€ « » ●► $
▲▼◄► € € $$ € € ◄ ►▲▼► ◄● « » €
- 07/27/17--09:13: _Σχολιασμοί.
- 07/27/17--09:17: _Ανθρωποποίηση.
- 07/31/17--03:47: _Σχολιασμοί.
- 07/31/17--04:03: _`~.
- 08/10/17--07:58: _Σχολιασμοί (I).
- 08/10/17--07:58: _Σχολιασμός (II).
- 08/10/17--07:59: _Σχολιασμοί (III).
- 08/10/17--08:06: _Ανθρωποποίηση.
- 08/12/17--06:33: _Δύο Σχόλια (Η.Π.Α, ...
- 08/12/17--06:35: _12 Αυγούστου 2017 (...
- 08/12/17--06:39: _Ανθρωποποίηση.
- 08/15/17--08:37: _Σχολιασμός.
- 08/15/17--09:07: _Ανθρωποποίηση.
- 08/16/17--13:18: _16 Αυγούστου 2017.
- 08/16/17--15:11: _Ανθρωποποίηση.
- 08/19/17--10:43: _Σχολιασμός.
- 08/19/17--10:48: _Δύο Σχόλια.
- 08/19/17--10:53: _19 Αυγούστου.
- 08/19/17--11:22: _Ανθρωποποίηση.
- 08/20/17--11:04: _20 Αυγούστου 2017.
€ « » ●► $
▲▼◄► € € $$ € € ◄ ►▲▼► ◄● « » €
I
23 Ιουλίου στις 7:02 μ.μ.
Σε συζήτηση που είχε βρετανός ιστορικός με αμερικανούς πεζοναύτες στο Quantico [1], οι οποίοι
είχαν περάσει από τα μέτωπα του Ιράκ και του Αφγανιστάν, άκουσε τα εξής από έναν έμπειρο υπολοχαγό:
όταν έφυγα την περασμένη εβδομάδα, το αστείο που κυκλοφορούσε στους ντόπιους ήταν [2]
όταν έφυγα την περασμένη εβδομάδα, το αστείο που κυκλοφορούσε στους ντόπιους ήταν [2]
Οι Αμερικανοί έχουν τα ρολογία, εμείς όμως έχουμε το χρόνο
Ο σκληροτράχηλος Αμερικανός στρατιωτικός, παρατήρησε ο ιστορικός, φάνηκε να κλονίζεται αναφέροντας τη φράση.
Σημειώσεις
[1] Marine Corps Base Quantico
[2] Ειπώθηκε από Παστούν-Pashtun.
Η όλη συζήτηση είχε να κάνει με το κατά πόσο μπορείς να μεταφέρεις σε μια δημοκρατία την αίσθηση πως ο σκοπός των στρατιωτικών επιχειρήσεων-παρεμβάσεων των Η.Π.Α, όσο καλά δικαιολογημένος και αν είναι σε επίπεδο ηθικής και από απόψεως αντιτρομοκρατικής ή σταθεροποίησης συνόρων, απλά δεν πρόκειται να λειτουργήσει, να επιτευχθεί.
II
26 Ιουλίου 2017 9:04 μ.μ.
Που είναι το παράξενο;
Either you’re
going to show respect for our
sovereign rights,
you’re going to be partners,
friends and allies
on just and equal terms, or
you’re going to
get a response to every act of
disrespect.
Που είναι το παράξενο;
The West wants
Turkey to bring about their
demands no
questions asked... I am sorry to
say that Turkey no
longer exists.
INTERESTING FOR
YOU Που είναι το παράξενο;
If we can’t get
what we want from America,
we have to look
elsewhere.
Που είναι το παράξενο;
Ασφαλώς το ερώτημα “που είναι το παράξενο;” αποκτά ρητορικό νόημα σε μια χώρα που έχει δομηθεί κατάτέτοιο τρόπο ώστε τα προηγούμενα να... παράξενα.
Οι «δικοί μας», θέλουν μια Τουρκία που να τους
μοιάζει.
Υποτακτική, εξαρτημένη-δέσμια, φοβική, εθελόδουλη.
Που θα ασχολείται με το επιτόκιο της εξόδου στις
αγορές (μιας και δεν θα μπορεί να ασχοληθεί με τίποτα ουσιώδες, καθώς θα είναι πλήρως δεσμευμένη, ελεγχόμενη και υποταγμένη).
Που θα θεωρεί τον εξωτερικό «ανταγωνιστή» ως φίλο και «τον λαό» ως εσωτερικο εχθρό.
Θέλουν μια Τουρκία της εξωτερικά ελεγχόμενης υποτίμησης και χρεοκοπίας και της εξωτερικά καθοδηγούμενης, ελεγχόμενης και εξαρτημένης ανάπτυξης.
Τους «δικούς μας», δεν τους ενοχλει η Τουρκία per se ή από απόψεως εθνικών συμφερόντων, αλλά η Τουρκία που τους εκθέτει και τους κάνει να φαίνονται λίγοι, υποτακτικοί, μικροί και δούλοι (γι'αυτό και θέλουν να την κάνουν σαν τα μούτρα τους).
Θέλουν μια Τουρκία που να λέει ναι (σε όλα) επειδή αυτοί δεν μπορούν να πουν όχι (σε τίποτε).
Μια Τουρκία που θα σκύβει μαζί τους για να μην φαίνεται πόσο σκύβουν οι ίδιοι
(προκειμένου να μην φαίνεται η διαφορά).
Δεν εχθρεύονται «την» Τουρκία.
Την θέλουν στο ίδιο κρεβάτι, μαζί τους, ως αδελφή πόρνη υπό κοινό νταβατζή.
Την θέλουν στο ίδιο κρεβάτι, μαζί τους, ως αδελφή πόρνη υπό κοινό νταβατζή.
Θέλουν μια Τουρκία που να τους μοιάζει για να μην βγάζουν μάτι οι εκδουλεύσεις που κάνουν και να
μην είναι εξόφθαλμη η δουλικότητα και η εκπόρνευση τους (προκειμένου τα αμέσως προηγούμενα να αποτελούν κανονικότητα και να παρουσιάζονται ως το φυσιολογικό και το πρέπον).
Δεν τους ενοχλεί η Τουρκία ως εξωτερική απειλή ή κίνδυνος, αλλά ως παράγοντας που τους εκθέτει, τους απονομιμοποιεί και τους εξευτελίζει στο εσωτερικό.
Σημείωση
Βέβαια, όσα αναφέρονται εντός εισαγωγικών, τα παραθέτει το bloomberg. Μέχρι στιγμής, επίσημη
(θεσμική) πηγή δεν έχω βρει.
III
24 Ιουλίου στις 5:10 μ.μ.
Από τον εμφύλιο πόλεμο μέχρι και το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αντιμετώπισαν εξωτερικούς κινδύνους.
Από το 1860 μέχρι το 1914, η οικονομία τους χαρακτηρίστηκε από υψηλή παραγωγικότητα στη γεωργία, άφθονες πρώτες ύλες και χρηματοοικονομικές εισροές, ενώ παράλληλα υπήρξαν τεχνολογικές εξελίξεις σε διαφόρους βιομηχανικούς κλάδους.
Πριν από την έναρξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, η οικονομία και η βιομηχανική παραγωγή των Η.Π.Α ήταν μεγαλύτερη ή περίπου ίση με το σύνολο των (τριών) μεγάλύτερων ευρωπαϊκών εθνών.
Το 1945, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν το μόνο άξιο λόγου βιομηχανικό έθνος που έμεινε ανέπαφο από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, με αναβαθμισμένες και όχι κατεστραμμένες υποδομές, απόλυτο τεχνολογικό προβάδισμα, στρατιωτική υπεροχή, κοινωνική συνοχή και δημογραφικό σφρίγος, ενώ κατείχε θέση στρατηγικής, ηγέτιδας δύναμης στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Από το 1960 και ύστερα, σταδιακά, το μερίδιο των Η.Π.Α στους τομείς του εμπορίου και της παραγωγής άρχιζει να μειώνεται, με το «Δόγμα Νίξον» το 1971 έχουμε την κατάρρευση της παγκόσμιας αμερικανικής οικονομικής ηγεμονίας, ενώ μέχρι το 1980 η Ιαπωνία θα ξεπεράσει
τις Η.Π.Α στον κλάδο της αυτοκινητοβιομηχανίας, παρά όμως τις αμερικανικές προσπάθειες (θα ξανάπεράσουν την Ιαπωνία) το μερίδιο των Η.Π.Α επί της παγκόσμιας παραγωγής στο συγκεκριμένο κλάδο θα πέσει από το 55- 50% το 1960 στο 25-20% το 1980 (για να καταλήξει περίπου στο 15-10% σήμερα, πίσω από την Κίνα).
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, και κυρίως κατά τη δεκαετία του 1980 παρατηρείται απώλεια ανταγωνιστικότητας της αμερικανικής βιομηχανίας, φαινόμενα outsourcing (εξωπορισμού ή εξωτερικής ανάθεσης) και μετεγκατάστάσης ολόκληρων τμημάτων παραγωγής σε εξω-εθνική/εδαφική βάση, μείωση στις εξαγωγές αγροτικών προϊόντων, ισοζύγιο
-εξωτερικώνπληρωμών που ελάχιστα θυμίζει τις περασμένες δεκαετίες, σταδιακή υπερχρέωση των Η.Π.Α και εξάρτηση της χρηματοδότησης της χώρας από ξένους πιστωτές.
Μέσα σε λίγα χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες μεταβλήθηκαν από το μεγαλύτερο πιστωτή σε παγκόσμια κλίμακα στο μεγαλύτερο έθνος οφειλέτη.
Παράλληλα με όλα τα προηγούμενα και την απώλεια ισχύος, νομιμοποίησης και επιρροής σε παγκόσμια κλίμακα, η αύξηση με γοργούς ρυθμούς του δημόσιου ομοσπονδιακού
χρέους θα οδηγήσει-καταλήξει σε
νομοθετική εμπλοκή, πολιτική παράλυση και αναστολή της λειτουργίας της αμερικανικής κυβέρνησης για περίπου ένα μήνα στις 30 Σεπτεμβρίου 2013.
Τα προηγούμενα, οι περιγραφές της δεύτερης παραγράφου, αποτελούν χαρακτηριστικό-τυπικό μοτίβο παρακμάζουσας ηγεμονικής δύναμης.
[-] Δεν τίθεται ζήτημα αντιστροφής παρα μόνο διαχείρισης αυτής της κατάστασης - εξέλιξης.
Μην σκέφτεστε όμως με όρους «αντικατάστασης».
Κάτι τέτοιο προϋποθέτει πως το παίγνιο, η δομή και το σύστημα παραμένουν απολύτως ίδια.
[-] Φυσικά, όσα περιγράφονται δεν είναι άσχετα με την αυτοκρατορική υπερεπέκταση και την διεύρυνση των στρατηγικών δεσμεύσεων που προκύπτουν από αυτήν, η οποία οδηγεί σε αύξηση των στρατιωτικών δαπανών που τελικά επιβαρύνουν την οικονομική βάση μιας χώρας και προκαλούν τη μακροπρόθεσμη παρακμή της (η οποία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, κινείται παράλληλα με το «σκοροφάγωμα» ή την απίσχναση της εθνικής εδαφικής της βάσης σε διάφορα επίπεδα -παραγωγικό, δημογραφικό, οικονομικό κ.λπ- και καταλήγει σε κινεζική, μεξικανική και ιαπωνική πλημμυρίδα προϊόντων, ανθρώπων, αυτοκινήτων κ.λπ).
[-] Και κάπως έτσι βέβαια, σταδιακά, βρίσκεσαι χωρίς προϊόντα, ανθρώπους-παιδιά κ.λπ να κάνεις κοσμικές προσευχές και εκκοσμικευμένα τάματα στο μόνο πράγμα που σου έχει απομείνει: στη «τεχνολογική καινοτομία» και στο να γίνεις TransFormer/Human και RoboHomo.
Η δε σταδιακή τεχνολογική ανάπτυξη των λεγόμενων αναδυόμενων παράλληλα με το ισχυρότερό παραγωγικό, βιομηχανικό και οικονομικό κέντρο του πλανήτη, το οποίο βρίσκεται στην Ανατολική Ασία (τρίγωνο-περιοχή Κίνας, Κορέας και Ιαπωνίας), θα σχετικοποίησει το αναμφισβήτητο τεχνολογικό σου πλεονέκτημα, ενώ η αντιστροφή στη ροή των επιστημόνων που παρατηρείται από τη δεκαετία του 2000 και ύστερα προς τις αναδυόμενες χώρες καταγωγής, θα λειτουργήσει παράλληλα με την τάση αναζήτησης και επιδίωξης εύκολου, γρήγορου και υψηλού κέρδους που κατευθύνει ανθρώπους προς μη τεχνολογικούς τομείς όπως μάρκετινγκ, δημόσιες σχέσεις, διοίκηση επιχειρήσεων, μάνατζμεντ, χρηματοοικονομικά και όλους αυτούς τους οικονομίστικους και διαχειριστικούς κλάδους εύκολου
και γρήγορου πλουτισμού, και θα οδηγησει στην αποδυνάμωση και εκπτώχευση του τεχνολογικού και ακαδημαϊκού-πνευματικού δυναμικού της χώρας σου που θα χαρακτηριζεται από καθυστέρηση σε γνώση και στοιχειώδεις δεξιότητες (θα οδηγήσει δηλαδή σε ένα κύμα «αμορφωσιάς» ή μη καλλιέργειας από «εκπαιδευμένους» πτυχιούχους «τσουρουκάδες» και εκλεπτυσμένους «χειραγωγούς») και τελικά, σε βάθος χρόνου, θα σου στερήσει τα όποια «ποιοτικά» χαρακτηριστικά, πλεονεκτήματα και στοιχεία διαθέτεις.
Επισημάνσεις
[-] Μιλώντας σε ένα διαφορετικό πλαίσιο, η λεγόμενη παραγωγική βάση, ο προϋπολογισμός - απολογισμός - ισολογισμός και η υψηλής ποιότητας άρτια και λειτουργική διακυβέρνηση, παραδοσιακά αποτελούν τρία βασικά στοιχεία-θεμέλια για ένα κράτος.
Τα προηγούμενα, στοιχεία όλα της εσωτερικής-domestic πολιτικής, εξασφαλίζουν και αποτελούν θεμέλια για ένα υγιές κράτος, δεν αρκούν όμως για να καθορίσουν την πορεία και την εξέλιξη του σε διεθνή κλίμακα (υπάρχει πλειάδα άλλων παραγόντων στις οποίες δεν θα επεκταθούμε εδώ).
Για να φτάσουν στην ευνοϊκή γι' αυτές κατάσταση να μην αντιμετωπίζουν εξωτερικές απειλές, οι Ηνωμένες Πολιτείες, μια χώρα-ιδεολογία δίχως αποικιοκρατικό παρελθόν να τις βαρύνει διεθνώςαλλά με αυτοκρατορικά-ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, οριοθέτησαν και επιβεβαίωσαν από αρκετά νωρίς τη κυριαρχία και την επιρροή τους επί της ηπείρου στην οποία βρισκονται γεωγραφικά τοοθετημένες με το
αντιαποικιοκρατικό/ευρωπαϊκό Δόγμα Μονρόε (Monroe Doctrine), το 1823.
Το 1820 οι Ηνωμένες Πολιτείες
είχαν περίπου δέκα εκατομμύρια πληθυσμό (πολύ μικρότερο από Γαλλία, Ρωσσία, Γερμανία και Ηνωμένο Βασίλειο), η οικονομία τους και η παραγωγική τους βάση δεν μπορούσε να συγκριθεί με καμία αποικιακή ευρωπαϊκή αυτοκρατορική δύναμη (και μικρότερο Α.Ε.Π από όλους), ενώ δεν είχαν ούτε κατά διάνοια την εμπειρία στον
τόμεα της διακυβέρνησης που είχε π.χ το Ηνωμένο Βασίλειο.
Όμως το 1823 τίθενται οι βάσεις για την εμφάνιση των Η.Π.Α ως μεγάλης δύναμης στο διεθνές προσκήνιο, το 1918.
[-] Η έντονη κομματική πόλωση που οδήγησε στην πολιτική παράλυση του 2013 μπορεί να θεωρηθεί ως ένα συμβολικό εσωτερικό (domestic) σημείο ολοκλήρωσης της Αμερικανικής Ηγεμονικής Περιόδου (υπάρχουν και άλλα, είτε από το εξωτερικό είτε από το εσωτερικό).
Η πόλωση, οι εντάσεις ή/και οι αντιφάσεις δεν φανερώνουν απαραίτητα κάτι «αρνητικό» ούτε οδηγούν οπωσδήποτε σε «αδυναμία» (η Γαλλία και οι Η.Π.Α αναδύονται και βγαίνουν ενισχυμένες και αναβαθμισμένες ως διεθνείς παίκτες μέσα από τους εμφυλίους πολέμους και τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις), όταν όμως η πόλωση και οι αντιφάσεις οδηγούν σε καθήλωση και παράλυση, τότε... (φανερώνονται άλλες πτυχές και τα συμπεράσματα που προκύπτουν είναι συγκεκριμένα).
IV
Οι Βαυαρο Ούννοι των Αθηνών, αν συνεχίσουν τις περί«διαφωτισμού», «ευρώπης» και λοιπές σαχλαμάρες, θαπρέπει να γνωρίζουν πως η ιδεολογία αυτή(εξευρωπαϊσμός και εκπολιτισμός της ευρωκοκέτας) δεν χωρίζει την ελλάδα σε επίπεδο ιδεολογικό
(«αριστεράδεξιά») αλλά την οδηγεί σε πολυδιάσπαση μεγεωγραφικά-πολιτισμικά κριτήρια και στη βάση τηςσχέσης κέντρου - περιφερειών. Η Κρήτη και η Μακεδονίαπ.χ, μόνον «εθν(ικ)όλαϊκιστικές» μπορούν να είναι (μεβάση το τρέχον δίπολο-ιδεολόγημα).
Αν κάτι τέτοιο δεν το γουστάρει η αθηναϊκή τάξη-κάστα του Δουκάτου των Αθηνών (και η ελίτ της), μπορεί να αυτονομηθεί και να πάει στην ευχή του Θεού και της Παναγίας (μπορεί π.χ, να μετακομίσει στον Ρήνο).
Δίχως όμως τα ενεργειακάαποθέματα και τη στρατηγική θέση της Κρήτης, τον αγροτικό πυρήνα της Θεσσαλίας ή την ενδοχώρα της Θεσσαλονίκης-Μακεδονίας και τον άξονα της Εγνατίας ή/
και Θράκης-ανατολικού Αιγαίου (δίχως να παρασιτεί επ' αυτών) κ.λπ.
Δίχως τα προηγούμενα, το
Δουκάτο Κρατίδιο των Αθηνών, θα καταλήξει να κάνει εμπόριο με
την Αίγινα (φιστίκια Αιγίνης) και την Κόρινθο (καϊσιά
και σουλτανίνα).
Η Αθήνα, αυτή η τερατόμορφη μαύρη τρύπα που ρουφάει τα πάντα, δίνει τον νυν υπέρ πάντων
αγώνα, καταστρέφοντας, ξεζουμίζοντας και απομυζώντας τη χώρα και τις ιστορικές της περιφέρειες, στην προσπάθεια της να μεταβληθεί σε μια globalised MegaCity
(πάνω στις πλάτες των περιφερειών και αφού δεν κατάφερε, εδώ και δύο αιώνες, να φέρει εις πέρας το αυτονόητο έργο της περιφερειακής ολοκλήρωσης της χώρας).
Ο παρασιτικός οργανισμός-μηχανισμός των Αθηνών που αλέθει τα πάντα δημιουργεί τα προβλήματα
στην Ελλάδα και όχι οι ιστορικές περιφέρειες της χώρας ( τελευταία περίπτωση ηπροσφυγομεταναστευτικήμετακύλιση βαρών από την Ε.Ε των 500 εκατομμυρίων σε 5-10 νησιά του ανατολικού Αιγαίου των δεκάδων χιλιάδων - για της Ευρώπης την Πίστη την Αγία και της
Ευρωπαϊκής Πατρίδος την Ελευθερία.
Και προκειμένου η«Ευρώπη» να μην ρηγματωθεί).
Γι'αυτό, το
Δουκάτο Κρατίδιο των Αθηνών με τα κόμματά; του (όλα τα κόμματα, «αριστερά και δεξιά», αθηναϊκά είναι), ας χαμηλώσει λίγο την ευρω μπάλα (αγαπημένο σπόρ της αθηναϊκής αστολουμπεναρίας) και ας μην διεξάγει οικονομικό, ιδεολογικό και πολιτισμικό πόλεμο εναντίον των ιστορικών περιφερειών της χώρας.
Η σημερινή Αθήνα δεν είναι Ελλάδα (ούτε η Ελλάδα).
.~`~.
07/31/17--03:47: Σχολιασμοί.
Ι
9 Ιουλίου
Οι διεθνείς σχέσεις και διακρατικές επαφές, οι
μεταβολές, οι εξελίξεις και οι συσχετισμοί σε παγκόσμια κλίμακα,
δεν καθορίζονται και δεν διαμορφώνονται από το «που θα ήθελες να ζεις».
Το κατα κεφαλήν Α.Ε.Π της Νορβηγίας μπορεί να είναι υψηλότατο, αλλά στο εσωτερικό των Η.Π.Α γίνεται μάχη για το αν θα προσεταιριστούν τη Ρωσσία προκειμένου μαζί με την «τριτοκοσμική» Ινδία να στριμώξουν ή να «περιορίσουν» την Κίνα (ή/και θα εξισορροπήσουν τη Γερμανία), όχι για τη Νορβηγία.
Μπορεί να αγαπάς και να θαυμάζεις το Λονδίνο ή/και το Sephardic music:
La Roza enorese
Παρίσι, αλλά η διώρυγα του Σουέζ αποτελεί κόμβο τεράστιας στρατηγικής σημασίας για το παγκόσμιο εμπόριο και όχι τα Στενά της Μάγχης (η σημασία του English Channel είναι τοπική, σε σχέση με του Suez).
Μπορεί να έχει εξαιρετική «ποιότητα ζωής» και εσύ «να θες να ζεις» στη Δανία, αλλά για το Ιράν κονταροχτυπιούνται και κάνουν αγώνα οι Αμερικανοί, οι Ρώσσοι και οι Κινέζοι, όχι για την καθ'όλα σεβαστή
Δανία κ.ο.κ.
Σημείωση
Το που «θα ήθελες να ζεις» είναι σεβαστό αλλά αδιάφορο σε ό,τι αφορά τις διεθνείς σχέσεις και διακρατικές συμφωνίες και επαφές.
Και μάλλον δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από μια ακόμη λαϊκιστικη προσπάθεια διαμόρφωσης «κοινής γνώμης» που αναμειγνύει «εξευρωπαϊσμό» και «επιθυμία» στα πλαίσια μιας εξατομίκευμένης ψυχολογικοποίησης, δηλαδή μια προσπάθεια «ηλιθιοποίησης», των διεθνών σχέσεων.
9 Ιουλίου
ΙΙ
22 Ιουλίου.
Το λεγόμενο «Ευρωπαϊκό Project» και η Ευρωπαϊκή Ένωση σχετίζεται περισσότερο με αυτοκρατορικές φιλοδοξίες και αποικιακού χαρακτήρα διαδικασίες,
απ'ό,τι ισχυρίζεται ή θέλει να παρουσιάζει η κυρίαρχη αφήγηση, ερμηνεία και ιστοριογραφία περί ειρήνης, ευημερίας, συνεργασίας κ.λπ.
Αυτή η διάσταση, μεταξύ των δύο, η οποία οδηγεί στην εξέταση διαφορετικών πεδίων και παράγει διαφορετικές ερμηνείες για τη διαδικασία της λεγόμενης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ίσως να έχει αναδειχθεί περισότερο από οποιοδήποτε άλλο μέρος στο ελληνόγλωσσο διαδίκτυο, από αυτήν εδώ τη σελίδα (στο αγγλόγλωσσο ασφαλώς τα πράγματα είναι πιο προωθημένα).
Μελλοντικά, το πιθανότερο είναι πως θα συσχετιστεί ακόμη πιο έντονα και περισσότερο άμεσα το παρελθόν και οι κινητήριες δυνάμεις της διαδικασίας
που ονομάστηκε ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ή γενικότερα του «Ευρωπαϊκού Project», με τις εξω-ευρωπαϊκές εξελίξεις και μεταβολές αποικιακού, αυτοκρατορικού και γεωπολιτικού χαρακτήρα, και θα φωτιστούν περισσότερο οι πλευρές που συνδέουν τις διαδικασίες «ευρωπαϊκής» ολοκλήρωσης/ενοποίησης και (από)αποικιοποίησης/ αυτοκρατορικοποίησης [*].
Το λιγότερο, θα εξισορροπηθεί η επιλεκτική, μονόπλευρη και κυρίαρχη ερμηνεία του παρελθόντος της Ε.Ε.
Μέχρι τότε, όπως συμβαίνει και με άλλες θεματικές, θα υπάρχει κάποιας μορφής διανοητική και αναλυτική «μοναξιά».
Σημείωση
[*] Η κυρίαρχη θέση κατ'ουσίαν δημιουργεί μια τομή ή ένα σπάσιμο (μια ασυνέχεια) που αποσυνδέει αυτές τις δύο διαδικασίες μεταξύ τους, κατασκευάζοντας ένα μύθο (ο όρος δεν αναφέρεται υποτιμητικά) επί του οποίου εδράζονται η κυρίαρχη αφήγηση, ερμηνεία, ιστοριογραφία (περί ειρήνης, διδαγμάτων, ευημερίας, συνεργασίας κ.λπ) και εγκαθιδρύονται θεσμοί, και μέσω του οποίου τροφοδοτείται η διαδικασία της λεγόμενης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ή το «Ευρωπαϊκό Project».
[-] Ο μύθος μπορεί να ενισχύσει ή να υπερβεί εγκαθιδρυμένους θεσμούς, να αποκαθάρει το παρελθον (οδηγώντας π.χ σε μια νεα περίοδο αγνότητας), να βοηθήσει στη θεμελίωση μιας εξειδανικευμένης «ευρωπαϊκής» ταυτότητας (που βασίζεται σε ευσεβείς πόθους) κ.λπ, ενώ η ιστοριογραφία μπορεί να ιδωθει ως μέθοδος ή/και στρατηγική.
22 Ιουλίου.
ΙΙΙ
29 Ιουλίου.
Σύζυγος του Ουζούν Χασάν (Uzun Hasan, Iranian King of Kings and
Sultan of Sultans, wise like Darius and Padishah of Iran), ήταν η κόρη του Ιωάννη Δ΄ Μέγα Κομνηνού και αδερφή του Δαυίδ Μέγα Κομνηνού, τελευταίου αυτοκράτορα της Τραπεζούντας (επίσημες γλώσσες τα ελληνικά, τα «ποντιακά» με ομιλούμενα και τα Λάζικα).
Το όνομα της, Θεοδώρα Μεγάλη Κομνηνή (γνωστή ως Despina Khatun).
Η Θεοδώρα με τον Ουζούν έφεραν στη ζωή τρεις κόρες και έναν γιό.
Η μια από τις κόρες τους, η Μάρθα (γνωστή ως Halima Alam Shah Begum) παντρεύτηκε τον Sheikh Haydar.
Έτσι, η Μάρθα/Halima, κόρη της ('Greek Christian') Θεοδώρας Κομνηνής/Δέσποινας Khatun, έγινε η μάνα του Shah Ismail I (του Πρώτου), του ιδρυτή της Δυναστείας των Σαφαβίδών...
Μιλάμε για τον άνθρωπο, η κυριαρχία του οποίου θεωρείται ως μια από τις σημαντικότερες στην ιστορία του Ιράν, αλλά και καθοριστική για τις μεταβολές που επήλθαν στο εσωτερικό του Ισλάμ, στις σχέσεις
Αράβων Τούρκων - Ιρανών και Σουνιτών - Σιιτών, για το μεγαλύτερο κλάδο του Σιιτισμού (Twelver Shiism, Δώδεκα Ιμάμηδες, δεύτερος ερχομός του «Χριστού» κ.λπ), επί τη βάση του οποίου υπήρξε η εθνική αναγέννηση του Ιράν. Ο Ισμαήλ ο Πρώτος, θεωρήθηκε από ορισμένους ως ο πλέον επιτυχημένος και λιγότερο ανεκτικός (απέναντι στους Σουνίτες) ηγέτης των Σιιτών, από την πτώση των Φατιμιδών και ύστερα.
Θεωρείται πως στόχευε στην πλήρη καταστροφή του σουνιτικού Ισλάμ (κάτι που κατάφερε σε μεγάλο βαθμό στις εκτάσεις που κυβέρνησε).
Η απέχθεια και το μένος του για το Σουνιτικό Ισλάμ, δεν γνώριζε όρια.
Τα προηγούμενα δεν κινούνταν ή δεν πήγαζαν από ψυχολογισμούς (όπως θα πίστευαν ορισμένοι σήμερα), αλλά από την προσπάθεια του να αποκτήσει το Ιράν (και τα εδάφη των Σαφαβίδων) μια ξεχωριστή και μονάδική ταυτότητα (δημιουργία ετερότητας δηλαδή) από τους γειτονικούς εχθρούς, προκειμένου να μην αφομοιωθεί ή υποκύψει σε αυτούς (έτσι οι Σαφαβίδες εισήλθαν σε έναν μακρύ αγώνα αιώνων με τους Οθωμανούς).
Ο Ισμαήλ ο Πρώτος, Aʿlāhazrat, Šāhanšāh-e Irān, Padišāh-e Irān, τα κατάφερε (Ανθεί και φέρει κι άλλο... Χιούμορ).
Δίχως την «εθνικοποίηση» της θρησκείας στη σχέση της με τη γλώσσα (διαδικασία στην οποία έχουμε αναφερθεί παλαιότερα) και τον αγώνα του Ισμαήλ του Πρώτου, γιού της Μάρθας/Halima και εγγονού της Θεοδώρας Κομνηνής/Δέσποινας Khatun, οι Πέρσες-Ιρανοί (ως διακριτό πολιτικό, ιστορικό και πολιτισμικό
υποκείμενο) πιθανότατα, αν όχι σίγουρα, δεν θα υπήρχαν σήμερα.
29 Ιουλίου.
07/31/17--04:03: `~.
.~`~.
*
**
*
.~`~.
08/10/17--07:58: Σχολιασμοί (I).
I
Ζήτω η «Δύσις», ζήτω η «Αου(β)ρώπα»
Γίνε και εσύ «Δύση», μπορείς (ή/και «εξευρωπαϊσού»).
Η παρακμή και η κατάπτωση ως «εκσυγχρονισμός, πρόοδος» κ.λπ. Τα γνωστά.
Η παρακμή και η κατάπτωση ως «εκσυγχρονισμός, πρόοδος» κ.λπ. Τα γνωστά.
Most men in the US
and Europe could be infertile by 2060
Σημείωση
Κατά τα λοιπά, η ποιότητα της σελίδας του παγκόσμιου οικονομικού φόρουμ, έχει καταβαραθρωθεί τα τελευταία χρόνια.
Δεν είναι να την εμπιστεύεσαι (ούτε σε όσα γράφει - ή στον τρόπο με τον οποίον τα γράφει - ούτε σε όσα προτείνει).
Δεν είναι να την εμπιστεύεσαι (ούτε σε όσα γράφει - ή στον τρόπο με τον οποίον τα γράφει - ούτε σε όσα προτείνει).
II
Σε περίπτωση που δεν είναι γνωστό, θα πρέπει να τονιστεί πως τα μυρμήγκια εργάτες είναι στείρα (και εξαρτημένα προκειμένου να επιβιώσουν), δεν διαθέτουν δυνατότητα αναπαραγωγής. [Μια πιθανή απώλεια ή] η απώλεια της αναπαραγωγικής ικανότητας θα οδηγήσει στη «μυρμηγκοποίηση» των ανθρώπων και των κοινωνιών τους.
III
«Αριστεροί και Δεξιοί», Μαλθουσιανοί είναι όλοι τους
Σημείωση
Όταν γίνει αντιληπτό και κατανοητό το προηγούμενο ('Neo-Malthusianism'), σε όλη του την έκταση και το βάθος (τις πολυπλόκαμες επιρροές, αλληλεπιδράσεις, συσχετίσεις και διασυνδέσεις), τότε φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους πράγματα και φαινομενικά αντιφατικές συμφύσεις, συσσωμάτωσεις και
ψευδοαντιπαλότητες ανάμεσα σε «αριστερά και δεξιά»,
φωτίζονται υπό διαφορετική γωνία και αποκτούν διαφορετικό χρώμα και νόημα (καθως φανερώνεται τι κοινό κρύβεται κάτω από διάφορες προβιές).
08/10/17--07:58: Σχολιασμός (II).
Γιατί είναι στο Γυμνάσιο υποχρεωτική η εκμάθηση της γαλλικής ή της γερμανικής γλώσσας;
Υποχρεωτική η εκμάθηση μιας εκ των δύο;
Με ποιά λογική; Ποιά είναι η επίσημη (θεσμική) αιτιολόγηση;
Με ποιά λογική; Ποιά είναι η επίσημη (θεσμική) αιτιολόγηση;
Επισημάνσεις-Σημειώσεις
[-] Έχω συναντήσει περίπτωση που η γερμανική εντάσσεται στο Δημοτικό (στις τελευταίες τάξεις).
[-] Και εγώ έχω κάνει γαλλικά στο Γυμνάσιο, αλλά ήταν η υφή του Γυμνασίου συγκεκριμένη (πριν πολλά... χρόνια, δεκαετίες).
[-] Η εποχή που η γαλλική ήταν «η επίσημη γλώσσα της διεθνούς διπλωματίας» έχει περάσει, ενώ η γερμανική ουσιαστικά αποτελεί μια τοπική-περιφερειακή ευρωπαϊκή γλώσσα την οποία μιλούν 100 περίπου εκατομμύρια άνθρωποι (Τα περί «γλώσσας του διεθνούς εμπορίου» αποτελούν δικαιολογία-κάλυμμα των προηγούμενων και των επόμενων, ενώ σε σχέση π.χ με την «ισπανική» και το εκτόπισμα της, η γερμανική αποτελεί ένα γλωσσικό νάνο).
Έχουμε ασχοληθεί και παλαιότερα (δες και εδώ) με το συγκεκριμένο ζήτημα και έχουμε επισημάνει πως οι επίσημες γλώσσες του Ο.Η.Ε είναι έξι:
η αγγλική (με περίπου 1,4 δις ομιλούντες προσεγγιστικά), η κινεζική (1,3 δις), η ισπανική (440-560 εκατομμύρια), η αραβική (400-450 εκατομμύρια), η ρωσική και η γαλλική (περίπου 220-270 εκατομμύρια), ενώ έχουν προταθεί επόμενες να είναι η ινδική, η βεγγαλική, η πορτογαλική και η τουρκική.
η αγγλική (με περίπου 1,4 δις ομιλούντες προσεγγιστικά), η κινεζική (1,3 δις), η ισπανική (440-560 εκατομμύρια), η αραβική (400-450 εκατομμύρια), η ρωσική και η γαλλική (περίπου 220-270 εκατομμύρια), ενώ έχουν προταθεί επόμενες να είναι η ινδική, η βεγγαλική, η πορτογαλική και η τουρκική.
Από που και ως που υποχρεωτική η γαλλική ή η γερμανική;
7 Αυγούστου
Απαντήσεις που δόθηκαν (γνώμες)
• Υπολείμματα πολιτικών απασχόλησης των 80ς-90ς.
Για να απορροφώνται οι αποφοιτοι της γαλλικής και γερμανικής φιλολογίας. (Το αυτο και για τους αποφοιτους της θεολογικής σχολής.)
Για να απορροφώνται οι αποφοιτοι της γαλλικής και γερμανικής φιλολογίας. (Το αυτο και για τους αποφοιτους της θεολογικής σχολής.)
Επίσης κατα ενα περίεργο τρόπο (ευθυνεται και το μπαχαλο του Γαλλικου Ινστιτουτου με τις εξετάσεις πιστοποίησης), ο Έλληνας καταναλωτής πτυχίων κάποια στιγμή θεώρησε τα γερμανικά πιο χρήσιμα απο τα γαλλικά.
Πάντα ρωτάω γιατι, με ποια κριτήρια δλδ, και παντα παιρνω μια απάντηση τύπου "Siemens".
• Η δευτερη ξενη γλωσσα στο δημοτικο, στην πραξη, ειναι ανεκδοτο.
• Σε Γαλλία και Γερμανία έκαναν τις μεταπτυχιακές σπουδές τους οι περισσότεροι Έλληνες πανεπιστημιακοί.
Από την άποψη αυτή, όπως και να το κάνουμε, τα γερμανικά έχουν ένα κύρος.
Το βασικό όμως είναι ότι η Γερμανία είναι "στον πυρήνα της Ευρώπης, κατά το κοινώς λεγόμενο, πράγμα που δεν ισχύει για την Ισπανία.
Το κύρος της χώρας μεταφέρεται και στη γλώσσα της.
• Γερμανομαθείς εργάτες προετοίμαζαν και με έλεγαν γραφική...ειρήσθω εν παρόδω..οι πρώτοι καθηγητές της Γερμανικής δεν ειχαν τελειώσει Πανεπιστήμιο...διορίστηκαν με πιστοποίηση γλώσσας.
• Οι κυρίαρχες γλώσσες στην εκπαιδευση παντα έχουν να κανουν με την οικονομία και την ισχύ της χώρας μητρόπολης της γλώσσας.
H γαλλική γλώσσα κυριαρχούσε στην Εκπαιδευση μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 70, ως συνέχεια της προπολεμικής κυριαρχίας της γλώσσας στην διπλωματία και στις ελιτ.
Η αγγλική γλώσσα, ήταν κυρίαρχη στην ιδιωτική, τα παιδιά στο γυμνάσιο τότε, μαθαιναν αγγλικά στο φοντιστήριο και γαλλικά στο γυμνάσιο.
Η Γαλλία ήταν μια χώρα αλλωστε πιο ανοιχτή για σπουδές με λιγοτερο κόστος απο ότι η Αγγλια πχ, που το κόστος σπουδων ανεβαινε πολύ.
Αλλαξαν τα πραγματα πο το 81 και μετά..
Απο την εποχή Σημίτη, μετά την ενοποιηση της Γερμανίας, η χώρα αυτή, αρχισε να διεισδυει δυναμικά εως επιθετικά στην Ελλάδα, και εγινε η δεύτερη γλωσσα στην εκπαιδευση, με την αμεριστη βοήθεια των Γερμανικών πολιτιστικών Φορέων στην Ελλάδα και την πολιτική της τότε Κυβέρνησης για λόγους που δεν εχουν να κανουν με την Εκπαιδευση.
Απο την εποχή Σημίτη, μετά την ενοποιηση της Γερμανίας, η χώρα αυτή, αρχισε να διεισδυει δυναμικά εως επιθετικά στην Ελλάδα, και εγινε η δεύτερη γλωσσα στην εκπαιδευση, με την αμεριστη βοήθεια των Γερμανικών πολιτιστικών Φορέων στην Ελλάδα και την πολιτική της τότε Κυβέρνησης για λόγους που δεν εχουν να κανουν με την Εκπαιδευση.
Συνετέλεσε σε αυτό και οι πολλοί μετανάστες απο την Βορεια Ελλάδα στην Γερμανία, που διατηρούσαν δεσμούς με την χώρα και ο τουρισμός στη ίδια περιοχή απο Γερμανία κυρίως.
Στην Νότια Ελλάδα τα πραγματα είναι αντιστροφα για λόγους προφανεις.
Την ιδια στιγμή, τα οικονομικά συμφέροντα της Γαλλίας, δεν ειναι τόσο ισχυρα στην περιοχή μας, σε αντιθεση με τις χώρες της Αφρικής, στην οποία επενδύει.
Η πολιτιστική της επιρροή δεν την ενδιαφέρει, όπως δεν την ενδιαφερει και δεν επενδύει πλέον σε χώρες που σχεδόν μονοπωλούσε την πολιτιστική επιρροή απο τις χώρες της Δύσης, (Βουλγαρία, Ρουμανία).
Οι λόγοι ειναι γεωοικονομικοί.
Μια ματιά στην ιστορία και θα δούμε
οτι η Βόρεια Ελλάδα κυρίως, παντα ενδιεφερε τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης όπου η Γερμανία δεσπόζει.
• ἐ πῶς θὰ γίνουμε Εὐρωπαῖγοι γιά; ἐν πάσῃ περιπτώσει τὸ κριτήριο εἶναι ἰδεολογικὸ-ἱστορικο-πολιτικό. καὶ
δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως ἐσφαλμένο. ἀρκεῖ νὰ ἔχουμε
συνείδησι αὐτοῦ τοῦ πράγματος.
08/10/17--07:59: Σχολιασμοί (III).
I
Η Τουρκία έχει πάψει να αποτελεί ''Just another NATO member with no
significant foreign policy of its own'' (δηλαδή 'Ελλάδα'). Το κεμαλικό εθνοκράτος, δηλαδή η Τουρκία, εκτός απ'ό,τι εξυπηρέτησε και διεκπεραίωσε γεωπολιτικούς σχεδιασμούς, αποτέλεσε παράδειγμα (προς μίμηση) δίχως προηγούμενο στα πεδία που ονομάστηκαν Secularization και Westernization, δηλαδή στα δύο βασικά εξαγώμενα προϊόντα-δόγματα των λεγόμενων «δυτικών»
(ουσιαστικά μιας eurosecular international
cultural elite, essentially a globalization of the Enlightened
intelligentsia of Europe όπως την έχει περιγράψει ο Peter Berger, που υπάρχει και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και η οποία δημιούργησε ή μεταφύτευσε παντού εξω-ευρωατλαντικά παραρτήματα κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα).
Τους προηγούμενους, ανεξαρτήτως αν ήταν φιλελεύθεροι ή σοσιαλδημοκράτες, μοναρχικοί ή ρεπουμπλικανοί, «αριστεροί ή δεξιοί», εθνικιστές ή διεθνιστές κ.λπ, τους ένωνε η top-down προσπάθεια μεταφύτευσης πολιτικών και δομών που συνδύαζαν hardline or radical Secularization and Westernization σε ολόκληρο τον πλανήτη και η παράλληλη καταστροφή ταυτοτήτων, δομών, σχέσεων, κουλτούρας, πνευματικών περιεχομένων, ιδεών - και επιβολής νέων, Secularized and Westernized, τέτοιων (Κάποιοι από αυτούς θα κατέστρεφαν π.χ πολιτιστικές δομές και σχέσεις για να «απελευθερώσουν» το χρήμα, άλλοι για να «εκσυγχρονίσουν» την κοινωνία κ.ο.κ).
Όπως έχει επισημανθεί παλαιότερα (δες εδώκαι εδώ):
Μόνον όταν μια κοινωνία επικοινωνεί με τον πολιτισμό της, είναι αδύνατον να επιτρέψει να φύγει το χρήμα από τα χέρια της. Επειδή το έχει ανάγκη (υπαρξιακή
ανάγκη).
Και εάν προς στιγμήν χάσει το υπάρχον χρήμα, για παράδειγμα μέσω ενός πολέμου (π.χ. πόλεμος του Οπίου) ή μέσω αποικιακής επιβολής (με οικονομικές ή/ και θρησκευτικοπολιτικές μεθοδους), θα βρει τρόπο σταδιακά να το ξαναποκτήσει εφόσον διατηρήσει την πολιτιστική της ταυτότητα (Εάν η λεγόμενη «αποικιοκρατία» κατέστη δυνατή αυτό οφείλεται στο ότι κατέστρεψε πολιτιστικές δομές - και παλαιότερους «θεσμούς» ή πολύπλοκες και ευαίσθητες «θεσμικές σχέσεις», όπως λέμε σήμερα).
Όπου οι εσωτερικές καταστροφές του πολιτισμού των χωρών υπήρξαν μη αναστρέψιμες (π.χ στην δημιουργημένη υπο καθεστώς κρατογένεσης εν εξαρτήση 'Ελλάδα', κατάσταση που γέννησε τρομερες δυσμορφίες), οι κοινωνίες αυτές δεν μπόρεσαν να ανακάμψουν, να επιστρέψουν και να ξαναπάρουν στα χέρια τους όσα έχουν ανάγκη (μεταξύ αυτών και το χρήμα).
Η «επιστροφή» στις μέρες μας κάποιων παλαιών δυνάμεων και ιστορικών κέντρων (Κίνα, Ιράν, Ινδία, Τουρκία, Ινδονησία κ.λπ) φανερώνει ακριβώς αυτό: Πως οι χώρες αυτές (σε αντίθεση με την υβριδοποίημένη, ετερο-κατευθυνόμενη/προσδιοριζόμενη και πολιτιστικά και οικονομικά -μεταξύ άλλωνυποταγμένη
και κατεχόμενη 'Ελλάδα') διατήρησαν την πολιτιστική τους ταυτότητα και επιστρέφουν προκειμένου - με νέες μεθόδους και τεχνικές- να διεκδικήσουν αυτά που έχασαν (κυρίως κατά τους τελευταίους δύο αιώνες).
Και μην έχετε καμία αμφιβολία πως τα «χρήματα» θα τα μεταβάλλουν εκτός από όπλα και σε οικοδομήματα του πνεύματος και του πολιτισμού τους: ναούς, βιβλιοθήκες, πανεπιστήμια και σύμβολα.
Επισήμανση
Ας το επαναλάβουμε τονιζοντας το: η στρατιωτική ή/και οικονομική κατοχή, εξάρτηση ή αποικιοποίηση είναι επιφανειακή και παροδική, δεν έχει βάθος.
Δεν οριστικοποιεί κάποιο «τέλος» (χάνεις χρήμα, έδαφος, ορυκτό πλούτο, πόρους ή μέρος του κοινωνικού και πολιτιστικού σώματος, αλλά εφόσον διατηρείς την ταυτότητα σου, αργά ή γρήγορα, θα τα ξαναποκτήσεις).
Γι'αυτό μέγιστη σημασία έχει η πολιτιστική κατοχή ή αποικιοποίηση και ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός. Αυτά είναι που έχουν βάθος και εξασφαλίζουν κάποιο «τέλος».
9 Αυγούστου
II
[Κάποια στιγμή οι άνθρωποι θα καταλάβουν πως] Το λεγόμενο ανατολικό μπλόκ υπήρξε το μεγαλύτερο στήριγμα της λεγόμενης Δύσης.
• Τα ίδια (περί στηρίγματος) ίσχυαν, πέρα από τον σοβιετισμό στη Ρωσία και με τον παναραβισμό (κοσμικό εθνικισμό και σοσιαλισμό) στις αραβικές χώρες, με τον κεμαλισμό στην Τουρκία κ.ο.κ.
Από τότε που όλα τα προηγούμενα top-down κινήματα που επέβαλλαν εκκοσμίκευση και εκσυγχρονισμό (ουσιαστικά συνδύαζαν αυτά που μετέπειτα ονομάστηκαν secularization thesis και modernization theory -θεωρία εκσυγχρονισμού - στα πλαίσια ενός καθολικού προτύπου για όλους, που θα ακολουθούσαν με βάση την μονογραμμική προοδευτική αντίληψη περί ιστορίας) κατέρρευσαν, κατέρρευσε και η επιρροή της λεγόμενης «Δύσης» (αυτός φυσικά ήταν και ο ρόλος της κεμαλικής Τουρκίας για όλον τον μουσουλμανικό κόσμο:
''η κεμαλική Τουρκία να προβάλλει προς τις υπανάπτυκτες μουσουλμανικές χώρες την εικόνα του μέλλοντος τους'').
Και όχι μόνο άρχισε να φθίνει ή να καταρρέει η λεγόμενη «Δύση» και η επιρροή της, αλλά άρχισε ή επιταχύνθηκε η «αποδυτικοποίηση» της ίδιας (της «Δύσης»).
Και όχι μόνο άρχισε να φθίνει ή να καταρρέει η λεγόμενη «Δύση» και η επιρροή της, αλλά άρχισε ή επιταχύνθηκε η «αποδυτικοποίηση» της ίδιας (της «Δύσης»).
• Μετά την πτώση του «ανατολικού μπλοκ», τελικά, δεν είχαμε την επέκταση του «δυτικού φιλελεύθερου» topdown
εκσυγχρονισμού και κοσμικισμού και το σχήμα περί καθολικού και ομοιόμορφου προτύπου, αλλά την υποχώρηση του σε παγκόσμια κλίμακα, εξέλιξη που πήρε θεσμική μορφή και με την Συναίνεση της Σεούλ (Seoul Consensus, που αντικατέστησε την Συναίνεση της Ουάσινγκτον), κατά την οποία αναγνωρίζονται πολλαπλά πρότυπα οργάνωσης και υπάρχει απομάκρυνση από την επιβολή top-down ομοιόμορφων λύσεων.
Και έτσι, ούτε η Ιαπωνία, ούτε η Ινδία, ούτε η Ρωσία, ούτε η Τουρκία,
ούτε το Ιράν, ούτε η νότιος Κορέα, ούτε η Ινδονησία,
ούτε η Κίνα κ.λπ, οδεύουν προς το «Τέλος της
Ιστορίας».
• Αν γίνουν όμως κατανοητά από το ευρύ κοινό ή από τη λεγόμενη «κοινή γνώμη» τα προηγούμενα (τα οποία εδώ περιγράφονται σε αδρές γραμμές και εν συντομία), θα φανεί η κρίση και η απώλεια - καθώς επίσης και το κενό - ουσίας και περιεχομένων της πολιτικής και παραταξιακής (αριστεροδεξιάς) αντιπαράθεσης και πολεμικής.
Η κατάρρευση του «ανατολικού μπλόκ» σηματοδότησε την κατάρρευση - ή την ολοκλήρωση της εποχής - της «δυτικοποίησης» (δηλαδή του κύριου χαρακτηριστικού ή σχεδίου του 20ου αιώνα: project of westernisation) και την αντιστροφή αυτής της παγκόσμιας διαδικασίας (ή/και του κινήματος της λεγόμενης) «δυτικοποίησης».
2 Αυγούστου.
08/10/17--08:06: Ανθρωποποίηση.
Yiruma, (이루마) - River Flows in You
(Yiruma) River
Flow in You - Sungha Jung
.~`~.
River Flows In
You- Lindsey Stirling
River Flows In Y
er Flows In You ~ Yiruma & Henr ou ~ Yiruma & Henry (이루마 & 헨리
River Flows in Y
er Flows in You (Yiruma) Co Yiruma) Cover by ThatCelloGuy y ThatCelloGuy
08/12/17--06:33: Δύο Σχόλια 0 0
(Η.Π.Α, Κορέα κ.λπ).
Ι
1.Ναι Αμερική μου. Θα τους νικήσεις όλους. Και τους Κινέζους και τους Ρώσσους, και τους Ιρανούς και τους Τούρκους και τους Βραζιλιάνους και τους Γερμανούς.
Κοίτα να μαζέψεις τα κομμάτια σου στο εσωτερικό, και μη φοβάσαι.
Πεκίνο, Μόσχα, Τεχεράνη, Άγκυρα, Μπραζίλια και Βερολίνο δεν πρόκειται να μετακινηθούν και να φύγουν από εκεί που βρίσκονται.
Α! Και κοίτα
στο τέλος μη χάσεις και τη Σεούλ (η οποια ασφαλώς λοξοκοιτάζει - όχι φυσικά για ιδεολογικούς λόγους - περισσότερο προς το Πεκίνο παρά προς το Τόκυο).
Γραφικοί γίνονται ώρες, ώρες οι Αμερικανοί. Κουράζουν.
Σημείωση: Εάν η Αμερική ήταν αυτή που φαντασιώνονται ορισμένοι, οι οποίοι έχουν κολλήσει στη μονοπολική στιγμή, θα ήλεγχε το Ιράκ και το Αφγανιστάν, θα είχε περιορίσει την επιρροή του Ιράν, η Κίνα θα ήταν απομονωμένη, η Γερμανια υπάκουη, το ιδιο και η Τουρκία, η Ταϊβάν δεν θα ήταν υπ'ατμόν, δεν θα είχε χάσει τις Φιλιππίνες, η Ρωσσία -η επιρροή της - θα ήταν υπό κατάρρευση και θα ήταν και αυτή επίσης υπάκουη, δεν θα φαίνονταν οι διαφορές μεταξύ Λευκού Οίκου, υπουργείου Εξωτερικών (State Department) και Πεντάγώνου και δεν θα είχε εξευτελιστεί μήνες πριν και μετά τις πρόσφατες εκλογές. Και πολλά ακόμη που βαριέμαι να αναφέρω.
River Flows in Y
er Flows in You - Cello & Piano Or ou - Cello & Piano Orchestral Versi
2.Πριν από περίπου τέσσερις μήνες έγραφα από εδώ:
''Έχω έντονη περιέργεια να δω τι θα κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικης, εάν πολωθούν ή/και εκτραχυνθούν οι καταστάσεις-συνθήκες ταυτόχρονα και στις τρεις περιοχές-μέτωπα: Κορεατική Χερσόνησος, Βαλκάνια και Μέση Ανατολή''.
Και συνέχιζα σε σημείωση: ''Εκείνο που ανέκαθεν με ανησυχούσε και με προβλημάτιζε, δεν ήταν κατά πόσο ο Trump ήταν [Α ή Β κ.λπ]... αλλά το κατά πόσο... θα επιτάχυνε ή θα καθυστερούσε την αποδυνάμωση ή/και παρακμή, την καθοδική πορεία της επιρροής και της ισχύος, των Ηνωμένων Πολιτειών (και την άνοδο της αναρχίας στο διεθνές σύστημα)... αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παραμείνουν το ισχυρότερο από αυτά τα κέντρα [στο διεθνές σύστημα], εξαρτάται από το πόσο σοφές και μετρημένες θα είναι οι επόμενες κινήσεις
τους, από την διπλωματία τους, και από το επίπεδο ωριμότητας και αυτοσυγκράτησης που θα επιδείξουν''.
[Κοσμοϊδιογλωσσία 5 Απριλίου και 7 Απριλίου]
Σε παγίδα οδηγούνται οι ηλίθιοι. Ή ορθότερα, μονοι
τους αυτοπαγιδεύονται.
3.Τέλος, οι Αμερικανοί, δίχως τους Ρώσσους, τίποτα - της προκοπής - δεν μπορούν να καταφέρουν, ούτε στη Μέση ούτε στην Άπω Ανατολή (παλαιές ευρωκεντρικές ορολογίες αυτές).
Μόνο στην Εγγύς, και εκεί πάλι με ζόρια (βλ. πραξικοπήματα σε Αίγυπτο και Τουρκια και μη αλλαγή καθεστώτος στη Συρία).
Θα κάνουν παράλληλα εισβολές και θα σπέρνουν βόμβες σε ανατολική Ασία (Κορέα-Κίνα), Μέση Ανατολή (Συρία-Ιράν), ανατολική Ευρώπη (Ουκρανία-Ρωσσία) και λατινική Αμερική (Βενεζουέλα κ.λπ).
Ούουουλους θα τους νικήσουν και θα τους καταπιούν (γιούρια και λεβέντικα γιουρούσια)...
Καταστάσεις απελπισίας και έλλειψης ψυχραιμίας.
Περασμένα μεγαλεία. Και διηγώντας τα να κλαις. Που έγραφε και ο Σολωμός.
Θα κάνουν παράλληλα εισβολές και θα σπέρνουν βόμβες σε ανατολική Ασία (Κορέα-Κίνα), Μέση Ανατολή (Συρία-Ιράν), ανατολική Ευρώπη (Ουκρανία-Ρωσσία) και λατινική Αμερική (Βενεζουέλα κ.λπ).
Ούουουλους θα τους νικήσουν και θα τους καταπιούν (γιούρια και λεβέντικα γιουρούσια)...
Καταστάσεις απελπισίας και έλλειψης ψυχραιμίας.
Περασμένα μεγαλεία. Και διηγώντας τα να κλαις. Που έγραφε και ο Σολωμός.
Επισήμανση
Τα πράγματα στον πόλεμο της Κορεατικής Χερσονήσου δεν ήταν ακριβώς όπως τα μαθάμε (έχει αρκετό βάθος η ιστορία, αλλά έχουμε καιρό να ασχοληθούμε με αυτά).
Πάντως η Κορεατική Χερσόνησος θα μας απασχολήσει.
Άλλωστε από εδώ πριν λίγους μήνες τοποθετήσαμε, υπό τη μορφή νοητικού-ιστορικού πειράματος, ως εναρκτήριο σημείο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, όχι την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία, αλλά την εισβολή της Ιαπωνίας στην Κίνα, όχι το 1939 αλλά το 1937, επιδιώκοντας να ξαναδιαβάσουμε τα ίδια γεγονότα (με λιγότερο ευρωκεντρικό τρόπο) προκειμένου να δούμε αν θα μπορούσε να προκύψει κάτι γόνιμο.
«Η προσπάθεια αυτή μάλλον έχει την αξία και τη σημασια της» γράφαμε, «καθώς - όπως όλες και όλοι γνωριζουν πλέον αναμένονται εντάσεις στην Κορεατική Χερσόνησο».
Ωραίο πείραμα. Απλά σε αυτή τη φάση θέλαμε να τονίσούμε τα προηγούμενα.
ΙΙ
Αυτό που καθιστά τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής-εν δυνάμει- επικίνδυνες για ολόκληρη την ανθρωπότητα(προφανώς και για τις ίδιες) είναι πως δεν έχουνγνωρίσει παρακμή και πως πιστεύουν βαθύτατα στηνπρόοδο (με εκκοσμικευμένα μεσσιανικά πρόσημα).
ΟιΗ.Π.Α έχουν γνωρίσει μόνον ακμή.
Η ιστορική πορεία τους έχει υπάρξει μονάχα ανοδική.
Η ιστορική πορεία τους έχει υπάρξει μονάχα ανοδική.
Δεν διαθέτουν την ιστορική πείρα και την εμπειρική γνώση που έχουν όλοι οι μεγάλοι ιστορικοί και παλαιοί αυτοκρατορικοί λαοί, δηλαδή πως όπως υπάρχει άνοδος και ακμή έτσι υπάρχει και κάθοδος ή πτώση και παρακμή.
Μπορεί να τους είναι δύσκολο να συλλάβουν τον κόσμο δίχως τους ίδιους στην κορυφή.
Η δε πίστη τους σε μια νομοτελειακά προοδευτική - και άρα αισιόδοξη - πορεία των πραγμάτων (στον αντίποδα μιας τραγικής σύλληψης ή/ και πρόσληψης του κόσμου) τους προσδίδει μια βαθιά αίσθηση και ένα πνεύμα ηθικολογίας και αισιοδοξίας που μπορεί να ενισχύσει την αντίληψη «μετά από εμένα το χάος»:
εάν χάσω εγώ τα πρωτεία και δεν καταστρέψω το 'κακό', εγώ που αποτελώ τον βασικό φορέα της προόδου, ο κόσμος θα περιπέσει στο χάος και στο σκότος (άρα ο κόσμος και τα πράγματα δεν θα έχουν -καμίαπλέον
αξία και άρα μπορούν -ή καλύτερα- να
καταστραφούν).
Μια εξαιρετικά επικίνδυνη - σχεδόν εφηβική - σκέψη και αντίληψη που θα μπορούσε - εν δυνάμει - να οδηγήσει σε ασύλληπτες, αδιανόητες, επιλογές.
Μια εξαιρετικά επικίνδυνη - σχεδόν εφηβική - σκέψη και αντίληψη που θα μπορούσε - εν δυνάμει - να οδηγήσει σε ασύλληπτες, αδιανόητες, επιλογές.
Σημείωση
Πάντως οφείλουμε να αποδώσουμε στους Αμερικανούς πως, παρά την απειρία τους, τα πήγαν - σχετικά - 'καλά' στον ψυχρό πόλεμο. Εάν στη θέση των Αμερικανών ήταν οι «Ευρωπαίοι»... θα είχαμε προ πολλού τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο ως γεγονός.
Βέβαια, κάποιος μπορεί να αντιτείνει πως οι Αμερικανοί συμπεριφερθηκαν σαν ένα παιδι που μπαίνει σε μια σκηνή (στη σκηνή του κόσμου) δυναμικά, απειλώντας πως θα ανατινάξει αφανίζοντας τους παντες - με πυρηνικά - αν δεν του κάνουν τα χατήρια.
Φυσικά όλος ο κόσμος κοιτάξε με γουρλωμένα μάτια το παιδι τρομοκρατημένος και «πάγωσε».
08/12/17--06:35: 12 Αυγούστου
2017 (Αθήνα, Ελλάδα κ.λπ).
1.
Δεν θα πρέπει να ταυτίζεται η έννοια ελλαδίτης με την έννοια Έλληνας.
Οι Αθηναίοι, στο βαθμό που υπάρχει τέτοιο πράγμα
[i], δεν είναι «οι» Έλληνες ούτε οι (παλαιό)ελλαδίτες είναι «οι» Έλληνες.
[i], δεν είναι «οι» Έλληνες ούτε οι (παλαιό)ελλαδίτες είναι «οι» Έλληνες.
Οι Κρήτες και οι
Κύπριοι (εκτός ηπειρωτικού ελλαδικού κορμού), οιΠόντιοι (ανέστιοι εκδιωχθέντες και πρόσφυγες), οιΜακεδόνες, οι Ηπειρώτες και οι Θράκες (εκτός παλαιάςΕλλάδας όλοι τους, που αποτελούν τον ηπειρωτικόκορμό των Νέων Χωρών, με τους κατοίκους του βορείουΑιγαίου και τους Δωδεκανήσιους να αποτελούν τοθαλάσσιο σκέλος), όλοι αυτοί είναι Έλληνες.
Οι παλαιοελλαδίτες και ο παλαιοελλαδιτισμός ωςιδεολογία είχαν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και
φέρουν συγκεκριμένο φορτίο (και αυτά τα γράφει έναςκατά το ήμισυ -και πλέον- παλαιοελλαδίτης). Χιώτες καιΜικρασιάτες έμποροι και πρόσφυγες, ίδρυσαν καιοικοδόμησαν την Ερμούπολη της Σύρου.
Όχι ελλαδίτεςκαι Πελοποννήσιοι. Ούτε «Αθηναίοι».
Οι Νέες Χώρες κοίταζαν προς το Πατριαρχείο και δενένιωθαν απέχθεια γι'αυτό. Άλλοι, νότιοι και δυτικοί ταένιωθαν αυτά και τα ανήγαγαν σε εθνική ιδεολογία(όπως οι Πελοποννήσιοι ανήγαγαν τη διάλεκτο τους σεεθνική ή την επέβαλλαν ως εθνική).
Φυσικά επ'αυτής της«εθνικής» ιδεολογίας επικάθησαν ή επενδύθηκαν καιάλλοι μανδύες (εισαγώμενος αντικληρικαλισμός,τεκτονισμός, ριζοσπαστικός κοσμικισμός κ.λπ).
Ακόμη
καισήμερα, οι περισσότεροι Έλληνες που επισκέπτονται τηνΚωνσταντινούπολη είναι κάτοικοι των εδαφών των-τότε- Νέων Χώρών και όχι της Παλαιάς Ελλάδας(Χαμουτζήδες).
2.
Η «διαφθορά ως κοινωνικό φαινόμενο» (όπως λένε οιυποτιθέμενοι ευρω-εκσυγχρονιστές) προκύπτει από τουςορισμένους παράγοντες (αναφέρω ενδεικτικά τρεις).
Πρώτον, από την έλλειψη εμπιστοσύνης που έχουν οιπολίτες προς τον κρατικό μηχανισμό, δεύτερον, από τοδομικό και εγγενές έλλειμα νομιμοποίησης του κράτους
(ανυπαρξία νομιμοποιητικής βάσης) και τρίτον, από τηνεπιβολή των παλαιοελλαδιτών στους υπολοίπους των Νέων Χωρών αρχικά, και την μετέπειτα ύπαρξη υποεθνικών
ταυτοτήτων, προσφύγων, «μειονοτήτων»(βασικά αυτόχθονων που ξεριζώθηκαν) ή/και
νεοεισερχόμενων που ελλαδοποιήθηκαν-κρατικοποίηθηκαν(δηλαδή απο - ελληνο/ρωμαιοποίηθηκαν) μέσω ενός
melting pot με συγκεκριμένά ιδεολογικά χαρακτηριστικά(τα προηγούμενα, για να αντιμετωπιστούν,
προϋποθέτουν την ύπαρξη δικτύων πατρωνίας,τοπάρχων, κομματαρχών, δηλαδή μεσαζόντων, ανάμεσαστο κράτος και τον πολίτη, προκειμένου να υπάρξει -μέσω εξαγοράς, εξάρτησης κ.λπ- στοιχειωδώς αυτό πουδεν υπάρχει
[ii]: εμπιστοσύνη, νομιμοποίηση, ταυτότητα,συνοχή, συναίνεση, αφοσίωση).
[ii]: εμπιστοσύνη, νομιμοποίηση, ταυτότητα,συνοχή, συναίνεση, αφοσίωση).
Το melting pot ασφαλώς συνεχίζεται -μέχρι- και σήμεραμέσω του «εκδυτικισμού» και του εξ«ευρωπαϊσμού».
Οιφωνασκίες πως «ανήκουμε στη Δύση», λες και μιλάμεγια πουτάνα που ανήκει σε νταβατζή [iii], πως «δενπεράσαμε διαφωτισμό» ή πως π.χ οι Κρητικοί είναι
κάφροι που πυροβολούν σε γάμους και πινακίδες (καιπρέπει να τους φέρουμε την «Ευρώπη» να τους κάνει ντα) δεν είναι παρά η συνέχεια της «ελλαδοποίησης», ημετεξέλιξη του ελλαδικού -διάβαζε Αθηναϊκού- meltingpot (βάστα Θεσσαλονίκη! πρέπει να λέμε. Βάστα Σόιμπλε
φωνάζει μάλλον η τάξη-κάστα των ΒαυαροΟύννων τηςΑθήνας. Βέβαια όσα περιγράφουμε εδώ δεν οφείλονταιστον Schäuble).
Σκεφτείτε επίσης τα «Ποντιακά»ανέκδοτα και το περίγελο με το «Ήταν ένας τάδε, ένας
δείνα... και ένας Πόντιος» (καταστροφή ταυτότητας δενείναι αυτό;
Για να είμαι επιεικής.
Τοποθετήστε όπου Πόντιος διαφορετικές λέξεις να δείτε τι προκύπτει).
Η Ποντιακή είναι μια από τις ισχυρότερες
ταυτότητεςσυνιστώσες της ελληνικότητας.
Μιλάμε για αισχρότητες και χυδαιότητες, συνεχείςασύμμετρους και πολιτισμικούς, κοινωνικούς και
ψυχολογικούς πολέμους μεταξύ Κρατους (ΔουκάτουΑθηνών) και Κοινωνίας.
Από τον παλαιοελλαδιτισμό στον «εκδυτισμό» (καιεννοείται πως εδώ ο μαρξισμός, ο εγελιανισμός και ηγενικότερη κατεύθυνση της λεγόμενης «αριστεράς»αποτελεί μέρος του) με συνισταμένη τον Αθηναϊσμό,δηλαδή την επίσημη εθνική ιδεολογία του
ΔουκάτουΚρατίδιου των Αθηνών.
Βέβαια αυτό πλέον τελειώνει
(δες IV).
3.
Λόγω του ιδεολογικού χαρακτήρα του ψυχρού πολέμουδεν έχει εξεταστεί κατά πόσο το μεταπολεμικό κράτος,πέρα από «κράτος της δεξιάς» [iv], όπως ονομάστηκε,ήταν πρώτα και κύρια «κράτος της Παλαιάς Ελλάδας».
Το Ποντιακό εξαφανίζεται μεταπολεμικά και επανέρχεταιμόλις κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες (κάτω απόσθεναρές και έντονες αντιδράσεις και αντιστάσεις).
ΟιΜακεδόνες μαθαίνουν να ζουν υπό καθεστώς ασφυξίαςκοιτάζοντας μόνο προς Νότο, χάνοντας - εκτός από τονπεριφερειακό τους ρόλο - από τα μάτια τους τηνπαραδοσιακή ενδοχώρα τους και τη σχέση τους τόσο μετην ιστορική γεωγραφία και την ταυτότητα τους όσο καιμε την Πόλη (τα ανακτούν σταδιακά).
Δημιουργείται έναχάσμα ανάμεσα στη ΝΑΤΟϊκή και «δυτική» Κρήτη και τημη ΝΑΤΟϊκή και «αδέσμευτη» Κύπρο που -υποτίθεταιπως- γεφυρώνεται με, ή εκβάλλει σε, μαντινάδες (που
εκφράζουν μάλλον μια υφέρπουσα αίσθηση «ενότητας»που έχει απολεσθεί) του στύλ:
«Η Κρήτη με την Κύπρο μας είναι σαν αδελφάδες, στη Κύπρο λέμε τσιατιστά στη
Κρήτη Μαντινάδες» ή/και «Θε μου και κάνε ένα σεισμόκούνησε τον πλανήτη και φέρε ακόμα πιο κοντά τηνΚύπρο με την Κρήτη».
Οι χαμένες πατρίδες, πόλεις και συγγένειες και η προσφυγική ή εξω-ελλαδικήκουλτούρα, δηλαδή η οργανική συνέχεια του ξεριζωμένου Ελληνισμού (που λαμβάνει οπαδική μορφή στον Π.Α.Ο.Κ, την Α.Ε.Κ, τον Πανιώνιο κ.λπ) περιθωριοποιείται μεταπολεμικά για να φτάσουμε κατά το έτος 2016 να ακούμε ράπ τραγούδια που μιλάνε για:
1) «ο,τι πονάει δεν ξεχνιέται και η φτώχεια πονάει / μια οικογένεια δε ζει με αυτά που της πετάει / ένα κράτος βουτηγμένο ως το λαιμό στα σκατά...
"Ο,τι έχουμε είμαστε εμείς,είμαστε εμείς" / Ένα λουλούδι στη μέση μιας χωματερής / η επιβίωσή μας είναι αγώνας διαρκής... δεν ξέρω πως θα φτιάξει τομπουρδέλο που ζούμε / ούτε πιστεύω τίποτα
απ'αυτά που ακούμε / δεν προσκυνάω κανένανκι έπαψα να ονειρεύομαι...
12ώρα κάθε μέρα δουλεύουμε για ψίχουλα / οι πλούσιοι μας λένενα τα βλέπουμε όλα ψύχραιμα / μάθαμε να ζούμε στης Ευρώπης τη Φαβέλα... καμιά φοράείναι πολύ δύσκολο, κοιτάω το θεό / μετάθυμάμαι ότι είμαι μόνος μου και μονολογώ...είναι τα blues της Σαλονίκης στη δικιά μου
εκδοχή / ξηγήσου να σ'εξηγηθώ, ζούμε σκληρή εποχή...
Μάθαμε να ζούμε στης Ευρώπης τη Φαβέλα / και κάναμε αδερφό μας το φόβο καιτην τρέλα» (το προηγούμενο αγγίζει τα όρια μιας νεοπροσφυγικής κουλτούρας), ή/και 2)«καλημέρα απ'τη Μεσόγειο / ζούμε στο πιο καυτό σημείο επάνω στην υδρόγειο / ζούμεστη γωνιά της θανάσιμης υπερηφάνειας /εγκλήματα τιμής και πάθους ως τη γενιά μας /είμαστε γεννημένοι αλήτες, Έλληνες, Βαλκάνιοι κι Ανατολίτες... τη φιλία, της γυναίκας μας, την οικογένειά μας / κι αςκαίγεται ο κόσμος δύο μέτρα μακριά μας...
φυσάει Βαρδάρη στο κατάρτι μα εσύ Ζήνων γιαπες / ξεσπάμε στο ραπ και φτιάχνουμεμουσικές / με λόγια από το πάρκο για όλες τιςπεριοχές / η ψυχή μου γραμμένη επάνω στοχαρτί... Μουσική μου αλήτισσα,Κωνσταντινουπολίτισσα».
Αυτά μας έρχονται από το Βορρά. Τι έχουμε στο στο
άλλο άκρο, στο Νότο; Εκει ακούμε για:
1) «Λήψεις Brian De Palma· από Κούβα Μαϊάμι, το στέλνω
το πράμα / Θυμίζει 80, μοιράζω τη ντόπα, είμαι top... Από μέτριες δουλειές απέχω / Μου λεν'«πως το κάνεις;» δεν ξέρω το έχω... Φτύνει το στόμα χρυσάφι / Μαύρα λεφτά εκτός νόμου... Εδώ είν'Αθήνα κουφάλα, Αθήνα κουφάλα Όλα δικά μας, Όλα πουτάνα... Σκάμε ντουμάνια γάμα το κράτος... Χρυσές καδένες και Rolex / Κυνηγάω τα λεφτά για την άνεση Κυνηγάς τα λεφτά για τα complex... Εδώ είν' Αθήνα κουφάλα, Αθήνα κουφάλα Όλα δικά μας, Όλα πουτάνα... Super νάρκισσος ανεβαίνω σαν κισσός / Είναι ο rapper αλχημιστής το μολύβι μου είναι χρυσός... Αφεντικό είμαι της φάσης στους μισθούς τους περικοπές / με ρωτάν, αυτό πώς το κάνεις; Man, δουλεύω και στις διακοπές» ή/ και
2) «Kim κωλάρα, Αμερικάνα / Tο άρωμα της είναι παντού στο χώρo, είναι Dolce Gabbana
/ Δεν ξύπνησα μες την Bugatti, ξύπνησα σ’ ένα σαλέ / Έξω χιόνι, μέσα ξε-σκί / Η καυλιάρα γυμνή, καναπέ... Χύνω επάνω της Dom Perignon / Στο club κοιτάνε, τι κυκλοφορώ· δεν έχω άδεια όμως οπλοφορώ...
Τραβάει photos στο instagram... Μπάνια στη Μύκονο, Spa Σαντορίνη / Στην Κέρκυρα τρώμε, Etrusco· Μποτρίνι... Μου λέει "θα μπείς" / Της βάζω ευρώ, μες το μαγιό / Πίνει mojito, κάνει στριπτίζ / Ψάχνει αγάπη, ψάχνω τα δις· γι’αυτό πάντα φεύγω νωρίς... California, Μαλδίβες, Dubai / Δαχτυλίδια Cartier, στον καρπό της Hermès / Eίναι η γούνα της chinchilla» [v]
Υπάρχει ένα χάσμα ήθους και ύφους, όπως και να το κάνουμε, μεταξύ των δύο (η διπολικότητα για τη διαύγεια των πραγμάτων).
Το «αριστερά - δεξιά» και το «εθνολαϊκισμός - ευρωπαϊσμός» (διάβαζε ευρωλαϊκισμός ή «κοσμοπολίτικο» παγκοσμιοποιητικό κιτς), έρχονται
και επενδύονται επί των προηγούμενων.
Ας ολοκληρώσουμε με δύο φράσεις τους.
Ο ένας είπε «Αφιερωμένο στη μεγαλύτερη φαβέλα της χώρας (την Αθήνα).
Το ξέρουμε και το ξέρετε».
Το ξέρουμε και το ξέρετε».
Ο άλλος είπε «χώρα Ελλάδα τόσο μικρή, εμείς τόσο μεγάλοι για αυτή».
Το μόνο -μάλλον- κοινό στοιχείο και των δύο είναι τα αισθήματα απέχθειας
ή/και αντίστασης στο κράτος.
4.
Ο νέος «Αθηναϊσμός», η νέα «εθνική» ιδεολογία, είναι ο «ευρωπαϊσμός»
(ο καλλιέργητος «ευρωπαϊσμός» γεννά το παγκοσμιοποιητικό κιτς).
(ο καλλιέργητος «ευρωπαϊσμός» γεννά το παγκοσμιοποιητικό κιτς).
Η λέξη «εθνική» εντός εισαγωγικών, γιατί δεν είναι και δεν θα είναι μια «εθνική» αλλά μια Αθηναϊκή ιδεολογία. Μια ιδεολογία
για την πόλη των Αθηνών [vi].
Η Αθήνα θα πολυδιασπαστεί.
Συμβολικά θα λέγαμε ότι θα υπάρξουν δύο Αθήνες στο εγγύς μέλλον (ουσιαστικά πολλαπλές θα είναι, σαν μια επικράτεια-σουρωτήρι, μια κατακερματισμένη μεταμοντέρνα νεομεσαιωνική κουρελού που θα χαρακτηρίζεται από γκετοποίηση περιοχών - σε ορισμένες περιπτώσεις - οι οποίες θα μεταβάλλονται σε σκουπιδότοπους της «παγκοσμιοποίησης» και θα χαρακτηρίζονται από οικονομικά, πνευματικά, δημογραφικά και εθνογραφικά γλώσσικά, λαθρεμπορικά ή/και άλλα γκέτο που θα λειτουργούν μέσω μπαλωμάτων από επικαλυπτόμενες εξουσίες, παράλληλα επίπεδα κυριαρχίας και πολλαπλής αφοσίωσης, επιλέγουμε όμως τη διπολικότητα για τη διαύγεια του πράγματος).
Θα υπάρξει μια Αθήνα των Βρυξελλών και του Παρισιού και μια Αθήνα του Ισλαμαμπάντ και της Καμπούλ.
Οι των Βρυξελλών και της Νέας Υόρκης θα λένε «μα κοίτα, οι καφετέριες είναι γεμάτες, το ίδιο και τα κλάμπ» ενώ,
την ίδια στιγμή, σε ακτίνα δύο-τριών χιλιομέτρων θα
γίνεται μπάχαλο (περιοχές όπου θα κυριαρχεί ο νόμος και παραδίπλα περιοχές όπου θα κυριαρχεί ο φόβος, και κατά τόπους τμηματικά πεδία και λωρίδες-ζώνες αναρχίας).
Καμιά τους - από αυτές τις δύο Αθήνες - δεν θα είναι Ελλάδα.
Η Ελλάδα, η όποια Ελλάδα, θα βρίσκεται εκτός Αθηνών. Αθήνα και Ελλάδα θα είναι έννοιες αλληλοαποκλειόμενες.
Σημειώσεις - Επισημάνσεις
[i] Ποιός είναι Αθηναίος στην αρχή του Ξεσηκωμού;
Η Αθήνα, γύρω στο 1830, δεν ξεπερνά τους 15.000 κατοίκους (για την Αθήνα ξεσηκώθηκαν; Όχι φυσικά).
Η Αθήνα, γύρω στο 1830, δεν ξεπερνά τους 15.000 κατοίκους (για την Αθήνα ξεσηκώθηκαν; Όχι φυσικά).
Μεγαλύτερο πληθυσμό έχουν οι Σέρρες από την Αθήνα τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Γύρω στο 1860, η Αθήνα έχει περίπου 41.000 κατοίκους (η Ερμούπολη και η Πάτρα περίπου 18.000, η Κέρκυρα 15.000).
Η Θεσσαλονίκη, μια δεκαετία νωρίτερα, ήδη από το 1850, είχε πληθυσμό περίπου 60-70.000. Μεταξύ 1890 και 1900 ο πληθυσμός της Αθήνας αγγίζει τις 107-111.000, ενώ της Θεσσαλονίκης τις 100-105.000.
Μέσα στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα η Αθήνα φτάνει τους 167-180.000 κατοίκους (περί το 1907) ενώ η Θεσσαλονίκη τους 135-157.000 (περί το 1913-1917).
Η Θεσσαλονίκη, μια δεκαετία νωρίτερα, ήδη από το 1850, είχε πληθυσμό περίπου 60-70.000. Μεταξύ 1890 και 1900 ο πληθυσμός της Αθήνας αγγίζει τις 107-111.000, ενώ της Θεσσαλονίκης τις 100-105.000.
Μέσα στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα η Αθήνα φτάνει τους 167-180.000 κατοίκους (περί το 1907) ενώ η Θεσσαλονίκη τους 135-157.000 (περί το 1913-1917).
Τα έχω ξαναγράψει παλαιότερα αυτά.
[ii] Το «αριστερά - δεξιά» και η βαθιά - μέχρι αηδίας ή γελοιότητας - κομματικοποίηση εξυπηρετεί επίσης στην ενσωμάτωση και στην στοιχειώδη ύπαρξη... αυτού που δεν υπάρχει.
[iii] Μονάχα σε περιφερειακά ή δορυφορικά ή εξαρτημένα ή αποικιοποιημένα παραρτήματα και ασπόνδυλα κράτη - πελάτες λένε ''Ανήκομεν εις την Δύσιν'' ή ''Συνωστίζονταν'' ή ''Τουλάχιστον, η χώρα μου αν καεί, να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη''.
Σε κανένα μητροπολιτικό κράτος ή/και σε καμία κρατική κοινωνία που έχει ταυτότητα, γερά θεμέλια και αυτοσεβασμό δεν ξεστομίζονται ή δεν ενσωματώνονται με θεσμικό τρόπο
σε κρατικές δομες τέτοια πράγματα.
[iv] Το μεταπολιτευτικό κράτος υποτίθεται πως είναι «κράτος της αριστεράς».
Συνεχιζει όμως να είναι - όπως ήταν και το μεταπολεμικό «κράτος της δεξιάς» - κράτος της Παλαιάς Ελλάδας και οργανική του συνέχεια.
Οι δε «δεξιοί» και εμφανώς περισσότερο «κοινωνικά συντηρητικοί» (μέσα από μια ευρωλίμπεράλ ματιά) πληθυσμοί του Βορρά, έψαχναν για «δεξιά» κατά την μεταπολεμική περίοδο προκειμένου να ταυτιστούν και δεν την έβρισκαν πουθενά! (ακόμη και σήμερα ψάχνουν).
Τις τελευταίες δεκαετίες (της λεγόμενης «μεταπολίτευσης»), σε γεωπολιτικά και θρησκευτικά ζητήματα είναι ο Μακεδόνας που χλευάστηκε και στοχοποιήθηκε περισσότερο παρά π.χ, ο Πελοποννήσιος ή ο Επτανήσιος.
[v] Βέβαια υπάρχουν και άλλα πράγματα στο Νότο, πέρα απ'το: Εδώ είν' Αθήνα κουφάλα.
Για να μην αδικούμε (όχι πως χρειάζεται υπέρασπιση η Αθήνα, δηλαδή το καθεστώς):
«Δεν το χουν μα μιλαν ολοι για χρημα / Θα βγαλουν δεν θα βγαλουνε τον μηνα / Οσα διαμαντια και αν σου φερω παλι κατι ακομα θα ζητας / Οσα διαμαντια και αν σου φερω εισαι αχορταγος και παντα θα πεινας... Ελληνα πεινας ψεμα μονο πουλας / δεν εισαι αυτο που θελεις πισω απο τα φλας μονο μουρη πουλας... Εδω ειναι Ελλαδα φιλε, δεν παιζει φραγκο φυγε / Οσο για χρημμιλατε, εμεις Ελλαδα ξυπναμε / Και αφου Ελλαδα ξυπναμε με αυτα που λετε γελαμε / Εχουν φαει ολα τα φραγκα της μαμας του μπαμπα για να λεν οτι το ραπ τους πουλά, μπα». Μικροκοινωνιολογίες.
[vi] Ασφαλώς δεν είναι τυχαίο που ο «ευρωπαϊσμός»
αποτελεί τη νέα «εθνική» ιδεολογία.
Αφού ο Αθηναϊσμός εξαντλήθηκε (δεν έχουν ερμηνευθεί οι συνεχείς και κατ'εξακολούθηση βανδαλισμοί και η καταστροφική μανία εναντίον της νεοκλασικής κληρονομιάς) και εφόσον η Αθήνα «απο-ελληνοποιείται» ποιά θα μπορούσε να είναι η νέα «εθνική» ιδεολογία;
Αφού ο Αθηναϊσμός εξαντλήθηκε (δεν έχουν ερμηνευθεί οι συνεχείς και κατ'εξακολούθηση βανδαλισμοί και η καταστροφική μανία εναντίον της νεοκλασικής κληρονομιάς) και εφόσον η Αθήνα «απο-ελληνοποιείται» ποιά θα μπορούσε να είναι η νέα «εθνική» ιδεολογία;
Από τη στιγμή που η Αθήνα «αποεθνικοποιείται» και «παγκόσμιοποιείται» (πληθυσμιακά, κτιριακά, γλωσσικά, αισθητικά, ηθικά, από απόψη τέχνης κ.λπ) παύει να ισχύει η - ή ξεμένει το κράτος από - εθνική ιδεολογία (εφόσον ανήγαγε την ταυτότητα μιας πόλης σε εθνική του ιδεολογία, ξεμένει από τέτοια. Κάτι που δεν ισχύει για άλλα κράτη).
Το Δουκάτο-Κρατίδιο των Αθηνών είχε χρεωκοπήσει ιδεολογικά πολύ πριν χρεωκοπήσει οικονομικά.
Η εφεδρεία της Μεγάλης Ιδέας όμως πλέον δεν υπάρχει προκειμένου να αντλήσει εκ νέου νομιμοποίηση (η προσπάθεια μετεξέλιξης του €uroζωνισμού και του «ευρωπαϊσμού» σε μια
«μεταιδεολογία» του πολιτικού συστήματος και σε μια «νέα Μεγάλη Ιδέα» δεν είναι άσχετη με τα προηγούμενα, ασφαλώς όμως δεν μπορεί να καλύψει το κενό).
Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων μάλλον δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της στην επίσημη ιδεολογία του κράτους.
Τι θα γεμίσει λοιπόν το κενό του «Αθηναϊσμού»; (όχι στην Αθήνα - εκεί ξέρουμε, ο «ευρωπαϊσμός» και το «κοσμοπολίτικο και παγκοσμιοποιητικό κιτς», γηγενές ή όχι - αλλά στην υπόλοιπη Ελλάδα).
Αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι στις μέρες μας ονομάζουν «δυτικό πολιτισμό», όχι μόνο δεν σχετίζεται άμεσα με τον πολιτισμό π.χ της Αγίας Έδρας ή/και του Ζήνωνα, του Φειδία και του Θαλή (αν και κατασκευάζει γενεαλογίες, περιοδολογήσεις και ιστοριογραφίες σε συνάφεια με τα προηγούμενα), αλλά σε αρκετές περιπτώσεις τείνει να βρίσκεται στον αντίποδα του.
Τι σχέση έχει ο «πολιτισμός» του Thomas Malthus και της Margaret Sanger με τον πολιτισμό της προκλασικής Ελλάδας ή με τον πολιτισμό του Marsilio Ficino; (ο οποίος δεν έμαθε φυσικά μόνος του ελληνικά, ούτε του ήρθαν ως επιφοίτηση και ξαφνικά άρχισε να μεταφράζει φιλοσοφία. Του τα δίδαξε ο Ιωάννης Αργυρόπουλος).
Ποιά «Δύση» (West); Ποιός «δυτικός» πολιτισμός;
Ο «πολιτισμός» του Andy Warhol (ο οποίος θεωρείται, μεταξύ άλλων, και πατερας της σύγχρονης βιομηχανίας πορνό ή του mainstream breakthrough της τέλος πάντως) και της C.I.A (που προωθούσε Pollock, την κατάλυση της φόρμας και τη «μοντέρνα τέχνη»);
Ο «πολιτισμός» του Andy Warhol (ο οποίος θεωρείται, μεταξύ άλλων, και πατερας της σύγχρονης βιομηχανίας πορνό ή του mainstream breakthrough της τέλος πάντως) και της C.I.A (που προωθούσε Pollock, την κατάλυση της φόρμας και τη «μοντέρνα τέχνη»);
Για ποιόν «δυτικό» πολιτισμό μιλάνε;
Δεν έχει υπάρξει στην ανθρώπινη ιστορία πολιτισμός που να (αυτο)προσδιορίζεται με κριτήριο γεωγραφική κατεύθυνση (κατευθύνση στον ορίζοντα: «βόρειος πολιτισμός, νότιος» κ.λπ).
Μονάχα αυτό το ανέκδοτο που κυρίως από τις απαρχές του 20ου αιώνα και ύστερα ονομάστηκε «δυτικός πολιτισμός» αυτοπροσδιορίζεται έτσι (κανείς δεν μιλά για «δυτικό» πολιτισμό πριν από τον 19ο και κυρίως τον 20ο αιώνα.
Δεν υπάρχει αντίληψη περί «Δυτικού Πολιτισμού» ή αναφορά σε αυτόν.
Υπάρχει «Χριστιανοσύνη», «Ευρώπη» κ.λπ).
Για ποιά «Δύση» μας μιλάνε όλοι αυτοί και για ποιόν «δυτικό» πολιτισμό;
Ο «πολιτισμός» του Thomas Malthus και της Margaret Sanger, του Andy Warhol και του Paul R. Ehrlich, και
της C.I.A;
Αυτός είναι ο «δυτικός» τους πολιτισμός;
Σημειώσεις
[-] Και ας μη νομίζουν ορισμένοι πως τα προηγούμενα γράφονται απο άνθρωπο που δεν έχει ακούσει π.χ, John Cage (ή Stockhausen, Varese, Messiaen, Ξενάκη, Ligeti etc)... [*]
[-] Δεν είναι μικρή η πιθανότητα ο Ιωάννης
Αργυρόπουλος να υπήρξε δάσκαλος, μεταξύ άλλων, του Leonardo da Vinci.
Αλλά ποιός γνωρίζει το όνομα Ιωάννης Αργυρόπουλος; (John Argyropoulos).
Αλλά ποιός γνωρίζει το όνομα Ιωάννης Αργυρόπουλος; (John Argyropoulos).
[-] Και στον Αραβικό Κόσμο η C.I.A προωθούσε και χρηματοδοτούσε συγκεκριμένες μορφές τέχνης.
[-] Μια βασική προπαγανδιστική μέθοδος-εργαλείο, για την οποία ελάχιστοι μιλούν, είναι η προσπάθεια ελέγχου και χειραγώγησης των πνευματικών περιεχόμένων των ανθρώπων.
Στις μέρες μας οι άνθρωποι έχουν γίνει σκουπιδοφάγοι και ανάλογα διαμορφώνεται το φαντασιακό τους.
Παρατήρηση
[*] ....ή τον σπουδαίο Αιγυπτιώτη Γιάννη Χρήστου.
Είναι πασιφανές και αυτονόητο πως όταν είχες Κάρολο Κούν - γεννημένο στην Προύσα της Τουρκίας - και Γιάννη Χρήστου -γεννημένο στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου -, να συνεργάζονται και να ανεβάζουν Πέρσες του Αισχύλου στην Ελλάδα, ανθούσε και έφερε κι άλλο.
Είναι πασιφανές και αυτονόητο πως όταν είχες Κάρολο Κούν - γεννημένο στην Προύσα της Τουρκίας - και Γιάννη Χρήστου -γεννημένο στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου -, να συνεργάζονται και να ανεβάζουν Πέρσες του Αισχύλου στην Ελλάδα, ανθούσε και έφερε κι άλλο.
Τώρα πια, όλα στέρεψαν και στειρώθηκαν (ο «εκδυτικισμός» και ο «εξευρωπαισμός» πέτυχε), τα πάντα χαρακτηρίζονται από υλική και ηθική στειρότητα.
08/15/17--09:07: Ανθρωποποίηση.
Από τη Τζόρτζια του Μισσισίπή και του Τενεσί στη Γεωργία του Καυκάσου και του Πόντου.
Larkin P Larkin
Poe | An American Roots Co oe | An American Roots Cover ("Tom Devil
08/16/17--13:18: 16 Αυγούστου 2017.
(i)
Όσα συμβαινουν στην Αμερική δεν πρόκειται να σταματήσουν και δεν αποτελούν παροδικά φαινόμενα.
Αποτελούν την απαρχή μιας - μάλλον μακράς - πορείας που οδηγεί στο «τέλος» των «Ηνωμένων» Πολιτειών της Αμερικής.
Δεν εννοούμε πως οι Η.Π.Α θα εξαφανιστούν ή θα πάψουν να έχουν κρατική υπόσταση.
Θα πάψουν όμως να είναι οι «Ηνωμένες» Πολιτείες (θυμηθείτε όσα γράφαμε για το «Ηνωμένο» Βασίλειο) ως η πολιτική μονάδα που δημιουργήθηκε από έναν αποικισμό, μια φιλελεύθερη αστική επανάσταση και έναν εμφύλιο πόλεμο υπό έναν συγκεκριμένο μύθο.
Το πιθανότερο είναι πως θα ενισχυθεί η ένταση και η συχνότητα σποραδικών μικροεμφύλίων ή ιδιόμορφων kulturkampfs (πολιτισμικών συγκρούσεων) στο εσωτερικό διαφόρων Πολιτείων, δίχως όμως απαραίτητα να επεκτείνονται σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας.
Μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να οδηγήσει σε κατακερματισμό και πολυδιάσπαση των «Ηνωμένων» Πολιτείων της Αμερικής (δηλαδή στη μεταβολή τους, με εξαιρετικά έντονο τρόπο, σε χώρα σουρωτήρι-κουρελού κατά τόπους) ή σε κοσμικό μονισμό [1] προς αποφυγή μιας τέτοιας εξέλιξης και χάριν διατήρησης του ενιαίου του πράγματος, της ενότητας και της συνοχής, της Ένωσης-Union κ.λπ και του μύθου αυτής της χώρας.
Μάχη για σύμβολα ή/και καταστροφή τους, καταστροφή ή πόλεμος μνήμης, αναθεωρητισμός, απομυθοποιήσεις και νέοι μύθοι.
Πασιφανή και εξόφθαλμα πράγματα.
მეტი ასეთი ახალგაზრდა
Οδηγούμαστε σε νέους πολυεπίπεδους και όχι μονοδιάστατους Kulturkampfs [2].
(ii)
Εάν ο Τράμπ ανατραπεί, τα πράγματα θα χειροτερέψουν.
Ο Τράμπ υπήρξε η αποκορύφωση και το αποτέλεσμα μιας κομματικής και γενικότερα πολιτικής και κοινωνικής πόλωσης (και ενός έντονου αξιακού διχασμού) που, όπως έχουμε επισημάνει εδώ και καιρό, συνεχώς ενισχυόταν κατά τις τελευταίες δεκαετίες, αποδυναμώνοντας τόσο την εσωτερική συνοχή όσο και την εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών στο εξωτερικό.
Ωστόσο, και να ολοκληρώσει τη θητεία του με σχετικά ομαλό τρόπο, οι Η.Π.Α δεν πρόκειται να επιστρέψουν σε συνθήκες σχετικής κανονικότητας ή/και ομαλότητας, π.χ σε ένα 1997 (το ίδιο ισχύει και για την Ε.Ε μετά από
το ξέσπασμα των πολλαπλών κρίσεων. Μην περιμένετε Αμερική του 1997 και Ευρώπη του 2007).
Ο διατλαντικός ή «δυτικός» κόσμος δεν μπορεί να αποτρέψει τη συνεχή απο εδώ και στο εξής και μη αναστρέψιμη μείωση του συνολικού μερίδιου ισχύος και του ειδικού βάρους του σε πλανητική κλίμακα (Η λεγόμενη «Δύση» δεν μπορεί να το χωνέψει με τίποτα αυτό).
Δεν υπάρχει επιστροφή στην προ κρίσης κατάσταση.
Μια νέα πραγματικότητα θα διαμορφωθεί
[3]. Η απώλεια ισχύος και εκτοπίσματος (σε οικονομικό, δημογραφικό, πολιτικό, πολιτισμικό, θεσμικό, τεχνολογικό κ.α επίπεδο) και οι συνεπακόλουθες εξωτερικές πιέσεις δεν θα είναι οι μόνες.
Οι πιέσεις
θα ασκούνται και από το εξωτερικό και από το εσωτερικό, θα είναι και υπερεθνικές και διακρατικές αλλά και
υποκρατικές/εθνικές (sub-state), οπως και οι διαιρέσεις.
Το ζήτημα δεν είναι λοιπον απλά και μόνον οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Είμαστε οι πρώτοι (και μάλλον οι μόνοι) που γράψαμε για την ολοκλήρωση ενός ιστορικού κύκλου για τρείς χώρες:
Είμαστε οι πρώτοι (και μάλλον οι μόνοι) που γράψαμε για την ολοκλήρωση ενός ιστορικού κύκλου για τρείς χώρες:
τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία (εστιάζοντας συγκεκριμένα στις τρεις αυτές χώρες, καθώς από παλαιά έχουμε εκφράσει τη θέση πως ο πυρήνας της λεγόμενης «Δύσης» ή/και το «φιλελεύθερο τρίγωνο» το οποίο αποτελούν αποδυναμώνεται και υποχωρει - και μαζί του φυσικά και η φιλελεύθερη διεθνής τάξη) [4].
Πίσω από όσα συμβαίνουν στις Η.Π.Α μπορούμε να διαπιστώσουμε την αποδυνάμωση και την κρίση ή παρακμή μεγάλων και παραδοσιακών ιδεολογικών δομών, σχημάτων και χαρακτηριστικών που έχουμε μάθει να θεωρούμε αυτονόητα (και μη αναστρέψιμα).
(iii)
Οι μεγάλες φιλελεύθερες αστικές επαναστάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών το 1776 και της Γαλλίας το 1789, καθώς και της Αγγλίας νωρίτερα το 1688 (μεδιαφοροποίηση από τις δύο προηγούμενες), έχουν
εκφυλιστεί και καταλήγουν, όχι μόνο στα φαινόμενα που παρατηρούμε στο εσωτερικό αυτών των χωρών και στην κρίση της παγκόσμιας φιλελεύθερης τάξης αλλά και, για πρώτη φορά από την εποχή αυτών των επαναστάσεων, στην αποδυνάμωση των τριών αυτών χωρών σε παγκόσμια κλίμακα, οι οποίες αποτελούν πυλώνες και στηρίγματα της «φιλελεύθερης δημοκρατίας» (επίσης σε παγκόσμια κλίμακα).
Γράφαμε παλαιότερα [5]:
''Ένας ιστορικός κύκλος δύο αιώνων, ο οποίος μοιάζει στις μέρες μας να ολοκληρώνεται, θα είχε προ πολλού ολοκληρωθεί εάν η «Δύση» της Ευρώπης - δηλαδή το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία - δεν είχε διευρυνθεί και μετασχηματιστεί σε
''Ένας ιστορικός κύκλος δύο αιώνων, ο οποίος μοιάζει στις μέρες μας να ολοκληρώνεται, θα είχε προ πολλού ολοκληρωθεί εάν η «Δύση» της Ευρώπης - δηλαδή το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία - δεν είχε διευρυνθεί και μετασχηματιστεί σε
«Δύση» πλανητική. Χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο πιθανότατα θα είχαν χάσει μεγάλο μέρος της επιρροής και της δύναμης τους αρκετά νωρίτερα, ήδη από τις αρχές-μέσα του 20ου αιώνα''.
Και ολοκληρώναμε, μάλλον κάπως «προφητικά»:
''1) Σε τι θέση βρίσκονται στις μέρες μας, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία (κράτη τα οποία ταυτίστηκαν ιστορικά με ορισμένα κοινωνικοπολιτικά ρεύματα και ρεύματα ιδεών) στον παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης - αυξάνεται η επιρροή και η δύναμη τους ή μειώνεται;
''1) Σε τι θέση βρίσκονται στις μέρες μας, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία (κράτη τα οποία ταυτίστηκαν ιστορικά με ορισμένα κοινωνικοπολιτικά ρεύματα και ρεύματα ιδεών) στον παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης - αυξάνεται η επιρροή και η δύναμη τους ή μειώνεται;
2) Τι συμβαίνει στο εσωτερικό των τριών αυτών χωρών;''
Όταν γράφαμε τα προηγούμενα, ούτε Τράμπ υπήρχε στον ορίζοντα, ούτε πιθανότητα Brexit, ούτε επιθέσεις (της 13ης Νοεμβρίου) στο Παρίσι.
Σημειώσεις
[1] Στην νεώτερη δυτικοευρωπαϊκή παράδοση όταν έχουμε άνοδο της αταξίας και της αναρχίας και επαναφορά με έντονο τρόπο της επιθυμίας για τάξη και ενότητα, αναδύεται ο θεσμικός μονισμός ο οποίος δικαιολογείται επαγωγικά και έχει κοσμικό χαρακτήρα.
Ο νεώτερος δυτικοευρωπαϊκός μονισμός είναι κοσμικός μονισμός [Αδιέξοδα του νεώτερου δυτικοευρωπαϊκού κοσμικισμού (secularism) και πολιτισμού της Προόδου | Κοσμοϊδιογλωσσία].
[2] Η έννοια kulturkampf έχει σε μεγάλο βαθμό περιοριστεί στη σύγκρουση κοσμικού φιλελευθερισμού (secular liberalism) και ρωμαιοκαθολικισμού.
Αυτή η προσέγγιση είναι περιορισμένη.
Η περίοδος του μεσοπολέμου (που σχετίζεται με την άνοδο των topdown
secularists movements) αποτελεί ένα άγνωστο και απέραντο πεδίο πολιτισμικών υπερεθνικών συγκρούσεων με άξονα τον κοσμικισμό (secularism).
Τα πράγματα αυτά έχουν εξαφανιστεί καθώς οι φιλελεύθεροι και οι μαρξιστές υποβαθμίζουν ή εξαφανίζουν τους kulturkampfs, μέσω της αναγωγής τους είτε σε κεκαλυμμένη ταξική πάλη είτε σε ελλειπή εκσυγχρονισμό ή σε παράγοντες καθυστέρησης.
Αυτή η στάση προκύπτει από τις κοινές ριζοσπαστικά κοσμικιστικές ή εκκοσμικευτικές προκείμενες και κοινές προϋποθέσεις τους.
Είναι μεγάλη κουβέντα κατά πόσον το πολιτισμικό ορίζεται μονάχα θρησκευτικά ή/& με άλλα κριτήρια.
[3] Το ότι η στάση των Βρυξελλών, πολιτικών και διανοητικών παραρτημάτων της και διαφόρων ευρωκομμάτων των εθνικών πολιτικών συστημάτων, μέσω ενός οικονομίστικου και απολίτικου λόγου, οδηγεί στο να κοιμίζουν τους λαούς (μάλλον γιατί δεν έχουν άλλο τρόπο να τους διαχειριστούν) δεν αναιρεί αυτή τη συνθήκη.
[4] Θα επανέλθουμε σε αυτό το ζήτημα και θα εξετάσουμε όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό των τριών χωρών, ενσωματώνοντας τα στο πλαίσιο αυτό και θα υπενθυμίσουμε παλαιότερους άξονες ανάλυσης, συμπληρώνοντας και εμπλουτίζοντας τους.
[5] - Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία.
Ένας ιστορικός κύκλος και - Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία.
II: Ιστορικός κύκλος και κατάσταση του πυρήνα.
[-] Ο Τράμπ ανακοίνωσε την υποψηφίοτητα του το καλοκαίρι του 2015 ενώ οι επιθέσεις στο Παρίσι έγιναν το φθινόπωρο του ίδιου έτους. Το 2015 ήταν μια πολύ σημαντική χρονιά (εξ ου και είναι η χρονιά με τις περισσότερες αναρτήσεις στο διαδικτυακό τόπο - ιστοχώρο | Κοσμοϊδιογλωσσία).
Σημαντικότερη ίσως απ' ό,τι συνειδητοποιούμε.
[-] Θα ασχοληθούμε και με τη λεγόμενη 'alt-right' (ήδη είχαμε ξεκινήσει να κάνουμε-γράφουμε μια μεγάλη σύνθεση γύρω από το θέμα, αλλά δεν ολοκληρώθηκε.
Κακώς, καθως θα είχε μια προβλεπτική ισχύ και θα φανερωνε ένα πολιτικό αισθητήριο και μια αναλυτική δύναμη), αλλά όπως γίνεται αντιληπτό από τα προηγούμενα, θεωρούμε πως τα ζητήματα είναι ευρύτερα.
08/19/17--10:43: Σχολιασμός
16 Αυγούστου.
Κυριαρχούν στις μέρες μας ιδέες, αντιλήψεις και πράγματα που, είτε για λόγους οικειοποίησης είτε για λόγους πολεμικής, λανσάρονται ως «αριστερά» ή βαφτίζονται τέτοια, ενώ στην πραγματικότητα εξυπηρετούν τις ανάγκες της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Επιπτώσεις εξελίξεων τις οποίες αναλύουμε και έχουμε αναδείξει από εδώ κατά καιρούς και αποτελέσματα μεταβολών στους συσχετισμούς δύναμης σε παγκόσμια κλίμακα, οδήγησαν πολιτικές, πολιτισμικές και εξουσιαστικές ελίτ των Η.Π.Α, κατά τη δεκαετία του 1990, να προτείνουν ως «λύση» την προώθηση της ιδεολογικής αντίληψης περί πολυπολιτισμικότητας και ενός νέου δόγματος περί δικαιωμάτων του ατόμου.
Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί δεν αναδεικνύεται η εσωτερική διάσταση, δηλαδή η εξυπηρέτηση της εσωτερικής συνοχής των Η.Π.Α, σχετικά με το ζήτημα της πολυπολιτισμικότητας.
Εξυπηρέτησε βέβαια τόσο ανάγκες της εσωτερικής όσο και της εξωτερικής πολιτικής αλλά ως εργαλείο εσωτερικής πολιτικής ξεκίνησε αρχικά, και ύστερα ανάχθηκε σε μέσο εξυπηρέτησης οικονομικών σκοπιμοτήτων υπερεθνικών δρώντων και διαφόρων ελίτ.
Η ιδεολογική αντίληψη περί πολυπολιτισμικότητας και ενός νέου δόγματος περί δικαιωμάτων του ατόμου, αποτελεί καθαρά αμερικανογενές προϊόν.
Οι προοδευτικοί ή οι
«αριστεροί» στη Δυτική Βενγκάλη (Ινδία), στο Χορασάν (Ιράν), στην επαρχία Γιουνάν (Κίνα) ή στην Χερσόνησο Καμτσάτκα της Ρωσίας, ουδεμία σχέση έχουν με αυτά τα πράγματα (και το πιθανότερο είναι πως ούτε θέλουν να έχουν).
Το ζήτημα προϋποθέτει μια συγκεκριμένη πολιτισμική - και μονάχα έπειτα ιδεολογική - αντίληψη και έχει συγκεκριμένη καταγωγή. Δεν έπεσε από τον ουρανό.
Εξ'ου και αυτές τις ιδέες τις συναντάμε στη «Δύση» και όχι στην «αριστερά» π.χ της Αφρικής ή της Ανατολικής Ευρώπης, της Μέσης Ανατολης ή αυτήν της νότιας και ανατολικής Ασίας.
Εάν η ριζα αυτών των ιδεών ήταν η λεγόμενη «αριστερά», δε θα ίσχυε κάτι τέτοιο.
Η ριζα τους είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Είναι ιδέες αμερικανικές που συνιστούν τον πυρήνα της αντίληψης ενός νέου «μεταδυτικού» παγκόσμιου πολιτισμού, με πηγή προέλευσης τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (ο θεός και η εξουσία τους τι εννοούν με τον όρο «δυτικό» αυτοί οι άνθρωποι.
Δεν μας λένε καθαρά τι εννοούν με τον όρο «Δύση» και κατασκευάζουν και το μετά- της).
Είναι η αμερικανική πρόταση για έναν παγκόσμιο πολιτισμό που προωθείται από και εξυπηρετεί οικονομικές και άλλες σκοπιμότητες εγχώριων και υπερεθνικών επιχειρηματικών, πολιτισμικών και άλλων κύκλων και ελίτ που σχετίζονται με τις Η.Π.Α και τον ευρύτερο διατλαντικό χώρο.
Ναι, αλλά γιατί η λεγόμενη «αριστερά» (μόνο εντός της «Δύσης» όμως) συνήθως αποτελεί βασικό ή κύριο φορέα αυτών των ιδεών;
Η απάντηση (δίχως να μένουμε στην πολιτική πραγματικότητα πως οι ιδέες αυτές προωθούνται και από «δεξιά» κόμματα) είναι η απλούστερη που υπάρχει.
Δε χρειάζεται να πούμε πολλά.
Όπως παρατηρούσε πολύ σωστά ο αείμνηστος ''Μετά το ναυάγιο της Ουτοπίας της Ανατολής τα εξημερωμένα κατάλοιπα της «Αριστεράς» ενστερνίστηκαν έτσι την Ουτοπία της Δύσης''και έτσι η «αριστερά» (στον ευρωατλαντικό χώρο) αποτελεί τον καλύτερο διεκπεραιωτή αυτών των ιδεών ''έχοντας μετατραπεί σε ουραγό ή σε σφογγοκωλάριο του αμερικανισμού'' (διατηρώντας παράλληλα τον σκληρό και βαθύ πυρήνα της, δηλαδή τον ευρωκεντρισμό της).
Η λεγόμενη «αριστερά» έχει πάψει εδώ και δεκαετίες να είναι Οικουμενική και έχει μετατραπεί σε συνιστώσα του αμερικανισμού στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης (και του ευρωπαϊσμού στα πλαίσια της περιφερειακής ολοκλήρωσης) και σε φορέα μιας υποτιθέμενα «μεταδυτικής» παγκόσμιας ιδεολογίας που έχει ως πηγή προέλευσης της, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Επίσης, ορισμένα πράγματα είναι ενσωματώμένα με επίσημο τρόπο σε θεσμούς του αμερικανικού κράτους και αποτελούν επίσημες όψεις της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α (Στην Ε.Ε κάποιες από αυτές τις ιδέες διαχέονται
από πάνω προς τα κάτω -επίσης ενσωματωμένες με θεσμικό τρόπο -, μέσω ευρω-οδηγιών τις οποίες εφαρμόζουν, θεσμοθετούν ή διεκπεραιώνουν κόμματα στα εθνικά πολιτικά συστήματα).
Δεν είναι κρυφό κάτι όταν οι Αμερικανικές Πρεσβείες και η C.I.A τοποθετούνται επίσημα ως σπόνσορες ή χορηγοί εκδηλώσεων.
Δεν υπάρχει τίποτα κρυφό.
Ούτε οι Αμερικανικές Πρεσβείες και η C.I.A είναι πρώτιστα «αριστερές».
Ούτε οι Αμερικανικές Πρεσβείες και η C.I.A είναι πρώτιστα «αριστερές».
Πρώτα και κύρια είναι αμερικανικές.
Θα πρέπει κάποια στιγμή να γραφτεί ένα βιβλίο με το τίτλο:
Θα πρέπει κάποια στιγμή να γραφτεί ένα βιβλίο με το τίτλο:
''Ο πολιτισμός της C.I.A από τα μέσα του 20ου μέχρι
τις αρχές του 21ου αιώνα. Από τη μοντέρνα τέχνη στη σύγχρονη σεξουαλικότητα''.
Προφανώς, σε μια κοινωνία 325 περίπου εκατομμυρίων ανθρώπων, από τους οποίους περίπου 40-45 εκατομμύρια είναι Αφρο-Αμερικανοί, 55-60 εκατομμύρια Ισπανόφωνοι, 17-20 εκατομμύρια Ασιάτες, 3-5 εκατομμύρια γηγενείς Ινδιάνοι (μαζί με τους αυτόχθονες πληθυσμούς από την Αλάσκα), περίπου 8 εκατομμύρια δύο ή περισσότερων φυλών και οι μη Ισπανόφωνοι Λευκοί αντιστοιχούν σε ποσοστό λίγο πάνω από 60% (όλες οι προηγούμενες αποτελούν επίσημες κατηγορίες με βάση το U.S. Census Bureau) και όπου ένα στα έξι παιδιά ζει κάτω από το όριο της φτώχειας (το 2011) ενώ παράλληλα εκτιμάται πως υπάρχουν πάνω 10 εκατομμύρια παράνομοι μετανάστες και πως κάθε έτος, εδώ και περίπου μια δεκαπενταετία, υπάρχει ετήσια εισροή μεταναστών που φτάνει επισήμως γύρω στο ένα εκατομμύριο και όπου τέλος ''by 2044, more than half of all Americans are
projected to belong to a minority group (any group
other than non-Hispanic White alone)'',
προφανώς σε μια τέτοια κοινωνία χρειάζεσαι «πολυπολιτισμό», δηλαδή μια ενοποιητική «μεταδυτική» αμερικανική ιδεολογία (διαφορετικά θα γίνεις χίλια κομμάτια και ο καθένας θα λέει και θα κάνει το μακρύ του και το κοντό του).
Τα πράγματα αυτά προκύπτουν από τις ανάγκες των Η.Π.Α, είναι γεννήματα των Η.Π.Α, προωθούνται και εξάγονται από διεκπεραιώτες των Η.Π.Α και εξυπηρετούν τα συμφέροντα των Η.Π.Α. Τα πράγματα αυτά, σας αρέσει δεν σας αρέσει, φίλες και φίλοι της «δεξιάς»
είναι «δυτικά», ορθότερα διατλαντικά (εάν θέλαμε να ορίσουμε μια κεντρική γεωγραφία - πυρήνα αυτών των αντιλήψεων θα λέγαμε πως κινείται ανάμεσα στο Ρήνο και τα Απαλάχια όρη) και κυρίως καταγωγικά αμερικανικά.
Είναι πασιφανές, βγάζει μάτι, πως ο λεγόμενος πολυπολιτισμός -ο οποίος συνδέεται με χίλια δύο άλλα πράγματα- σχετίζεται με την πληθυσμιακή σύνθεση και τη δημογραφική δομή των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ποτέ δεν θα μπορούσε να μας έρθει ή να προκύψει ένα τέτοιο δόγμα π.χ, από την Κίνα (επίσης ποτέ ο Ινδός ή ο Κινέζος δεν θα μπορούσε να προτείνει τέτοιων περιεχομένων «παγκόσμιο πολιτισμό», ούτε θα χαρακτήριζε ή θα τον ενδιέφερε ένας τέτοιος πολιτισμός να ονομάζεται ή να είναι «μεταδυτικός». Μόνο λογικές σταδίων και προόδου σκέφονται και παράγουν τέτοια πράγματα).
Ας κοιτάξει λοιπόν η Αμερική να μαζέψει τα κομμάτια,
τα βρακιά και τα χάλια της στο εσωτερικό της, και ας μην αξιώνει να εξάγει τα αδιέξοδα της ή/και να γίνουν όλοι
οι υπόλοιποι σαν και αυτήν, μέσω της επιβολής, προώθησης και εξαγωγής ιδεών, δογμάτων και πρακτικών σε χώρες που ούτε κοινά προβλήματα και κοινή δημογραφική δομή, ούτε παρόμοια εξέλιξη και κοινωνική και εθνοτική σύνθεση με τις ίδιες, τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν.
Η ιδεολογική αντίληψη περί πολυπολιτισμού (σε συνδυασμό με ένα νέο δόγμα περί δικαιωμάτων του ατόμου) αποτελεί τη βάση ενός «μεταδυτικού» εξαμερικανισμού.
Σημειώσεις
[-] Ένα μείγμα που συνδυάζει ατομικίστικο φιλελεύθερισμό και αμερικανισμό, δημιουργεί μια ασπίδα και μια αρνητική προδιάθεση για κάθε αξία που δεν
είναι αμερικανική.
Αυτό το μείγμα εξήχθη παλαιότερα και τοποθετήθηκε απέναντι σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Με τον ίδιο τρόπο αποτέλεσε εξαγώγιμο προϊόν αμερικανικής προέλευσης και κοπής και ο πολυπολιτισμός, ο οποίος δεν είναι παρά «μεταδυτικός» εξαμερικανισμός.
Από τον εξαμερικανισμό σκέτο (για τον οποίον φώναζαν οι Γάλλοι κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου), περάσαμε στον «μεταδυτικό» εξαμερικανισμό.
Αυτό και οι «δεξιοί» δεν θέλουν να το βλέπουν και οι «αριστεροί» (που αποτελούν κατά τόπους παραρτήματα πλήρως ενσωματωμένα και καθεστωτικά), το διατυμπανίζουν ως δικό τους.
Μόνο οι «δυτικοί» τέτοιοι όμως.
Κανείς άλλος «αριστερός» από το Μπουένος Άιρες και το Λάγος μέχρι το Κάιρο, τη Μπρατισλάβα, τη
Τιφλίδα και τη Τεχεράνη, το Νέο Δελχί, τη Τζακάρτα, το Τόκυο και το Πεκίνο, δεν το βλέπει έτσι.
Εξ ου και η
λεγόμενη «αριστερά» (πάντα μιλάμε για «δυτική» και ευρωγενής αριστερά εφόσον έχει χάσει τον Οικουμενικό της χαρακτήρα) ούτε διαθέτει ούτε μπορεί να παράγει καμία πρόταση για την ανθρωπότητα.
Και φυσικά κανείς εκτος
Ευρώπης και βόρειας Αμερικής δεν ασχολείται σοβαρά μαζί της.
Αυτά τα πράγματα είναι ακατανόητα για τη λεγόμενη «δεξιά» (ίσως συμφέρει να είναι ακατανόητα και για λόγους παραταξιακής αντιπαράθεσης και λαϊκισμού).
[-] Με την πρόσφατη προσπάθεια περιθωριοποίησης της Αμερικής της τρέχουσας διοίκησης, φάνηκε πιο καθαρά πως αυτή η πρόταση ενός «μεταδυτικού» παγκόσμιου πολιτισμού απότελεί την ιδεολογιά μιας eurosecular transatlantic elite που έχει πατήματα και στις Η.Π.Α
και στην Ε.Ε, και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, από τα Απαλάχια Όρη μέχρι το Ρήνο. Ωστόσο μέχρι πρόσφατα οι ιδέες και τα συμφέροντα της ενισχυόνταν και προωθούνταν κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την αμερικανοκίνητη παγκοσμιοποίηση.
[*] Η λεγόμενη πολυπολιτισμικότητα σε συνδυασμό με ένα νέο δόγμα περί δικαιωμάτων του ατόμου (αμερικανογεννήμένα και τα δύο τους), επιδιώκει το
εξής απλό.
Όπως οι παλαιές ευρωγενείς ιδέες της Civitas Maxima και της Διεθνούς Κοινωνίας αντιλαμβάνονταν τον εαυτό τους ως παγκόσμιες ενώ ουσιαστικά ήταν ευρωκεντρικές, έτσι και η ιδέα περί πολυπολιτισμικής κοινωνίας αποτελεί την αμερικανογενής αντίληψη μιας παγκόσμιας «μεταδυτικής» κοινωνίας (αν και ορθότερα θα έπρεπε να ονομαστεί μεταφιλελεύθερη ή υπερφιλελεύθερη), η οποία ουσιαστικά είναι δυτικοκεντρική.
Ο Ιρανός, ο Κινέζος και ο Ινδός, όμως, δεν βλέπουν την αμερικανική ή κάποιες ευρωπαϊκές πολυπολιτισμικές κοινωνίες ως παγκόσμιες (ή ως προβολή του μέλλοντος τους), αλλά ως μετεξέλιξεις του διατλαντικού ή του λεγόμενου «δυτικού» πολιτισμού σε μια νέα φάση του (καθώς η πολυπολιτισμικότητα αποτελεί την «μαλακή» πλευρά -που αφορά την ηθική ή/ και πολιτισμική διάσταση- μιας υπερεθνικής ομογενοποιητικής διαδικασίας που εκλαϊκευμένα ονομάζουμε «παγκοσμιοποίηση»). Ούτε η Κίνα θα γίνει πολυπολιτισμική, ούτε το Μεξικό ή το Ιράν κ.λπ (μπορεί να είναι με τον τρόπο τους).
Το ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και χώρες της δυτικής Ευρώπης έφτασαν να μιλάνε και να σκέφτονται με τέτοιους όρους, να συλλαμβάνουν τέτοιες ιδέες και να προωθούν τέτοιες αντιλήψεις αποτελεί σύμπτωμα για τις ίδιες (όχι
πρόταση για τους άλλους).
16 Αυγούστου.
08/19/17--10:48: Δύο Σχόλια.
I
Η εποχή μας είναι και επαναστατική και αντιδραστική.
Είναι εποχή μεγάλων μεταβολών.
Οι λεγόμενοι εκσυγχρονιστές - μεταρρυθμιστές και γενικότερα οι υποστηρικτές του status quo, απλώς «κοιμίζουν» τον κόσμο - ο οποίος θα «ξυπνήσει» απότομα και ξαφνικά, όπως και οι ίδιοι, μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα.
Οι λεγόμενοι εκσυγχρονιστές - μεταρρυθμιστές και γενικότερα οι υποστηρικτές του status quo, απλώς «κοιμίζουν» τον κόσμο - ο οποίος θα «ξυπνήσει» απότομα και ξαφνικά, όπως και οι ίδιοι, μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα.
II
Μεταξύ νάρκωσης και ύπνωσης.
• Αγάλματα του Lee και του Lenin σε Αμερικανικό Νότο και Ευρωπαϊκή Ανατολή αντίστοιχα γκρεμίζονται.
• Το Ηνωμένο Βασίλειο αποχωρεί από Ε.Ο.Κ / Ε.Ε μετά από σχεδόν μισό αιώνα, ενώ Σκωτσέζοι στο νησί και Καταλανοί στην Ιβηρική μιλούν για ανεξαρτησία την ίδια στιγμή που στην Πολωνία έχουμε προστάτη ή/και ηγεμόνα τον Χριστό και βασίλισσα την Παναγία!
• Πιθανότητα ανάπτυξης στρατευμάτων στα σύνορα Ιταλίας - Αυστρίας.
• Οι Ρώσσοι επιστρέφουν στη Μέση Ανατολή, συνομιλώντας μάλιστα με την Τουρκία, ενώ εξαϋλώνεται η επιρροή των Αμερικανών στη βόρεια Μέση Ανατολή, την ίδια στιγμή που οι Κινέζοι λένε πως θα διαμεσολαβήσουν στο Ισραηλινό / Παλαιστινιακό.
• Η Ευρώπη, ως ήπειρος, για πρώτη φορά από τότε που διαθέτουμε στοιχεία βρίσκεται-πέφτει στη τρίτη θέση πληθυσμιακά στον πλανήτη, πίσω από την Αφρική (και φυσικά την Ασία).
• Η Γερμανία εγκαλεί τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής στη «δυτική» τάξη μιλώντας περί αποδυνάμωσης της «Δύσης»! Η Γερμανία!
• Η Κίνα μεγαλύτερο εμπορικό έθνος στον πλανήτη (εάν δεν αλλάξει κάτι μέσα στα επόμενα πέντε-δέκα χρόνια,
οι Η.Π.Α δεν θα έχουν δυνατότητα ανάκαμψης ως διεκδικήτρια δύναμη παγκόσμιας οικονομικής ηγεμονιάς) και γενικότερες μεταβολές στους συσχετισμούς δύναμης σε παγκόσμια κλίμακα που ολοκληρώνουν έναν ιστορικό κύκλο και μια εποχή δύο - τριών αιώνων.
• Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών βάλλεται πανταχόθεν (από το Containing China φτάσαμε στο Containing Trump!).
Και πόσα ακόμη (τα προηγούμενα είναι ενδεικτικά)...
Ένας κόσμος και ένα διεθνές σύστημα σε πρωτοφανή κατάσταση και διαδικασία μετασχηματισμού.
Κατά τα λοιπά, ο καλός, ο... φίλτατος, ο ευρωελλαδίτης (ή ελληνόφωνος ευρωπαϊστής) ζει εγκλωβισμένος σε μια γυάλα και στο φαντασιακό «Τέλος της Ιστορίας» (μήπως της ιστορίας του;) έχοντας πείσει τον εαυτό του πως ''τίποτα δε γίνεται'' (τίποτα δεν αλλάζει!). Αφασία
και ύπνος του δικαίου. Εδώ ο κόσμος χάνεται...
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ναρκωτικό ή/& υπνωτικό από τον «ευρωπαϊσμό».
08/19/17--10:53: 19 Αυγούστου.
Τίποτα το ιδιαίτερο. Ορισμένες αναδρομές και ενθυμήσεις. Εν συντομία.
Αυτός είναι ένας χάρτης των (κρατών-μελών των) Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αμέσως μετά την ενοποίηση της Γερμανίας και λίγο πριν την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (1993).
Χρωματισμένες με πράσινο είναι οι χώρες που έχουν δεχτεί χτυπήματα ισλαμιστικής τρομοκρατικής υφής, ενώ με μπλέ όσες δεν έχουν χτυπηθεί [1].
Θα πρέπει να επισημανθεί πως πριν από την ίδρυση της Ε.Ε το 1993, πριν από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και πριν από τον πόλεμο στο Ιράκ το 2003 (υπό την ονομασία Operation Iraqi Freedom), ο οποίος
εγκαινιάζει τον λεγόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας
[2] (Global War on
Terrorism) και βασίζεται στο δόγμα του προληπτικού πολέμου, δεν είχε υπάρξει κανενα ισλαμιστικό τρομοκρατικό χτύπημα [3] στην «Ευρώπη».
Μπορεί στην «Ευρώπη» να μην είχαν υπάρξει επιθέσεις πριν από τις προηγούμενες χρονολογίες, είχαν υπάρξει όμως στο Ισραήλ (περισσότερες σε πυκνότητα από οποιαδήποτε άλλη χώρα αν και μικρής κλίμακας), ενώ ακολουθούσαν χώρες όπως το Πακιστάν, οι Φιλιππίνες, η Ινδονησία, η Ινδία και η Ρωσσία (η οποία υπήρξε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που δέχτηκε τέτοιου είδους ενέργεια-επίθεση).
Αυτά, πριν από το 2003 και την επιχείρηση Iraqi Freedom.
Από το 2003 και ύστερα τα χτυπήματα γίνονται κυρίως στο Ιράκ, τη Σαουδική Αραβία, τη Τουρκία, την Ινδονησία ενώ συνεχίζονται με μειωμένη ένταση στη Ρωσσία.
Παράλληλα, στην Ευρώπη, έχουμε το 2003 τις μεγαλύτερες αντι-πολεμικές/ αμερικανικές διαδηλώσεις - πορείες της μεταπολεμικής ιστορίας στις ευρωπαϊκες πρωτεύουσες ενάντια στον
πόλεμο του Ιράκ (αυτή της Ρώμης θεωρήθηκε ως η μεγαλύτερη αντιπολεμική πορεία-διαδήλωση στην ιστορία. Είναι φανερό πως «είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι» και κυρίως «αντιδυτικοί». Επίσης «δεν ανήκουν στη Δύση». Η δεύτερη μεγαλύτερη πορεία έγινε στην Ισπανία. Είναι εμφανής η μεσογειακή συνείδηση και αντίληψη και το ιστορικό αισθητήριο).
Οι περισσότεροι, εκείνη την περιοδο, ήταν δύσκολο να κατανοήσουν πως ο δεύτερος πόλεμος του Κόλπου και οι διαδηλώσεις του 2003, σηματοδοτούσαν την ολοκλήρωση της μετα-ψυχροπολεμικής περιόδου και της μονοπολικής στιγμής και τάξης (ή καλύτερα αταξίας) των Ηνωμένων Πολιτειών (1991-2003), και την επισημοποίηση της «Διάσπασης της Δύσης».
Από εκείνη την περίοδο και ύστερα γίνεται εμφανής η αποδυνάμωση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και μια τάση ή προσπάθεια «χειραφέτησης» της Ε.Ε από τις Η.Π.Α.
Από την επιχείρηση Iraqi Freedom (στην οποία συμμετείχαν το 2003 Αμερικανοί, Βρετανοί, Αυστραλοί, Κούρδοι, Ισπανοί και Πολωνοί) και ύστερα, οι επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ ελαχιστοποιήθηκαν (ενώ το 2006 θα ξεκινήσει ο πόλεμος του Λιβάνου).
Το 2004 έχουμε το πρώτο χτύπημα σε κράτος-μέλος της Ε.Ε, στην... AlAndalus, δηλαδή την Ισπανία (Madrid train bombings).
Ακολουθεί η Ολλανδία, την οποία συμπεριλάβαμε στο χάρτη αν και θα μπορούσε να παραληφθεί (καθώς έχουμε μια δολοφονία η οποία μπορεί να θεωρηθεί ατομικό τιμωρητικό χτύπημα).
Δολοφονείται ο σκηνοθέτης και παραγωγός του βίντεο μικρής διάρκειας υπό την ονομασία Submission, Theo van Gogh (ο οποίος είχε ρίζες που έφταναν στο γνωστό ζωγράφο Vincent van Gogh).
Από τότε δεν έχει χτυπηθεί ξανά η Ολλανδία.
Η πρώτη μεγάλη επίθεση ήταν ουσιαστικά της Μαδρίτης (νωρίτερα φυσικά έχουμε χτυπήματα στη Ρωσσία), ενώ τo 2005 ακολούθησε το Λονδίνο (7/7 bombings).
Τα πράγματα για περίπου μια δεκαετία είναι κατ'ουσίαν σχετικά ήρεμα και σχεδόν αφανή (σε σχέση με το κλίμα που έχει διαμορφωθεί στις μέρες μας) ενώ τα θύματα από τρομοκρατικές επιθέσεις σχετικά περιορισμένα.
Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για επιθέσεις εναντίον κρατών και πόλεων της Ε.Ε ή εναντίον της «Ευρώπης» με τον τρόπο που γίνεται λόγος στις μέρες μας.
Πότε αυξάνονται σε ένταση και πυκνότητα τα χτυπήματα και εκτοξεύονται οι ανθρώπινες απώλειες;
Από το 2014-5 μέχρι και σήμερα.
Η πορεία έχει ως εξής. Πόλεμος στο Ιράκ το 2003.
Πόλεμος του Λιβάνου το 2006 (τον επόμενο χρόνο έχουμε τη Συνθήκη της Λισσαβώνας).
Πόλεμος του Λιβάνου το 2006 (τον επόμενο χρόνο έχουμε τη Συνθήκη της Λισσαβώνας).
Το 2010 ξεκινά η λεγόμενη Αραβική Άνοιξη (παράλληλα έχει αρχίσει και η 'European debt crisis'). Το 2011-12 ξεκινά ο πόλεμος στη Συρία.
Το 2015 έχουμε την προσφυγικήμεταναστευτική
κρίση.
Ολοκληρώνοντας, θα πρέπει να τονιστεί πως όλοι οι νεκροί από όλες τις τρομοκρατικές επίθέσεις που αποδίδονται σε ισλαμιστικές σέκτες και γκρούπες από
την 11η Σεπτεμβρίου 2001 μέχρι σήμερα (περίπου 20 - 25.000 άνθρωποι), είναι λιγότεροι από τους νεκρούς στη μάχη για μια μόνο πόλη (π.χ το Χαλέπι ή τη Μοσούλη) και περίπου το ένα εικοστό (1/20) απο τους συνολικούς νεκρούς του πολέμου στη Συρία (από 350 ως 450.000 υπολογίζονται οι νεκροί).
Σημειώσεις
[1] Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία και Ιρλανδία.
Οι χώρες αυτές - μπλέ - τυγχάνει να είναι και τα λεγόμενα PIIGS, δίχως την Ισπανία.
Οι χώρες αυτές - μπλέ - τυγχάνει να είναι και τα λεγόμενα PIIGS, δίχως την Ισπανία.
[2] Το 2013, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δε βρίσκονται πλέον σε Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας.
[3] Καταγεγραμμένο ως τέτοιο ή άξιο λόγου ή ενταγμένο σε αυτό το πλαισιο.
Υπήρξαν ορισμένα περιστατικά, αλλά εντάσσονται σχεδόν από όλους σε διαφορετικό πλαισιο.
Επισήμανση
Οι Ιταλοί (οι οποίοι πράττουν ορθά που -προσπαθούν
ναδιατηρούν καλές σχέσεις με Ρωσσία και Ιράν), αν τολμήσουν να τους κλείσουν τα σύνορα οι Αυστριακοί - με στρατεύματα - θα πρέπει να κάνουν εισβολή και να φτάσουν μέχρι τη Βιέννη.
.~`~.
2017.
1.
Η θέση είναι σταθερή και έχει εκφραστεί κατ'επανάληψη.
Η συζήτηση που περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από το ζήτημα της σεκταριστικής ισλαμογενούς ριζοσπαστικοποίησης και τρομοκρατίας (μια συζήτηση που ηγεμονεύει), αποκρύβει βαθύτερα και πιο ουσιώδη ζητήματα και μεγάλες θεματικές (αποτελεί στάχτη στα μάτια).
Έχουμε θίξει κατά καιρούς ορισμένες από αυτές τις θεματικές και θα αναφερθουμε σε κάποιες ακόμη μελλοντικά.
Στην πραγματικότητα φοβούνται το Ισλάμ και όχι απλά την ισλαμιστική τρομοκρατία.
Φοβούνται όχι για το αίμα ή/και τα πιθανά θύματα, όχι για την κατάσταση πολέμου, αλλά για την κατάσταση ειρήνης.
Γιατί μπορεί να ηττηθούν στα ίσια, σε συνθήκες ειρήνης και κανονικότητας.
Γιατί το Εν θα καταπιεί το Μηδέν.
Και γιατί κόσμος μεταστρέφεται.
Και μεταστρέφονται και γυναίκες (συνήθως αναδεικνύονται μόνον οι άνδρες).
Και μεταστρέφονται και γυναίκες (συνήθως αναδεικνύονται μόνον οι άνδρες).
Και να είστε σίγουροι πως μεταστρέφονται γυναίκες που θέλουν οικογένεια και παιδιά.
Ορισμένοι θα ισχυριστούν πως υπάρχει και η αντιστροφη πορεία. Δηλαδή πως φεύγουν άνθρωποι, γυναίκες και άνδρες, από το Ισλάμ.
Πέρα απ'ό,τι η λεγόμενη Αραβική Άνοιξη (η οποία θεωρήθηκε μια 'secular liberal fantasy') θα πρέπει να γίνει μάθημα, παράλληλα θα πρέπει να γίνει κατανοητό οτι το Ισλάμ δεν είναι η 'world's fastest growing religion'μόνο για λόγους ενδογενώς δημογραφικούς [1], αλλά και γιατί ενσωματώνει ανθρώπους που θέλουν παιδιά ή/και οικογένεια (ενώ οι άνθρωποι που χάνει - η αντίστροφη πορεία - δεν θέλουν παιδιά ή οικογένεια).
Από τη μια μεριά έχουμε μια κοινότητα στην οποία εισέρχονται άνθρωποι που επιθυμούν παιδιά και από την άλλη μια κοινότητα στην οποία εισέρχονται άνθρωποι που δεν επιθυμούν.
Η Γη - αργά ή γρήγορα - ανήκει σε αυτούς που κάνουν παιδιά.
2.
Παρατηρείστε, ακολουθείστε και σκεφτείτε προσεκτικά τη λογική ενός Άγγλου ακαδημαϊκού.
Επεσήμανε σε ομιλία του:
«Ξέρετε, η ιδέα πως ευρωπαϊκοί λευκοί πληθυσμοί σιγά-σιγά αντικαθίστανται από μη ευρωπαϊκούς-λευκούς εθνοτικά πληθυσμούς [λόγω αδυναμίας ή αδιαφορίας αναπαραγωγής, πτώσης ρυθμών γονιμότητας, μετανάστευσης κ.λπ], δεν αποτελεί πρόβλημα. Αλλά ας σκεφτούμε το σενάριο ότι εκκοσμικευμένοι πληθυσμοί σιγά-σιγά αντικαθίστανται από θρησκευόμενους πληθυσμούς. Μήπως είναι αυτό πιθανόν;».
Προσέξτε.
Το ζήτημα της πληθυσμιακής αντικατάστασης ευρωπαϊκών πληθυσμών από μη ευρωπαϊκούς τέτοιους αποτελεί το θεμέλιο ολόκληρου του ρεύματος-κινήματος που αποκαλείται identitarian movement και αναπτύσσεται στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Το ζήτημα της πληθυσμιακής αντικατάστασης ευρωπαϊκών πληθυσμών από μη ευρωπαϊκούς τέτοιους αποτελεί το θεμέλιο ολόκληρου του ρεύματος-κινήματος που αποκαλείται identitarian movement και αναπτύσσεται στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Ο ακαδημαϊκος δεν έχει πρόβλημα με αυτή την πληθυσμιακή πορεία-αντικατάσταση (αυτοί - συνήθως φιλελεύθεροι- απλά τονίζουν πως το Ισλάμ χρειάζεται 'reform' -δηλαδή επιθυμούν την κατασκευή ενός νερομπλούμ ντεκαφεϊνέ ευρωγενούς Ισλάμ- προκειμένου να γίνει συμβατό με την ευρωπαϊκή παραγωγή και να ενσωματωθούν σε αυτήν μέσω εισαγωγών παιδιά, μανάδες-τροφοί, εργασία και ενέργεια κ.λπ από την «περιφέρεια» στην Ευρώπη του κέντρου ή του Ρήνου).
Ανησυχεί όμως ή/και θέτει τον προβληματισμό για το ζήτημα της αντικατάστασης εκκοσμικευμένων πληθυσμών από θρησκευόμενους [2].
Πίσω από την καρικατούρα του «τζιχαντισμού» κρύβονται, μεταξύ άλλων, τα προβλήματα (η αποσύνθεση και η κρίση) και τα αδιέξοδα του ευρώφιλελεύθερου σεκιουλαρισμού-κοσμικισμού (liberal secularism / secular liberalism), καθώς και τα όρια
του.
Εδώ και χρόνια έχουμε εκφράσει τη θέση πως αναμένεται μεγάλη κρίση του φιλελεύθερου κοσμικού πολιτισμού στη κεντρική γεωγραφία της Ευρώπης της «Δύσεως».
3.
Η τεχνολογία και η παγκοσμιοποίηση όχι απλά δεν αποδυνάμωσαν, αλλά κατέστησαν πανίσχυρό το Ισλαμ.
Το ίδίο ισχύει και για τον εξω-ευρωπαϊκό, δηλαδή τον κυρίως ειπείν πλέον, Χριστιανισμο, ο οποίος «πετάει»
στο τόξο Αμερικής, Αφρικής, Ασίας.
Ο Χριστιανισμός είναι
μια παγκόσμια -και πληθυσμιακά, όχι μονάχα αξιακά
πλεονθρησκεία.
Ο ευρωπαϊκοί χριστιανικοί πληθυσμοί αντιστοιχούν σε λιγότερο από το 25% του συνόλου των χριστιανών στον πλανήτη.
Πριν από περίπου έναν αιώνα το 80% των Χριστιανών ζούσε σε Ευρώπη και βόρεια Αμερική.
Μέχρι εκείνη την περίοδο ο Χριστιανισμός μπορούσε να θεωρηθεί ως μια κυρίως ή στον πυρήνα της ευρωπαϊκή θρησκεία.
Το 1900 από τις πρώτες δέκα χριστιανικές χώρες οι εννέα ήταν ευρωπαϊκές ή/και «δυτικές» (εξαίρεση αποτελούσε η Βραζιλία).
Σήμερα έχει απομείνει μια «δυτική» (Η.Π.Α) και δύο ευρωπαϊκές (η Ρωσσία και υπάρχει διχογνωμία για το αν η δεύτερη είναι η Γερμανία ή η Ιταλία).
Βλεποντας τα πράγματα υπό αυτό το πρίσμα και μακροϊστορικά η εικόνα είναι ξεκάθαρη.
Τον εικοστό αιώνα εκδιώχθηκε ο Χριστιανισμός από την ευρωπαϊκή ήπειρο για να φτάσουμε έναν αιώνα μετά -από την εκδίωξη του- να εισάγεται Ισλάμ στη δυτική Ευρώπη (δηλαδή στη μεταβολή της ηθικο-θρησκευτικής βάσης).
Το λεγόμενο identitarian movement ή αυτό που κάπως παλαιομοδίτικα ονομάζεται 'white nationalism' [3] έρχεται να καλύψει το κενό που άφησε η εκδίωξη ή/και η υποχώρηση του Χριστιανισμού σε δυτική Ευρώπη και βόρεια Αμερική, αντίστοιχα (ουσιαστικά το identitarian movement αποτελεί στον πυρήνα και στη βάση του προϊόν των επικαλύψεων μεταξύ Ευρώπης του Ρήνου, Αγγλοαμερικανικού και προτεσταντικού κόσμου).
Στην ανατολική σλαβογενής Ευρώπη επέστρεψε ο Χριστιανισμός (Ρωμαιοκαθολικός και Ορθόδοξος) ενώ στη Μέση Ανατολή το Ισλάμ, μετά από ορισμένες δεκαετίες απαγόρευσης και περιθωριοποίησης (βλ. κομμουνισμός, κεμαλισμός, μπααθισμός κ.λπ).
Χρόνια πριν γράφαμε «Ο σοβιετισμός στην Ρωσία κατέρρευσε.
Ο κοσμικός παναραβικός σοσιαλισμός (παναραβισμός) και εθνικισμός στις αραβικές χώρες, επίσης. Ο κεμαλισμός στην Τουρκία το ίδιο.
Από τη
Ρωσία μέχρι τις αραβικές χώρες και την Τουρκία, πλέον έχουμε φτάσει στον πυρήνα:
στη Γαλλία [και απ'ότι φαίνεται στη Γερμανία]...
στη Γαλλία [και απ'ότι φαίνεται στη Γερμανία]...
Αυτό δεν μπορούν, ή δεν θέλουν, να καταλάβουν».
Η θέση μας είναι αιρετική και ισχυρίζεται πως ο
βασικός λόγος της παρακμής ή της κρίσης του φιλελεύθερου σεκιουλαρισμού-κοσμικισμού και των εδαφικών - εθνικών κοσμικών ταυτοτήτων (αυτές αποτελούν, μεταξύ άλλων, βασικές δομές και όχι η τρομοκρατία, η οποία αποτελεί σύμπτωμα) πέραν της δημογραφικής κατάρρευσης, σχετίζεται με την αποδυνάμωση ή/και κατάρρευση του ριζοσπαστικού κοσμικισμού του μαρξισμού (ο οποίος λειτουργούσε παράλληλα και συμπληρωτικά με τον φιλελεύθερο), και πως το λεγόμενο ανατολικό μπλόκ υπήρξε το μεγαλύτερο στήριγμα της λεγόμενης Δύσης.
Από την κατάρρευση του «ανατολικού στρατοπέδου» και ύστερα ο radical secularism, υπό διάφορες μορφές, υποχωρεί παντού και πλέον η κρίση έχει φτάσει στο πυρήνα -της ευρωπαϊκής όχθης- του ψυχροπολεμικού «δυτικού στρατοπέδου» (το οποίο αποσυντίθεται και πολυδιασπάται).
Σημειώσεις - Επισημάνσεις - Σχολιασμοί
[-] - Το ζήτημα της τρομοκρατίας κρύβει κάτω από το χαλί όλα τα προηγούμενα.
- Ο πολυπολιτισμός αποτελεί από μόνος του παραδοχή και σύμπτωμα.
- Ο πολυπολιτισμός αποτελεί από μόνος του παραδοχή και σύμπτωμα.
- Η Ευρώπη της «Δύσεως» αντιπαραθέτει στο Ισλάμ πλυντήρια, veganism, αμάξια, psychoanalysis, στρίνγκ,
γιόγκαpilates, ρολόγια, transhumanism και anti-humanism, μπάφους και προ, environmentalism και reiki (γελάει ο κόσμος).
Αν αυτά αρκούσαν δεν θα υπήρχε identitarianism.
- Η «αναβίωση της θρησκείας» και διαφόρων πολιτιστικών υποβάθρων δεν αποτελεί μια «παρόλα», αλλά μια πραγματικότητα.
- Η «αναβίωση της θρησκείας» και διαφόρων πολιτιστικών υποβάθρων δεν αποτελεί μια «παρόλα», αλλά μια πραγματικότητα.
[1] Οι λόγοι που το Ισλάμ επεκτείνεται δεν περιορίζονται μόνον στη δημογραφία.
Παραδείγματος χάριν, ξέρετε γιατί θα κερδίσουν ανθρώπους σε παλαιές χριστιανικές περιοχές και σε κοινωνίες που είναι εκκοσμικευμένες ή light χριστιανίζουσες;
Γιατί, όταν ένας μουφτής κατά
την επίσκεψη του σε σχολείο θηλέων δέχτηκε την ερώτηση «γιατί καλύπτετε τις γυναίκες σας;» (η ερώτηση δεν αναφέρόταν στη μπούρκα), απάντησε ως εξής:
«Γιατί ακολουθούμε τη Μητέρα Μαρία (Παναγία). Οι γυναίκες μας είναι πλησιέστερα ντυμένες προς αυτό που διδάσκει ο Χριστιανισμός, απ'ό,τι οι Χριστιανοί οι ίδιοι.
Είμαστε πιο αγνοί στην Χριστιανοσύνη απ' ό,τι οι ίδιοι οι
Χριστιανοί. Δείτε το ντύσιμο, τα ήθη, τους κώδικες.
Δείτε πόσο αυστηρά ακολουθούμε τις Δέκα Εντολές κ.λπ»
(έχει και συνέχεια, αλλά ας σταματήσω εδώ).
(έχει και συνέχεια, αλλά ας σταματήσω εδώ).
[2] Σε αυτο το σημείο φαίνεται και η συνάφεια ή η εσωτερική σχέση κοσμικισμού και ρατσισμού.
Αν όπου ευρωπαϊκοί λευκοί πληθυσμοί διαβάσουμε εκκοσμικευμένοι πληθυσμοί φανερώνεται αυτό για το οποίο ουδείς ομιλεί: secular supremacy και secular supremacists (καθόλου περίεργο που ορισμένοι ισχυρίζονται ότι αγγίζει τα όρια του «ρατσισμού» - νομιμοποιημένου, καθεστωτικού, κυρίαρχα ιδεολογικού και αποδεκτού φυσικά- σε στιγμές η στάση και ο λόγος που χρησιμοποιείται απέναντι σε θρησκευόμενους.
Φυσικά ούτε ο κοσμικισμός με τον ρατσισμό είναι άσχετα μεταξύ τους πράγματα, ούτε οι kulturkampfs με τα προηγούμενα).
Η ειρωνεία είναι πως Αμερικανός ακαδημαϊκός είχε παρατηρήσει πως τελικά, οι θρησκευόμενοι πληθυσμοί, εάν τους δούμε από καθαρά εξελικτική σκοπιά, έχουν βιολογικό πλεονέκτημα σε σχέση με τους μη θρησκευόμενους ή κοσμικούς.
[3] χρειάζεται ανάλυση εδώ. Η Ευρώπη της «Δύσης» ή του φιλελευθερισμού άδειασε από Χριστιανισμό και έναν αιώνα μετά γεμίζει από Ισλάμ και European Nationalism.
Δεν είναι απλά 'White' (Nationalism). Γίνεται προσπάθεια να διασωθεί ή να μην καταστραφεί ο όρος 'European'.
Όποιος προσέξει την αμερικανική 'alt-right'θα παρατηρήσει πως πίσω από τον όρο «λευκός» οικοδομείται μια μεταεθνική πανευρωπαϊκή ταυτότητα (που καλύπτει και τις δύο πλευρές του Ατλαντικού).
Αυτοί (επαν)εξευρωπαΐζουν τους αμερικανικούς πληθυσμούς θυμίζοντας τους πως είναι ευρωπαϊκής καταγωγής και πως έχουν αποκοπεί από τις ρίζες τους (η λεγόμενη alt-right αποτελεί ταυτοτικό κίνημα εξευρωπαΐσμού των Non-Hispanic white Αμερικανών).
Post-National
Pan-European Identity οικοδομούν.
Επειδή όμως
Post-National Pan-European Identity οικοδομεί - ή προσπαθούσε να οικοδομήσει- και η Ευρωπαϊκή Ένωση, πρέπει να τονίζεται πως είναι 'White'και όχι
'European'.
Ίσως επανέλθουμε στο ζήτημα αυτό όταν θα ασχοληθούμε με το ποιές είναι οι δύο βασικές τάσεις
που αναπτύσσονται στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
[-] Το Ισλάμ -ή καλύτερα τα ίσλαμ- στην Ευρώπη είναι 'population-centric'ενώ οι identitarian (στην Ευρώπη) είναι
'enemy-centric' (counter-).
Αυτές (population / enemy-centric) είναι δύο διαφορετικές νοοτροπίες, αντιλήψεις και στρατηγικές. Η 'alt-right'στην Αμερική
(σε αντίθεση με τους identitarian στην Ευρώπη) είναι κυρίως 'population-centric'.
€ « » ●► $
▲▼◄► € € $$ € € ◄ ►▲▼► ◄● « » €
€ « » ●► $ ▲▼◄►
€ € $$ € € ◄ ►▲▼► ◄● « » €
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου