος» πουέχουν προκαλέσει οι Άραβες και θέλουν εμπόριο. 

Εδώ βρίσκεται καιτο θεμέλιο ή η ρίζα των Σταυροφοριών και ορισμένες «λεπτές»διαφορες μεταξύ Ρωμαίων και Φράγκων. Παραθέτω:

Την εποχή που η Κωνσταντινούπολη είχε περί τους300.000 κατοίκους (υπάρχουν εκτιμήσεις που κινούνταιμεταξύ 200.000 και 500.000) το Λονδίνο έχει 15.000-25.000 και το Παρίσι 20.000-30.000. Η δεύτερημεγαλύτερη ευρωπαϊκή πόλη, μετά τηνΚωνσταντινούπολη, δεν αριθμούσε περισσότερους από50.000 κατοίκους. 

Την περίοδο που η Κωνσταντινούποληήταν με διαφορά η μεγαλύτερη Πόλη στην Ευρώπη, με

δεύτερη την Κόρδοβα (καμία άλλη ευρωπαϊκή πόλη δεναριθμούσε περισσότερους από 40-60.000 κατοίκους), ηΒαγδάτη -την οποία γνωρίζαν οι Κινέζοι-, είχε πληθυσμόπου προσέγγιζε το 1.000.000. Η Βαγδάτη ήταν μια πόλη,που όμοια της δεν υπήρχε. Μονάχα τα μεγάλα αστικάκέντρα της Κίνας -υποτίθεται πως- μπορούσαν νασταθούν δίπλα της (Chang'an, Kaifeng, Hangzhou,Beijing).

Πότε χάνει τα πρωτεία της μεγαλύτερης ευρωπαϊκήςπόλης η Κωνσταντινούπολη; Μαντέψτε. Μετά από τηνΆλωση του 1204... 

Προσέξτε πως η Κωνσταντινούποληείναι η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή και χριστιανική πόλη, μετην Κόρδοβα να ακολουθεί. 

Προσέξτε επίσης πως τοΙσλάμ ήταν πανίσχυρο στούς χώρους της βορειοδυτικήςΑφρικής και της νοτιοδυτικής Ευρώπης... 

Πως είναιδυνατόν από στρατηγικής απόψεως να αποδυναμώνεικανείς στρατιωτικά τους χώρους της δυτικής Ευρώπηςκαι να στέλνει ιερόμαχους πολεμιστές χιλιάδες χιλιόμετραμακρυά; 

Είναι αδιανοητο. 

Πως είναι δυνατόν οι«σταυροφορίες» να στοχεύουν το Ισλάμ και να έχουμετην Άλωση του μόνου ευρωπαϊκού και χριστιανικούκέντρου, της Κωνσταντινούπολης, που στεκόταναναμεσα στην Κόρδοβα και την Βαγδάτη;... 

Πως είναιδυνατόν ο «εχθρός» να βρίσκεται στην Κόρδοβα καιτελικά ο «εχθρός» να μετατοπίζεται χιλιάδες χιλιόμετραμακρυά; [αν όντως το Ισλάμ ήταν ο στόχος]

Μάταια θα ψάξει κανείς για απαντήσεις σε αυτά ταερωτήματα. Η ευρωκεντρική ιδεολογία και ιστοριογραφία(σε συνδυασμό με την «παγκόσμια οικονομία» και τον«καταμερισμό εργασίας») έχει εξυπηρετήσει πολύ καλάτους σκοπούς της (με εξόχως «επιστημονικούς»τρόπους).

Φυσικά στόχος δεν ήταν το Ισλάμ αλλά το εμπόριο. 

Και φυσικά δενάνοιξε μόνο η Μεσόγειος για το εμπόριο αλλά και ο Εύξεινος

Πόντος. Εξ'ου το 1204. Μέχρι που ήρθαν οι Οθωμανοί. 

Οισταυροφορίες σταματούν όταν η Βενετία εξασφαλίζει καιεπαναβεβαιώνει τα εμπορικά της συμφέροντα στην ανατολικήΜεσόγειο [5]. Θα αναβιώσει το πνεύμα τους μόνο με τη ναυμαχία

της Ναυπάκτου προκειμένου να εξυπηρετηθούν γεωπολιτικέςκρατοκατασκευαστικές επιχειρήσεις, καθώς εμπορικά αποτελέσματαδεν προκύπτουν από τη συγκεκριμένη μάχη. 

Η Μεσόγειος θαπαραμείνει «Μουσουλμανική Λίμνη» για περίπου μια χιλιετία.

Καθόλη τη διάρκεια αυτής της περίόδου, το μόνο που ενδιαφέρει την «Ευρώπη» είναι το εμπόριο.

IV

Νωρίτερα, πριν από τους Οθωμανούς, στόχος των Αράβων(Ομεϋάδων) στην Ιβηρική, γεωπολιτικά μιλώντας, κατ'ουσίαν ήταννα προσπαθήσουν μέσω της κοιλάδας του ποταμού Garonne να

καταλάβουν τη Τουλούζ προκειμένου να συνδέσουν τον Ατλαντικόμέσω της Ανδαλουσίας με τη Μεσόγειο και το Μαγκρέμπ.

Η Μάχη της Τουλούζ το 721 υπό τους Ακουιτανούς (στην οποιαεπικράτησαν επί των Ομεϋαδων) έχει υποβαθμιστεί χάριν τηςΜάχης του Πουατιέ ή της Τουρ το 732 υπό τους Φράγκους. Κάπως

έτσι σχεδόν εξαφανίστηκε ιστοριογραφικά ο Όθων ο Μεγάλος(διαφορετικός από τον προηγούμενο: Odo the Great, Duke ofAquitaine) και ανατιμήθηκε ο Κάρολος Μαρτέλος. 

Στην Ακουιτάνίαοι Φράγκοι είχαν αφομοιωθεί από Γαλλο-Ρωμαίους (Gallo-Romans)ενώ ο Odo - η καταγωγή και η εθνικότητα του οποίου θεωρείται'obscure' - είχε συνάψει συμμαχίες με τους Άραβες αγωνίζόμενοςεναντίον των Καρολίγγειων Φράγκων. 

Αποτέλεσμα ηιστοριογραφική του υποβάθμιση και η σταδιακή εξαφάνιση ή τοξεθώριασμα του από την ιστορία ή ορθότερα, η αφομοίωση τουαπό τον Κάρολο Μαρτέλο. 

Η ημερομηνία που οι Άραβεςμνημόνευαν, ακόμη και πεντε αιώνες μετά, ως καταστροφική είναι

αυτής της μάχης της Τουλούζ (τη μάχη του Πουατιέ τη θεωρούνένα ήσσονος σημασίας επεισόδιο). Η μάχη της Τουλούζ έκλεισε τοδρόμο προς τον Ατλαντικό. 

Η μάχη του Πουατιέ έκλεισε το δρόμοπρος την «Ευρώπη» (κάνεις βέβαια δεν ενδιαφερόταν για την

«Ευρώπη». Ακόμη και οι Μογγόλοι, αιώνες μετά τους Ομεϋάδεςαφού φτάσουν μέχρι την Ουγγαρία, θα στραφούν ξανά προς τηνΑνατολή και την Κίνα [6] και το Νότο και τη Βαγδάτη. 

Σκεφτείτεκαι τα πληθυσμιακά μεγέθη των πόλεων που προαναφέραμε).

Κατόπιν της σύνδεσης του Ατλαντικού με την Ανδαλουσία οιΟμεϋαδες θα μπορούσαν να συνδέσουν τα προηγούμενα με τοΜασρέκ ή την παλαιά Κοίλη Συρία, δηλαδή να κάνουν αυτά που

έκαναν οι Οθωμανοί από αντίθετη κατεύθυνση (δίχως όμως νακαταφέρουν ή να τολμήσουν και αυτοί ανοιχτούν στον ΜεγάλοΩκεανό) και προσπάθησαν να κάνουν αργότερα οι Γάλλοι. 

Ταπροηγούμενα τον 8ο αιώνα μ.Χ. Έξι-επτά αιώνες πριν από τοάνοιγμα στον Ατλαντικό. 

Ακόμη και τον Ατλαντικό, το ουσιαστικόθεμέλιο για την δημιουργία και τη διαμόρφωση της μετέπειταΔύσης, οι «Ευρωπαίοι» τον «ανακαλύπτουν» -δηλαδή ανοίγονταισε αυτόν- εφόσον πρώτον, ολόκληρη η Μεσόγειος μετατρέπεται σε«Μουσουλμανική Λίμνη» και δεύτερον -και σπουδαιότερο- οιΟθωμάνοι, μέσω της Άλωσης και κατοχής της Κωνσταντινούπολης,κλείνουν τα Στενά, δηλαδή την πρόσβαση στον Εύξεινο Πόντο, τονΚαύκασο και το Δρόμο του Μεταξιού. 

Αυτά είχαν οδηγήσει την«Ευρώπη» αρχικά σε μια εσωστρέφεια και έπειτα σε μια μια στροφήπρος το Βορρά, πριν ανοιχτεί προς τη Δύση.

 Δεν είναι τυχαίο πουοι «Ευρώπαιοι» έχουν μια ερμηνευτική μανία με την «ενδογένεια».

Εκεί βασίζεται ο «εξεπτιοναλισμός» (exceptionalism). Όπως έχουμεγράψει παλαιότερα: 

"Η επόμενη μεγάλη μάχη που θα δοθεί - και θακερδηθεί αλλά δεν πρόκειται να το μάθουμε στο παράρτημα/αποικία - θα είναι η αμφισβήτηση της ανόδου της «Ευρώπης»... ως αποκλειστικά ενδογενές φαινόμενο. Εάν όμως συμβεί κάτι τέτοιοθα αμφισβητηθούν θεμελιώδη δόγματα της «δυτικής πολιτικής»μέσω των οποίων ερμηνεύεται η έξοδος της «Ευρώπης» από τηνιστορική αφάνεια..."

IV

Πλησιάζωντας προς το τέλος και μιας και αναφέραμε τη Μασσαλία προηγουμένως, ας συνδέσουμε τη γεωγραφία με την ιστορία. 

Οι λεγόμενοι «Ευρωπαίοι» ήθελαν οι Έλληνες να έχουν σχέση  αποκλειστικότητας μόνο μαζί τους και με κανέναν άλλον (ιστοριογραφικά και φαντασιακά, μιας και στην πραγματικότητα τέτοια σχέση ουδέποτε υπήρξε). Από μια μεριά είναι λογικό. 

Όταν από το Αιγαίο, τη Κεντρική Ασία και τον Ινδόκαύκασο μέχρι τη λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου και τον Εύξεινο Πόντο βρίσκεις παντού «Ελλάδα» (όχι το δουκάτο-κρατίδιο) ενώ βορειοδυτικά του Δούναβη, γύρω από το Ρήνο και στη μεγάλη ευρωπαϊκή πεδιάδα δεν βρίσκεις τίποτα, προσπαθείς μέσω ιδεολογημάτων, γενεαλογιών, «φιλοσοφικών συνδέσεων» και ιστοριογραφιών να πείσεις πως είσαι εσύ, και μόνον εσύ, και κανένας άλλος, αυτός που έχει σχέση μαζί τους - και μάλιστα σχέση αποκλειστική.

Είναι δυνατόν να μην βλέπουν αυτοί οι άνθρωποι ότι ο Πάπας, ο Χαλίφης, ο Πατριάρχης και ο Αγιατολά(χ) είναι εφηρμοσμένος Πλάτων; (Και να μας λένε ή να υπονοούν πως η Angela Dorothea της καρδιάς μας -και οι philosophes ή/και το Sturm und Drangέχουν μεγαλύτερη σχέση - θεωρητικά πάντα - με τον Πλάτων και τον ελληνικό πολιτισμό απ'ό,τι οι προηγούμενοι;). 

Ο Αλέξανδρος, μαθητής του Αριστοτέλη, Θεός-Βασιλεύς [7] ήταν και η φράση «ἰσόθεος φώς» (ισόθεος άντρας / βασιλιάς) υπάρχεί από την Ιλιάδα του Ομήρου και την εποχή του Αισχύλου (Πέρσες).

Το αντίθετο συμβαίνει. Είναι οι άνθρωποι και οι ιστορικο-κοινωνικοί σχηματισμοί της Ανατολικής Μεσογειου και του Εύξεινου Πόντου αυτοί που ανέκαθεν διατηρούσαν πολιτιστικές και εμπορικές σχέσεις, συνεχείς και αδιάκοπους δεσμούς με τους Έλληνες και τους Ελληνίζοντες, ενώ η «Ευρώπη» καμία σχέση και κανέναν δεσμό δεν είχε [4]. 

Και αυτή η ανυπαρξία σχέσεων και δεσμών αποτέλεσε, από κάποια στιγμή και ύστερα, συνειδητή επιλογή των προγόνων, των ανθρώπων, αυτών των εδαφών.

 Γι'αυτό οι «Ευρωπαίοι» έπρεπε να εφεύρουν σχέσεις, δεσμούς και «συνέχειες». 

Πως είναι δυνατόν Έλληνες, Λατίνοι και Άραβες (οι οποίοι παρεμπιπτόντως γνώριζαν νωρίτερα από τους υπολοίπους την ύπαρξη του πετρελαίου) να έχουν επι χιλιετίες τα πάντα, όλη την πνευματική κληρονομιά και να έρχονται ξαφνικά κάποιοι «Ευρωπαίοι» και να δημιουργούν φιλοσοφικούς κλάδους και σπουδές, να μετονομάζουν αυτοκρατορίες και λαούς, να κατασκευάζουν ιστορίες ιδεών, γενεαλογίες και ιστοριογραφίες; [8] (Και μάλιστα να καταλήγουν και σε σχέση αποκλειστικότητας ως «συνεχιστές του ελληνικού πολιτισμού»).

Ας το επαναλάβουμε ολοκληρώνοντας: 
Ούτε η Δημοκρατία και η Republic, ούτε η Φιλοσοφία, ούτε η Ρωμαϊκότητα και η Χριστιανοσύνη, ούτε η Αυτοκρατορία, ούτε η Οικουμένη είναι γεννήματα της «Ευρώπης» πόσο μάλλον της «Δύσης» (αποτελούν αποτελέσματα των διεργασιών της Μεσογείου. 

Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως ακόμη και η ίδια η «Ευρώπη» ως αντίληψη και έννοια αποτελεί αποτέλεσμα αυτών των διεργασιών). 

Ποιά είναι τελικώς τα αποκλειστικά γεννήματα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της «Ευρώπης» και της «Δύσης»; 
Ποιός είναι τελικώς «Εύρωπαίος» και ποιός «Δυτικός»; 
Τι είναι τέλος πάντων αυτή η «Ευρώπη» και αυτή η «Δύση» και μέχρι πού φθάνουν τα σύνορα τους;

Τα νοήματα αυτά έχουν σημασία για το μέλλον όχι απλά της Ευρώπης της ίδιας αλλά και του Πλανήτη ολόκληρου.

Κλείνουμε με το εξής. 
Γνωρίζετε να υπάρχουν πουθενά στον πλανήτη «Καρλομάγνείες» όπως υπάρχουν Αλεξάνδρειες (παλιές και νέες), από τη Μινεσότα και το Οχάιο μέχρι το Δέλτα του Νείλου και τη Τζαμάικα, από τη Σκωτία και τον ποταμό Αργκχαντάμπ (Κανταχάρ, Αφγανιστάν) μέχρι τη Λουιζιάνα ή τη Νέα Ζηλανδία, και από τη Νέα Νότια Ουαλία (Αυστραλία), το Τουρκμενιστάν (Merv: σπουδαίος εμπορικός κόμβος του Δρόμου του Μεταξιού) και την Κολομβία μέχρι τον Δνείπερο (Oleksandriia, Ουκρανία);

Το «μόνο μέρος» που δεν υπάρχουν Αλεξάνδρειες είναι ακριβώς η... «Ευρώπη».

                                                      Σημειώσεις-Επισημάνσεις
------------------------------------------------------------------------------------------------------

[-] Επίσης η «Ευρώπη» είναι η «μόνη περιοχή» όπου το ονομα Κωνσταντίνος τείνει να εξαφανιστεί. Μα τι κακό έχει κάνει αυτό το όνομα;

[1] Με τον όρο Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Ανατολής αναφερόμαστε στο ιστοριογραφικό κατασκεύασμα-εφεύρημα υπό την ονομασία «Βυζάντιο». 

Υπάρχουν καταγραφές για πιθανή ρωμαϊκή («βυζαντινή») επίθεση στη νότια Ιβηρική που αποκρούστηκε από κάποιον Theudimer λίγα χρόνια πριν από την πτώση του βασιλείου των Βησιγότθων (θυμίζω πως η Ισπανία αποτελούσε χαμένη επαρχία της Αυτοκρατοριας). 

Οι Ρωμαίοι Βυζαντινοί, κατά μήκος όλης της Μεσογείου αντιμετώπιζαν Άραβες

(το 717-718 έχουμε τη Δεύτερη πολιορκία της

Κωνσταντινούπολης). Νωρίτερα, το 694 ο Βασιλιάς Erica (Erica

king of Spain) κατηγόρησε Ιουδαίους πως συνωμότησαν με τους

Μουσουλμάνους. Εκείνη την περίοδο αρκετοί Μουσουλμάνοι μπορεί

να γίνονταν κατανοητοί ως αιρετικοί Χριστιανοί (δηλαδή όχι ως

κάτι εναλλακτικό ή συνεκτικό όπως σήμερα), ενώ αναπτύσσονταν

χιαστί-διαγώνιες συμμαχίες και ανακωχές [4].

[2] Ο Bismarck έδειχνε να χάνει την υπομονή του όταν γινόταν χρήση των λέξεων «Χριστιανοσύνη» ή «Ευρώπη» στη διπλωματική γλώσσα (συνήθως από τους Ρώσους και τον Υπουργό των Εξωτερικών τους Gorchakov). 

Στα Γερμανικά έγγραφα προ του 1914 υπάρχει μια σημείωση που έκανε ο Bismarck σε ένα υπόμνημα που είχε συντάξει ο Gorchakov: 
«Η συζήτηση περί Ευρώπης είναι άνευ αντικειμένου: πρόκειται για γεωγραφική έννοια:

 Ποια είναι η Ευρώπη; (η φράση αυτή γραμμένη στα γερμανικά, στα γαλλικά και στη συνέχεια στα αγγλικά) wer ist Europa? qui est-il l'Europe? who is Europe?» - Martin Wight, International Theory: The Three Traditions

[3] Στο μεγαλύτερο μέρος της Συρίας, του Λεβάντε και της  Μεσοποταμίας δεν κατοικούσαν εθνοτικά Άραβες.

 Ακόμη και σήμερα ισχύει αυτό απλά έχουν αραβοποιηθεί. 

Η Συρία έχει αντέξει, με διακοπές, περίπου μια χιλιετία αραβοποίησης (Όπως και εμείς... έχουμε αντέξει, με διακοπές, μια περίπου χιλιετία εκλατινισμού, εξευρωπαϊσμού και δυτικοποίησης, φραγκοποίησης και από πάνω, ως κερασάκι στη τούρτα, τουρκοποίησης. 

Όχι πως ξέρουμε βέβαια ή έχουμε συνείδηση τι ή ποιοί είμαστε...).

[4] Επί εποχής Νικηφόρου Φωκά, ο «βυζαντινός» στρατός ήταν σχεδόν ανίκητος και ο ίδιος χαρακτηρίστηκε ως "pale death of the Saracens" (βρισκόμαστε περίπου 100 χρόνια πριν από το Μαντζικέρτ). 

Ο - στην κυριολεξία - Νικηφόρος είχε συνάψει ειρήνη με τους Φατιμίδες -οι οποίοι ήταν σιίτες ισμαηλίτες- της Βόρειας Αφρικής προκειμένου να επικεντρωθεί στην επίθεση εναντίον αμοιβαίων εχθρών στη Συρία. 

Ο Άραβας χρονογράφος Yahya ibn Sa'id of Antioch έγραφε "no one doubted that the Emperor Nikephoros would conquer the whole of Syria". 

Όταν ο Φωκάς είπε στα ίσια «δεν είστε Ρωμαίοι, είστε Λομβαρδοί» (Λογγοβάρδοι) στον Liutprand, ο τελευταίος γεμάτος θυμό του απάντήσε ότι όταν οι γερμανικοί λαοί θέλουν πραγματικά να προσβάλουν κάποίον του λένε «είσαι Ρωμαίος!» (μετά θα αλλάξει το τροπάριο και το Ρωμαίος θα γίνει Γραικός). 

Ο Φωκάς δολοφονήθηκε στον ύπνο του, η Θεοφανώ και ο Τσιμισκής έκαναν τα γούστα τους και η Ottonian dynasty πήρε αυτά που ήθελε. Το Relatio de Legatione Constantinopolitana του Liutprand (of Cremona), γραμμένο πριν από το Σχίσμα του 1054 και την Άλωση του 1204, θεωρείται έποςμνημείο «αντιβυζαντινής» προπαγάνδας (δηλαδή ιστοριογραφική κανονικότητα). 

[5] Η Βενετία είχε προνομιακές σχέσεις και με το «Βυζάντιο» και με τους Οθωμανούς. Η Βενετία είναι πολύ λίγο «Ευρώπη» πόσο μάλλον «Δύση»: 

ούτε καν με την Ιταλία δεν ήθελαν να έχουν ιδιαίτερες σχέσεις οι Βενετοί πόσο μάλλον με την «Ευρώπη».

Ακόμη και σήμερα ισχύουν με παραλλαγές ή κάτω από διάφορες προβιές αυτά τα πράγματα (σκέφτείτε πέρα από τους Βενετούς και τις ιδιομορφίες των Καταλανών σε σχέση με τους «Ισπανούς»).

Είναι η «Ευρώπη» που είχε ανάγκη εκείνη την περίοδο τη Βενετία και όχι το ανάποδο. 

Όπως έχουμε κατ'επανάληψη τονίσει, κανείς δεν μιλά για «δυτικό» πολιτισμό πριν από τον 19ο και κυρίως τον 20ο αιώνα. 

Δεν υπάρχει αντίληψη περί «Δυτικού Πολιτισμού» ή αναφορά σε αυτόν. 

Υπάρχει «Χριστιανοσύνη», «Ευρώπη», «Λατίνοι» (για τους Ασιάτες), «Ρουμ» (Ρωμαίοι για τους Άραβες) κ.ο.κ. 

Τέλος, όταν γράφουμε τα προηγούμενα και όταν μιλάμε για «ευρωκεντρισμό» δεν αναφερόμαστε σε ολόκληρη την ιστορία και γεωγραφία της Ευρώπης, αλλά στην ιστοριογραφία και τις αντιλήψεις που θεμελιώθηκαν και κυριάρχησαν από μια συγκεκριμένη περίοδο και ύστερα σε μια συγκεκριμένη ιστορική γεωγραφία της ηπείρου, μετατρέποντας σε περιφέρειες όχι μονάχα εξω - ευρωπαϊκές περιοχές, αλλά και πολλές ευρωπαϊκές πόλεις και περιοχές. 

Ένα από τα μεγαλύτερα θύματα της ευρωκεντρικής ιστοριογραφίας και ιδεολογίας είναι η ίδια η Ευρώπη, δηλαδή οι περισσότερες περιοχές της.

[6] Contrary to most scholars who believe that there was no

global economic system prior to the West, Abu Lughod’s Before

European Hegemony shows that the only element that kept preWestern order to be completely globalized is that it did not include

the Western Hemisphere. More importantly, the European

economy had no leading role in creating a global economic

system, but merely joined a preexisting one. Europe, Abu-Lughod

says, was "an upstart peripheral to an ongoing operation." Most

symbolic, perhaps, was the Mongol leader Genghis Khan who,

after arriving in present-day Hungary in 1225, decided not to

conquer Europe, but to attack China, which he regarded as more

important - Before the Rise of the West. International Orders in

the Early Modern World. Edited by Shogo Suzuki, Yongjin Zhang,

Joel Quirk (Book review).

[7] Σε Ιρανικο Έπος συναντάμε τον Αλέξανδρο ως Κατακτητη του Κόσμου, Αναζητητή της Γνώσης και Προφήτη του Μονοθεϊσμού, που κάνει προσκύνημα στη Μέκκα, κατακτά την Ινδία και φτάνει μέχρι την Κίνα και τη γη των Ρως (BRICS δίχως B και S μια χιλιετία νωρίτερα: 

Τα βλέπει και τα καταλαβαίνει αυτά ο Τούρκος) κατά την αποτυχημένη αναζήτηση του για το Νερό της Αθάνατης - Αιώνιας Ζωής.

[8] Θα πρέπει να τονιστεί πως οι «Βυζαντινοί» δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για την κατασκευή γενεαλογιών που να αποδεικνύουν την καταγωγή τους. 

Γιατί άραγε; Επειδή, σε αντίθεση με άλλους, δεν τις είχαν ανάγκη.

09/02/17--11:13: Ανθρωποποίηση.

           .~`~.  .~`~.           ****              .~`~..~`~.

                                                                09/03/17--08:24: Σχολιασμός.

31 Αυγούστου

Από εκεί που οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής χάρασσαν κόκκινες γραμμές οι ίδιες, έφτασαν στο σημείο πλέον να χαράσσουν οι άλλοι κόκκινες γραμμές στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Ο Rouhani πρόσφατα απείλησε τον Trump ότι αν επιβληθούν περαιτέρω κυρώσεις στο Ιράν, η Τεχεράνη θα ξεκινήσει εκ νέου το πυρηνικό της πρόγραμμα. 

Παράλληλα, ο Khamenei δήλωσε:

Αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία στις Ηνωμένες

Πολιτείες... εξακολουθούν να υποφέρουν από την ψευδαίσθηση πως κυβερνούν τον κόσμο. 
Μιλούν με έναν τρόπο λες και είναι δικτάτορες σε ολόκληρη τη γη! 

Και υπάρχουν ορισμένοι που τους υπακούουν από φόβο και χαμηλή αυτοεκτίμηση... ποιοι νομίζετε ότι είστε; 

Αν είστε ισχυρό κράτος, τότε να διαχειριστείτε τη δική σας χώρα!

Εάν ενδιαφέρεστε πραγματικά, αντιμετωπίστε τις ανασφάλειες και τη βία στους δρόμους της Ουάσιγκτον, της Νέας Υόρκης και του Λος Άντζελες! 

Εάν ενδιαφέρεστε πραγματικά, να διορθώσετε τις φυλετικές διακρίσεις και τις καταστροφικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τόσο για τους λευκούς όσο και για τους μαύρους στη χώρα σας! 

Κοιτάξτε τη δική σας δουλειά, αντί να ανακατευτεύεστε στις υποθέσεις άλλων εθνών!

[1]

Τι θα πρέπει να μας λέει το γεγονός πως χρειάζεται ένας Khamenei και ένα Ιράν για να τα «χώσει» - ουσιαστικά να πει τα αυτονόητα - στις Ηνωμένες Πολιτείες; 

Ούτε ένας «Ευρωπαίος» ηγέτης υπάρχει να ορθώσει το ανάστημα του [2], ούτε μια «αριστερά» υπάρχει, ή μάλλον υπάρχει και είναι η ίδια (μετεξέλιξη της) που έριξε έναν «Ευρωπαίο» ηγέτη που είχε όρθώσει παλαιότερα ανάστημα (de Gaulle) και ήταν υπέρ του «Αραβικού Μάη» (όχι του 1968, αλλά του 2010), ενώ όσοι από την αμερικανική «δεξιά» είναι εναντίον των πολέμων και της παρεμβατικότητας, χαρακτηρίζονται ως «ακροδεξιοί» [3]. 

Mου είναι αδύνατον να δεχτώ πως όλοι οι άνθρωποι από την «δεξιά» στις Η.Π.Α που είναι anti-empire, antiwar, anti-interventionists είναι «ακροδεξιοί» [4] και πως μονάχα μια παρεμβατική «αριστερά και δεξιά» του πολέμου είναι «καλή και μη λαϊκιστική» κ.λπ. 

Καθεστώς Διατλαντικής Κατοχής.

Έχει πλάκα, είναι πραγματικά αστείο, που ο Trump ξεθάβει το σύνθημα του «Ελεύθερου Κόσμου» την ίδια στιγμή που η κατάσταση στις Η.Π.Α (όχι μόνο επί Προεδρίας του) αποτελεί σύμπτωμα της κρίσης και της παρακμής της πολιτειακής, οικονομικής, κοινωνικής και θεσμικής υπόστασης και οργάνωσης (και του παρασιτισμού του υπερεθνικού επίπεδου επί της εθνικήςκοινωνικής εδαφικής βάσης) των Ηνωμένων Πολιτείων και την ίδια στιγμή που όλα όσα πρεσβεύαν -και προωθούσαν- οι Ηνωμένες Πολιτείες σε διεθνές επίπεδο (μεταξύ των οποίων το κράτος δικαίου και η δημοκρατική σταθερότητα) στην πραγματικότητα καταρρέουν ή αποδομούνται στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες φανερώνουν σημάδια χώρας που τελεί υπό -εσωτερική- κατοχή

(Ζήτω ο Ελεύθερος Κατεχόμενος Κόσμος).

                                                                Σημειώσεις

[1] Πηγαίντε τώρα Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής - υπό καθεστώς εσωτερικής κατοχής, παρακμής, αποδόμησης και κρίσηςνα διεξάγετε πόλεμο και στην Κορέατική Χερσόνησο, και στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Ευρώπη (οι Η.Π.Α ούτε καν περιφερειακούς συμμάχους που να ήταν διατεθειμένοι να ξεκινήσουν πόλεμο π.χ με το Ιράν δεν θα κατάφερναν να συγκεντρώσουν. Εδώ κατάφεραν να φέρουν σε συνεννόηση Τουρκία, Ιράν και Ρωσσία. Μπράβο! Συγχαρητήρια!). 

Είναι οι πιο «στενοί» σύμμαχοι των Η.Π.Α (όπως οι Πολωνοί, οι Ισραηλινοί και οι Ιάπωνες - θα πάρουν και άλλους βέβαια στο λαιμό τους) που κινδυνεύουν, όχι λόγω των «εχθρών», αλλά επειδή βασίζονται πολύ περισσότερο απ'ό,τι θα έπρεπε -και εδράζουν τα συμφέροντα και τις ελπίδες τους- στις Ηνωμένες Πολιτείες [οι Η.Π.Α βρίσκονται σε αδιέξοδο. 

Δες και εδώ τι γράφαμε πρίν λίγες ημέρες].

[2] Και στη Γερμανία της Merkel κανένας «Ευρωπαίος» ηγέτης δεν υψώνει ανάστημα, o Erdoğan τα «χώνει» (πέρασε και αυτός τον φοιτητικό - νεολαιίστικο αρχικά το 2013 και στρατιωτικό έπειτα το 2016 «Μάη» του, αλλά την σκαπούλαρε. 

Παρεμπιπτόντως, όντως

τα γεγονότα του 2013 ξεκίνησαν Μαΐο μήνα). 
Όλες και όλοι σούζα κάθονται (κάποιοι περιμένουν από τις Η.Π.Α να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά).

[3] Παρατηρείστε τις θέσεις του Bannon (από την στιγμή που ανέλαβε πόστο, γιατί νωρίτερα έλεγε...), ο οποίος αποπέμφθηκε -  απομακρύνθηκε πρόσφατα (όλο αποπομπές είναι η τωρινή κυβέρνηση. 

Και στο στρατό χαμός γίνεται): ήταν αντιαυτοκρατορικός και εναντίον των πολέμων και της παρεμβατικής πολιτικής των Η.Π.Α. 
Ήταν εναντίον της πυραυλικής επίθεσης και της εμπλοκής των Η.Π.Α στη Συρία, δεν επιθυμούσε αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα, ήθελε αποχώρηση και απεμπλοκή από το Αφγανιστάν ενώ αντιτίθετο και διαφωνούσε οριζοντίως, καθέτως (πλαγίως και διαγωνίως) με ένα πόλεμο στην Κορεατική Χερσόνησο. 

Η δήλωση του χαρακτηριστική: 
"Δεν υπάρχει στρατιωτική λύση [στις πυρηνικές απειλές της Βόρειας Κορέας], ξεχάστε το. 

Μέχρι κάποιος να λύσει το μέρος της εξίσωσης που μου δείχνει ότι δέκα εκατομμύρια άνθρωποι στη Σεούλ δεν πεθαίνουν τα πρώτα 30 λεπτά... δεν ξέρω για τι πράγμα μιλάτε, δεν υπάρχει στρατιωτική λύση εδώ", they got us, ολοκληρώνε. 

Ο Bannon ήθελε ένα πράγμα: ανελέητο οικονομικό πόλεμο εναντίον της Κίνας (τυπική άποψη οικονομικού εθνικισμού). 

Τέλος, εκτός από antiempire, anti-war, anti-interventionist ήταν και anti-establishment.

Αν και η προεδρία Trump ουσιαστικά τελείωσε και ο ίδιος ο Trump παραπαίει από απόψεως εικόνας, αξιοπιστίας, αυτεξούσιου (το establishment του «ελεύθερου κόσμου» βλέπετε) κ.λπ, δεν βλέπω πως είναι δυνατόν να μην διασπαστεί το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

[4] Σε αντίθεση με τους Αμερικανούς, πολλοί «Ευρωπαίοι ακροδεξιοί» είναι υπέρ και των πολέμων και της παρεμβατικής πολιτικής.

31 Αυγούστου

09/03/17--08:37: 3 Αυγούστου 2017.

Το μεγάλο πλοίο της φωτογραφίας ήταν αυτό με το οποίο έπλεε ο Ζένγκ Χε (Zheng He) στις αρχές του 15ου αιώνα στα μεγάλα ταξίδια του στην Νότια και Ανατολική Θάλασσα της Κίνας και μέσω του Ινδικού Ωκεανού στην Ανατολική Αφρική. Το μικρό σκάφος, κάτω αριστερά, ήταν αυτό με το οποίο, 80 χρόνια αργότερα, ο Χριστόφορος Κολόμβος διέσχισε τον Ατλαντικό.

Δες επίσης: 
1. Could a rusty coin re-write Chinese-African history?

[BBC] 2. Δυτικο(ευρω)κεντρικός επαρχιωτισμός και Κίνα [Κοσμοϊδιογλωσσία] 

3. China’s long history in Africa [New African] και 
4. γενικότερα την ετικέτα Δυτικοευρωκεντρισμός.

Η ιστορία θα αλλάξει και θα ξαναγραφτεί, όχι γιατί έτσι το θέλει ο ισχυρός και θα κάνει αυθαίρετα ό,τι γουστάρει (άλλωστε τα μεγέθη  είναι -σχετικά- περιορισμένα και ζούμε -ακόμη- υπό συνθήκες - σχετικής - ειρήνης), αλλά γίατί ήταν τέτοιο το μέγεθος και το βάθος της στρέβλωσης και της αλλοίωσης νοημάτων, εννοιών και διεργασιών του παρελθόντος (ή/και η αποσιώπηση τους), που μια απλή αποκατάσταση ή ανάδειξη θαμένων (ηθελήμα ή αθέλητα, κυρίως όμως ηθελημένα) ή ξεχασμένων πτυχών, αυτόματως οδηγεί σε αναθεώρηση και ξαναγράψιμο της ιστορίας. 

O 21ος ή ο νέος παγκόσμιος αιώνας θα είναι αιώνας μεγάλων, συγκλονιστικών μεταβολών.

                                                                  Επισήμανση

Κάποια στιγμή οι άνθρωποι θα καταλάβουν πως οι μόνοι πραγματικοί «ρεβιζιονιστές» (revisionists) της ιστορίας, υπήρξαν αυτοί που έδρασαν για μια πολύ συγκεκριμένη περίοδο σε μια πολύ συγκεκριμένη γεωγραφία, γεννώντας και επιβάλλοντας ή καθιερώνοντας πολύ συγκεκριμένες ιδέες (και φυσικά οι κληρονόμοι και οι συνεχιστές τους).

 Ένας μεγάλος «ρεβιοζιονισμός» υπήρξε στην ιστορία των ανθρώπων.

 Αυτός που επιβλήθηκε ή καθιερώθηκε τους τελευταίους αιώνες.

Το αμέσως προηγούμενο δεν ισχύει απλά για ξένους, απόμακρους ή εξωτικούς χώρους και πληθυσμούς. Ισχύει για πολύ κοντινά μας πράγματα. 

Ενδεικτικό παράδειγμα: η Μεταρρύθμιση, προκειμένου να επιτύχει την αυτοτέλεια των φορέων της και να δημιουργήσει την «Ευρώπη», αλλοίωσε σε τέτοιο βαθμό τα νοήματα του μεσογειακού παρελθόντος του Ρωμαιοκαθολικισμού, δημιουργώντας κατά αυτον τον τρόπο «αυτονόητα δεδομένα» (τα αυτονόητα φανερώνουν -και καθορίζουν- τον ανθρώπο), ενώ μετέτρεψε ολόκληρη την ιστορία σε κοινωνιολογία.

09/06/17--10:25: 9 Σεπτεμβρίου 2017.

Σε παλαιότερο σημείωμα, στο οποίο τονίζαμε πως το 1945 είχαμε το τέλος του ευρωκεντρικού συστήματος και τη μετάβαση σε ένα εξωευρωπαϊκό σύστημα, γράφαμε: 

«Η σύνθεση των μόνίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του  Ο.Η.Ε μέχρι σήμερα είναι Η.Π.Α, Γαλλία, Βρετανία, Ρωσία και Κίνα. 

Οι πέντε αυτές χώρες αποτελούν τις επίσημες πυρηνικές δυνάμεις» [1]. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν πυρηνική δύναμη το 1945, η Σοβιετική ΈνωσηΡωσσία το 1949, το Ηνωμένο Βασίλειο το 1952, η Γαλλία το 1960

και η Κίνα το 1964 (αυτές είναι τουλάχιστον οι επίσημες χρονολογίες). 
Οι πέντε αυτές χώρες αποτελούν τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών λοιπόν. 

«Όμως με την πάροδο του χρόνου», συνεχίζαμε «έχουμε de facto διεύρυνση σε οκτώ - εννέα πυρηνικές δυνάμεις, η οποία δεν αντικατοπτρίζεται πουθενά» [1]. 

Κάπου στα μέσα της δεκαετίες του 1960 και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970 το Ισραήλ απέκτησε πυρηνική τεχνογνωσία και τεχνολογία και τέλος πυρηνικό οπλοστάσιο. 

Η Ινδία έγινε πυρηνική δύναμη το 1974 [2], ενώ το Πακιστάν το1998. 

Η Β. Κορέα το 2005 ή το 2008.

Αυτή η de facto διεύρυνση (από τις πέντε πυρηνικές δυνάμεις πουαποτελούν μόνιμα μέλη του Σ.Α του Ο.Η.Ε σε εννέα πυρηνικέςδυνάμεις), η οποία δεν αντικατοπτρίζεται πουθενά, φανερώνει ένα

χάσμα ή μια διαφορά μεταξύ διεθνούς τάξης νομιμότητας καιπραγματικής τάξης ισχύος. Το ζήτημα που πραγματικά υποβόσκειμε αφορμή τις εξελίξεις στην Κορεατική Χερσόνησο (Β. Κορέα) και

τη Μέση Ανατολή (Ιράν) σε ό,τι αφορά την πυρηνική ισχύσυνδέεται με το ζήτημα που τίθεται από τη Βραζιλία, τη Γερμανία,την Ινδία κ.λπ σε ό,τι αφορά τη μεταρρύθμιση του Συμβουλίου

Ασφαλείας του Ο.Η.Ε (και τη διεύρυνση των μόνιμων μελών του).

Το ουσιαστικό ζήτημα που υποβόσκει είναι η διαφορά και η ανισορροπία που υπάρχει μεταξύ της διεθνούς τάξης νομιμότητας και της πραγματικής τάξης ισχύος.

Έχουμε επαναλάβει δεκάδες φορές πως «Σχεδόν όλα τα πλεονεκτήματα που διαθέτει μια χώρα όπως η Γαλλία, προέρχονται από το παρελθόν και όχι από το παρόν... 
Για ποιόν λόγο π.χ στις μέρες μας η Γαλλία κατέχει μόνιμη θέση...;
Δεν υπάρχει επιχείρημα στο παρόν» [3], ενώ έχουμε επισημάνει πως «Η Βραζιλία είναι... η πέμπτη μεγαλύτερη χώρα παγκοσμίως τόσο εδαφικά όσο και πληθυσμιακά. 

Η όγδοη (nominal) ή η έβδομη (PPP) μεγαλύτερη οικονομία και διεκδικεί μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε (όπως και η Γερμανία)» [4]. 

Θα πρέπει επίσης να τονιστεί πως οι δύο βασικές ηττημένες δυνάμεις του δευτέρου παγκόσμιου πολέμου «...η Γερμανία και η Ιαπωνία δεν έχουν δικά τους πυρηνικά όπλα και αντ'αυτού βασίζονται στην αμερικανική πυρηνική αποτρεπτική δύναμη για την προστασία τους... 

Η Ιαπωνία δείχνει σημάδια ανεξάρτητης συμπεριφοράς. 

Η αμερικάνικη δέσμευση για υπεράσπιση της Ευρώπης και της Βορειοανατολικής Ασίας δείχνει σημάδια εξασθένισης» [5].

Η Ιαπωνία και η Γερμανία, δηλαδή η δεύτερη και η τρίτη (nominal, ή η τέταρτη και πέμπτη με όρους PPP) οικονομία στον πλανήτη, κατά τη δεκαετία του 1990 άρχισαν να διεκδικούν μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε [6]. 

Η Βραζιλία και η Ινδία, δηλαδή η πέμπτη μεγαλύτερη εδαφικά χώρα και η δεύτερη μεγαλύτερη πληθυσμιακά που αποτελούν την έβδομη και τρίτη μεγαλύτερη οικονομία (PPP) αντίστοιχα, ως οι ισχυρότερες χώρες των περιφερειών τους, επίσης άρχισαν να αξιώνουν μόνιμη θέση.

Οι τέσσερις αυτές χώρες δημιούργησαν - αποτέλεσαν την ομάδα γκρούπ συμφερόντων που ονομάστηκε G4.

Με πρωτοβουλία της Ιταλίας δημιουργήθηκε η ομάδα Uniting for Consensus (UfC). Η ομάδα αυτή διαμορφώθηκε ως αντίπολίτευση στην ομάδα G4 και αντιτίθεται στη διεύρυνση των μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. 

Ιδρυτικές χώρες ήταν η Ιταλία, η Αίγυπτος, το Μεξικό και το Πακιστάν, ενώ σύντομα προστέθηκαν η Ισπανία, η Τουρκία, η Αργεντινή, ο Κανάδάς και η Νοτιος Κορέα. 

Στη συνέχεια προσχώρησαν και άλλες χώρες. 
Σε περιφερειακή κλίμακα, η ομάδα αυτή, στοχεύει τη Γερμανία (Ιταλία, Ισπανία, Τουρκία), τη Βραζιλία (Αργεντινή, Κολομβία, Μεξικό), την Ινδία (Πακιστάν, Τουρκία) και την Ιαπωνία (Ν.

Κορέα).
 Δηλαδή τις αξιώσεις των κρατών-μελών της ομάδας G4.

Το Ηνωμένο Βασιλείο -υποτίθεται πως- υποστηρίζει δημόσια τη διεύρυνση των μόνιμων θέσεων για την ομάδα G4 και για δύο αφρικανικές χώρες, δίχως όμως δικαίωμα βέτο. 

Η Γαλλία επίσης φαίνεται θετική (πόσο μάλλον εφόσον μετά την αποχώρηση της Βρετανίας από την Ε.Ε η τελευταία έχασε τη μια από τις δύο μόνιμες θέσεις της). 

Ο Αραβικός Σύνδεσμος έχει προτείνει να αποκτήσει μόνιμη θέση. 

Η ομάδα των τεσσάρων (G4) έχει προτείνει να υπάρξουν δύο θέσεις από την Αφρική, όμως η Αφρικανική Ένωση δεν μπορεί να καταλήξει ποιές θα είναι αυτές οι δύο, με κύριες υποψήφιες να είναι η Αίγυπτος, η Νιγηρία και η Ν. Αφρική.

Και τα πέντε μόνιμα μέλη είναι θετικά στην υποψηφιότητα της Ινδίας (η οποία είναι από απαράδεκτο ως γελοίο να μην έχει λόγο και να έχει η... - σωστά μαντέψατε - Γαλλία, την οποία προσπαθούν να ξαναφουσκώσουν). 

Όμως η Κίνα δηλώνει πως είναι έτοιμη να υποστηρίξει την υποψηφίότητα της Ινδίας μονάχά εάν η τελευταία αποσυνδεθεί από αυτήν της Ιαπωνίας (Αμερικάνικα κόλπα αυτές οι συνδέσεις - συσχετίσεις.  Οι Αμερικανοί πιθανότατα θέλουν τους Ινδούς για να παίξουν στο πεδίο - και το παιχνίδι - των «δημοκρατιών».  Η Ινδια είναι η μεγαλύτερη «δημοκρατία» στον πλανήτη). 

Η Ιαπωνία έχει τη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου, όμως η Κίνα και η Ν. Κορεα είναι οριζοντίως, καθέτως, πλαγίως και διαγωνίως αντίθετες με την υποψηφιότητα της Ιαπωνίας. 

This is Big Politics.

Η Νότιος Κορέα αποτελεί χαμένη υπόθεση για τις Η.Π.Α. Βέβαια, υπό μια έννοια και υπό τις παρούσες συνθήκες, ο Kim Jong-un της Β. Κορέας με τα κόλπα του, κάνει καλύτερη δουλειά στο να σπρώχνει την Ν. Κορέα προς τις Η.Π.Α (και την Ιαπωνία) απ'ό,τι ο ίδιος ο Trump ή παλαιότερα ο Obama. Η Τουρκία (η οποία διατηρεί καλές σχέσεις με την Ιαπωνία) δεν θέλει ή/και δεν είναι διατεθειμένη να δεχτεί η Γερμανια, η μεγάλη χαμένη του δευτέρου παγκόσμιου πολέμου, να απολαύσει προνόμια -π.χ σε επίπεδο πυρηνικής τεχνολογίας- που δεν θα απολαμβάνει η ίδια (Η Τουρκία βλέπει με διαφορετικά μάτια τον κόσμο απ'ό,τι η Ελλάδα. 

Ευτυχώς γι'αυτήν.  Θα επανέλθουμε στις αξιώσεις της Τουρκίας σε αυτό το πλαίσιο). 

Μπορεί να μην είναι δυνατόν να αξιώσει - όπως επίσης η Ιταλία και η Ισπανία - σε επίπεδο Συμβουλίου Ασφαλείας κάτι προς όφελος της θετικά, παρά μονάχα αρνητικά (μέσω περιορισμού της Γερμανίας), θα διεκδικήσει όμως θετικά-ενεργητικά πράγματα σε επίπεδο πυρηνικής τεχνολογίας και τεχνογνωσιας.

Και με αυτές τις δύο παρατηρησεις, για τη Νότιο Κορέα και την Τουρκία, περνάμε στο δεύτερο ζήτημα. 

Δεν υπάρχει περίπτωση το Ισραήλ να παραμείνει η μόνη χώρα από τη Γαλλία μέχρι το Πακιστάν στην κατεύθυνση δύσης-ανατολής και από τη Ν. Αφρική μέχρι τη Ρωσσία στην κατεύθυνση νότου-βορρά, με πυρηνικά όπλα. 

Είναι ονειροφαντασία να πιστεύει κανείς κάτι τέτοιο στις μέρες μας.

Η κατασταση αυτή αποτελεί ανωμαλία πρώτου μεγέθους και πηγή απίστευτης ανισορροπίας και αστάθειας, που διαμορφώθηκε υπό συγκεκριμένες ιδιαίτερες συνθήκες και δεν πρόκειται να συνεχιστεί.

Ο αείμνηστος Kenneth Waltz, λίγα χρόνια πριν πεθάνει, σε ένα άρθρο του που είχε προκαλέσει σάλο, υπό την ονομασία Why Iran Should Get the Bomb, έγραφε [7]:

Israel's regional nuclear monopoly, which has proved

remarkably durable for the past four decades, has long

fueled instability in the Middle East. In no other region

of the world does a lone, unchecked nuclear state exist.

It is Israel's nuclear arsenal, not Iran's desire for one,

that has contributed most to the current crisis. Power,

after all, begs to be balanced. What is surprising about

the Israeli case is that it has taken so long for a

potential balancer to emerge.

Η Συνθήκη μη διάδοσης πυρηνικών όπλων (Treaty on the NonProliferation of Nuclear Weapons, NPT), δεν έχει υπογραφεί από τις

εξής χώρες: Ινδία [8], Πακιστάν, Ισραήλ και Νότιο Σουδάν. 

Η Βόρειος Κορέα είναι η πέμπτη χώρα, η οποία όμως είχε υπογράψεισυμμετάσχει αλλά αποχώρησε το 2003. Το 2003 ξεκινά ο -δεύτερος- πόλεμος στο Ιράκ, το οποίο αρχικά είχε κατηγορηθεί

για κατοχή πυρηνικών όπλων [9] και έπειτα για όπλα μαζικήςκαταστροφής. 

Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Ιανουάριο του 2002, ο Πρόεδρος των Η.Π.Α George W. Bush στον ετήσιο λόγο του (the State of the Union) εισήγαγε για πρώτη φορά στην αμερικανική και παγκόσμια δημόσια σφαίρα και «κοινή γνώμη» τον όρο «άξονας του κακού» (Axis of evil) [10] στοχοποιώντας το Ιράκ, το Ιράν και τη Β. Κορέα, ενώ τον Οκτώβριο του 2002 περνά από το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών το Iraq Resolution (formally the Authorization for Use of Military Force Against Iraq Resolution of 2002). 

Εδώ βρίσκονται, μεταξύ άλλων [11], κάποιες από τις ρίζες σποραδικών αντι - ισραηλινών δηλώσεων του καθεστώτος της Β. Κορέας (η οποία δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη το Ισραήλ). 

Επίσης το 2007, ένα χρόνο μετά τον Πόλεμο στον Λίβανο, κατά την επιχείρηση Orchard σκοτώθηκαν στην Deir ez-Zor -η οποία έγινε σχετικά γνωστή με αφορμή την πολιορκία της πόλης και τη διαμάχη Ισλαμικού Κράτους και Συριακών Δυνάμεων - δέκα πολίτες της Β. Κορέας που, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, βοηθούσαν στην κατασκευή πυρηνικού αντιδραστήρα (είχε προηγηθεί τον Φεβρουάριο του 2005 η δολοφονία του Rafik Hariri και η επακολουθη Επανάσταση των Κέδρων στο Λίβανο, η οποία οδήγησε στην απόσυρση των συριακών στρατευμάτων. 

Ένα μήνα μετά θα ακολουθήσει η περίφημη ομιλία της Condoleezza Rice - στην οποία έχουμε αναφερθεί σε ειδικό σημείωμα - για τις ''vibrant revolutions of rose and orange and purple and tulip and cedar''

[12]). 

Η περίοδος μεταξύ 2005 και 2008 είναι καθοριστικής σημασίας και καλό θα ήταν να εξετάζει κανείς παράλληλα τι συμβαίνει εκείνη την εποχή και στην περιοχή μας (ενδεικτικά: το 2008 το Κόσοβο κηρύσσει την ανεξαρτησία του από την Σερβία).

Γιατι η Β. Κορέα απέκτησε πυρηνικό οπλοστάσιο; 

Ο Bremmer μέ ένα tweet το έθεσε απλοϊκά συμπυκνώνοντας το ως εξής: 
''Gaddafi: No nukes [13]. Hussein: No nukes. Kim Jong Un: Nukes. Any questions?''. 

Τα πυρηνικά όπλα είναι η ισχυρότερη δύναμη αποτροπής που διαθέτει ένα κράτος [14].

Θα έχουμε διάχυση πυρηνικής ισχύος (όπως έχουμε και διάχυση της τεχνολογίας, καθως στις μέρες μας η παλαιά αποικιακή πολιτική, δηλαδή η μη εξαγωγή τεχνολογίας, δεν μπορεί - και δεν συμφέρει - να εφαρμοστεί). 

Το θέμα είναι οι φορείς να είναι αναγνωρισμένα υποκείμενα διεθνούς - δημοσίου - δικαίου (πρώτα και κύρια τα κράτη), να γίνει με οργανωμένο τροπο και μέσω μιας προσπάθειας κοινωνικοποίησης στο διεθνές σύστημα και παράλληλης δέσμευσης με διαδικασίες ανάληψης υποχρεώσεων

[15]. 

Οι χώρες αποκτούν πυρηνικά με στόχο την ασφάλεια τους, και όχι για να βελτιώσουν τις επιθετικές τους ικανότητες ή προκειμένου να αυτο καταστραφούν. 

Τα κράτη επιθυμούν ασφάλεια δίχως απομόνωση. (Μόνο) 
Εάν κάτι τέτοιο καθίσταται αδυνατον επιλέγουν την απομόνωση χάριν της ασφάλειας [16]. 

Επίσης θα έχουμε αλλάγη ή «μεταρρύθμιση» των παγκόσμιων θεσμών. 

Γιατί οι θεσμοί αυτοί, εκτός του ότι αποτελούν αποτελέσματα και προϊόντα μιας παλαιάς τάξης πραγμάτων και κατανομής ισχύος, στις αρχές τους εμπεριέχουν -και βασίζονται σε- «αντιφάσεις», οι οποίες προκύπτουν από την προσπάθεια εξίσωσης άνισων μελών ή/ και ιεράρχησης ισότιμων μελών σε παρομοια και ενιαία - ευρωκεντρική ή δυτικοκεντρική - ιδεολογική βάση. 

Τέλος, θα υπάρξει και μια νέα μορφή διεθνών σχέσεων. 

Αυτο είναι το πιο δύσκολο, αλλά είναι και το μόνο πραγματικό μέσο αποτροπής και ισορροπίας. 

Όλα τα προηγούμενα θα συμβούν διότι ο κόσμος έχει αλλάξει, η τεχνολογία έχει διαχυθεί, η ισχύς έχει ανακατανεμηθεί, και επειδή η παρούσα διεθνής τάξη νομιμότητας δεν αντικατοπτρίζει την πραγματική τάξη ισχύος: 

''Η διαφορά διεθνούς τάξης νομιμότητας και πραγματικής τάξης ισχύος, εαν το κενό δεν καλυφθει με τροπο ικανοποιητικό, οδηγεί σε πόλεμο'' [17].

Χρησιμοποιώντας δύο κλασικές διαστάσεις της ισχύος [18], τη

στρατιωτική και την οικονομική, ολοκληρώνουμε με τα εξής:

Clearly Israel has a very great interest in preventing

Iran from becoming a nuclear weapons state. I do not

think the same applies to the U.S [19]. The American

interest in the long run is that the region be stable and

peaceful. The existence of a single nuclear power

without a balancer is a recipe for instability in the longrun. The amazing thing is that Israel managed to remain

a single nuclear power for such a long time! Israel is an

anomaly in this way. This anomaly will be removed if

Iran becomes a nuclear power [20].

Kenneth Waltz

You know, if you look at the past two thousand years of

world history from the year one to the year 1820... for

18 hundred out of the last two thousand years, the two

world largest economies where always China and India.

So it's only in the last 200 years that Europe took off

and North America took off, but if you view the past two

hundred years in consideration with the past two

thousand years, the past two hundred years have been

a major historical aberration. So all aberrations comes

to a natural end, and you go back to the historical norm,

and therefore is perfectly normal to have China as a

number one economy in the world, and there's nothing

you can do, to stop it from happening [21].

Kishore Mahbubani

So all aberrations and all anomalies comes to a natural end, and

you go back to the norm, and this is perfectly normal [22], and

there's nothing you can do, to stop it from happening [*].

Σημειώσεις - Επισημανσεις - Παρατηρήσεις

[*] Το μόνο ερώτημα που τίθεται είναι εάν τα πράγματα αυτά θα γίνουν με σχετικά ομαλό τρόπο ή έαν θα χρειαστεί πυρηνικό ολοκαύτωμα.

[1] Κοσμοϊδιογλωσσία: Πλανητικός Μετασχηματισμός και Διεθνές Σύστημα (ιστορικά).

[2] Η Νότιος Κορέα και η Ταϊβάν είχαν αναπτύξει κρυφό πυρηνικό πρόγραμμα κατά τη δεκαετία του 1970, το οποίο διακόπηκε.

[3] Κοσμοϊδιογλωσσία:

 i. Δυτικοευρωπαϊκό και μεσανατολικό τρίγωνο. Δημογραφική βαρύτητα (1950-2050), 

ii. Μια διαφορετική παγκοσμιοποίηση: Γλώσσα, δημογραφική δομή και διαδίκτυο, 

iii. Η άποψή μου για τη Γαλλία είναι μια άποψη αιρετική.

[4] Κοσμοϊδιογλωσσία: Ολοκλήρωση τριών ιστορικών κύκλων ή εποχών.

[5] Κοσμοϊδιογλωσσία: Για την Ιαπωνία - μέρος α'.

[6] ''1989/91-2003-2008/9:... Κρίση εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας του Ο.Η.Ε (μάλλον κορύφωση της). 

Ενίσχυση της ενδο-δυτικής αλλά αποδυνάμωση της παγκόσμιας σημασίας της ομάδας G8,

μετακύλιση βαρών από πλευράς Η.Π.Α και παραχώρηση -μέσω τηςομάδας- νομιμότητας σε Γερμανία και Ιαπωνία προκειμένου νακαταστεί περιττή η έμμεση πίεση των δύο χωρών για μια θέση στοΣυμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε.

 Ίδρυση της ομάδας G20 πουαποτελείται από μεγάλης δημογραφικής βαρύτητας δυνάμεις, περιφερειακές δυνάμεις, εκπροσώπους πολιτισμικών περιοχών και χώρες που συνδυάζουν φυσικούς πόρους, δημογραφικό δυναμικό,οικονομικό εκτόπισμα και εμβέλεια (διαφορά διεθνούς τάξης νομιμότητας και πραγματικής τάξης ισχύος)'', Κοσμοϊδιογλωσσία:

Πλανητικός Μετασχηματισμός και Διεθνές Σύστημα (ιστορικά).

[7] Kenneth Waltz, Why Iran Should Get the Bomb. Foreign Affairs

(July/August 2012 Issue)

[8] Η Ινδία, η οποία μέσα στην επόμενη πενταετια θα είναι η μεγαλύτερη πληθυσμιακά χώρα στον πλανήτη, δεν έχει υπογράψει την NPT λόγω ηθικής και όχι λόγω ισχύος. Αποτελεί μοναδική

περίπτωση δηλαδή. 

Δεν θα πρέπει να συγχέεται με το Ισραήλ, τοΠακιστάν και το Νότιο Σουδάν. Αν μελετήσετε τη λογική - νοοτροπία τους θα καταλάβετε. 

Ουσιαστικα είναι υπερασπιστική προς τους μη έχοντες ενώ παλαιότερα είχε αναπτύξει την πολιτική της «μη πρώτης χρήσης» ή χτυπήματος (αργότερα προστέθηκε το «ενάντιόν μιας μη πυρηνικής δύναμης»). 

Η στρατηγική της κουλτούρα δίνει έμφαση στην ελάχιστη δυνατή αποτροπή. 

Οι Ινδοί δεν πολύ-ήθελαν πυρηνικά. 

Απέκτησαν επειδή ζούν στον κόσμο που ζούν. 

Πολύ πιθανόν να διαθετουν λιγότερες πυρηνικές κεφαλές ακόμη και από το Ισραήλ (το οποίο εκτιμάται πως διαθέτει από 80 ως 200. 

Η τελευταία-μέγιστη αναφορά από τον ColinPowell).

[9] Στο Ιράκ υπάρχει προϊστορία.

Ένας πυρηνικός αντιδραστήραςυπό την ονομασία Osirak είχε βομβαρδιστεί από το Ισράηλ το 1981

(Operation Opera / Babylon).

[10] Ο όρος Axis of evil έρχεται και υποκαθιστά τον όρο Roguestate (να ψάξετε να βρείτε ποιά κράτη θεωρούνταν τέτοια), πουεγκαταλείφθηκε επίσημα από το (US) State Department το 2000.

Ορισμένοι από τους ορους που εισήχθησαν στην αμερικανική και παγκόσμια δημόσια σφαίρα διαμορφώντας «κοινή γνώμη»-κατ'ουσίαν επιδιώκοντας να αντλήσουν νομιμοποίηση- από τη

συγκεκριμένη κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, κατά τηνπερίοδο του πολέμου στο Ιράκ το 2003 ήταν: 

Αλλαγή καθεστώτος(Regime change), Συμμαχία / Συνασπισμός των προθύμων(Coalition of the willing), Μητέρα όλων των Βομβών (Mother of allbombs), Σοκ και Δέος (Shock and Awe) και, τέλος, Παλαιά Ευρώπη

- Old Europe (τα ζητήματα που θέτουμε περί «Ευρώπης» και«Δύσης» δεν είναι θέμα υποκειμενικού γούστου). Οι λέξεις και τα νοήματα έχουν ισχύ και βαρύτητα, φέρουν φορτία, επηρεάζουν και

διαμορφώνουν συνειδήσεις.

[11] Το 2010 ο Avigdor Lieberman, υπουργός εξωτερικών του Ισραήλ, δήλωσε πως ο άξονας του κακού, ο οποίος αποτελείται απότη Β. Κορεά, τη Συρια και το Ιράν, είναι η μεγαλύτερη απειλή για

ολόκληρο τον κόσμο.

[12] Η επανάσταση των ρόδων αναφερόταν στην Γεωργία, η πορτοκαλί επανάσταση στην Ουκρανία, η μωβ επανάσταση στοΙράκ, η επανάσταση της τουλίπας στο Κιργιστάν και η επανάσταση

των κέδρων στο Λίβανο. Όλες αυτές οι «επαναστάσεις ή εξεγέρσεις» ονομάστηκαν «Πολύχρωμες Επαναστάσεις» (color revolution), εξελίχθηκαν την ίδια περίοδο (2003-2005) και

προηγούνται του κύματος των επαναστάσεων της «Αραβικής

Άνοιξης» (2010-2012).

[13] Την ίδια χρονιά, το 2003, η Λιβυη ανακοίνωσε πως θα τερματίσει όλα τα ''WMD programs''και αποδέχθηκε επιθεωρητές από τη Διεθνή Οργάνωση Ατομικής Ενέργειας (IAEA). Η επιλογή

της Λιβυής του Muammar Gaddafi βρισκόταν στον αντίποδα τηςεπιλογής της Β. Κορέας του Kim Jong-un. 

Οι Αφρο/ΑραβοΒερβέροι της Βορείου Μεσογειακής Αφρικής κινήθηκαν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση απ'ό,τι οι Κορεάτες της Άπω Ανατολικής Ασίας.

[14] Εκτός απο δύναμη αποτροπής, τα πυρηνικά, εάν δεν υπάρχει μεγάλη ανισορροπία ισχύος σε μια περιοχή, παράγουν σταθερότητα: ''by reducing imbalances in military power, new

nuclear states generally produce more regional and international

stability, not less'' [7]. 

Βέβαια ούτε η αποτροπη ούτε η σταθερότητα είναι αποδεκτή ή θεμιτή για ορισμένους στη

Μεσόγειο.

[15] Αυτός ακριβώς ήταν ο σκοπός της Συμφωνίας P5+1. 

Γράφαμε στις 21 Δεκεμβρίου 2016. 

''Σε διεθνές επίπεδο, μια μονάχα επιτυχημένη -και 100% σωστή- κίνηση έκανε ο Obama (άξια

λόγου).

 Τη συμφωνία P5+1 για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Και το μόνο σωστό διεθνοπολιτικό βήμα που έκανε σε ολόκληρη τη θητεία του έρχεται και το αμφισβητεί, και απειλεί να το γκρεμίσει, οTrump...''και παρατηρούσαμε πριν λίγους μήνες: 

''Οι Αμερικανοί κάνουν λάθος.  Η σωστή κίνηση -η μόνη ορθή άλλωστε της προηγούμενης διοίκησης- ήταν η προσπάθεια κοινωνικοποίησηςτου Ιράν στο διεθνές και περιφερειακό σύστημα (και η δέσμευσητου μέσω μιας διαδικασίας ανάληψης υποχρεώσεων).  Όχι τοboosting, η άνευ όρων ενίσχυση, προώθηση και υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας''.

[16] Στις μέρες μας η απομόνωση είναι σχετικό πράγμα και εξαρτάται από ποιά σκοπιά μιλάει κανείς. 

Για παράδείγμα, υπήρξαν άνθρωποι που όντως πίστεψαν στα σοβαρά πως η Ρωσσία ή/και το

Ιράν ήταν απομονωμένες - και ξεκομμένες - από τον κόσμο επειδή ταύτιζαν τον κόσμο με την Ευρωπαϊκή Ένωση - ή με τμήμα της- και με τις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Τι να πεις.  Τα πράγματα αυτά δεν ισχύουν (π.χ στην περίπτωση της AIIB, οι Η.Π.Α κατέληξαν απομονωμένες από τους συμμάχους τους και από όλους τους υπολοίπους). 

Η Β. Κορέα όντως αποτελεί εξαίρεση και δεν θα πρέπει να ταυτίζεται π.χ με το Ιράν. 
Η Κορεατική Χερσόνησος, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αργά ή γρήγορα θα ενοποιηθεί. 

Το θέμα είναι πως θα γίνει αυτό κατορθωτό δίχως παγκόσμιο όλεθρο.

Η εξαίρεση της Β. Κορέας μάλλον μας λέει περισσότερα πράγματα για το χαρακτήρα αυτών των ανθρώπων -των Ανατολικών ή Άπω Ασιατών και ειδικότερα των Κορεατών- παρά για οτιδήποτε άλλο «ιδεολογικό» (πολλοί «κομμουνισμοί» λειτούργησαν ως επικαλύψεις). 
Στάθμισε και το [13].

[17] ''Η διαφορά διεθνούς τάξης νομιμότητας και πραγματικής τάξης ισχύος, εαν το κενό δεν καλυφθει με τροπο ικανοποιητικό, οδηγεί σε πόλεμο. 

Ο μονοπολικός ευρωκεντρισμός και ο δυτικόκεντρισμός ηγεμονικού χαρακτήρα οδηγεί - κατευθείαν - σε παγκόσμιο πόλεμο'', Κοσμοϊδιογλωσσία, Πλανητικός Μετασχηματισμός και Διεθνές Σύστημα (ιστορικά).

[18] Αυτές τις δύο διαστάσεις ισχύος (οικονομική, στρατιωτική) τις χρησιμοποιούμε ενδεικτικά, διχως να περιοριζόμαστε σε αυτές.

[19] Μελλοντικά θα επανέλθουμε στο ζήτημα των σχέσεων Η.Π.Α - Ισραήλ και τις αναταράξεις που έχουν δημιουργηθεί στο εσωτερικό των Η.Π.Α. 

Έχουμε παρουσιάσει παλαιότερα κάποιες ομιλίες.

Αναφερόμαστε σε σοβαρά πρόσωπα, ενσωματωμένα σε θεσμούς που κατέχουν θέσεις (π.χ CIA, Brookings Institution) και όχι σε αυτά τα ιδεολογικά που αναδύονται τον τελευταίο καιρό. 

Τα πράγματα ούτε μέλι-γάλα είναι (όπως παρουσιάζονται), ούτε είναι αυτονόητη η κοινότητα συμφερόντων και σκοπών, ούτε είναι απλά ζήτημα Δημοκρατικών - Ρεπουμπλικανών (από την μια ο Obama P ήθελε -και καλά- το Ισλάμ να κατακτήσει τη «Δύση», από την άλλη τώρα ο Trump είναι ''Anti-Semite''). 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν πλέον -ή τελειώνουν με τις- "Special Relationships". 
Δεν έχετε παρά να ρωτήσετε τους Άγγλους. 

Ούτε, όπως έχουμε επισημάνει και παλαιότερα, το Ισραήλ έχει τη βαρύτητα που του αποδίδεται. 

Τώρα τι διαβάζουμε και τι γίνεται στο κρατίδιο τα τελευταία χρόνια, είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο... 

Θα επανελθουμε στο συγκεκριμένο ζήτημα που μπορεί να ενοχλεί ορισμένους εν Ελλαδι «αμερικανό(ισραηλινο)φιλους».

[20] Kenneth Waltz on “Why Iran Should Get the Bomb”, The

Diplomat (July 08, 2012)

[21] Κοσμοϊδιογλωσσία: There's nothing you can do, to stop it

from happening.

[22] Power, after all, begs to be balanced.

09/06/17--11:58: Ανθρωποποίηση.

.~`~.

Carlos Surinach, Sinfonietta Flamenca

Carlos Surinach: "Sinfonietta Flamenca" (1953)

09/07/17--12:14: Σχολιασμός (9 Σεπτεμβρίου 2017).

Όλη η γύμνια της σύγχρονης Ελλάδας και της κυρίαρχης ιδεολογίας της, μπορεί να φανεί σε μια φωτογραφία π.χ του Rutte της Ολλανδίας με τον Modi της Ινδίας πριν από λίγους μήνες, σε ένα βίντεο - αφιέρωμα από το επίσημο κανάλι του Ιάπωνα Πρωθυπουργού Abe με τίτλο 'Story of Cordial relations between Japan and Turkey' [*] ή στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες - και η επίσκεψη - του Obama και η Γαλλία του Macron (ή και του Hollande παλαιότερα). 

Ας μείνουμε στο τελευταίο.

Η Γάλλο(Φράγκο)Οθωμανική Συμμαχία ήταν μια από τις μακροβιότερες στην ιστορία της Γαλλίας - και της Ευρώπης γενικότερα - και καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την ιστορική εξέλιξη της ηπείρου μέχρι τους Ναπολεόντειους Πόλεμους (είναι γνωστό τι συνέβη πιο πρόσφατα, πριν από περίπου έναν αιώνα, στην απέναντι ακτή του Αιγαίου). 

Μετά από τη Γαλλική Επανάσταση και με το πέρας της Γαλλο Οθωμανικής Συμμαχίας (δες και εκστρατεία του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο) οι ανάγκες αλλάζουν και λίγες δεκαετίες μετά -από τη Γαλλική Επανάσταση- έχουμε τη γέννηση, επανεύρεση, ανακάλυψη (ή μήπως επινόηση;) μιας έννοιας «αρχαίας Ελλάδας» η οποία -πέραν του ότι επί δύο χιλιετίες περίπου ήταν εξαφανισμένη - θα αποτελέσει το μέσο ένταξης και ενσωμάτωσης της ανατολικής Μεσογείου στην δυτικοευρωπαϊκή επιρροή (και θεμέλιο νομιμοποίησης της τελευταίας). 

Έτσι θα δημιουργηθούν φιλοσοφικές συνδέσεις, θεωρίες, ιστορίες των ιδεών και της φιλοσοφίας, γενεαλογίες, ιστοριογραφίες και τα λοιπά γνωστά, και η «Ευρώπη» θα βρει την απαρχή της στην «αρχαία Ελλάδα». 

Αργότερα, στα πλαίσια της διεθνοπολιτικής διαπλοκής της προηγούμενης εξέλιξης, θα κατασκευαστεί και το εξάρτημα-εργαλείο το οποίο θα κινείται σαν μπαλάκι μεταξύ των ονομασιών Kingdom of Greece και Hellenic Republic (να ψάξετε να βρείτε πόσες φορές το κρατίδιο έχει αλλάξει όνομασία). 

Κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας υπήρξαν σποραδικές φωνές που εξέφραζαν τις αμφιβολίες και τις αντιρρήσεις τους αλλά, είτε ουδείς τους έδινε σημασία είτε δολοφονούνταν είτε κλείνονταν στη φυλακή. 

Στο τέλος, τέλος το κράτος - εξάρτημα-παράρτημα ούτε δικό τους ήταν, ούτε δικά τους συμφέροντα και σκοπούς εξυπηρετούσε (άλλωστε όλοι αυτοί, από τη στιγμή που υπήρξε η επίτευξη ορισμένων συμφερόντων και σκοπών, εντάσσονταν οργανικά στα ιδεολογικά κατασκευάσματα του Gobineau και του Fallmerayer).

Τα προβλήματα ταυτότητας που έχουμε, τα οποία δεν είναι πρόσφατα, και η πολιτιστική -και άρα πολιτική- υπανάπτυξη και καθυστέρηση που μας χαρακτηρίζει (και οδηγεί σε καθρεφτάκια και χάντρες) δεν αποτελούν δικό μας έργο. 

Ευθύνη βέβαια υπάρχει και είναι μεγάλη. 

Και η - δική μας - ευθύνη βρίσκεται στο βαθμό που αποδεχόμαστε και ενστερνιζόμαστε ανώριμα και άκριτα αυτές τις ιδεολογικές επιχειρήσεις, παραρτηματοποιήσεις και μεταφυτεύσεις, μέσω των οποίων ελεγχόμαστε και παραμένουμε διανοητικά καθυστερήμενοι και πολιτιστικά - και άρα πολιτικά - υπανάπτυκτοι.

Όποτε συνέφερε τα συμμαχικά και εταιρικά εν χριστώ, Ευρώπη και δύση αδέρφια (απέναντι στα οποία κανένα ένστικτο αυτοσυντήρησης δεν έχουμε αναπτύξει ή/και δεν διαθέτουμε, παρά μονάχα αντιδραστικότητα), ήμασταν Ρωμαίοι (πολεμικά,  υποτιμητικά). 

Μετά γίναμε Γραικοί (επίσης, προκειμένου να γινει οικειοποίηση του όρου). 
Μετά γίναμε Έλληνες (Νεο Γραικοί γι'αυτούς, πάλι τα ιδια). 

Μας έχουν κάνει κουδούνι και μας παίζουν πέρα - δώθε στα δάχτυλα, πότε με την όνομασία μας και με το αν είμαστε «αρχαιοέλληνες» ή «βυζαντίνοί» (ή μη αρκετά«ευρωπαίοι» ή απλά τίποτα!), πότε με το ημερολόγιο και το γλωσσικό (παλαιότερα) ή γενικότερα με τη γλώσσα και τη γραφή[-], πότε με το πολίτευμα, πότε με τον «εξευρωπαϊσμό», την ιδεολογία περί «βαλκανιότητας» και τη «δυτικοποίηση» ή με το «Η Ευρώπη είναι η ταυτότητα μας» και το «Ανήκομεν εις την Δύσιν»(η ανηκολογία/πουτανολογία ως εθνικό δόγμα), πότε με το«πρώτον κράτος, το πρώτον έθνος -που θα έφερνε τα φώτα- εν τη Ανατολή» (ποιά φώτα; αυτά που δεν υπήρχαν πριν από το 1750;)και πότε με το «Τουλάχιστον, η Ελλάδα αν καεί, να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη».

Πως να μην δημιουργηθούν παθογένειες, στρεβλώσεις και

δυσμορφίες; 
Πως να μην υπάρξει απώλεια πολιτικής κρίσης και

αξιοπιστίας, κυριαρχίας και σεβασμού, ευθυκρισίας και αυτονομίας;

Πως να μην υπάρξουν μπλοκαρισμένες και αλλοιωμένες

ταυτότητες; (μπορεί δίχως -ισχυρά θεμελιωμένη- ταυτότητα να

υπάρξει αίσθηση συμφέροντος;). 
Πως να μην επικρατήσει

παραμυθίαση με τέτοια επίπεδα, μεθόδους και μεγέθη χειραγώγησης; (με διάρκεια και βάθος χρόνου μάλιστα). 

Πως να αντέξει ένας λαός και να μην γίνει πολιτιστικά -και άρα πολιτικά υπανάπτυκτος και καθυστερημένος; Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν πολλοί λαοί στον πλανήτη που να έχουν δεχτεί τέτοια επίπεδα χειραγώγησης. Δεν γνωρίζω. Πραγματικά.

Ας ασχοληθούμε τώρα με τα καθρεφτάκια του Μακρόν της «αδελφής-χώρας Γαλλίας». 

Αναμένουμε να μας μιλήσει και αυτός για την «αρχαία Ελλάδα», όπως και ο Ομπάμα που ήρθε και μας μίλησε για τον Περικλή, ο οποίος βρίσκεται στο άλλο άκρο π.χ από τον Φραγκλίνο (και ο Αριστοτέλης βρίσκεται στον αντίποδα του. 

Θα είχε πλάκα να βάζαμε σε ένα τραπέζι τον Αριστοτελη και τον Φραγκλίνο να συνομιλήσουν για το χρήμα και τον τόκο). 

Έχουν αλλοιώσει, έχουν στρεβλώσει και οικειοποιηθεί όλες τις έννοιες και τα νοήματα, τα πάντα. 

Βλέπετε η αρχαία ελληνική φιλοσοφία πήρε τα μπογαλάκια της από την Ιωνία της Μικράς Ασίας και ως

πλάνητας ή νομαδο - τουρίστας, μετά από δύο και πλέον χιλιετίες, μετακόμισε στο Παρίσι και το Λονδίνο και αργότερα, κατ'όπιν, στον Ατλαντικό και την Ουάσινγκτον (και έγινε «Δύση»). 

Μιλάμε για αστεία πράγματα που αποτελούν ιστορία των ιδεών, φιλοσοφία της ιστορίας και επίσημη ιστοριογραφία.

                                Σημειώσεις - Επισημάνσεις - Παρατηρήσεις

[*] Το βιντεο είναι για τα 130 περίπου έτη ιστορικών και 95 διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών. 

Σε αυτο αναφέρονται δύο περιστατικά με χρονική απόσταση ενός περίπου αιώνα μεταξύ τους (το ένα στην Ιαπωνία το 1890, το οποίο θεωρείται και ιδρυτικό θεμέλιο των φιλικών σχέσεων Τουρκίας και Ιαπωνίας και το άλλο στο Ιράν το 1985). 

Σε αυτά τα δύο περιστατικά, βασίστηκε ταινία (όχι τουρκική, όπως αυτές που βγάζουν τη τελευταία δεκαπενταετία οι Τούρκοι), Ιαπωνο Τουρκική συμπαραγωγή με Ιάπωνα σκηνοθέτη και μεικτό cast and crew. Δεν πειράζει, θα σκεφτεί ο κλασικός, ο (ευρω)μαλ... ο «Έλληνας» (βλ. ελλαδίτης), άσε τους αυτούς να έχουν σχέσεις με την «Ανατολή» και εμείς να έχουμε με την «Ευρώπη». 

Και αυτή η άποψη εσφαλμένη είναι (δες όσα γράψαμε προηγουμένως: 
Γάλλο/Φράγκο - Οθωμανική Συμμαχία κ.λπ). 

Σε εμάς, η πολιτική τάξη παρέδωσε μια χώρα που στην αυγή του 21ου ή νέου ιστορικού αιώνα, δεν έχει σχέσεις ή έχει μηδενικές σχέσεις με Ιαπωνία και Ινδία (τρίτη και τέταρτη οικονομία στον πλανήτη - PPP). Σε άλλο βίντεο, από το ίδιο κανάλι (της Ιαπωνικής Προεδρίας), η Ιαπωνία ασχολείται με την Ινδία. 

Μετά από τους Ισραηλινούς, τους Τούρκους, τους Κινέζους και τους Αμερικανούς, και οι Ολλανδοί και οι Ιάπωνες έχουν μολυνθεί από την ιδελογία του «τριτοκοσμισμού» (ευτυχώς που η ελλαδική - ψυχροπολεμική - ιδεολογία παραμένει ακλόνητη και κρατάει ψηλά το λάβαρο του «πρώτου κόσμου» και της «δύσης». 

Αν δεν υπήρχε αυτή, ο «πρώτος κόσμος» και η «δύση» θα έπεφτε στο χάος. Απατεώνες και σαλτιμπάγκοι). 

Τα πράγματα αυτά μπορεί να μην γίνονται κατανοητά και να φαίνονται παράξενα σε ορισμένους τώρα, θα γίνουν όμως κατανοητά στο μέλλον. 

«Παγκοσμιοποίηση» δεν έιναι μονάχα ο φουτουρισμός με εξελικτική σως και ο transhumanism, με τους οποίους σας κάνουν τα μυαλά πολτό και διαμορφώνουν το φαντασιακό σας (προσπαθώντας να δημιουργήσουν έναν νέο παγκόσμιο μύθο που θα αποτελέσει θεμέλιο οικοδόμησης και νομιμοποίησης πολιτικών και θεσμών).

[-] Σύμφυρση ελληνικού-λατινικού αλφαβήτου ή αντικατάσταση του πρώτου από το δεύτερο (δηλαδή ελλαδικός κεμαλισμός. Αυτό συνδέεται με την «ανηκολογία»).

                                                                 Παρατήρηση

Και δεν υπάρχουν άνθρωποι στο παράρτημα, δύο αιώνες μετά από την ίδρυση του, να ασχοληθούν με αυτά τα πράγματα προκειμένου να πατήσουμε κάποια στιγμή στα πόδια μας. Ομερτά.

Αντιδυτικισμός! Αντιευρωπαϊσμός! Θα πούν ορισμένοι. 
Τι «αντιδυτικισμός» και «αντιευρωπαϊσμός» που με αυτά και με αυτά η χώρα έχει μπλεχτεί-αυτοπαγιδευτεί, σαν σε ιστό αράχνης, και την κάνουν πλάκα ή την έχουν μεταβάλλει σε μπαλάκι του πίνγκ πονγκ. 

Εθνοκεντρισμός! Εθνοκεντρισμός! Θα φωνάξουν οι ευρωκεντριστές (!!!). Χαμογελώ. 

Αχ, Ελλάδα, να δούμε πόσο ακόμη θα σου πουλάνε την παραμύθα του ευρωκεντρισμού. 

Σε έχουν κλεισμένη σε αυτόν τον ιδεολογικό κλίβανο, αφήνωντας σε να λιώνεις και να ρευστοποιείσαι σιγά σιγά. 

Πέταξες, έχασες το πρώτο τέταρτο - αν όχι το πρώτο μισό - του νέου παγκόσμιου αιώνα, του πλέον σημαντικού στην ιστορία των ανθρώπων, έτσι για την πλάκα και δεν τρέχει τίποτα. 

Δύο αιώνες από την ίδρυση σου, ένα παράρτημα αποικιοποιημένο και εξαρτημένο μέχρι το μεδούλι, ένα ασπόνδυλο κράτος-πελάτης μαϊντανός.

 Δίχως ταυτότητα (είπαμε η ταυτότητα μας είναι η Ευρώπη), δίχως στρατηγική, δίχως ηγεμονική ιδεολογία, δίχως προσανατολισμό, δίχως όραμα και προοπτική (ο αιώνας στον οποίο εισερχόμαστε είναι μεγάλος και σπουδαίος). 

Τα κράτη-πελάτες παραρτήματα-μαϊντανοί δεν πρόκειται να επιβιωσουν στον νέο παγκόσμιο αιώνα ή εάν επιβιώσουν -πράγμα δύσκολο εώς απίθανο- θα φυτοζωούν. 

Η «Ελλάς», για μια ακόμη φορά, δείχνει το δρόμο.

                                                                        Επισήμανση

Καθόλου παράξενο φυσικά που στην «ευρώ»κατασκευασμένη αυτή έννοια της «αρχαίας Ελλάδας», η ελληνική ιστορία ουσιαστικά συρρικνώνεται σε δύο-τρείς περίπου αιώνες αθηνοκεντρισμού (γειά σου Cornelius με τις χάντρες σου). 

Με τα ζόρια έχουμε και Αλεξάντερ Δι Γκρείτ ή Αλεξάντρ Λε Γκράντ. 

Ανέκαθεν αυτός ο Τιτάνας, ο Αλέξανδρος, χάλαγε λίγο τη συνταγή, τα σχέδια, το αφήγημα, την ιστορική εξέλιξη και αυτή των ιδεών, τις γενεαλογίες, τις ιστοριογραφίες και γενικότερα ήταν επικίνδυνος αλλά συνάμα και αναγκαίο κακό (ένα Μακεδονικό κράτος θα έλυνε πολλά προβλήματα των ανθρώπων αυτών). 

Φυσικά υπήρχαν και πόλεις που έχρηζαν υποβάθμισης χάριν της Αθήνας, όπως π.χ οι Συρακούσες (η Σπάρτη χρειάζεται για τη «διπολικότητα», λες και η Κόρινθος, η Σάμος ή η Αλικαρνασσός ήταν της πλάκας ή) και η Μίλητος (η οποία εξακτινώθηκε από την Οδησσό και τη Σινώπη στον Εύξεινο Πόντο μέχρι τη Ναύκρατις στο Νείλο και τη Μεσόγειο - η δε εξαφανισμένη Φώκαια θα ιδρύσει τη Μασσαλία και κατόπιν τη Νίκαια και το Ημεροσκοπείον/Αρτεμίσιον).

Η «ιστορική πραγματικότητα» του Αριστοτέλη είναι ο Αλέξανδρος (σε χρόνο ενεστώτα για εκείνους τους ανθρώπους).

Η θεωρία  «τουΑριστοτέλη», είναι οι θεολόγοι που «τον συνεχίζουν» ανακαλύπτοντας τον 1500 χρόνια μετά το θάνατο του... (και οι φιλόσόφοι 2100 χρόνια μετά). 

Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως ο Χέγκελ ή/και ο Κάντ επηρέασαν και διαμόφωσαν περισσότερο τα ιστορικά, κοινωνικά και ανθρώπινα πράγματα, από τον Ναπολέοντα ή/και τον Μπίσμαρκ. 

Είναι μια παράδοση αυτήβλέπετε στην «Ευρώπη» και τη «Δύση». 

Δεν υπήρχε όμως πάντα.

                       € « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €
      .~`~.  .~`~.           ****              .~`~..~`~.

                       € « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €