045 Cosmoidioglossia

€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

• 10/15/16--03:12: _I) Σέρρες (Sēres), ...
• 10/17/16--06:04: _Τρεις Σχολιασμοί (1...
• 10/17/16--15:41: _18 Οκτ 2016.
• 10/18/16--02:17: _Ανθρωποποίηση.
• 10/20/16--05:57: _Δύο σχολιασμοί και ...
• 10/24/16--05:11: _The Beginning Of A ...
• 10/29/16--05:07: _Ενθυμήσεις και Τρία...
• 10/31/16--14:10: _.~`~.
• 11/06/16--04:15: _Τρεις Σχολιασμοί (6...
• 11/08/16--08:26: _8 Νοεμβρίου 2016.
• 11/11/16--05:59: _11 Νοεμβρίου 2016.
• 11/12/16--05:06: _12 Νοεμβρίου 2016.
• 11/14/16--04:20: _Το τέλος της Αμερικ...
• 11/16/16--12:31: _16 Νοεμβρίου 2016.
• 11/17/16--07:31: _Ανθρωποποίηση...
• 11/20/16--12:54: _20 Νοεμβρίου 2016.
• 11/21/16--04:29: _Ανθρωποποίηση.
• 11/23/16--11:05: _23 Νοεμβρίου 2016.
• 11/25/16--08:19: _Δύο Σχολιασμοί (25 ...
• 11/27/16--10:30: _Ανθρωποποίηση (27 Ν...

                                      € « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

             ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

            .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Οὖτις ἐμοί γ'ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ'ἄλλοι πάντες ἑταῖροι…

10/15/16--03:12: I) Σέρρες 0 0(Sēres), Σῆρες και Serica, Sēra

Mētropolis ή/και Serica Regio. Η Κίνα των Ελλήνων - καιτων λατίνων - Ρωμαίων. 

II) Έξοδος: Επάνοδος από την Ελλάδα.

Περιεχόμενα

I) Σέρρες (Sēres), Σῆρες και Serica, Sēra Mētropolis ή/ και Serica Regio. Η Κίνα των Ελλήνων - και των λατίνων

- Ρωμαίων

- Συμπληρωματικές παρατηρήσεις

- Εικόνες

- Bonus

II) Έξοδος: Επάνοδος από την Ελλάδα

.~`~.

Σέρρες (Sēres), Σῆρες και Serica,Sēra Mētropolis ή/και Serica Regio

11/21/16--04:29: 

Ο πρώτος χάρτης (εικόνα 1) είναι φλωρεντινόςπαγκόσμιος χάρτης των μέσων του 15ου αιώνα μ.Χ

(αντίγραφο παλαιότερου χάρτη) που βασίζεται στη«Γεωγραφία» του Κλαύδιου Πτολεμαίου (90-168 μ.Χ),έργο το οποίο οι Λατίνοι (επανα)ανακαλύπτουν τον 13ομ.Χ αιώνα. 

Στο βορειοανατολικό άκρο του χάρτη,

εφόσον εστιάσει κάποιος, διαβάζει τη λέξη Serica ενώστο νοτιοανατολικό την ονομασία Sīnae.

Serica είναι η λατινική λέξη για τις Σέρρες, Sēres (Σῆρες)των Ελλήνων. 

Έτσι ονόμαζαν οι Έλληνες την Κίνα (ηοποία τους είναι γνωστή τουλάχιστον από τον 4ο αιώνα

π.Χ). 
Πιο συγκεκριμένα, η πόλη-περιοχή Serica έχειαποδοθεί στο παλαιό αυτοκρατορικό Chang'an (εικόνες 2και 3), σημερινό Xi'an. 
Στο Chang'an, αυτό τοηπειρωτικό αυτοκρατορικό κέντρο της κινεζικήςενδοχώρας, κατέληγαν πολλοί δρόμοι της παράκτιαςΚίνας (Sīnae).

 Το Chang'an αποτελούσε πρωτεύουσαπόλη, αυτοκρατορικό ηπειρωτικό κέντρο και κόμβο στο

εσωτερικό της Κίνας, και παράλληλα σημείο εκκίνησης ήαπαρχής του περίφημου Δρόμου του Μεταξιού - για τοταξίδι προς τη Δύση.

Η περιοχή Sīnae (στο νοτιοανατολικό άκρο του χάρτη)θεωρείται το ναυτικό-θαλάσσιο μέτωπο της Κίνας, ενώ ηπεριοχή-πόλη με την ονομασία Serica (στοβορειοανατολικό άκρο του χάρτη), Sērikḗ ή SēraMētropolis ή/και Serica Regio των λατίνων Ρωμαίων καιμε την ονομασία Σέρρες, Sēres (Σῆρες) των Ελλήνων(ή πιο σωστά έχει θεωρηθεί από αρκετούςμελετητές) το Chang'an.

Όλες αυτές οι παραλλαγές του ονόματος παραπέμπουνστο μετάξι (η γη απ'όπου έρχεται το μετάξι, η γη τουμεταξιού κ.λπ). 

Ο Κοσμάς Ινδικοπλεύστης (6ος αιώναςμ.Χ), συγγραφέας του έργου «Χριστιανική Τοπογραφία»

(που περιλαμβάνεται στην Patrologia Graeca), ο οποίοςείχε ταξιδέψει μέχρι τη σημερινή Σρι Λάνκα, αναφέρεταιστη «χώρα του μεταξιού». 

Τα προηγούμενα ήταν γνωστά στους Ρωμαίους της Ανατολής («Βυζαντινούς») και

στους Άραβες μουσουλμάνους, οι οποίοι είχαν αναπτύξεισχέσεις με τους Κινέζους. 

Οι Σασσανίδες επίσης είχανεπαφές και σχέσεις με την Κίνα (σε παλαιότερο σημείωμα

[IV]έχω γράψει για την ιστορία του χειροβόλου όπλουκαι της πυρίτιδας, για το «κινεζικό χιόνι», δηλαδή τοαλατοπίπερο, για τα «κινεζικά λουλούδια» και τα«κινεζικά βέλη», δηλαδή τα πυροτεχνήματα και τιςρουκέτες).

 Οι Άραβες και οι Πέρσες-Ιρανοί, από τηνευρύτερη περιοχή μας (δηλαδή την κεντρική γεωγραφία

της ιστορίας μας), αποτέλεσαν διαχρονικά σύνδεσμοανάμεσα στη Μεσόγειο, την Ευρώπη και τη δυτικήΕυρασία, από τη μια μεριά, και στην Κίνα, από την άλλη.

Με διαφορετικό τρόπο και με διαφορετική κατεύθυνση,παρόμοιο ρόλο με νομαδικά πρόσημα διαδραμάτισαν τατουρκικά φύλα από σχετικά νωρίς (ήδη από τον 7ο-8ομ.Χ αιώνα) και αργότερα οι Μογγόλοι.

Ολοκληρώνοντας. 
Οι Έλληνες, τουλάχιστον από τον 4οπ.χ αιώνα, έχουν γνώση της Κίνας (πιο συγκεκριμένα της

ηπειρωτικής κεντρικής Κίνας), την οποία ονόμαζανΣέρρες (Sēres) ή Σῆρες, γεγονός στο οποίο αναφέρθηκεκαι ο προηγούμενος πρωθυπουργός της Κίνας, WenJiabao, κατά την ομιλία που έδωσε το 2010 στην «Βουλήτων Ελλήνων». 

Καιρός είναι να εξεταστεί πιο βαθιάεκείνη η περίοδος σε σχέση με αυτή την περιοχή (σε

συνδυασμό με τα Ελληνοϊνδικά Βασίλεια της μετααλεξανδρινής περιόδου, τα οποία είναι πιο γνωστά), αλλάκαι η ρωμαϊκή («βυζαντινή») της συνέχεια.

Συμπληρωματικές παρατηρήσεις

[-] Οι Ρωμαίοι χριστιανοί (μετέπειτα Ελληνορθόδοξοι)της Ανατολής («βυζαντινοί») εμπορεύονταν με τουςΚινέζους, ενώ έχουν διασωθεί κείμενα Κινέζωναξιωματούχων με - έστω γενικές και κάπως αόριστες -αναφορές σε αυτό που οι μουσουλμάνοι ονόμαζαν«Ρούμ» και οι Φράγκοι μετέπειτα «Βυζάντιο» (θαεπανέλθω στις κινεζικές πηγές μελλοντικά). 
Υπάρχουνεπίσης εκτενείς και αρκετά πιο συγκεκριμένες αναφορέςσε πόλεις όπως η Βαγδάτη, η οποία ήταν πασίγνωστη.

[-] Τα (μετα)αλεξανδρινά βασίλεια της Βακτριανήςβρίσκονταν στην κομβική εκείνη περιοχή της κεντρικήςΑσίας, από την οποία θα διέλθουν αιώνες αργότερα τατουρκικά φύλα και η οποία αποτελεί οργανικό μέρος καικομβικό τμήμα του Δρόμου του Μεταξιού. 

ΤαΕλληνοϊνδικά Βασίλεια, που αποτέλεσαν την ιστορικήτους συνέχεια, μετέφεραν πιο νότια το κέντρο βάροςτους, προς την Κοιλάδα του Ινδού.

[-] Οι «Βυζαντινοί» χρησιμοποίησαν αρχικά (από αρκετάνωρίς μάλιστα) τούρκικα φύλα εις βάρος των Περσών,ήδη από την περίοδο των τριών (πρώτων) ΤουρκόΠερσικών πολέμων (588-629 μ.Χ). 
Ο τρίτος ΤουρκοΠερσικός πόλεμος (627-629) μπορεί να ιδωθεί ως τμήμα,

υπό-ενότητα ή επεισόδιο του πολέμου των Ρωμαίων (ή

«Βυζαντινών») εναντίον των Σασσανιδών. 
Εκείνη την περίοδο τα τουρκικά φύλα (Μπλέ ή δυτικοί Τούρκοι -Göktürks) αποτέλεσαν τον στρατιωτικό σύνδεσμο τωνΡωμαίων εις βάρος των Περσών και τον εμπορικό τους

σύνδεσμο με το Δρόμο του Μεταξιού (τον οποίομπλόκαραν οι Πέρσες-Ιρανοί). 

Η συγκεκριμένησύγκρουση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τηνΑυτοκρατορία των Σασσανιδών (Byzantine-SasanianWar) ξεκινά το 602 μ.Χ και ολοκληρώνεται το 628 μ.Χ.

Μετά ή/και παράλληλα έρχονται οι Άραβες με το Ισλάμεναντίον και των δύο. 

Οι Σασσανιδες έχουν επαφές μεΕυρώπη, Αφρική, Ινδία και Κίνα. 
Αυτές τις σχέσεις, μετην κατάλυση της Αυτοκρατορίας (Ērānšahr), θα τιςαναλάβει το Ισλάμ υπό τους Άραβες. 

Ο τελευταίοςβασιλιάς των Σασσανιδών Περόζης Γ’, καταφεύγει στηνΚίνα και τίθεται, ως αξιωματούχος, στην υπηρεσία τουΑυτοκράτορα της Κίνας (Δυναστεία Τανγκ). 

Νωρίτερα οΠερόζης-Peroz είχε ζητήσει στρατιωτική βοήθεια από τηνΚίνα.
 Την πληροφορία αυτή τη διαθέτουμε από κινέζικεςπηγές.

[-] Αρχικά, την περίοδο των πολέμων ΡωμαίωνΣασσανιδών (αρχές του 7ου αιώνα μ.Χ), οι ΡωμαίοιΒυζαντινοί χριστιανοί μονοθεϊστές δεν νιώθουν απειλή αλλά εγγύτητα προς τους Άραβες μουσουλμάνουςμονοθεϊστές (την πρώτη ουσιαστική πολιορκία τηςΚωνσταντινούπολης την έκαναν Άβαροι, Σλάβοι καιΠέρσες το 626 μ.Χ, ενώ την ίδια περίοδο, οι ΠέρσεςΙρανοί υπό τον Χοσρόη Β'είχαν καταλάβει ταΙεροσόλυμα, όπου έχουμε και το περίφημο περιστατικότης αρπαγής του Τιμίου Σταυρού).

 Εδώ βρίσκονται και οιρίζες της («τιμητικής» ή «θετικής») ιδιαίτερης αναφοράςστους Ρωμαίους-Βυζαντινούς που υπάρχει στο Κοράνι(την αρχή του συγκεκριμένου κεφαλαίου την έχω

παραθέσει παλαιότερακαι την παραθέτω ξανά στο τέλος:
Bonus). 

Οι Άραβες, και γενικότερα οι μουσουλμάνοι,όταν λένε Ρούμ-Ρωμαίοι εννοούν πάντα του «Βυζαντινούς», ποτέ τους Λατίνους (Ιταλιώτες,Φράγκους και λοιπούς).

[-] Οι περισσότεροι Τούρκοι την ίδια περίοδο (ΤουρκόΠερσικοί πόλεμοι) θρησκευτικά ήταν - κάτι σαν αυτό πουσήμερα αποκαλούμε - «τενγκριστές» (Tengrism). 

ΟιΤούρκοι που ενστερνίστηκαν ή «εθνικοποίησαν» (με τονέναν ή τον άλλο τρόπο, με αιρέσεις, ιδιαιτερότητες κ.λπ)το Ισλάμ οικοδόμησαν Αυτοκρατορία ή έγιναν φορείς

Αυτοκρατορίας. Αντίθετα, όσοι παρέμειναν«τενγκριστές», δεν διαδραμάτισαν κεντρικό ιστορικό

ρόλο. 
Οι Πέρσες, εάν δεν είχαν «εθνικοποίησει» το Ισλάμθα είχαν εξαφανιστεί από το ιστορικόπροσκήνιο. 

Έχωαναφερθεί παλαιότερα (εδώ-iκαι εδώ-ii) στο ζήτημα της«εθνικοποίησης» του θρησκεύματος. 

Άραγε τι ήταν ο«Ελληνοβουδισμός» ως προσπάθεια; (μήπως θα πρέπεινα δούμε και υπό νέο πρίσμα τον «προτεσταντισμό»;

Δίχως «προτεσταντισμό» θα υπήρχαν οι κατοπινέςεξελίξεις στην Ευρώπη των γερμανικών φύλων;). 

Παράτα όσα ισχυρίζονται διάφοροι στις μέρες μας, το ζήτηματης «θρησκείας» ή ορθότερα της πίστης - ιδιαίτερα στη σχέση του με τη γλώσσα - διαδραματίζει καθοριστικόρόλο. 
Τέτοιες προσπάθειες έχουν υπάρξει πολλές στηνιστορία.

[-] Εικόνα 4: Ηρακλής και Vajrapāni ως προστάτες τουΒούδα (σαν τους σημερινούς Αγίους Προστάτες).

[-] Από τον συνδυασμό των όρων Σέρρες και Ινδίαπροέκυψε ο νεώτερος όρος Serindia.

Η αναφορά είναιστις δυτικές εσχατίές της Κίνας (Xinjiang, το οποίο στηκινεζική σημαίνει «Νέο Σύνορο»). 

Την πληροφορία τηναναφέρουν οι Edward Luttwak και Peter Hopkirk. Ηπεριοχή Xinjiang είναι γνωστή και ως ανατολικό ήκινεζικό Τουρκεστάν.

[-] Ο ιστοριογραφικός «εκ-δυτικισμός», «εξευρωπαϊσμός» ή/και «εξ-αθηναϊσμός» του ελληνικού

πολιτισμού (δηλαδή η προ-αυτοκρατορική του περίοδος,πλην Μυκηναίων) σαφώς και τον συρρικνώνει (επίσηςεξυπηρετεί συγκεκριμένους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς).

Η «κοίλη» Συρία π.χ, αποτελεί οργανικό μέρος τουελληνικού κόσμου. 

Επί αιώνες, αν όχι χιλιετίες, υπάρχειελληνική παρουσία και επιρροή (ακόμη και την περίοδο

της επαναστάσεως ή εθνεγερσίας, υπάρχουν άνθρωποιπου ξεκινούν από τη Σερβία και καταλήγουν στοσημερινό Λίβανο).

 Επίσης ο κορμός του ελληνικούπληθυσμού, τουλάχιστον από τον 12ο-15ο αιώνα μ.Χ,βρίσκεται στην Ανατολία.

[-] Εικόνα 5: Ρωμαϊκό πιάτο ανατολικό-μεσογειακήςκατασκευής που βρέθηκε στην επαρχία της κεντρικήςΚίνας Gansu (η οποία βρίσκεται μεταξύ του υψιπέδουτου Θιβέτ και της Εσωτερικής Μογγολίας). 

Χρονολογία2ος-3ος αιώνας μ.Χ. 

Έξι αιώνες αργότερα, ανάμεσα στον9ο και τον 11ο αιώνα, σε αυτή την περιοχή κάνει έντονη

την παρουσία του το Ισλάμ.

[-] Εικόνα 6: Χάρτης της Παγκόσμιας Ηπείρου, τηςΑφρο-Ευρασίας, του 1522 μ.Χ. 

Εμπεριέχει την ονομασία

Serica Regio.

Bonus

Το εδάφιο ή κεφάλαιο Λ'του Κορανίου με τίτλο «αρΡουμ» (Sūrat ar-Rūm), ξεκινά ως εξής:

Στο όνομα του σπλαχνικού και ελεήμονα Θεού

1. Α.Λ.Μ. (Άλεφ, Λαμ, Μιμ)

2. Οι ελ ή αρ Ρουμ νικήθηκαν [*].

3. Σε μια χώρα κοντινή στη δική μας.
 Μετάόμως από τούτη την ήττα τους, και αυτοί θανικήσουν,

4. μέσα σε λίγα χρονιά. 
Τα πράγματα, είτε τουπαρελθόντος είτε του μέλλοντος, εξαρτώνταιαπό τον Θεό. 

Την ημέρα εκείνη που θανικήσουν οι ελ ή αρ Ρουμ, οι πιστοί θαανακουφιστούν,

5. για τη νίκη που θα πραγματοποιηθεί με τηβοήθεια του Θεού...

[*] Κάποιοι μεταφράζουν το αρ-Ρουμ ως «οι Έλληνες»,άλλοι ως «οι Ρωμαίοι». 

Η αναφορά είναι στην ήττα των«Βυζαντινών» από τους Πέρσες-Ιρανούς περί το 614/5μ.Χ στην ευρύτερη Συρία (από την Παλαιστίνη έχειπαρθεί ως λάφυρο ο Τίμιος Σταυρός από τον ναό του Παναγίου Τάφου στην Ιερουσαλήμ, έχοντας μεταφερθείστην πρωτεύουσα των νικητών:

 Κτησιφών, στο σημερινόΙράκ, όπου μετά από αιώνες, επιστρέφουν στις μέρες μαςδυναμικά οι Ιρανοί). 

Οι πολυθεϊστές Άραβες ήταν με τομέρος των προ-Ισλαμικών ΙρανόΠερσών ενώ οι

μονοθεϊστές μωαμεθανοί Άραβες στο πλευρό τωνχριστιανών Ρωμαίων («Βυζαντινών»).

 Το εδάφιο μιλάθετικά για τους αρ-Ρουμ ως μονοθεϊστές (μονοθεϊστέςΆραβες και μονοθεϊστές Ρωμαίοι).

.~`~.

Έξοδος

Επάνοδος από την Ελλάδα Ώστε κοντεύουμε να φθάσουμ’, Έρμιππε.

Μεθαύριο, θαρρώ· έτσ’ είπε ο πλοίαρχος.

Τουλάχιστον στην θάλασσά μας πλέουμε·

νερά της Κύπρου, της Συρίας, και της Aιγύπτου,

αγαπημένα των πατρίδων μας νερά.

Γιατί έτσι σιωπηλός; Pώτησε την καρδιά σου,

όσο που απ’ την Ελλάδα μακρυνόμεθαν

δεν χαίροσουν και συ; 
Aξίζει να γελιούμαστε; —

αυτό δεν θα ’ταν βέβαια ελληνοπρεπές.

Aς την παραδεχθούμε την αλήθεια πια·

είμεθα Έλληνες κ’ εμείς — τι άλλο είμεθα; —

αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις της Aσίας,

αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις

που κάποτε ξενίζουν τον Ελληνισμό.

Δεν μας ταιριάζει, Έρμιππε, εμάς τους φιλοσόφους

να μοιάζουμε σαν κάτι μικροβασιλείς μας

(θυμάσαι πώς γελούσαμε με δαύτους

σαν επισκέπτονταν τα σπουδαστήριά μας)

που κάτω απ’ το εξωτερικό τους το επιδεικτικά

ελληνοποιημένο, και (τι λόγος!) μακεδονικό,

καμιά Aραβία ξεμυτίζει κάθε τόσο

καμιά Μηδία που δεν περιμαζεύεται,

και με τι κωμικά τεχνάσματα οι καημένοι

πασχίζουν να μη παρατηρηθεί.

A όχι δεν ταιριάζουνε σ’ εμάς αυτά.

Σ’ Έλληνας σαν κ’ εμάς δεν κάνουν τέτοιες

μικροπρέπειες.

Το αίμα της Συρίας και της Aιγύπτου 

που ρέει μες στες φλέβες μας να μη ντραπούμε,

να το τιμήσουμε και να το καυχηθούμε.

               ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

            .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

10/17/16--06:04: Τρεις Σχολιασμοί

(17 Οκτ 2016).

Το σχόλιο I γράφτηκε πριν αρκετές ημέρες. 
Το σημείωμα-σχόλιο II γράφτηκε προχτές (πριν από τις

δηλώσεις που παρουσιάζει σήμερα ο ελλαδικός τύπος)

και το σχόλιο III γράφτηκε σήμερα.

I

Το τωρινό προεκλογικό κλίμα αποτελεί το αποκορύφωματης κοινωνικής και πολιτικής πόλωσης, η οποία συνεχώςαυξάνει και ενισχύεται την τελευταία δεκαπενταετία στιςΗ.Π.Α. 

Η επόμενη διοίκηση θα βρεθεί υπό καθεστώςσυνεχούς αμφισβήτησης. 

Οι Η.Π.Α θα περάσουν σεπερίοδο μη λειτουργικής διοίκησης (π.χ, παραγωγήαποτελεσμάτων, κατασκευή συναίνεσης, διατήρησησυνοχής, δυνατότητες νομιμοποίησης, ικανότηταιεράρχησης, διαχείριση συμμαχιών).

Το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών θα επηρεάσει λιγότεροενεργητικά και άμεσα τον πλανήτη, την παγκόσμιαπολιτική, σε σύγκριση με τα εκλογικά αποτελέσματα στατέλη των 90ς'και στις αρχές των 00ς'. 

Η υπέρ-προβολή καιη εστίαση προκύπτει λόγω αδυναμίας - και όχι δύναμης -των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Η κρισιμότητα λόγω τηςαγωνίας για την τύχη τού ευρώ-ατλαντικού χώρου (τωναδυναμιών και των προβλημάτων του).

Οι διοικήσεις-κυβερνήσεις Κλίντον και Μπούς άλλαξαν,μετασχημάτισαν ανα(δια)μόρφωσαν ενεργητικά και άμεσατον πλανήτη. 
Η επόμενη αμερικανική κυβέρνηση-διοίκηση(Χίλαρι Κλίντον ή Ντόναλντ Τράμπ) είναι ανίκανη για κάτιτέτοιο, ενεργητικά και άμεσα [*]. 

Οι αμερικανικές εκλογέςδεν αξίζουν τόσης προσοχής.

Οι Ρώσοι αναβαθμίζουν και ανανεώνουν το πυρηνικό τουςοπλοστάσιο, ενώ το πυρηνικό οπλοστάσιο των Η.Π.Α είναιπεπαλαιωμένο, λέει ο ένας. 

Οι Ρώσοι συνωμοτούνπροκειμένου να επηρεάσουν τα αποτελέσματα τωναμερικανικών εκλογών και «χακάρουν», λέει η άλλη. 

ΟιΡώσοι μάλλον σκέφτονται: «Ευχαριστούμε που μαςαναβαθμίζετε». 

Την περίοδο πριν από την πρώτηΠροεδρία Μπούς του νεώτερου (2000), «κανένας» δενασχολείτο με τη Ρωσία. 

Σήμερα, λίγο πριν από την αρχήτης επόμενης Προεδρίας, η Ρωσία έχει μετατραπεί σε -κεντρικό - θέμα των αμερικανικών εκλογών

. Τι σας λέειαυτό;

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βγάζουν μια «κακή» εικόνα προςτα έξω. Εκτίθενται. 

Θα ακούσουν πολλά περισσότερα«Όχι» στο μέλλον.
 Είναι γελοίο να μιλάμε για«Πλανητάρχες».

Σημείωση

[*] Ο γίγαντας «μέθυσε», «πελαγοδρομεί» και

«παλιμπαιδίζει». 
Αποπροσανατολίζεται, χάνει σεαποφασιστικότητα και διαύγεια, σε ικανότηταιεράρχησης, καθαρής στόχευσης, επίτευξηςαποτελεσμάτων. 

Αναγκαστικά, οι υπόλοιποι δίνουνυπερβολική σημασία στον γίγαντα επειδή είναι άγαρμπος

και ασόβαρος. 
Ο φόβος είναι μήπως παραπατήσει καιπλακώσει κάποιους ή μήπως αντιδράσει σπασμωδικά

(γιατί τον έχουν πιάσει «τα ψυχολογικά του»). 
Είναιτέτοιας υφής η «σημαντικότητα» των εκλογών.
«Σημαντικές» και «καθοριστικές» ήταν, τόσο οι ηγεσίεςτης περιόδου της κρίσης του τρίτου αιώνα στην ΡωμαϊκήΑυτοκρατορία, όσο και οι ηγεσίες της Ιουλιο-Κλαυδιανήςδυναστείας.

 Με διαφορετικό τρόπο και για διαφορετικούςλόγους όμως.

II

Σε ομιλία του στο Ικόνιο (Konya) και αναφερόμενος σεδηλώσεις της Χίλαρι Κλίντον (χωρίς να την κατονομάζει),στις οποίες η τελευταία υποστήριξε πως πρέπει ναενισχυθούν οι Κούρδοι της Συρίας, ο Ερντο(γ)άν είπε ταεξής: «Ντροπή σου!

 Είναι εταίροι σου στο NATO το PYD/YPG ή είναι η Τουρκία; 
Εάν είναι η Τουρκία, τότεπρέπει να έρθεις - στο τραπέζι - μαζί μας και να κάνειςβήματα μαζί μας».

Δήλωσε επίσης πως η οργάνωση του Γκιουλέν (FETO,όπως την ονομάζουν) είναι πιο επικίνδυνη από το PKK,τοποθετήθηκε υπέρ της ενότητας του Ιράκ (αναφερόμενοςσε Τουρκομάνους, Άραβες και Κούρδους «αδερφούς καιαδερφές»), τόνισε πως η Τουρκία δεν είναι ''tribalstate''και πως «εάν η Τουρκία είναι ασφαλής, τότευπάρχει ελπίδα για όλους στην περιοχή. 

Εάν όχι, τότεκανένας στην περιοχή δεν είναι (ασφαλής)».

Λίγες ημέρες νωρίτερα, στην Κωνσταντινούπολη,φιλοξενήθηκε το 23o Παγκόσμιο Ενεργειακό Συνέδριο.

Στην ομιλία του, αφού αναφέρθηκε στις σχέσεις ανισότητας παγκόσμιου Βορρά-Νότου, λέγοντας πως 1.1δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σεηλεκτρικό ρεύμα, μη μπορώντας να καλύψουν τις βασικέςτους ανάγκες (την ίδια στιγμή που ο Βορράς... κ.λπ), και

αφού μίλησε για «Αφρικανικές λύσεις σε Αφρικανικάπροβλήματα» (η Τουρκία έχει βάλει δυναμικά «πόδι»στην Αφρική, όπως επίσης η Κίνα, οι Η.Π.Α, το Ισραήλκ.λπ), ο Ερντο(γ)άν παρουσίασε το ενεργειακό του όραμαγια την Τουρκία: 

Να καταστεί η τελευταία ενεργειακόςκόμβος (Κασπία, Μ. Ανατολή, Α. Μεσόγειος) και να

δημιουργηθεί ένας τέταρτος διάδρομος παροχής φυσικούαερίου προς την Ευρώπη, μετά από αυτούς της Ρωσίας, τηςΑλγερίας και της Νορβηγίας, αναγνωρίζοντας βέβαια, πωςη Τουρκία στην τριάδα ''supply, transportation,consumption'', δεν είναι παραγωγός χώρα αλλάκαταναλωτής και μεταφορέας.

Αυτά έχουν ειπωθεί και συμβεί τον τελευταίο μόνο μήναστην Τουρκία. 

Εδώ, ασχολούμαστε με τον... Ρουσσώ(συγνώμη, τον Μοντεσκιέ εννοούσα) και με τις Βρυξέλλες.

Είναι ''striking'', όπως λένε και οι Αγγλοσάξονες, ηαντίθεση ανάμεσα στις δύο χώρες

Ο Ερντο(γ)άν, λοιπόν, μιλά για τις σχέσεις ΠαγκόσμιουΒορρά-Νότου και υποδέχεται ηγέτες του Νότου (ανάμεσαστους οποίους και ο Μαδούρο της Βενεζουέλας: ο ισλαμόεθνικιστής «τρολάρει» τους μαρξιστές... Χιούμορ).

Σοβαρά μιλώντας, φανερώνονται σημάδια ανταγωνισμούμεταξύ Ισλάμ (δηλαδή ορισμένων φορέων του) και Κίνας,για το ποιος από τους δύο θα είναι ο κύριος εκπρόσωποςκαι φορέας του παγκόσμιου «Νότου» στις αξιώσεις τουέναντι του γερασμένου και παρηκμασμένου «Βορρά» (ο

οποίος βυθισμένος στον σχετικισμό, την «μεταανθρωπότητα», την «επιθυμία», τον τεχνολογικόμεσσιανισμό, τους οικονομικούς δείκτες, τον νιχιλισμό,τον ψευδό-ορθολογισμό και τις «κατασκευές», είναιανίκανος να αναπαραχθεί - κυρίως το Αφρο-Ευρασιατικότμήμα του).

Η εισβολή στο Κουβέιτ από το Ιράκ του Σαντάμ Χουσείν(1990) και η μετέπειτα πολεμική σύρραξη, έγινε αντιληπτήαπό ορισμένους ως η πρώτη σύγκρουση παγκόσμιουΒορρά-Νότου.

 Για να γίνουν αντιληπτές όμως και οιμεταβολές ανάμεσα στο τότε και το τώρα θα επισημάνω το

εξής.
 Στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, οι ΗνωμένεςΠολιτείες χρησιμοποίησαν περίπου 700.000 στρατιώτες.

Στον δεύτερο πόλεμο, λιγότερους από 400.000. 
Πριν λίγεςημέρες, η Χίλαρι Κλίντον τόνισε πως οι Η.Π.Α δεν πρέπεινα αποστείλουν στρατεύματα στο έδαφος της Συρίας (δενείναι μέρος της «στρατηγικής» τους, είπε). 

Τι μεσολάβησεανάμεσα στο 1990-1 και το 2016;

Σημειώσεις

[-] Πίσω από τον λόγο περί «παγκοσμιοποίησης»αποκρύβονται και αδυναμίες ή ανεπάρκειες δυνάμεων,και νομιμοποιήσεις πολιτικών επιλογών. 

Οι Η.Π.Α δενείχαν πυρηνικά το 1991; 

Σαφώς και είχαν.
Είχαν όμωςκαι την δυνατότητα να στείλουν 700.000 στρατιώτες στο

Ιράκ. 
Τότε ήταν μέρος της στρατηγικής τους, τώρα δενείναι μέρος της στρατηγικής τους. Είδατε τι κάνει η

«παγκοσμιοποίηση»; 
Θυμηθείτε που ήταν η Ρωσία το1991.
 Προσπαθήστε επίσης να θυμηθείτε αν ακούγατεέστω μια φορά το μήνα τη λέξη «Κίνα» στα δελτία

ειδήσεων εκείνη την περίοδο. 
Το 2003, οι Βρετανοίσυμμετείχαν στον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου με κάτιλιγότερο από 200.000 άνδρες. Τότε δεν υπήρχε«παγκοσμιοποίηση»; 

Σαφώς και υπήρχε. 
Η αδυναμίαορισμένων δυνάμεων να έχουν ''boots on the

ground''βαδίζει παράλληλα με το υποτιθέμενο«ξεπέρασμα» ή την «απαρχαίωση» των χερσαίων

δυνάμεων λόγω «παγκοσμιοποίησης».

[-] Η Τουρκία, σταδιακά, μετατρέπεται σε μιαδιεκδικητική χώρα-εκπρόσωπος του παγκόσμιου Νότου,στο Βορρά.

 Η Ρωσία είναι μια χώρα του παγκόσμιουΒορρά, που για λόγους άμυνας και ασφάλειας απέναντι

σε άλλες χώρες του Βορρά (κατά την προσωπική μουεκτίμηση ο Βορράς «αυτοκτονεί» με την πολιτική στάσηπου έχει απέναντι της), έχει στραφεί προς τις μεγάλεςδυνάμεις του Νότου, αλλά παράλληλα προσπαθεί νααποτελεί και σύνδεσμο μεταξύ Βορρά και Νότου. 

Θυμίζωπως ο Καντάφι μίλαγε συχνά για «ΝΑΤΟ του Νότου» καιSouth-South Cooperation (είχε επίσης μια πολύενεργητική αφρικανική πολιτική). Το ζήτημα είναι πως oΕρντο(γ)αν δεν είναι Καντάφι, ούτε η Τουρκία και τοΙράν είναι Λιβύη και Ιράκ (εδώ η Συρία αποδείχθηκεπολύ «σκληρό καρύδι»).

[-] Το παραμύθι για εσωτερική κατανάλωση που πουλάειτο μεγαλύτερο μέρος του «Βορρά» σε σχέση με τον«Νότο», είναι πως τον «απελευθερώνει, χειραφετεί,εκσυγχρονίζει, εκδημοκρατίζει» κ.λπ. 

Αυτό είναι τοαφήγημα που πουλάνε οι ελίτ και οι διαμορφωτές«κοινής γνώμης» του Βορρά, στο εσωτερικό τωνκοινωνιών τους, αναμεμειγμένο με μια ιδεολογία τηςευμάρειας και ενός ευρωπαϊκού παραδείσου επί της Γης.

[-] PYD (Democratic Union Party) YPG (People'sProtection Units). 
Κόμμα και στρατιωτικό σκέλος στιςκουρδικές περιοχές της Συρίας. 

Μην επεκταθούμε στιςσχέσεις του με το PKK κ.λπ, όποιος επιθυμεί μπορεί ναψάξει περισσότερα. FETO (Fetullah TerroristOrganization).

Η τουρκική κυβέρνηση τοποθετεί στηνίδια κατηγορία FETO, PKK και DAESH ως «τρομοκρατικές

οργανώσεις».

[-] Για κατανόηση του πλαισίου Βορράς-Νότος, δες:North-South divide, Global South, South-South

cooperation etc.

III

Οι δηλώσεις του Ερντογάν (που έχουν προκαλέσειαντιδράσεις), όπως παρατίθενται από επίσημη - και όχιειδησεογραφική - πηγή έχουν ως εξής (το επίμαχοσκέλος στο οποίο αναφέρεται η ελλαδική

ειδησεογραφία):

Some ask us, ‘why do you care about Iraq,

why do you care about Syria.’ They are asking,

‘why do you care about Georgia, Ukraine,

Crimea, Azerbaijan, Karabakh, the Balkans,

North Africa.’ These questions might be

expanded. However, note that no one is asking

the countries that come to our immediate

environ from thousands of kilometres away

‘what business do you have here.’ None of the

places for which they ask us ‘what business do

you have here,’ are foreign to us. I am asking

you Rize my dear bothers. Is it possible to

separate Rize from Batumi [Γεωργία]? Or is it

possible to think Edirne apart from

Thessaloniki or Kardzhali [Βουλγαρία]? How

come you can regard Gaziantep and Aleppo,

Mardin and al-Hasakah [Συρία], or Siirt and

Mosul [Ιράκ] as places that have nothing to do

with each other? You see something from us in

any Middle Eastern and North African country

you stop by between Hatay and Morocco. YouPrivacy

17/5/2020 Δ`~. Κοσμοϊδιογλωσσία

isogeothermal51.rssing.com/chan-23005495/all_p45.html 13/87

0 0

definitely come across a trace from our

ancestors at every step you take along the

geography extending from Thrace to Eastern

Europe... “Turkey cannot turn its back on

Aleppo. Turkey cannot disregard its kinsmen in

Western Thrace, Cyprus, Crimea and

anywhere else. ”

Σημείωση

Οι κάτοικοι της Ελλάδας, του κράτους των Αθηνών ήόπως αλλιώς θέλετε, θα ξυπνήσουν πολύ άσχημα καιαπότομα από τον ευρωπαϊκό τους ύπνο ή λήθαργο. 
Ο«ευρωπαϊσμός» αποτελεί αναισθητικό ή υπνωτικό.

                                 .~`~.

10/17/16--15:41: 18 Οκτ 2016.

Άμεσα Σχετιζόμενο: Τρεις Σχολιασμοί (17 Οκτ 2016).

Οπωσδήποτε η αλαζονεία δεν είναι ο καλύτερος σύντροφος. 
Από την άλλη μεριά όμως, αν δεν παινέψειςτο σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει. 
Απ'ό,τι φαίνεται,είμαι πιο αξιόπιστος από τα ελληνικά δημοσιογραφικά καιειδησεογραφικά μέσα και από το ΑΠΕ-ΜΠΕ (Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων - Μακεδονικό Πρακτορείο

Ειδήσεων). 
Αποτελεί επιλογή μου να αναζητώπρωτογενείς πηγές και να παρακολουθώ επίσημους διαδικτυακούς χώρους (στη συγκεκριμένη περίπτωση τονιστότοπο της τουρκικής προεδρίας).

Δεν είναι τυχαίο πως έγραψα πριν λίγο καιρό (28 Σεπ2016) το εξής: 
«Το επίπεδο της δημοσιογραφίας στηνΕλλάδα είναι τραγελαφικό. 
Δεν χρειάζεται να αντιγράφειςκαι να αναπαράγεις δημοσίευμα της hurriyet (ή του t24 ή

του sputniknews). 
Τόσο δύσκολο τους είναι να βρουν τηδήλωση από τον επίσημο ιστότοπο της τουρκικής

προεδρίας - όπως έκανα εγώ, που δεν είμαιδημοσιογράφος - και να μας πουν τι γράφει;».

Είχαν αρχίσει να «ξεφεύγουν». 
Το διαπίστωνα. Βέβαια,το φαινόμενο αυτό παρατηρείται και διεθνώς, αςμείνουμε όμως στα ελλαδικά. 
Λυπάμαι που το λέω, αλλάχρειάζεται να προσπαθήσεις υπερβολικά σε αυτό τοκράτος προκειμένου να μην εκτεθείς ή γελοιοποιηθείς.

Είναι πολύ άσχημο αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα τατελευταία χρόνια. 
Είναι σχεδόν ντροπιαστικό. Αςσταματήσω εδώ.

Ακεραιότητα και αξιοπιστία. Άγνωστες λέξεις.

Σημείωση

[-] Πέρα από ακεραιότητα και αξιοπιστία, δίνοντας μιαπερισσότερο ηθική χροιά, μπορούμε να μιλήσουμε επίσηςγια εντιμότητα και εμπιστοσύνη. Άγνωστες λέξεις. Όλες.

[-] Οι δηλώσεις είναι όπως τις παρέθεσα εδώ (ΙΙΙ),τονίζοντας πως είναι από επίσημη - και όχι

ειδησεογραφική - πηγή.

                             .~`~.

10/20/16--05:57: Δύο σχολιασμοί

και ένδεκα (11) παρατηρήσειςεπισημάνσεις σχετικά με την διχοτομία «κοσμικούθρησκευτικού».

Μελλοντικά, το πιθανότερο είναι πως οι δύο σχολιασμοί

θα αφαιρεθούν και θα παραμείνουν μονάχα οι

παρατηρήσεις-επισημάνσεις.

I

Ανάρτηση ενός μηνός (14 Σεπτεμβρίου) που η θεματικήτης γίνεται τώρα γνωστή στην Ελλάδα.

Το περίφημο και πολυδιαφημισμένο ''Pivot to Asia'',μάλλον θα έπρεπε να ονομάζεται ''Pivot προς το

Άγνωστο''. 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες πελαγοδρομούν(βέβαια δεν είναι οι μόνες). 
Ήθελαν και να απομονώσουντην Κίνα. Τρομάρα τους. 
Τι άλλο πέρα από απόρριψη,ανυπακοή και - προκλητική σε ορισμένες περιπτώσεις -αγνόησή βιώνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες τα τελευταίαχρόνια σε πολλαπλά μέτωπα (και από παραδοσιακούς

συμμάχους τους μάλιστα). Συνεχίστε να ακούτε όσες καιόσους εξακολουθούν να αναπαράγουν μονοπολικούςμύθους για «αμερικάνικες παντοδυναμίες».

Σημειώσεις

[-] Σε όλους τους παραδοσιακούς σύμμαχους των Η.Π.Α(από την Τουρκία μέχρι τις Φιλιππίνες, Ισραήλ, ΣαουδικήΑραβία κ.λπ) το μοτίβο είναι το ίδιο και συνεχώςεπαναλαμβανόμενο: “We are not cutting our alliances,but we will follow an independent foreign policy”. Τα

απολύτως στοιχειώδη και αυτονόητα δηλαδή. 
Τέρμα οιαποκλειστικότητες και οι παντρειές - και οι «μονογαμίες»- με ευρώπες και αμερικές (δεν θα γίνει αύριο, θα γίνειμεθαύριο, κάπου θα γίνει από «αριστερούς», κάπουαλλού από «δεξιούς» κ.ο.κ). Duterte Signals Shift inU.S.-Philippine Military Alliance.

II

Γύρω στο 1860, η Αθήνα έχει περίπου 41.000 κατοίκους,η Ερμούπολη (Σύρος) και η Πάτρα περίπου 18.000, ηΚέρκυρα 15.000, ενώ ο Πειραιάς λιγότερους από 10.000κατοίκους. 
Η Θεσσαλονίκη, μια δεκαετία νωρίτερα, ήδηαπό το 1850, είχε πληθυσμό περίπου 60-70.000.

Μεταξύ 1890 και 1900 ο πληθυσμός της Αθήνας αγγίζειτις 107-111.000, ενώ της Θεσσαλονίκης τις 100-105.000. 
Μέσα στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα  ηΑθήνα φτάνει τους 167-180.000 κατοίκους (περί το

1907) ενώ η Θεσσαλονίκη τους 135-157.000 (περί το1913-1917).

Το 1920 ο πληθυσμός της Αθήνας είναι περίπου300.000, της Θεσσαλονίκης 170.000, ενώ ο Πειραιάς

ξεπερνά τους 100.000 κατοίκους. 
Προς τα τέλη τηςδεκαετίας (1928), η Αθήνα έχει περίπου 450.000κατοίκους, η Θεσσαλονίκη πάνω από 230.000 και οΠειραιάς πλησιάζει τους 200.000.

Σημειώσεις

[-] Ο Πειραιάς μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα είναιαρκετά πίσω. Η Εξέλιξη του Πειραιά: 
το 1860 έχειλιγότερους από 10.000 κατοίκους. Το 1880 ξεπερνά τους20.000. 
Το 1896 ο πληθυσμός του Πειραιά αγγίζει τις40.000 (ακολουθεί η Πάτρα), ενώ, την ίδια περίοδο, τοΗράκλειο, τα Χανιά, τα Ιωάννινα και η Καλαμάτα έχουνπληθυσμό από 20.000 ως 30.000 κατοίκους. 
Με τοπέρασμα στον νέο αιώνα ο πληθυσμός του Πειραιά θαφτάσει τις 50.000.
Από εκεί και μετά αρχίζει η άνοδοςπου θα έχει ως - πληθυσμιακή - κορύφωση της τα χρόνια

ανάμεσα στο 1940 και το 1951 (εκείνη την περίοδο ο Πειραιάς πλησιάζει ή ξεπερνά πληθυσμιακά τη

Θεσσαλονίκη).

[-] Τα στοιχεία είναι χονδροειδέστατα και σχετικάδύσκολο να βρεθούν.
 Δεν πάω νωρίτερα, στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, και λόγω έλλειψης στοιχείων, καιγιατί δεν έχει νόημα. 

Τι να πούμε; Πως η Αθήνα δεν ξεπερνά τους 15.000 κατοίκους γύρω στο 1830;(μεγαλύτερο πληθυσμό έχουν οι Σέρρες από την Αθήνατις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα).

[-] Όταν αναφέρομαι σε Αθηνά, Θεσσαλονίκη καιΠειραιά, αναφέρομαι σε Πόλη-Δήμο, όχι σε αυτό πουονομάζουμε Πολεοδομικό Συγκρότημα ή ΠεριφερειακήΕνότητα. 

Σήμερα, η Αθήνα έχει πληθυσμό περίπου700.000 (πάνω από 3 εκατομμύρια το Π.Σ), ηΘεσσαλονίκη 330.000 (πάνω από 700.000 το Π.Σ, πάνωαπό 1 εκατομμύριο η Π.Ε) και ο Πειραιάς γύρω στις160.000 (κάτω από 500.000 η Π.Ε).

Παρατηρήσεις-επισημάνσεις
σχετικά με την διχοτομία«κοσμικού-θρησκευτικού»(secular-religious) ή περί«εκκοσμίκευσης» (11Αυγούστου).

1.Ο διαχωρισμός ή η διχοτομία «κοσμικούθρησκευτικού» αποτέλεσε μια από τις ιδρυτικές ιδέες του

λεγόμενου μοντέρνου κόσμου. 
Προς το συμφέρον τηςειρήνης και της αστικής τάξης, η «θρησκεία» έπρεπε νααπογυμνωθεί από την όποια κοσμική εξουσία και νααποκτήσει έναν καθαρά ιδιωτικό χαρακτήρα. 

Η δημόσιασφαίρα έπρεπε να διέπεται από κοσμικότητα και ηθρησκευτικότητα έπρεπε να περάσει στην ιδιωτικήσφαίρα: δηλαδή, ιδιωτικοποίηση της θρησκείας (η«θρησκεία» ως ατομικό ζήτημα αποτελεί ένα σχήμαπροτεσταντικό που πέρασε τόσο στον φιλελευθερισμόόσο και στον μαρξισμό). 

Αυτό το σχήμα σκέψης, όπωςκαι η ίδια η η διχοτομία «κοσμικού-θρησκευτικού», έχειαμφισβητηθεί ριζικά τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο στοπεδίο των διεθνών σχέσεων όσο και στο πεδίο τηςκοινωνιολογίας, και κυρίως, στο πεδίο της κοινωνικήςπραγματικότητας: στα ευρωπαϊκά αστικά κέντρα.

2.Ο κοσμικισμός ή η εκκοσμίκευση στις διεθνείς σχέσειςβρέθηκε στο επίκεντρο πολλών διαφορετικών θεωριώνκαι επιχειρημάτων:

 ρεαλιστική πολιτική (real politik),φιλελεύθερος κοσμοπολιτισμός, δυτικός φεμινισμός,παλαιομαρξιστική ταξική πάλη κ.λπ. 

Αυτές οιπροσεγγίσεις, και αρκετές ακόμη (που συνήθωςσυνδυάζουν μοντερνισμό, κοινωνιολογικά δόγματα καιοικονομισμό), αντιλαμβάνονται την «θρησκεία» ωςαπομεινάρι του παρελθόντος, χωρίς όμως να μας δίνουνκάποιον διαυγή ορισμό για αυτήν.

 Την αντιλαμβάνονταιως απομεινάρι του παρελθόντος με όρους αξιακούς καιδογματικούς, ιδεών και πεποιθήσεων, γιατί με όρους π.χ.δημογραφίας, είναι οι φορείς των τελευταίων αυτών τωναντιλήψεων που, εάν συνεχίσουν την σημερινή τουςπορεία, θα καταλήξουν απομεινάρια του παρελθόντος.

Μια κυρίαρχη γραμμή σκέψης πάει κάπως έτσι:

Μοντερνισμός σημαίνει κοσμικισμός (δηλαδή έμμεσα ήάμεσα «εξευρωπαϊσμός ή δυτικοποίηση») καικοσμικισμός σημαίνει «μαράζωμα» της θρησκείας (στηνθέση της θρησκείας τοποθετήθηκε και το κράτος). 

Ωςγνωστόν όλα «μαραζώνουν» κατά το αφήγημα.

3.Αρκετοί θεωρούν πως εκκοσμίκευση σημαίνει απλάαπώλεια ή απουσία -κάθε- θρησκείας (κενό,ουδετερότητα κ.λπ).

 Ο κοσμικισμός (secularism) δεναποτελεί το αντίθετο της «θρησκείας» (θέση από τηνοποία προκύπτει η διχοτομία κοσμικό-θρησκευτικό) ή τηναπουσία της «θρησκείας» (δίχως ξεκάθαρο ορισμό τουόρου «θρησκεία»).

 Όπως διαβάζω και στη βιβλιοκριτικήενός έργου που σκοπεύω να παρουσιάσω «Οιμελλοντικοί μελετητές θα πρέπει να αντιπαλέψουν τοεπιχείρημα πως ο κοσμικισμός (secularism) πρέπει νασταθεί δίπλα στον προτεσταντισμό, τον καθολικισμό καιτον ιουδαϊσμό, ως η τέταρτη 'ομολογία'του δέκατουένατου αιώνα στη Γερμανία». 

Ο ίδιος ο όρος ή ηκατηγορία «θρησκεία», αποτελεί εφεύρεση τουκοσμικισμού ή της εκκοσμίκευσης. 

Η «θρησκεία» (religion) ορίζεται ως εκείνο που η εκκοσμίκευση(secularism) δεν είναι (δηλαδή, εάν δεν υπάρχειεκκοσμίκευση, υπάρχει θρησκεία;). 

Ο όρος "religion", μετο σημερινό του νόημα, άρχισε να χρησιμοποιείται απότον 17ο αιώνα και ύστερα, αρχικά με την Μεταρρύθμισηκαι έπειτα με τον Διαφωτισμό και την Αποικιοκρατία. 

Οιόροι Βουδισμός, Ταοισμός, Ινδουισμός, Κομφουκιανισμόςαποτελούν όλοι προϊόντα του 19ου αιώνα. 

Γι'αυτόορισμένοι αναφέρονται σε ανακάλυψη της «θρησκείας».

Τα συστήματα αυτά υπήρχαν, αλλά δεν τα έβλεπαν οιάνθρωποι ως «θρησκεία». 

Τα κλισέ, οι προπαγάνδες καιοι λαϊκισμοί των ημερών μας αρχίζουν κάπως έτσι:

 ''Όλεςοι «θρησκείες»...''. 

Η religion, η θρησκεία αποτελεί έναμοντέρνο Concept.

4.Η «θρησκεία», ως αφηρημένη, μονολιθική και ενιαίακατηγορία κανόνων, δογμάτων, οργανισμών και θεσμών,εφευρίσκεται τους τελευταίους αιώνες.

 Οι χριστιανοί τωνμέσων χρόνων δεν μιλούσαν για τον Μωάμεθ σαν ναήταν ηγέτης μιας διαφορετικής «θρησκείας», αλλά σαναιρετικό Χριστιανό και για το Ισλάμ σαν να αποτελούσεμια αιρετική σέκτα. 

Ο Βούδας είχε ιδωθεί ως άγιος τηςΧριστιανοσύνης (και όχι του «Χριστιανισμού») υπόπαραλλαγμένο όνομα, και όχι ως ηγέτης μιαςδιαφορετικής «θρησκείας» (γι'αυτό συναντάμε και«ανταλλαγές» αγίων ή τον Αλέξανδρο στονμουσουλμανικό κόσμο). 

Σύνολα ανθρώπων που οιμοντέρνοι μελετητές τα αντιλαμβάνονται ως μέρηδιαφορετικών «θρησκειών» δεν αντιλαμβάνονταν κατάαυτόν τον τρόπο τον εαυτό τους. 

Η διαφοροποίησηανάμεσα σε «θρησκευτικό» και «κοσμικό» (με «οπσιόν»ιδιωτικότητας), εφευρίσκεται μετά την ΠροτεσταντικήΜεταρρύθμιση.

5.Η λατινική λέξη "religio", η -αρχαία- ελληνική''θρησκεία''και η αραβική λέξη "din", προσεγγίζουν ωςέννοιες την σημασία, όχι της σημερινής «θρησκείας»,αλλά των καθηκόντων και των υποχρεώσεων (όχιμονάχα απέναντι στον Θεό αλλά και στους ανθρώπους),του νόμου, των εσωτερικών πράξεων, της αφοσίωσης,αρετής, virtue κ.λπ.

 «Θρησκεία», με την σημερινήσημασία, είχε παρατηρήσει προκλητικά έναςΕβραιοΑυστραλός ακαδημαϊκός, είναι ότι προσομοιάζειστον Προτεσταντικό Χριστιανισμό. 

Η παρατήρηση τουφαίνεται ρηχή αλλά έχει ενδιαφέρον.

 Οποιαδήποτεπροσπάθεια να οριστεί εάν κάτι αποτελεί «θρησκεία» έχειτο εξής κριτήριο στη βάση της: 

Τα περισσότερα debatesγια το εάν ο άλφα ή ο βήτα ''ισμός'' (Κομφουκιανισμός,Μαρξισμός κ.λπ) αποτελεί πραγματικά θρησκεία,καταλήγουν πάντα στο ερώτημα κατά πόσο προσομοιάζειστον προτεσταντισμό.

6.Φτάνοντας στην Προτεσταντική Μεταρρύθμιση,αρχίζει να αναπτύσσεται μια νέα ορολογία που οδηγείπρος τη σύγχρονη κατανόηση της θρησκείας ως ιδιωτική υπόθεση. 

Παράλληλα έχουμε τις διαδικασίες ανάπτυξηςτων εθνών-κρατών, την διάσπαση του Χριστιανισμού σεδιάφορες νέες αιρέσεις, τις εξερευνήσεις και τουςαποικισμούς, την συνάντηση με μακρινές κοινωνίες καιπολιτισμικά πρότυπα, την ανάπτυξη αρχών διεθνούςδικαίου και αλληλεπιδράσεις με διαφορετικές γλώσσεςκ.λπ. 

Όλα τα προηγούμενα διαμορφώνονται μέσα στοπλαίσιο του δυτικού προτεσταντικού χριστιανικούπρότυπου.

7.Η Γαλλική Επανάσταση δεν εγκαθίδρυσε το κοσμικόκράτος και τον περίφημο διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας,καθώς αυτός εγκαθιδρύθηκε στις αρχές του 20 αιώνα.

Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον κάποιος να αναρωτηθεί γιατί;

Το ερώτημα για την θεσμοθέτηση του «διαχωρισμούεκκλησίας και κράτους» και της laïcité στη Γαλλία, είναιεξαιρετικής σημασίας, γιατί η laïcité αποτελεί τμήμα τηςεθνικής ταυτότητας της Γαλλίας. 

Η Γαλλική laïcité μπορείνα ιδωθεί ως «Catho-laïcité» και όχι ως «ουδέτερη» (έχειενδιαφέρον η κριτική που ασκείται από Καναδούς προςΓάλλους με αφορμή τον «πολυ-πολιτισμό» στοσυγκεκριμένο ζήτημα). 

Το συγκεκριμένο ζήτημα (ΓαλλικήCatho-laïcité) μπορεί να τεθεί και στο πλαίσιο τηςεθνικοποίησης του καθολικισμού της Γαλλίας έναντι τηςΡώμης και του γαλλικού αγώνα έναντι τουπροτεσταντισμού και της προσπάθειας υπεροχήςεπ'αυτού.

8.Υπάρχουν ιστορικοί που έχουν εκφράσει την άποψηπως η βεμπεριανή θεωρία περί εκκοσμίκευσης αποτελείυποπροϊόν των φιλελεύθερων προτεσταντικώνπολιτισμικών πολέμων (Kulturkampf). (κοσμικός)Φιλελευθερισμός ανάμεσα σε ρωμαιοκαθολικισμό καικοσμικιστικό σοσιαλισμό (αρχικά ο όρος secularismέφερε πληβειακό φορτίο. 

Οι όροι αυτοί -secularism,

secularization- έγιναν ευρύτερα γνωστοί μόλις κατά τα

τελευταία χρόνια της δημοκρατίας της Βαϊμάρης). 
Από το1848 και το 1870, γερμανικά φιλελεύθερα μεσοαστικάστρώματα χρησιμοποιούν τον αντι-καθολικισμό καιστρέφονται εναντίον της εκκλησίας σε μια προσπάθειατους να προσανατολιστούν στην νέα εποχή και ναδιασφαλίσουν την αυτονομία του κράτους από τηνκαθολική εκκλησία. 

Η φιλελεύθερη επίθεση ενάντιον τουρωμαιοκαθολικισμού ήταν στην πραγματικότητα μιασύνθετη προσπάθεια να διατηρηθεί η ηθική, κοινωνική,πολιτική και σεξουαλική τάξη κατά τη διάρκεια μιαςπεριόδου που χαρακτηριζόταν από δραματικές πιέσεις γιααλλαγή. 

Η σύνθετη αυτή προσπάθεια, συμπεριέλαβε«καπιταλιστικά οικονομικά», βιομηχανική ανάπτυξη,εθνική ενοποίηση και κρατικά επιβαλλόμενες λύσειςθρησκευτικής απο-πολιτικοποίησης μέσω ιδιωτικοποίησης(κάτι που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες σε πολλαπλούςτομείς:

 η απο-πολιτικοποίηση μέσω της«ιδιωτικοποίησης») κ.λπ. 

Αυτό που σήμερα έχειεπικρατήσει να ονομάζουμε εκκοσμίκευση ή κοσμικισμόαποτελεί, καταγωγικά, προϊόν της δυτικήςχριστιανοσύνης (τώρα εάν είναι καθαρά λατινικόρωμαιοκαθολικό, προτεσταντικό γερμανίζον ή εάναπορρέει από την σχέση, επαφή και αντιπαράθεση αυτώντων δύο, είναι μια μεγάλη κουβέντα).

9.Αρκετοί άνθρωποι συνήθως συγχέουν τηνεκκοσμίκευση με την προτεσταντοποίηση.

 Θεωρούν μιαπροτεταντική κοινωνία του ευρωπαϊκού βορρά ως«κοσμική» λόγω κλίματος σχέσεων, ύφους ή ηθικής:«διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους» στην Σουηδίαέγινε μόλις το 2000, ενώ στην Νορβηγία ισχύει το εξής:

"the Church of Norway, an Evangelical-Lutheran church,remains Norway's people's church, and is supported bythe State as such". 

Επίσης η θρησκευτικότητα των ΆπωΑσιατών θεωρείται κατά κάποιον τρόπο «κοσμική»: μέσωαυτών των απόψεων -και την αγνόησή της Ινδιαςοδηγούμαστε στις μονοθεϊστικές ως τις μόνες«θρησκείες».

 Ως παράλληλες και συνδυαζόμενεςδιαδικασίες, ο διαχωρισμός Κράτους και Εκκλησίας, ηαπο-εθνικοποίηση του κράτους και ο λεγόμενος

«εκδυτικισμός ή εξευρωπαϊσμός», οδηγούν χριστιανικέςκαι μουσουλμανικές κοινωνίες κατευθείαν σεπροτεσταντοποίηση.

10.Η κοσμικιστική (secularist) ιδεολογία σχετίζεται μετην φαινομενική ουδετερότητα.

 Η διαχωριστική γραμμήμεταξύ θρησκευτικού και κοσμικού δεν «βρέθηκε»,κατασκευάστηκε. 

Το κοσμικό θεωρήθηκε όχι απλά ωςένας τρόπος οργάνωσης της ζωής, προκειμένου ναδιασφαλιστεί η ειρήνη και η αρμονία μεταξύδιαφορετικών κοινωνικών ομάδων, αλλά ως ένα είδος«ωρίμανσης». 

Θεωρήθηκε «αναπτυξιακό» κατόρθωμα.

Έγινε αντιληπτό από αρκετούς ανθρώπους ως υπέρβασητων ψευδαισθήσεων που τους βοήθησε να φτάσουν στοεπίπεδο ενός κοσμικού παγκόσμιου πολιτισμού που έχειυπερβεί, και αποτελεί φυγή ή απόδραση, από κατηγορίεςθρησκευτικές, εθνικές, φύλου, πολιτιστικές,διαφορετικών παραδόσεων, κοινωνικών δομών, χωρώνκαι πεποιθήσεων, προς μια αγνότητα καθαρού λόγου,παγκοσμίων δικαιωμάτων και συνδέσεων (σας κοιτώ απόψηλά μέσα από το αγνό, ηθικό, καθαρό, σχεδόνπουριτανικό, λευκό, μίνιμαλ και ρασιοναλ κοσμικοαγγελικό πανανθρώπινο σύννεφο μου). 

Πολύ ισχυρήιδεολογική αυτο-κατανόηση. 
Υπάρχει όμως μεγάληδιαφορά ανάμεσα σε μια ιδεολογία φυγής (ή/καιαπόδρασης) και την ιδέα μιας διασυνδεδεμένηςΟικουμένης.

11.Το δίπολο, η δυαδικότητα ή η διχοτομία «κοσμικόθρησκευτικό» αποτέλεσε μια από τις πολλές αποιστορικοποιημένες ή ανιστορικές νοητικές κατασκευές(όπως π.χ. τα δίπολα «αριστερά-δεξιά», «πρόοδοςσυντήρηση», «ανάπτυξη-καθυστέρηση» κ.λπ) τηςνεώτερης δυτικοευρωπαϊκής σκέψης και της αξίωσης τηςγια Οικουμενικότητα.

Σημειώσεις

[-] Δεν υπάρχει μονολιθικός secularism, ούτε διχοτομίακοσμικού-θρησκευτικού ως παγκόσμια πραγματικότητα.

Υπάρχουν πολλαπλές «secularities» που αναμειγνύονταιμε, ή αναδύονται από, «θρησκευτικότητες», ενώ σεαρκετές περιπτώσεις χάνονται ή θολώνουν τα όριαμεταξύ αυτών των δύο. 

Secularization is the narrative ofthe West.

[-] Σύγχυση προκύπτει από ένα μείγμα αστικοποίησης,τρόπου κοινωνικοποίησης της τεχνολογίας καιοργάνωσης ή λειτουργίας της παραγωγής μεσυγκεκριμένες «πεποιθήσεις» και ιδέες περίουδετερότητας. 

Επίσης αναμειγνύεται ο ουνιταριανισμόςκαι ο ουνιβερσαλισμός με τον ρασιοναλισμό και τηνκοσμική θρησκευτικότητα.

[-] Ο προτεσταντισμός και ο μουσουλμανισμόςουσιαστικά δεν διαθέτουν κλήρο, υπό τη μορφή τηςιεραρχικής εξουσίας.

 Κύριος στόχος τηςαντικληρικαλιστικής ιδεολογίας ήταν ορωμαιοκαθολικισμός (ο οποίος βρίσκεται σε συνεχήκατάσταση πολέμου, υπό διάφορες μορφές και μεδιάφορους αντίπάλους, από τον 16ο αιώνα και ύστερα).

[-] Την επόμενη παρατήρηση την έχω διαβάσει, αλλάδιατηρώ τις επιφυλάξεις μου: 

Ίσως το πιοεκκοσμικευμένο μέρος στον πλανήτη να υπήρξε ηανατολική Γερμανία (1949-1990). 

Γιατί; Διότι εκείσυνέκλιναν ο προτεσταντισμός με τον κομμουνισμό(κρατικός αθεϊσμός και αντικληρικαλισμός). 

Στα δύοπροηγούμενα θα μπορούσατε να προσθέσετε και τον«πρωσσισμό» με τον «νεο-γερμανισμό».

10/24/16--05:11: The Beginning Of 0 0

A Dynamic Century In The Middle

East.

By Gregory R. Copley - Oct 20, 2015 - Crude Oil Prices

Today | OilPrice.com

Historical trends are combining once again to make the

Mediterranean-Red Sea-Indian Ocean linkage the nexus

in a dynamic phase of the evolving global strategic

architecture. The relationships of states within the

region, and the relationships of the regional states to

the rest of the world is changing, and will evolve

significantly over the coming few years.

This Mediterranean-Red Sea-Indian Ocean region is an

indissolubly-linked set of subzones, a reality which has

often been inadequately understood from a strategic

perspective.

The great societies and the historical and modern states

at the linkage between Europe, Asia, the Middle East,

and Africa, are rarely considered in a holistic fashion.

Focus on the region has been mainly about crises and

superpower competition. The prospect now exists,

however, for the region to gradually emerge as a major,

integrated economic trading zone; perhaps the next

major global marketplace, linking Africa, the Middle

East, and the Mediterranean.

So if I can make one point today it is that all of the

elements of this greater strategic theater are interconnected, interactive, and collectively are critical to the

emerging global balance. What happens around the

Eastern Mediterranean littoral and around the Indian

Ocean theater impacts the Persian Gulf, Arabia, and the

Red Sea/Horn; and vice-versa. If we look just at the

littoral states of the Suez-Red Sea-Horn, we see a

population base of some 316-million people, and a

combined 2014 GDP estimate of at least $1.5-trillion.

And this grouping interacts, of course, with its neighbors

in Africa, Europe, and the Indian Ocean basin.

Stepping back for an even broader perspective, we saw

in the 20th Century the creation of some 100 new

Westphalian-style nation-states in the process of

cratogenesis: the birth of nations. We witnessed the

demise (the cratocide, or murder), or

cratometamorphosis (total restructuring), of others.

Major structural change in human society began with

the end of the Cold War. As a result, and particularly in

the Middle East and Africa, we are often seeing a

reversion to more historical and basic human groups: Privacy

17/5/2020 Δ`~. Κοσμοϊδιογλωσσία

isogeothermal51.rssing.com/chan-23005495/all_p45.html 23/87

clans; linguistic, cultural, or religious groupings; some

ancient groups, such as Persia, Egypt, Ethiopia, and so

on. These emerging, or reviving, divisions demonstrate

that there are durable strands in human identity which

survive thousands of years.

In the past two decades or so, in either the heart or the

peripheries of the Suez / Red Sea / Horn of Africa region

— the nub of the Mediterranean-to-Indian Ocean linkage

— we have already witnessed, for example:

The break-up of Ethiopia with the separation of Eritrea;

The break-up of Sudan to create a separate South Sudan;

The de facto break-up of Yemen;

The de facto break-up of Iraq;

The breaking-up of Syria;

The de facto break-up of Libya; and

The return to separate status of what had been the

Italian and British Somalilands into Somalia and

Somaliland, and the concurrent fracturing of the rump

Somalian state.

And there is now speculation as to the possible break-up,

or breakdown, in the coming decade or so of Turkey and

Saudi Arabia, two of the most significant economies in

the region.

Yet this is only the tip of the iceberg; the start of a

dynamic century. Neighboring Europe is, for example,

undergoing massive transformation, and at least two

European Union member states still face significant

separatist tendencies: the United Kingdom and Spain.

The EU as a geopolitical entity is also, itself, undergoing

unplanned transformation - Συνέχεια άρθρου:

OilPrice.com (Oct 20, 2015).

By Gregory R. Copley, Editor, GIS/Defense & Foreign

Affairs

Crude Oil Prices Today | OilPrice.com

Biography

Historian, author and strategic analyst — and onetime

industrialist — Gregory R. Copley, 66, has for four

decades worked at the highest levels with various

governments around the world, advising on national

security, intelligence, and national management issues.

He has authored more than 30 books, including "The Art

of Victory" (2006) and "UnCivilization: Urban Geopolitics

in a Time of Chaos" (2012). An Australian, he is

President of the International Strategic Studies

Association, based in Washington, DC, and Editor-inChief of the "Defense & Foreign Affairs" group of

publications, including the government-only intelligence

service, the Global Information System. Among his

international recognitions, he was, in 2007, made a

           ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

         .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.
I

Αφού είδαμε όσα δεν μπορούν να ειπωθούν μέσωγραφής, ας περάσω σε αυτά που μπορούν να ειπωθούνμέσω γραφής (τα πιο αναλυτικά, τα πιο «πεζά» και«άψυχα»). 

Κατά την τελευταία ομιλία του, στην Προύσα(Bursa), ο Erdoğan τόνισε πως η ιστορία της Τουρκιάςαποτελείται-συντίθεται από τις ιστορίες 16 διαφορετικώνκρατών που συμβολίζονται-αναπαρίστανται στηνπροεδρική σφραγίδα (επόμενη παράγραφος). 

Πιοσυγκεκριμένα δήλωσε: «Έχουμε ιστορία 2.200 χρόνων.

Ο ακρογωνιαίος λίθος της παρουσίας μας σε αυτή τηγεωγραφική περιοχή είναι η μάχη του Μαντζικέρτ το1071 και το Σελτζούκικο Κράτος της Ανατολίας, το οποίοιδρύεται το 1075. 

Στο πλαίσιο αυτό... φέτος γιορτάζουμετην 93η επέτειο της Δημοκρατίας μας, μαζί με την 941ηεπέτειο του Σελτζούκικου Κράτους και την 717η επέτειοτου Οθωμανικού Κράτους. 

Επειδή όλα αυτά τα κράτηδημιουργήθηκαν και υπήρξαν υπό τον τίτλο τηςΤουρκίας». 

Εν συνεχεία δήλωσε πως «στα Βαλκάνια, τηΜέση Ανατολή και την Ευρώπη, η έκφραση Τούρκοςχρησιμοποιείται για να αναφερθεί στουςΜουσουλμάνους, ακόμα και στο ίδιο το Ισλάμ. 

Αν ακούτετη λέξη Τούρκος σε αυτές τις περιοχές, να είστε σίγουροιότι αναφέρεται σε όλους τους Μουσουλμάνουςανεξάρτητα από την καταγωγή και την εθνικότητάτους... θα πρέπει στο εξής να διδάξουμε την ιστορία καιτον πολιτισμό μας στη νέα γενιά, υπό το φως αυτών τωναληθειών».

Ας μείνουμε στο πολύ ενδιαφέρον θέμα της προεδρικήςσφραγίδας και των 16 αυτοκρατοριών. 

Η αναφορά είναιστο νέο προεδρικό σύμβολο (αρκετά παλαιό στηνπραγματικότητα) που έχει γίνει ευρύτερα γνωστό τοτελευταίο διάστημα, και του οποίου λίγοι έχουναντιληφθεί το περιεχόμενο, τη σημασία και τονσυμβολισμό.

 Τα 16 κράτη ή οι 16 «τουρκικέςαυτοκρατορίες» που αναπαριστώνται στην προεδρικήσφραγίδα με τα 16 αστέρια, τα οποία περιβάλλουν ένακεντρικό μεγάλο αστέρι-ήλιο (που συμβολίζει την τουρκική δημοκρατία) και αναφέρεται ο Erdoğan,ξεκινούν από τις πρώτες (προ-μονοθεϊστικές)αυτοκρατορίες των Ούννων, με απαρχή την ευρωπαϊκήκαι ευρασιατική Αυτοκρατορία των Ούννων (Xiongnuτων Κινέζων) και την αυτοκρατορία των Εφθαλιτών (ήΛευκών Ούννων), συνεχίζονται με τα Χανάτα τωνΓαλάζιων ή Ουράνιων Τούρκων (Göktürk), των Αβάρων(οι οποίοι μαζί με Σλάβους υπό τους Σασσανίδες Πέρσεςπολιόρκησαν για πρώτη φορά την Κωνσταντινούπολή το626 μ.Χ), των Χαζάρων, των Ουιγούρων και τωνΚαραχανιδών, τους Γαζναβίδες και τη Δυναστεία τωνΧωρεσμίων, φτάνοντας στην αυτοκρατορία τωνΣελτζούκων, στην περίφημη Χρυσή Ορδή, στηναυτοκρατορία του Ταμερλάνου και την Αυτοκρατορίατων Μουγκάλ (Μογγολική αυτοκρατορία της Ινδίας),καταλήγοντας φυσικά στην Οθωμανική αυτοκρατορία.

Κατά αυτόν τον τρόπο, ως πρόγονοι και ιστορικέςμορφές της τουρκικής ιστορίας θεωρούνταιπροσωπικότητες όπως ο Αττίλας, ο Alp-Tegin, ο BatuKhan, ο Ταμερλάνος, ο Babur (ο οποίος από την πλευράτου πατέρα του είχε συγγένεια με τον Ταμερλάνο και απότην πλευρά της μάνας του με τον Τζένγκις Χαν) καιφυσικά ο Οσμάν Γαζής, ο οποίος αποτελεί ένα σχεδόνμυθικό πρόσωπο.

Από αυτό το δόγμα των «16 τουρκικών αυτοκρατοριών»προέκυψαν και οι ενδυμασίες που σε ορισμένεςφωτογραφίες φαίνονται όταν o Erdoğan υποδέχεταιξένους ηγέτες. 

Ενδυμασίες, τις οποίες στην Ελλάδαπροσλάβαμε ως «κιτς», δίχως όμως νααντιλαμβανόμαστε τι ακριβώς συμβόλιζαν ή την ακριβήσημασία τους (αντιστοίχως υπάρχουν και 16 σημαίες). 

Οσυμβολισμός τους λοιπόν είναι τα 16 κράτη ή οι 16αυτοκρατορίες που σχετίζονται με την τουρκική ιστορία.

Το δόγμα αυτό, των «16 τουρκικών αυτοκρατοριών»αποτελεί μια ανανέωση του τουρκικού εθνικισμού πουέχει τις ρίζες του στη δεκαετία του 1970, και το οποίο«θεσμοποιείται» και γίνεται ευρύτερα γνωστό μετά απότο πραξικόπημα του 1980. 

Δεν είναι ούτε ακριβώς ΠανΤουρκισμός (με ή χωρίς Ισλάμ) όπως συνήθως λέγεται,ούτε απλά Παν-Τουρανισμός. 

Όλα τα προηγούμεναμεταξύ τους, δημιουργούν μερικώςαλληλεπικαλυπτόμενα επίπεδα (γλωσσικά, εθνοτικά,θρησκευτικά, γεωγραφικά, ιστορικά).

 Όπου δεν φτάνει οτουρκισμός (είδαμε νωρίτερα την αναφορά για τηνταύτιση των όρων Μουσουλμάνος και Τούρκος σεσυγκεκριμένες περιοχές) φτάνει ο ισλαμισμός (π.χ μέσωτου σουνιτισμού στους Άραβες, τη Μαλαισία ή τηνΙνδονησία), όπου δεν φτάνει ο τουρκοισλαμισμός φτάνειο τουρανισμός (Ουγγαρία, Εσθονία-Φινλανδία ή ακόμη

και Ιαπωνία), ενδεχομένως με πρόσημα πολυθεϊσμούνεο«παγανισμού», γλωσσικά ή άλλα, και ούτω καθεξής.

Σημείωση

Οι Αζέροι είναι μουσουλμάνοι αλλά δεν είναι σουνίτες(όπως η πλειοψηφία των τουρκικών φύλων), είναι σιίτες.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, και σε ό,τι αφορά  τουςΤούρκους, έρχεται το γλωσσικό και εθνοτικό στοιχείοστην επιφάνεια (καθώς το θρησκευτικό-δογματικό και τοπολιτιστικό προσεγγίζει το Ιράν). 

Δίχως να επεκταθώ,διότι το θέμα είναι λεπτό και επίκαιρο, να σημειώσω πωςοι Κούρδοι στην πλεοψηφία τους είναι μουσουλμάνοισουνίτες, γλωσσικά όμως συγγενεύουν με τα ιρανικάφύλα (και εθνοτικά, αλλά αυτό αποτελεί μεγάληκουβέντα στις μέρες μας - πάντως Κούρδοι και Πέρσεςείναι αυτόχθονες στην περιοχή).

 Άρα, στην περίπτωσητων Κούρδων είναι το θρησκευτικό και το αυτοκρατορικό(οθωμανική αυτοκρατορία, σουλτανάτο, χαλιφάτο,σουνιτικό Ισλάμ) που έρχεται στην επιφάνεια απόπλευράς Τούρκων. 

Με αφορμή τους Κούρδους, έχειενδιαφέρον μια σύντομη αναφορά στους Αλάνούς (πουσυσχετίζονται γλωσσικά με τη σημερινή Οσσετία). 

ΟιΚούρδοι, εν τέλει, ασπάζονται το Ισλάμ, οι Αλάνοί, εντέλει, τον Χριστιανισμο (ιρανικά φύλα και τα δύο). 

ΟιΑλάνοί, έφτασαν μαζί με τους Βάνδαλους μέχρι τηΓαλατία και την Ιβηρική, και με τους Μογγόλους μέχρι τοKarakorum και την Κίνα (επίσης υπήρχαν αρκετοί Αλάνοίστην Καταλανική Εταιρεία). Κάποιοι από αυτούς, στηνπορεία, έγιναν χριστιανοί, κάποιοι άλλοι -λιγότεροιμουσουλμάνοι. 

Παντού απώλεσαν τη συνείδηση και τηνταυτότητα τους και αφομοιώθηκαν, πλήν της Οσσετίας(η πλειοψηφία τους είναι χριστιανοί ορθόδοξοι). 

Όλεςαυτές οι διαφοροποιήσεις-μετασχηματισμοί (ενός λαούπου εθνοτικά είναι Α και γλωσσικά Β, και επιλέγειθρησκευτικά το Γ και δογματικά το Δ), αποτέλεσανεπιλογές που καθόρισαν την ετερότητα, την αυτονομίαή/και την ιστορική επιβίωση των λαών αυτών (όσο κι ανορισμένοι επιμένουν να κλείνουν τα μάτια ως προς τοσυγκεκριμένο ζήτημα). 

Έτσι αφομοιώνονται ή/καιεξαφανίζονται λαοί από το ιστορικό προσκήνιο, ήεπιβιώνουν.

.~`~.

II

Γνωρίζατε πως οι Τούρκοι έχουν τη δική τους Eurovision;Turkvision την ονομάζουν. 

Οι συμμετέχοντες είναι απόχώρες που είτε είναι τουρκόφωνες (γλωσσικά) είτεεθνοτικά σχετίζονται με τα τουρκικά φύλα.
 Περίπου 21κράτη, δημοκρατίες και ομόσπονδα κρατίδια συμμετείχαντο 2015. 

Ο συνολικός πληθυσμός των κρατών πουσυμμετείχαν (μη λαβανόντας υπόψη τη Γερμανία και τακρατίδια της Ρωσίας) προσεγγίσε τα 300 εκατομμύρια.

Δεν θα επεκταθώ περαιτέρω στην Turkvision προς τοπαρόν (θα επανέλθω μελλοντικά).

 Εκείνο που θέλω ναθίξω είναι το εξής: 

Μα πως είναι δυνατόν; Θα αναρωτηθεί κάποιος.

Οι Τούρκοι, οι έξυπνοι Τούρκοι που έχουν αυτοκρατορικόπαρελθόν, αντιλαμβάνονται τον όρο «Τούρκος» ωςπολιτιστική κατηγορία (και όχι απλά ως εθνική). 
Τούρκοςόπως λέμε «Ευρωπαίος». 

Οι ιδεολόγοι εν Ελλάδι«ευρωπαϊστές» επιθυμούν οι Έλληνες να είναι οιΤουρκομάνοι, οι Κιργίζιοι ή οι Τάταροι των«Ευρωπαίων».

Δηλαδή να αποτελούν ό,τι όλοι οιπροηγούμενοι για τους Τούρκους. 

Μια υποκατηγορία τηςπολιτιστικής ταυτότητας-κατηγορίας «Ευρωπαίος» (οιΚύπριοι θα είναι οι Τσουβάσοι των «Ευρωπαίων»,δηλαδή ό,τι είναι οι Τσουβάσοι για τους Τούρκους, a laEuropa). 

Μόνο που η πολιτιστική κατηγορία«Ευρωπαίος» είναι απείρως μεγαλύτερο παραμύθι σεσχέση με την πολιτιστική κατηγορία «Τούρκος», η οποίαιστορικά είναι υπαρκτή (σε αντίθεση με τον όρο«Ευρωπαίος» που αποτελεί ένα ολοκληρωτικά νεόδμητοιδεολόγημα το οποίο δεν συναντάμε σε καμία ιστορικήπερίοδο και σε κανένα ιστορικό κείμενο - όπως π.χ,συναντάμε Λατίνους, Φράγκους, Ρωμαίους κ.λπ). 

Ηκατηγορία «Τούρκος» είναι υπαρκτή ιστορικά κατηγορία,εθνικά, πολιτιστικά, γλωσσικά και εθνοτικά. 

Αντίθετα,δεν υπάρχει «ευρωπαϊκό» έθνος ή «ευρωπαϊκή» γλώσσα.

Μιλάμε ουσιαστικά για λατινικές-ρομανικές καιγερμανικές γλώσσες (γι'αυτό θα μάθετε να γράφετε μελατινικούς χαρακτήρες και να μιλάτε αντίστοιχες ήγερμανικές γλώσσες).

Γνωρίζετε τον όρο ''Turkification'' (αφομοίωση,αποικιοποίηση, cultural imperialism κ.λπ); 

Ο αντίστοιχοςόρος είναι ''Europeanisation''. 

Οι Τούρκοι, μέσω τηςTurkvision, κάνουν στους Τουρκομάνους και τουςΤσουβάσους για παράδειγμα, ό,τι οι «Ευρωπαίοι» στουςΈλλαδιτες και τους Κύπριους. Ο εξ«ευρωπαϊσμός» είναιτο αντίστοιχο του εκτουρκισμού.

Σημείωσεις

[-] Αναφέρομαι σε Τουρκομάνους (Turkmens) καιΤσουβάσους (Chuvash) γιατί είναι παρεμφερή τα

πληθυσμιακά τους μεγέθη αριθμητικά με τα μεγέθη τωνΕλλαδιτών και των Κυπρίων.

[-] Αλήθεια, γιατί παιδιά του δημοτικού έχουν ωςυποχρεωτική την εκμάθηση της γαλλικής ή τηςγερμανικής γλώσσας στα σχολεία, και όχι π.χ, ταισπανικά, τα κινεζικά ή άλλες επίσημες γλώσσες τουΟ.Η.Ε; 

Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη γερμανική, με ποιοκριτήριο; 

Η γερμανική αποτελεί απλά μια τοπικήπεριφερειακή ευρωπαϊκή γλώσσα δίχως κανένα

παγκόσμιο εκτόπισμα και καμία βαρύτητα ή εμβέλεια σε

πλανητική κλίμακα.
 Τι δουλειά έχουν τα παιδιά ναμάθαίνουν γερμανικά; (εντάξτε το ερώτημα αυτό σταπλαίσια του τεράστιας σημασίας ζητήματος που έχει τεθείτον τελευταίο καιρό, για το αν η αγγλική - η LinguaFranca της εποχής μας - θα πάψει να αποτελεί επίσημηγλώσσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης). 

Οι επίσημες γλώσσεςτου Ο.Η.Ε είναι έξι: η αγγλική (με περίπου 1,4 διςομιλούντες προσεγγιστικά), η κινεζική (1,3 δις), ηισπανική (440-560 εκατομμύρια), η αραβική (420εκατομμύρια), η ρωσική και η γαλλική (περίπου 220-270εκατομμύρια), ενώ έχουν προταθεί επόμενες να είναι ηινδική, η βεγγαλική, η πορτογαλική και η τουρκική. 

Απόπου και ως που γερμανικά; Turkification a la Europa ή''Europeanisation'' a la Turca.

[-] Οι Κύπριοι, οι Πόντιοι, οι Κρητικοί κ.λπ, κάτοικοι της

Ουκρανίας και της Ρωσίας, απομεινάρια μουσουλμάνωνή/και χριστιανών που βρίσκονται σε εξω-ελλαδικούςχώρους και μιλάνε παραλλαγές της ελληνικής, είναιΈλληνες. 

Και γιατί να μην προσεγγίσω τον όρο Έλληναςως υπαρκτή πολιτιστική (όχι εθνο-θρησκευτική)

κατηγορία την οποία οι Ελλαδίτες αντιλαμβάνονταιμονάχα ως εθνική κατηγορία; 

Δεν είναι οι Έλληνες«Ευρωπαίοι», υπό την εξής ένοια: 

Αν θεωρήσουμε το«Ευρωπαίος» ως πολιτιστική κατηγορία, τότε το«Έλληνας» είναι αντίστοιχη πολιτιστική κατηγορία τουνεοπαγούς όρου «Ευρωπαίος» και του πολιτιστικού όρου

«Τούρκος» (μόνο που οι κατηγορίες Έλληνας καιΤούρκος είναι υπαρκτές ιστορικά πολιτιστικές καιγλωσσικές κατηγορίες, σε αντίθεση με το «Ευρωπαίος» -φοβούνται να πουν τις πολιτιστικές και γλωσσικέςκατηγορίες Λατίνικος ή Ρομανικός και Γερμανικός ή

Τευτονικός οι άνθρωποι ή/και τις αποκρύβουν πίσω απότην κενή περιεχομένου αοριστολογία «Ευρωπαίος»).

Κατανοήστε τι είναι και τι σημαίνουν οι επόμενοι όροι:Turkification, Romanization-Latinization, Arabization,Germanisation, Europeanisation.

Στην Ελλάδα έχουμεRomanization-Latinization και Germanisation με τηνπροβιά του ''Europeanisation''.

.~`~.

III

1.Ποιος ήταν Έλληνας πριν από περίπου έναν αιώνα-δηλαδή στις αρχές του 20ου ή στα τέλη του 19ουαιώνα- με βάση το ελληνικό κράτος; 

Ήταν τρεις, και μαζίτους είχαν και έναν κούκο.

 Παραδείγματος χάριν, στηνΠελοπόννησο «είχαμε» Έλληνες, ενώ στην Κρήτη «δενείχαμε» -ακόμη- Έλληνες.

 Αν η Ελλάδα ασπαζόταν τονcivic nationalism και το jus soli (δες παρακάτω) θα έλεγεπως Έλληνες είναι οι Πελοποννήσιοι, οι ΣτέρεοΕλλαδίτεςκαι κάποιοι Θεσσαλοί, και τέλος. 

Επειδή οι Έλληνες ήτανδιεσπαρμένοι σε διάφορους χώρους της αυτοκρατορίας,το ελληνικό κράτος δεν μπορούσε να ενστερνιστεί τοδίκαιο εδάφους, αλλά το κληρονομικό δίκαιο.

Ο «αστικός ή φιλελεύθερος εθνικισμός» (πιο γνωστός ωςcivic nationalism), θεμελιώνεται στο «δίκαιο εδάφους»(jus soli), δηλαδή στη σύνδεση της εθνικότητας και τηςιθαγένειας-υπηκοότητας με το έδαφος, ανεξάρτητα απότην καταγωγή.

 Αποτελεί περίπτωση εδαφικού χώρου. 
Ο«εθνοτικός εθνικισμός» (γνωστός ως ethnicnationalism), εδραιώνεται στο -κληρονομικό- «δίκαιοαίματος» (Jus sanguinis), όπου δεν καθορίζεται ηεθνικότητα και η ιθαγένεια-υπηκοότητα από το έδαφος,αλλά από την καταγωγή και κληρονομιά των γονέων (ισχύει και για ανθρώπους που βρίσκονται εκτός τωνορίων του κράτους, στη διασπορά, όπως στιςπεριπτώσεις των Ελλήνων που ήταν διεσπαρμένοι σεδιάφορα μέρη της αυτοκρατορίας, αλλά και

εκτόςαυτής). 

Αποτελεί περίπτωση δικτυωτού -μη εδαφικούχώρου. 
Οι λαοί που είχαν διεσπαρμένους γεωγραφικάπληθυσμούς ήταν αδύνατον να ενστερνιστούν το «δίκαιοεδάφους».

Τα επόμενα (2), αν και ουσιαστικά αποτελούνδιαφορετικό θέμα, κάνουν εμφανές το παράδειγμα τουασυνεχούς σποραδικού μη εδαφικού χώρου (συντεκτικάστοιχεία του οποίου αποτελούν η γλώσσα, η πίστη, ηκληρονομιά κ.λπ).

2.Ο Υψηλάντης γεννιέται στην Κωνσταντινούπολη(Οθωμανική Αυτοκρατορία), ο Καποδίστριας στηνΚέρκυρα (Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας), ηΛασκαρίνα Πινότση («Καπετάνισσα» που μετά θάνατοντης αποδόθηκε τιμητικά ο τίτλος της Ναυάρχου τουΡωσικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού - η μόνη και η πρώτηγυναίκα σε παγκόσμια κλίμακα που κατείχε τέτοιον τίτλο)στην Κωνσταντινούπολη (Οθωμανική Αυτοκρατορία), οΚάλβος στη Ζάκυνθο (Γαληνοτάτη Δημοκρατία τηςΒενετίας), ο Ρήγας γεννιέται στο Βελεστίνο, ο Κοραήςστη Σμύρνη και ο Αθανάσιος Πάριος-Τούλιος στην Πάρο(Οθωμανική Αυτοκρατορία), ο Χατζημιχάλης Νταλιάνης(σημαντική φιγούρα για τον ξεσηκωμό της Κρήτης, πουφτάνει μέχρι τον Λίβανο μαζί με τον Βάσο BrajevićΜαυροβουνιώτη) στο Δελβινάκι της Ηπείρου, οΑθανάσιος Νικομηδείας και ο Θεοφύλακτος Θησεύς στηνΚύπρο (ο τελευταίος από τον Στρόβολο), η ΜαντώΜαυρογένους γεννιέται στη Τεργέστη (οριακά ΑγίαΡωμαϊκή Αυτοκρατορία, Αυστριακή Αυτοκρατορία), οΆνθιμος Γαζής στις Μηλιές Πηλίου, ο ΓεώργιοςΚλεόβουλος (μαθητής του Βενιαμίν Λέσβιου) στηΦιλιππούπολη (Plovdiv), η Αγγελική Πάλλη στο Livornoτης Τοσκάνης, ο Κανάρης και ο Ιωάννης ΒαρβάκηςΛεόντης στα Ψαρά, ο Ιωάννης Φιλήμων, η ΣαπφώΛεοντιάς και ο Στέφανος Σκουλούδης στηνΚωνσταντινούπολη, ο Γεώργιος Τερτσέτης και οΑναστάσιος Πολυζωίδης στη Ζάκυνθο (ΕπτάνησοςΠολιτεία) και το Μελένικο (Οθωμανική Αυτοκρατορία,Βουλγαρία) αντίστοιχα, ο Βιζυηνός στη Βιζύη (Vize) τηςΘράκης (Οθωμανική Αυτοκρατορία, Τουρκία), ο ΓαβριήλΜαρινάκης και ο Παντελής Πρεβελάκης στις Μαργαρίτεςκαι στην πόλη του Ρεθύμνου, ο Παύλος Μελάς στηΜασσαλία (οριακά Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία, ΤρίτηΓαλλική Δημοκρατία), ο Καβάφης, η Πηνελόπη ΔέλταΜπενάκη και ο Κωνσταντίνος Παρθένης στηνΑλεξάνδρεια (οριακά Οθωμανική Αιγύπτος), ο ΑνδρέαςΕμπειρίκος στη Brăila της Ρουμανίας και ο Σεφέρης στηΣμύρνη, ενώ o -ξεχασμένος- Σταμάτης Κλεάνθης στοΒελβεντό Κοζάνης (Οθωμανική Αυτοκρατορία) και ο«Γέρος του Μοριά», στο Ρωμιοβούνι (ή Ραμοβούνι)Μεσσηνίας. 

3.Ουδείς από τους προηγούμενους γεννήθηκε στηνΑθήνα. 

Στην Αθήνα εγκαθιδρύεται το ΒαυαριστάνΒαρβαριστάν, το αναβιωμένο Δουκάτο-Κράτος των

Αθήνών, το οποίο στις μέρες μας γνωρίζει τηναποκορύφωση του, με την τωρινή ανείπωτη και άνευιστορικού προηγούμενου παρακμή και κατάπτωση τηνοποία ζούμε.

 Η έκταση και το βάθος αυτής της ιστορικήςπαρακμής, κατάπτωσης και κατάντιας, δεν γίνεταιαντιληπτή από αρκετούς. 

Πέρα από τον μικροκομματικό/παραταξικό χρόνο-ρυθμό που προσπαθεί ναεπιβάλλει το αποσυντιθέμενο σύστημα εξουσίαςπροκειμένου να αυτοσυντηρηθεί (μόνη επιδίωξη τηςεξουσιαστικής αυτής δομής και των μονάδων της -ωςσυστημικών και φυσικων οντοτήτων- εκτός από την«παλαιομοδίτικη» νομή του κράτους, είναι ηενσωμάτωση στην «ευρωπαϊκή-δυτική» υπερδομή ωςτοπικός βραχίωνας και μηχανισμός εγχώριας επιβολήςτης και η αναγνώριση της ως τοπική ελίτ), ως αιτίες γιατην μη αναγνώριση της σημερινής παρακμής απόαρκετούς, μπορούν να θεωρηθούν η (εσωτερική)αποδιοργάνωση και η απώλεια τόσο της χρονικήςιστορικής προοπτικής όσο και της χωρικής-παγκόσμιαςδιάστασης, και ο αποσυντονισμός-αποσύνδεση από τοδιεθνές-παγκόσμιο περιβάλλον (εξωτερικό). 

Δηλαδή έναυποκείμενο -που ζει στον κόσμο του- στιγμιαίουπαρόντος (βλέπωντας το πολύ μέχρι ένα-δύο βήματαπέρα από τα πόδια του, στρουθοκαμηλίζοντας καιαπωθώντας), που εκχυδαϊσμένο και εξευτελισμένολειτουργεί συνεχώς μικρο-ωφελιμίστικά, ασχολείται μελογιστικές μονάδες, κοιτάζοντας τις Βρυξέλλες, τοΒερολίνο ή/και την Ουάσινγκτον -τα αφεντικά-, σανσκυλάκι που κουνάει την ουρά του, περιμένωντας να τουπετάξουν ένα κόκκαλο, με τρεχούμενα σάλια.

                                               Σημείωσεις

(1)

• Περί το 1897, υπήρχαν περίπου 2.5 εκατομμύρια εντόςτων ορίων του ελλαδικού κράτους και ανάλογος αριθμός,εκτός. Έθνη που ζούσαν υπό συνθήκες διασποράς και μεεξαιρετικά μεγάλο ποσοστό τους εκτός από τον πολιτικάοριοθετημένο εδαφικό χώρο («κράτος») δεν ήτανδυνατόν να αποδεχτούν τον «φιλελεύθερο εθνικισμό»και το δίκαιο εδάφους-jus soli. 

Η επιλογή εξαρτάτο απότην ιδιαιτερότητα και τις ανάγκες κάθε περίπτωσης καιόχι μόνον από λόγους ιδεολογίας. 

Οι Ινδοί, οιΒραζιλιάνοι και οι Ινδονήσιοι, αποτελούν έθνη που αυτοκατανοούνται ως πολυ-εθνοτικά και πολυ-φυλετικάέθνη. 

Η Βραζιλία ακολουθεί το jus soli, η Ινδία το Jussanguinis ενώ στην Ινδονησία υπάρχει συνδυασμός καισύνθεση τόσο του jus sanguinis όσο και του jus soli(βλέπουμε πόσο σύνθετο είναι το ζήτημα jus sanguinis -jus soli).(2) και (3)

• Το νεο-εγκθιδρυθέν αναβιωμένο Δουκάτο των Αθήνων,συμβολίζει το hijacking της Εθνεγερσίας, Παλιγγενεσίαςή της «Επανάστασης» και αποτελεί ταφόπλακα τους.Κολοκοτρώνης, Λασκαρίνα, Καραϊσκάκης, εάν τοελληνικό έθνος είχε το εκτόπισμα και τη βαρύτητα άλλωνέθνων, μάλλον θα ήταν προσωπικότητες υπερεθνικούβεληνεκούς (ο Καραΐσκος ή Γεώργιος Καραϊσκάκης ήταναξιολόγοτατος και ικανότατος πολυνίκης στρατηγός, τονοποίο φρόντισε να κατασυκοφαντίσει ο άνθρωπος τουοποίου το όνομα δεν επιθυμώ να γράψω. 

ΉτανΣαρακατσάνος, δηλαδή στα τούρκικα «μαύρος φυγάς».Μαυροντυμένοι, όπως είναι οι παραδοσιακές φορεσιέςτους, που έφευγαν στα βουνά κατά τη διάρκεια τηςΟθωμανικής περιόδου - χρειάζεται βέβαιαλεπτομερέστερη αναφορά στους Σαρακατσάνους και τηνταυτότητα τους. 

Ο Καραϊσκάκης δεν σκοτώθηκε,δολοφονήθηκε). 
Μόνο εφόσον Καραϊσκάκης,Κολοκοτρώνης, «Μπουμπουλίνα» και διάφοροι άλλοιπερίεργοι, φύγουν απο τη μέση, γίνεται δυνατόν ναεγκαθιδρυθεί το καθεστώς που ισχύει μέχρι και σήμερα.

Το καθεστώς «προστασίας» (και «εξάρτησης»). 
Το σχήμαμέχρι τις μέρες μας έχει χονδρικά ως εξής:

 Οι Τούρκοιείναι ισχυροί, νικάνε και είναι «απειλή», προκειμένου τακοροίδα να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους (π.χ,δάνεια, υπακοή ή άλλες εξωτερικές υποχρεώσεις) καικυρίως να χρειάζονται και να αποδεχονται «προστασία»(το ίδιο σχήμα χρησιμοποιείται στις μέρες μας και με τοευρώ:

 μη βγούμε από το ευρώ, μας έφαγαν οι Τούρκοι.

Το ευρώ βέβαια στρατηγικά είναι άσχετο με αυτό τοζήτημα - αρκούσε η Ε.Ε, επίσης από το 1833 μέχρι το1999-2002 δεν είχες ευρώ. 

Οι Τούρκοι, αν είναι να σεφάνε, ή ορθότερα να σε καταπιούν, θα το κάνουν μέ ήχωρίς ευρώ, όπως το κάνουν). 

Οι «σύμμαχοι και εταίροι»σώζουν και όλα τα γνωστά που ακούτε τα τελευταίαχρόνια.

 «Προστασία» στις μέρες μας χρειάζονται και οιΤουρκομάνοι στη Συρία -παλαιότερα οι κάτοικοι τηςΓιουγκοσλαβίας- και οι Κούρδοι του Ιράκ (προκειμένουνα ελέγχουμε τη Μοσούλη - ελπίζω αυτοί οι άνθρωποι ναείναι κάπως κυνικοί, γιατί και πριν έναν αιώνα σεΚούρδους αναφερόταν η Συνθήκη των Σεβρών αλλάΜοσούλη εννοούσε), «προστασία» όμως χρειάζονται καιοι Σύριοι, «προστασία» χρειάζεται επίσης και το Ισραήλ,«προστασία» και η Ταιβάν και η Ν. Κορέα, «προστασία»και οι χώρες της Βαλτικής, «προστασία» και οιΦιλιππίνες, «προστασία» χρειάζονται και οι Τούρκοι,«προστασία» και οι Ουιγούροι, οι Νιγηριανοί ή το Θιβέτ,«προστασία» και οι κάτοικοι της Λιβύης, «προστασία»χρειάζεται γενικά και η «Ευρωπη» (από τους Ρώσους),και πάει λέγοντας. 

Γενικότερα, όλοι πρέπει να τίθενταιυπό καθεστώς «προστασίας». 

Δύο αιώνες τα ίδιαπράγματα.

• Το μεγάλο πανηγύρι ξεκινάει όταν δεν υπάρχουν πλέονΈλληνες σχεδόν πουθενά αλλού εκτός της Ελλάδας(αφού κλειστήκαμε εδώ μέσα - αργότερα βέβαια πάλι θαξαναφύγουμε, θα ξαναβγούμε εκτός). 

Tότε αρχίζει τουλικό-πνευματικό άλεσμα, το οποίο καταλήγει στασημερινά επίπεδα υποστάθμης. 

Καθεστώς «προστασίας»,δολοφονίες, αιφνίδιοι θάνατοι, διχασμοί και εμφύλιοιδιαφόρων μορφών (εθνικοί, κοινωνικοί, πολιτικοίπολιτισμικοί), εξωθεσμικές και εξωεθνικές παρεμβάσειςκαι επεμβάσεις, αλλοιώσεις πολιτικών συστημάτων,«εκσυγχρονισμοί», μεταμφιεσμένοι «κεμαλισμοί» έκδοσηno15, «αναπτύξεις» και «εξευρωπαϊσμοί», οικονομικέςπιέσεις, απειλές και κρίσεις, πολιτικές κρίσεις καιαποσταθεροποιήσεις, πολιτιστικές και ιστορικέςαλλοιώσεις και χειραγωγήσεις ταυτοτήτων, παπαγαλίες,παραμυθίες, αποτελούν το θέατρο σκιών-επιχειρήσεωνπροκειμένου το κράτος να επιτελεί το ρόλο του.

 Τααποκιακά παραρτήματα, τα στημένα ή ασπόνδυλα κράτηκαι τα client-vassal states, δεν μπορούν, δεν έχουν τιςπροϋποθέσεις, να σταθούν στον νέο παγκόσμιο ιστορικόαιώνα.

                                  Bonus

Μη άμεσα σχετιζόμενο, καλό είναι όμως να αναφερθεί.

Αρκετές οθωμανικές προσωπικότητες ήταν, μερικώς ήολοκληρωτικά, έλληνικής καταγωγής μουσουλμάνοι,τόσο παλαιότερα ιστορικά, όσο και τα νεώτερα χρόνια.

Σε ό,τι αφορά τα νεώτερα χρόνια (γιατί αν πιάσουμε ταπαλαιά χρόνια δεν θα τελειώνουμε), ενδεικτικά ονόματαείναι ο ποιητής Tevfik Fikret (οι πολιτικές του απόψειςαντίθετες προς τον Abdul Hamid II), ο καλλιτέχνης,ζωγράφος, διανοούμενος, αρχαιολόγος Osman HamdiBey, ο Hüseyin Hilmi Pasha και ο Ahmed Vefik Pasha(πολιτικοί, διπλωμάτες κ.λπ). Μάλιστα ο τελευταίος, οAhmed Vefik, ήταν και πρωτεργάτης του ΠανΤουρκισμού! (απ'ό,τί φαίνεται είναι «ανήσυχα» πνεύματαοι ελληνικής καταγωγής, είτε μονοθεϊστές, είτεπολυθεϊστές, είτε αθεϊστές). 

Σχετικά παλαιότερηπροσωπικότητα που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι και οMikhail Mishaqa. Ιστορικά, γίνεται πανικός ή τηςκολάσεως.

10/31/16--14:10: 
                                            .~`~..~`~.

𒀭[...]𒀊𒉺𒇷𒌋𒈾𒀸 |

𒁹𒀀𒆷𒅗𒊭𒀭𒁺𒍑

Two Steps From Hell - Blackheart

𒁹𒀀𒆷𒅗𒊭𒀭𒁺𒍑 |

𒀭[...]𒀊𒉺𒇷𒌋𒈾𒀸

11/06/16--04:15: Τρεις Σχολιασμοί

(6 Νοεμβρίου 2016)

             ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

            .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

I

Διαβάστε, και κυρίως στοχαστείτε, παρακαλώ προσεκτικά, την επόμενη θέση-φράση: 
Η Ελλάδα έχει λόγο ύπαρξης ως νοτιοανατολική 
πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Προσοχή! Η Ελλάδα δεν έχει δικό της λόγο ύπαρξης.

Έχει λόγο υπάρξης ως νοτιοανατολική πτέρυγα τουΝΑΤΟ. 

Εάν εκλείψει η νοτιοανατολική πτέρυγα τουΝΑΤΟ, εκλείπει και ο λόγος ύπαρξης της Ελλάδας.

Η Ελλαδα εχει λογο υπαρξης ωςνοτιοανατολική πτέρυγατου ΝΑΤΟ, λοιπόν. Παρόμοια. 

Η Ελλαδα εχει λογουπαρξης ωςμέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Ελλαδαεχει λογο υπαρξης ωςμέλος της Ευρωζώνης. 

Προσοχή,σε όλες τις προηγούμενες θέσεις, η Ελλάδα δεν έχει δικότης (ενδογενή) λόγο ύπαρξης (ούτε υπήρχε, με αυτή τηλογική, πριν από το 1999-2002, πριν από το 1993 ή το1979-1981, και πριν από το 1952). 

Τα προηγούμεναθεσμικά πλαίσια, οργανισμοί, συμμαχίες δεν αποτελούνμέσον προς εξυπηρέτηση σκοπών και συμφερόντων,απότελούν σκοπό-τέλος και λόγο ύπαρξης της Ελλάδας.

Οντολογία της. 

Η Ελλάδα έχει λόγο υπάρξηςωςνοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, ωςμέλος τηςΕυρωπαϊκής Ένωσης, ωςμέλος της Ευρωζώνης (πολύκαλά κάνουν και σε πηδάνε ή/και δεν σε υπολογίζουν οι

Γερμανοί, και σε πουλάνε ή/και σε έχουν προςδιαπραγμάτευση οι Αμερικανοί. 

Ορθότατα, άρισταπράττουν).

Εάν λοιπόν εκλείψει η νοτιοανατολική πτέρυγα τουΝΑΤΟ, η Ευρωπαϊκή Ένωση ή/και η Ευρωζώνη, εκλείπεικαι ο λόγος ύπαρξης της Ελλάδας. 

Και μετά μιλάνε για «εκσυγχρονισμούς» και για«κανονικό» κράτος. 

Ποιο «κανονικό» (ευρωπαϊκό, δυτικόή άλλο) κράτος γνωρίζετε που να σκεφτεται έτσι; 

Τα«κανονικά» κράτη δεν σκέφτονται κατά αυτόν τοντρόπο. 

Ούτε έχουν λόγο ύπαρξης ωςμέλη του ΝΑΤΟ, τηςΕ.Ε και της Ευρωζώνης, ούτε λένε πως «Ανήκουν εις τηνΔύσιν» (ανήκουν!) και πως «η Ευρώπη είναι η ταυτότητατους», ούτε «Πάση θυσία στο ευρώ» λένε. 

Και κυρίως,δεν λένε «Τουλάχιστον, η χώρα μου (η Ελλάδα) αν καεί,να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικάενωμένη Ευρώπη». 

Από εκεί ξεκινήστε όσες και όσοι επιθυμείτε «κανονικό»κράτος.

 Από εκεί αρχίστε και για να αντιληφθείτε τιςρίζες της σαπίλας και της κατάντιας της πολιτικής ταξηςτου Δουκάτου-Κράτους των Αθηνών.

Σημειώσεις

[-] Ξέρω ότι τα προηγούμενα ενοχλούν.
 Τα επόμενα θαενοχλήσουν ακόμη περισσοτερο:

 Στην αρχή μας έλεγαν πως μπήκαμε στο ΝΑΤΟ για να αντιμετωπίσουμε την(Γ)κομμουνιστική απειλή. 

Με την κατάρρευση τουδιπολικού συστήματος, άλλαξε το τροπάριο. 

Άρχισαν ναμας λένε πως ευτύχως που ήμασταν στο ΝΑΤΟ, γιατί ηΤουρκία θα μας είχε πάρει τα νησιά! (Κύπρος;).

 Τελικά ήμασταν στο ΝΑΤΟ για τον (Γ)κομμουνισμό ή για τηνΤουρκία; Ιστορικά, ο (Γ)κομμουνιστικός κίνδυνοςβόλεψε, γιατί όποιος έθετε τέτοιας υφής ζητήματα, ήτο«Γκομμουνιστής».

 Τώρα όμως που ο κίνδυνοςεξαλείφθηκε, τι; 
Τώρα μετασχηματίστηκε η κόκκινηαπειλή σε πράσινη. 

Η (Γ)κομμουνιστική απειλή έγινεισλαμιστική απειλή (όλα γίνονται προκειμένου νασυνεχιστεί το καθεστώς «προστασίας»). 

Βασικά, σεκάποια στιγμή στο μέλλον, θα πρέπει να αποκάλυφθείκαι το μεγάλο μυστικό:

 Ποιος (ή/και τι ήταν αυτό που)οδήγησε την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ;

[-] Κράτος σημαίνει, πριν απ'οτιδήποτε άλλο, κυριαρχία(και ο αυτοκράτωρ μπορεί να ερμηνευθεί ως οαυτοκυρίαρχος). 

Για να έχεις κράτος πρέπει, πριναπ'οτιδήποτε άλλο, να αξιωνείς να είσαι κυρίαρχος και να(εξ)ασκείς κυριαρχία (κυριαρχικά δικαιώματα κ.λπ). 

Υπόκαθεστώς «προστασίας» και κρατογένεσης εν εξαρτήση,δεν οικοδομείς «κανονικό» κράτος.

II

Αποσκοπώντας ειλικρινά σε μια διεθνή ειρήνηβασισμένη στο δίκαιο και στην τάξη, ο [τάδε]λαός αποκηρύσσει δια παντός τον πόλεμο ωςκυριαρχικό δικαίωμα του έθνους, καθώς και τηβία ή την απειλή χρήσης της ως μέσουδιευθέτησης διεθνών διαφορών.

Για την πραγματοποίηση του σκοπού τηςανωτέρω παραγράφου, ουδέποτε εφεξής θαδιατηρηθεί στρατός ξηράς, θαλάσσης ή αέροςκαθώς και οποιαδήποτε άλλη πολεμική δύναμη.

Δεν θα αναγνωρίζεται δε δικαίωμα κατάστασηςεμπόλεμου στην πολιτεία.[1]

Ωραία λόγια. Μονο που πρώτον, αυτά τα πράγματα δενθεσπίζονται αυτοβούλως ούτε έχουν πρακτική εφαρμογή,και δεύτερον, αποτελούν προϊόντα κατοχής και εξωεθνικής επιβολής. 

Σωστά διαβάσατε. Παραθέτω [2]:

Το πολιτικό σύστημα της Ιαπωνίας είναι σεσημαντικό βαθμό Αμερικανικό δημιούργημααφού, πέραν άλλων, τόσο το ισχύον Ιαπωνικόσύνταγμα συντάχθηκε από τους

Αμερικανικούς, το 1946, όσο και το κυρίαρχοαπό το 1955 μέχρι σήμερα πολιτικό κόμμα τηςχώρας, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα[LDP/Jimintō], δημιουργήθηκε με μεθοδευση

της Αμερικανικής CIA [η Ιαπωνία είχεκεκαλυμμένο μονοκομματικό καθεστώς,γεγονός που δεν είναιευρέως γνωστό,προκειμένου να λειτουργούν τα περί«εκδυτικισμού» και «εκσυγχρονισμού»ιδεολογήματα και η Ιαπωνία να θεωρείται«δυτική» και «δημοκράτική» κ.λπ]... 

ΤοΙαπωνικό σύνταγμα συντάχθηκε από τηνΑμερικανική Αρχή κατοχής της χώρας το1946...

Παρεμφερείς εξελίξεις είχαμε και στη Γερμανία, η οποίαθυμίζω πως μέχρι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο δενθεωρείτο «Δύση».

 Μονάχα μεταπολεμικά, και κυρίωςκατά την μετα-διπολική περίοδο θεωρήθηκε η Γερμανία«Δύση» (και μετά απορείτε που επιθυμώ να μουδιευκρινίζουν οι άνθρωποι τι εννοούν με τον όρο«Δύση»).

Συνεχίζω: «Από το 1955 μέχρι σήμερα, κυρίαρχοπολιτικό κόμμα στην Ιαπωνία είναι το ΦιλελεύθεροΔημοκρατικό Κόμμα, κεντροδεξιό κόμμα που ιδρύθηκε το1955 από συγχώνευση κομμάτων του παλαιού πολιτικούσυστήματος, ύστερα από μεθόδευση της ΑμερικανικήςCIA, η οποία ολοκλήρωσε έτσι τη δομή του πολιτικούσυστήματος της χώρας, που καθιερώθηκε να αποκαλείται'σύστημα του 1955'και διήρκεσε μέχρι το 1993, όταν ημεταβολή στο παγκόσμιο περιβάλλον και η κοινωνική,οικονομική και πολιτική εξέλιξη διαφοροποίησανουσιωδώς την παγιωμένη κατάσταση. 

Το σύστημα αυτόβασιζόταν σε δύο κόμματα» [Τον Φασουλή και τονΠερικλέτο. 

Αυτοί οι δύο κοροιδεύαν τον κόσμο με το να«τσακώνονται»]. 

Από το 1955 μέχρι το 1993, τοΦιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα παρέμεινε συνεχώςστην εξουσία επί 38 έτη.

Ανάλογες μεταβολές, όπως στην Ιαπωνία, συνέβησανκατά τις δεκαετίες 1990-2000 και στη Γερμανία, τηνΤουρκία και αλλού. 

Οι απαραίτητες αλλαγές-μεταβολέςέπρεπε να είναι και αυτές «ελέγξιμες» και«ευθυγραμμισμένες». 

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωσητης περιόδου «καλού Erdoğan» και «κακού Erdoğan» καιΤουρκίας «υποδείγματος» (η Χίλαρυ τα έλεγε αυτά) καιΤουρκίας «ατασθαλούσας». Και ο Shinzō Abe έχειχαρακτηριστεί κατά καιρούς αρνητικά (καρότο-μαστίγιο). 

Ενώ οι ίδιοι οι Αμερικανοί επιθυμούν, μέχρι ενόςσημείου, την αναθεώρηση του Ιαπωνικού Συντάγματος,προκειμένου να μεταφερθούν βάρη σε άλλες πλάτεςπέρα από τις δικές τους, δεν έχουν εντελώς διαυγείς καιξεκάθαρες θέσεις και τοποθετήσεις (κάτι το οποίο φάνηκεκαι στα «ντιμπέιτ» μεταξύ Κλίντον και Τράμπ, σεδιάφορα ζητήματα: 

Ιαπωνία-πυρηνικά όπλα, Γερμανίαοικονομική συνεισφορά, ΝΑΤΟ κ.λπ).

Σημειώσεις

[1] Άρθρο 9 του Ιαπωνικού Συντάγματος.

[2] Ευστράτιος Β. Αλμπάνης, Παγκοσμιοποίηση και

πολυδιάσπαση, Καλλιγράφος, 2014 [Από τα λίγα άξια

λόγου βιβλία στην ελληνική τα τελευταία χρόνια]

Επισημάνσεις

[-] Για το ζήτημα «εκσυγχρονισμός-εκδυτικισμός» σε ό,τιαφορά την Ιαπωνία έχω γράψει αρκετές φορές κατά τοπαρελθόν.

 Η Ιαπωνία ήταν αυτή που κονιορτοποίησεπρώτη τον «κεμαλισμό» ως στρατηγική μαζί με διάφοραδυτικοευρωκεντρικά μυθολογήματα. 

Ο «κεμαλισμός» δενείναι απλά μια εθνική ιδεολογία της Τουρκίας και δεν θαπρέπει να τον βλέπουμε μόνο υπό μια εθνοκεντρικήελληνική ματιά. 

«Κεμαλισμός», είναι να αλλάξουν τοκυριλλικό αλφάβητο (ενστερνιζόμενοι το λατινικό) οιΡώσοι προκειμένου να «αναπτυχθούν» ή το σύστημαγραφής και το ημερολόγιο τους οι Ινδοί και οι Κινέζοιπροκειμένου να «εκσυγχρονιστούν».

«Κεμαλισμός» είναι  το ευρωκεντρικό αποικιοκρατικού τύπου δόγμα ταύτισης«εκδυτικισμού» και «εκσυγχρονισμού»  μέσω τουαφανισμού της ιθαγενούς κουλτούρας και τηςανυπαρξίας αυτόχθονης πνευματικής παραγωγής(«Κανένας Ρώσος Ατατούρκ δεν φαίνεται στονορίζοντα», είχε γράψει πλημμυρισμένος από οδύνη καιεν μέσω οδυρμών ο Brzezinski). 

Το γεγονός πως αυτή ηαποικιοκρατικού τύπου ιδεολογία (η οποία αποτέλεσεπροϊόν προς εξαγωγή στον μουσουλμανικό κόσμο, αλλάκαι ευρύτερα) ηττήθηκε -ή βρίσκεται σε φάσηυποχώρησης ή αποσύνθεσης- μέσα στο ίδιο της το σπίτι,στην Τουρκία, αποτελεί μια από τις σημαντικότερεςπολιτικές εξελίξεις στις αρχές του 21ου αιώνα. 

ΣτηνΕλλάδα, η λύσσα που υπάρχει για τις εξελίξεις στηναπέναντι ακτή του Αιγαίου, δεν σχετίζεται μόνο με τηναπειλή σε ό,τι αφορά το εθνικό συμφέρον της χώρας.

Σχετίζεται και με την απειλή που νιώθει το σύνολοσχεδόν της πολιτικής τάξης (η οντολογία και οιιδεολογικές βάσεις της οποίας μπορούν να περιγραφούνως «ελλαδικός κεμαλισμός»), η οποία δεν αποτελείτίποτα περισσότερο παρά ένα υποπροϊόν και μιατοπικοποίηση, όλων των προηγούμενων.

[-] Υπόψην, αυτά γίνονταν στην Ιαπωνία (φανταστείτε τισυνέβαινε σε... άλλες χώρες) όπου η πολιτική τάξη και οιελίτ της, χαρακτηρίζονταν από έντονα αισθήματαπατριωτισμού και που ποτέ δεν χώνεψαν τηναμερικανική επιβολή (αυτό το απέδειξαν με διάφορους τρόπους κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου).

 Ηαμερικανική διοίκηση κατοχής προσπάθησε αρχικά ναστρέψει τους Ιάπωνες οικονομικά προς τη θεωρία τουσυγκριτικού πλεονεκτήματος και να τους επικεντρώσει σεπροϊόντα εντάσεως εργασίας. 

Η οικονομική και πολιτικήελίτ της Ιαπωνίας είχε ωστόσο πολύ διαφορετικές ιδέεςκαι δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με αυτό πουθεωρούσε ότι ήταν μια προσπάθεια των Αμερικανών ναυποβιβάσουν την Ιαπωνία στο χαμηλότερο άκρο του οικονομικού και τεχνολογικού φάσματος [Robert Gilpin,Global Political Economy: Understanding theInternational Economic Order]. 

Αντίθετα, οι Ιάπωνεςαποφάσισαν να κάνουν την Ιαπωνία οικονομικά καιτεχνολογικά ίση με, ίσως ακόμη και ανώτερη από, τη«Δύση». 

Κάπως έτσι υπήρξαν οικονομικά μεγέθη πουπέταξαν τα «μάτια έξω» ορισμένων περιξ του Ατλαντικού(είπαμε παιδια να βοηθήσουμε, αλλά μέχρι ενόςσημείου). 

Και κάπως έτσι άρχισαν να καταλύονται πολλάιδεολογήματα και δόγματα. 

Και τελικά φτάσαμε στηναποκορύφωση της περιόδου ανησυχίας ή φόβου, όταν ογερουσιαστής Howard Baker είχε κάνει την περίφημηδήλωση (δεκαετία 80): 

«Πρώτον, είμαστε ακόμη σεπόλεμο με την Ιαπωνία. 

Και δεύτερον, τον χάνουμε». Καιμετά ήρθε το... τέλος.

 Η Ιαπωνία, τον περασμένο αιώνα,ήταν σε πολλά επίπεδα η πρώτη «μη δυτική χώρα». 

ΗΙαπωνία ήταν επίσης η πρώτη χώρα που ζήτησε νασυμπεριληφθεί στον καταστατικό χάρτη της Κοινωνίαςτων Εθνών μια παράγραφος για την ισότητα των φυλών.

Το 1919, οι φιλελεύθερες δυνάμεις απερριψαν τηνπρόταση της Ιαπωνίας.

[-] Λόγω ακριβώς της ιδιαίτερης θέσης τους (ηττημένεςτου Β'ΠΠ αλλά «σύμμαχοι»), των συνταγμάτων τους καιτης απο-στρατιωτικοποίησης τους, η Γερμανία και ηΙαπωνία έδωσαν μεγάλη σημασία υπερτονίζοντας την«Γεωοικονομία».

[-] Μονοκομματικό καθεστώς/κράτος είχε/ήταν και ηΤουρκία κατά την εγκαθίδρυση/εμφυτευση τουκεμαλικού κράτους. 

Πιο συγκεκριμένα από το 1924 μέχριτο 1950.

 Το κεμαλικό κράτος ή η «ΤουρκικήΔημοκρατία» ιδρύθηκε το 1920 - η Ε.Σ.Σ.Δ το 1922, ηφασιστική Ιταλία το ίδιο (1922), η εθνικοσοσιαλιστικήΓερμανία το 1933. 

Η Τουρκία μετά το 1950 και ηΙαπωνία μετά από το 1946-1955 δεν έχουν«δημοκρατία». 

Έχουν καθεστώτα όπως αυτά πουπεριγράφονται στο κείμενο (κεκαλυμμένα μονοκομματικάή Φασουλή και Περικλέτο) που συνδυάζουν«εκδυτικισμό» ή/και «εξευρωπαϊσμό», «ανάπτυξη» και«εκσυγχρονισμό» (ένα ακόμη ιστορικό ανέκδοτο υπήρξετο «Δημοκρατία στην Κορέα» - εκεί όπου σε τακτάχρονικά διαστήματα παίζουν «ξύλο» στο Κοινοβούλιοπροκειμένου να παραμένουν σε... φόρμα).

III 

Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας,Σεργκέι Λαβρόφ, μετά από τις συνομιλίες που είχε με τονΈλληνα ομόλογο του, και κατόπιν ερώτησης που τέθηκεαπό δημοσιογράφο, σχετικά με τη γενικότερη στάση τηςεξωτερικής πολιτικής της χώρας του (σε συνάφεια και μετις Ηνωμένες Πολιτείες), δήλωσε, μεταξύ άλλων, ταεξής:

ο Πρόεδρος της Ρωσίας κ. Βλαντιμίρ Πούτινπροσπαθεί να αποκαταστήσει την ανεξαρτησίατης εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας αυστηράστο πλαίσιο του διεθνούς Δικαίου… 

Δενευθυγραμμιζόμαστε πίσω από έναν ηγεμόνα, οοποίος είναι απόλυτα πεπεισμένος για τηνιδιαιτερότητα-μοναδικότητα του(exceptionalism)… οι ΗΠΑ είναι μεγάληδύναμη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οιυπόλοιποι πρέπει να παίζουν σύμφωνα με τουςόρους της Ουάσιγκτον. 

Εαν θυμάστε, πριν απόδυο - τρείς μήνες ο Πρόεδρος Ομπάμα είπεακριβώς αυτό: οι ΗΠΑ είναι αυτές που πρέπεινα καθορίζουν τους όρους του παιχνιδιού στονκόσμο. 

Είναι υπεροψία, αλλά ίσως και να ήτανειλικρινής. 

Εάν έτσι σκέφτονται οι Αμερικανοίεταίροι μας, πρέπει ίσως να περάσουν απόκάποια στάδια επώδυνης συνειδητοποίησης ότισ’αυτόν τον κόσμο κανένας πια δεν θα μπορείνα κάνει κάτι μόνος του, και ότι σε τελικήανάλυση θα πρέπει να καταλήγουμε σεσυμφωνίες. 

Όσο πιο σύντομα γίνει αυτό, τόσοκαλύτερα.

Ο Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, πρώην Γενικός Γραμματέαςτου ΝΑΤΟ, σε συνέντευξη που έδωσε στο Sky News,δήλωσε πως «χρειαζόμαστε την Αμερική ως αστυνόμοτου πλανήτη (ή παγκόσμιο χωροφύλακα).

 Χρειαζόμαστεαποφασιστική αμερικανική παγκόσμια ηγεσία». Η ΜαρίαΖαχάροβα, Εκπρόσωπος (και Διευθύντρια Τύπου καιΠληροφοριών) του Υπουργείου Εξωτερικών της ΡωσικήςΟμοσπονδίας, ερωτώμενη από δημοσιογράφο για τησυγκεκριμένη δήλωση, ανάμεσα σε άλλα, σημείωσε:

Εάν οι Η.Π.Α γίνουν παγκόσμιος χωροφύλακας(ή αστυνόμος του πλανήτη), τότε ο πλανήτηςδεν θα είναι σε θέση να αποφύγει τον τρίτοπαγκόσμιο πόλεμο.

Σημειώσεις

[-] Η δήλωση, όπως αναπάραγεται από διάφοραειδησεογραφικά πρακτορεία, αλλά και υπό τη μορφήσύνοψης σε επίσημους λογαριασμούς του ΥπουργείουΕξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας, δεν είναι απόλυτα ακριβής. 

Μια πιο ακριβής απόδοση της δήλωσηςέχει περίπου ως εξής: «εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαντο δικαίωμα να αποφασίζουν αυτά τα (μεγάλαπαγκόσμια) ζητήματα από μόνες τους [εάν επέλεγαν τηνστάση του παγκόσμιου χωροφύλακα], τότε αυτή ηκατάσταση θα οδηγούσε σε πόλεμο».

[-] Ο Λαβρόφ παρέδωσε στην ελληνική πλευρά δύο

σημαντικά αντίγραφα αρχειακών εγγράφων. 
Τοαντίγραφο της Διακήρυξης της Αικατερίνης Β’ προς τιςδιακεκριμένες θρησκευτικές και κοσμικέςπροσωπικότητες της Ελλάδας, «με την οποία είχεδιατυπωθεί έκκληση να ξεκινήσουν αγώνα εναντίον τωνκαταπιεστών της ελευθερίας και της πίστης τουελληνικού λαού, το 1788». 

Αυτο το μανιφέστο, το οποίοεμφανίστηκε στα χρόνια του Ρώσο-Τουρκικού πολέμου,διαδόθηκε ενεργά ανάμεσα στους Έλληνες και είχεμεγάλη απήχηση.

 Και το δεύτερο έγγραφο, τουΔεκεμβρίου του 1826, είναι η επιστολή των Ελλήνωνπολέμαρχων προς τον Ρώσο Αυτοκράτορα Νικόλαο Ι μετην παράκληση να υποστηρίξει τον αγώνα του ελληνικούλαού και να βοηθήσει να αποκτήσει η Ελλάδα τηνανεξαρτησία της.

[-] Επίσης, τον Ιούλιο πραγματοποιήθηκαν δυο έντονασυμβολικές εκδηλώσεις, κατά τον Σεργκέι Λαβρόφ. 

ΣτηΣεβαστούπολη εγκαινιάστηκε το άγαλμα εις μνήμην τηςελληνικής λεγεώνας του Αυτοκράτορα Νικολάου Ι, ταμέλη της οποίας συμμετείχαν στην άμυνα τηςΣεβαστούπολης κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο το 1853-1856. 

Επίσης τον Ιούλιο, αλλά αυτή τη φορά στηνΕλλάδα, στο νησί των Κυθήρων, έγιναν εκδηλώσεις στημνήμη του Ρώσου ναυάρχου Νικολάι Φιλοσόφοφ(Admiral Illarion Filosofov), ο οποίος μετανάστευσε απότη Ρωσία στην Ελλάδα μετά από την Οκτωβριανήεπανάσταση και έπαιξε μεγάλο ρόλο στην προστασία τουνησιού κατά την γερμανική κατοχή στο Β’ ΠαγκόσμιοΠόλεμο.11/08/16--08:26: 8 Νοεμβρίου 2016.

I

Λες; Να έχει απομείνει «κάτι» σε αυτόν εδώ τον τόπο;

Αν (εξ)αφανιστεί και η πολιτική τάξη, τότε μπορεί «κάτι»να ανθοφορήσει... κάποτε. 

Σε βάθος χρόνου.

Οπωσδήποτε εντυπωσιάζει, ξαφνιάζει το γεγονός πωςμετά από περίπου δύο αιώνες συνεχούς, ασταμάτητουκαι ανελέητου πολιτισμικού πολέμου και κατοχής,αυτόχθονης πνευματικής εκχέρσωσης και ξεριζώματος, ιστορικού ευνουχισμού και διανοητικούακρωτηριασμού,γεωπολιτικού ελέγχου και πνευματικής δυτικοευρωευγονικής, ευρωηθικοποίησης (προτεσταντοποίησηςβασικά) και όχι απλά πλύσης, αλλά επιδίωξηςμεταμόσχευσης, εγκεφάλου, βγαίνει κάτι τέτοιο (ακούστετο, αξιζει τον κόπο) από μαθητικό συγκρότητα. 

Είναι κάτιπου δεν επιδέχεται εύκολα μη μεταφυσικής ερμηνείας.

Προειδοποίηση:
 Αυστηρώς ακατάλληλο γιαευρωγενίτσαρους, πνευματικούς παπαγάλους,διανοητικούς και πολιτισμικούς χιμπαντζήδες.

 Οιπροηγούμενοι όροι είναι αυστηρά περιγραφικοί.

Σημειώσεις

[-] Συγκλονιστικός ο μικρός στα φωνητικά.
 Εννοειταιπως τα παιδιά δεν προέρχονται από το Δουκάτο τωνΑθηνών.

[-] Τα προηγούμενα εκφράζονται ακριβώς επειδή έχουμε

φάει πολιτισμικά, πνευματικά, μουσικά κ.λπ τη «Δύση»

με το κουτάλι, είτε σε επίπεδο μαζικής κουλτούρας, είτε

σε κλασικό, είτε σε πειραματικό-πρωτοποριακό επίπεδο

(και όχι επειδή μας αρέσουν «τα κλαρίνα»).

[-] Οι πάσης φύσεως ευρώγενίτσαροι διεξάγουν διαρκήπολιτισμικό πόλεμο και δολοφονούν το εθνικό καιπολιτισμικό δημιουργικό φαντασιακό των Ελλήνων,μεταλλάσσοντας τους σε σκουπιδοφάγους καιπολιτισμικούς χιμπαντζήδες.

 Οι σκουπιδοφάγοι και οιπολιτισμικοί χιμπαντζήδες δεν «παράγουν», δενδημιουργούν. 

Είναι διανοητικά και πνευματικά στείροι,και πολιτισμικά κατεχόμενοι. 

Αποτελούν αντικείμενα«επιδιόρθωσης» (in cultural colonialism we trust).

[-] Το άσμα (ουσιαστικά ένα Πωγωνήσιο τραγούδι τηςξενιτιάς) σαφέστατα και είναι επίκαιρο: μετανάστευση.

Επισήμανση

Tourlou The Band - ourlou The Band - Ξενιτεμένα μου πουλιά LIVE @

Και όχι μονάχα μετανάστευση (μιλώντας πέρα απο τοτραγούδι). 

Πολιτισμική, εθνική και κοινωνικη γενοκτονία(ο Lemkin είχε μιλήσει για φυσική, βιολογική,πολιτισμική, ηθική και κοινωνική τέτοια. 

Οι άνθρωποιπου έχουν μελετήσει το έργο του Lemkin γνωρίζουν πωςη εξαφάνιση της οικονομικής και πολιτισμικήςανεξαρτησίας, η ηθική εξαχρείωση, η υλική αλλά κυρίωςπνευματική στείρωση, αποτελεί προϋπόθεση ορισμένωνπραγμάτων), συρρίκνωση και περιφερειοποίηση πουσυνοδεύεται από γηράς, συνεχής αποψίλωση καιαπίσχνανση στο εσωτερικό κ.λπ.

II

Επειδή είμαι -τάχα- πολύ «παραδοσιακός» και -τάχαπολύ της «παράδοσης» (πόσο βαριέμαι τέτοιους

αφόρητους κοινωνιολογίζοντες-cliché ευρωκεντρισμούς),αφήνω εδώ έναν Penderecki - την επομενη φορά Ξενάκηκαι Varèse.Krzyszt Krzysztof Penderecki - symphony no.3 (IV ecki - symphony no.3 (IV. PassacPenderecki: Threnody for the Victims of Hiroshima

III

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής εξευτελίστηκαν.

Η προεκλογική περίοδος στις Η.Π.Α επαναβεβαίωσε,εκτινάσσοντας όμως σε νέα πρωτόγνωρα ύψη καικλιμακώνοντας, την έντονη κομματική πόλωση και τοναξιακό διχασμό που κυριαρχεί στις Η.Π.Α, κοινωνικά καιπολιτικά, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. 

Υπήρξεκαταστροφική. 

Αποτελεί εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη πουθα δυσχεράνει την διαδικασία λήψης κρίσιμωναποφάσεων και τη δημιουργία συναίνεσης μετεκλογικά,μειώνοντας τη δυνατότητα αποτελεσματικήςδιακυβέρνησης της χώρας. 

Υπήρξε καταστροφική ωςπρος τη συνοχή στο εσωτερικό, και την ισχύ, την εικόνακαι το κύρος των Ηνωμένων Πολιτειών προς τα έξω, σεπαγκόσμια κλίμακα, ενώ μείωσε σε μεγάλο βαθμό τησταθερότητα και την αξιοπιστία της εξωτερικής πολιτικήςτης χώρας.

Αμέσως μετά την επανεκλογή του, το 2012, ο Ομπάμαεγκαινίασε πολιτική προσέγγισης ΔημοκρατικώνΡεπουμπλικάνων, σε μια προσπάθεια νααποφορτίσει τοκλίμα και να συμμαζέψει τη συνεχώς και πολλαπλώςδιολισθαίνουσα χώρα του, καθώς ήταν αδύνατον υπότέτοιες συνθήκες να αντιμετωπιστούν τα προβλήματαστο εσωτερικό των Η.Π.Α και να ανταποκριθεί η χώραστον παγκόσμιο ρόλο της. 

Και που φτάσαμε τέσσεραχρόνια μετά; 
Στα σώβρακα του Τράμπ και στις κιλότεςτης Κλίντον (κουτσομπολιό και οχετολογία). Κατάντια.

Το πολιτικό σύστημα της Αμερικής (με τιςπολυδιαφημισμένες θεσμικές του δικλείδες, τη δομικήδιάχυση ισχύος και τα περίφημα "checks and balances")δεν μπορεί να αρθεί στο ύψος των απαιτήσεων τουπαγκόσμιου ρόλου της Αμερικής.

Τα προηγούμενα ισχύουν επίσης για τις περισσότερεςχώρες της ευρωατλαντικής δομής και φανερώνουνπράγματα τόσο για τη συνεργασία και τη δομή την ίδια,όσο και για την κατάσταση των πολιτικών συστημάτωντων χωρών που συμμετέχουν σε αυτήν και τις ελίτ τους(που συμπράττουν, συνδιαλέγονται και αποφασίζουν σευπερεθνικό, ευρωατλαντικό ή «δυτικό» επίπεδο-πλαίσιο).

Δεν βλέπουμε στις χώρες πολιτικές τάξεις, κόμματα καιπολιτικούς που αντιπροσωπεύουν τους ψηφοφόρους,τους πολίτες, που αποτελούν «καθρέφτη των λαών».

 Οιπολιτικές τάξεις και οι εξουσιαστικές ελίτ στις χώρεςπερισσότερο φανερώνουν, «καθρεφτίζουν» το σάπισμαενός αποσυντιθέμενου συστήματος. 

Η «Δύση» (δηλαδή ημετα-διπολική μετονομασία του ψυχροπολεμικού«Ελεύθερου Κόσμου»), σάπισε. 

Σάπισε και αποσυντίθεται(πολυδιασπαζόμενη). That's all.

                                          Επισημάνσεις

[1] Αρκετοί Κινέζοι διεθνολόγοι, πολιτικοί σχολιαστές καιδιεθνοπολιτικοί αναλυτές (ή και ακαδημαϊκοί πουεξέφραζαν το βαθύ κατεστημένο της Κίνας) τα τελευταίαχρόνια, μόλις τους ετίθετο το ζήτημα σύγκρισης τωνπολιτικών συστημάτων Κίνας και Η.Π.Α (στα πλαίσια μιαςλογικής περί «Τέλους της Ιστορίας» κατά Φουκογιάμα),συνεχώς και κατ’ επανάληψη, τόνιζαν πως ποτέ δεν θαήταν δυνατόν να εκλεγεί ένας Τζωρτζ Μπους (ονεώτερος) ως εθνικός ηγέτης στην Κίνα, προφανώςεννοώντας το διανοητικό του επίπεδο, το επίπεδο λόγου,παιδείας και ικανότητας του και τη γενικότερη ποιότητατου. 

Όμως ο υπερτονισμός και οι παρατηρήσεις τουςείχαν να κάνουν κατά κύριο λόγο, όχι σε όλες τιςπεριπτώσεις [*] αλλά στις περισσότερες, με ένανσυγκεκριμένο υποψήφιο που εκλέχθηκε Πρόεδρος καιόχι τόσο με το συνολικό επίπεδο και κλίμα, πολιτικό,κοινωνικό, αξιακό και μηντιακό που κυριαρχούσε στιςΗ.Π.Α (αν και υπήρχαν αναφορές, σε lobbies, λογοδοσία,ποιότητα διακυβέρνησης κ.λπ). 

Μπορώ να φανταστώ μετι απαξίωση θα βλέπουν οι κινεζικές ελίτ (θεωρώ καιάλλες, πιο κοντινές μας) την κατάντια στην οποία έχουνπεριέλθει οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής τουςτελευταίους μήνες.

[2] Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια χώρα με τεράστιεςδυνατότητες. 

Όμως οι σημερινές Η.Π.Α, πουφανερώνουν σημάδια παράλυσης και διολισθαίνουνσυνεχώς, μικρή σχέση έχουν με τις Η.Π.Α των αρχών τηςδεκαετίας του 1990 και της «μονοπολικής στιγμής».

Αυτής της σύντομης περιόδου («μονοπολικής»)παντοδυναμίας τους.

                                                     Σημείωση

[*] Χαρακτηριστίκη, επί του συγκεκριμένου ζητήματος,είναι η επόμενη δήλωση: 

«Εάν το αμερικανικό πολιτικόσύστημα συνεχισει τη σημερινή του πορεία, συνεχίσειόπως είναι σήμερα, είμαι πραγματικά ανήσυχος ότι οεπόμενος εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ, θα μπορούσενα είναι ακόμη λιγότερο ικανός από τον Τζωρτζ Μπους».

                                .~`~.

Αναμένοντας τα αποτελέσμα τωναμερικανικών εκλογών(Κάπου στην Ευρασία)

11/11/16--05:59: 11 Νοεμβρίου 2016.

Επειδή είναι πολυμορφικές οι πιθανές επιπτώσεις καιπολλαπλά τα επίπεδα που επηρεάζονται από τοαποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών, θα κάνω μιασειρά μικρών παρεμβάσεων. 

Στη σημείωση (I) εστιάζωκυρίως στον ευρωατλαντικό χώρο.

I

Εάν εκλεγόταν διοίκηση Κλίντον, θα αποτελούσε τηντελευταία διατλαντική κυβέρνηση στην πολιτική ιστορίατων Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Η πραγματική πρόκληση για τον Δι/Ευρω-Ατλαντισμό θαερχόταν το 2020. Τότε για πρώτη φορά θα έρθει στηνεξουσία μια γενιά ηγετών που η πολιτική τους εμπειρίαδεν θα έχει διαμορφωθεί από τον Ψυχρό Πόλεμο. 

Έχουνυπάρξει εξαιρετικά ενδιαφέρουσες μελέτες και βιβλία πουεξετάζουν τις πολιτικές μεταβολές κατά γενιά (Boomers,Millennials, Generation X-Z). 

Αυτή η νέα γενιά πολιτικώνδεν θα έχει τον ίδιο συναισθηματικό δεσμό και την ίδιαπροσκόλληση στην διατλαντική δομή και συνεργασία.

Υπό αυτή την οπτική και ως προς το συγκεκριμένοζήτημα, αυτό που θα συνέβαινε από την επόμενη γενιά,η οποία σταδιακά αναλαμβάνει τα ηνία από το 2020,συνέβη προχθες από την παλαιά γενιά και συγκεκριμένααπό τον Τράμπ. 

Η Χίλαρυ Κλίντον, πέρα άλλων (στήριξη,ομάδες συμφερόντων, υπερεθνικά δίκτυα,χρηματοδοτήσεις), αποτελούσε ό,τι πιο ακραίαψυχροπολεμικό έχουμε δει στις Ηνωμένες Πολιτείες εδώκαι τέσσερις δεκαετίες.

 Ο Τράμπ, αν και γεννημένος τηνίδια περίοδο (ο Τράμπ γεννήθηκε το 1946, η Κλίντον το1947), εξέφραζε μετα-ψυχροπολεμικές απόψεις και όχινεο-ψυχροπολεμικές. 

Ο Ομπάμα, ο οποίος μέχρι ενόςσημείου αποτελεί μέρος της νέας γενιάς (γεννήθηκε το1961) είχε δηλώσει πως όποιος βλέπει τη Ρωσία σανμέγιστη απειλή είναι κολλημένος στον Ψυχρό Πόλεμο. 

Οιαναφορές του Ομπάμα σε «Δύση» ήταν σπάνιες ήσχεδόν ανύπαρκτες. 

Την περίοδο Ομπάμα, παρόλο που οίδιος ήταν οπαδός και υποστηρικτής της θεσμικήςπολυμέρειας (multilateralism), η Ευρώπηαπομακρύνθηκε από την Αμερική και οι σχέσεις Η.Π.Ακαι Ε.Ε έφτασαν στο ναδίρ τους. 

Υπήρξε διεύρυνση τουχάσματος μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού.

Ωστόσο το ζήτημα της γενιάς δεν είναι το μόνο.

Υπάρχουν και συστημικές παγκόσμιες μεταβολές πουοδηγούν σε μια τέτοια εξέλιξη.

Το παγκόσμιο οικονομικό κέντρο βάρους κατά τιςδεκαετίες 1970-1980 βρισκόταν στον Ατλαντικό, μεταξύΑμερικής και Ευρώπης.

 Σήμερα βρίσκεται στην Ευρασία,μεταξύ Ευρώπης και Ασίας (ένω ορισμένοι ισχυρίζονταιπως βρίσκεται στον Ειρηνικό, μεταξυ Η.Π.Α και Κίνας).

 ΟΔιατλαντισμός ή Ευρωατλαντισμός δεν αποτελεί μια«λογική» θέση αλλά ένα συναισθηματικό κατάλοιπο τωνδεκαετιών αυτών και του Ψυχρού Πολέμου. 

Η ιδέα τηςΔιατλαντικής Κοινότητας δεν αποτελεί κάποια«υπεριστορική» ιδέα ούτε είναι αιώνια. 

Στηνπραγματικότητα δεν είναι καν αρκετά παλαιά. Μόλις το1917 ο Walter Lippmann έγραψε το «Η Άμυνα τουΑτλαντικού Κόσμου».

Ο ευρωατλαντικός χώρος και η διατλαντική συνεργασίααποτελούν τα κύρια πεδία δράσης και τη βάση υπερεθνικά δομημένων δικτύων, ελίτ και δρώντων. 

Η Κλίντονεξέφρασε τα υπερ-εθνικά δομημένα συμφέροντα πουδρουν στον ευρωατλαντικό χώρο και ο Τράμπ τηνεθνική-εδαφική βάση της Αμερικής. 

Το ίδιο συνέβη καιμε το Brexit. Είχαμε τους Άγγλους έναντι των πάντων(ευρωατλαντικά δίκτυα, υπερ-εθνικές ελίτ καιοργανισμοί, μη εδαφικοί και τρανσεθνικοί δρώντες). Μιαπιθανή αποσύνθεση ή αποσυσπείρωση τουευρωατλαντικού χώρου θα οδηγήσει σε υπαρξιακή κρίση όλο το υπερ-εθνικό οικοδόμημα.

Η απόλυτη υιοθέτηση και συστηματική προώθηση απόπλευράς της αμερικανικής πολιτικής τάξης της επιβολήςτων παγκοσμίων επιδιώξεων που εξυπηρετούνπαράγοντες, δρώντες και συμφέροντα που έχουνυπερεθνικά δομημένο χαρακτήρα και που παρασίτησανεπί της αμερικανικής κοινωνίας, την λεηλάτησαν και τηναπομύζησαν, οδηγώντας το εθνικό κράτος τωνΗνωμένων Πολιτειών της Αμερικής -μια χώρα μεεξαιρετικές δυνατότητες- όχι μονάχα σε παραγωγικήερημοποίηση αλλά και σε ανυπολόγιστη φθορά τουπαγκόσμιου κύρους και της αξιοπιστίας του(συμβάλλοντας κατά αυτόν τον τρόπο στην υλική καιηθική παρακμή και κρίση των Η.Π.Α), γέννησε τονΤράμπ και οδήγησε στην άλωση της μεγαλύτερης,πλουσιότερης και ισχυρότερης δημοκρατίας του πλανήτη,από την «αντισυστημικότητα» και τη «μάχη εναντίον τουκατεστημένου» (γεγονός με ιδιαίτερη σημασία καιβαρύτητα).

Η εγκατάλειψη από πλευράς μια κάποιας «αριστεράς» καιενός κάποιου «φιλελευθερισμού» των εναπομεινασών,σκοροφαγωμένων, γερασμένων και απισχνασμενωνεργατικών τάξεων εδαφικής -εθνικής- βάσης και τωνσυνεχώς συρρικνούμενων, αποσυντιθέμενων καικατακερματιζόμενων μεσαίων στρωμάτων των εθνικώνκρατών του ευρωατλαντικού χώρου, χάριν υπερεθνικών-μη εδαφικών ή «σποραδικών»- οικονομικών δυνάμεων(εμπορικές υπερ-συμφωνίες, μετανάστευση,ευρωατλαντικός εταιρισμός κ.λπ) έχει οδηγήσει πρώηνψηφοφόρους του κομμουνιστικού κόμματος Γαλλίας ναψηφίζουν Le Pen και μεσαία και εργατικά στρώματα στιςΗ.Π.Α να ψηφίζουν Trump.

Οι ελίτ, οι δρώντες και οι παράγοντες που έχουν υπερεθνικά χαρακτηριστικά, δεν διαθέτουν εθνικές-εδαφικέςβάσεις και παρασιτούν ή απομυζούν τα εθνικά κράτη. 

Οιτοπικοποίησεις αυτών των υπερ-εθνικών παραγόντων καιδρώντων είναι συνήθως μεγάλες Πόλεις και αστικάκέντρα, όχι τα ίδια τα εθνικά κράτη.

 Το Παρίσι, ηΟυάσινγκτον, το Λονδίνο, η Αθήνα, το Βερολίνο, οιΒρυξέλλες κ.λπ. 

Οι Πόλεις αυτές αυτονομούνται από τονυπόλοιπο εδαφικό-εθνικό χώρο-κορμό και σε αρκετέςπεριπτώσεις στρέφονται εναντίον του (στο Brexit π.χ,παρατηρήσαμε το Λονδίνο -και το Μάντσεστερ- εναντίοντης Αγγλίας. 

Σε άλλες περιπτώσεις παρατηρούμεδυισμούς κέντρου-περιφέρειας, πρωτεύουσαςπεριφέρειας). 

Οι Πόλεις αυτές, σε ακτίνα λίγωνχιλιομέτρων στο εσωτερικό τους, έχουν κοινάχαρακτηριστικά και αναπτύσσουν μια κοινή ιδεολογίαπου τις συνδέει. 

Λίγα χιλιόμετρα εκτός του κέντρουβέβαια υπάρχει άλλος πλανήτης, αλλά πηγαίνοντας απότη μια Πόλη στην άλλη δημιουργείται η ψευδαίσθησηενός ομογενοποιημένου χώρου που -τάχα- καλύπτει στοσύνολο του ολόκληρο τον πλανήτη.

                                    Σημειώσεις

[-] Τα ίδια φυσικά ισχύουν και για τη χώρα μας καιόλους όσους έχω χαρακτηρίσει στο παρελθόν ωςαριστερο-δεξιά «ψυχροπολεμικά απολειφάδια» ή«απομεινάρια του ψυχρού πολέμου», που κατά την μεταδιπολική περίοδο αντικατέστησαν το λόγο περί«Ελεύθερου Κόσμου» με τον λόγο περί «Δύσης» και«Δυτικών Αξιών».

[-] Η απομάκρυνση Αμερικής-Ευρώπης είναι συστημική(ο Τράμπ λειτουργεί ως σύμπτωμα όταν βλέπει κριτικά τοΝΑΤΟ). 

Η Κλίντον αποτέλεσε την τελευταία προσπάθειανα παραμείνει βουλησιαρχικά συνεκτικός αυτός ο υπερεθνικός χώρος. 

Η Ρωσία ως «εχθρός» (δηλαδήυπαρξιακός, ιδεολογικός και όχι απλά αντίπαλος ήανταγωνιστής) αποτέλεσε το τελευταίο χαρτί τωνψυχροπολεμιστών, της παλαιάς γενιάς, προκειμένου οιΗ.Π.Α να ηγούνται της «Δύσης» (δηλαδή ναηγεμονεύουν στον ευρω-ατλαντικό χώρο). 

Τοψυχροπολεμικό κλίμα και η ένταση αποτελούνπαράγοντες που κρατούν σε συνοχή διατλαντισμό,ευρωατλαντισμό, ΝΑΤΟ (το οποίο μετά την πτώση τηςΕ.Σ.Σ.Δ ουσιαστικά δεν έχει ξεκάθαρη αποστολή),«Δύση» κ.λπ.

 Έχω αναφερθεί κατ'επανάληψη στο γιατίδεν ασχολούμαι με την Διατλαντική Εταιρική ΣχέσηΕμπορίου και Επενδύσεων (TTIP). Τις συστημικέςμεταβολές τεκτονικής φύσεως δεν μπορούν να τιςαποτρέψουν τα τσιρότα. Επίσης έχω εξετάσει τηβαρύτητα που έχει ο Ατλαντικός για τη Δύση.

[-] Ούτε η μεγαλύτερη (Ινδία) ούτε η πλουσιότερηδημοκρατία είναι οι Η.Π.Α (η ισχυρότερη είναι). 

Νομίζω όμως πως γίνεται κατανοητό τι εννοώ.

II

Εάν η Marine Le Pen επικρατήσει του χρόνου στη Γαλλία,αυτοί θα είναι οι πέντε ηγέτες που θα ελέγχουν τοΣυμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού ΗνωμένωνΕθνών.

Από αυτούς τους πέντε, που θα συνθέτουν τα μόνιμαμέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, ο μεγαλύτεροςυποστηρικτής της Παγκόσμιας Φιλελεύθερης Τάξης(Liberal World Order) η οποία αποσυντίθεται, θα είναι οπρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (και πρώην

Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος τηςΚίνας), Xi Jinping...
Εβδομήντα χρόνια μεταπολεμικής «φιλελεύθερης τάξης»οδήγησαν σε αυτή τη σύνθεση (κατά 4/5) στο ΣυμβούλιοΑσφαλειας του Ο.Η.Ε. 

Πριν λίγους μήνες, με αφορμή τοBrexit, έγραφα τα εξής:

Εβδομήντα χρόνια μεταπολεμικήςφιλελεύθερης τάξης στα πλαίσια τουευρωατλαντικού χώρου και εξήντα χρόνιαπορείας προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση καιολοκλήρωση και προς την "ever closer union",κατέληξαν σε ανεξέλεγκτη μετανάστευση,οικονομική στασιμότητα ή στραγγαλισμό,διαίρεση των κοινωνιών, απώλεια εθνικήςταυτότητας και σταδιακή διάβρωση τωνδημοκρατικών θεσμών. 

Τα προηγούμενα... 
Δεναποτελούν παρεκτροπές από κάποιο ιδεατόανύπαρκτο μέλλον, αλλά έσχατες συνέπειεςενός υπαρκτού παρελθόντος και παρόντος.

Αποτελούν συνεπή κατάληξη μιας υπαρκτήςπορείας εντεύθεν και όχι παρεκτροπές απόκάποιο ανύπαρκτο εκείθεν.

                                    Σημείωση

Και συνέχιζα:
«Η απόφαση για αποχώρηση τουΗνωμένου Βασιλείου αποτελεί την τελευταία εκδήλωσητου αυξανόμενου χάσματος που επικρατεί στονανεπτυγμένο κόσμο μεταξύ πολιτικών καιεπιχειρηματικών ελίτ που είναι αφοσιωμένες καιδεσμευμένες προς την κατεύθυνση της'παγκοσμιοποίησης', από τη μια μεριά, και τα ευρύτερακοινωνικά στρώματα που θεωρούν πως η ασφάλεια και ηευημερία τους δεν εξυπηρετείται από την μείωση τηςκυριαρχίας και τις παράλληλες διαδικασίες'απελευθέρωσης ή ανοίγματος'στα πεδία του εμπορίουκαι της μετανάστευσης, από την άλλη.

 Στα πλαίσια αυτά,κόμματα, πολιτικές, επιχειρηματικές και ακαδημαϊκές ελίταποσυνδέονται από τις κοινωνικές τους βάσεις. Το Brexitστο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Donald Trump και ο BernieSanders στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Le Pen και οιδιαδηλώσεις στην Γαλλία, αποτελούν εκδηλώσεις αυτούτου χάσματος στον πυρήνα της 'Δύσης'και φανερώνουντο αυξανόμενο αίσθημα δυσαρέσκειας και την αξίωση γιαεπανακαθορισμό των πλαισίων και του τρόπου μέσω τωνοποίων διαμορφώνονται και εκτελούνται πολιτικές σεσυνάρτηση με τη σχέση εθνικής-διεθνούς κοινωνίας».

III

Νιώθω κάπως περίεργα γιατί, με αφορμή π.χ το Brexit ή/και την εκλογή Trump, θα πρέπει να επαναλαμβάνομαικαι μάλλον να γίνομαι κουραστικός καθώς θα ανατρέχωσε παλαιότερες αναφορές και αναλύσεις που εντάσσουνσε ορισμένα πλαίσια γεγονότα και εξελίξεις όπως ταπροηγούμενα. 

Έχω εξετάσει κατά το παρελθόν και σεβάθος χρόνου, ζητήματα όπως, 

1) Η αποδυνάμωση τηςβαρύτητας του Ατλαντικού στις αρχές του 21ου αιώνακαι η μεταστροφή του κεντροβαρικού άξονα τουδιεθνούς συστήματος,

2) Η ολοκλήρωση ενός ιστορικούκύκλου στον πυρήνα της «Δύσης» (δηλαδή τηςκεντρικής γεωγραφίας του φιλελευθερισμού): ΗνωμένεςΠολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία, 

3) Το τέλος τουμακρού 20ού αιώνα και αυτά που εγώ ονομάζωΠλανητικό Μετασχηματισμό και Μακροδομές, 

4) ΗΠαγκόσμια Δημογραφική Επανάσταση που έχεισυντελεστεί τις τελευταίες δεκαετίες και ο τρόπος με τονοποίον οικονομικές και πληθυσμιακές μεταβολέςεπηρεάζουν τα εθνικά πολιτικά συστήματα στο εσωτερικότου ευρωατλαντικού χώρου, 

5) Η μεταβολή στις σχέσειςυπερ-εθνικού, εθνοκρατικού και υπο-εθνικού επιπέδουκαι ο τρόπος με τον οποίον η μεταβολή αυτή επηρεάζειτοσο διατλαντικά, τις σχέσεις Η.Π.Α - Ε.Ε, όσο και τοεσωτερικό της ίδιας της Ε.Ε και τα εθνικά κράτη, 

6) Ηδημογραφία σε συνάφεια με το ζήτημα της χαραυγής τηςΕποχής της Μετα-Εκκοσμίκευσης και τις δομικέςμεταβολές στη σχέση κοσμικό-θρησκευτικό και στοζήτημα εκσυγχρονισμός, εκκοσμίκευκη, εκδυτικισμός,

7)Τη μεγάλη κρίση που επίκειται εντός της ευρύτερηςφιλελεύθερης ευρωπαϊκής γεωγραφίας του λεγόμενου«κοσμικού πολιτισμού», και

 8) Οι τάσεις πολυδιάσπασηςτης «Δύσης».

Όλα τα προηγούμενα (και αρκετά ακόμη που προφανώςδεν συγκρατώ αυτή την στιγμή), αποτελούν πλαίσια καιπρίσματα προσέγγισης, ανάλυσης και ερμηνείας τωνπαγκόσμιων, διατλαντικών, ενδο-ευρωπαϊκών καιεθνοπολιτικών εξελίξεων (σε ορισμένες περιπτώσειςέχουν και προγνωστική ισχύ). 

Οπότε μελλοντικά θα σαςζαλίσω με συνεχείς αναφορές και επαναφορές σεπαλαιότερες παραπομπές, καθώς θα ανατρέχω σεαποσπάσματα από το παρελθόν, προκειμένου ναπλαισιώσω ή να συμπληρώσω τωρινές προσεγγίσειςαναλύσεις σε εξελίξεις του παρόντος ή ενός πιθανούμέλλοντος.

             ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

            .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Χιουμοριστικό Bonus

Τα έβλεπα κατά καιρούς αλλά δεν έδινα ιδιαίτερησημασία. Σαχλαμαρίτσες. 
Τώρα όμως δεν μπορώ νασταματήσω να γελάω. 
Πλέον, η «κατάρα» έχει πάρειμυθικές διαστάσεις. Τους έχει θάψει Όλους.

Σημειώσεις

[-] Παραλιγω να θάψει και τον Ερντογάν
. Όλοι έπεσανέξω στην περίπτωση του. 
Τουρκία, Ισραήλ, Η.Π.Α,Σαουδικη΄Αραβία, Άγγλοι, Γάλλοι και λοιποί. Ακόμα καιοι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ. 

Η «δύσμοιρη» ηΜοσάντ είχε δηλώσει προς τα τέλη του 2012 με αρχές2013 πως ο Άσσαντ είχε λίγους μήνες ζωής μπροστά του.

Πριν από το τέλος του 2013 ανέμενε την πτώση του...

Και η αποθέωση. 
Ο Άσσαντ δήλωσε πως είναι έτοιμος νασυνεργαστει με τον Τράμπ.

 Λέτε να τον θάψει και αυτόν;Χαμογελώ.

[-] Και τον Βενιζέλο -τον Ευάγγελο- έθαψε... (Ολάντετοιμάσου, έρχεται η σειρά σου).

[-] Η «κατάρα»: Ουσιαστικά οι περιφερειακές συμμαχίεςκαι η κοινωνική θεμελίωση.

11/12/16--05:06: 12 Νοεμβρίου 0 0

2016.

Οι γραφικές δηλώσεις Γερμανών (ή/και «Ευρωπαίων»)αξιωματούχων σε ύφος «προειδοποίησης» προς τιςΗνωμένες Πολιτείες («να προσέχει η Αμερική»: ΝΑΤΟ,Ρωσία κ.λπ) ενδέχεται να φέρουν στο προσκήνιο τηνπιθανότητα να μεταβληθεί η Γερμανία του Βερολίνου,υπό συγκεκριμένες διοικήσεις, προνομιακόςεθνοκρατικός-εδαφικός φορέας και εκφραστής τωνυπερεθνικά δομημένων συμφερόντων.

Είχα διαβάσει παλαιότερα τη θέση πως είναι πιθανόν ηεπόμενη μεγάλη ιδεολογική διαμάχη, ο επόμενοςμεγάλος ιδεολογίκος πόλεμος στο εσωτερικό της Δύσηςνα είναι Liberal Democracy vs Global Governance ήGlobal Governance vs National Sovereignty. 

Ητοπόθετηση κατ'ουσίαν εξέφραζε την άποψη πως ηδημοκρατική κυριαρχία και η φιλελεύθερη δημοκρατίαείναι ασύμβατη με την λεγόμενη παγκόσμιαδιακυβέρνηση, η οποία ταύτιζόταν εν μέρει με τηνΕυρωπαϊκή Ένωση, με υπερ-εθνικούς θεσμούς και μηεκλεγμένους γραφειοκράτες, με δικαστήριαγραφειοκρατικές υπηρεσίες, φορείς και αρχές πουβρίσκονται σε υπερεθνικό επίπεδο, που δεν εκλέγονταικαι δεν λογοδοτούν παρά μονάχα στους εαυτούς τους ήσε άλλα υπερεθνικά σώματα κ.λπ.

 Επίσης εκφραζόταν οισχυρισμός πως ήταν αδύνατον να υπάρξει λογοδοσία,έλεγχος, εκλογή, δηλαδή «Δημοκρατία» (Republicanismαν θέλετε), σε υπερεθνικό επίπεδο.

Θυμίζω πως όχι τυχαίες προσωπικότητες εξέφρασαν τηνεπόμενη θέση για το Brexit: ''Brexit vote is about thesupremacy of Parliament''. 

Βλέπωντας υπό αυτό τοπρίσμα τις εξελίξεις στον Αγγλοσαξονικό κόσμο (Brexit,Trump) παρατηρώ πως πιθανότατα ή/και κατ'ουσίαν οιΑγγλοσάξονες συσπειρώνται υπό τη σημαία τηςδημοκρατικής εθνοκρατικής και φιλελεύθερης κυριαρχίαςέναντι του υπερ-εθνικού επιπέδου. 

Ο προνομιακόςεθνοκρατικός-εδαφικός εκφραστής και φορέας τωνυπερ-εθνικά δομημένων συμφερόντων (και βασικόςπροωθητής-επιβολέας τους) είναι/ήταν οι ΗνωμένεςΠολιτείες της Αμερικής.

Αυτό συνέβαινε/συμβαίνει γιατί δίχως κάποιο μεγάλοεθνικό κράτος, υπερ-εθνικά δίκτυα, ελίτ και δρώντες δενμπορούν να λειτουργήσουν καθώς δεν διαθέτουν ούτενομιμοποίηση (δεν εκλέγονται), ούτε στρατιωτικη ισχύ(οι στρατοί ακόμη είναι εθνοκρατικοί), άλλα ούτε τηνομοθετική ισχύ (Κράτη συνθέτουν το ανώτερο Όργανο,το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε και όχι Μ.Κ.Ο).

 Θαμπορούσαμε άτυπα να πούμε πως το υπερεθνικό επίπεδοδεν είναι «οντολογικά» αυτόνομο και αυτοτελές. 

Υπάρχειμονάχα ως «υπερέκταση» του (δι)εθνικού εθνοκρατικούεπιπέδου, με τη συναίνεση και ανοχή του τελευταίου, καιμέσω της τοπικοποίησης του σε μεγάλα αστικά κέντρα(Αμερική της Ουάσινγκτον, Γερμανία του Βερολίνου,Ηνωμένο Βασίλειο του Λονδίνου, Ελλάδα των Αθηνών,Βρυξέλλες κ.λπ).

Σημείωσεις

[-] Η λεγόμενη «παγκόσμια διακυβέρνηση» (globalgovernance) επιδιώκει νομιμοποίηση, όχι από τηδημοκρατία, τις εκλογές κ.λπ, αλλά από μια στρατευμένηερμηνεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

 Αξιώνει τημετατόπιση της ισχύος από τις δημοκρατίες (τηλογοδοσία, τις δημοκρατικές διαδικασίες, την κυριαρχία)και το (δι)εθνικό/κρατικό/κυβερνητικό επίπεδο σε μεταδημοκρατικές υπερ-εθνικές αρχές (γι'αυτο και

αμφισβητούνται ή παρακάμπτονται αποτελέσματαεκλογών ή/και δημοψηφισμάτων). 

Κατ'ουσίαν έχουμετην πλήρη αντιστροφή της κατεύθυνσης ή της φοράςνομιμοποίησης (από bottom-up σε top-down) και τημετατόπιση από τη δημοκρατία προς τηδικαιωματοκρατία, την αγνόηση ή παράκαμψη της λαϊκήςβούλησης («ο λαός δεν ξέρει» ή «δεν ψηφίζει σωστά»)και θεμελιωδών πυρήνων του συνταγματικού κράτουςκαι της (δημοκρατικής, λαϊκής ή εθνικής) κυριαρχίας. 

Ταπροηγούμενα τα έχω αναλύσει κατά το παρελθόν [*].

[-] Η Γερμανία είναι πολύ μικρή, λίγη, για να καταστείπρονομιακός εθνοκρατικός-εδαφικός φορέας τουυπερεθνικού επιπέδου. 

Μέσω της Ε.Ε όμως αποκτάδιαφορετικό εκτόπισμα και αποτύπωμα.

[-] Άμεσα σχετιζόμενο: 11 Νοεμβρίου 2016 (επίσης για

παλαιότερες αναφορές [*] δες Global governanceκαι

Supranationalism).

11/14/16--04:20:
Το τέλος της Αμερικανικής Ηγεμονικής Περιόδου -

μέρος α´.

Η αντιμετώπιση από μέρους της εγχώριας και διεθνούςσχολιογραφίας του «φαινομένου Τραμπ», συγχέει τοσύμπτωμα με τις αιτίες του και αγνοεί μια μακρά ιστορικήπορεία που οδηγεί στην σταδιακή αποδυνάμωση καιαποδιοργάνωση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Το κέντρο ισχύος του διεθνούς συστήματος μεταφέρθηκετο 1918 από την Ευρώπη στην Αμερική, οπου καιπαγιώθηκε το 1945. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικήςυπήρξαν στρατηγική, ηγέτιδα δύναμη σε τρειςκαθοριστικές στιγμές του εικοστού αιώνα στηνευρωπαϊκή ήπειρο: μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο,μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και μετά τονΨυχρό Πόλεμο.

 Σήμερα, έναν αιώνα μετά από τον ΠρώτοΠαγκόσμιο Πόλεμο, η Ουάσιγκτον δεν διαδραματίζειπλέον αυτόν το ρόλο.

Ζούμε το τέλος της ηγεμονικής περιόδου των Η.Π.Α., τοτέλος της Pax Americana ή της Αμερικανικής ΠαγκόσμιαςΤάξης, το οποίο συνεπώς θα μπορούσε να οριστεί από το1945 έως το 2012 ή 2016. Το «τέλος» αποτελεί μια πολύιδιόμορφή έννοια. 

Μπορεί να το τοποθετήσει όπουεπιθυμεί ο καθένας. 

Ας παραθέσουμε όμως κάποιαενδεικτικά σημεία καμπής:

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2013, λόγω και της έντονηςκομματικής πόλωσης και αντιπαράθεσης που οδήγησε σνομοθετική εμπλοκή με αφορμή την ανάγκη αύξησης τουορίου του δημοσίου χρέους πάνω από τα 16,7τρισεκατομμύρια δολάρια, η Αμερικανική Κυβέρνησηαναγκάστηκε να οδηγηθεί σε αναστολή της λειτουργίαςτης για περίπου ένα μήνα, εξέλιξη που έφθειρε σημαντικάτο διεθνές κύρος και το παγκόσμιο γόητρο των Η.Π.Α.

Ο Barack Obama, με αφορμή την εξέλιξη του πολέμου στηΣυρία, είχε δηλώσει παλαιότερα την πεποίθησή του ότι ηισχύ απορρέει από το δίκαιο και όχι το δίκαιο από την ισχύ,χαράσσοντας τις περίφημες κόκκινες γραμμές του για τηΣυρία.

 Οι Η.Π.Α υπό την διοίκηση Ομπάμα, με τηναπόφαση τους να μην επιτεθούν στη Συρία και νααγνοήσουν τις κόκκινες γραμμές που οι ίδιες έβαλαν,ομολόγησαν πως δεν μπορούσαν ούτε να προασπίσουν τοδίκαιο, ούτε να επιβεβαιώσουν την ισχύ (τους).

 Είναιορισμένες στάσεις και ορισμένοι έλεγχοι που, όσοι αιώνεςκαι αν περάσουν, αποτελούν αδιάψευστα στοιχεία για τηνκατάσταση μιας πολιτικής οντότητας: 

Όταν δεν μπορείςούτε να προασπίσεις το δίκαιο, ούτε να επιβεβαιώσεις τηνισχύ, τότε...

Τα προηγούμενα συνέβησαν στη λεγόμενη Υπερδύναμη.

Δεν πρέπει βέβαια να συγχέουμε τους όρους«ισχυρότερος εθνοκρατικός δρών» και «παγκόσμιαηγεμονική υπερδύναμη». 

Οι Η.Π.Α είναι το πρώτο. 
Δεναποτελούν πλέον το δεύτερο. 

Βέβαια, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν παρά να δείξουν τα δόντια τουςαν, ο μη γένοιτο, οδηγηθούμε σε καταστάσεις πλήρους,ολικής, εσωτερικής κινητοποίησης κοινωνιών...

Θα μπορούσε επίσης να επιλεγεί ως συμβολικό σημείοκαμπής η αντιπαράθεση (και το αξιοθρήνητο επίπεδοτης) μεταξύ των δύο υποψηφίων για την Προεδρία ή ίδιαη εκλογή Τράμπ στη θέση του Προέδρου.

Η αλήθεια είναιπως ο Τράμπ είναι το αποτέλεσμα, όχι το αίτιο τηςπαρακμής. 

Αποτελεί επίσης την εκδίκηση που πηγάζειαπό την διάψευση ή τον θάνατο του «ΑμερικανικούΟνείρου»:

 το «Αμερικανικό Όνειρο» ως Εκδικητήςενάντια στο Κατεστημένο, σε αποτύπωση του αιτήματος

«Θέλουμε το Όνειρο πίσω».
 Αυτή είναι η βαθύτερηψυχολογική στόχευση του Make America Great Again:

Θέλουμε το Όνειρο, που μας στερήσατε, πίσω.
 Το αν οΤραμπ δικαίως ή προσχηματικά εξέφρασε αυτό το αίτημαείναι ερώτημα φιλολογικό: η πραγματικότητα πουενδιαφέρει είναι ότι η υποψηφιότητά του κατέστη δοχείοακριβώς αυτού του αιτήματος.

                           Αποδυνάμωση

Η αποδυνάμωση και η διολίσθηση της ισχύος των Η.Π.Αυπήρξε σταδιακή και τα αίτια της πολυπαραγοντικά. Έναςαπό τους παράγοντες είναι η στρατηγική υπερεπέκταση(strategic overstretch) των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Το«Δόγμα Νίξον» το 1971, δηλαδή η κατάρρευση τηςπαγκόσμιας οικονομικής ηγεμονίας των Η.Π.Α, έχει τιςρίζες του στον Πόλεμο του Βιετνάμ. 

Η υπερχρέωση τωνΗ.Π.Α και η εξάρτηση της χρηματοδότησης της χώραςαπό ξένους πιστωτές, έχει τις ρίζες της στηνυπερανάπτυξη της στρατιωτικής ισχύος τους στηδεκαετία του 1980, υπό τον πρόεδρο Ρήγκαν. 

Ο πόλεμοςστο Ιράκ, που κόστισε τεράστια ποσά και επιβάρυνε σετρομακτικό βαθμό την υλική και ηθική ισχύ τωνΗνωμένων Πολιτειών, είχε ως αποτέλεσμα να βρεθεί τοΙράν κυρίαρχο στο Νότο της Μεσοποταμίας (σημερινούΙράκ) μετά από πέντε περίπου αιώνες, έχοντας έμμεσακαι σιωπηρά αναθεωρήσει τη Συνθήκη της Αμάσειας. 

Ηαμερικανική οικονομία αποδείχτηκε επανειλημμέναανίκανη και αδύναμη να σηκώσει το βάρος τηςστρατηγικής υπερεπέκτασης των Η.Π.Α. 

Ωστόσο, τα αίτιατης αποδυνάμωσης δεν οφείλονται μονάχα στηνστρατηγική υπερεπέκταση, είναι εξίσου ενδογενή αλλάσχετίζονται και με τη μεταβολή των παγκοσμίωνσυνθηκών. 

Λόγω περιορισμένου χώρου δεν μπορούμε νααναφερθούμε σε όλα.

Πιο πρόσφατα, η απόλυτη υιοθέτηση και συστηματικήπροώθηση από πλευράς της αμερικανικής πολιτικήςτάξης της επιβολής των παγκοσμίων επιδιώξεων οιοποίες εξυπηρετούν παράγοντες, δρώντες καισυμφέροντα με υπερεθνικά δομημένο χαρακτήρα πουπαρασίτησαν επί της αμερικανικής κοινωνίας, τηνλεηλάτησαν και την απομύζησαν, οδηγώντας το εθνικόκράτος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής—μιαχώρα με εξαιρετικές δυνατότητες—όχι μονάχα σεπαραγωγική ερημοποίηση αλλά και σε ανυπολόγιστηφθορά του παγκόσμιου κύρους και της αξιοπιστίας του,γέννησε τον Τράμπ και οδήγησε στην άλωση τηςμεγαλύτερης, πλουσιότερης και ισχυρότερηςδημοκρατίας του πλανήτη, από την «αντισυστημικότητα»και τη «μάχη εναντίον του κατεστημένου», γεγονός μειδιαίτερη σημασία και βαρύτητα.

                         Διατλαντισμός

Έγραφα πριν λίγες ημέρες για τον ευρωατλαντικό χώροκαι τη διατλαντική συνεργασία, ανάμεσα σε αρκετάακόμη:

Εάν εκλεγόταν διοίκηση Κλίντον, θααποτελούσε την τελευταία διατλαντικήκυβέρνηση στην πολιτική ιστορία τωνΗνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. 

Ηπραγματική πρόκληση για τον Δι/ΕυρωΑτλαντισμό θα ερχόταν όχι πριν το 2020: τότε,για πρώτη φορά θα ερχόταν στην εξουσία μιαγενιά ηγετών που η πολιτική τους εμπειρία δενθα είχε διαμορφωθεί από τον Ψυχρό Πόλεμο.

Έχουν υπάρξει εξαιρετικά ενδιαφέρουσεςμελέτες και βιβλία που εξετάζουν τις πολιτικέςμεταβολές κατά γενιά (Boomers, Millennials,Generation X-Z). 

Αυτή η νέα γενιά πολιτικώνδεν θα έχει τον ίδιο συναισθηματικό δεσμό καιτην ίδια προσκόλληση στην διατλαντική δομήκαι συνεργασία.

 Όμως, οι εξελίξειςεπιταχύνθηκαν με την εκλογή Τραμπ.

 ΟΤραμπ, αν και γεννημένος την ίδια περίοδο μετην Κλίντον (εκείνος γεννήθηκε το 1946,εκείνη το 1947), εξέφραζε μεταψυχροπολεμικές απόψεις και όχι νεοψυχροπολεμικές. 

Ο πρώην Πρόεδρος Ομπάμα,ο οποίος μέχρι ενός σημείου αποτελεί μέροςτης νέας γενιάς (γεννήθηκε το 1961) είχεδηλώσει πως όποιος βλέπει τη Ρωσία σανμέγιστη απειλή είναι κολλημένος στον Ψυχρό

Πόλεμο. Οι αναφορές του Ομπάμα σε «Δύση»ήταν σπάνιες ή σχεδόν ανύπαρκτες.

 Τηνπερίοδο Ομπάμα, παρόλο που ο ίδιος ήτανοπαδός και υποστηρικτής της θεσμικήςπολυμέρειας (multilateralism), η Ευρώπηαπομακρύνθηκε από την Αμερική και οι σχέσειςΗ.Π.Α και Ε.Ε έφτασαν στο ναδίρ τους.

 Υπήρξεδιεύρυνση του χάσματος μεταξύ των δύοπλευρών του Ατλαντικού.

Ωστόσο, το ζήτημα της γενιάς δεν είναι τομόνο. 

Υπάρχουν και συστημικές παγκόσμιεςμεταβολές που οδηγούν σε μια τέτοια πορεία.

Το παγκόσμιο οικονομικό κέντρο βάρους κατάτις δεκαετίες 1970-1980 βρισκόταν στονΑτλαντικό, μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης.

Σήμερα βρίσκεται στην Ευρασία, μεταξύΕυρώπης και Ασίας (ενώ ορισμένοι ισχυρίζονταιπως βρίσκεται στον Ειρηνικό, μεταξυ Η.Π.Α καιΚίνας). 

Ο Διατλαντισμός ή Ευρωατλαντισμόςδεν αποτελεί μια «λογική» θέση αλλά ένασυναισθηματικό κατάλοιπο των δεκαετιώναυτών και του Ψυχρού Πολέμου. 

Η ιδέα τηςΔιατλαντικής Κοινότητας δεν αποτελεί κάποια«υπεριστορική» ιδέα ούτε είναι αιώνια. 

Στηνπραγματικότητα δεν είναι καν αρκετά παλαιά.

Μόλις το 1917 ο Walter Lippmann έγραψε το«Η Άμυνα του Ατλαντικού Κόσμου».

Εάν οι τάσεις εθνοκρατικοποίησης στην Αγγλόσφαίραπαγιωθούν, η Γαλλία ενδέχεται να βρεθεί προ τουδιλήμματος που βρέθηκε η Βρετανία: 

Αγγλοσαξονικόςκόσμος ή «Ευρώπη»;

 Σε ομιλία του με τίτλο Can theEuropean Union Hold? (την οποία παρουσιάσα στοιστολόγιο πριν από δύο χρόνια), ο Γάλλοςανθρωπολόγος, κοινωνιολόγος και δημογράφοςEmmanuel Todd, ο οποίος το 1976 προέβλεψε τηνκατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και το 2001κυκλοφόρησε βιβλίο με τίτλο Μετά την Αυτοκρατορία:

 Ηκατάρρευση της Αμερικανικής Τάξης (η αποσύνθεση τουαμερικανικού συστήματος), είχε δηλώσει:

I sympathize with the British dilemma...

Britain's position is horrible... they 're very

close and very dependent in terms of trade

from a dying continent... continental Europe is

an ageing continent… Do you realize that

perhaps ten years from now you 'll have more

inhabitants in the anglo-american world, the

US, Canada, the UK, Australia, New Zealand

than in continental Europe... not including the

Ukraine and Russia.

Αποδυνάμωση των Ηνωμένων Πολιτειών δεν σημαίνειενδυνάμωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 Το αντίθετο, ηΕ.Εβρίσκεται σε πορεία αποσύνθεσης και η ευρωπαϊκήήπειρος, η γηραιότερη δημογραφικά ήπειρος στονπλανήτη, βρίσκεται σε πορεία παρακμής.

Σημειώσεις

[-] Τα γεγονότα επιταχύνουν τις εξελίξεις, και μένει ναδούμε σε σειρά εκλογών ευρωπαϊκών εθνών-κρατώνμέσα στο 2017 εάν αυτές θα επιταχυνθούν έτιπεραιτέρω.

[-] Όλοι οι μεγάλοι πόλεμοι των Η.Π.Α κατά τοντελευταίο αιώνα έχουν γίνει από διοικήσειςΔημοκρατικών, με εξαίρεση τον Πόλεμο στο Ιράκ.

[-] Κατά τα λοιπά, υπήρξαν δεκάδες επιμέρους σημείαστην πολύ πρόσφατη πορεία των Η.Π.Α, πουφανερώνουν την αδυναμία τους να επιβάλλουν τηθέληση τους. 

Οι παρεκκλίσεις και πιέσεις που άσκησαν οι

Ηνωμένες Πολιτείες, σε σχεδόν όλους τους συμμάχουςτους, προκειμένου να μη συμμετάσχουν στην ΑσιατικήΤράπεζα Επενδύσεων και Υποδομών (ΑΙΙΒ) -εξέλιξη μετην οποία ασχολήθηκα εκτενώς-, αγνοήθηκαν πλήρως.

Επίσης η ανυπάκουη στάση «παραδοσιακών συμμάχων»της μεταπολεμικής εποχής όπως η Γερμανία, το Ισραήλ,η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία, οι Φιλιππίνες, η ΝότιοςΚορέα, είναι χαρακτηριστική τα τελευταία χρόνια.

[-] Δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσηςἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσικαὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν. 

Το προηγούμενο ισχύει καιγια τον ισχυρό, όταν πλέον αγγίζει τα όρια του. 

Τα όριαπου του επιτρέπει η δύναμη του. 

Όταν ο ισχυρός,υποχωρεί και αποδέχεται, καθώς αντιλαμβάνεται πως δενείναι Υπεράνθρωπος. 

Όταν αντιλαμβάνεται πως για ταπάντα και για όλους υπάρχει ένα Όριο.

11/16/16--12:31: 16 Νοεμβρίου2016.

I

Ο χάρτης αποτυπώνει τις χώρες που έχει ο επισκεφτεί οErdoğan κατά τη διάρκεια της θητείας του.

Θέλετε να σας φτιάξω έναν χάρτη με τις χώρες πουεπισκέφτηκε ο Τσίπρας; 

Ή μηπως ο Σαμαράς ή/και οΠαπανδρέου; Ή μήπως ο Καραμανλής; Ή μήπως οΣημίτης; 

Ή μήπως όλοι οι προηγούμενοι μαζί;

Λοιπόν, για να μην μακρηγορώ. 
Θέλετε να σας φτιάξωέναν χάρτη με όλες τις χώρες που έχουν επισκεφτεί όλοιοι Πρωθυπουργοί από το 1945 μέχρι σήμερα; 

Δενκαλύπτουν ούτε το 1/5 των χωρών που επισκέφτηκε οErdoğan κατά τη διάρκεια της θητείας του (σε 10+χρόνια).

Δεν υπάρχετε. 

Δεν θέλω να απαξιώνω τη χώρα μου, αλλά αν δεν γίνουνκατανοητά ορισμένα πράγματα, αν δεν γίνει κατανοητή ηκατάσταση στην οποία βρίσκεται η πολιτική τάξη και τοκράτος, και η -ανύπαρκτη- «ποιότητα» των οργανικώντου ελίτ, μια ζωή (δηλαδή για όσο ακόμη θα υπάρχεικράτος) κομματικά και παραταξιακά καθρεφτάκια θα σαςπροσφέρουν. 

Σε κουτσομπόλες θα σας μετατρέψουν(όπως συμβαίνει άλλωστε, καθώς η χειραγώγηση πάεισύννεφο).

Να συνειδητοποιήσετε, να καταλάβετε. 
Μήπως θυμώσετεκαι πάψετε να ανέχεστε.

Γιατί και χθες, καθρεφτάκια για ιθαγενείς-πιθηκάκια«ταΐσαν» αρκετούς οι διαμορφωτές της «κοινής γνώμης»(γιατί ακριβώς ιθαγενείς-πιθηκάκια χρειάζονταιπροκειμένου να επιβιώσουν). 

Υποστάθμη.

Πάρτε το είδηση. 
Σας έχουν κλείσει σε ένα μικρόκοσμο(σε ένα διανοητικό κλίβανο ή διανοητικό θάλαμοαπομόνωσης και σας επαναλαμβάνουν συνεχώς τις λέξειςΟυάσινγκτον, Βρυξέλλες, Βερολίνο) και δεν βλέπετεπέρα από τη μύτη σας.

Επισημάνσεις

Όταν έχεις λόγο ύπαρξης ΩΣ μέλος του ΝΑΤΟ, της Ε.Εκαι της Ευρωζώνης (και μόνον τότε), όταν διατυμπανίζειςότι «Ανήκεις εις την Δύσιν» και «η Ευρώπη είναι ηταυτότητα σου», όταν λες «Πάση θυσία στο ευρώ» και«Τουλάχιστον, η Ελλάδα αν καεί, να καεί για να υπάρξειμια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη», τότεκαταλήγεις να μην σε σέβεται, να μην σε υπολογίζεικανείς, να μην αξίζεις, να προσεύχεσαι   σε ευρωμανουάλια και να κάνεις το σταυρό σουπροκειμένου ένας Ομπάμα, που αποχωρεί, να σουεπιλύσει ζητήματα με τη Γερμανία και την Τουρκία (καμίασυζήτηση για τα «Ελληνο-Τουρκικά» δεν υπήρξε). Τότεκαταλήγεις να μην υπάρχεις. 

Τα προηγούμενα ακριβώςσε οδηγούν στο να μην υπάρχεις.

Η Τουρκία, κυρίες και κύριοι, είναι αποφασισμένη ναπουλήσει πολύ ακριβά το τομάρι της. 

Τα ωραία λόγια καιτα χτυπήματα στην πλάτη είναι αέρας. 

Και η Τουρκίαείναι αποφασισμένη να δείξει πόσο «δύσκολη καιπολύτιμη» σουνιτική δύναμη είναι (το προηγούμενοσχετίζεται και με την Αίγυπτο). Τέλος -και αυτό καλόείναι να το χωνέψετε για να μην έχετε αυταπάτες-, ηΤουρκία δεν συμμετείχε στην προηγούμενη μεγάληπαγκόσμια κατανομή (δηλαδή στον δεύτερο παγκόσμιοπόλεμο).

 Να είστε σίγουροι πως θα συμμετέχει -θαδηλώσει παρούσα- στην επόμενη. 

Η «Τουρκία» έχει ναδιεξάγει εξωτερικό διακρατικό πόλεμο, περίπου 100χρόνια.

 Μην σας κοροϊδεύουν, σας καθησυχάζουν καισας αποκοιμίζουν.

Σημειώση 

Ένα έχω να πω: εάν «πέσει» το Ιράν, αντίο ζωή.
 Θαχαίρεστε σαν μουρόχαυλα όπως συνέβη με τηνΓιουγκοσλαβία, το Ιράκ και τη Συρία. 

Ποιόν ευνόησε defacto η καταστροφή αυτών των κρατών; Ποιός θαεξισορροπήσει την Τουρκία εάν «πέσει» το Ιράν;

II

Ας αναφερθώ και στην αποψινή -πιο χαλαρή- ομιλία. 
Ηομιλία του -προφανώς- λαϊκιστή Ομπάμα, στα ουσιώδηπολιτικά σημεία της που αφορούσαν την Ελλάδα,κατέλυσε ολόκληρη την ιδεολογική ραχοκοκαλιά του«μετώπου της λογικής και της αλήθειας» (στηνπραγματικότητα του παραλογισμού και του ψέμματος),το οποίο χαρακτηρίζεται από υποτακτικότητα,ευρωλαϊκισμό, δηλαδή λαϊκισμό των υπερεθνικών ελίτκαι του εγχώριου αποικιοποιημένου λούμπεν αστισμού ήτης εθελόδουλης «εξευρωπαϊσμένης» αστολουμπεναρίας,από μίσος και ρατσισμό για οτιδήποτε αυτόχθονο (σεαντίθεση, ο Ομπάμα αναφέρθηκε στο Φιλότιμο,τονίζοντας το, ολοκληρώνοντας την ομιλία του),απέραντη λατρεία για την «Ευρώπη» και ατελείωτηδιάθεση δουλικής (και απολίτικης) προσφοράς σε ξένηεξάρτηση και εξευτελισμό (τόσο απέραντη και ατελείωτηπου καταντά γελοία και συνάμα γλοιώδης). 

Ταπροηγούμενα δεν τα γράφω υπέρ του Συ.Ριζ.Α. Κατά τηνπροσωπική μου εκτίμηση η υγιής και καθαρτικήκατάσταση για τη χώρα θα ήταν ο παράλληλος υλικόςκαι ηθικός εξοβελισμός και εξοστρακισμός τόσο της Ν.Δόσο και του Συ.Ριζ.Α, από το πολιτικό τοπίο της Ελλάδας.

Σημειώσεις

[-] Η κληρονομιά του περίφημου Φιλότιμου, μαζί με άλλαστοιχεία, είναι τμήμα των ηθικών μας καθηκόντων καιέκφραση του πολιτισμού μας (όχι πως τον γνωρίζουμειδιαίτερα, απλά έτσι έχουμε μάθει μέσα από την εμπειρίακαι τις σχέσεις μας να συμπεριφερόμαστε). 

Ενόςπολιτισμού με διαφορετικό ηθικό και αξιακό σύστημα απότους Προτεστάντες. 

Το Φιλότιμο αποτελεί υποχρέωσητου ηθικού μας περιβάλλοντος και της ανθρωπολογίαςμας.

 Βέβαια, το φιλότιμο και όλες αυτές οι ηθικέςυποχρεώσεις είναι καταπληκτικές και αξεπέραστεςεκφράσεις πολιτισμού σε επίπεδο κοινωνικής ηθικής καιαξιακής συνοχής (επίσης παραμερισμού και υπέρβασηςτου κράτους, των μηχανισμών εξουσίας και ισχύος), όχιόμως σε επίπεδο διακρατικών σχέσεων και εξουσιαστικώνδομών, συμφερόντων και συσχετισμών εντός -ή εκτόςτης Ε.Ε και της Ευρωζώνης ή της ΕυρωΑτλαντικής δομής

(Σε αυτό το επίπεδο το Φιλότιμο σε μεταβάλλει σεΚορόιδο ή σε αποικιοποιημένο πιθηκάκι που το εμπαίζουνπροσφέροντας του καθρεφτάκια).

[-] Πρέπει να γράψω ένα σημείωμα με τίτλο, «προςυπεράσπιση του ρεαλισμού», γιατί την έννοια αυτή τηνέχουν εξευτελίσει υποτιθέμενα «λογικοί» και«ορθολογιστές», εθελόδουλοι και υποτακτικοί, γλοιώδεις και χυδαίοι (δύσμοιρε Θουκυδίδη ποιοι σε επικαλούνται),και όσοι αποικιοποιημένοι ιθαγενείς εκπορνεύονται καιπροσφέρονται -υπέρ του δέοντος εύκολα και δουλικά- σεξένη «εξάρτηση» και εξευτελισμό αναφωνόντας:επιλέξτε εμένα, δείτε πόσο φρόνιμος και ιδανικός δούλοςείμαι, δείτε πόσο ατίθασοί και ανυπάκουοι είναι οι άλλοισε σχέση με εμένα τον δουλοπρεπή. 

Δείτε πόσουποτακτικός και υπάκουος δούλος είμαι. 

Ηθικός καιπνευματικός εμετός και εκχυδαϊσμός.

[-] Το σημείωμα αυτό (II) αποτελεί γέφυρα από τηνπολιτική και τον «ρεαλισμό» στον πολιτισμό και τον«ιδεαλισμό».

III

Για να μην ξεχνάμε με ποιο τρόπο χρησιμοποιούν τασύμβολα -και τι λένε- κάποιοι, και με ποιο τρόπο -και τιλένε- κάποιοι άλλοι.

Επισημάνσεις

[-] Έγω έχω συγκεντρώσει τον μηντιακό, πολιτικό καιπροπαγανδιστικό οχετό που ξεχύθηκε με την πρώτηευκαιρία (θέλει η πουτ..α να κρυφτεί και η χαρά δεν τηναφήνει) από τα «αδέρφια» μας πριν λίγα χρόνια(ξεκινώντας την περίοδο Παπανδρέου). 

Οιαποικιοποιημένοι δούλοι-ιθαγενείς φυσικά τα ξέχασαν καιτα απώθησαν, εσωτερικεύοντας και μετασχηματίζονταςτα σε σύνδρομα κατωτερότητας. Υποταγή.

 Κάποιαστιγμή, σε ανύποπτο χρόνο, θα παρουσιάσω τιςοχετολογικές φρασεολογίες εκείνης της περιόδου-ασύμμετρου πολέμου- αλλάζοντας το όνομα του έθνουςκαι θα περιμένω αντιδράσεις.

[-] Βασικά δεν θέλει η πουτ..α να κρυφτεί και η χαρά δεντην αφήνει. Θέλει η νεο-Καρολίγγεια Ευρώπη να κρυφτείκαι ο νεο-Καρλομάγνισμος και η χαρά δεν τους αφήνει...

Σε νοσταλγικούς αποικιοκρατικούς κύκλους υπάρχουντάσεις που μετασχηματίζουν βάρβαρα ένστικτα καιιστορικά απωθημένα σε «ευρωπαϊκή» τιμωρητική«πολιτική».

[-] Η χώρα, αποσταθεροποιημένη και υπονομευμένη εκ

των έσω, εκείνη την περίοδο υπέστη τεράστια ηθική καιοικονομική βλάβη. 
Υπάρχει και ηθικό και συμβολικόκεφάλαιο.

 Άλλοι τονίζουν ή αναδεικνύουν το μεν, άλλοιαποδομούν ή πολεμούν το δε.

[-] Τα προηγούμενα τα γράφει άνθρωπος που θεωρεί τονπερίφημο «φιλελληνισμό» -σε μεγάλο βαθμό- ωςιδεολογία «κοινής γνώμης» του 19ου αιώνα και ωςεργαλείο εξωτερικής πολιτικής που χρησιμοποιήθηκεπροκειμένου να υπάρξει εισδοχή της δυτικής Ευρώπηςστον χώρο της ανατολικής Μεσογείου και τωνΒαλκανίων.

Δεν τα γράφει κανένας αφελής.

                                            Σημείωση

[-] Πάντως, όπως έγραψε και ένας γνωστός-φίλος,

«Είμαστε το μοναδικό νεωτερικό περιφερειακό έθνοςκράτος του οποίου η πολιτιστική εξάρτηση δεν μειώθηκεαλλά αυξήθηκε όλα αυτά τα χρόνια (Post 90s). Τώρα τοαν φταίμε εμείς ή δεν μας αφήνει η Δύση να λυτρωθούμεαπό τον οριενταλισμό μας είναι μεγάλη κουβέντα.

Μάλλον κάπου στην μέση είναι η αλήθεια».

11/17/16--07:31:

.~`~.

Planet Of The Apes/Main Title Deconstuction by D

10. Planet of the Apes Main Titles

11/20/16--12:54: 20 Νοεμβρίου 0 02016.

I

Διοίκηση Ομπάμα (2009-2016):
 Τέσσερις φορέςσυνολικά έχουν επισκεφτεί Αμερικανοί Πρόεδροι τηνΕλλάδα (σε διάστημα 57 χρόνων 4 φορές). 

Δύο φορές,το 2009 και το 2015, επισκέφτηκε ο Ομπάμα την

Τουρκία κατά τη διάρκεια της θητείας του (σε διάστημα 7χρόνων 2 φορές. 

Ο μόνος αμερικανός Πρόεδρος πουέπραξε κάτι τέτοιο). 

Η πρώτη επίσκεψη του Ομπάμα στηνΤουρκία το 2009, ήταν μια από τις πρώτες επισκέψειςτου γενικά.

 Η Ελλάδα ήταν η τελευταία του (το ερώτημαθα έπρεπε να είναι γιατί δεν ήρθε μέχρι τώρα και όχιγιατί ήρθε τώρα). 

Η Ιεράρχηση. Ο Ομπάμα κατά τηδιάρκεια της θητείας του (2009-2016) επισκέφτηκε:

Τρεις (3) φορές τον Καναδά, την Κίνα και την Πολωνία.

Τέσσερις (4) φορές την Ιαπωνία, τη Νότιο Κορεά, τηΣαουδική Αραβία και το Αφγανιστάν.

 Πέντε (5) φορές τηΓερμανία, το Μεξικό και το Ηνωμένο Βασίλειο.

 Και,τέλος, έξι (6) φορές τη Γαλλία.

Επισκέψεις Προέδρων των Η.Π.Α στην ευρύτερη περιοχή(1943-2016): 

Η ιεράρχηση. 
Στη Μέση Ανατολή: 16φορές την Αίγυπτο και 11 τη Σαουδική Αραβία. 

Στην Αν. Ευρώπη: 15 φορές τη Ρωσία και 13 την Πολωνία (5 φορές Τσεχία και Ρουμανία). 

Στη Δυτ. Ευρώπη: 34 φορές τη Γαλλία, 30 τη Γερμανία (10 από τις οποίες τη δυτ. Γερμανία ή το δυτ. Βερολίνο) και 15 το Βέλγιο (9 την Ελβετία, 6 την Αυστρία, 5 την Ολλανδία).

Στη Νοτ. Ευρώπη: 28 φορές την Ιταλία, 20 το Βατικανό, 10 την Ισπανία, 8 την Πορτογαλία (4 την Ελλάδα, 3 ΒοσνίαΕρζεγοβίνη και Μάλτα).

                                             Σημείωση

Τα ζητήματα της Ελλάδας δεν βρίσκονται ούτε στα 50-100 πρώτα ζητήματα που απασχολούν ιεραχικά τηνεκάστοτε αμερικανική Προεδρία (το Κυπριακό όμωςβρίσκεται - δες και παρακάτω).

II

Κατά την πρώτη περίοδο της ύπαρξης του, το Ισραήλυπό τον Ben-Gurion, ανέπτυξε το δόγμα ΥψηλήςΣτρατηγικής του, που ονομάστηκε «ΠεριφερειακόΔόγμα» ή «Περιφερειακή Συμμαχία».

 Το δόγμα αυτόπεριελάμβανε επίσημες και ανεπίσημες σχέσεις με μηαραβικά κράτη και μειονότητες στην περιοχή τηςευρύτερης Μέσης Ανατολής (σε μια προσπάθειαδημιουργίας δακτυλίων, τόξων κ.λπ που θαπερικύκλωναν τον αραβικό πυρήνα, καθώς απειλή ήτανοι Άραβες). 

Στα πλαίσια αυτά το Ισραήλ ανέπτυξε στενέςσχέσεις με μη αραβικά μουσουλμανικά εθνικά κράτηόπως η Τουρκία και το Ιράν και μη μουσουλμανικά κράτηόπως η Αιθιοπία, καθώς επίσης με μειονοτικές υποεθνικές/κρατικές ομάδες όπως οι Κούρδοι του Ιράκ, οιΜαρωνίτες στο Λίβανο και οι Χριστιανοί του Σουδάν.

Σε αρκετές περιπτώσεις οι σχέσεις ήτανπροσυμφωνημένα κρυφές. 

Έτσι, ενώ το Ιράν δημόσιαεπέκρινε το Ισραήλ, συνέχισε να του στέλνει πετρέλαιοπαρά το αραβικό εμπάργκο το 1973.

 Στα πλαίσια αυτά ηπροσέγγιση Ιράν-Τουρκίας (υποστηριζόμενη και από τοΠακιστάν), πραγματοποιήθηκε εναντίον της Αιγύπτουτου Νάσερ, ο οποίος ως τη δεκαετία του εβδομήντααπειλούσε τα συμφέροντα των δυνάμεων του διεθνούςσυστήματος. 

Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970 οιΆραβες είχαν πάψει να αποτελούν ολοκληρωτικά απειλήγια το Ισραήλ. 

Με τη συμφωνία ειρήνης ΙσραήλΑιγύπτου, το Τελ Αβίβ άρχισε να αναπτύσσει σχέσεις σεεπίπεδο ασφάλειας με το Κάιρο και η σχέση του Ισραήλμε Τουρκία-Ιράν μετασχηματίστηκε σε σχέση του μεΤουρκία-Αίγυπτο.

Ο πόλεμος στο Λίβανο το 1982 αποτέλεσε ταφόπλακατης συνεργασίας Μαρωνιτών-Ισραήλ (Μαρωνίτεςυπάρχουν και στην Κύπρο) και σηματοδότησε την άνοδοτης Hezbollah ως τοπικής δύναμης υπό ιρανικήυποστήριξη. 

Από εκείνη περίπου την περίοδο και ύστερα,το Ιράν πλέον «απειλούσε τα συμφέροντα των δυνάμεωντου διεθνούς συστήματος», όχι η Αίγυπτος.

Το τρίγωνο Αίγυπτος-Τουρκία-Ιράν αποτελεί τονκαθοριστικό παράγοντα για τις εξελίξεις στην περιοχή τηςΜέσης Ανατολής (και όχι το Ισραήλ). 

Η δημιουργία μιαςσυμμαχίας στο περιθώριο ή έναντι του υφιστάμενουδιεθνούς συστήματος μεταξύ δυο εκ των τριών αυτώνχωρών (Αίγυπτος-Τουρκία-Ιράν) αξιολογείται ως πηγήμεγάλης απειλής [-].

Σημείωση

[-] Γι'αυτό και έπρεπε να φύγει «πάση θυσια» ο Μόρσι (οοποίος επισκέφτηκε για πρώτη φορά μετα από δεκαετίεςτο Ιράν και διατηρούσε καλές σχέσεις με τον Ερντογάν),καθώς θα χανόταν ο έλεγχος στο εσωτερικό του τριγώνου. 

Το πραξικόπημα στην Αίγυπτο υποστηρίχθηκεαπό την Σαουδική Αραβία (η οποία ήρθε σε διάσταση μετην Τουρκία και το Κατάρ) λόγω ανταγωνισμού καιφόβου προς τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, καιχρηματοδοτήθηκε από σαουδαραβικά κεφάλαια.

ΙΙΙ

Το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας είναι διακριτό, δενταυτίζεται και δεν θα πρέπει να συγχέεται με το εθνικόσυμφέρον του Ισραήλ.

Οι επιτυχίες των υποστηριζόμενων από το Ιράν σιιτικώνομάδων στο Ιράκ και στην Υεμένη σε συνδυασμό με τιςεπιτυχίες της Hezbollah στη Συρία, την παρουσία τουΙράν στο Σουδάν και την έμμεση επιρροή του στονΚόλπο του Άντεν και την Ερυθρά Θάλασσα (ανάμεσα σεάλλα), κατέστησαν επιτακτική την ανάγκηεπαναπροσέγγισης, και την επανενεργοποίηση τηςστρατηγικής συνεργασίας, Τουρκίας-Ισραήλ.

 Ο λόγοςήταν το Ιράν (και σε μικρότερο βαθμό ορισμένα ακόμηζητήματα, εμπορικά, ενεργειακά κ.λπ).

Ο λεγόμενος «άξονας» Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ δενμπορεί να είναι εναλλακτικός για το Ισραήλ και δενμπορεί να υποκαταστήσει τη σχεση του με την Τουρκία(μην σας παραπλανούν).

 «Το Ιράν προσπαθεί νακυριαρχήσει στην περιοχή», δήλωσε ο Erdoğan πρινλίγους μήνες, συνεχίζοντας «είναι δυνατόν να γίνει αυτόαποδεκτό; 

Έχουν αρχίσει να ενοχλούνται η ΣαουδικήΑραβία και οι χώρες του Κόλπου. 

Αυτή η εξέλιξη δενείναι αποδεκτή και αυτό θα πρέπει να το καταλάβει τοΙράν». 

Ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα (Ιράν), ηΚύπρος και η Ελλάδα δεν μπορούν να προσφέρουνάμεσα στο Ισραήλ. 

Η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και οιχώρες του Κόλπου μπορούν.

Στα πλαίσια του διαμορφούμενου κλίματοςΑγγλοσαξονικής Παΐσιολογίας (είχαμε τη ρωσική, τώρααποκτήσαμε και την αγγλοσαξονική - ορισμένοι κάνουναυτά που κοροϊδεύαν), ξεχάσαν να σας πουν πως ηΤουρκία απέκτησε την πρώτη εξωχώρια στρατιωτική τηςβάση στο Κατάρ. 

Μετά από έναν και πλέον αιώνα απότην αποχώρηση των Οθωμανών, η Τουρκία επιστρέφειστον Κόλπο. 

Ποιος ο λόγος;
 Το Ιράν (το οποίο έχειεπιστρέψει μετά από πέντε αιώνες στο νότο τηςΜεσοποταμίας).

Και οι δύο χώρες, το Κατάρ και η Τουρκία, υποστήριξαντου Αδερφούς Μουσουλμάνους στην Αίγυπτο, επιδίωξαντην πτώση του Άσσαντ στη Συρία και τους ενώνει -τιάλλο- η δυσπιστία και η ανησυχία ως προς το Ιράν. 

ΤοΙσραήλ, μοιράζεται από κοινού ανησυχίες με την Αίγυπτοκαι τη Σαουδική Αραβία, για ποιόν;

 Για το Ιράν. 
Για τηνεπέκταση της επιρροής και της ισχύος του Ιράν. Όλαγίνονται για -και κινούνται γύρω από- τον άξονα Ιράν.

Όπως χρειάζεται το Ισραήλ, την Αίγυπτο και τη Τουρκία(για το Ιράν), έτσι και η Ελλάδα χρειάζεται το Ιράν καιτην Αίγυπτο (για τη Τουρκία). 

Την Ελλάδα προφανώς καιτην συμφέρει ένας ανταγωνισμός Τουρκίας-Ιράν. 

Ηισχυροποίηση του Ιράν μπορεί να μη συμφέρει τοΙσράηλ, συμφέρει όμως την Ελλάδα.

Τέλος, η Τουρκία, το Ισραήλ και οι Η.Π.Α επιθυμούνάμεσα επίλυση του Κυπριακού. Η Κυπριακή Δημοκρατίαθα δεχθεί αφόρητες πιέσεις.

Σημείωση

Όταν βλέπετε ανθρώπους να ιδεολογικοποιούνυπερβολικά την εξωτερική πολιτική (Φίλο/ΑντιΙσλαμισμός κ.λπ) να φεύγετε μακριά. 

Ο Ερντογάν π.χ,είναι ισλαμιστής άρα το Ισράηλ δεν θα τα ξαναβρεί μαζίτου (οι Σαουδάραβες βλέπετε είναι κοσμικοίφιλελεύθεροι δημοκράτες...). 

Η σημερινή ελλαδικήκυβέρνηση είναι αυτή που υπέγραψε status of forcesagreement (SOFA) με το Ισράηλ. 

Το Ισραήλ δεν έχεισυνάψει τέτοια συμφωνία με κανένα άλλο κράτος, πλήντων Ηνωμένων Πολιτείων (πολύ θα ήθελαν ο

Γεωργιάδηςκαι ο Σαμαράς να είχαν υπογράψει, αλλά τελικάυπέγραψαν οι «νεο-κομμουνιστές» -όπως τουςφαντασιώνονται ορισμένοι- και οι «εθνολαϊκιστές», οιοποίοι είναι και ιδεολόγοι ευρωπαϊστές και τους στήριζανοι Αμερικανοί)... 

Η εξωτερική πολιτική έχει τη δική τηςεσωτερική λογική, η οποία είναι διαφορετική από τηνκομματική (είναι αδιανόητο π.χ, να δημιουργούνταικόμματα προκειμένου να εξυπηρετήσουν τον άξοναΕλλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, δηλαδή επί τούτου). 

Μακριάαπ'όσους ιδεολογικοποιούν υπερβολικά την εξωτερικήπολιτική.

Επισήμανση

Σε ένα άλλο επίπεδο, περισσότερο ευαίσθητο ιστορικάκαι λιγότερο διεθνοπολιτικό, μπορεί να ειπωθεί το εξής.

Εάν, ο μη γένοιτο, προέκυπτε πραγματικός κίνδυνος γιατην ύπαρξη του Ισράηλ ως κράτους (και όχι απλάανταγωνισμοί που λαμβάνουν μεταφυσικές διαστάσεις,οδηγούν σε εμμονές και επαναφέρουν σύνδρομα από τοπαρελθόν), του στύλ «να τους πετάξουμε στη θάλασσα»,η Ελλάδα θα ήταν εκεί να βοηθήσει του πολίτες και τολαό του Ισράηλ. 

Θα έσωζε δεν θα έκοβε χέρια, όπωςέκαναν οι «σύμμαχοι» της κατά το παρελθόν (ταυποτιθέμενα σημερινά πεπολιτισμένα «αδέρφια» της)...

Με το Ισραήλ θα πρέπει να μας ενώνει μια από κοινούκαχυποψία και δυσπιστία προς τους «πολιτισμένους»(βέβαια απ'ό,τι φαίνεται, εμείς μάλλον είμαστε αφελείς,δίχως ένστικτο επιβίωσης και αίσθημα κινδύνου).

VI

Μονάχα τις τελευταίες δέκα ημέρες το μενού είχεεπισκέψεις σε Λευκορωσία, Ουζμπεκιστάν και Πακιστάνκαι υποδοχή των Υπουργών Εξωτερικών της Γερμανίαςκαι της Κίνας (παρεμπιπτόντως, εξαίρετος διπλωμάτης οWang Yi), καθώς επίσης και του Γενικού Γραμματέα τουΣυμβουλίου της Ευρώπης.

Μια από τις τελευταίες αναφορές του Erdoğan: “OurNation Makes Its Own Decisions”.

Σημείωση

Μην σας ξεσηκώνω, σας ανησυχώ και σας αναστατώνω.

Συνεχίστε ό,τι κάνατε. Καθρεφτάκια, ύπνος του δικαίου,αριστεροδεξιά Πολυτεχνείο-λογία, σπανακόπιτες, χάντρεςκ.λπ. Συνεχίζουμε δυναμικά!

 Όλα βαίνουν καλώς, μέχριτο απότομο ξύπνημα.

V

Κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες μια -ακόμη- είδηση γιαδιώξεις στην Τουρκία. 

Εν τω μεταξύ, ο Ερντογάν δήλωσεπως η Τουρκία θα μπορούσε να ενταχθεί στον ΟργανισμόΣυνεργασίας της Σαγκάης (ηγετικά και ιδρυτικά μέλη τουοποίου είναι η Ρωσία και η Κίνα). 

Οι δηλώσεις τουαποτελούν μοχλό πίεσης προς την Ε.Ε, προκειμένου νααποδεχτεί τις αξιώσεις της Άγκυρας (βίζα, άνοιγμακεφαλαίων, ενταξιακή πορεία κ.λπ) και θα μπορούσαν ναέχουν άμεσες επιπτώσεις σε ό,τι αφορά τη συμφωνίαΕ.Ε-Τουρκίας για το προσφυγικό. 

Οι δηλώσεις τουΤούρκου Πρόεδρου έρχονται μετά από κριτική πουασκήθηκε από αξιωματούχους της Ε.Ε προς την Τουρκία(στο κλίμα της ειδησης περί διώξεων). 

Έχουμε δηλαδήδύο μοχλούς πίεσης (εδώ δεν ενδιαφέρει ναασχοληθούμε με το πόσο παπαγάλοι είναι οι δικοί μας«αριστεροί και δεξιοί», δηλαδή τα παραρτήματα.

Ενδιαφέρει πως δημιουργείται η «ειδησεογραφία» καιπως διαμορφώνεται η «κοινή γνώμη» στην Ελλάδα, καικυρίως ότι αποκρύβεται πίσω από αυτό το παιχνίδι τοουσιώδες:

το πάρε-δώσε, οι διαπραγματεύσεις, η βίζα, τοπροφυγικό, η ενταξιακή πορεία κ.λπ.

 Παρόμοιαλειτουργεί και ένας απολίτικος ψευδοανθρωπισμός οοποίος χρησιμοποιεί μια γλώσσα αφάνταστα ηγεμονικήκαι υποκριτική μετατρέποντας σχέσεις ισχύος καικυριαρχίας σε ανθρωπιστικού χαρακτήρα σχέσεις, αποπολιτικοποιώντας το μεταναστευτικόπροσφυγικό).

Λένε οι μεν: παραβιάζεις δικαιώματα, ελευθερίες κ.λπ(δηλαδή δεν ενστερνίζεσαι την ιδεολογία μου). Καιαπαντά ο άλλος: 

μη με ζορίζεις, γιατί μπορεί να σκεφτώτον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (ShanghaiCooperation Organization - SCO). Οι δηλώσεις του δε,αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα αφού πραγματοποιήθηκανκατά την επιστροφή του (Ερντογάν) από ταξίδιαεπίσκεψεις που πραγματοποίησε στο Ουζμπεκιστάν, τοοποίο είναι πλήρες μέλος του Οργανισμού, και τοΠακιστάν (υποψήφιο πλήρες μέλος). 

Δηλαδή υπάρχει και ένα απτό υπόβαθρο στην «απειλή» του. Δεν έχει σημασίααν θα έπραττε κάτι τέτοιο.

 Σημασία έχει το εξής:

Ουσιαστικά τι λέει ο Ερντογάν; 
Όχι «πάση θυσία» στηνΕ.Ε (αλλά θα πάρω «πάση θυσία» ό,τι περισσότερομπορώ από την Ε.Ε).

Και θα καταφέρει ό,τι κατάφερε και πριν λίγους μήνες(με μεγαλύτερη ασφάλεια καθώς στο ενδιάμεσο απέτυχετο πραξικόπημα, το οποίο εάν είχε πετύχει δεν θα είχαμετα σημερινά - γι'αυτό αντέδρασαν παγωμένα οι της Ε.Ε).

Η Τουρκία να συνομιλήσει απευθείες με την Ε.Ε. 
Θακαταφέρει η Άγκυρα να συνομιλεί απευθείας με τιςΒρυξέλλες και το Βερολίνο και να θέσει μιαατζένταπάρε-δώσε.

Κάπου εκεί τριγύρω μπορεί να υπάρχει και ένα μικρόσκυλάκι που θα γαβγίζει.

 Το πιθανότερο είναι πως θα τοκοιτάξουν και οι δύο («Ευρώπη» και Τουρκία) απόμεγάλη απόσταση και αφ'υψηλού και θα του πουν:

 Τι θεςεσύ τώρα;

 Και το πιθανότερο είναι πως θα έρθει και οπέραν του Ατλαντικού («Αμερική») και θα του πει (μεαφορμή την Κύπρο): 

Τι θες εσύ τώρα;

Δεν είναι απίθανο μια υποβάθμιση των σχέσεων Ε.ΕΤουρκίας να οδηγήσει σε αναβάθμιση τωνσχέσεων

Η.Π.Α-Τουρκίας και σε ευρωπαϊκό επίπεδο σε μεγαλύτερηπροσέγγιση Αγγλίας, Τουρκίας και Πολωνίας. Θα δούμε.

Επίσης το Brexit προσφέρει ένα δελεαστικό μοντέλο γιατη σχέση της Τουρκίας με την Ε.Ε (εφόσον καταλήξει σεεμπορικές συμφωνίες το Ηνωμένο Βασίλειο μαζί της).

Σημειώσεις

[-] Εν τω μεταξύ, ο Nazarbayev, Πρόεδρος τουΚαζακστάν, επισκέφτηκε τη Νότιο Κορέα και την Ιαπωνία(μίλησε μάλιστα και στο Ιαπωνικό Κοινοβούλιο). Εσύ τιέκανες;

 Για τον επαρχιώτη ευρωκεντρικό Ελλαδίτη όλατα «Σταν» είναι ίδια (θα αναφερθώ σε άλλο σημείωμαστα πλεονεκτήματα και τις ιδιαιτερότητες της χώραςαυτής η οποία έχει καταστεί Μήλον της Έριδος γιαΚινέζους, Αμερικανούς και Ιάπωνες). 

Την ίδια στιγμή, οΠρόεδρος και ο Πρωθυπουργός του Ισραήλσυναντήθηκάν με τον Μεντβέντεφ της Ρωσίας (συζήτησηκαι για συμφωνία ελ. εμπορίου μεταξύ ΕυρασιατικήςΈνωσης και Ισραήλ ανάμεσα σε άλλα), με τουςΥπουργούς Εξωτερικών Ρουμανίας και Νέας Ζηλανδίαςκαι με τον Πρωθυπουργό της Ινδίας, Narendra Modi (ματι κάνουν με τους «τριτοκοσμικούς» τα πρωτοκοσμικάαδέρφια μας; 

Μάλλον χαζοί θα είναι οι ισραηλινοί και οιελλαδίτες έξυπνοι). 

Ένα από τα παραμύθια που πουλάνεσε τμήμα του ελληνικού λαού συγκεκριμένες πολιτικέςγκρούπες είναι το «να γίνουμε Ισραήλ». 

Τουςπαραμυθιάζουν. 

Με ευρωλαγνεία, με πρόσδεση καιεξάρτηση, πάση θυσία, δυτικοκεντρισμό και η Ελλάδα νακάει προκειμένου... η Ευρώπη, δεν «γίνεσαι Ισραήλ».

Ηπολιτική τάξη παρέδωσε μια χώρα που στην αυγή τουνέου παγκόσμιου ιστορικού αιώνα έχει μηδενικές σχέσειςμε Ιαπωνία και Ινδία.

[-] Δεν υπάρχεις: Τι θες εσύ τώρα; 
Γρήγορα -μπες- μέσαστο σπιτάκι σου, σκύλακι. 

Μπές μέσα και θα σου πετάξωκοκκαλάκι...

Το σκύλακι θα κάνει ό,τι του πουν.

[-] 4 Σεπτεμβρίου 2016: 
Αν συνεχίσει αυτή την πορεία,το «ευρωπαϊκό» μέλλον ή/και η «ευρωπαϊκή» προοπτικήτης Ελλάδας είναι να αποτελέσει κάτι μεταξύ Ellis Islandκαι Guantánamo Bay της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

                       .~`~.`~.
11/23/16--11:05: 23 Νοεμβρίου2016.

Δεν ξέρω αν θυμάστε. 
Αρκετά πριν τεθεί ζήτημααναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάν(ν)ης, είχαγράψει για την αναθεώρηση μιας άλλης Συνθήκης. 

Έχεισημασία πως δεν είχε προκύψει ζήτημα αναθεώρησηςΣυνθηκών πουθενά (δεν είχε υπάρξει καμία δήλωση).

Πως και εγώ ο περίεργος «ανακάλυψα» την αναθεώρησημιας Συνθήκης;

 Της Συνθήκης τηςPfeifer Broz. - Vienna C.F z. - Vienna C.F.H. - 1. E .H. - 1. Ev…

Αμάσειαςσυγκεκριμένα. Τι συνέβη; 
Διάφορα πράγματα,τα οποία δεν είναι επί του παρόντος. 

Εκείνο που έχεισημασία να ειπωθεί είναι πως είχαμε αλλαγές στο έδαφοςκαι αναθεωρήσεις εν τοις πράγμασι για τις οποίες-παραδόξως- ουδείς μιλούσε και -παραδόξως- ουδείς τιςενέτασσε σε ένα πλαίσιο.

Έτσι επισήμανα, αναφερόμενος στο νότο της

Μεσοποταμίας-Ιράκ, πως (27-8-2016) «το Ιράν, απόαπόψεως επιρροής, έχει ουσιαστικά αναθεωρήσει την

Συνθήκη της Αμάσειας... και έχει αναστρέψει μιακατάσταση που διαρκούσε πάνω από 450 χρόνια, από το1555».

Ήδη πριν από περίπου 9 μήνες έγραφα (28-2-2016):

Αυτό που εξελίσσεται στη Συρία και το Ιράκ,από πλευράς Συνθηκών - οι οποίες αποτελούνδιεθνή και ιστορικά αγκυροβόλια - είναι ηκατάρρευση της εδαφικής τάξης πουεγκαθιδρύθηκε με τη [κρυφή] συμφωνίαSykes-Picot. 

Η προσφυγική-μεταναστευτικήκρίση στο παρόν, και το κουρδικό ζήτημαδιαχρονικά, τόσο στο παρελθόν όσο καισήμερα, επανασυνδέουν όχι μονάχαγεωγραφικά τη «Μέση Ανατολή» με τα«Βαλκάνια», αλλά και ιστορικά τη συμφωνίαSykes-Picot με τη Συνθήκη της Λωζάννης.

Όπως και να 'χει. 
Εν τέλει, είχαμε την πρώτη αναφοράτου Ερντογάν.

 Οι δηλώσεις του για τη Συνθήκη τηςΛωζάνης ξεκίνησαν μετά από την αποτυχημένη απόπειραπραξικοπήματος (και στο πλαίσιο αναφοράς σε αυτή τηναπόπειρα). 

Έγινε λοιπόν γνωστός στη δημόσια σφαίρα ουπαινιγμός του Ερντογάν, ενώ παράλληλα ξεκίνησε και ηδιαμόρφωση της «κοινής γνώμης», η οποία φυσικάπεριελάμβανε το κλασικό δόγμα-καραμέλα περί«εσωτερικής κατανάλωσης». 

Τότε αποφάσισα να γράψωένα τρίτο σημείωμα, το οποίο ονόμασα «ΑναθεώρησηΣυνθηκών», και στο οποίο αναφερόμουν στη Συνθήκητης Λωζάνης και στη Συνθήκη των Σεβρών. 

Αφούπαρέθετα παραδείγματα και περιεχόμενα από τιςΣυνθήκες (Συρία, Μεσοποταμία, Παλαιστίνη, Κουρδιστάν,Χετζάζ, Αίγυπτος, Σουδάν, Κύπρος, Λιβύη, νησιά τουΑιγαίου) μέσω των οποίων γινόταν κατανοητό καιεξόφθαλμό πως οι Συνθήκες αναθεωρούνται στο έδαφοςκαι εν τοις πράγμασι αλλά κανείς δεν μιλά (Ομερτά),έκλεινα το κείμενο ως εξής (3-10-2016):

Όποιος δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει στιςμέρες μας, τα τελευταία χρόνια, είτεεθελοτυφλεί, είναι αφελής, είτε παραπλανά,είναι ιδιοτελής. 

Έχουμε αναθεώρησησυνθηκών. 

Μην σας κοροϊδεύουν πολιτικά καιδημοσιογραφικά ανθρωπάκια.

Αυτά.

Επισημάνσεις

[-] Τη Συνθήκη της Λωζάννης πρώτοι την«αναθεώρησαν» οι Αμερικανοί με τα «κόλπα» πουκάνουν -εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία- στο βόρειο ήκουρδικό Ιράκ [*]. 

Μόλις διαβάσετε και τα περιεχόμενατης Συνθήκης των Σεβρών, και εντάξετε τις εξελίξεις τωντελευταίων χρόνων (Αραβική/Ισλαμική «Άνοιξη» κ.λπ)σε ορισμένα πλαίσια, μπορείτε να βγάλετε τασυμπεράσματα σας για το κατά πόσο έχει αναθεωρηθεί ήαναθεωρείται και η Συνθήκη των Σεβρών. 

Ενδεικτικα:

Συρία, Μεσοποταμία (χρειάζεται να γράψω οτιδήποτε; 
Τισυμβαίνει στη Συρία και το Ιράκ;), Παλαιστίνη (Ισραήλ,Λίβανος, Συρία). Κουρδιστάν (ουδέν σχόλιο). Αρμενία

(Nakhchivan, Nagorno-Karabakh). 
Σουδάν (Χωρίστηκεσε νότιο και βόρειο πριν λίγα χρόνια. Ανεξαρτησία νότιουΣουδάν το 2011). 

Κύπρος (αναμονή νέου σχεδίου).

Λιβύη (2011-2014). Νησιά Αιγαίου (γκρίζες ζώνες,αναθεώρηση καθεστώτος). 

Χετζάζ (Τι ήταν το Χετζάζ, τοΒασίλειο του Χετζάζ;..).

 Τα προηγούμενα μέρηαποτελούν περιεχόμενα της Συνθήκης.

[-] Σε περιπτωση που το έχετε ξεχάσει, να σας θυμίσωπως με τη Συνθήκη της Λωζάνης, η Τουρκία παραχώρησετα Δωδεκάνησα στην Ιταλία (επαναλαμβάνω στηνΙταλία), όπως προέβλεπε και η συνθήκη των Σεβρών(χωρίς δυνατότητα αυτοδιάθεσης).

[-] Οι συνθήκες αλλάζουν: 
Για να μην αλλάξουν θαπρέπει να είσαι διατεθειμένος να τις υπερασπιστείς, να τιςυποστηρίξεις, δια των όπλων. 

Οι συνθήκες αλλάζουν: εντοις πράγμασι και ανεξάρτητα από τις επιθυμίες σου.

 Είτετο θες, είτε δεν το θες. 

Οι συνθήκες έχουν αλλάξει: στοέδαφος και εν τοις πράγμασι (είτε στρατιωτικά, είτεδημογραφικά, είτε από απόψεως συσχετισμών κ.λπ).

Σημειωσεις

Αναθεώρηση Συνθηκών.Αναθεωρώντας -σιωπηρά- τη Συνθήκη της Αμάσειας.

Τρία σχόλια (28 Φεβ 2016) και Τέσσερις σχολιασμοίεπικαιρότητας (29 Φεβ 2016).

[*] Το ζήτημα είναι δύο πρώην Οθωμανικά Βιλαέτια, όχιο Παν-Κουρδισμός.

 Γι'αυτό γεύονται ή θα γευτούναπογοητεύσεις Κούρδοι της Τουρκίας, της Συρίας ή/καιτου Ιράν. 

Θα εξετάσω στο μέλλον κατά πόσον είναιδυνατή μια πολιτική οντότητα με επίκεντρο, κατ'ουσίαν,το βόρειο ή κουρδικό Ιράκ (καθώς αυτό είναι πουαπασχολει -όπως και πριν έναν αιώνα- και αυτός είναι  οπυρήνας: το «Ιράκ»). 

Βέβαια μια τέτοια εξέλιξη σημαίνειαυτομάτως το οριστικό τέλος του Ιράκ ως κράτους, κάτιπου με τη σείρα του σημαίνει οριστικές ανακατατάξειςμεταξύ Συρίας και Ιράν. 

Σε αυτό σημείο περιπλέκονται ταπράγματα και Άραβες, Πέρσες, Κούρδοι και Τούρκοιγίνονται κουβάρια (σε σχέση με το τι θα συμβεί, τώραείναι... χαλαρά τα πράγματα). 

Το κουρδικό δεν είναίθέμα «εθνικοαπελευθερωτικού αγώνος». 

Τα πράγματαείναι λίγο πιο σύνθετα. 

Η όλη «περιπέτεια» στηνΑνατολία πριν έναν αιώνα, η οποία απαίτησε δύογενοκτονίες (των Αρμενίων και των Ελλήνων),αποτέλεσε -εκ των πραγμάτων- μέσο για τον χωρισμόΚούρδων και Τούρκων και τη δίαιρεση των Κούρδων(δηλαδή ένα δεύτερο χωρισμό των ίδιων των Κούρδων)στα «μαντάτα» των «συνήθων υπόπτων», στην αγγλικήκαι γαλλική σφαίρα επίρροής υπό τους Άραβες. 

ΟιΚούρδοι, οι οποίοι ένιωθάν στενά δεμένοι με τουςΤούρκους -και ήταν πιστοί στην έννοια τηςΑυτοκρατορίας- ως εθνότητα αποτελούσαν εμπόδιο γιατη Μοσούλη και τα πετρέλαια. 

Έπρεπε λοιπόν πρώτα να«αυτονομηθούν» και έπειτα να διαμελιθούν σανεθνότητα-έθνος (τελικά βρέθηκαν κάτω από τέσσερα!διαφορετικά νομικά, γλωσσικά και πολιτειακάκαθεστώτα). 

Και τότε η «Μοσούλη» (με την ευρείαέννοια) και τώρα η «Μοσούλη».

 Θα επανέλθω.

11/25/16--08:19: Δύο Σχολιασμοί(25 Νοεμβρίου 2016).

I

«Το γεγονός πως η ετήσια Κοινοβουλευτική Συνέλευσητου ΝΑΤΟ πραγματοποιείται στην Κωνσταντινούπολη,όταν όλος ο κόσμος επικεντρώνεται στις εξελίξεις πουλαμβάνουν χώρα γύρω από την Τουρκία, στη Συρία καιτο Ιράκ, στην Ουκρανία και τη Λιβύη, είναι ένα μήνυμααπό μόνο του», δήλωσε ο συνήθης ύποπτος.

 Την ίδιαώρα φιλοξενούσε τον Nêçîrvan Barzanî, τον ΚούρδοΠρωθυπουργό της περιφερειακής κυβέρνησης τουΙρακινού Κουρδιστάν - με την οποία διατηρεί πολύ καλέςσχέσεις η Τουρκία (Αυτή είναι η δεύτερη επίσκεψη τουNêçîrvan Barzanî στην Τουρκία μέσα στο 2016).

Τους τελευταίους δώδεκα μήνες στην Τουρκία έχουνφιλοξενηθεί, 

1) η Σύνοδος ή το Φόρουμ G20, των 20μεγαλύτερων οικονομιών του πλανήτη, 

2) η ΣύνοδοςΚορυφής του Οργανισμού Ισλαμικής ΔιάσκεψηςΣυνεργασίας και 

3) η Κοινοβουλευτική Συνέλευση τουΝΑΤΟ.

G20: Ουσιαστικά 19 κράτη συμμετέχουν στο Φόρου(+ η Ε.Ε). 

Η Τουρκία είναι η 17η μεγαλύτερηοικονομία στον πλανήτη (και η 19η μεγαλύτερη πληθυσμιακά χώρα). 

Διακηρυγμένος στόχος τηςείναι να γίνει μια από τις 10 μεγαλύτερες οικονομίεςστον πλανήτη.

Οργανισμός της Ισλαμικής Διάσκεψης (Ο.Ι.Δ):

Μπορεί να θεωρηθεί ως ο Μουσουλμανικός Ο.Η.Ε. Ανδεν τον γνωρίζετε, κακώς δεν τον γνωρίζετε και θα-πρέπει να- τον μάθετε. 

Είναι ο δεύτερος, μετά τονΟ.Η.Ε, πολυπληθέστερος σε κράτη-μέλη, διεθνήςοργανισμός. 

Αποτελείται από 57 κράτη πουαντιπροσωπεύουν πάνω από 1,5 δισεκατομμύριοανθρώπους.

Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ (NATOParliamentary Assembly, μέχρι το 1999 ΒορειοΑτλαντική Συνέλευση): Διακυβερνητικός οργανισμόςτων χωρών-μελών του ΝΑΤΟ (28 κρατών) πουσυνεδριάζει κάθε χρόνο.

Εάν τοποθετήσετε σε στρώματα-επίπεδα (layers) τουςτρεις χάρτες με τις χώρες που συμμετέχουν σε αυτούςτους οργανισμούς θα αποκτήσετε μια εικόνα για τονπροσανατολισμό της Τουρκίας και τους τρόπους μέσωτων οποίων προσπαθεί να αποκτήσει μια κεντρικότητα.

Με αφορμή τον Οργανισμό Ισλαμικής Διάσκεψης (Ο.Ι.Δ)μπορούμε να επισημάνουμε το εξής: 

Ο μουσουλμανικός,όπως και ο ινδικός, όπως και ο λατινοαμερικανικός, όπωςκαι ο αφρικανικός κόσμος, δεν έχουν καμίαεκπροσώπηση στα μόνιμα μέλη του ΣυμβουλίουΑσφαλείας του Ο.Η.Ε, γεγονός που πρόκειται να αλλάξειτις επόμενες δεκαετίες.

 Μπροστάρηδες σε αυτή τηδιαδικασία «μεταρρύθμισης» του Συμβουλίου Ασφαλείας,είναι η Βραζιλία και η Ινδία. Παρεμπιπτόντως, μετά απότην συνάντηση του με τον Πρόεδρο του Ισραήλ ReuvenRivlin, ο Πρωθυπουργός της Ινδίας Narendra Modiδήλωσε, ανάμεσα σε άλλα, πως η Ινδία είναι ευγνώμωνστο Ισραήλ για τη σαφή και ξεκάθαρη υποστήριξή τουπρος την υποψηφιότητά της Ινδίας να αποτελέσει μόνιμομέλος ενός μεταρρυθμισμένου Συμβουλίου Ασφαλείαςτου ΟΗΕ (αυτά να τα βλέπουν ορισμένοι δικοί μας).

Από το Ισραήλ στην Πολωνία και από την Πολωνίαστην Τουρκία

Επ'ευκαιρία. 
Να σας ενημερώσω πως αυτές τις μέρεςείχαμε στην Ιερουσαλήμ την Τρίτη ΔιακυβερνητικήΠολωνο-Ισραηλινή Διαβούλευση. 

Συμμετείχανκυβερνητικά κλιμάκια από τις δύο χώρες (και ηΠρωθυπουργός της Πολωνίας, Beata Szydło). Αναφοράέγινε και στην χιλιετή σχέση του Πολωνικού και τουΕβραϊκού λαού. 

Το Ισραήλ και οι Η.Π.Α «σπρώχνουν» σεαπίστευτο βαθμό στρατιωτικά, τεχνολογικά καιοικονομικά την Πολωνία. 

Η Πολωνία επίσης έχει καλέςσχέσεις με την Τουρκία.

 Οι σχέσεις Τουρκίας-Πολωνίαςέχουν παρελθόν 600 ετών, από το 1414, όταν για πρώτηφορά εγκαθιδρύθηκαν διπλωματικές επαφές μεταξύ τωνδύο. 

Το 2009 κατά την επίσκεψη του Ερντογάν στηνΠολωνία, υπογράφηκε η «Διακήρυξη Πολωνο-ΤουρκικήςΣτρατηγικής Συνεργασίας». 

Να την προσέξετε τη σχέσηαυτή

 Όσοι και όσες γνωρίζουν «μεσαιωνική» ιστορίαγνωρίζουν τη βαρύτητα της. 

Γίνονται συστηματικέςπροσπάθειες να υπάρξει υπέρβαση του αρνητικούθρησκευτικού κλίματος (σαφώς και το αντιμουσουλμανικό κλίμα στην Πολωνία έχει ευρείακοινωνική βάση) μέσω της (δι)εθνικής ΤουρκοΠολωνικής ιστορικής σχέσης.

Ο μέχρι προ λίγων μηνών -και πλέον πρώην- ΥπουργόςΕξωτερικών της Πολωνίας, Radosław Sikorski,επισημαίνοντας την 600ετή σχέση Πολωνίας-Τουρκίαςείχε δηλώσει:

Εδραιώσαμε σχέσεις, πρίν ακόμη κατακτήσετετην Κωνσταντινούπολη. 

Κάτι που σημαίνει ότιήταν μια πολύ σημαντική σχέση. 

Μάλιστα,αντιλαμβάνομαι ότι η σχέση σας με τηνΟλλανδία είναι δύο αιώνες μικρότερη. 
Και -ησχέση μας- είναι σχεδόν τρεις φορέςμεγαλύτερη από την ύπαρξη των Η.Π.Α.Προυπάρχει ακόμη και της ανακάλυψης τουθαλάσσιου δρόμου προς την Ινδία από τουςΠορτογάλους.

Αφού επισήμανε πως μια τόσο μακρά σχέση είναι έναεξαιρετικό γεγονός, τόσο για την ευρωπαϊκή όσο και γιατην παγκόσμια ιστορία της διπλωματίας, συνέχιζετονίζοντας πως: 

«Ο καθένας στην Πολωνία θυμάται ότι ηΤουρκία αρνήθηκε να αναγνωρίσει τους διαμελισμούςτης Πολωνίας κατά το τέλος του 18ου αιώνα. 

Από τηνάλλη πλευρά, η Πολωνία ήταν από τις πρώτες χώρες πουαναγνώρισαν... την Τουρκική Δημοκρατία, ότανιδρύθηκε» (Σε περίπτωση που δεν είναι γνωστό, να σαςενημερώσω πως η Τουρκία κάποτε -ως Οθωμανικήαυτοκρατορία-, ήταν εγγυήτρια δύναμη της Πολωνίας καιη μόνη χώρα παγκοσμίως που δεν αναγνώρισε τουςδιαμελισμούς της Πολωνίας).

Ο Sikorski ολοκληρώνοντας, τόνισε πως λόγω τωνδιαμελισμών και της κατοχής, του δευτέρου παγκόσμίουπολέμου κ.λπ, καταστράφηκε το μεγαλύτερο μέρος τωνιστορικών και διπλωματικών αρχείων του πολωνικούκράτους και πως θα ήθελε να υπάρξει μια εξέταση των«τουρκικών» αρχείων: «καταλαβαίνω πως τα δικά σαςαρχεία είναι ανέπαφα. 

Μπορεί να είναι στα αραβικά, αλλάείναι ακόμη εκεί», σημείωσε χαρακτηριστικά. 

ΣτηνΚωνσταντινούπολη διατηρείται ένα από τα παλαιότερακαι πληρέστερα ιστορικά και διπλωματικά αρχεία σεπαγκόσμια κλίμακα.

Σημειώσεις

[-] Άλλωστε αυτός ήταν ένας από τους στόχους τωνγλωσσικών «μεταρρυθμίσεων» του λεγόμενου Ατατούρκ.

«Εν μια νυκτί» να αποκόψει ολόκληρους πληθυσμούςαπο τη μνήμη και την κληρονομιά τους και από την-ιστορική και διπλωματική- γνώση του παρελθόντος(αυτό φυσικά συνέβαλε στη δημιουργία μιας εξολοκλήρου νέας ελίτ).

 Είχαν ένα από τα σημαντικότεραδιπλωματικά αρχεία στον πλανήτη και -σαν κορόιδα- δενμπορούσαν να το μελετήσουν.

[-] Έχετε καμιά αμφιβολία πως και οι δικοί μας εάν είχανστη διάθεση τους ένα αρχείο τέτοιας σημασίας καιβαρύτητας θα το είχαν «εξαφανίσει» ή θα μας είχαναποκόψει από αυτό; 

Πως θα ήσουν υποτακτικός καιγλοιώδης («πάση-θυσίο-λόγος» ή «ανηκολόγος»)διαφορετικά;

[-] Το 2004 το 78% του τουρκικού πληθυσμού ήτανυπέρ της Ε.Ε. 

Το 2012 το ποσοστό είχε πέσει στο 50%.

Σήμερα είναι πολύ μικρότερο (το 2004 ο πληθυσμός τηςΤουρκίας ήταν περίπου 66 εκατομμύρια, σήμερα είναιπερίπου 80 εκατομμύρια). 

Παραδοσιακά υπέρ τηςένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε είναι η Ισπανία, η Ιταλία,το Ηνωμένο Βασίλειο, η Πολωνία και η Λιθουανία. Κατάη Γαλλία, η Γερμανία και η Αυστρία.

[-] Ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών τηςΚίνας, Geng Shuang, στην τακτική συνέντευξη Τύπουπου πραγματοποιήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2016,ερωτώμενος σχετικά με την αναφορά του Recep TayyipErdogan ότι η Τουρκία μπορεί να εξετάσει τηνπιθανότητα ένταξης της στον Οργανισμό Συνεργασίαςτης Σαγκάης, δήλωσε τα εξής: 

«Η Τουρκία είναι μιασημαντική Ευρασιατική χώρα και διαλογικός εταίρος πουεδώ και καιρό βρίσκεται σε επικοινωνία και συνεργασίαμε τα μέλη του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης(Shanghai Cooperation Organization, SCO) γιαπεριφερειακές υποθέσεις. Κάτι που η κινεζική πλευράεκτιμά ιδιαίτερα. 

Η κινεζική πλευρά παρατήρησε τησχετική αναφορά. 

Δίνοντας σημασία στην φιλοδοξία τηςΤουρκίας να εμβαθύνει περαιτέρω τη συνεργασία της μετον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, η κινεζικήπλευρά είναι πρόθυμη να έρθει σε διαβούλευση με ταυπόλοιπα μέλη του Οργανισμού (SCO) σχετικά με τοσυγκεκριμένο ζήτημα, προκειμένου να αναζητηθείσυναίνεση μέσω ενδελεχούς μελέτης και σύμφωνα με τανομικά έγγραφα και τους κανονισμούς του Οργανισμού(SCO)». 

Ένας ακόμη ισχυρότατος μοχλός πίεσης (μετάαπό το μεταναστευτικό-προσφυγικό και το κυπριακό).

II

Για να κατανοήσετε ποια είναι η ποιότητα αυτών τωνανθρώπων. 

Εάν η Ελλάδα είχε αποχωρήσει από τη ζώνητου €uroνομίσματος, όσα συμβαίνουν με την Τουρκία(από τα προσφυγικά-μεταναστευτικά ρεύματα μέχρι τιςδιεκδικήσεις και αναθεωρήσεις) θα τα συνέδεαν με τοεθνικο νόμισμα και θα τα απέδιδαν στην αποχώρηση απότην €uroζώνη. 

Τόσο γελοίοι και ένοχοι είναι. 
Τόσοανθρωπάκια. 

Η Ελλάδα δεν διέρχεται απλά μια κρίση οικονομική(λόγω π.χ διογκωμένου δημόσιου-κρατικού τομέα ή μη«μεταρρυθμίσεων») όπως λένε. 

Αυτά αποτελούναστειότητες που δεν ερμηνεύουν το συνολικο αδιέξοδοκαι το μέγεθος της καταστροφής της χώρας και ταξεστομίζουν ανθρωπάκια που προσπαθούν νααποκρύψουν τις ευθύνες τους. 

Η Ελλάδα έχειεγκλωβιστεί σε lose/lose παίγνια ή/και no-winsituation(s) διότι κατέρρευσε η στρατηγική πουεπιλέχθηκε προς τα μέσα-τέλη της δεκαετίας του 1990(μέρη της οποίας ήταν το €uro, ο «σκληρός πυρήνας τηςΕυρώπης», ο «εξευρωπαϊσμός» της Τουρκίας και τωνελληνοτουρκικών «διαφορών», η επίλυση τους μέσωΕ.Ε, η «Ευρώπη» ως αυτόματος πιλότος κ.λπ).

 Ηκατάρρευση και το αδιέξοδο είναι στρατηγικού-συνολικού- και όχι οικονομικού χαρακτήρα (από εκείπηγάζουν οι εκβιασμοί και τα ακραία διλήμματα, τα«πάση θυσία» κ.λπ). 

Όπως εχω γράψει παλαιότερα,ουσιαστικά η Ελλάδα δεν διαθέτει στρατηγική (ούτεηγεμονική ιδεολογία, ούτε συναίνεση).

 Ουσιαστικά ηΕλλάδα είναι μετέωρη. 

Η χώρα είναι γυμνή.

Απλά δεν μπορούν να το παραδεχθούν. 
Γιατί αν τοπαραδεχθούν θα πρέπει να αναλάβουν και τις ευθύνες.

Το μόνο που κάνουν αυτοί οι άνθρωποι είναι ναπροσπαθούν να αποκρύψουν τις ευθύνες τους και ναμετακυλίσουν τα βάρη (και τις ευθύνες, και τις ενοχές ειδυνατόν). 

Για την κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί ηχώρα, ανασφάλειας, αδιεξόδου και αποσύνθεσηςυπάρχουν ευθύνες. 

Οι ευθύνες αυτές πρέπει νααποδοθούν προκειμένου η Ελλάδα να προχωρήσει. 

Ηπαρωδία-τραγωδία που ζούμε από το 2008 και μετά έχεινα κάνει με την μη απόδοση ευθυνών, την διάσωση,αθώωση, ανακύκλωση και την επανανομιμοποίηση τουκομματικού συστήματος το οποίο αποσυντίθεται,συμπαρασύροντας τη χώρα μαζί του. 

Η Ελλάδα θα δειφως στο τούνελ (αισιόδοξη προοπτική), όταν οι ένοχοιδεν θα τολμούν να το παίζουν κριτές και τιμητές. 

Όσο οιένοχοι θα το παίζουν κριτές και τιμητές, και η διαφθοράθα αυτοπροβάλλεται ως κάθαρση, μεταρρύθμιση καιεκσυγχρονισμός, η Ελλάδα θα σέρνεται και θααποσυντίθεται και τα αδιέξοδα θα γιγαντώνονται.

Για τα αδιέξοδα και τις lose/lose καταστάσεις (και τουςεκβιασμούς που προκύπτούν από αυτές), για την ένταση,τη διάρκεια και την σφοδρότητα της κρίσης, δεν φταίνεοι νεκροί αλλά οι ζωντανοί.

Εν κατακλείδι (Όπως έγραφα πριν από περίπου 1,5χρόνο, στις 20-6-2015):

Η Ελλάδα πληρώνει στρατηγικά εσφαλμένεςεπιλογές της.

 Και τα στρατηγικά σφάλματα δενδιορθώνονται με «μεταρρυθμίσεις»,«εκσυγχρονισμούς» και «ανόδους τηςπαραγωγικότητας» (υπό συνθήκες εσωτερικήςκατάρρευσης), ούτε με ευχολόγια. 

Ταστρατηγικά σφάλματα οδηγούν σε μηεπιλύσιμα αδιέξοδα τα οποία με τη σειρά τουςοδηγούν σε καταστροφές.

                                                            Σημείωση

Εν τω μεταξύ, σήμερα είχαμε νέο -ένα ακόμη- «πάση θυσία» από ελληνικής πλευράς: 

Να τηρηθεί «πάση θυσία» η συμφωνία Ε.Ε-Τουρκίας. 

Αμ, με «πασηθυσιολογίες» δεν γίνεται διεθνής πολιτική Ελλάδα μου, απλά φανερώνονται τα αδιέξοδα και η αδυναμία.

                                € « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

            ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

            .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

                                
                           € « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €