052 Cosmoidioglossia Αναμένοντας τη «διάλυση» της Τουρκίας!

 € « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

Οὖτις ἐμοί γ'ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ'ἄλλοι πάντες ἑταῖροι… 

• 06/17/17--06:24: _Σχολιασμοί (17 Ιουν...
• 06/17/17--06:25: _Ανθρωποποίηση.
• 06/18/17--07:43: _18 Ιουνίου 2017.
• 06/21/17--07:43: _Σχολιασμοί (21 Ιουν...
• 06/21/17--07:48: _Επίκαιρα μεσανατολι...
• 06/23/17--09:29: _Ολοκλήρωση τριών ισ...
• 06/28/17--08:55: _28 Ιουνίου 2017.
• 06/29/17--14:05: _Ανθρωποποίηση.
• 07/02/17--12:03: _Ανασύσταση ή επανεύ...
• 07/03/17--01:10: _I) The Future of th...
• 07/05/17--12:57: _5 Ιουλίου 2017.
• 07/05/17--15:46: _Ανθρωποποίηση.
• 07/08/17--02:56: _8 Ιουλιου 2017.
• 07/08/17--06:26: _Mesogeios.
• 07/10/17--13:32: _Ηνωμένο Βασίλειο. Ι...
• 07/13/17--13:09: _Ανθρωποποίηση `~.
• 07/15/17--04:04: _Γαλλία. Δημογραφικη...
• 07/19/17--10:12: _`~.
• 07/21/17--02:16: _21 Ιουλίου 2017.
• 07/21/17--10:42: _Ανθρωποποίηση.

€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

        ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

       .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

 I

Αναμένοντας τη «διάλυση» της Τουρκίας [στο μετακυρίαρχο αποικιακό παράρτημα, πειραματικό υποτελές κράτος πελάτη (client / vassal state), ιδιότυπο κατεχόμενο μόρφωμα αποικία-προτεκτοράτο που βαθαίνει το καθεστώς κηδεμόνευσης, εξάρτησης, υποτέλειας, εθελοδουλίας και αποικιοποίησης ως προϋπόθεση ! μάλιστα αναπτύξεως, εξευρωπαϊσμού και εκσυγχρονισμού... Γελάει ο πλανήτης. Θα μας πάρουν με τις πέτρες].

Σημείωση

Η Ελλάδα είναι (και θα παραμείνει), όπως έχω γράψει καιπαλαιότερα, «δεμένη», παθητικό αντικείμενο και υποχείριο, μέχρι να ολοκληρωθούν οι διακανονισμοί - συγγνώμη λάθος, οι «μεταρρυθμίσεις» ήθελα να γράψω(ασφαλώς είναι πιο πιθανό να διαλυθεί το ελλαδικό κράτος, παρά να έχει πλεονάσματα έως το 2060 μ.Χ).

II

Προτού επιστρέψει στην παράνομη πολιτική αυταπάτης περί αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν, η αμερικανική κυβέρνηση πρέπει να μελετήσει και να μάθει από την ιστορία. 

Η κατάρρευση του πραξικοπήματος του 1953 και η Επανάσταση του 1979 απέδειξαν ότι ο ιρανικός λαός είναι αδιαπέρατος σε εξωτερικές προσπάθειες να αποφασιστεί το πεπρωμένο του. 

Μετά από δεκαετίες αποτυχημένων προσπαθειών αλλαγής καθεστώτος και κυρώσεων, οι ΗΠΑ θα πρέπει να απολογηθούν, να ζητήσουν συγνώμη για το πραξικόπημα του '53 και να αναγνωρίσουν τη διπλωματία ως τη μόνη επιλογή. 

Για το δικό τους καλό, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι πρέπει να ανησυχούν περισσότερο για τη διάσωση του δικού τους καθεστώτος παρά για την αλλαγή του ιρανικού, όπου το 75% των ανθρώπων μόλις ψήφισαν.

Javad Zarif - Υπουργός Εξωτερικών του Ιραν

Σημειώσεις-Επισημάνσεις

[*] Και πολιτικό τρολάρισμα (trolling) στη τελευταία πρόταση ο Zarif... Χαμογελώ.

[-] Πριν από λίγες ημέρες ο Εκπρόσωπος Τυπου (Δημόσιας και Μηντιακής Διπλωματίας είναι ο ακριβής τίτλος) του Υπουργείου Εξωτερικών του Ιράν, Bahram Ghasemi, έκανε την εξής δήλωση σχετικά με τοποθέτηση του Tillerson για την ονομασία του Περσικού Κόλπου:

"Πιστεύω ότι το δολάριο, το πετρέλαιο και το εμπόριο δεν μπορούν να εξαγοράσουν και να αλλάξουν την ιστορία, τη γεωγραφία, την κουλτούρα και τον πολιτισμό. 

Το εμπόριο δεν μπορεί να φέρει κουλτούρα σε ένα απολίτιστο έθνος ή το αντίστροφο" (Και συνέχισε ολοκληρώνοντας ο Ghasemi "Θα πρέπει να γνωρίζει, ότι το μεγάλο ιρανικό έθνος είναι πολύ ευαίσθητο στην ονομασία του Περσικού Κόλπου, η οποία πρέπει να χρησιμοποιείται με ακρίβεια και σωστά ανά πάσα στιγμή"). 

Πήγε ο πετρελαιάς να κάνει υποδείξεις και μαθήματα ιστορίας στους Ιρανούς...

Σοβαροί άνθρωποι οι Ιράνοι. Ψιλά γράμματα βέβαια αυτά για αποικιοποιημένους, υποτελείς, εθελόδουλους, υποτακτικούς, και πολιτιστικά υβρίδια κρατογένεσης εν εξαρτήσει ή για υβριδικής μορφής πολιτιστικά κατεχόμενους (που ασφαλώς αυτογελοιοποιούμενοι παπαρολογούν περί του «να μην γίνουν Ιράν». 

Αλλά δεν θα πρέπει να παραξενεύει μια τέτοια νοοτροπία, συμπεριφορά και αντίληψη περί πραγμάτων. 

Ο καλύτερος δούλος είναι ασφαλώς αυτός που μισεί κάθε ίχνος ελευθερίας, αυτοκυριαρχίας, ανεξαρτησίας και μη υποταγής, που επιθυμεί να υποβαθμίζει όλους τους υπολοίπους στο δικό του επίπεδο, δηλαδή να τους μεταβάλλει σε δούλους και που όντας οικειοθελώς δούλος ο ίδιος είναι πλήρως κατεχόμενος από την ιδεολογία που έχει κατασκευάσει για το, συνήθως ευνουχισμένο, κατοικίδίο του ο Κύριος-Αφέντης).

III

Οι ισχυροί δεν συνασπίζονται με τους ισχυρούς (οι ισχυροί δεν συνασπίζονται μεταξύ τους).

Οι ισχυροί αντιπαρατίθενται (αναζητώντας συμμάχους που μπορούν να τους ενισχύσουν).

Κατά την επαναφορά του Ανατολικού Ζητήματος (ή του Δυτικού Ζητήματος ή Ερωτήματος κατά Toynbee), το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη υπό νέα μορφή -καθώς ουδέποτε επιλύθηκε- η Τουρκία, όπως είναι φυσικό, βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο. 

Όχι όμως ως ο υπό κατάρρευση Μεγάλος Ασθενής αυτή τη φορά, αλλά ως ισχυροποιημένη και μη ευκόλως συμβιβάσιμη δύναμη που διακαώς επιθυμεί την επιστροφή της επιρροής της

στις παλαιές περιοχές, κτίσεις και στις πρώην διοικητικές ζώνες της. 

Οι αξιώσεις της Τουρκίας σε συνδυασμό με τις τάσεις αυτονόμησης και ανεξαρτησίας και τους βαθμούς ελευθερίας που έχει αναπτύξει, από ένα ορισμένο σημείο και ύστερα (και μόνον τότε), υποτίθεται πως άρχισαν να απειλούν τα συμφέροντα -έχοντας ξεπεράσει τις κόκκινες γραμμές-, των Αγγλοσαξόνων και πιο συγκεκριμενα των Αμερικανών, οι οποίοι επιθυμούν μια νέα συνολική επίλυση («οριστική» υποτίθεται αυτή τη φορά), του Ανατολικού Ζητήματος.

Στα γεωπολιτικά και γεωοικονομικά πλαίσια αυτής της αμερικανοκεντρικής συνολικής νέας επίλυσης του Ανατολικού -ή Δυτικού κατά Toynbee- Ζητήματος, υποτίθεται πως θα χώραγαν μονάχα ελεγχόμενοι, κουρεμένοι, χαμηλωμένοι και συγκαταβατικοί εταίροι, σύμμαχοι και ανταγωνιστές. 

Όλοι οι καλοί λοιπόν χωράνε υπό συγκεκριμένους όμως όρους. Ειδικότερα, μια Ρωσσία σε ένα στενά ενεργειακό πεδίο με περιορισμένο ρόλο και επιρροή, μια αδυνατισμένη ευρωατλαντικά ή ενδο - δυτικά Γερμανία μέσω ασύμμετρων πιέσεων ή/και επιθέσεων σε διάφορες ζώνες της Ε.Ε (ζώνη Σένγκεν, ζώνη ευρώ κ.λπ) με νομισματικά ή άλλα μέσα, με την οποια ασφαλώς θα υπάρχει συνεργασία σε μια σειρά διεθνών ζητημάτων (όπως και με τη Ρωσσία άλλωστε), μια Τουρκία κουρεμένη και δίχως γωνίες, υπό λείανση, αμιγώς κοσμική με φιλοδυτική μουσουλμανική επικάλυψη (προκειμένου να λανσάριστεί ένα εναλλακτικό προς το ιρανικό ''pro-western''πρότυπο για τον μουσουλμανικό κόσμο) που ως μεσαίου μεγέθους δύναμη θα είναι ελεγχόμενη και συγκαταβατική, καθώς παραψίλωσε υπό τον Erdoğan (κάτι που ναι μεν οι Η.Π.Α επιθυμούσαν, σε ελεγχόμενα όμως πλαίσια), και ενά ολικά και πλήρως απομονωμένο -και εν τέλει υποταγμένο - Ιράν μέσω πολλαπλών μέσων άσκησης πίεσης ή/και αποσταθεροποίησης (π.χ. της συνεχιζόμενης επιβολής ενός αδικαιολόγητου εμπάργκο ή μιας στρατηγικής περικύκλωσης).

Στα πλαίσια αυτά υπήρξε η χρήση διαφόρων κρατών και υποκρατικών παραγόντων ως εργαλείων. 

Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε, και συνεχίζει να χρησιμοποιειται, σαν εργαλείο ως προς την ευρωπαϊκή - και πιο συγκεκριμένα ευρωγερμανική - διάσταση, η Κύπρος ως προς την ανατολικομεσογειακή -και ειδικότερα ισραηλινοτουρκικήδιάσταση και το κουρδικό ως προς τη μεσανατολική - τουρκοιρανική κυρίως, ισως και αραβική- διάσταση.

Στοχεύσεις φυσικά αυτών των εργαλείων ήταν / είναι η Γερμανία, η Ρωσσία, η Τουρκία και το Ιράν - στο βάθος ασφαλώς ολοι οι δρόμοι οδηγούν στο Πεκίνο.

Ο καθένας και η καθεμιά μπορεί να κρίνει το βαθμό επιτυχίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής μέχρι στιγμής, και τις προοπτικές υλοποίησης όσων περιγράφονται.

                                                      Σημειώσεις-Επισημάνσεις

[-] Εδώ και χρόνια, ενώ κυριαρχεί ένα κλίμα γεωοικονομίστικής «αγωγολογίας» (ενεργειακό), εγώ μιλώ για Νέο Ανατολικό Ζήτημα (το οποίο ασφαλώς περιλαμβάνει πολλαπλά πεδία και πλαίσια).

[-] Δεν επιθυμώ να αναφερθώ στον υπο-κρατικό παράγοντα-δρώντα υπό το όνομα Ισλαμικό Κράτος γιατί περισσότερο θα συσκοτιστεί και θα θολώσει παρά θα γίνει διαυγής η εικόνα.

[-] Η Κύπρος εμπεριέχει και μια ευρωπαϊκή ευρωτουρκική/αμερικανική διάσταση πέρα από την ανατολικομεσογειακή ισραηλινοτουρκική.

Επισήμανση

Το Ισραήλ επιθυμεί διακαώς την επίλυση του Κυπριακού, όπως προσφατα δήλωσε και ο Netanyahu. 

Ωραία είναι τα μέλια και όντως μπορούν να υπάρξουν οφέλη από αυτή τη σχέση αλλά δεν θα πρέπει να υποβαθμίζεται ή να αποκρύβεται για ιδεολογικούς λόγους πως το Ισραήλ - ό,τι και αν λέγεται ή γράφεται-, δεν επιθυμεί να έχει κακές σχέσεις με την Τουρκία. 

Θα πρέπει να είναι συνειδητό πως μπορεί να υπάρξει χρήση ή εργαλειοποίηση από το Ισραήλ της ελληνικής πλευράς και του ανατολικομεσογειακού «άξονα» (ο οποίος δεν είναι αυτόνομος «άξονας» αλλά υποτείνουσα τριγώνου, ας το αφήσουμε όμως αυτό στην άκρη προς το παρόν) ως μοχλού άσκησης πίεσης προς την Τουρκία, προκειμένου να αποκατασταθούν οι τουρκο-ισραηλινές σχέσεις. 

Κατά τα λοιπά, οποιαδήποτε πύκνωση ανατολικομεσογειακών διεργασιών και επαφών ασφαλώς είναι θετική. 

Δεν θα πρέπει επίσης να λησμονούμε πως στη βάση της ανατολικής Μεσογείου έχουμε μια πραξικοπηματική και ασταθής Αίγυπτο, δίχως υψηλά επίπεδα εσωτερικής νομιμοποίησης. 

Τα καθεστώτα με το μεγαλύτερο βαθμό εσωτερικής νομιμοποίησης στη δυτική Ασία βρίσκονται στο Ισραήλ, στη Τουρκία και στο Ιράν.

Υψηλός εσωτερικός βαθμός νομιμοποίησης δε σημαίνει φιλελεύθερος τρόπος νομιμοποίησης, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τη Μέση Ανατολή και ιδιαίτερα μετά από την ολοκληρωτική κατάρρευση και αποτυχία της «φιλελεύθερης κοσμικής φαντασίωσης» ("secular liberal fantasy") η οποία έλαβε την ονομασία «Αραβική Άνοιξη» (από αμερικανό δημοσιογράφο). 

Τελικά, τα χρήματα των ουαχαμπιστών σαουδαράβων έσωσαν την παρτίδα της «ευθυγραμμισμένης» και «κοσμικής» Αιγύπτου (Το εκλογικό αποτύπωμα της λεγόμενης «αραβικής ανοίξεως» στην Αίγυπτο κατά τις εκλογές του 2012 ήταν πρώτο κόμμα-παράταξη υπό την ηγεσία των Αδελφών Μουσουλμάνων με ποσοστό 37,5%, ενώ δεύτεροι ήρθαν οι Σαλαφιστές με ποσοστό 27,8%. 

Η τρίτη παράταξη ήταν κάτω από 10%. Δεν αντέχεται τόση αραβοανοιξιάτικη φιλελευθεροκοσμική δημοκρατική επαναστατικότητα...). 

Δίχως το πραξικόπημα στην Αίγυπτο, πιθανότατα θα είχαν καταρρεύσει άπαντα τα σχέδια που περιγράφονται στο κυρίως κείμενο (καθώς θα είχαν μεταβληθεί και παγιωθεί οι συσχετισμοί στο εσωτερικό του τριγώνου των τριών μεγάλων κρατώνθεμελίων της περιοχής. 

Της Αιγύπτου, της Τουρκίας και του Ιράν).

Πάντως, όταν χρειάζεσαι και παραμονή του πραξικοπηματικού καθεστώτος στην Αίγυπτο και επιτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία και πραξικοπηματική αλλαγή ηγεσιας στο Κατάρ και παραμονή και σταθερότητα του καθεστώτος στη Σαουδική Αραβία και επίλυση του Κυπριακού (ας μην αναφερθούμε καθόλου στην Ελλάδα και στον γύψοκλίβανο της) και αλλαγή καθεστώτος στη Συρία και ομαλή αποδοχή κουρδικών περιφερειακών ενώσεων με συγκεκριμένη ταυτότητα και προσανατολισμό και ένα κάπως διαφοροποιημένο Ιράκ και ομογενοποιημένο και εσωτερικά αυστηρά ευθυγραμμισμένο-ιεραρχημένο Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (Gulf Cooperation Council-GCC) κ.λπ... 

Κάπου δεν προχωράει το πράγμα.

06/21/17--07:43: Σχολιασμοί (21 Ιουνίου 2017).

I

Έχουν άραγε συνειδητοποιήσει οι άνθρωποι, μπορούν να συλλάβουν με το μυαλό τους, τι έχει συμβεί τη τελευταία δεκαετία από την Τύνιδα και το Κάιρο μέχρι τη Βαγδάτη, από την Κωνσταντινούπολη μέχρι το Παρίσι, και από τη Βαρσοβία μέχρι το Λονδίνο και την Ουάσινγκτον;

Μπορουν άραγε να θυμηθούν τα γεγονότα και την αρθρογραφία της επικαιρότητας προ δέκα-δεκαπέντε ετών; 

Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα μέσα σε αυτά τα χρόνια; Οι άνθρωποι συνηθίζουν.

II

Το ποσοστό συμμετοχής στις γαλλικές εκλογές κυμάνθηκε στο 42%. 

Το ποσοστό συμμετοχής στις τουρκικές εκλογές το 2015 ήταν 85%. 

Το κόμμα La République En Marche! έλαβε 8 εκατομμύρια ψήφους (16,5% επί των εγγεγραμμένων) ενώ το Justice and Development Party 23 εκατομμύρια ψήφους (41,5% επί των εγγεγραμμένων). 

Το κομματικό σύστημα στη Γαλλία υπό τον (Πρόεδρο) Macron έχει μικρότερο βαθμό εσωτερικής νομιμοποίησης από το κομματικό σύστημα στην Τουρκία υπό τον (Πρόεδρο) Erdoğan.

Σημείωση

Ο συνολικός αριθμός των Γάλλων που ψήφισαν στις εκλογές ήταν μικρότερος από τον αριθμό των Τούρκων που ψήφισαν AKP. 

Στη Γαλλία προσήλθαν στις κάλπες συνολικά 23 εκατομμύρια ψηφοφόροι στον πρώτο γύρο και 20 εκατομμύρια στο δεύτερο, σε 47 εκατομμύρια  εγγεγραμμένους. 

Στη Τουρκία το 2015 ψήφισαν 48 εκατομμύρια σε 57 εκατομμύρια εγγεγραμμένους.

III

Εγώ για τα «καλυβιώτικα» έχω να επισημάνω το εξής - και αυτό όχι επειδή με ενδιαφέρει, αλλά επειδή ουδείς θα τονίσει ή θα επισημάνει αυτή τη διάσταση:

Το 1967 οι Αιγύπτιοι «κλείνουν» την διώρυγα του Σουέζ. 

Ανεβαίνει η «πρώτη» δικτατορία στην Ελλάδα.
 Το 1974 οι Αιγύπτιοι «ανοίγουν» τη διώρυγα του Σουέζ. Πέφτει η «δεύτερη» δικτατορία στην Ελλάδα.

Να σας δώσω ολο το πλαίσιο μήπως ξεστραβωθούμε και προκύψει κάτι γόνιμο από όλα αυτά τα ανούσια:

Το 1941 οι Άγγλοι εισβάλουν στη Συρία και το Λίβανο [και οι ΑγγλοΡώσσοι στο Ιράν], την ίδια χρονιά εισβάλουν οι Γερμανοί στην Ελλάδα - και την Γιουγκοσλαβία (θυμίζω πως η επανένωση της Γερμανίας συμπίπτει χρονικά με την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας). 

Το 1946 τερματίζεται η αγγλογαλλική κατοχή στη Συρία, το 1944 τερματίζεται η γερμανική κατοχή στην Ελλάδα (στην Κρήτη, ένα χρόνο μετά, το 1945). 

Το 1953 έχουμε πραξικόπημα στο Ιράν και βίαιη ανανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου Ιρανού πρωθυπουργού Μοχάμεντ Μοσαντέκ. Το 1954 ο Νάσερ διώχνει τους Άγγλους από τη διώρυγα του Σουέζ. 

Ένα χρόνο μετά, το 1955, ξεκινά ο αντιαποικιακός αγώνας στην Κύπρο ενώ το 1956 ο Νάσερ εθνικοποιεί τη διώρυγα του Σουέζ. 

Δυο χρόνια μετά, το 1958, η Αίγυπτος και η Συρία ενώνονται σε ένα κράτος με την επωνυμία Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία (θυμίζω τη φράση του David Ben-Gurion: 

Οι Άραβες δεν μπορούν να κάνουν πόλεμο χωρίς την Αίγυπτο ή ειρήνη χωρίς την Συρία), το 1960, ιδρύεται η Κυπριακή Δημοκρατία. 

Το 1967 οι Αιγύπτιοι «κλείνουν» την διώρυγα του Σουέζ. 

Ανεβαίνει η «πρώτη» δικτατορία στην Ελλάδα.

Το 1974 οι Αιγύπτιοι «ανοίγουν» τη διώρυγα του Σουέζ. 
Πέφτει η «δεύτερη» δικτατορία στην Ελλάδα.

Τα προηγούμενα τα έγραφα πριν από τέσσερα χρόνια.

Και τα τέσσερα αυτά χρόνια -και γενικότερα κατά την περίοδο της κρίσης- κυριαρχούν οι οικονομισμοί και οι περί «μεταρρυθμίσεων» δικαιολογήσεις τωναδικαιολόγητων, οι προσπάθειες τύφλωσης και εσωτερίκευσης των πάντων. 

Όλες αυτές οι οικονομίστικες ψευδαισθήσεις και προσπάθειες απόκρυψης της ουσίας των εξελίξεων άντεξαν πάντως και έκαναν μια χαρά τη δουλειά τους.

Συνεχίζω, σχετικά με τα προηγούμενα. 
Έγραφα:

Το 1967 ξεσπά ο Γ'Αραβοϊσραηλινός πόλεμος ή πόλεμος των έξι ημερών με τη συμμετοχή τόσο της Αιγύπτου, όσο και της Συρίας. 

Η «πρώτη» δικτατορία στην εξουσία στην Ελλάδα. 

Τον Οκτώβριο του 1973 ξεσπά ο Δ' Αραβοϊσραηλινός πόλεμος ή πόλεμος του Γιομ Κιπούρ, τον ίδιο μήνα έχουμε τη διορισμένη από το δικτατορικό καθεστώς στην Ελλάδα, Κυβέρνηση.

Ένα μήνα μετά νέο πραξικόπημα («δεύτερη» δικτατορία στην Ελλάδα) και οργάνωση του Πραξικοπήματος εναντίον του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και Αρχιεπισκόπου Κύπρου Μακαρίου Γ΄. 

Ο πόλεμος του Γιομ Κιπούρ τελείωσε με στρατιωτική νίκη του Ισραήλ, που ακολουθήθηκε από μακροσκελείς διαπραγματεύσεις, καταλήγοντας στο Συνέδριο της Γενεύης. 

Ειρήνη υπογράφηκε τον Μάιο του 1974. 

Δύο μήνες μετά, στις 25 Ιουλίου 1974, αρχίζουν στην Γενεύη οι ειρηνευτικές συνομιλίες για την Κύπρο. 

Η Τουρκία κατέχει το βόρειο μέρος της νήσου.

Ούτε ασφαλώς είναι τυχαίο πως «ξαναδενόμαστε» με αυτή την περιοχή. 

Να σας ρωτήσω. 
Την περίοδο που η Ελλάδα και η Βρετανία πολεμούσαν τους Γερμανούς, έχει δει κανένας ή καμία από εσάς έναν χάρτη με το ποιές περιοχές ήταν ουδέτερες ή υπέρ της Γερμανίας και ποιές με τη Βρετανία; (με τους Βρετανούς ήταν μόνο το σημερινό τρίγωνο Ελλάδας, Ισραήλ/Παλαιστίνης και Αιγύπτου. 

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν.

Ορισμένοι επιδιώκουν αυτό να το παρουσιάσουν ως κάτι «νέο»).

Τώρα μπορείτε να σκεφτείτε το πρόσφατο πραξικόπημα στην Αίγυπτο και την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία.

Αλήθεια, το πραξικόπημα στην Αίγυπτο (με σαουδαραβικά κεφάλαια και με στήριξη ουχαμπιστών και σαλαφιστών προς την «κοσμική» Αίγυπτο του Sisi) και η βίαιη ανανατροπή του πρώτου δημοκρατικά εκλεγμένου Προέδρου στην ιστορία της Αιγύπτου Μοχάμεντ Μόρσι έγινε «για την προστασία των συμφερόντων της άρχουσας τάξης» ή για να μεταβληθούν (ορθότερα να μην μεταβληθούν) οι συσχετισμοί στο τρίγωνο Αίγυπτος, Τουρκίας, Ιράν; (Το ίδιο ερώτημα θα μπορούσε να ισχύει  και για την απόπειρα στην Τουρκία, αλλά ας μείνουμε στην Αίγυπτο, διότι η Τουρκία αποτελεί πιο σύνθετη περίπτωση. 

Πάντως η αποτυχία του πραξικοπήματος στην Τουρκία κάτι φανερώνει για το εσωτερικό και τη φύση πλέον αυτής της χώρας).

Η πολύ αριστεροδεξιοσύνη και η προσπάθεια εσωτερίκευσης των πάντων υπάρχει για να μην βλέπετε το προηγούμενο κάδρο ή μια συνολικότερη εικόνα (το ίδιο συμβαίνει και με τον τρόπο που εξετάζεται η περίοδος του εθνικού διχασμού, όπου εσωτερικεύονται τα πάντα και καταλήγουμε να είμαστε σχεδόν έναν αιώνα μετά καθηλωμένοι από παραταξιακή τύφλωση, τραύματα και μπλοκαρισμένοι σε επίπεδο ταυτότητας). 

Κατά τα λοιπά, τις συνεχείς επιστροφές στη δικτατορία και τον εμφύλιο, έχει υπαρξιακή ανάγκη η σημερινή ετερόφωτη, διαχειριστική, εξαρτημένη και υποτακτική «αριστερά και δεξιά» (αυτό το πολιτικό παρασιτικό καρκίνωμα που λειτουργει ως τοπικός διαχειριστικός βραχίωνας/ παράρτημα και κατέφαγε -και συνεχίζει να κατατρώειτην Ελλάδα) προκειμένου να νομιμοποιηθεί, να επιβιώσει και να ξεπεράσει την κρίση περιεχομένων της και να κατασκευάζει διαφορές στο σήμερα εκεί που δεν υπάρχουν. 

Τα προηγούμενα φυσικά συμπληρώνονται από τις οικονομιστικές στατιστικολογίες προκειμένου τα κόμματα να φαίνεται πως έχουν ρόλο και λόγο σε όσα συμβαίνουν και με κάποιο τρόπο να αντλούν νομιμοποίηση, λόγο ύπαρξης και ψηφαλάκια. 

Άλλωστε πως θα επιβίωναν όλοι αυτοί δίχως ακραία ιδεολογικοποίηση. 

Η αριστερολογία και η δεξιολογία επιτελούν συγκεκριμένες λειτουργίες και έχουν συγκεκριμένους ρόλους να διατελέσουν.

Μπορείτε να ασχοληθείτε τώρα με αρθ(χ)ρίδια.

IV

Η φύση και ο χαρακτήρας ενός σκακιστικού κομματιού, σε μια παρτίδα σκάκι, δεν καθορίζει την πορεία, την εξέλιξη και την έκβαση της. 

Οι σκακιστές την καθορίζουν.

Σημείωση-Επισημάνσεις

Η αξιά και ο χαρακτήρας του σκακιστικού κομματιού (πύργος, ίππος, στρατιώτης κ.λπ) καθορίζει τα όρια κινήσεως και τον τρόπο χρήσης του από τον σκακιστή.

Στο σκάκι αιχμαλωτίζουμε και θυσιάζουμε ή προαγάγουμε κομμάτια, παραπλανούμε, αποκτούμε εδαφική υπεροχή (που μας παρέχει μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων) κ.λπ. 

Η θυσία, σε αρκετές περιπτώσεις, σχετίζεται με τη ταχύτητα και το ρυθμό ανάπτυξης στην αρχή και με την παραπλάνηση και παγίδευση έπειτα.

[-] Αφήνωντας τα πολιτικόστρατηγικά στην άκρη (γιατί πολιτικό ήταν το σχόλιο): η αξία των κομματιών  μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια και μέσα στη ροή του παιχνιδιού. 

Δεν παραμένει σταθερή (χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η σχεδόν αντιστρόφως ανάλογη αξία στρατιώτη και ίππου σε αρχή και τέλος και ο στρατηγικός και τακτικός χαρακτήρας τους). 

Όποιος έχει παίξει σκάκι γνωρίζει πως δεν υπάρχει απόλυτος εξισωτισμός ακόμη και στην αρχή του παιχνιδιού όπου οι δύο σκακιστές έχουν τα ίδια κομμάτια. 

Για παράδειγμα, με τα Μαύρα δεν απαντάς συμμετρικά καθώς (πέρα από το ό,τι η συμμετρική άμυνα ωφελεί τα Λευκά) σκοπός είναι η διάσπαση ή ο έμμεσος έλεγχος του κέντρου επί του οποίου επιβάλλουν κυριαρχία συνήθως τα Λευκά (τα περί διάσπασης του κέντρου μέσω ασυμμετρίας θυμίζουν κάτι από Άλέξανδρο). 

Για όσες και όσους γνωρίζουν δεν ήμουν τόσο της «Σικελικής Άμυνας» (που είναι η πλέον δημοφιλής) όσο μεταξύ «Ινδικού Ανοίγματος» και «Σλαβικής Άμυνας», «ΝιμζοIνδικής Άμυνας» ή/και «Ινδικής Άμυνας του Βασιλιά ή της Βασίλισσας» - συνυπολογίζοντας στα προηγούμενα τα περί μη εξισωτισμού λόγω του αρχικού μειονεκτήματος Μαύρων και πλεονεκτήματος ή πρωτοβουλίας της πρώτης κίνησης (τα Λευκα νικούν κατά 52-56%) και τα περί ασυμμετρίας (You will win with either color if you are the better player, but it takes longer with Black - Isaac Kashdan)...

Άντε μετά να γίνεις (δυτικό)ευρωκεντριστής...

[-] Μια διαφοροποίηση που εισήγαγαν οι λεγόμενοι υπερμοντέρνοι σκακιστές, είναι πως ο έλεγχος του κέντρου μπορεί να γίνει έμμεσα και από απόσταση και όχι μέσω άμεσης κατοχής του από κομμάτια. 

Αυτή η προσέγγιση έχει εφαρμογή και σε συνθήκες εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής.

06/21/17--07:48: Επίκαιρα μεσανατολικά bullet points.

Επιβεβαιώνεται η θέση που εκφράστηκε πριν από λίγο καιρό πως αναμένεται νέο μεσανατολικό πανδαιμόνιο.

• Πρόσφατα το Ιράν εκτοξευσε πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς από τα εδάφη του προς τη Συρία. 

Απόσταση περίπου 600-700 χιλιομέτρων. 

Η απόσταση ανάμεσα στο Ριάντ και τα ιρανικά παράλια είναι μικρότερη. 

Το χτύπημα φαντάζει σαν υπενθύμιση - επιβεβαίωση ενός άρθρου που εμφανίστηκε στο European Council on Foreign Relations με τίτλο ''Οι Η.Π.Α πρέπει να αποφύγουν έναν πόλεμο με το Ιράν στην ανατολική Συρία''και υπότιτλο ''Κάποιοι στην Ουάσινγκτον ελπίζουν ότι οι ΗΠΑ μπορούν να ανακόψουν την περιφερειακή επιρροή του Ιράν στην ανατολική Συρία, αλλά αυτή είναι μια συνταγή για έναν ατελειώτο πόλεμο''. 

Το Ισραήλ ασφαλώς θα ήταν ικανοποιημένο από μια τέτοια εξέλιξη (ο αείμνηστος Μπρεζίνσκι δεν θα ήταν). 

• Αξιωματούχοι του κουρδικού PYD στη Συρία συναντήθηκαν με εκπροσώπους των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Σαουδικής Αραβίας, της Ιορδανίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. 

Είχαμε συγκρούσεις ανάμεσα σε στρατεύματα της Συριακής Κυβέρνησης και τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (πολυεθνοτική/θρησκευτική συμμαχία υπό τους Κούρδους).

• Η διαδοχή στη Σαουδική Αραβία σηματοδοτεί κλιμάκωση των εξελίξεων στην περιοχή. 

Ο Mohammad bin Salman Al Saud, γιός και διάδοχος (Crown Prince), σχετίζεται με τον αντίστοιχο του Abu Dhabi (Mohammed bin Zayed), ο οποίος θεωρείται "UAE’s de facto ruler", και βρίσκεται υπό την επιρροή του. 

Η Σαουδική Αραβία διαθέτει ορισμένα μη στρατιωτικά ή/και ασύμμετρα μέσα που μπορούν να απειλήσουν την Τουρκία (οικονομικάεπενδυτικά, κουρδικό, τρομοκρατία).

 Η Τουρκία δεν διαθέτει τρόπους έμμεσης ή μαλακής πίεσης της Σαουδικής Αραβίας παρά μόνάχα στρατιωτικούς (βέβαια η Σαουδική Αραβία έχει μεγάλα προβλήματα στο εσωτερικό της -διαφορετικής υφής από αυτά της

Τουρκίας- που ενδέχεται να δυναμοποιηθούν από την περιθωριοποίηση του bin Nayef προς όφελος του bin Salman). 

Για όσο διάστημα οι Σαουδάραβες έχουν στο πλευρό τους τις Η.Π.Α και η Τουρκία δε βρίσκει ή δε διαθέτει τρόπους μη στρατιωτικής πίεσης της Σαουδικής Αραβίας, οι Άραβες μπορούν να πιέζουν ασφυκτικά την Τουρκία (αν και για ακόμη μια φορά, όπως συμβαίνει συχνά τα τελευταία χρόνια, αναμένεται να αναδυθεί διαφοροποίηση στο εσωτερικό των Η.Π.Α ως προς την τοποθέτηση τους: Λευκός Οίκος, Στέιτ Ντιπάρτμεντ Υπουργείο Εξωτερικών, Μυστικές Υπηρεσίες, Πεντάγωνο.

Ήδη ο Tillerson φανέρωσε εκνευρισμό σχετικά με την απομόνωση του Κατάρ). 

Εάν βαθύνει το Τουρκο - Αραβικό ενδο - Σουνιτικό ρήγμα, οι ημέρες των καλών σχέσεων Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας θα αποτελέσουν οριστικά παρελθόν και πιθανότατα θα οδηγηθούμε σε περιφερειακή περιθωριοποίηση μιας εκ των Τουρκίας ή Σαουδικής Αραβίας.

• Η ήττα του Isis υπό την παρούσα μορφή και στο παρόν στάδιο, πριν από ότιδήποτε άλλο, αποτελεί ήττα της Σαουδικής Αραβίας, εξέλιξη που την έχει φέρει σε δύσκολη θέση -υπό πίεση- και την οδηγεί σε ριψοκίνδυνες επιλογές. 

Το Ισλαμικό Κράτος δεν είναι Μουσουλμανική Αδελφότητα, ούτε από άποψης λαϊκής νομιμοποίησης-βάσης ούτε από άποψης ιστορίαςπαρελθόντος. 

Η εμμονή και ο υπαρξιακός φόβος που έχουν η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα πλέον με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα έγκειται στη φύση, στη λαϊκή βάση και στις ρίζες της συγκεκριμένης οργάνωσης (κάτι σαν αυτό που στις Η.Π.Α ονομάζουν grass roots movement). 

Η οργάνωση αυτή είναι πρόθυμη να θέτει έμμεσα υποψηφιότητα για την εξουσία μέσω εκλογών και μαζικής κινητοποίησης. 

Έτσι αυτές οι απόλυτες μοναρχίες και ολιγαρχικές αυταρχίες (στις οποίες δεν υπάρχουν εκλογές παρά μονάχα τοπικού χαρακτήρα) φοβούνται τη λαϊκή απήχηση, βάση, νομιμοποίηση και δυναμική που μπορεί να έχει η Μουσουλμανική Αδελφότητα. 

Ουσιαστικά φοβούνται τη μη φιλελεύθερη πολιτικά και ριζοσπαστικά μουσουλμανική «δημοκρατική» μαζική κινητοποίηση και ενσωμάτωση. 

Σε αυτό το μοντέλο, δίχως «εθνικές» εκλογές και συνυπολογίζοντας τη μοναδικότητα, τη μαλακή ισχύ και την ελευθερία του Al Jazeera υποτίθεται πως το Κατάρ παρουσιάζει μια πιο ανοιχτή και πετυχημένη εικόνα. 

Εάν δε προσθέσουμε στα προηγούμενα και τη στήριξη που παρέχει το Κατάρ στη Μουσουλμανική Αδελφότητα, τότε το Κατάρ έχει σχεδόν επιλύσει το πρόβλημα εσωτερικής και εξωτερικής νομιμοποίησης του και δεν απειλείται από κανέναν και τίποτα, παρά μόνον από τις απόλυτες μοναρχίες του Κόλπου. 

Η Σαουδική Αραβία έδωσε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες το 2015. Στο Κατάρ έθεσαν υποψηφιότητα πέντε γυναίκες σε τοπικές εκλογές της ίδιας χρονιάς και εξελέγησαν οι δύο. 

Η Τουρκία και το Ιράν δεν μπορούν να συγκριθούν με αυτές τις χώρες (και αυτό είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα ή ατού της Τουρκίας - πέρα από το γεγονός πως αποτελεί την ισχυρότερη οικονομικά και στρατιωτικά χώρα στον σουνιτικό κόσμο- σε σχέση με τη Σαουδική Αραβία. 

Η Σαουδική Αραβία έχει πρόβλημα εσωτερικής νομιμοποίησης - ας αφήσουμε στην άκρη την εξωτερική).

• Οι εκλογές στο μουσουλμανικό κόσμο δεν οδηγούν στον Φουκουγιάμα (Fukuyama), αλλά στην Τουρκία του Erdoğan, στην Αίγυπτο του Morsi, στην Ινδονησία του Widodo. 

Αυτό δεν καταλαβαίνουν ή δεν μπορούν να δεχθούν οι άνθρωποι στην δυτική Ευρώπη ή στη «Δύση». 

Η Ινδονησία είναι η μεγαλύτερη μουσουλμανική δημοκρατία στον πλανήτη και η τρίτη μεγαλύτερη μετά από την Ινδία και τις Η.Π.Α (Η Ινδονησία βέβαια αποτελεί σύνθετη περίπτωση.

Ο πρώην Κυβερνήτης της Τζακάρτα ήταν, όχι δίχως προβλήματα, προτεστάντης κινεζικής καταγωγής). 

Η σύγκρουση κάλπης-εκλογών εξωευρωατλαντικά και αμερικανικών συμφερόντων

γεωπολιτικά (και άρα η ανάγκη τους για Al Sisi και bin Salman) αποτελεί τροχοπέδη για την εσωτερική εξέλιξη των χωρών και φανερώνει πως η σύνθεση «δημοκρατία» + «φιλελευθερισμός», εκλογές + δικαιώματα, λαϊκή βούληση/νομιμοποίηση + γεωπολιτική ευθυγράμμιση, δε λειτουργεί όπως την επιθυμούν ή τη φαντασιώνονται ορισμένοι (τα πράγματα αυτά απομακρύνονται μεταξύ τους ή έρχονται σε σύγκρουση).

 Η λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» αποτελεί επιπλέον επιβεβαίωση αυτής της πραγματικότητας.

• Μια ενδο-Σουνιτική πόλωση ανάμεσα σε ένα φιλικό (Τουρκία) και ένα εχθρικό (Σαουδική Αραβία) προς τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στρατόπεδο μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα στο εσωτερικό της Αιγύπτου.

Αποτελεί τραγωδία για την περιοχή και τον αραβικό  κόσμο που ο φυσικός ηγέτης του -και αυτός δεν είναι άλλος βέβαια από την Αίγυπτο- σέρνεται πίσω από τους Σαουδάραβες. 

Σκιά του εαυτού της η Αίγυπτος. 
Η Σαουδική Αραβία μελλοντικά μπορεί να μην υπάρχει.
Η Αίγυπτος υπήρχε, υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει.

Κερδισμένος από την πιθανή επερχόμενη κλιμάκωση ή ρήξη στις Τουρκο - Αραβικές ενδο - Σουνιτικές σχέσεις θα είναι το Ιράν (και οι Κούρδοι εκτός αν, πρώτον, Άγκυρα,

Τεχεράνη, Βαγδάτη και Δαμασκός ευθυγραμμιστούν ή δεύτερον, περιπέσουν σε εμφύλιες διαμάχες οι Κούρδοι μεταξύ τους. Θα επανέλθω επί του συγκεκριμένου).

• Ο Υπουργός Εξωτερικών του Ιράν επισκέφθηκε χώρες του Maghreb. 
Την Αλγερία, την Μαυριτανία και την Τυνησία. 
Το Μαγκρέμπ είναι η αραβοβερβέρικη περιοχή της βόρειας Αφρικής δυτικά της Αιγύπτου [Χάρτης.

Μικρό και μεγάλο Μαγκρέμπ με βαθυ και ανοιχτό  πράσινο αντίστοιχα]. 

Έχει ενδιαφέρον να σκεφτεί κανείς τις ενδο-μουσουλμανικές σχέσεις της ευρύτερης Μέσης Ανατολής με όρους Maghreb (Μαγκρέμπ) και Mashriq (Μασρέκ). Το Μασρέκ είναι η αραβολεβαντίνικη περιοχή ανατολικά της Αιγύπτου μεταξύ Μεσογείου και Ιράν [Χάρτης. Μασρέκ με κόκκινο] και μέχρι ενός σημειου

συμπίπτει με την έννοια της Εύφορης Ημισέλήνου (Fertile Crescent). 

Η κινητικότητα δεν είναι τυχαία καθώς ανάμεσα σε Μαγκρέμπ και Μασρέκ βρίσκεται η Αίγυπτος και η Αραβική Χερσόνησος, που αποτελούν τον πυρήνα της αμερικανικής προσπάθειας δημιουργίας μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής. 

Οι χώρες του Maghreb (Μαγκρέμπ) δεν ήταν θετικές στην προσπάθεια απομόνωσης του Κατάρ (ούτε το Σουδάν και χώρες του Mashriq), ενώ το Ιράν έχει εμβαθύνει τις σχέσεις του με την Αλγερία τα τελευταία χρόνια (από την περίοδο της «Αραβικής Άνοιξης» και μετά). 

Το Maghreb (Μαγκρέμπ) και το Mashriq (Μασρέκ) μπορούν να θεωρηθούν ως ο αραβομουσουλμανικός κόσμος της Δύσης και της Ανατολής.

Σημείωση

Το πρώτο γκρούπ τουρκικών στρατευμάτων έφτασε στο Κατάρ και διεξάγει κοινές ασκήσεις με τους Καταριανούς.

Το Κατάρ, πέρα από την υπογραφή συμφωνίας αγοράς στρατιωτικού υλικού από τις Η.Π.Α, διεξήγαγε και κοινές ασκήσεις με το αμερικανικό ναυτικό. 

Από την άλλη μεριά, το Ιράν διεξήγαγε ναυτική στρατιωτική άσκηση με κινεζικά πλοία στα στενά του Hormuz.

Μικροί στόλοι και η είδηση δε χρειάζεται να υπερτονίζεται. 

Εκείνο που θα πρέπει να επισημανθεί είναι πως όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στη Συρία και το Ιράκ, και γενικότερα στην ευρύτερη περιοχή, συμβαίνουν δίχως να έχει πατήσει ούτε μια κινεζική στρατιωτική μπότα στο έδαφος της Μέσης Ανατολής ή να έχει πυροδοτηθεί μια έστω κινεζική σφαίρα. 

Παρ'όλα αυτά, το Ιράν επεκτείνει την επιρροή του. 

Οι Κινέζοι θα προσπαθήσουν μέχρι τέλους να μην εμπλακούν άμεσα και φανερά σε αντιπαράθεση Σαουδικής Αραβίας και Ιράν.

                                                                          .~`~.

Πρόσφατα άμεσα ή έμμεσα σχετιζόμενα και συμπληρωματικά κείμενα

 i) Κατά την επαναφορά του Ανατολικού Ζητήματος (ή του Δυτικού Ζητήματος ή Ερωτήματος κατά Toynbee) - 18 Ιουνίου 2017.

 ii) Πέρα από ένδειξη αδυναμίας, όπως εξ αρχής επισημάνθηκε, η κρίση του Κατάρ - Γεωπολιτικών τεκτονικών πλακών συνέχεια. 
iii) Πετυχημένο πραξικόπημα στην Αίγυπτο και καθαίρεση του πρώτου δημοκρατικά - Σχολιασμός για γεωπολιτικές τεκτονικές πλάκες και περιφερειακή αρχιτεκτονική.
 iv) Όλες αυτές οι αηδίες, εσύ μην κάνεις εκείνο, εσύ μην κάνεις το άλλο, Κατάρ μην κάνεις το τρίτο κ.ο.κ - Σχολιασμοί (10 Ιουνίου 2017). 
v) Κάπως έτσι λοιπόν, ο proxy war, ο πόλεμος δια αντιπροσώπων - 7 Ιουνίου 2017. 
vi) Όλα έχουν να κάνουν με το Ιράν - Σχολιασμοί (6 Ιουνίου 2017).

06/23/17--09:29: 
Ολοκλήρωση τριών ιστορικών κύκλων ή εποχών.

Ζούμε την ολοκλήρωση τριών ιστορικών κύκλων ή εποχών. 

Την ολοκλήρωση της αμερικανικής ηγεμονικής περιόδου, το τέλος ή τη διάσπαση της «Δύσης» (δηλαδή τη διεύρυνση του χάσματος στο εσωτερικό, την αποσύνθεση ή πολυδιάσπαση, του ευρωατλαντικού κόσμου-χώρου) και την ολοκλήρωση της ευρωκεντρικής - κατόπιν δυτικοκεντρικής - εποχής. 

Ορισμένα σημεία καμπής:

• 1870-1875: Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ξεπερνούν πληθυσμιακά τη Γερμανία και γίνονται η τέταρτη πολυπληθέστερη χώρα πίσω από τη Ρωσσία, την Ινδία και την Κίνα. 

Tο 1800 ο πληθυσμός των τότε Η.Π.Α ήταν πέντε (5) εκατομμύρια και της τότε Γερμανίας εικοσιένα (21) εκατομμύρια. 

Περί το 1880 ο πληθυσμός των Η.Π.Α ήταν 50 εκατομμύρια και της Γερμανίας 45 εκατομμύρια. 

Την ίδια περίοδο ο πληθυσμός της Βραζιλίας ήταν περίπου 10 εκατομμύρια.

• 1870-1890: Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μεγαλύτερη οικονομία στον πλανήτη. 

Η Κίνα και η Ινδία χάνουν για πρώτη φορά την οικονομική πρωτοκαθεδρία, ενώ η Βρετανία χάνει τα πρωτεία της βιομηχανικής παραγωγής.

• 1890-1900: Οι Η.Π.Α τρίτη πολυπληθέστερη χώρα στον πλανήτη (όπως παραμένουν μέχρι σήμερα).

Ξεπερνούν πληθυσμιακά τη Ρωσσία αν την εξετάσουμε ξεχωριστά και όχι ως αυτοκρατορία. 

Ως αυτοκρατορία η Ρωσσία παράμενει στην τρίτη θέση μέχρι το 1991 (δες σημειώσεις).

• 1900-1910: Έξι (6) χώρες από την ευρωπαϊκή ήπειρο στις δέκα πολυπληθέστερες του πλανήτη. Ρωσσία, Γερμανία, ΑυστροΟυγγαρία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Ιταλία (εάν δεν συμπεριλάβουμε την Ολλανδία.

 Μόνα τους τα μητροπολιτικά εδάφη της Βρετάνιας και της Γαλλίας, δίχως τις αποικιακές κτήσεις, είναι μέσα στην πρώτη δεκάδα. Της Ολλανδίας όχι). 

Η ευρωπαϊκή ήπειρος -συμπεριλαμβανομένης της ευρωπαϊκής Ρωσσίας - αποτελεί σχεδόν το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού. 

Ένας στους τέσσερις ανθρώπους στον πλανήτη γεννιέται, ζεί και περπατά στην Ευρώπη.

• 1917-1918: Οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέρχονται στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό της Βρετανίας και της Γαλλίας - ενώ η Ρωσσία αποχωρεί από αυτόν μετά από τις ρωσσικές επαναστάσεις. 

Η πλάστιγγα γέρνει εις βάρος της Γερμανίας. Διαμορφώνονται οι συνθήκες για τη γέννηση -ή γίνεται η σύλληψη και κυοφορία- της «Δύσεως». 

Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος είχε ονομαστεί ''ο πόλεμος που θα τελειώνε όλους τους πολέμους''. Οδήγησε σε μεγά-πόλεμο.

• 1930-1935: Η Ιαπωνία ξεπερνά πληθυσμιακά τη Γερμανία και γίνεται η πέμπτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό χώρα στον πλανήτη (ενώ η Ιταλία ξεπερνά τη Γαλλία και γίνεται η τέταρτη πολυπληθέστερη στην Ευρώπη).

• 1941: Υπογράφεται η Χάρτα του Ατλαντικού. Πιστοποιητικό γέννησης της «Δύσεως» (West). 

Επί αυτής της συμφωνίας θα οικοδομηθεί μεγάλο μέρος του μεταπολεμικού κόσμου. 

Θεσμοί, δομές, προσανατολισμοί, πρότυπα και αρχές που θα κυριαρχήσουν και θα διαμορφώσουν το παγκόσμιο πολιτικό τοπίο μετά τον πόλεμο έχουν τις ρίζες τους σε αυτήν.

• 1945: Το κέντρο βάρους του διεθνούς συστήματος αποχωρεί οριστικά από την «Ευρώπη» (της Abendland) και μεταφέρεται σε εξω-ευρωπαϊκούς χώρους. 

Στην διατλαντική Δύση (West) και στην ευρασιατική Ανατολή που θα αποτελέσουν τα δύο συστατικά μέρη του διπολικού συστήματος.

• 1949: Δύο ημέρες μετά από την παράδοση της Ιαπωνίας, η Ινδονησία κυρήσσει την ανεξαρτησία της. 

Η Ολλανδία με στρατιωτικά και διπλωματικά μέσα επιδιώκει την επανεγκαθίδρυση της κυριαρχίας της. 

Μετά από διεθνείς πιέσεις -συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών- η Ολλανδία αναγκάζεται να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της συγκεκριμένης χώρας (η οποία θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο τις δεκαετίες που έρχονται).

• 1950: Τέσσερις (4) χώρες από την ευρωπαϊκή ήπειρο στις δέκα πολυπληθέτερες του πλανήτη. Ρωσσία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ιταλία. 

Την ίδια χρονιά υπάρχουν 60 αναγνωρισμένα από τον Ο.Η.Ε κράτη.

• 1957-1958: Ίδρυση της Ε.Ο.Κ από τις χώρες της Ευρώπης του Ρήνου ή της Καρολίγγειας Ευρώπης (αυτή δεν είναι Ευρώπη της Δύσης/West, κάτι που ίσως κάποια στιγμή γίνει αντιληπτό).

• 1961: Η Ινδία καταλαμβάνει μέσω εισβολής την περιοχή της Γκόα-Goa (γνωστή από την μουσική Trance και τα Rave Party) την οποία κατείχε η Πορτογαλία μαζί με άλλα μικροεδάφη και αποικιακές κτήσεις (Daman and Diu). 451 έτη πορτογαλικής - έμμεσης ή άμεσηςκυριαρχίας ολοκληρώνονται και μαζί τους ένας ιστορικός κύκλος (1505-1961).

• 1965-1970: Η Βραζιλία ξεπερνά πληθυσμιακά τη Γερμανία και γίνεται η έβδομη μεγαλύτερη σε πληθυσμό χώρα του πλανήτη. 

Η Ιαπωνία ξεπερνά οικονομικά τη Γερμανία και γίνεται η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον πλανήτη το 1968 (Οι Γάλλοι, εν τω μεταξύ, παίζουν με τα λουλούδια φωνάζοντας "Adieu, de Gaulle!". 

Ο de Gaulle αποχωρεί στην ενδοχώρα - θεωρείται ως too selfcentered, too authoritarian, too conservative, and too anti-American: Erdoğan À la française. Την επόμενη χρονιά παραιτείται).

• 1971-1973: Κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομικής ηγεμονίας των Η.Π.Α («Δόγμα Νίξον»). 

Ο αριθμός των αναγνωρισμένων από τον Ο.Η.Ε κρατών ανέρχεται στα

127. Είσοδος του Ηνωμένου Βασίλείου και της Ιρλανδίας στην Ε.Ο.Κ (1973), ή ορθότερα στις «Ευρωπαϊκές Κοινότητες». 

Μέσω αυτής της εξέλιξης κινούμαστε προς την κατεύθυνση της Ευρώπης της Δύσης (West).

• 1980-1985: Μια (1) χώρα από την ευρωπαϊκή ήπειρο στις δέκα πολυπληθέτερες του πλανήτη: η Ρωσσία.

Είσοδος της Ελλάδας και της Ισπανίας στην Ε.Ο.Κ.

Κινούμαστε προς την κατεύθυνση της Ευρώπης της Occident (αν δεν καταλαβαινεις διάβασε εδώή συνέχισε παρακάτω).

• 1985-1990: Υπερχρέωση των Η.Π.Α και σταδιακή εξάρτηση της χρηματοδότησης της χώρας από ξένους πιστωτές που έχει τις ρίζες της στην υπερανάπτυξη της στρατιωτικής ισχύος τους. 

Οι Η.Π.Α σταδιακά θα εισέλθουν σε μια περίοδο κατά την οποία θα αρχίσουν να πετάνε βάρη από πάνω τους και να μεταφέρουν ή να μετακυλίουν βάρη σε άλλους.

• 1989-1990: Επανένωση της Γερμανίας μετά από 41 έτη. 

Οι διαδηλωτές στη Λειψία φώναζαν «Wir sind ein Volk!» (Είμαστε ένας λαός).

Παρά τις επιφυλάξεις, ουδείς θεώρησε πως η Γερμανία του Κολ αποτελούσε για την Ευρώπη την απειλή που είχε αποτελέσει η Γερμανία του Χίτλερ. 

Ωστόσο η ενοποίηση της θα οδηγήσει στη σταδιακή μεταβολή της δομής ισχύος στην Ευρώπη σε ηπειρωτική και γερμανοκεντρική, μέσω της μελλοντικής υπεροχής της επανενωμένης Γερμανίας. 

Ο πληθυσμός της στα 78 εκατομμύρια. 

Η ενοποίηση αυτή θα μας οδηγήσει πλησιέστερα προς την Ευρώπη της Abendland.

Η Βραζιλία διεξάγει προεδρικές εκλογές για πρώτη φορά μετά από 29 έτη με τον Fernando Collor de Mello να είναι ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος Πρόεδρος της Βραζιλίας από το 1961. Ο πληθυσμός της είναι 150 εκατομμύρια.

• 1991: Διάλυση της Ε.Σ.Σ.Δ. Δύο χρόνια μετά ίδρυση της Ε.Ε. 

Τα διεθνώς αναγνωρισμένα κράτη είναι 160. 
Η κατάλυση της Ε.Σ.Σ.Δ μπορεί να ιδωθεί (όσο και αν κάτι τέτοιο δεν αρέσει σε ορισμένους) στα πλαίσια συνέχισης της αποαποικιοποίησης. 

Και αυτή η ματιά, το αντιλαμβανόμαστε πλέον, οδηγεί σε πιο γόνιμες προσεγγίσεις από τις θριαμβολογίες της εποχής οι οποίες διαψεύσθηκαν: 

«Η δημοκρατία νίκησε», έγραφε ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι ενώ ο Φράνσις Φουκουγιάμα είδε να εγκαινιάζεται το τέλος της ιστορίας. Μάλλον θα ήταν ορθότερο να ρωτήσουμε, το τέλος της ιστορίας τίνος;

• 1995-2000: Η Αφρική ξεπερνά πληθυσμιακά την Ευρώπη.

 Για πρώτη φορά στην καταγεγραμμένη ανθρώπινη ιστορία, η δεύτερη πληθυσμιακά ήπειρος στον πλανήτη, η ευρωπαϊκή, περνά στη τρίτη θέση πίσω από την Ασία και την Αφρική. 

Μέχρι το 2030-2040 αναμένεται να βρεθεί στη τέταρτη. 

Θα την ξεπεράσει η Λατινική Αμερική (Από το 1980 μεχρι σήμερα, περίπου  40 χρόνια, η Ευρώπη ως ήπειρος, και οι 35-40 χώρες, δεν εχει αυξήθει πληθυσμιακά πάνω από 50 εκατομμύρια. 

Οι Η.Π.Α μόνες τους κατά το ίδιο χρονικό διάστημα αυξήθηκαν πάνω από 100 εκατομμύρια ενώ ο υπόλοιπος πλανήτης περίπου τρία δισεκατομμύρια (δηλαδή 3000 εκατομμύρια).

• 1997: Ιδρύεται η Ομάδα των Είκοσι γνωστή ως G-20.

Ξεκινά η αποδυναμώση της σημασίας των G8, οι οποίοι έγιναν G7. 

Εξέλιξη που εσφαλμένα και λόγω παλαιών συνηθειών ερμηνεύτηκε ως «απομόνωση» της Ρωσσίας ενώ την ίδια στιγμή αποδυναμωνόταν, γινόταν αδιάφορη και έχανε τη σημασία της η ομάδα G7: ''The Irrelevant Seven'' (μια αντίστοιχη εξελιξη θα πρέπει να προσέξει η Ελλάδα σε σχεση με το ΝΑΤΟ. Δηλαδή την περίπτωση η αποχώρηση ή αποβολή μιας χώρας από αυτό -όπως συνέβη με τη Ρωσσία στην περίπτωση των G8 - παράλληλα με άλλες εξελίξεις, όπως η δημιουργία «ευρωστρατού», να συμβεί τη στιγμή που περιπέφτει σε ανυποληψία ή γίνεται αδιάφορος ο οργανισμός και ενώ ορισμένοι θα ποντάρουν όλα τα λεφτά τους σε αυτόν για την αναβάθμιση τους). 

Η Τουρκία είναι μέλος της Ομάδας G-20 (είναι η 18η μεγαλύτερη οικονομία στο πλανήτη).

• 1997-1999: Ανάκτηση και επιστροφή κυριαρχίας του Hong Kong από τη Βρετανία στην Κίνα. 

Ολοκληρώνεται ένας ιστορικός κύκλος που ξεκινά με τους Πόλέμους του Οπίου (1839-1997). 

Με την επιστροφή και ανάκτηση της κυρίαρχιας του Macau από την Πορτογαλία στην Κίνα δύο χρόνια αργότερα, το 1999, πάμε ακόμη βαθύτερα στον ιστορικό χρόνο. 

Το Macau ήταν η παλιότερη ευρωπαϊκή αποικία στην Κίνα. 

Ένας ακόμη ιστορικός κύκλος ολοκληρώνεται (1557-1887-1999). 

Ριζική αποευρωαποικιοποίηση προκειμένου η Κίνα να συνάψει επί ίσοις όροις σχέσεις με την «Ευρώπη», τη «Δύση» και τον Κόσμο. 

Ο οδυνηρός αιώνας των ετεροβαρών συνθηκών που υποβίβασε την Κίνα σε ένα έθνος «όμοιο με όλα τα υπόλοιπα» και την έθεσε κάτω από την κυριαρχία των «βαρβάρων» οδηγώντας στην ταπείνωση της, φτάνει στο τέλος του.

• 2002: Η Ελβετία, μια ουδέτερη χώρα, γίνεται μέλος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ναι, δεν ήταν).

Ιδρύεται το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης. 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και η Ινδία από τα λεγόμενα «δημοκρατικά», η Κίνα και η Ρωσία από τα λεγόμενα «αυταρχικά», δεν έχουν επικυρώσει - ακόμα και εάν έχουν υπογράψει- το Καταστατικό της Ρώμης για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (εδώ τίθεται επί τάπητος το ζήτημα του κινήματος της παγκόσμιας διακυβέρνησης, στο οποίο όμως δεν μπορούμε να επεκταθούμε σε αυτό το σημείωμα).

• 2003-2006: Ο πόλεμος στο Ιράκ απομακρύνει τις Η.Π.Α και τις χώρες της Ε.Ε. Μαζικές αντιαμερικανικές/ πολεμικές διαδηλώσεις στις 15 Φεβρουαρίου του  ίδιου χρόνου σε όλα τα μεγάλα ευρωπαϊκά αστικά κέντρα - Λονδίνο, Μαδρίτη, Βερολίνο, Παρίσι και άλλου-, ενάντια στον πόλεμο του Ιράκ (τρία χρόνια μετά ο Jürgen Habermas θα κυκλοφορήσει το -μετριότατο- βιβλίο του     αποτελούμενο από μια συλλογή κειμένων, με τίτλο The Divided West). Εισερχόμαστε με εμφατικό, σχεδόν επίσημο και δημόσιο τρόπο στην περίοδο διάσπασης της «Δύσης» (δεν μας επιτρέπει ο χώρος εδώ να παρεκκλίνουμε και να αναλύσουμε τι είναι κατά Habermas η «Δύση». 

Κατ'ουσίαν, γι'αυτόν, είναι το καντιανό πρόγραμμα - kantian project).

 Ξεκινούν οι λεγόμενες πολύχρωμες επαναστάσεις στον μετασοβιετικό χώρο που μέσω του Λιβάνου (επανάσταση και πόλεμος) θα καταλήξουν σε αυτές του αραβικού κόσμου, ενώ σταδιακά εκτοξεύεται ο αριθμός των θυμάτων από τρομοκρατικές επιθέσεις. 

Η άνοδος της τρομοκρατίας, η αποδυνάμωση της κρατικής κυριαρχίας και η αναρχοποίηση του διεθνούς συστήματος ή περιφερειακών υποσυστημάτων -φαινόμενα που όλα καταλήγουν ή εκβάλλουν σε καταστροφή ή/και ρευστοποίηση κρατών- δεν είναι άσχετα μεταξύ τους φαινόμενα.

• 2009-2015: Τίθεται σε ισχύ η Συνθήκη της Λισσαβώνας η οποία τροποποίησε ολόκληρη τη δομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συγχωνεύοντας τα τρία θεμέλια-πυλώνες της (Συνθήκες Μάαστριχτ, Άμστερνταμ και Νίκαιας) σε μια ενιαία νομική οντότητα.

 Ευρωπαϊκές κρίσεις. 
Κρίση της ζώνης ευρω (οικονομική-χρέους), της ζώνης Σένγκεν (μεταναστευτική-προσφυγική) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Υπερθνικές vs έθνικές πολιτικές. 

Τάσεις επαναφοράς κυριαρχίας και εθνοκρατικοποίηση πολιτικών. 
Άνοδος «ευρωσκεπτικισμού». Κλείσιμο συνόρων κ.λπ). Οι σχέσεις Η.Π.Α και Ε.Ε ή «Ευρώπης» φτάνουν στο ναδίρ τους, στο χειρότερο σημείο τους εδώ και 70-80 χρόνια (από τη δεκαετία του 1930).  

Διεύρυνση του χάσματος μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού.

• 2010-2011: Η Κίνα ξεπερνά οικονομικά την Ιαπωνία.

Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία οι δύο από τις τρείς μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη βρίσκονται στην περιοχή της ανατολικής Ασίας (το παγκόσμιο οικονομικό κέντρο βάρους κατά τις δεκαετίες 1970-1980 βρισκόταν στον Ατλαντικό, μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης). 

193 αναγνωρισμένα κράτη απο τον Ο.Η.Ε. 
Το Νότιο Σουδάν κυρήσσει ανεξαρτησία. Εμφύλιος πόλεμος.

Ο Gaddafi δολοφονείται. H Libyan Arab Jamahiriya φτάνει -de facto- στο τέλος της (1977–2011).

• 2012-2016: Ολοκλήρωση της αμερικανικής ηγεμονικής περιόδου. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής υπήρξαν στρατηγική, ηγέτιδα δύναμη σε τρεις καθοριστικές στιγμές του εικοστού αιώνα στην ευρωπαϊκή ήπειρο: μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Σήμερα, έναν αιώνα μετά από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ουάσιγκτον δεν διαδραματίζει πλέον αυτόν το ρόλο (1917-1945-1957-1993-2012). Οι Η.Π.Α παραμένουν η ισχυρότερη μονάδα στο διεθνές σύστημα.

• 2013: Η Κίνα το μεγαλύτερο εμπορικό έθνος στον πλανήτη.

 Στις 30 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, λόγω και της έντονης κομματικής πόλωσης και αντιπαράθεσης που οδήγησε σε νομοθετική εμπλοκή με αφορμή την ανάγκη αύξησης του ορίου του δημοσίου χρέους πάνω από τα

16,7 τρισεκατομμύρια δολάρια, η Αμερικανική Κυβέρνηση αναγκάζεται να οδηγηθεί σε αναστολή της λειτουργίας της για περίπου ένα μήνα. 

Μεγάλο πλήγμα στο διεθνές κύρος και το παγκόσμιο γόητρο των Η.Π.Α.

• 2014: H Κίνα μεγαλύτερη οικονομία στον πλανήτη (με όρους PPP) και δεύτερη μεγαλύτερη (nominal) από το 2011. 

Για πρώτη φορά μετά από σχεδόν 150 χρόνια, οι Η.Π.Α πέφτουν στην δεύτερη θέση (με όρους PPP).

• 2016: Συμμετοχή απάντων των συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών -πλην Ιαπωνίας- στην Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB).

Αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Η απόφαση για αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Έ σηματοδοτεί την ολοκλήρωση μιας ιστορικής περιόδου (1973-2016), φανερώνει τις αλλαγές που έχουν λάβει χώρα κατά τον μετασχηματισμό της Ε.Ο.Κ σε Ε.Ε (1957-1993) και εμβαθύνει τη διάσπαση ή αποσύνθεση της «Δύσης» (2003-2016). Η Ε.Ε μεταβάλλεται όλο και περισσότερο σε ηπειρωτική δομή.

Η πορεία αυτή ξεκινά, όπως προαναφέραμε, με την ενοποίηση της Γερμανίας και τη σταδιακή μεταβολή της δομής ισχύος της Ευρώπης σε ηπειρωτική και γερμανοκεντρική, μέσω της υπεροχής της επανενωμένης Γερμανίας. 

Με αυτή την εξέλιξη -την αποχώρησης της Βρετανιάς - απομακρυνόμαστε από την την Ευρώπη της West και ερχόμαστε πιο κοντά στην Ευρώπη της Abendland. 

Η Ευρώπη του Ρήνου (και όχι της Δύσης) ή η Καρολίγγεια Ευρώπη επανεμφανίζεται δυναμικά μετά από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος με τη συνάντηση των έξι ιδρυτικών μελών, όχι της Ε.Ε -όπως συνήθως λέμε - αλλά της Ε.Ο.Κ (η συνάντηση δίχως τα υπόλοιπα μέλη της Ε.Ε είναι ενδεικτική και φανερώνει πως δεν μιλάμε ούτε για τη διατλαντική Ευρώπη της West, ούτε για την ευρω-μεσογειακή Ευρώπη της Occident).

• 2020-2025: Θα έρθει για πρώτη φορά στην εξουσία μια γενιά ηγετών που η πολιτική τους εμπειρία δεν θα έχει διαμορφωθεί από τον Ψυχρό Πόλεμο και δεν θα διαθέτει τον ίδιο συναισθηματικό δεσμό και την ίδια προσκόλληση στην ευρω-ατλαντική δομή και στη διατλαντική συνεργασία και σχέση. 

Μια εποχή ή ένας ιστορικός κύκλος που ξεκίνησε το 1917 και παγιώθηκε το 1945 -  η εποχή της «Δύσης» - θα έχει ολοκληρωθεί.

Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[-] Bonus. 2017: Η Ινδία ξεπέρασε οικονομικά το Ηνωμένο Βασίλειο (nominal, γιατί με όρους PPP βρίσκεται ήδη από το 2011 στη τρίτη θέση) και η Πολιτεία της Καλιφόρνια τη Γαλλία. 

Η Βρετανία και η Γαλλία αποτελούν δύο χώρες που κάνουν την πιο απέλπιδα προσπάθεια να γατζωθούν από τις ψευδαισθήσεις τους ότι είναι μεγάλες δυνάμεις. 

Η Κίνα εάν πιεστεί, μπορεί να πιέσει και η ίδια μέσω της Καλιφόρνια και να γονατίσει τις Η.Π.Α (Θα πρέπει να τα σκεφτόμαστε αυτά σιγά, σιγά).

 Ο Xi Jingping πρόσφατα

συναντήθηκε με τον Κυβερνητη της Καλιφόρνια.

[-] Επί αιώνες και για όσο χρονικό διάστημα η Ρωσσία

είχε αυτοκρατορική δομή -είτε τσαρική, είτε σοβιετική- οι

Ηνωμένες Πολιτείες δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν

πληθυσμιακά τη Ρωσσία. 
Αυτό συνέβη με την κατάλυση της Ε.Σ.Σ.Δ. Το 1989 ο πληθυσμός της Ε.Σ.Σ.Δ ήταν 286 εκατομμύρια και των Η.Π.Α 248 εκατομμύρια. 
Το 1991 είναι η πρώτη φορά που οι Ηνωμένες Πολιτείες αποκτούν ένα τέτοιο πλεονέκτημα και προβάδισμα έναντι της Ρωσσίας.

[-] To 1950 υπήρχαν (8) χώρες από την ευρωπαϊκή ήπειρο στις είκοσι πολυπληθέστερες του πλανήτη.

Σήμερα είναι μόνον δύο (2), ενώ χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιταλία που ήταν στις πρώτες δέκα τότε, τώρα βρίσκονται εκτός εικοσάδας. 

Μέσα στις επόμενες δύο δεκαετίες θα υπάρχει μονάχα μια ευρωπαϊκή χώρα στις πρώτες είκοσι (η Ρωσσία) και καμία στην πρώτη δεκάδα.

[-] Το 1904 ο Joseph Chamberlain δήλωνε «Η εποχή των μικρών εθνών έχει περάσει προ πολλού, έφτασε η εποχή των Αυτοκρατοριών». 

Από τότε διαλύθηκαν η Ρωσική, η Γερμανική, η ΑυστροΟυγγρική, η Οθωμανική και η Ιαπωνική Αυτοκρατορία, ενώ μεταπολεμικά διαλύθηκαν η Βρετανική, η Γαλλική, η Ολλανδική, η Πορτογαλική, η Βελγική και η Σοβιετική. 

Η Ισπανία, αν και η αποσυνθεση της αυτοκρατορίας της περιλαμβάνεται στο κύμα αποαποικιοποίησης του 19ου αιώνα, παραχώρησε ανεξαρτησία στην τελευταία της αποικία μόλις το 1975 (αφού νωρίτερα, το 1969, κάτω από διεθνείς πιέσεις, είχε επιστρέψει την πόλη Sidi Ifni στον Μαρόκο).

Μελλοντικά ίσως να απολέσει και τα τελευταία εδάφη της επί της Αφρικής, όπως είναι η Ceuta και η Melilla (για τα οποία έχει διαμάχη με το Μαρόκο). 

Μιά τέτοια εξέλιξη, που μπορεί αυτή την στιγμή να φαντάζει υπερβολική -όχι όμως από τη σκοπιά που εξετάζουμε εδώ τα πράγματα-, θα σηματοδοτήσει την ολοκλήρωση μιας ιστορικής εποχής που ξεκίνησε το 1415 με ενδιάμεσο σταθμό το 1668. 

Η κρίση στις αρχές του 20ου αιώνα (1905) που οδήγησε στην Αγγλο-Γαλλική Συνεννόηση εναντίον της Γερμανίας ξεκίνησε από το Μαρόκο (Tangier Crisis).

[-] Κατά την πορεία αποαποικιοποίησης, που αποτελεί τη δεύτερη φάση του παγκόσμιου πολιτικού συστήματος και  η οποία εν μέρει συνέπεσε με την πρώτη (αποικιακή επέκταση), οι περιοχές που είχαν ενσωματωθεί ή κυριευθεί ξέφυγαν από τον ευρωπαϊκό έλεγχο και πήραν τις θέσεις τους ως κράτη μέλη της διεθνούς κοινωνίας. 

Η πορεία αυτή ξεκίνησε με την Αμερικανική Επανάσταση και συνεχίστηκε με την αφρικανική και ασιατική αντιαποικιοκρατική επανάσταση. 

Τα πράγματα αυτά δεν τα έχουν πολυ-καταλάβει στην «Ευρώπη» λόγω ιδεολογικοποίησης (Τριτος Κόσμος) και ευρωκεντρικής ματιάς. 

Ορισμένα από τα κράτη που προέκυψαν από την διάλυση των αυτοκρατοριών είναι, ή θα αποδειχθούν στο μέλλον, σημαντικότερα από τα παλαιά αυτοκρατορικά κέντρα: 
Πορτογαλία - Βραζιλία, Ολλανδία-Ινδονησία, Ισπανία-Μεξικό κ.λπ. 

Η Ινδονησία είναι η τέταρτη πολυπληθέστερη χώρα, η τρίτη μεγαλύτερη δημοκρατία στον πλανήτη (πίσω από Η.Π.Α και Ινδία) και η μεγαλύτερη μουσουλμανική τέτοια, και το πολυπλυθέστερο νησιωτικό έθνος. 

Η Βραζιλία είναι η μεγαλύτερη χώρα σε έκταση στην Αμερική και η πέμπτη μεγαλύτερη χώρα παγκοσμίως τόσο εδαφικά όσο και πληθυσμιακά. 

Η όγδοη (nominal) ή η έβδομη (PPP) μεγαλύτερη οικονομία και διεκδικεί μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε (όπως και η Γερμανία.

Σε αυτό το θέμα, το οποίο είναι πολύ σημαντικό, θα επανέλθω). 

Η Πορτογαλία είναι απλά μια περιφερειακή χώρα της Ε.Ε.

Ο πληθυσμός της Πορτογαλίας το 1900 ήταν πάνω από 5 εκατομμύρια και της Βραζιλίας κάτω

από 18. Σήμερα, ο πληθυσμός της Βραζιλίας είναι 210 εκατομμύρια και της Πορτογαλίας 10 εκατομμύρια. 

Η Βραζιλία είναι η 5η πολυπληθέστερη χώρα στον πλανήτη ενώ η Πορτογαλία βρίσκεται στην 88η θέση.

[-] Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία δεν αποτελεί προϊόν της «παγκοσμιοποίησης» (η «παγκοσμιοποίηση» και η διαχείριση της αποτελεί μέσο νομιμοποίησης της), μέσω των αναφορών της σε «Ενωμένη Ευρώπη» αξιώνει να μιλά στο όνομα ολόκληρης της Ευρώπης. 

Το 1900 η Ευρώπη -συμπεριλαμβανομένης της ευρωπαϊκής Ρωσσίας- αποτελούσε σχεδόν το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού. 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα αποτελεί το 5,8% του παγκόσμιου πληθυσμού (δίχως το Ηνωμένο Βασίλειο).

 Ένας στους τέσσερις (1/4) ανθρώπους ζούσε στην Ευρώπη τότε. 

Ένας στους δεκαέξι (1/16) ζει στην Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα. Αποδυνάμωση των Ηνωμένων Πολιτειών δεν σημαίνει ενδυνάμωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (αυτά που διεκδικούσε κατά τη διάρκεια των παγκοσμίων πολέμων η Ευρώπη της Abendland σε παγκόσμια κλίμακα, τώρα τα διεκδικεί σε ευρωατλαντική κλίμακα). 

Την ίδια στιγμή που η Ε.Ε βρίσκεται σε πορεία πολυδιάσπασης και η ευρωπαϊκή ήπειρος, η γηραιότερη δημογραφικά ήπειρος στον πλανήτη, μεταβάλλεται στη γεροντοκρατία της ανθρωπότητας έχοντας απολέσει τη δυνατότητα αναπαραγωγής, ο Homo EUropeanus ή/και ο Homo NeoEuropeancis Western-Universalis, έχει ως οραματικό του ορίζοντα την μετατρόπη του σε TransHuman/Former, RoboCop και σε Homo Dolly. Μέχρι να τα καταφέρει  πάντως, η απώλεια όλων των αποικιακών κτήσεων και η επακόλουθη άνοδος των πρώην αποικιών και των παλαιών και νέων εξω-ευρωπαϊκών κέντρων, παράλληλα με την έλευση πληθυσμών της περιφέρειας προς τις μητροπολιτικές περιοχές, σηματοδοτεί την ολοκλήρωση της περιόδου αποαποικιοποίησης και την αντιστροφή αυτής της σχέσης.

06/28/17--08:55: 28 Ιουνίου 2017.

I

Η Αγία Σοφίά -δηλαδή ο ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας - δεν είναι «πανανθρώπινο μνημείο, ανεξαρτήτως θρησκείας και πίστης», αλλά Ρωμαϊκή Ορθόδοξη Εκκλησία ή ορθότερα Ρωμαϊκός Ορθόδοξος Καθεδρικός Ναός. 

Τα εντος εισαγωγικών τα λένε ελληνόφωνοι κεμαλιστές.

Σημείωση

Και συμβολικά πλέον (γιατί κάποτε ήταν στην πράξη) αποτελεί Έδρα του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. 

Τέλος, όπως αποδεικνύεται κατ'επανάληψη, δυστυχώς για εμάς, ο Recep Tayyip Erdoğan έχει μεγαλύτερη σχέση -μάλλον ενστικτωδώς και δίχως να το επιδιώκει ή να το επιθυμεί- με τον Ιουστινιανό, απ'ό,τι έχει ο Jean-Claude Juncker (στον οποίον η Ελλάδα προσβλέπει). 

Η πολιτιστική Πρωτεύουσα του ενός είναι το Aachen ενώ του άλλου η Κωνσταντινούπολη. 

Και δεν αποτελούν επιχείρημα οι συνεχείς επαναλήψεις περί του λεγόμενου εξευρωπαϊσμού της Τουρκίας, καθώς η τελευταία δεν ενδιαφέρεται ούτε για την πλήρη ενσωμάτωση και αφομοίωση της Κωνσταντινούπολης στο Άαχεν, ούτε για την ιστορική της εξαφάνιση και τη μετατροπή της σε συνιστώσα μιας Ευρώπης του Ρήνου ή μιας Δύσεως του Ατλαντικού (μέσω εξευρωπαϊσμού ή εκδυτικισμού και ολοκληρωτικής αφομοίωσης της σε αυτές). 

Ενδιαφέρεται για διαφορετικής υφής, απτά πράγματα.

II

Επειδή επανέρχεται κατά καιρούς, δίχως καμία περαιτέρω εξηγηση, ανάλυση ή/και ερμηνεία, αυτο το διαγραμμάτακι - timeline, το οποίο αποτέλει ένα από τα μεγαλύτερα προπαγανδιστικά και λαϊκίστικα ιδεολογικά κόλπα (και έμμεσο τρόπο νομιμοποίησης) που έχουν κυκλοφορήσει ορισμένοι «ευρωπαϊστές», οι οποίοι ισχυρίζονται ή υπαινίσσονται πως ''η ειρήνη στην ευρωπαϊκή ήπειρο οφείλεται στην Ε.Ε'', ας κανουμε ορισμένες επισημάνσεις (όχι τίποτα άλλο, να δούμε ποιός είναι λαϊκιστής και ποιός όχι). Εν συντομία:

• 1. Η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) ιδρύεται το 1993 και οχι το 1957. 
Τα ιδρυτικά μέλη της Ε.Ο.Κ είναι έξι. 

Τα ιδρυτικά μέλη της Ε.Ε είναι δώδεκα (ενώ όταν τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη της Λισσαβώνας, το 2007, τροποποίηθηκε ολόκληρη η δομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συγχωνεύοντας τα τρία θεμέλια-πυλώνες της - Συνθήκες Μάαστριχτ, Άμστερνταμ και Νίκαιας- σε μιαενιαία νομική οντότητα).

• 2. Οι συγκρούσεις, οι ανταγωνισμοί και οι πόλεμοι κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου εξωτερικεύονταν στην περιφέρεια του διπολικού σύστηματος (και στο λεγόμενο τρίτο κόσμο).

• 3. Η σταθερότητα προκύπτει λόγω του ότι η «Ευρώπη» - ορθότερα οι ευρωπαϊκές χώρες- βρίσκονται υπό τον άμεσο ή έμμεσο έλεγχο δύο δυνάμεων κατοχής (μαλακής ή σκληρής), των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσσίας.

• 4. Το ζήτημα της συγκράτησης ή του ελέγχου και της υπεροχής της Γερμανίας, που παραμένει το θεμελιακό γνώρισμα της δομής ισχύος της ευρωπαϊκής ηπείρου από τις αρχές του 20ου αιώνα, έχει επιλυθεί με το τέλος του πολέμου.

• 5. Πάγωμα των συγκρούσεων στο εσωτερικό της διπολικής δομής. 

Αμέσως μόλις μεταβλήθηκε η δομή του διεθνούς συστήματος, και οι «παγωμένες» συγκρούσεις «ξεπάγωσαν» και πόλεμοι ή οι ασύμμετρες συγκρούσεις ξεκίνησαν. 

Ο πόλεμος και η βία εντός της ευρωπαϊκής ηπείρου μάλιστα οδήγησε στην προσπάθεια απώθησης της πραγματικότητας μέσω λεκτικών κατασκευών όπως «Δυτικά Βαλκάνια» (η έννοια αυτή κατασκευάστηκε προκειμένου να απωθηθεί -και να μην γίνει αποδεκτό - το γεγονός πως ο πόλεμος επέστρεψε στην ευρωπαϊκή ήπειρο).

• 6. Οι κοινωνίες αυτές αποτελούν τη γεροντοκρατία της ανθρωπότητας. 

Οι νεανικές κοινωνίες είναι πιο κόντα, και σε πόλεμο και σε «αντιδημοκρατικές» επιλογές ή πολιτικές αναταραχές (το 1933 η ηλικιακή ομάδα από 20 ως 45 ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία της Γερμανίας, τόσο σε απόλυτους όσο και σε σχετικούς αριθμούς και η μέση ηλικία της γερμανικής κοινωνίας ήταν τα 29 έτη  - όσο περίπου είναι σήμερα στο Ιράν, την Ινδονησία, το Ισραήλ και τη Τουρκία-, ενώ στις μέρες μας, η μέση ηλικία στη Γερμανια έχει ξεπεράσει τα 46 και πλησιάζει τα 47 έτη).

• 7. Τέλος, σε ό,τι αφορά ενδο-ευρωπαϊκό πολεμο από μεγάλες/μεσαίες δυνάμεις -πέρα από τις αμέσως προηγούμενες παρατηρήσεις-, όπως είχε πει και ο αείμνηστος Kenneth Waltz, λίγους μήνες πριν πεθάνει:

''Όταν οι μεγάλες δυνάμεις παρακμάζουν γίνονται αδιάφορες, δεν έχουν ενδιαφέρον. 

Ακριβώς όπως η Αθήνα και η Σπάρτη μετά από την άνοδο της Ρώμης, η Γερμανία και η Γαλλία είναι αδιάφορες τώρα. 

Μερικοί άνθρωποι υποστηρίζουν πόσο θαυμάσιο είναι είναι ότι η Ευρώπη έχει γίνει ειρηνική, αλλά αυτοί οι άνθρωποι γνωρίζουν τίποτα από ιστορία; 

Μια αναπόφευκτη συνέπεια των μεγάλων δυνάμεων που οδεύουν προς την παρακμή είναι ότι γίνονται ειρηνικότερες''.

Και όλα τα προηγούμενα εν συντομία και δίχως να αναφερθούμε στο -σημαντικότερο ίσως όλων - ζήτημα της πυρηνικής αποτροπής.

Σημείωσεις

[-] Όταν τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη της Λισσαβώνας

τροποποίηθηκε ολόκληρη η δομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συγχωνεύοντας τα τρία θεμέλια-πυλώνες της (Συνθήκες Μάαστριχτ, Άμστερνταμ και Νίκαιας) σε μια ενιαία νομική οντότητα. 

Από εκεί και πέρα δεν αναφέρει κανείς πως δεν υπάρχει συνέχεια. 
Περισσότερο technically λάθος είναι πάντως πως η Ε.Ο.Κ είναι η Ε.Ε, από το να θεωρήσουμε την Ε.Ε ως μια νέα οντότητα. 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) αποτελεί μια οικονομική και πολιτική ένωση που ιδρύεται το 1993 -πως να το κάνουμε- ενώ οι Ευρωπαϊκές Κοινότητες ήταν τρεις διεθνείς οργανισμοί (1952-1957) που αντικαταστήθηκαν.

Πέρα, τέλος, από τη θεσμική διάσταση και μιλώντας πολιτικά, οι διεθνείς μεταβολές που έχουν συμβεί (ο πλανήτης μικρή σχέση έχει με τη δεκαετία του 1950, όπως έχουμε κατ'επανάληψη και πολύπλευρα καταδείξει και όπως θα διαπιστώσετε και παρακάτω) και η Γερμανία που είναι επανενωμένη, παραπέμπουν κατ'ουσίαν σε ένα διαφορετικό τοπίο. 

Το 1950 ο πληθυσμός στον πλανήτη ήταν 2.5 δισεκατομμύρια ενώ σήμερα είναι 7.5 δισεκατομμύρια.

[-] Υπάρχει και το γνωστό και κλασικό απόσπασμα του Παναγιώτη Κονδύλη, αλλά επέλεξα την πιο σύντομη αναφορά του Kenneth Waltz. Αναφέρομαι στο απόσπασμα από το κείμενο Η Ευρώπη στο κατώφλι του 21ου αιώνα: μια κοσμοϊστορική και γεωπολιτική θεώρηση:

 ''Οι αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μεγάλα έθνη της δυτικής και της κεντρικής Ευρώπης έγιναν στις μέρες μας αδιανόητες επειδή η Ευρώπη έχασε την παγκόσμια κυριαρχία, ούτως ώστε οι ενδοευρωπαϊκοί ανταγωνισμοί δεν έχουν πλέον καθοριστική κοσμοϊστορική σημασία'γι’ αυτό και η έντασή τους κατ’  ανάγκη έπεσε κατακόρυφα. 

Στην ιμπεριαλιστική εποχή οανταγωνισμός των ευρωπαϊκών Δυνάμεων όχι μόνον δεν εμπόδισε τη συνολική ευρωπαϊκή επέκταση, αλλά και την επέτεινε...

Στην εποχή της ευρωπαϊκής παγκόσμιας κυριαρχίας, λοιπόν, ο πλανήτης συνομαδωνόταν γύρω από τον άξονα των ενδοευρωπαικών ανταγωνισμών, ενώ τώρα τα ευρωπαϊκά έθνη οφείλουν να συνομαδωθούν ή να συνασπισθούν εν όψει των πλανητικών ανταγωνισμών.

 Τούτη η κοσμοϊστορική τομή συνιστά την προϋπόθεση της αναδιάρθρωσης της Ευρώπης. 

Συνάμα απετέλεσε για την Ευρώπη μια κατάσταση ανάγκης... 

Το ότι η κοσμοϊστορική τομή που αναφέραμε συνιστούσε κατάσταση ανάγκης γίνεται πρόδηλο και σε μιαν άλλη προοπτική.

Το τέλος της παγκόσμιας κυριαρχίας της Ευρώπης συνέπεσε χρονικά με το τέλος των ευρωπαϊκών

Νέων Χρόνων, όπως άλλωστε και η αρχή των Νέων Χρόνων σήμανε την αρχή της παγκόσμιας κυριαρχίας της Ευρώπης''.

Και συνέχιζε ο Κονδύλης: ''Τούτο σημαίνει: οι Νέοι Χρόνοι δεν ήσαν μονάχα (στην προοπτική της ιστορίας των ιδεών) ευρωπαϊκό φαινόμενο με την ειδοποιό έννοια του όρου, αλλά και (από οικονομική και πολιτική άποψη) ένα ευρωκεντρικό φαινόμενο''.

III

Δημοσιεύθηκαν οι αναθεωρημένες εκτιμήσεις για την εξέλιξη του παγκόσμιου πληθυσμού από τον Ο.Η.Ε (DESA: Department of Economic and Social Affairs. Population Division).

Οσες και όσοι παρακολουθείτε σταθερά και για αρκετό χρονικό διάστημα, έχετε ενημερωθεί και πιθανώς διαμορφώσει άποψη και αντίληψη για τη γενικότερη πορεία των πραγμάτων, και δεν θα ξαφνιαστείτε ή δεν θα μάθετε κάτι πραγματικά νέο. 

Ωστόσο, ας κάνουμε μια ανακεφαλαίωση σημαντικών σημείων μαζί με ορισμένες παρατηρήσεις.

Οι προβλέψεις-εκτιμήσεις είναι για το 2030, το 2050 και φτάνουν μέχρι το 2100. 

Οι τελευταίες (2100) είναι αρκετά μακρινές και μάλλον όχι ιδιαίτερα αξιόπιστες και δεν θα ασχοληθούμε με αυτες.

Θα εστιάσουμε στο 2050, δηλαδή στον κόσμο που θα ζήσουν ή θα προλάβουν οι άνθρωποι που σήμερα είναι κάτω των 30 ετών, και θα κάνουμε ορισμένες παρατηρήσεις για τις μεταβολές που έχουν συμβεί κατά τον τελευταίο αιώνα (1950-2050), τις οποίες θα προσθέσουμε εν καιρό σε παλαιότερες αντίστοιχες που έχουν γίνει από εδώ. 

Το 2030 είναι το δημογραφικό αύριο, είναι πολύ κοντινό, και δεν χρειάζεται να αναφερθούμε σε αυτό.

Αρχικά. 
Ο πληθυσμός στον πλανητη κατά το έτος 2017 εκτιμάται πως θα αγγίξει τα 7.6 δισεκατομμύρια.

 Στην Ασία κατοικούν 4.5 δισεκατομμύρια άνθρωποι, στην Αφρική 1.3 δισεκατομμύρια, στην Ευρώπη 742 εκατομμύρια, στη Λατινική Αμερική και στη Καραϊβική  646 εκατομμύρια και στη Βόρεια Αμερική 361 εκατομμύρια. 

Η Κίνα και η Ινδία είναι οι πολυπληθέστερες χώρες στον πλανήτη και μαζί αποτελούν το 37% του παγκόσμιου πληθυσμού με περίπου 2.7 δισεκατομμύρια ανθρώπους. 

Μέσα στα επόμενα χρόνια η Ινδία θα ξεπεράσει πληθυσμιακά την Κίνα.

Να τονισουμε πως όταν ο Ο.Η.Ε λέει Ευρώπη, εννοεί όλες τις χωρες δυτικα της Μόσχας συμπεριλαμβανομενης της ευρωπαϊκής Ρωσσίας (που αποτελεί και το πολυπληθέστερο τμήμα της).

 Για να γίνει κατανοητό. 
Ο πληθυσμός της Ευρώπης είναι 742 εκατομμύρια και αποτελεί το 9.8% του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ αυτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2016 ήταν 510 εκατομμύρια αποτελώντας το 6.8% του παγκόσμιού πληθυσμού (συμπεριλαμβάνωμένου του Ηνωμένου Βασιλείου. 

Δίχως το τελευταίο το πόσοστό πέφτει στο 5.9%). 

Η Ευρώπη αποτελεί την πιο γηρασμένη ήπειρο στον πλανήτη και θα είναι η μόνη ήπειρος που -εκτιμάται πως- θα έχει μικρότερο πληθυσμό το 2050 απ'ό,τι έχει σήμερα, το 2017.

Μέχρι το 2050 ο πληθυσμός της Γης θα αυξηθεί κατά 2.2 δισεκατομμύρια (μέση εκτίμηση, ούτε υψηλή ούτε χαμηλή). 

Η μεγαλύτερη αύξηση θα είναι στην Αφρική, έπειτα στην Ασία, ενώ θα ακολουθήσουν η Λατινική Αμερική και η Καραϊβική και η Βόρειος Αμερική.

Ο ρυθμός γονιμότητας σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες είναι κάτω από το επίπεδο που απαιτείται για την αντικατάσταση πληθυσμού (περίπου 2.1 γεννήσεις ανά γυναίκα) και στις περισσότερες περιπτώσεις είναι κάτω από αυτό το επίπεδο εδώ και αρκετές δεκαετίες.

Οποιαδήποτε μικρή πιθανή αύξηση (π.χ από 1.6 σε 1.8 ή από 1.4 σε 1.6) δεν αναμένεται να επηρεάσει την πορεία μείωσης ή/και να αντιστρέψει τη συρρίκνωση του πληθυσμού στην Ευρώπη.

Μεταξύ των δέκα πολυπληθέστερων χωρών του κόσμου αυτή τη στιγμή, μια βρίσκεται στην Αφρική (Νιγηρία), πέντε στην Ασία (Μπαγκλαντές, Κίνα, Ινδία, Ινδονησία και Πακιστάν), δύο βρίσκονται στη Λατινική Αμερική (Βραζιλία και Μεξικό), μία στη Βόρεια Αμερική (Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής) και μία στην Ευρώπη (Ρωσική Ομοσπονδία). 

Από αυτές, ταχύτερα αναπτύσσεται ο πληθυσμός της Νιγηρίας, ο έβδομος μεγαλύτερος στον πλανήτη. 

Η Νιγηρία αναμένεται να ξεπεράσει τον πληθυσμό των Ηνωμένων Πολιτειών λίγο πριν από το 2050 και να γίνει η τρίτη μεγαλύτερη χώρα του πλανήτη (κάτι που θα συμβεί για πρώτη φορά μετά από περίπου 150 χρόνια - δες προηγούμενο σημείωμα). 

Το 2050, οι πληθυσμοί σε έξι από τις δέκα μεγαλύτερες χώρες θα ξεπερνούν τα 300 εκατομμύρια: Η.Π.Α, Κίνα, Ινδία, Ινδονησία, Νιγηρία και Πακιστάν.

Μεταξύ 1950 και 2015, οι περιφέρειες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής ήταν κύριοι αποδέκτες - εισαγωγείς διεθνούς μετανάστευσης, ενώ η Αφρική, η Ασία και η Λατινική Αμερική και η Καραϊβική ήταν αποστολείςεξαγωγείς. 

Ο συνολικός όγκος της μετανάστευσης σε διάφορες περιοχές του κόσμου αυξανόταν σταθερά μέχρι το 2010.

Από το 2010 έως το 2015, οι εισροές μειώνονται, ειδικά στην Ευρώπη, ενώ οι εκροές από την Ασία, τη Λατινική Αμερική και τη Καραϊβική φανερώνουν αντίστοιχη μείωση (το ζήτημα της διεθνούς μετανάστευσης δεν είναι πρόσφατο, απλά έγινε επικαιρο τα τελευταία χρόνια). 

Αν και οι μετακινήσεις ανθρώπων από την Ασία, την Αφρική, τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική προς την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική αποτελούν βασικό χαρακτηριστικό των παγκόσμιων μεταναστευτικών μοτίβων εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, οι μεταναστευτικές ροές εντός του λεγόμενου Νότου (δηλαδή μεταξύ Ασίας, Αφρικής και Λατινικής Αμερικής), υπήρξαν επίσης σημαντικές.

Το 2017, οι άνθρωποι ηλικίας 60 ετών και άνω στο σύνολο του πλανήτη υπολογίζονται σε 962 εκατομμύρια, αποτελώντας το 13% του παγκόσμιου πληθυσμού. 

Η Ευρώπη, πρωτοπόρος και γεροντοκρατία της ανθρωπότητας, βρίσκεται στην πρώτη θέση με τοποσοστό αυτό να είναι στο 25% του συνολικο της. 

Μέχρι το 2050 αναμένεται πως στον πλανήτη θα υπάρχουν περίπου 2.1 δισεκατομμύρια

άνθρωποι άνω των 60 ετών.

Κατά το 2017, η Αφρική έχει 12.9 άτομα ηλικίας από 20 έως 64 ετών για κάθε άτομο ηλικίας άνω 65 ετών. 

Αυτή η αναλογία είναι 7.4 για την Ασία, 7.3 για τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, 3.8 για τη Βόρεια Αμερική και 3.3 για την Ευρώπη. 
Μέχρι το 2050, 7 χώρες στην Ασία, 24 στην Ευρώπη και 5 στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική αναμένεται να έχουν κάτω από 2 άτομα ηλικίας από 20 έως 64 ετών για κάθε άτομο ηλικίας άνω 65 ετών (αυτοί οι δείκτες υπογραμμίζουν τις δημοσιονομικές και πολιτικές πιέσεις που θα αντιμετωπίσουν κατά τις προσεχείς δεκαετίες τα δημόσια συστήματα υγειονομικής περίθαλψης, κοινωνικής πρόνοιας, συντάξεων κ.λπ).

Bullet Points

• Ο παγκόσμιος πληθυσμός αυξήθηκε κατά ένα δισεκατομμύριο από το 2005 και κατά δύο δισεκατομμύρια από το 1993, ξεπερνώντας τους 7.5 δισεκατομμύρια ανθρώπους το 2017 (το 1987 ο πληθυσμός στον πλανήτη ήταν 5 δισεκατομμύρια ενώ το 1927 ήταν 2 δισεκατομμύρια).

• Ο παγκόσμιος ρυθμός γονιμότητας αυτή τη στιγμή είναι 2.5 γεννήσεις (ανά γυναίκα).

• Η μείωση των επιπέδων και των ρυθμών γονιμότητας δεν έχει ως αποτέλεσμα μόνο έναν βραδύτερο ρυθμό αύξησης του πληθυσμού, αλλά και ταχύτερο ρυθμό αύξησης του ηλικιωμένου πληθυσμού.

• Το 25% του πληθυσμού που είναι ηλικίας 60 ετών και άνω στην Ευρώπη, αναμένεται να φθάσει το 35% μέχρι το 2050.

• Μεταξύ 2017 και 2050 αναμένεται πληθυσμιακή μείωση σε 51 κράτη, χώρες ή περιοχές. 

Σε αρκετές χώρες εκτιμάται πως ο πληθυσμός τους θα μειωθεί εώς και 15%, ανάμεσα στις οποίες η Βουλγαρία, η Κροατία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Πολωνία, η Μολδαβία, η Ρουμανία, η Σερβία, η Ουκρανία (οι ανατολικοευρωπαϊκές χώρες καταστράφηκαν κατά την περίοδο των δεκαετιών 1980-1990).

• Δέκα χώρες αναμένεται πως θα προσφέρουν συνολικά, περισσότερο από τη μισή παγκόσμια προβλεπόμενη πληθυσμιακή αύξηση κατά την περίοδο 2017-2050:

Ινδία, Νιγηρία, Κονγκό, Πακιστάν, Αιθιοπία, Τανζανία, Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, Ουγκάντα, Ινδονησία και Αίγυπτος (δηλαδή αν ο πληθυσμός του πλανήτη αυξηθεί κατά Α μέχρι το 2050, αυτές οι χώρες μαζί θα συνεισφέρουν πάνω από Α/2)

• Όλο και περισσότερες χώρες έχουν ποσοστά ή/και ρυθμούς γονιμότητας που βρίσκονται κάτω από το επίπεδο αντικατάστασης πληθυσμού (2.10), και πολλές μάλιστα βρίσκονται σε αυτήν την κατάσταση εδώ και αρκετές δεκαετίες. 

Ογδοντατρεις (83) χώρες είχαν κάτω από 2.10 γεννήσεις (ανά γυναίκα) κατά την πενταετία 2010 - 2015, και 26 από αυτές, κάτω από 1.5 γεννήσεις (εδώ βρίσκεται και η Ελλάδα). 

Οι ογδοντατρεις (83) αυτές χώρες αντιστοιχούν στο 46% του παγκόσμιου πληθυσμού.

• Η συριακή προσφυγική κρίση είχε σημαντικό αντίκτυπο στα επίπεδα και τα μοτίβα της διεθνούς μετανάστευσης.

Η εκτιμώμενη καθαρή εκροή από τη Συρία ήταν 4.2 εκατομμύρια άτομα μεταξύ 2010 και 2015. 

Οι περισσότεροι από αυτούς τους πρόσφυγες πήγαν στις γειτονικές χώρες, συμβάλλοντας σε ασυνήθιστα μεγάλη εισροή μεταναστών στην Τουρκία (καθαρή εισροή 1.6 εκατομμύρία σε πέντε χρόνια), το Λίβανο (1.25 εκατομμύρια) και την Ιορδανία (975 χιλιάδες).

• Μεταξύ 2015 και 2050, η υπέρβαση των θανάτων επί των γεννήσεων στην Ευρώπη προβλέπεται να ανέλθει σε 57 εκατομμύρια, ενώ η καθαρή εισροή μετανάστών αναμένεται να είναι περίπου 32 εκατομμύρια, γεγονός που υποδηλώνει συνολική μείωση του πληθυσμού της Ευρώπης κατά περίπου 25 εκατομμύρια, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Ο.Η.Ε.

Εξέλιξη περιοχών-ηπείρων σε ποσοστά επί του παγκόσμιου πληθυσμού (1950-2050)

1950 (Παγκόσμιος Πληθυσμός: 2.536.275)

Ασία 55,35%

Ευρώπη 21,66%

Αφρική 9,01%

Βόρεια Αμερική 6,80%

Λατινική Αμερική και Καραϊβική 6,6%

2017 (Παγκόσμιος Πληθυσμός: 7.550.262)

Ασία 59,65%

Αφρική 16,64%

Ευρώπη 9,8%

Λατινική Αμερική και Καραϊβική 8,6%

Βόρεια Αμερική 4,8%

2050 (Παγκόσμιος Πληθυσμός: 9.771.823)

Ασία 53,7%

Αφρική 25,8%

Λατινική Αμερική και Καραϊβική 7,9%

Ευρωπη 7,3%

Βόρεια Αμερική 4,4%

Επιμέρους Σχόλια - Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[-] Το έτος 2015-2016, για πρώτη φορά, περισσότεροι άνθρωποι πέθαναν στην Ευρωπαϊκή Ένωση από ό,τι γεννήθηκαν (eurostat). 

Σε πληθυσμό 508,3 ανθρώπων στα 28 κράτη-μέλη της Ε.Ε, γεννήθηκαν περίπου 5,1 εκατομμύρια παιδιά ενώ πέθαναν πάνω από 5,2 εκατομμύρια άνθρωποι. 

Για πρώτη φορά η Ε.Ε κατέγραψε φυσική μείωση πληθυσμού. 

Ωστόσο ο πληθυσμός της αυξήθηκε κατά λίγο (από 508.3 υπολογίστηκε στα 510.1 εκατομμύρια, λόγω μετανάστευσης). 

Την ίδια περίοδο που στα 28 κράτη της Ε.Ε (των 500 και πλέον εκατομμυρίων) γεννήθηκαν 5.1 εκατομμύρια παιδιά, μόνο στην Τουρκία (των 80 εκατομμυρίων), το 2015 γεννήθηκαν 1.3 εκατομμύρια παιδιά (turkstat). 

Η Ελλάδα, ήταν μια από τις χώρες με τη μεγαλύτερη μείωση στην Ε.Ε.

[-] Την περίοδο που διανύουμε η Ασία βρίσκεται στην πληθυσμιακή της κορύφωση, ως προς το σύνολο του παγκόσμιου πληθυσμού. 

Εξέλιξη που θα λάβει πολιτική, οικονομική, θεσμική ή άλλη υπόσταση (από άποψη ισχύος, επιρροής κ.λπ) τις επόμενες δεκαετίες.

Βρισκόμαστε δηλαδή στην αρχή της ανόδου της επιρροής, του εκτοπίσματος και της ισχύος της Ασίας που θα χαρακτηρίσει τις επόμενες δεκαετίες. 

Την πληθυσμιακή της κορύφωση, ως προς το σύνολο του παγκόσμιου πληθυσμού, η Αφρική θα την αγγίξει από το 2050 και ύστερα. 

Ο αιώνας που διανύουμε θα είναι ΑφροΑσιατικός.

[-] Την πληθυσμιακή της κορύφωση, ως προς το σύνολο του παγκόσμιου πληθυσμού, η Ευρώπη την άγγιξε μεταξύ 1500-1700 και μεταξύ 1850-1920. 

Τη δυναμική εμφάνιση της για πρώτη φορά η βόρειος Αμερικής την κάνει προς τα τέλη του 19ου και κυρίως στις αρχές του 20ου αιώνα.

[-] Η Αφρική και η Λατινική Αμερική ουσιαστικά επιστρέφουν εκεί που βρίσκονταν πληθυσμιακά πριν απο 4 - 5 αιώνες, ως προς το σύνολο του παγκόσμιου πληθυσμού, ποσοστιαία (απλά η Ευρώπη έχει μείωση και χάνει τη θέση της δεύτερης πολυπληθέστερης ηπείρου που κατείχε). 

Η Ευρώπη μέχρι το 2030 θα βρεθεί πληθυσμιακά εκεί που ήταν η Αφρική το 1950, ενώ η Αφρική περί το 2050 θα βρεθεί εκεί που ήταν η Ευρώπη το 1900 (το 1900 η Ευρώπη αποτελούσε το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού).

[-] Όταν η Γαλλία, υπό τον Ναπολέοντα, εισέβαλε στην Οθωμανική Αίγυπτο (1798-1801), η Αίγυπτος είχε λιγότερο από 4 εκατομμύρια πληθυσμό, ενώ η Γαλλία κάτι λιγότερο από 30 εκατομμύρια. 

Το 1920 η Γερμανία είχε σχεδόν 70 εκατομμύρια πληθυσμό και η Αίγυπτος κάτι περισσότερο από 20 εκατομμύρια (η Γερμανία, εκεινη την περίοδο, είχε μεγαλύτερο πληθυσμό από την Τουρκία, την Αίγυπτο και το Ιράν μαζί). 

Ο τρέχων πληθυσμός της Αιγύπτου είναι 97 εκατομμύρια. 

Μέχρι το 2030 θα προσεγγίσει τα 120 εκατομμύρια, ενώ μέχρι το 2050 η Αίγυπτος θα ξεπεράσει τους 150 εκατομμύρια ανθρώπους. 

Πρέπει να γίνει αντιληπτή η κλίμακα των μεταβολών για τις οποίες μιλάμε.

[-] Η Τουρκία, το Κονγκό και το Ιράν έχουν ξεπεράσει οριακά ή θα ξεπεράσουν πληθυσμιακά τη Γερμανία, η οποία πέφτει από τη θέση της 16ης πολυπληθέστερης χώρας στον πλανήτη στη 19η. 

Υπό τις παρούσες συνθήκες, ο πληθυσμός της Τουρκίας αναμένεται να κορυφωθεί στα 95 εκατομμύρια μέχρι το 2050. 

Λίγο χαμηλότερα αναμένεται να βρεθεί ο πληθυσμός του Ιράν κατά την ίδια περίοδο.

[-] Η Ωκεανία το 1950 αποτελούσε το 0.43% του παγκόσμιου πληθυσμού και το 2050 θα αποτελεί το

0.58% (εκτίμηση για 57 εκατομμύρια ανθρώπους).

06/29/17--14:05: Ανθρωποποίηση.

.~`~.

Future Sound Of London - E e Sound Of London - Everyone In This W one In This World I

Future Sound Of London - Ill Flower

Future Sound Of London - Spineless Jelly

Future Sound Of London - Vertical Pig

The Future Sound of London - An End of Sorts

Yage - The Future Sound Of London

.~`~.

Bonus

Future Sound Of London - Vit Drowning - Through Y

The Future Sound Of London - Among Myselves

Future Sound of London, My Kingdom

07/02/17--12:03: 
Ανασύσταση ή επανεύρεση παλαιoτάτων δικτύων

και λειτουργική επανασύνδεση ιστορικών περιοχών. [Φαντάζει αδιανόητο πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν ότι] 

Το μέλλον της Ελλάδας δεν κρίνεται στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο, στο Ρήνο και τη Βόρεια Θαλασσα, αλλά στο Σουέζ, στο Λεβάντε, στα Στενα και τη Μεσόγειο. [Φαντάζει αδιανόητο πως] 

Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν φυσική ιστορική τους περιοχή και πολιτικό και οικονομικό τους χώρο την ηπειρωτική ΝεοΚαρολίγγεια Ευρώπη - του Ρήνου - που έχει ως πυρήνα της το δίκτυο Παρίσι, Βερολίνο, Βρυξέλλες και όχι τη θαλάσσια μεσογειακή περιοχή με επίκέντρο το δίκτυο Κωνσταντινούπολη, Αθήνα, Ιερουσαλήμ. [Φαντάζει αδιανόητο που]

Κατασκευάστηκε και κυριαρχεί ενας νεοελλαδικός ανθρωπολογικός τύπος, ο οποίος θεωρεί ως πολιτιστική πρωτεύουσα και κέντρο του το future sound of london "dead cities" - dead cities The Future Sound of London - First Death In The Fa  Άαχεν και όχι την Κωνσταντινούπολη.

Ούτε υπήρξε ιστορικά ούτε θα γίνει ποτέ η «Ευρώπη» το κέντρο μας.  
Κωνσταντινούπολη, Αθήνα, Ιερουσαλήμ, Αλεξάνδρεια. Εδώ είμαστε. 

Μετά η βεντάλια ανοίγει (ή/ και έχουμε ελλειπτικές τροχιές).   Συρακούσες, Σιδώνα, Αλεξανδρέττα και Τρίπολις (είτε της Λιβυής, είτε του Λιβάνου, είτε της Τουρκίας). Ραβέννα, Τραπεζούντα, Οδησσός (είτε της Βουλγαρίας - Βάρνα- είτε της Ουκρανίας) και Μπάαλμπεκ (Ηλιούπολις). Ρώμη, Κωνστάντζα, Μασσαλια και Karadeniz Ereğli (δηλαδή

Ηράκλεια της Μαύρης Θάλασσας -του Πόντου - στην τουρκική και Heraclea Pontica στη λατινική) κ.λπ. 

Με αυτές τις περιοχές και αυτές τις πόλεις, οι οποίες είναι ζωντανές και όχι νεκρές, γίναμε ξένοι [1]. 

Στραβώσαμε το λαιμό μας κοιταζώντας βορειοδυτικά φτάνωντας σε σημείο -τραγελαφικό- σχεδόν να τον σπάσουμε. 

Οι συνθήκες και η πραγματικότητα η ίδια μας επαναφέρουν, θέλοντας και μη, μας αρέσει δεν μας αρέσει, ξανά σε αυτές τις περιοχές [2].

Ο κρίκος της Αθήνας με τη θεότητα που λατρεύεται στις μέρες μας υπό το όνομα «Ευρώπη», είναι η Ρώμη και η Ιταλία. 

Ωστόσο, η Ρώμη είναι περιφερειακή -εν πολλοίς ανάδελφη και υποταγμένη- και σχετικά απομακρυσμένη από τον πυρήνα-δίκτυο Παρίσι, Βερολίνο, Βρυξέλλες - ή Αμβούργο και Άαχεν (όπως ίσως αντίστοιχα, όχι για λόγους γεωγραφικούς αλλά για άλλους, απομακρυσμένη είναι και η Αλεξάνδρεια για το δίκτυο Κωνσταντινούπολη, Αθήνα, Ιερουσαλήμ).

Ουδόλως τυχαίο είναι φυσικά πως η ενοποίηση της

Μεσογείου και η γέννηση της Mare Nostrum πέρασε μέσα από τη σχέση Ρώμης - Αλεξάνδρειας. 

Η Αθήνα πρέπει να αποτελέσει σύνδεσμο μεταξύ Ρώμης και Αλεξάνδρειας - όπως, σε διαφορετικό πλαίσιο και για διαφορετικούς λόγους, αποτέλεσε σύνδεσμο ή ενδιάμεσο μεταξύ Κάϊρου και Ντόχας και- όπως ήδη συμβαίνει, σε έναν ορισμένο βαθμό, με την ελληνική Μακεδονία που αποτελεί σύνδεσμο μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης [3]. 

Ο ρόλος της Αθήνας σε περιφερειακή κλίμακα -πέρα από την επαφή της με τις πόλεις που αναφέρθηκαν ενδεικτικά σε προηγούμενη παράγραφο-, βρίσκεται στη λειτουργία της ως δεσμού ή συνδεσμού μεταξύ Ραβέννας και Κωνσταντινούπολης, Κωνσταντινούπολης και Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ και Τεχεράνης κ.ο.κ. 

Μέσω αυτών η Ελλάδα μπορεί να αποκτήσει μια κεντρικότητα.

Η επιβίωση μιας πολιτικής ή/και πολιτισμικής οντότητας ή ενός κράτους, σε βάθος χρόνου, εξαρτάται από τις ιστορικές σχέσεις που θα αναπτύξει και από τις λειτουργίες που θα επιτελέσει στη γεωγραφική και ιστορική περιφέρειά του, όχι από τα όπλα [4] ή την καταστροφή κρατικών οντοτήτων και κοινωνικών σχηματισμών, την καλλιέργεια χάους και αναρχίας και την εξυπηρέτηση σχεδιασμών - εν είδει παραρτήματος εξωπεριφερειακών δυνάμεων.

Σημειώσεις - Επισημάνσεις - Σχόλια

[1] Σε περίπτωση που σας φάνηκαν τα προηγούμενα ονόματα πόλεων υπερβολικά απόμακρα ή «αρχαιοελληνικά» θυμιζω πρώτον, πως πολλές από αυτές τις πόλεις αποτελούσαν την κεντρική περιοχή του περιφερειακού ελληνισμού μέχρι περίπου τον 19ο αιώνα

[5] και δεύτερον, πως στον πυρήνα της ανατολικομεσογειακής περιοχής βρισκεται το δίκτυο των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων. Κωνσταντινούπολη, Αλεξάνδρεια, Αντιοχεία/Δαμασκός, Ιεροσόλυμα. 

Αυτή είναι και η κεντρική γεωγραφία της Ορθόδοξης Ρωμαϊκότητας από την οποία αποκόπηκε και με την οποία διέκοψε σχέσεις η Ρώμη (δεν πρόκειται να καταλάβουν ποτέ τα περί Κωνσταντινούπολης ή Αγιάς Σοφιάς ορισμένοι, αν δεν αντιληφθούν ότι τα ιστορικά πράγματα δεν είναι «ισοσκελιμένα». 

Οι γεωφυσικές και γεωιστορικές σχέσεις δεν είναι προϋπολογισμοί υπουργείων).

[2] Είμαι σίγουρος πως αυτός ο ευρω(βρυξελλο/ ρηνο)κεντρισμός μελλοντικά θα θεωρείται ως μια από τις πιο αστείες περιόδους της «σύγχρονης ελληνικής ιστορίας».

Τα περί αποσύνδεσης, δηλαδή έμμεσης δραπέτευσης ή φυγής, από τους ιστορικούς μας χώρους  και σύνδεσης μας με το Ρήνο δεν αποδείχθηκαν σοφά.

Πρέπει να βρεθούν τρόποι να κρατηθούμε στους χώρους μας, και όχι να δραπετεύουμε στο Ρήνο. 

Το κύριο ευρωπαϊκό πεδίο που συνέφερε την Ελλάδα, ηταν αυτό της ΕυρωΜεσογειακής Πολιτικής (στο οποίο έπρεπε να παίξει όλα της τα χαρτιά και μαζί με την Ιταλία να μη δεχτούν επιβολές από... τις βόρειες θάλασσες, τα Αμβούργα τις Ολλανδίες και τις Βαλτικές.  Ήδη από εκεί φάνηκε το πράγμα. Τι ακριβώς έγινε είναι μεγάλη ιστορία). 

Η Ιταλία έχει τις πλέον προωθημένες σχέσεις με το Ιράν από όλες τις χώρες της Ε.Ε. Κάποια στιγμή θα πρέπει να σπάσει η Ομερτά και επιτέλους να θιξει κάποιος τον -εν δυνάμει- ανταγωνιστικό χαρακτήρα των λιμανιών της Βορείου Θάλασσας (Ρότερνταμ, Αμβούργο) και της Μεσογείου.

[3] Ο Αγωγός Trans Adriatic Pipeline (TAP), δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά η ενεργειακή Εγνατία Οδός, και η -οδική- Εγνατία Οδός (η οποία αποτελεί εξαιρετικής σημασίας έργο), δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά η ανασύσταση ή επανεύρεση με σύγχρονες μεθόδους και μέσα μιας δισχιλιετούς οδού (της ρωμαϊκής Via Egnatia) και η επαναφορά ή αναβίωση μιας παλαιότατης ιστορικής λειτουργίας και σχέσης. Εγνατίες οδοί, θρακικά ή μακεδονικά και ανατολικομεσογειακά οδικά, ναυτικά και ενεργειακά δίκτυα, δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο

παρά επαναφορά, επανεύρεση ή επανακάλυψη -σε νέα γεωοικονομική ή άλλη μορφή- γεωφυσικών ιστορικών σχέσεων και παλαιών εμπορικών οδών. 
Το ουσιώδες δεν είναι οι αγωγοί (οι οποίοι, σε όχι λίγες περιπτώσεις, είναι επικίνδυνοι). 

Αν δεν ήταν οι αγωγοι θα ήταν τα φορτηγά ή τα πλοία. 

Το ουσιώδες είναι η ανασύσταση παλαιoτάτων δικτύων και η λειτουργική επανασύνδεση ιστορικών περιοχών. 

Οι «αγωγολόγοι», πριν απ'οτιδήποτε άλλο, πρέπει να μάθουν ιστορία και να αντιληφθούν γεωγραφικές λειτουργικότητες.

[4] Το σχόλιο αφορά μια ακαλλιέργητη και επιφανειακή (νέο)ισραηλινο-λαγνεία. 

Τα πιο σωστά πράγματα που κάνει το Ισραήλ είναι που σκαλίζει τη μεσογειακή του ταυτότητα και που αναπτύσσει και εμβαθύνει τις αφρικανικές και ασιατικές σχέσεις του (αυτές τις μέρες αναμένεται ο «τριτοκοσμικός» Modi της Ινδίας στην Ιερουσαλήμ. 

Eμάς εδώ -πέρα απ'ό,τι έχουμε μηδενικές σχέσεις με Ινδία και Ιαπωνία- προφανώς μας πέφτει «λίγη» η Αιθιοπία οπότε την έχουν αναλάβει οι ισραηλινοί -οι οποίοι έχουν αναπτύξει μια εκτεταμένη και πυκνή αφρικανική πολιτική, αδιανόητη για τους «πρωτοκοσμικούς» ευρώελλαδίτες-, ενώ οι Τούρκοι, όντας προφανώς ηλίθιοι, ασχολούνται με τη Σομαλία, μέσω της οποίας -και εν δυνάμει σε συνδυασμό με το Κατάρ- μπορούν, αν όχι να προβάλλουν ισχύ τουλάχιστον να προσεγγίζουν δύο από τα σημαντικότερα σημεία του πλανήτη. 

Προφανώς τέλος, σε επίπεδο ηλιθιότητας και «τριτοκοσμισμού» τους Τούρκους και τους Ισραηλινούς ακολουθούν οι Αμερικανοί οι οποίοι κυνήγανε τους Κινέζους στην Αφρική - δίχως μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. 

Όλοι αυτοί οι δύσμοιροι φυσικά δεν είναι σαν τους «πρωτοκοσμικούς» ευρώελλαδίτες. Γελάει ο κόσμος). 

Οι ισραηλινοί έχουν καταλάβει ορισμενα πράγματα, γι'αυτό και θα ήθελαν π.χ, πύκνωση ανατολικομεσογειακών επαφών και σχέσεων, επίλυση του Κυπριακού (προς όφελος τους - εξέλιξη που δεν είναι απαραίτητα προς όφελος της Ελλάδας) κ.λπ. 

Οι ελλαδίτες δεν θα πρέπει να είναι ιδεολόγοι και αφελείς.

Αλλά οι αφελείς είναι ιδεολόγοι και οι ιδεολόγοι είναι αφελείς (καλή τη πίστει, προϋποθέτουμε πως δεν είναι ιδιοτελείς). 

Όπως και να 'χει, μεγαλύτερη εμπιστοσύνη μπορεί να έχει κανείς στην Κύπρο παρά στους ελλαδίτες, σε αυτά τα εξαρτημένα και δουλικά κουτάβια, που κουνώντας την ουρά κοιτάνε τα αφεντικά τους με τρεχούμενα σάλια περιμένωντας να τους πετάξουν κανένα κόκκαλο (και που φυσικά ουδείς τα σέβεται και μόλις μεγαλώσουν λίγο, τα πετάνε στο δρόμο, αφού πρώτα σε ορισμένες περιπτώσεις τα έχουν στειρώσει).

[5] Η αποσύνθεση του περιφερειακού ελληνισμού κατά το δεύτερο μισό του 19ου και το πρώτο μισό του 20ου αιώνα οδήγησε στην ανασύσταση του ελληνισμού, κατά το δεύτερο μισό του 20ου, στον αγγλοσαξονικό κυρίως και -σε μικρότερο βαθμό- στον ευρωγερμανικό κόσμο.

Υπό αυτή την έννοια μπορούμε όντως να μιλήσουμε για ένα γεωιστορικό οργανισμό ή μια οντότητα που κάπως γενικά και αόριστα ονομάζουμε Ελληνισμό και που λειτουργεί με μια εσωτερική λογική φανερώνοντας επαναλαμβανόμενα μοτίβα συμπεριφοράς. 

Δεν είναι μικρό πράγμα να συνειδητοποιείς πως η γεωγραφική κατανομή της διασποράς του 19ου αιώνα ήταν παρεμφερής με αυτή της αρχαιότητας, και πως όταν η πρώτη καταστράφηκε, ξαναδημιουργήθηκε σε «παγκόσμια» -ουσιαστικά ευρωατλαντική- κλίμακα. 

Αν δεν ήταν ντροπή και όνειδος, απόπατος, το ελλαδικό κράτος, θα μπορούσε να υπάρξει επανα-γονιμομοποίηση και επανενεργοποίηση αυτής της γεωιστορικής οντότητας. 

Το έχω γράψει κατ'επανάληψη, οι συνθήκες ήταν ευνοϊκες μετά το τέλος της διπολικής δυστοπίας (στην οποία προσπαθούν να μας κρατήσουν καθηλωμένους ψυχροπολεμικά απομεινάρια και απολειφάδια).

Κάποιοι όμως -που προσπαθούν να διασωθούν κατηγορώντας τους νεκρούς- έριξαν τη χώρα στο βάραθρο.

Πάντως, και ολοκληρώνοντας, σε σχέση με την ιστορική κλίμακα που ορίζεται από τον 7ο ή τον 4ο αιώνα π.Χ μέχρι και τον 20 αιώνα μ.Χ, τα 65 χρόνια δεν είναι δα και σπουδαίος ή άξιος λόγου χρόνος, εάν δει κανείς τα πράγματα μακροιστορικά. 

Το πρόβλημα, σε ό,τι αφορά το μέλλον, δεν είναι τι συνέβη το 1937 ή το 1952 στην Αλεξάνδρεια (ή το 1922 στη Σμύρνη), αλλά τι συμβαίνει στο μυαλό μας το κλούβιο, η κατάντια, η υλική και ηθική μας κατάπτωση και η παρακμή μας στο σήμερα.

07/03/17--01:10: I) The Future of

the International Liberal Order II)

China’s Increasing Role in the Mediterranean III) NATO

Should Adapt Geographic Division of Labor, Work with

China in Mediterranean.

Επαναφέρω μια ανάρτηση που έκανα προ διετίαςμε αναδημοσιεύσεις από report της Transatlantic Academy (το ίδρυμα, υπό την αιγίδα του German Marshall Fund, ολοκλήρωσε τον κύκλο του, έκλεισε, στις αρχές Ιουνίου - εμπεριέχει έναν συμβολισμό και αυτή η εξέλιξη). Privacy

17/5/2020 Δ`~. Κοσμοϊδιογλωσσία

isogeothermal51.rssing.com/chan-23005495/all_p52.html 41/80

Europe and the United States must accept that the

international order built by the West and based on its

values will not be universalized as their material and

ideological hegemony wanes with the rise of China and

other emerging powers.

.~`~.

I

The Future of the International

Liberal Order

The world is making a transition from a western-led

international order to something new. The current order

was designed by the West to serve and promote liberal

practices. Over the past 200 years, this order has

undergone many changes: the shift away from

imperialism, the rise of U.S. hegemony, and the

turbulence of the 20th century. Recently, however, a

trend of alternative orders has begun to emerge, which

could pose the greatest challenge yet to the liberal

international order. As a new host of rising powers begin

to assert their place on the global stage, the material

and ideological dominance of the liberal order may be

coming to an end. In researching this theme,

Transatlantic Academy fellows are examining the

following changes to the international order:

1) Power Shifts. There is currently an ongoing

diffusion of power from the industrialized West to the

emerging economies. Western democracies’ share of

global GDP is steadily decreasing, a trend that is likely

to continue. While military balance of power remains

with the West, thanks mostly to U.S. military strength,

defence budgets in Asia are collectively higher than in

Europe, suggesting a longer-term shift in military power.

2) Decline of the Western Model. The economic

crisis, gridlocked politics in the United States, and the

lingering financial crisis in Europe contribute to a lack of Privacy

17/5/2020 Δ`~. Κοσμοϊδιογλωσσία

isogeothermal51.rssing.com/chan-23005495/all_p52.html 42/80

global enthusiasm for the western model. For now, the

image of the West is tarnished.

3) The Introverted West. Ongoing economic and

political troubles have led the West to an increased

focus on internal domestic issues. The EU is spending

less time engaging its neighbourhood and more time

focused on its internal problems. The United States is

losing its credibility as a hegemonic power, and also

looking increasingly inward. The more introverted the

West becomes, the less the liberal order will be actively

maintained and promoted.

4) Global Governance Challenges. As the number of

players in the game increases, global governance proves

harder to negotiate. Not only are there more

participating state and non- state actors, but populism

at home has made focusing abroad more difficult. An

example of this is President Obama’s October, 2013

canceled trip to Asia to attend the Asia-Pacific Economic

Cooperation Summit, due to the U.S. government

shutdown.

5) Fundamental Differences. The emerging powers

and western democracies often have fundamentally

different views of world order. Legitimacy, sovereignty,

democracy promotion, justice, and economics are

components of order which can be understood and

promoted in different ways. Russia, China, India,

Indonesia, Brazil and other rising powers bring with

them alternate interpretations and perspectives on

international order, and their ever strengthened

engagement with the world will increasingly create a

new international landscape that the West must learn to

navigate.

Πηγή: Transatlantic Academy

.~`~.

II

China’s Increasing Role in the

Mediterranean

Over the past three years, Mediterranean security has

taken on new meaning in light of the Arab Spring and

growing role of China to the security scene. The Levant

especially has been a flash point for Mediterranean

“conflict,” with the protracted Syrian crisis, Israel and

the West’s confrontation over Iran’s nuclear ambitions,

the longstanding Arab-Israeli conflict, and energy

scramble among states in the Levantine Basin. Across

the Middle East and North Africa (MENA), there is a

retrenching of western influence and the U.S. rebalance

towards the Asia-Pacific reinforces such a trend after a

decade of war in the Middle East. Privacy

17/5/2020 Δ`~. Κοσμοϊδιογλωσσία

isogeothermal51.rssing.com/chan-23005495/all_p52.html 43/80

In midst of such a region-wide scramble, China has

entered the Eastern Mediterranean basin and MENA at

large by expanding its economic, political, and military

footprint. The readjustment of sensitive regional

balances in line with the gradual penetration by China,

as a unique global actor aiming to be a player along with

the EU and the U.S. in the Mediterranean, will have

security implications for key regional stakeholders.

In light of perceived waning U.S. influence, already

traditional western allies such as Israel and Turkey are

readjusting and upgrading ties with China [Δες

ενδεικτικά: Israel and the BRICS - National Summit to

Reassess the US-Israel "Special Relationship" - Crisis in

U.S.-Israel Relations - SCO and Mackinder’s prophecyκαι

Turkey, China, and the Eurasian Land Bridges].

Turkey Between NATO and SCO

In 2013, NATO member Turkey shocked its allies when it

chose a U.S.-sanctioned Chinese firm to co-produce a $4

billion long-range air and missile defense system.

Despite NATO’s warnings that such a system would

compromise NATO intelligence and therefore not be

interoperable with its early warning assets, Turkish

Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan chose to make the

deal.

Moreover, Erdogan has repeatedly announced his desire

for Turkey to join the Shanghai Cooperation

Organization (SCO), a China-led and Russia supported

Eurasian security organization that also includes

partners such as Iran and Pakistan as observers.

Frustrated with the stalled EU accession process, Turkey

is increasingly turning from a westward European

orientation to an eastward Eurasian orientation.

Much like the missile defense deal is causing a rift

between Turkey and its NATO allies, technology

transfers to China are also damaging U.S.-Israeli ties.

Israel, China, and the Middle East Peace Process

In December 2013, the head of Israeli defense exports

resigned, after U.S. outrage upon discovery that U.S.

military technology used for missiles and in electro-optic

equipment had been transferred to China. In pursuing

warmer ties with China, Israel had hopes to leverage its

skills in high technology, agricultural innovation, and its

most lucrative industry, weapons. The push for

upgrading Sino-Israeli ties comes in midst of

deteriorating relations between Israel and the U.S. and

EU.

In November 2013, while the Great Powers were

hammering out an interim agreement with Iran over its

nuclear program, former Israeli UN ambassador Dore

Gold — who has the ear of Prime Minister Benjamin 

Netanyahu — was joined in Beijing by retired Gen. Uzi

Dayan, former deputy chief of staff for the Israeli

Defense Forces, to explain the need for defensible

borders in the West Bank to Chinese military brass.

They also presented their case on a nuclear Iran, Syria,

and the Palestinians, with materials translated into

Chinese.

With EU boycott over Israeli institutions that operate in

the West Bank and East Jerusalem, and increasing

disaffection with the U.S. rapprochement with Iran,

Israel is looking to China as a new partner. Likewise,

Beijing has also expressed interest to join the Middle

East Peace Quartet.

Given China’s unique posture in the Levant —

simultaneous good ties with Syria, Israel, the Palestinian

Authority, and even ties with Hamas and Hezbollah,

which the West declines to engage, one wonders if it is a

matter of time before the Quartet becomes a Quintet.

Syria as the New Afghanistan

Next door to Israel, Syria is what some Chinese scholars

call a new “Afghanistan” — a witch’s brew of

international jihadists group exporting terrorism, as well

as a battleground for proxy war between great powers.

Syria presents a new threat to China: the

internationalization of the Uyghurs’ separatist cause

forming in the crucible of the Syrian war. Chinese

Uyghurs from Xinjiang as well as those residing in

Turkey have crossed over to Syria to join jihadi fighters,

with goals of returning to Xinjiang to launch attacks.

Beijing further fears that through linking with

international jihadist groups, Chinese Uyhgurs and their

terrorist cohorts would spawn homegrown radicalization

of China’s 20 million Muslims.

Fearing an Islamist regime would replace Bashar alAssad and export terrorism to China, Beijing thus joined

Russia and Iran to help Assad “politically, militarily —

and also economically,” in the words of Syrian Deputy

Prime Minister Kadri Jamil. In September 2013 when the

U.S. threatened to attack Syria and Russia responded by

dispatching a naval flotilla, China also deployed warships

to the coast of Syria to “observe” the situation. In

January 2014, China and Russia further conducted joint

naval war games in the Eastern Mediterranean in a

“show of flags.”

Quo Vadis?

In the year ahead, China will continue to attract

countries in the Levant and the Eastern Mediterranean

with its expanding economic and maritime footprint, and

play a more assertive role both in the political and

security realm in order to safeguard its interests.

By Christina Lin - Πηγή: Transatlantic Academ

.~`~.

III

NATO Should Adapt Geographic

Division of Labor, Work with China in

Mediterranean

A group of scholars from the United States and Europe

argue in a new report that the transatlantic partners

should:

• engage China’s military to provide

cooperative security in the Mediterranean

region via NATO;

• be willing to modify the Responsibility to

Protect (R2P) to regain consensus on the norm

among emerging powers post-Libya; and

• acknowledge a geographic division of labor

within NATO, in which Europe takes greater

responsibility for crises in its neighborhood

while the United States is more engaged in

Asia.

These are among the recommendations of the

Transatlantic Academy’s survey Liberal Order in a PostWestern World.

Europe and the United States must accept that the

international order built by the West and based on its

values will not be universalized as their material and

ideological hegemony wanes with the rise of China and

other emerging powers, the scholars argue in the

report, the product of seven months of collaborative

research and analysis. The transatlantic partners must

instead respond by solidifying their societies,

economies, and alliance as an anchor for liberal values

through the completion of the Transatlantic Trade and

Investment Partnership (TTIP) and other measures,

while at the same time finding common ground with

emerging powers to forge a new rules-based global

order.

“Peacefully managing the onset of a polycentric world

will require compromise, tolerance, and recognition of

political diversity,” Transatlantic Academy Senior Fellow

Charles A. Kupchan writes in the introductory chapter to

the survey.

The scholars argue that, “As it confronts an era of

geopolitical flux and uncertainty, a strong and resolute

West will be needed to guide ongoing change.”

Necessary steps for the “strengthening of the liberal

anchor” include reinvigorating the transatlantic

partnership through:

• a TTIP agreement between the United States

and European Union, open for other countries

to join provided they meet its standards;

• a capable NATO that accepts a geographical

division of labor while maintaining full

commitment to collective defense;

• the construction of a coalition for Internet

governance to ensure an Internet “where

access and content are open to all”; and

• greater U.S.-EU cooperation on development

aid.

The report also recommends strategically engaging

emerging powers in a number of areas, including:

• working with China to provide security in the

Mediterranean, a region where Beijing is

increasing its economic and military footprint;

• reopening the conversation on prevention of

mass atrocities by using Brazil’s

“Responsibility while Protecting” (RwP)

proposal as a starting point to develop greater

consensus; and

• cooperating with these powers on

development aid.

The scholars also argue that the West must reduce its

dominance of global economic institutions such as the

International Monetary Fund and World Bank to

encourage emerging powers to provide more global

public goods and prevent the marginalization of such

institutions.

Individual chapters of the report examine how the

international liberal order is viewed by countries such as

China, India, Brazil, South Africa, and Nigeria; global

economic governance; TTIP; the changing world of

development aid; Internet governance; China’s

emerging role in the Mediterranean; and the use of

partnerships to sustain order.

Liberal Order in a Post-Western World was authored by

the six Academy fellows: Trine Flockhart of the Danish

Institute for International Studies, Charles A. Kupchan

of the Council of Foreign Relations and Georgetown

University, Christina Lin of the Center for Transatlantic

Relations at Johns Hopkins University, Bartlomiej E.

Nowak of the Vistula University in Warsaw, Patrick W.

Quirk of Johns Hopkins University, and Lanxin Xiang of

the Graduate Institute in Geneva. Shorter-term fellows

and other scholars contributed additional chapters and 

boxes on topics such as monetary order, the eurozone

crisis, and the Middle East.

“The previously Western -devised and- dominated world

order is clearly in flux,” the report concludes. “The West

need not cede all influence in shaping the rules-based

world order to come, however. To the contrary, the

United States and Europe can strongly shape it by

consolidating their internal strength and allure as a

liberal guide for future principles and actively engaging

emerging actors to set new rules of the road.”

Πηγή: Transatlantic Academy

.~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

- The Role of Central and Eastern Europe in the Building

of Silk Road Economic Belt.

- "International Relations Theory and Western

Dominance," Oxford University Lecture by Amitav

Acharya.

- Israel and the BRICS

- Κίνα και δυτικο(ευρω)κεντρικός επαρχιωτισμός. Μια

σύντομη αναφορά.

- There's nothing you can do, to stop it from happening.

- China’s Eurasian Pivot.

- When China Rules the World: the End of the Western

World and the Birth of a New Global Order.

- Θα πραγματοποιηθεί η σπουδαιότερη γεωπολιτική

εξέλιξη του 21ου αιώνα;

- Δυτική Ευρώπη, αποικίες και Ανατολική Μεσόγειος. Το

χθες στο σήμερα.

- Η ιστορική αμηχανία της δυτ. Ευρώπης.

- SCO and Mackinder’s prophecy

- Turkey, China, and the Eurasian Land Bridges

- The global transformation: the nineteenth century and

the making of modern international relations. Barry

Buzan and George Lawson.

- 17 επιλεγμένες αναρτήσεις με άξονα την Κίνα.

4 Ιουλίου στις 3:07 μ.μ.

Έγραφα και διαβάζατε, πριν από δύο και πλέον χρόνια(σε σημείωμα με τίτλο Θάλασσες και γεωγραφικές λειτουργικότητες της Ευρώπης. Εισαγωγή):

Με ποιο τρόπο η Βαλτικήμπορεί να συνδέεται με την Αδριατική, μέσω της χερσαίας

γεωπολιτισμικής ΣλαβοΡωμαιοκαθολικής γέφυρας το έθιξα σε προηγούμενο κείμενο

[Από τον Κόλπο του Kattegat και τα Στενά Skagerrak στις Δαλματικές ακτές. Παράδειγμα

σύνδεσης γεωγραφίας και (γεω)πολιτισμού]. 
Η σύνδεση της Βαλτικήςμε τη Μαύρη Θάλασσα γίνεται μέσω Ρωσίας, και παλαιότερα είχε γίνει προσπάθεια να επιτευχθεί με άξονα τις Πολωνία-Λιθουανία (Intemarium) και τη Γερμανία (όλες οι ανατολικές απόπειρες επέκτασης που σχετίζονται και με τους δύο παγκόσμιους πολέμους συμπεριλαμβανομένης της Μεσευρώπηςκαι στις μέρες μας της επιρροής που ασκεί η επέκταση της Ε.Ε - με τη Ρουμανία να κατέχει εξέχουσα θέση).

Διαβάζω: Trump will attend a summit of the Three Seas

Initiative... the Three Seas Initiative—a project designed

to unite the region of Europe between the Baltic,

Adriatic, and Black Sea through energy infrastructure

—should be a strategic priority for the new US

administration... “The area between the Adriatic, the

Baltic and the Black Sea is the lifeblood of Europe,”...

The Three Seas Initiative aims to unite the twelve

European Union countries in Central and Eastern Europe

by creating a North-South infrastructure in the

telecommunications, energy, and transportation

sectors...

Τέλος, πρόσφατα διαβάσατε για: ''οδικά, ναυτικά και ενεργειακά δίκτυα, που δεν αποτελούν τίποτα

περισσότερο παρά επαναφορά, επανεύρεση ή επανακάλυψη - σε νέα γεω οικονομική ή άλλη μορφήγεωφυσικών ιστορικών σχέσεων και παλαιών εμπορικών οδών''.

Σημειώσεις

[-] Ο Trump θα επισκεφτεί την Πολωνία μεθαύριο, πριν παρευρεθεί στη Σύνοδο G20 (μιας και η ομάδα G8 που έγινε G7 είναι αδιάφορη - εκτός από διαιρεμένη) η οποία θα γίνει στο Αμβούργο.

[-] Έχουμε θίξει αυτές τις θεματικές κατά το παρελθόν (σύνδεση περιοχών, κλειστών θαλασσών κ.λπ ή πιο συγκεριμένα Βαλτική, Αδριατική, Εύξεινοςκ.ο.κ) αλλά μπορεί να επανέλθουμε μελλοντικά.

4 Ιουλίου στις 3:07 μ.μ.

[-] Πρώτον, οι πρωτοβουλίες αυτές, μεταξύ άλλων, στρέφονται εις βάρος της Ρωσσίας και προς εξισορρόπηση της Γερμανίας και δεύτερον, επιδιώκουν την εγκαθίδρυση ενός περισσότερο ατλαντικού ή αγγλοαμερικανικού πεδίου επιρροής εντός Ε.Ε. 

Σε ό,τι αφορά το πρώτο και σε σχέση με την Πολωνία, δεν είναι δίχως λόγο, καθως δύσκολα μπορεί να κατηγορήσει κανείς την Πολωνία με αυτά που έχει περάσει τους δύο περίπου τελευταίους αιώνες από Γερμανούς, Αυστριακούς και Ρώσσους (την έχουν εξαφανίσει ή διαιρέσει τουλάχιστον τρεις φορές και στον δεύτερο παγκ. πόλεμο είχε τις μεγαλύτερες απώλειες αναλογικά με τον πληθυσμό της, έχασε περίπου το 1/5 του πληθυσμού της). 

Οι απόψεις περί μεγαλοϊδεατισμού, οι οποίες εδράζονται στην ιστορία της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας, αυτο δεν το άλλαζουν (άλλωστε ιστορικά οι Γερμανοί και οι Ρώσσοι δεν ήταν «μικρόϊδεατιστές»).

Μια ολόκληρη περιοχή, αυτή η αοριστία κενή περιεχομένου που έχουμε μάθει να ονομάζουμε «ανατολική Ευρώπη» -πέρα απ'ό,τι έγινε πειραματικό εργαστήριο στις αρχές του 20ου αιώνα-, υποτιμήθηκε και εξαφανίστηκε ιστοριογραφικά, μεταβλήθηκε σε μια μαύρη τρύπα -με τα περί νεωτερικότητας- κατά την οικοδόμηση μιας ευρωκεντρικής ιστοριογραφίας και επιβολής ενός γαλλο/άγγλο/γερμανο-κεντρισμού (ο μέσος «νεωτερικός» λίγα πράγματα γνωρίζει για τα ανατολικά της γραμμής Γερμανίας- Αυστρίας ενώ σε αρκετές περιπτώσεις νομιζει ότι εκεί σταματάει ο πολιτισμός). 

Κάποια στιγμή θα πρέπει να καταλάβουμε πως δεν υπάρχουν μονάχα οι Άγγλοι, οι Γάλλοι και οι Γερμανοί στην ευρωπαϊκή ήπειρο και ιστορία. 

Η ουσία της ανάρτησης όμως δεν είναι η Πολωνία.

Η ουσία της ανάρτησης βρίσκεται στην επαναφορά, επανεύρεση ή επανακάλυψη γεωφυσικών ιστορικών

σχέσεων και στην λειτουργική επανασύνδεση περιοχών.

Τέλος, όλα τα προηγούμενα, η συγκεκριμένη ανάρτηση, είναι αφορμή προκειμένου να θυμηθούμε και να ξαναδιαβάσουμε το κείμενο Θάλασσες και γεωγραφικές λειτουργικότητες της Ευρώπης. Εισαγωγή.

07/08/17--02:56: 8 Ιουλιου 2017.

Εάν προσπαθούσατε να περιγράψετε στον εαυτό σας, πριν από δέκα χρόνια, όσα συμβαίνουν σήμερα, το πιθανότερο είναι πως ο κατά δέκα χρόνια νεώτερος εαυτός σας (του 2007) δεν θα πίστευε τον τωρινό σας εαυτό (του 2017).

Όσο δύσκολο είναι για τους ανθρώπους να αντιληφθούν, να συνειδητοποιήσουν τις μεταβολές, τη κλίμακα και το μέγεθος τους, τόσο ευκολότερα τις συνηθίζουν.

II

Μια κάπως καθιερωμένη ματιά θα μπορούσε να ισχυριστεί πως, σε σχέση με δέκα χρόνια νωρίτερα, ο κόσμος πάει κατά διαβόλου. 
Μια άλλη, περισσότερο πολεμική και προκλητική, θα μπορούσε να απαντήσει πως εσύ πας κατά διαβόλου και νομίζεις πως ολόκληρος ο κόσμος πάει προς τα εκεί (ταυτίζοντας τον εαυτό σου με τον κόσμο). 

Μια τρίτη, πιο ψύχραιμη, θα μπορούσε να αντιτείνει πως την ίδια στιγμή που αναπτύσσονται τάσεις πολυδιάσπασης και αναρχοποίησης και κάποιοι βυθίζονται ή/και κατακερματίζονται, καποίοι άλλοι ανεβαίνουν, ισχυροποιούνται και αναδύονται. 

Άλλοι παλεύουν και άλλοι παραδίδονται αμαχητί, άλλοι ακμάζουν και άλλοι παρακμάζουν. 

Και μια τελευταία ματιά, θα μπορούσε να ισχυριστεί πως είναι φανερό ότι οι χώρες λαμβάνουν θέσεις και διαμορφώνονται στρατόπεδα.

III

Τα κάτωθι γράφονταν πριν από την τοποθέτηση Trump στη σύνοδο των τριών θαλασσώνκαι την ομιλία στη Βαρσοβία - με το περιεχόμενο αυτών των δύο και τις μεταβολές που σηματοδοτούν, καθώς και με τη σύνοδο G20 στο Αμβούργο, θα ασχοληθούμε το επόμενο διάστημα.

6 Ιουλίου στις 4:34 μ.μ.

Φίλες και φίλοι, οι «Πολωνοί» είχαν Habeas Corpus 150

χρόνια πριν από το... Habeas Corpus - της Magna Carta

(Neminem captivabimus - δεν θα βρείτε βέβαια και

πολλά πράγματα στο «παγκόσμιο», δηλαδή άγγλο/

γάλλο/γερμανικό, διαδίκτυο).

Επειδή οι περί «Δύσεως» ψυχροπολεμικές

ιδεο(αηδιο)λογίες και η ευρωκεντρική ιστοριογραφία και

ιδεολογία του τελευταίου ενάμησι αιώνα τα πράγματα

αυτα τα έχει εξαφανίσει, και επειδή οι εποχές αλλάζουν

και οι μεταβολές είναι μεγάλες, καλό είναι αυτά να τα

θυμόμαστε ή να τα σκαλίζουμε σιγά, σιγά (και να τα

ανακαλύπτουν όσοι δεν τα γνωρίζουν).

Η περιοχή αυτή, μεταξύ Βαλτικής, Μαύρης Θάλασσας και

Αδριατικής, είναι εξωφρενικά υποτιμημένη. 

Σημαντικές περιοχές, όπως αυτή -αλλά όχι μονάχα αυτήβγαίνουν εκτός -ή χάνουν τη μάχη της- ιστορίας με δύο

τρόπους ή μεθόδους (που είναι διαχρονικοί, συνεχίζονται

και επαναλαμβάνονται μέχρι τις μέρες μας, παρά την

'πρόοδο', την 'παγκοσμιοποίηση', τις 'τεχνολογικές

εξελίξεις'κ.λπ): Fragmentation - Depopulation,

Fragmentation - Depopulation, Fragmentation -

Depopulation.

Σημειώσεις - Επισημάνσεις - Σχολιασμοί

[-] Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος δεν τελείωσε το 1918, παρά μόνον στα δυτικά. 

Ούτε στα ανατολικά (Ευρώπη)

συνέβη αυτό, ούτε στα νοτιοανατολικά (σε εμάς).

Υπάρχουν παραλληλίες σε πολλά επίπεδα μεταξύ των δύο περιοχών.

[-] Η Αυστρία ήταν ουδέτερη κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, αλλά κατ'ουσίαν θεωρείτο τμήμα της «Δύσης» ενώ η Τσεχοσλοβακία ήταν στην «Ανατολή».

Γνωρίζετε ή αντιλαμβάνεστε όμως, πως η Βιέννη βρίσκεται ανατολικότερα της Πράγας; 
(κάτι παρεμφερές ίσχυε και ανάμεσα σε Ελσίνκι και Ταλίν. Ας αφήσουμε τη «δυτική» Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου στην άκρη). 

Η ιδεολογική γεωγραφία του ψυχρού πολέμου είναι αστεία.

Ελάχιστοι κάτοικοι της περιοχής που μάθαμε να ονομάζουμε «ανατολική Ευρώπη» θεωρούν εαυτούς ανατολικοευρωπαίους ή πως κατοικούν στην «ανατολική Ευρώπη» (αυτά τα ισχυρίζονται μονάχα οι δυτικοευρωπαίοι).

Οι περισσότεροι θεωρούν εαυτούς κεντροευρωπαίους.

[-] Όπως έχουμε επισημάνει κατ'επανάληψη, όταν μιλάμε για «ευρωκεντρισμό», για ευρωκεντρική ιδεολογία και ιστοριογραφία, δεν αναφερόμαστε σε ολόκληρη την ιστορία και γεωγραφία της Ευρώπης, αλλά σε μια συγκεκριμένη γεωγραφία στην οποία αναπτύχθηκαν συγκεκριμένες ιδεολογίες, μετά από μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο.

 Όταν ασκείται κριτική στον «ευρωκεντρισμό», δεν ασκείται κριτική ούτε στην Βαλένθια και τη Σαλαμάνκα (με την περίφημη σχολή της) ή την Τοσκάνη, ούτε στα Μετέωρα και την Κωνσταντινούπολη, ούτε στο Κίεβο και στην Ευρώπη του Δούναβη και του Δνείπερου, ούτε στα Καρπάθια Όρη και τη Βαρσοβία, ούτε στη Βαλτική και την Αδριατική.

Ασκείται κριτική στην ιστοριογραφία και στις αντιλήψεις που θεμελιώθηκαν και κυριάρχησαν κατά τον 18ο και κυρίως τον 19ο αιώνα, μετατρέποντας σε περιφέρειες όχι μονάχα εξω - ευρωπαϊκές περιοχές, αλλά και όλες τις προηγούμενες ευρωπαϊκές πόλεις και περιοχές που προανέφερα. 

Ένα από τα μεγαλύτερα θύματα του ευρωκεντρισμού είναι η ίδια η Ευρώπη, δηλαδή οι περισσότερες περιοχές της.

[-] Στην περιοχή αυτή, μεταξύ Βαλτικής, Μαύρης Θάλασσας και Αδριατικής, υπάρχουν είκοσι κράτη (μη προσμετρώντας την Ελλάδα και την Αυστρία,  διαφορετικά είκοσι δύο). 

Στην περιοχή μεταξύ Βόρειας Θάλασσας, Μάγχης και δυτικής Μεσογείου υπάρχουν μόλις πέντε ή έξι κράτη (αναλόγως εάν προσμετρούμε την Αυστρία, στις Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο και Ελβετία) ενώ, άν προσθέσουμε την Ιταλική και την Ιβηρική Χερσόνησο φτάνουμε τα οκτώ-εννέα κράτη (εάν επιθυμεί κάποιος μπορεί να προσμετρήσει και το Λουξεμβούργο).

[-] Από αυτή την περιοχή πέρασαν και σε αυτή την περιοχή έδώσαν σημαντικότατες μάχες γερμανικά φύλα (εναντίον των Ρωμαίων της ανατολής και της δύσης) και οι Βησιγότθοι, οι Βάνδαλοι, οι Ούννοι, οι Αλανοί την περίοδο των μεγάλων μεταναστεύσεων, οι Μογγόλοι στην κατεύθυνση ανατολής - δύσης (οι οποίοι μάλιστα, αφού κατακερμάτισαν τον ευρύτερο χώρο και οδήγησαν σε τρομακτικό αποπληθυσμό την περιοχή της σημερινής Ουκρανίας-Ρουθηνίας, απωθήθηκαν από Πολωνούς, Ούγγους και Βουλγάρους -δεν θεωρούσαν βέβαια πως υπήρχε τίποτα άξιο λόγου, πέρα από αυτή την περιοχή, προς τα δυτικά- αποφασίζοντας να στραφούν προς το νότο και να αλώσουν τη Βαγδάτη, καταλύοντας, το Χαλιφάτο των Αββασιδών), οι Οθωμανοι στην κατεύθυνση νότου-βορρά, οι Γερμανοι-Αλαμαννοί και οι Γάλλοι-Φράγκοι στην κατεύθυνση δύσης-ανατολής και οι Ρώσσοι στην κατεύθυνση ανατολής-δύσης.

[-] Σε αυτή την περιοχή έχουν γίνει σημαντικότατες πολιορκίες και έχουν διεξαχθεί μάχες καθοριστικής σημασίας για την ευρωπαϊκή και παγκόσμια εξέλιξη και ιστορία. 

Ενδεικτικά: 
Αγίας Πετρούπολης / Λένινγκραντ, Βόλγκογκραντ / Στάλινγκραντ, Βερολίνου, Κιέβου, Βουδαπέστης, Βαρσοβίας, Οδησσού, Άουστερλιτς, Λειψίας, Φρίντλαντ, Σεβαστούπολης, Μοχάτς, Βιέννης, Βάρνας, Călugăreni (Ρουμανία), Νικόπολης, Batočina (Σερβία), Kassa / Košice (Σλοβακία), Kulikovo (Ρωσσία), Κρακοβίας, Mohi (Ουγγαρία), Southern Buh (Ουκρανία), είναι ορισμένες από αυτές, δίχως να πάμε ούτε πολύ πίσω χρονικά ούτε πολύ νότια γεωγραφικά [π.χ Dorostolon / Σιλίστρα (Βουλγαρία: Βυζαντινοί-Ρως), Tryavna (Βυζαντινοί-Βούλγαροι). 

Στο Δυρράχιο έχουν γίνει ενδορωμαϊκοί πόλεμοι -Ιούλιος Καίσαρας -, πόλεμοι Ρωμαίων (Βυζαντινών) εναντίον Βουλγάρων και εναντίον Λατίνων, Νορμανδών κ.λπ]. Να θυμηθούμε τους Πολέμους-Επαναστάσεις των (Χ)ουσιτών ή μήπως τον Κριμαϊκό Πόλεμο, στην έκβαση του οποίου στηρίζεται ολόκληρη η πολιτική ύπαρξη της «Ευρώπης» και αυτού που κατά τον τελευταίο αιώνα ονομάστηκε «Δύση» (ειτε ευρωπαϊκή, είτε διατλαντική). 

Από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς.

Μην υποτιμάτε αυτή την περιοχή.

6 Ιουλίου στις 4:34 μ.μ.
[Ορισμένες υπηρεσίες πληροφοριών εκτιμούν ότι] Εντός μιας περίπου γενιάς, δεν θα υπάρχει αίσθημα - συλλογικής -  ενοχής στη Γερμανία. [Πιθανότατα στην γενιά] 

Το μεταπολεμικό αίσθημα -και άρα η προθυμία ομολογίας- ενοχής θα έχει εκλείψει.

07/08/17--06:26: Mesogeios.

.~`~.

.~`~.

Mare Nostrum

Ανθεί και φέρει κι άλλο...

ODO Ensemble - Ir Me kero Madre - MESOGEIOS, la

07/10/17--13:32: Ηνωμένο 0 0 Βασίλειο.

Ιστορική εξέλιξη και σημεία καμπής. 
Εν συντομία.

Το κείμενο δεν αποτελεί αποτίμηση της βρετανικής αυτοκρατορίας, παρά μια σύντομη - 
σχεδόν τηλεγραφική αποτύπωση της εξέλιξης της και κυρίως του ίδιου του Βασίλείου. 

Οι παγκόσμιοι χάρτες είναι ενδεικτικοί και

συμπληρωματικοί (και όχι ιδιαίτερα ακριβείς). Το

ενδιαφέρον στρέφεται κυρίως στην εξέλιξη του πυρήνα,

του Βασιλείου (1707, 1801, 1922-1937, 1949, 2016).

                    ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

         .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

• 1707:Ιδρύεται το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας μέσω της ένωσης του Βασιλείου της Σκωτίας με το Βασίλειο της Αγγλίας (Acts of Union).
 Ολοκλήρωση της νήσου Βρετανίας (εικόνα 1. χάρτης) και του πυρήνα

(είκονα 2. διάγραμμα).

1713: Συνθήκη της Ουτρέχτης. 

Η Ισπανία παραδίδει την κυριαρχία του Γιβραλτάρ στο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας. 
Βάσει αυτής της συνθήκης οι Άγγλοι διατηρούν μέχρι και σήμερα τα κυριαρχικά τους δικαιώματα στο Γιβραλτάρ.

1776-1783: Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και αναγνώριση της ανεξαρτησίας της από τη Μεγάλη Βρετανία με τη

Δεύτερη Συνθήκη των Παρισίων (1783).

• 1801:Σχηματίζεται το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας, από τη συγχώνευση του Βασιλείου της Ιρλανδίας και του Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας (Acts of Union). Ολοκλήρωση βρετανικών νήσων (εικόνα 1. χάρτης. British Isles. Βρετανία, Ιρλανδία, Σέτλαντ, Νήσος του Μαν, Λιούις και Χάρις, Ορκάδες κ.λπ) και του νησιωτικού πλέγματος πυρήνα

(είκονα 2. διάγραμμα).

1840: Treaty of Waitangi. Η Νέα Ζηλανδία βρετανική αποικία (αργότερα με καθεστώς αυτοκυβέρνησης).

Διακήρυξη βρετανικής κυριαρχίας επί της Νέας Ζηλανδίας.

1867: The British North America Act. Ομοσπονδιακό Βασίλειο των Επαρχιών του Καναδά και της Νέας Σκωτίας.

P

1876: Royal Titles Act 1876. Το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας αναγνωρίζει επίσημα τη Βασίλισσα Βικτώρια ως «Αυτοκράτειρα της Ινδίας».

1914: Προσάρτηση της Κύπρου.
Μέχρι τότε το νησί ήταν de jure υπό οθωμανική κυριαρχία - όπως η Αίγυπτος και το Σουδάν - αν και οι Βρετανοί είχαν αναλάβει de facto τη διοίκησή του από το 1878. 

Τα προηγούμενα σχετίζονται και με τη Συνθήκη της Λωζάνης. 
Το 1925 η Κύπρος κηρύσσεται αποικία (βέβαια η ιστορία της Βρετανίας με την Κύπρο έχει παρελθόν και το νησί εχει γίνει επίκεντρο βενετό-οθωμανικής, αγγλο-γαλλικής και ακολούθως αγγλο-ρωσικής διαμάχης για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου).

1914-1921: Μέγιστη εδαφική επέκταση της βρετανικής αυτοκρατορίας

• 1922-1937:Ανεξαρτησία του μεγαλύτερου μέρους της νήσου Ιρλανδίας (Irish Free State) και μερική ανεξαρτησία της Αιγύπτου την ίδια χρονιά. 

Δημοψήφισμα στην Ιρλανδία το 1937 και νέο σύνταγμα. 

Μεταβολή ονόματος (Éire) και ονομαστική αξίωση επί του συνόλου της νήσου Ιρλανδίας, κηρύσσοντας τη διαίρεσηδιχοτόμηση της νήσου παράνομη (σας θυμίζει κάτι αυτό;).

Τέλος στη διαδικασία ολοκλήρωσης των βρετανικών νήσων (1707-1922) υπό την Αγγλία και αρχή της αποσύνθεσης, τόσο του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας όσο και της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. 

Το 1922, μετά από την παραχώρηση μερικής ανεξαρτησίας στην Αίγυπτο, οι Βρετανοί προσαρτούν την Κένυα, την οποία μεταβάλλουν από βρετανικό προτεκτοράτο, υπο τον Σουλτάνο της Ζανζιβάρης, σε αποικία (όπως έκαναν και με την Κύπρο).

1926-1931: Κοινοπολιτεία των Εθνών (Balfour Declaration, Statute of Westminster)

1947: Ανεξαρτησία της Ινδίας και του Πακιστάν. 
Όπωςστην Ιρλανδία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, έτσι και εδώ έχουμε partitions (Partition φυσικά έχουμε -de facto- και στην Κύπρο).

1949: Δημοκρατία της Ιρλανδίας. 
Μεταβολή στο πολίτευμα και αποχώρηση από την Κοινοπολιτεία.

1956: Κρίση ή ορθότερα πανωλεθρία του Σουέζ.

Εξευτελισμός -και- από τους σύμμάχους αμερικανούς.

Τυπικό τέλος του Ηνωμένου Βασιλείου ως «υπερδύναμης» ή «παγκόσμιας δύναμης» (η Γαλλία;

Έχει πάψει να είναι; Σωστά;).

Η βρετανική αυτοκρατορία το 1959 Nigeria Independence Act 1960 και εξελίξεις σε μαζική

κλίμακα.

1973-1975: Η Βρετανία, μετά από τη μαζική απώλεια κτήσεων και ύστερα από δύο αποτυχημένες προσπάθειες(λόγω διαδοχικών βέτο που έθεσε η Γαλλία:

 l'Angleterre, ce n'est plus grand chose) εντάσσεται στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα ή ορθότερα στις «Ευρωπαϊκές Κοινότητες», το 1973 (μαζί με την Ιρλανδία και τη Δανία). 

Στις 5 Ιουνίου 1975 διεξάγεται το πρώτο (παν)εθνικό δημοψήφισμα στην ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου, για την παραμονή ή όχι στις Ευρωπαϊκές

Κοινότητες.
 Αποτέλεσμα: 67.23% Ναι (Παραμονή 17,3 εκατομμύρια ψήφοι) - 32.77% Όχι (Αποχώρηση 8,4 εκατομμύρια ψήφοι). 

Οι εγγεγραμμένοι ήταν 40 εκατομμύρια. 

Παρακάτω υπάρχει ένας συγκριτικός χάρτης των αποτελεσμάτων του 1975 και του 2016.

1982: Η εξαίρεση στον νότιο ατλαντικό και παράλληλα Canada Act 1982 (Κάτι παρεμφερές είχαμε στην Αυστραλία το 1986 και στη Νέα Ζηλανδία. Δες σημειώσεις)

1997: Επιστροφή κυριαρχίας του Hong Kong από τη Βρετανία στην Κίνα. 

Ανάκτηση κυριαρχίας από την Κίνα.

2002: Μετονομασία του όρου Εξαρτημένα Εδάφη ("dependent territory") σε Βρετανικά Υπερπόντια Εδάφη ("British Overseas Territory"). 

Έτσι ονομάζονται τα εδάφη που δεν διαθέτουν πλήρη κυριαρχία και ανεξαρτησία. 

Οι Βρετανοί διαθέτουν δεκάτέσσερα Υπερπόντια Εδάφη. 

Οι «Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλιας», δηλαδή οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο, παραμένουν ένα από αυτά τα Υπερπόντια Εδάφη (Παρατηρείστε το Γιβραλτάρ στη δυτική και την Κύπρο στην ανατολική Μεσόγειο). 
Βρετανικά Υπερπόντια Εδάφη ή απομεινάρια της βρετανικής αυτοκρατορίας

2016: Την Πέμπτη 23 Ιουνίου του 2016 το Ηνωμένο Βασίλειο ψήφισε για δεύτερη φορά μέσα σε 41 χρόνια για την παραμονή του σε αυτό που είναι τώρα γνωστό ως Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε). 

Αποτέλεσμα: 48.11% Ναι

(Παραμονή 16,1 εκατομμύρια ψήφοι) - 51.89% Όχι

(Αποχώρηση 17,4 εκατομμύρια ψήφοι). 
Οι εγγεγραμμένοι ήταν 46 εκατομμύρια. 
Συγκριτικός χάρτης αποτελεσμάτων 1975 και 2016.

• 2014-2017:Στις 18 Σεπτεμβρίου 2014, οι πολίτες της Σκωτίας πήγαν στις κάλπες για να αποφασίσουν εάν το έθνος τους θα κηρύξει ανεξαρτησία από το Ηνωμένο

Βασίλειο μετά από 307 χρόνια.  Το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό. 
Τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους (2017) το κοινοβούλιο της Σκωτίας εξουσιοδότησε την κυβέρνηση για τη διεξαγωγή νέου δημοψηφίσματος. 

Ασχέτως της άρνησης του βρετανικού κοινοβουλίου και ανεξαρτήτως της διεξάγωγής του, το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας από το Ηνωμένο Βασίλειο - όταν, εφόσον και όποτε διεξαχθεί - θα σηματοδοτήσει την ολοκλήρωση μιας ιστορικής περιόδου και ενός ιστορικού κύκλου που ξεκίνησε το 1707 (με θεσμική έκφραση τις Acts of Union 1707).

Οι εκλογές αποτελούν αποτυπώσεις βραχείας κλίμακας και δράσης. 
Μακροπρόθεσμα η τάση είναι προς το 1707.

Ο Θερμός -δεύτερος μεγάλος ή παγκόσμιος - Πόλεμος και ο μετέπειτα Ψυχρός Πόλεμος συνέβαλλαν στη διατήρηση της βρετανικής ταυτότητας και στην ενότητα του Ηνωμένου Βασιλείου (και όλων των υπολοίπων πλην Ιρλανδίας. 

Η Ιρλανδία παρέμεινε ουδέτερη κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο). 

Με την ολοκλήρωση του Ψυχρού Πολέμου, οι συνθήκες αυτές δεν υπάρχουν πλέον.

Η διάσπαση του Βασιλείου, η απώλεια των αποικιακών κτήσεων και η συνεπακόλουθη συρρίκνωση και σταδιακή αποσύνθεση ή ρευστοποίηση της βρετανικής αυτοκρατορίας καταλήγει στην κρίση της βρετανικής ταυτότητας, έχοντας πλέον αγγίξει -εδώ και κάποιες δεκαετίες- τον πυρήνα όχι απλά των νήσων (Ιρλανδία, Βρετανία κ.λπ), αλλά της ίδιας της μεγάλης νήσου (Βρετανία), μέσω της ανάδυσης και ανάπτυξης τάσεων πολυδιάσπασης στο εσωτερικό του - όχι και τόσο Ηνωμένου Βασιλείου, που βαίνουν παράλληλα με την άνοδο των εθνικισμών στα συστατικά μέρη-χώρες του (κυρίως σκωτσέζικος και αγγλικός εθνικισμός), ενώ η έλευση πληθυσμών της παλαιάς αυτοκρατορικής περιφέρειας προς τα μητροπολιτικά κέντρα (όπως το Λονδίνο και το Μάντσεστερ), σηματοδοτεί την ολοκλήρωση της περιόδου διαλυτικής αποσύνθεσης και απο-αποικιοποίησης και την αντιστροφή αυτής της σχέσης.

Σημειώσεις - Επισημάνσεις - Σχολιασμοί

I.

[-] Μέσα στον 20ο αιώνα, η Βρετανία αποχώρησε από τη Μέση Ανατολή και το Σουέζ. 

Από τις κτήσεις της στην Αφρική και το Χονγκ Κονγκ. Υπήρξε μια εξαίρεση. 

Το 1982, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να κρατήσει τα μικροσκοπικά Νησιά Φώκλαντ στο Νότιο Ατλαντικό, το Ηνωμένο Βασίλειο διεξήγαγε έναν σύντομο πόλεμο με την Αργεντινή - τον οποίο κέρδισε ως ένα είδος αυτοκρατορικού βραβείου παρηγοριάς. 

Παλαιότερα, η  Βρετανία είχε ενσωματώσει την Κύπρο στη ψυχροπολεμική ιδεολογία και στρατηγική της περιόδου στη Μεσόγειο με το ΝΑΤΟ, ώστε να μπορέσει να διατηρήσει το τελευταίο της παλαιο-αυτοκρατορικό έρεισμα της στην ανατολική Μεσόγειο (στη δυτική Μεσόγειο έχει -ακόμη- το Γιβραλτάρ). 

Οι Βρετανοί απέκτησαν το πάνω χέρι στη Μεσόγειο προσπαθώντας να ανακόψουν τη ρωσική επιρροή και υποστηρίζωντας την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η Βρετανία είναι αυτή που προς τα μέσα του 20ου αιώνα έβαλε την Τουρκία στο παιχνίδι της Κύπρου, λόγω των ασφυκτικών πίεσεων που δεχόταν (αργότερα κέρδισε την υποστήριξη των Η.Π.Α προκειμένου να διατηρήσει τις βάσεις της στην Κύπρο).

Οι Βρετανοί έχασαν τα πάντα, εχάσαν όλες τους τις αποικίες, εχάσαν το Διαμάντι του Στέμματος (την Ινδία. Κάποιοι την έβλεπαν ως Διαμάντι, κάποιοι άλλοι ως «τριτοκοσμική».  Είναι θέμα αντίληψης και νοοτροπίας).

Έχασαν το Σουέζ και στο τέλος έχασαν ακόμη και τον

Καναδά (δες παρακάτω), ενώ κινδυνεύουν να χάσουν

πλέον και τη Σκωτία, δηλαδή την ίδια τη βρετανικότητα.

Τι τους έμεινε; 
Τους έμειναν οι Νήσοι Φώκλαντ και οι βάσεις στην Κύπρο... 

Βέβαια οι Άγγλοι δεν αποτελούν αυτόνομο καθοριστικό παράγοντα στην περιοχή, οι

Αμερικανοί αποτελούν. 
Αφού επισημάναμε το αμέσως προηγούμενο, μπορούμε να πούμε πως οι «ΑγγλοΑμερικανοί» δεν θέλουν ούτε μια Κύπρο ελληνική ούτε μια Κύπρο τουρκική. 
Θέλουν μια Κύπρο αδύναμη, εξαρτημένη-υποτακτική και ελεγχόμενη με μια αδύναμη κεντρική κυβέρνηση. 
Οι «ΑγγλοΑμερικανοί» θέλουν να ελέγχουν και να χειραγωγούν και την Κύπρο και την

Ελλάδα και την Τουρκία (απλά η Τουρκία είναι η πιο άγρια, ατίθαση και δυναμική, η περισσότερο ανεξάρτητη και ριψοκίνδυνη, η λιγότερο υποτακτική, υποχωρητική και εύκολο-διαχειρίσιμη, από τις τρεις).
Σε ό,τι αφορά την Κύπρο, παρατηρώντας τις εξελίξεις όπως αποτυπώνονται στην ανάρτηση, ασφαλώς και αποτελεί παραδοξότητα η παραμονή των βρετανικών βάσεων στη Νήσο.

[-] The Canada Act 1982 is an Act of the Parliament of

the United Kingdom that was passed at the request of

the Canadian federal government to "patriate" Canada's

constitution, ending the necessity for the British

parliament to be involved in making changes to the

Constitution of Canada. The Act also formally ended the

"request and consent" provisions of the Statute of

Westminster 1931 in relation to Canada, whereby the

British parliament had a general power to pass laws

extending to Canada at its own request. - Australia as "a

sovereign, independent and federal nation", and - the

Constitution Act 1986 repealed the New Zealand

Constitution Act 1852, renamed the General Assembly

as the "Parliament of New Zealand" and ended the right

of the Parliament of the United Kingdom to legislate with

the consent of the New Zealand Parliament.

II.

[-] Το Λονδίνο και το Μάντσεστερ ψήφισαν υπέρ της παραμονής στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Το Μπέρμιγχαμ, εάν δεν με απατά η μνημη μου, ψήφισε οριακά υπέρ της αποχώρησης από την Ε.Ε. 

Η τοποθέτηση είναι πως τόσο η Βρετανία όσο και η Γαλλία βρίσκονται σε πορεία αποδυναμώσης (λόγω της δομής και της φύσης της τελευταίας η εξέλιξη είναι διαφορετική).

 Οι άνθρωποι έχουν μάθει να σκέφτονται με όρους μηδενικού αθροίσματος (κάτι που δεν είναι περίεργο) λες και η Ε.Ε ως χώρος ή η σχέση Ε.Ε - Η.Π.Α (ευρωατλαντικός χώρος) αποτελούν το όλον ή τον κόσμο. 

Αλλά ας μην επεκταθούμε και στη Γαλλία. 

Θα τονίσουμε μόνο πως για λόγους που σχετίζονται με τη διαμόρφωση κλίματος και θετικής εικόνας για την Ε.Ε, καθώς και τη νομιμοποίηση της, καταβάλεται προσπάθεια η αποδυνάμωση και παρακμή της Βρετανίας να παρουσιαστεί ως απότοκο της αποχώρησης της από την Ε.Ε (με αφορμή και αντιπαραβάλλοντας τις εκλογές σε Βρετανία και Γαλλία έγινε προσπάθεια να αναδειχθούν οι δυσκολίες του Λονδίνου και η παρακμή της επιρροής του σε παγκόσμια κλίμακα σε σχεση με του Παρισιού και ορισμένοι ανταγωνίζονταν για το εάν μειώνεται περισσότερο το εκτόπισμα της Γαλλιας ή της Βρετανίας σε παγκόσμια κλίμακα).

 Ως προς το εσωτερικό του Ηνωμένου Βασιλείου, όπως προαναφέθηκε, ο Θερμός - δεύτερος μεγάλος ή παγκόσμιος- Πόλεμος και ο μετέπειτα Ψυχρός

Πόλεμος συνέβαλλαν στη διατήρηση της βρετανικής ταυτότητας και στην ενότητα του Ηνωμένου Βασιλείου.

Με την ολοκλήρωση του Ψυχρού Πολέμου, οι συνθήκες αυτές δεν υπάρχουν πλέον.

[-] The size of the foreign-born population in the UK

increased from about 3.8 million in 1993 to over 8.7

million in 2015. During the same period the number of

foreign citizens increased from nearly 2 million to more

than 5.7 million... Over the whole time period analysed

(1993 to 2015) the highest growth in the foreign-born

population occurred between 2005 and 2008. This

period coincides with the significant inflow of East

European migrants following EU enlargement in 2004...

The share of foreign-born people in the UK’s total

population increased by more than half between 1993

and 2015, i.e. from 7% to nearly 13.5%. During the

same period, the share of foreign citizens in the UK’s

population rose from 3.6% to 8.9%... Poland, India and

Pakistan are the main three foreign countries of birth

accounting respectively for 9.5%, 9.0% and 5.9% of the

UK’s foreign born population... - The Migration

Observatory at the University of Oxford.

III.

[-] Ό,τι είναι η Σκωτία λειτουργικά για την ολοκλήρωση της νήσου Βρετανίας είναι η βόρειος Ιρλανδία για την ολοκλήρωση της νήσου Ιρλανδίας.

[-] Παρά τις θεωρίες περί του αντιθέτου και τα διάφορα κοινωνιολογικά θεωρήματα-δόγματα που επικρατούν, η άνοδος στο κατά κεφαλήν Α.Ε.Π της Σκωτίας οδήγησε στην ενίσχυση και ενδυνάμωση του σκωτσέζικου εθνικισμού και στην ενίσχυση και όχι στην αποδυνάμωση του εθνικού αισθήματος στην Σκωτία.

[-] Bonus από το πεδίο της μαζικής κουλτούρας. 
To 1995 κυκλοφορεί στις κινηματογραφικές αίθουσες η παραγωγή-ταινία Braveheart, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. 

Την επόμενη χρονιά (1996) κάνει πανευρωπαϊκή επιτυχία το cult πλέον Trainspotting, το οποίο είναι βασισμένο σε νουβέλα του Σκώτου ή Σκωτσέζου Irvine Welsh, ενω σταδιακά κυκλοφορούν ανεξάρτητες κινηματογραφικές παραγωγές που σκαλίζουν το πρόσφατο πολιτικό παρελθόν των βρετανικών νήσων, όπως το 'Michael Collins'με πρωταγωνιστή -μεταξύ άλλων- τον ΙρλανδοΑμερικανό Liam Neeson, το οποίο κέρδισε το Χρυσό Λέοντα (το ανώτερο βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας) και το 'Hunger' (Bobby Sands / Irish hunger strike), στο οποίο πρωταγωνιστής ήταν ο ΓερμανοΙρλανδός Michael Fassbender και σκηνοθέτης ο Steve McQueen (όχι ο παλαιός, ο νέος: 12 Years a Slave). 

Ο McQueen, αν και γεννήθηκε στο Λονδίνο έχει καταγωγή από παλαιά-πρώην βρετανική αποικία της Καραϊβικής (Βρετανικές Δυτικές Ινδίες). 

Σύμφωνα με δηλώσεις του ίδίου του Fassbender, η οικογένεια του σχετίζεται με τον Michael Collins - Mícheál Ó Coileáin (φωτογραφίες), στον οποίον αναφέρεται η προηγούμενη ομώνυμη ταινία και ο οποίος αποτέλεσε ηγέτη της Ιρλανδίας κατά τη διάρκεια του πολέμου της ανεξαρτησίας ('We're only going by my grandfather's word, but - I believe it').

IV.

Το ότι πλησιαζουμε προς το 1707, δηλαδή στις Πράξεις της Ένωσης του 1707 (στην αναίρεση τους), φανερώθηκε συν τοις άλλοις και από την πρόσφατη - σχετικά χαλαρή μεν, υπαρκτή δε- επαναφορά του ζητήματος του Γιβραλτάρ, μεταξύ Ισπανίας και Ηνωμένου Βασίλείου.

 Το Γιβραλτάρ (το οποίο αποτελεί το δυτικομεσογειακό -όχι όμοιο αλλά- λειτουργικά ανάλογο των βάσεων της Κύπρου) μας επαναφέρει στη Συνθήκη της Ουτρέχτης του 1713, την οποία προανέφερα. 

Με τη Συνθήκη της Ουτρέχτης τίθεται φρένο στις γαλλικές φιλοδοξίες πανευρωπαϊκής ηγεμονίας, ενώ σηματοδοτείται η ναυτική, εμπορική και οικονομική υπεροχή της Μεγάλης Βρετανίας. 

Οι γαλλικές ηγεμονικές φιλοδοξίες τερματίζονται οριστικά με το περας των Ναπολεόντιων Πολέμων και το Συνέδριο της Βιέννης.

Από εκεί και ύστερα, τα ηνία της προσπάθειας-επιδίωξης επιβολής ηγεμονίας στο σύνολο της ευρωπαϊκης ηπείρου,  θα τα αναλάβει η Γερμανία (Οι νεο-ηγεμονισμοί σε περιφερειακή κλίμακα των ημερών μας προκύπτουν λόγω της αδυναμίας και όχι της δύναμης των δύο αυτών κρατών -Γαλλίας και Γερμανίας-, καθώς δεν διαθέτουν παγκόσμιο εκτόπισμα ως ξεχωριστές μονάδες). 

Οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι είχαν ως αποτέλεσμα την διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τη μεταβολή της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στη «μεγαλύτερη δύναμη παγκοσμίως» για τον επόμενο αιώνα (κάτι που αμφισβητούν ορισμένοι Αμερικανοί ιστορικοί και πολιτικοί επιστήμονες). 

Βλέποντας τα πράγματα στο σήμερα, με ποιούς συνομιλούν, ανταγωνίζονται και

συναλλάσσονται πυκνά οι δυνάμεις της εποχής μας,

ποιούς προσπαθούν να περιορίσουν κ.λπ, μπορούμε να

πούμε πως στην ιστορική κούρσα και στον ανταγωνισμό

ανάμεσα σε Βρετανία και Ρωσσία, η Ρωσσία υπήρξε νικήτρια. 
Στις ηγεμονικές επιδιώξεις και στις προσπάθειες ενοποίησης της Ευρώπης υπό τη Γαλλία και τη Γερμανία (καθεμιάς ξεχωριστά), η Ρωσσία - μέ την άμεση ή έμμεση  συνεισφορά των Αγγλοαμερικανών - άντεξε σε ευρωπαϊκό πλαίσιο, ηττήθηκε όμως κατόπιν σε παγκόσμιο (από τις Η.Π.Α). 
Η Ρωσσία καταβλήθηκε και υπέκυψε από μια έξω-ευρωπαϊκή δύναμη, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, και αυτό θα πρέπει να τονίζεται (παλαιότερα τα είχε βρεί σκούρα με τους Ιάπωνες). 

Η προσπάθεια νεο-ηγεμονικής ολοκλήρωσης στα πλαίσια της Ε.Ε, είτε υπό τη συνέργεια Γαλλίας και Γερμανίας (ΝεοΚαρολίγγεια Ευρώπη) είτε υπό τη Γερμανία (κάποιας μορφής ανασύσταση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία ξαναθυμίζω πως καταλύθηκε με τους Ναπολεόντιους Πολέμους), επαναφέρει το ζήτημα της εξισορροπησης ισχύος: 
όλες οι ηγεμονικές τάσεις ανακόπτονται μεσω της εξισσορόπησης ισχύος και της διαμόρφωσης μιας -νέας- ισορροπίας δυνάμεων (Αυτός είναι και ο λόγος που οι ηγεμονιστές - ανεξάρτήτου ιδεολογίας - απεχθάνονται έννοιες και συνθήκες όπως ανεξαρτησία, αυτοκυβέρνηση, κυριαρχία κ.λπ).

          ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

     `~.  .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Mesogeios

Stelios Petrakis & Giorgos Manolakis

ΒΟΡΕΙΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ,(Northern T thern Trails) - Stelios P ails) - Stelios Pe

Evo & Stelios P o & Stelios Petrakis (2) V akis (2) Voreia monopatia - Corr eia monopatia - Corra

07/15/17--04:04: Γαλλία. 0 0

Δημογραφικη εξέλιξη ιστορικά και σημεία καμπής. Εν συντομία. 
Η Γαλλία υπήρξε ιστορικά το πολυπληθέστερο έθνος της Ευρώπης.

Κατά τον ύστερο Μεσαίωνα και την πρώιμη νεότερη εποχή, τουλάχιστον ένας στους τέσσερις κατοίκους της Ευρώπης ήταν Γάλλος-Φράγκος ή ορθότερα κατοικούσε εκεί. 

Σταδιακά υπήρξε ελαφρή μείωση. 

Με αρχη περίπου το 1800, η δημογραφική εξέλιξη της Γαλλίας ήταν μοναδική και ανώμαλη σε σχέση με όλη την υπόλοιπη Ευρώπη [1]. 

Σε αντίθεση με όλες τις άλλες χώρες, στη Γαλλία δεν υπήρξε έντονη πληθυσμιακή αύξηση κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού. 

Μέσα σε αυτές τις δεκαετίες οι Γερμανοί και οι Ρωσσοι, είχαν φτάσει και ξεπεράσει τη Γαλλία. Το ποσοστό γεννήσεων στη Γαλλία μειώθηκε πολύ νωρίτερα από ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη, αγγίζοντας το ναδίρ στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, όταν η Γαλλία, περιβαλλόμενη από τους ταχέως αυξανόμενους πληθυσμούς της Γερμανίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιταλίας, είχε ουσιαστικά μηδενική πληθυσμιακή αύξηση (δηλαδή αυτό που αργότερα, κατά τη δεκαετία του 1960, θα καθιερωθεί κοινωνιολογικά ως zero population growth).

Στα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1930 την ξεπέρασε πληθυσμιακά και η Ιταλία, ρίχνοντας την στην πέμπτη (5η) θέση, για πρώτη φορά στη γαλλική και ευρωπαϊκή ιστορία [2]. 

Αυτή η εξέλιξη, η οποία αποτέλεσε τον πληθυσμιακό πάτο-ναδίρ της Γαλλίας σε σχέση με τις υπολοιπες ευρωπαϊκές χώρες (και η οποία συνέπεσε με τη γερμανική κατοχή στο Βορρά - ή οδήγησε σε αυτήν - και τη Γαλλία του Βισύ στο Νότο, την περίοδο του πολέμου), κράτησε για περίπου 60 χρόνια, μέχρι τη δεκαετία του 1990 (μεταπολεμικά, η Γαλλία εισήλθε σε φάση πληθυσμιακής αύξησης που χωρίζεται σε δύο περιόδους. 

Η πρώτη έντονη μέχρι περίπου τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και η δεύτερη πιο ήπια από εκεί και ύστερα). 

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 ο πληθυσμός της Γαλλίας (ξανά)υπερέβει αυτόν της Ιταλίας, αλλά την ίδια δεκαετία την ξεπέρασε η Τουρκία

[3]. Η Τουρκία μέχρι εκείνη την περίοδο, καθόλη τη διαρκεια της ιστορίας της, ήταν μικρότερη πληθυσμιακά από τη Γαλλία. 

Είναι η πρώτη φορά εδώ και περίπου 1000 χρόνια, χονδρικά από τον 10 αιώνα μ.Χ, που η ευρύτερη περιοχή της Ανατολίας (σημερινή Τουρκία) είναι περισσότερο πολυάνθρωπη από την περιοχή της Γαλλίας. 

Αυτό που συνέβη, δηλαδή, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, αποτελεί εξέλιξη ιδιαίτερης αν όχι ευρω-ιστορικής σημασίας [4]. 

Ορισμένα σημεία καμπής σε ό,τι αφορά την πληθυσμιακή εξέλιξη της Γαλλίας στην Ευρώπη και τον Πλανήτη.

• 1500-1600 μ.Χ: Για αιώνες, η Γαλλία παραμένει η 1η χώρα σε πληθυσμό στην Ευρώπη και η 4η σε παγκόσμια κλίμακα (Ένας στους τέσσερις και αργότερα ένας στους πέντε ανθρώπους που ζούν στην Ευρώπη, γεννιέται και περπατά στη Γαλλία). 

Μέχρι περίπου και τη Γαλλική Επανάσταση, η μητροπολιτική Γαλλία παρέμεινε η πολυπληθέστερη χώρα της Ευρώπης, πάνω και από τη Ρωσία, και η τρίτη-τέταρτη πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο, πίσω από την Κίνα και την Ινδία (ίσως για ορισμένα σύντομα χρονικά διαστήματα να κονταροχτυπιόταν οριακά με την Ιαπωνία).

• 1820: 1η ευρωπαϊκά και 3η στον πλανήτη (πίσω μόνο από Κίνα και Ινδία. 

Πιθανότατα προς τα τέλη του προηγούμενου αιώνα έχει υπερβεί, έστω οριακά, την Ιαπωνία. 

Το 1820 έχουμε για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία πέντε ευρωπαϊκές χώρες στη δέκα πολυπληθέστερες του πλανήτη: Γαλλία, Ρωσσία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία).

• 1870: 3η στην Ευρωπη και 6η παγκόσμια (αναδύονται οι Η.Π.Α -κατόπιν και του εμφυλίου- πίσω από τη Ρωσσία. 

Μέσα στις επόμενες δύο δεκαετίες θα την ξεπεράσουν. 

Ακολουθεί η Γερμανία. 
Για πρώτη φορά η Γαλλία πίσω και από τις τρείς αυτές χώρες. 

Μια κατάσταση που παραμένει μέχρι σήμερα, σχεδόν 150 χρόνια μετά. 

Παράλληλα έχουμε για πρώτη φορά έξι χώρες που, έμμεσα ή άμεσα, σχετίζονται με την Ευρώπη στις δέκα πολυπληθέστερες του πλανήτη. 

Αυτή η κατάσταση, μοναδική στην παγκόσμια ιστορία, θα διαρκέσει μέχρι περίπου το 1950).

• 1909-1914/19: 4η θέση πανευρωπαϊκά (το Νησί - Ηνωμένο Βασίλειο - ξεπερνά για πρώτη φορά από πολιτικής υπάρξεως του πληθυσμιακά την ηπειρωτική μητροπολική χώρα της Γαλλίας. 

Αυτο δεν είχε συμβεί  ποτέ ξανά, από τότε που πάτησαν άνθρωποι στο νησί που οι αρχαιοι ονόμασαν Brettaniai και το σύμπλεγμα Κασσιτερίδες νήσους. 

Μια ακόμη πρωτοφανής εξέλιξη, σε ευρωπαϊκό επίπεδο αυτή τη φορά, και μάλιστα για ένα νησί απέναντι σε μια ηπειρωτική χώρα. Η Ιταλία καραδοκεί). 

Η Γαλλία αποτελεί την 9η μεγαλύτερη πληθυσμιακά χώρα σε παγκόσμια κλίμακα (οι Η.Π.Α αρχίζουν να ξεφεύγουν από τη Ρωσσία, την πολυπληθέστερη χώρα της Ευρώπης. 

Μια κατάσταση που διαρκεί μέχρι σήμερα).

• 1933-45: 5η στην Ευρωπη (την ξεπερνά η Ιταλία και την κατέχει η Γερμανία) και 10η στον πλανήτη (Ιάπωνία και Γερμανία βρίσκονται στην πέμπτη και έκτη θέση αντιστοίχως).

• 1950: Για πρώτη φορά εδώ και αιώνες (πάνω από χιλιετία) η Γαλλία εκτός πρώτης δεκάδας σε παγκόσμια κλίμακα (Βρισκόμαστε έξι χρόνια πριν από την Κρίση του Σουέζ, η οποία φανερώνει οριστικά και με εμφατικό τρόπο τη μεταφορά του κέντρου βάρους του παγκοσμίου συστήματος σε εξω-ευρωπαϊκούς χώρους. 

Οι μεγάλες δυνάμεις πλέον δεν είναι -αποικιακές- ευρωπαϊκές. 

Το τελευταίο ακόμη δείχνουν να μην μπορούν να το χωνέψουν ορισμένοι).

• 1990-95: Επιστρέφει στη 4η θέση η Γαλλία σε

ευρωπαϊκή κλίμακα (ξαναπερνά την Ιταλία. 
Ουσιαστικά όμως βρίσκεται στην 5η, καθώς η Τουρκία, για πρώτη φορά, έχει μεγαλύτερο πληθυσμό από αυτήν). 

Εν τω μεταξύ η Γαλλία έχει πέσει στη 19η θέση σε παγκόσμια κλίμακα (Ρωσσία και Ηνωμένες Πολιτείες, οι μόνες χώρες που σχετίζονται με την Ευρώπη, στις δέκα πολυπληθέστερες του πλανήτη. 

Καμία ευρωπαϊκή στις πρώτες δέκα. 

Πρώτη φορά στην καταγεγραμμένη ιστορία των ανθρώπων συμβαίνει αυτό. 

Μια ακόμη συγκλονιστική εξέλιξη. 

Επίσης, για πρώτη φορά η Ευρώπη ως ήπειρος πέφτει στην τρίτη θέση, καθώς την ξεπερνά η Αφρική).

Κατά τον ύστερο μεσαίωνα και την απαρχή των νέων χρόνων η Γαλλία αποτελούσε περίπου το 20-25% του ευρωπαϊκού πληθυσμού. 

Σήμερα αποτελεί περίπου το 8- 9% (αναλόγως πως ορίζει και προσμετρά κανείς την Ευρώπη) και το 13% του πληθυσμού της Ε.Ε (2η), ενώ είναι η μεγαλύτερη (1η) εδαφικά χώρα της (Ε.Ε).

Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης - την οποία κεφαλαιοποιεί ηθικά και υλικά ακόμη και σήμερα - η Γαλλία ήταν η μεγαλύτερη (1η) πληθυσμιακά χώρα στην Ευρώπη και η τρίτη (3η) μεγαλύτερη στον πλανήτη.

Σήμερα είναι η τέταρτη (4η) πολυπληθέστερη στην Ευρώπη (πίσω από τη Ρωσσία, τη Γερμανία και την Τουρκία: 
Συμβούλιο της Ευρώπης) και η εικοστή δεύτερη (22η) στον πλανήτη.

         Σημειώσεις - Επισημάνσεις - Παρατηρήσεις

[1] Ακριβώς αυτή η μοναδικότητα και η ανωμαλία της Γαλλίας, σε πολλούς τομείς, όχι μονάχα στον συγκεκριμένο, προβλήθηκε ή προωθήθηκε ως παγκόσμιο πρότυπο ή μέτρο για τους υπολοίπους.

[2] Αναφερόμαστε σε μητροπολιτική Γαλλία.   ίδιο ισχύει και για το Ηνωμένο Βασίλειο. 

Κατά τη δεκαετία του 1930 ο πληθυσμός της Γαλλικής Αποικιακής Αυτοκρατορίας ήταν πάνω από 100 εκατομμύρια, εκ των οποίων περίπου 40 εκατομμύρια από την Μητροπολιτική Γαλλία, ενώ τριάντα χρόνια νωρίτερα, γύρω στο 1900, η Βρετανική Αυτοκρατορία είχε πληθυσμό περίπου 350 εκατομμύρια κατοίκους, από τους οποίους, μόλις 12 εκατομμύρια ήταν Βρετανοί (290 εκατομμύρια ήταν μόνο η Ινδία). 

Σήμερα, οι Βρετανοί έχουν περίπου τον ίδιο πληθυσμό με τους Γάλλους. 

Εάν η Γαλλία υπερβεί το Ηνωμένο Βασίλειο αυτό θα συμβεί για πρώτη φορά εδώ και περίπου έναν αιώνα (1909-1914/19). 

Προβλέψεις εκτιμούν πως μέχρι το 2050 - υποτίθεται πως - η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο θα έχουν προσεγγίσει ή ξεπεράσει οριακά τον πληθυσμό της Γερμανίας.

Μια χώρα μπορεί να ενισχύεται σε ευρωπαϊκό και να αποδυναμώνεται σε παγκόσμιο πλαίσιο (γενικότερα, σε διάφορους τομείς) και σε σχέση με την επιρροή που ασκούσε κατά το παρελθόν.

[3] Σε όλα τα προηγούμενα συμπεριλαμβάνονται το

Ηνωμένο Βασίλειο και η Τουρκία γιατί αποτελούν μέρος του ευρωπαϊκού συστήματος ισορροπιών εδώ και αιώνες, συμμετέχουν ενεργητικά στη διαμόρφωση των συσχετισμών δύναμης και η συμμετοχή τους αυτή έχει θεσμική έκφραση. 

Τελος περίπου 1-1,5 εκατομμύριο Βρετανοί και 5-7 εκατομμύρια Τούρκοι ζούν στην Ευρώπη (όχι μόνον στην Ε.Ε).

[4] Η εξέλιξη αυτή, δηλαδή πως τις δύο τελευταίες δεκαετίες έχουμε εισέλθει σε μια περίοδο όπου για πρώτη φορά, εδώ και περίπου χίλια χρόνια, η ευρύτερη περιοχή της Ανατολίας (σημερινή Τουρκία) είναι περισσότερο πολυάνθρωπη από την περιοχή της Γαλλίας, αποτελεί έναν ακόμη λόγο που πιέζουν και προσπαθούν να έχουν σε ελεγχόμενα πλαίσια την Τουρκία. 

Γνωρίζουμε άλλωστε πως εαν αποτελούσε μέλος της Ε.Ε, θα είχε μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων από τη Γαλλία και θα κινδύνευε η προνομιακή θέση της τελευταίας σε αυτήν.

Το Παρίσι ιστορικά, παίρνει τα πρωτεία της πολυπληθέστερης πόλης στην Ευρώπη από την Κωνσταντινούπολη.

[•] Η διαδικασία φραγκοποίησης-γαλλοποίησης αποτελεί μια διαδικασία που δεν έχει προσεχθεί αρκετά. 

Η Γαλλία  υπήρξε μεγάλο χωνευτήρι (έχουμε γράψει παλαιότερα για γλώσσες, Οξιτάνούς κ.λπ: δες και εδώ, κυρίως το II).

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980 υπήρχαν λιγότεροι από 110 εκατομμύρια γαλλόφωνοι. 

Σήμερα υπολογίζονται σε πάνω από 270 εκατομμύρια.

Αναρωτιέμαι γιατί το ελλαδικό κράτος αποφάσισε να αποτελέσει πλήρες μέλος του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλο-Φραγκοφωνίας - ο οποίος ιδρύθηκε το 1970 - και γενικότερα γιατί συμβάλλει στην επέκταση του γαλλικού γλωσσικού εθνικισμού. 

Όσες ευρωπαϊκες χώρες συμμετέχουν, πλήν Αλβανίας, Μονακό, Λουξεμβούργου,π.Γ.Δ.Μ, Ρουμανίας, Πολωνίας κ.λπ, συμμετέχουν ως παρατηρητές και όχι ως πλήρη μέλη (όπως οι προηγούμενες, μαζί με την Ελλάδα). Εννοείται πως καμία από τις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες (Βρετανία, Ισπανία, Ρωσσία, Γερμανία, Ιταλία) δεν συμμετέχει ούτε ως πλήρες μέλος, ούτε ως παρατηρητής.

[•] Η Γαλλία - σε αντίθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία κ.λπ - δεν διατηρεί στατιστικά φυλετικής και εθνοτικης καταγωγής. 

Τα απαγόρευσε με νόμο ο οποίος εγκρίθηκε το 1978 (και τροποποιήθηκε το 2004).

Συνεπώς, η Γαλλία - επίσημα τουλάχιστον - δεν συλλέγει στοιχεία που αφορούν την καταγωγή των πολιτών της. 

Η φιλοσοφία του συγκεκριμένου άρθρου-νόμου έχει ως εξής: 
Απαγορεύεται η συλλογή ή η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που αποκαλύπτουν, άμεσα ή έμμεσα, τη φυλετική ή εθνοτική προέλευση, τις πολιτικές, φιλοσοφικές ή θρησκευτικές απόψεις, τη συνδικαλιστική ιδιότητα, την υγεία ή τη σεξουαλική ζωή των ατόμων. 

Ωστόσο, η απαγόρευση μπορεί να αρθεί υπό προϋποθέσεις (συνεπώς δεν είναι ακριβώς απαγόρευση όσο προτροπή, υπόδειξη ή σύσταση).

Αντιμέτωπη με επαναλαμβανόμενες και αυξανόμενες πιέσεις (και από ερευνητές λόγω μη διαθεσιμότητας), το 2005, η γαλλική αρχή προστασίας δεδομένων (Commission Nationale Informatique et Libertés or CNIL) εξέδωσε τις πρώτες επίσημες συστάσεις σχετικά με "τη μέτρηση της ποικιλομορφίας" (“measurement of diversity”). 

Κατ'ουσίαν, αυτό που οι Αμερικανοί ονομάζουν “Statistics on Race, Origin, Ancestry and Tribal Groups”, οι Γάλλοι το ονομάζουν “diversity statistics”.

[-] Για να το διασκεδάσουμε, τέλος, ολοκληρώνοντας.

Υπερβολικό το επόμενο αλλά με απαρχή το 1871 και με επιταχυνόμενους ρυθμούς μετά από το 1909-1914/19, τα πράγματα καταλήγουν μάλλον εδώ: 

We are the French retreat is what we do (we do not need the, red and blue).

07/19/17--10:12: `~.

07/21/17--02:16: 21 Ιουλίου 2017.

Θέμα Α

I

Περί το 1900 μ.Χ, όλες οι χώρες-περιοχές που είναι χρωματισμένες με πράσινο, ειχαν τον ίδιο πληθυσμό με τη χώρα με κόκκινο χρώμα.

La Marseillaise (F La Marseillaise (France) P ance) Parody, ThDub , ThDubya

Σημειώσεις-Επισημάνσεις

[-] Το 1900 μ.Χ ο πληθυσμός της Γαλλίας ήταν περίπου 40 εκατομμύρια. 
Παρεμφερής ήταν ο πληθυσμός όλων των Αράβων (περιλαμβανομένων Αραβοβερβέρων του Maghreb και Αραβολεβαντίνων του Mashriq). 

Με πράσινο ουσιαστικά αποτυπώνονται οι χώρες του Αραβικού Συνδέσμου.

[-] Αναφερόμαστε σε περιοχές-χώρες γιατί πολλές αν όχι οι περισσότερες από αυτές, δεν υπήρχαν ως αυτοτελείς πολιτειακές μονάδες (έστω υπο καθεστώς αυτονομίας) και δεν είχαν τα ίδια σύνορα (η επισήμανση ισχύει και για το επόμενο).

[-] Bonus: Μια ελλαδοκεντρική παρατήρηση.
 Ο πληθυσμός της Ελλάδας εκείνη την περίοδο, ήταν παραπλήσιος με τον πληθυσμό της Αλγερίας. Λίγο κάτω από 5 εκατομμύρια (το Μαρόκο είχε λίγο μικρότερο).

Σήμερα, η Αλγερία έχει πληθυσμό περίπου 40 εκατομμύρια.

II

Περί το 1913-14 μ.Χ, οι χώρες - περιοχές που είναι χρωματισμένες με μώβ είχαν παραπλήσιο (ελαφρώς μεγαλύτερο) πληθυσμό από τη χώρα με μαύρο χρώμα, μόνη της.

Σημείωση

[-] Το 1913-14 μ.Χ, ο πληθυσμός της Γερμανίας ήταν περίπου 65 εκατομμύρια. Ο πληθυσμός όλων των αραβικών περιοχών (στην πρώτη αποτύπωση με πράσινο), συμπεριλαμβανομένων Τουρκίας και Ιράν (που έχουν προστεθεί σε αυτή την αποτύπωση και ασφαλώς δεν είναι αραβικές χώρες), ήταν γύρω στα 68-70 εκατομμύρια.

[-] Με μώβ ουσιαστικά αποτυπώνονται οι χώρες της λεγόμενης MENA (Middle East and North Africa) στην ευρεία μορφή της (Greater Middle East).

[-] Διάβασε και εδώ (Επτά Σχολιασμοί) το σχολιασμό II, σχετικά με τα δύο προηγούμενα.

Θέμα Β

ΙΙΙ

To 1973 το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε να εισέλθει στην Ε.Ο.Κ, ή ορθότερα στις «Ευρωπαϊκές Κοινότητες».

Δεν έχουμε όμως εξελίξεις μονάχα σε ό,τι αφορά το Ηνωμένο Βασίλειο τη χρονιά 1973-74, αλλά και στην Αίγυπτο και στο Ισραήλ και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. 

Πέρυσι, το 2016, το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε την αποχώρηση του από την Ε.Ε (43 χρόνια μετά από την είσοδο του στην Ε.Ο.Κ). 

Έγραψα πως «η απόφαση για αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση σηματοδοτεί την ολοκλήρωση ενός ιστορικού κύκλου για την Βρετανία (1973-2016)».

Όχι μόνο για τη Βρετανία...

16 Ιουλίου.

Επισήμανση

Εσείς να κοιτάτε μονάχα στο εσωτερικό των κρατών (σε καθένα ξεχωριστά μάλιστα!), και θα καταλάβετε σίγουρα τι συνέβη τη χρονιά 1973-1974 στην ανατολική Μεσόγειο, δηλαδή σε Αίγυπτο, Ισραήλ, Συρία, Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία.

IV

Αυτό που οι άνθρωποι στην Ελλάδα ονόμασαν «μεταπολίτευση», ξεκίνησε με την Κύπρο και θα ολοκληρωθεί με την Κύπρο.

16 Ιουλίου.

Σημείωση

Τα υπόλοιπα («πρώτη, νέα» κ.λπ) είναι προσπάθειες φυγής απο τα θεμελιώδη και τα καίρια.

07/21/17--10:42: Ανθρωποποίηση.

Hans Zimmer - Supermarine (Dunkirk Original Sou

Dunkirk Soundtrack - 'Supermarine' Drum Remix - H

                     € « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

  `~.  .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

                      € « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €