Κυριακή 31 Μαΐου 2020

040 Cosmoidioglossia



  • 04/26/16--09:24: Δύο σχολιασμοί για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό (26 Απρ 2016).

    • I
    Η Ελλάδα στερείται πολιτικού κεφαλαίου. Η ποιότητα του πολιτικού προσωπικού είναι χαμηλότατου επιπέδου και αποτελεί όνειδος (ακόμα μεγαλύτερο όνειδος αποτελούν οι αυτοπροβαλλόμενοι ως «εκσυγχρονιστές-μεταρρυθμιστές»). Η Ελλάδα χρειάζεται, πριν από οτιδήποτε άλλο, παραγωγή πολιτικού κεφαλαίου (για να μιλήσουμε με δικούς τους όρους). Έχει ανάγκη από ηθική και πολιτική επανα-κεφαλαιοποίση διαμέσου μιας ευρείας αυτόχθονης δημιουργικής διαδικασίας. Μονάχα έτσι θα υπάρξει και οικονομική άνθηση. Η υποβάθμιση ή η στρέβλωση της πολιτικής λειτουργίας σηματοδοτεί πολιτιστική υποβάθμιση, και ακριβώς επειδή πάνω σε τέτοιας μορφής στρεβλώσεις και αλλοιώσεις εδραιώθηκαν όλοι οι ψευτο-, κανένας από αυτούς δεν μιλά για συμβολικό και πολιτισμικό κεφάλαιο, δηλαδή για κληρονομιά και τόπο (και ταυτότητα τόπου). Για αυτό και οι αυτοαποκαλούμενοι «εκσυγχρονιστές-μεταρρυθμιστές» (οι οποίοι αποτελούν περίπτωση πολιτισμικών γενιτσάρων) πάρα τη συνοδεία και την βοήθεια της οργανικής ελλαδικής διανόησης, ούτε μπορούν να κινητοποιήσουν κοινωνικές δυνάμεις αλλά ούτε και να «εκσυγχρονίσουν-μεταρρυθμίσουν». Η σημερινή Ελλάδα των ερειπίων αποτελεί την κληρονομιά τους.
    Σημείωση
    Αυτό που προβλήθηκε ως «εκσυγχρονισμός» στη χώρα μας, αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες απάτες στην νεώτερη πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Συνήθως όλοι αυτοί αναπαρήγαγαν στοιχειώδη δόγματα από τα εξής τρία: modernization theory, development theories, secularisation theory, δίχως να έχουν αντιληφθεί πως η εμπειρία και η ιστορική πραγματικότητα έχει αναθεωρήσει αυτά τα δόγματα. Μελλοντικά θα αναφερθώ σε συγκεκριμένα αποσπάσματα από βιβλίο πρώην μέγα Πρωθυπουργού μας. Και μια πληροφορία. Πρώην πολυθεσίτης υπουργός και οικονομικός σύμβουλος του προαναφερθέντος πρωθυπουργού, δήλωσε τα εξής: ''Το 1999 ήταν η χρονιά που εξοφλήσαμε την τελευταία δόση του χρέους μας μετά την εγκαθίδρυση του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898. Η χρονική διάρκεια μέχρι να δημιουργήσουμε επονείδιστα και επαχθή χρέη, που μας ξανάφεραν σε συνθήκες πτώχευσης, κράτησε μόλις 11 χρόνια. Γι’ αυτά τα 11 χρόνια θα μείνουμε σε διεθνή εποπτεία απροσδιόριστο διάστημα''.
    II
    Όσες κοινωνίες, εκτός του τριγώνου της φιλελεύθερης ευρωπαϊκής γεωγραφίας, πέτυχαν, τα κατάφεραν επειδή αποσύνδεσαν μεταξύ τους τα εξής δύο: modernization - westernization.

    Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι έχουμε μια «αριστερά» και μια «δεξιά» αποικιοκρατικού τύπου. Το δόγμα τους είναι αυτό της «εκπολιτιστικής αποστολής» (mission civilisatrice), δηλαδή, ο εκδυτικισμός των αυτόχθονων (westernization of indigenous peoples). Το πρόβλημα - πέρα από ότι καταλήγουν να είναι ρατσιστές με τους «ιθαγενείς» - είναι πως εμμένουν σε ένα αποτυχημένο και διαψευσμένο από την ιστορική εμπειρία δόγμα, δηλαδή τη σύνδεση modernization και westernization (το δεύτερο ως προϋπόθεση για το πρώτο, ο «εκδυτικισμός» ως προϋπόθεση του «εκσυγχρονισμού», δηλαδή κεμαλισμός, δόγμα το οποίο εισήγαγε η τριτοκοσμική κεμαλική Τουρκία ως πρότυπο «εκσυγχρονισμού» και «ανάπτυξης» για τον λεγόμενο «τρίτο κόσμο»).

    Στην Ελλάδα, επειδή έχουμε την εντύπωση πως δεν υπήρξαμε ποτέ αποικία (αλλά «ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος»), αυτοβαυκαλίζόμαστε με το να σκεφτόμαστε με τον ακριβώς ανάποδο τρόπο και να οδεύουμε προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από ότι όλες οι μετα-αποικιακές κοινωνίες. Όταν όλες οι πρώην αποικίες ή πρώην αποικιοκρατούμενες χώρες κινούνται προς το Άλφα εμείς κινούμαστε προς το Ωμέγα. Ενώ όλες οι κοινωνίες έχουν οδηγηθεί σε καθεστώς απο-αποικιοποίησης η Ελλάδα εμβαθύνει ένα ιδιότυπο καθεστώς νεο-αποικιοποίησης το οποίο προσλαμβάνει ως εκμοντερνισμό, εξευρωπαϊσμό, εκσυγχρονισμό κ.λπ. Υπό αυτή την έννοια η Ελλάδα αποτελεί την τελευταία χωρά στον πλανήτη που θεωρεί πως η υποβάθμιση της στο επίπεδο μιας ιδιότυπης μορφής νεο-αποικίας αποτελεί προϋπόθεση για τον εκσυγχρονισμό της!

    Μόνο αυτό έχει σημασία: Rule of Law. Τα υπόλοιπα είναι αποικιοκρατικές σάλτσες και ιδεολογικές σαπουνόφουσκες.
    00
    I
    Ελπίζω να μην ξαφνιάζεστε. Έχει υπάρξει ενημέρωση, συγκεκριμένα (17 Απριλίου): ''Προκηρύσσονται καί οι «άδειες» για τις εκλογές, με τη βουλή να διαλύεται πολύ πρόωρα, αλλά ταυτόχρονα πολύ φυσιολογικά στο τέλος του μήνα...''. Για θέατρα τύπου «σοκ και δέος» στην εσωτερική και εξωτερική μας πολιτική, «οικουμενικές», εκλογές, ανάληψη του οικονομικού «προγράμματος προσαρμογής» κ.λπ, συνέχεια εδώ: Δύο κείμενα για τις επερχόμενες εξελίξεις.
    II
    Τι αλλάζει στη στρατηγική της τρόικας για την Ελλάδα…

    Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος.

    Τι σημαίνει όλη αυτή η φασαρία των ημερών, γύρω από την εξέλιξη / τύχη του προγράμματος της τρόικας - των «Θεσμών», όπως αυτή μετονομάστηκε - για την Ελλάδα; Ποιο είναι το περιεχόμενο, αγαπητέ αναγνώστη, αυτής της ιδιαίτερα πονηρής εβδομάδας των παθών για την ελληνική οικονομία, ή καλύτερα για την ελληνική κοινωνία;

    Μεταβολή στρατηγικής, σημαίνει, ενώ ο επαναπροσδιορισμός της μεθοδολογίας της ηγεμονικής σχέσης μεταξύ τρόικας και Ελληνικών Αρχών είναι αυτός που χαρακτηρίζει το περιεχόμενο της νέας αναστάτωσης και των νέων απειλών εναντίον της ελληνικής κοινωνίας, οι οποίες αναπόδραστα - αν όχι προσχεδιασμένα – οδηγούν σε άμεση διάλυση της βουλής και προκήρυξη εκλογών... η κρίσιμη μεταβολή στην πολιτική μεθοδολογία της τρόικας, που σημαίνει μεταβολή στο «conditionality», στη διαδικασία με την οποία δομούνται οι όροι των μνημονίων: Στη διαδικασία που ορίζει τις προϋποθέσεις εσωτερικής πολιτικής, που απαιτεί (: δεσμεύει τις Ελληνικές Αρχές) το πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής (της τρόικας και σήμερα κουαρτέτου). Αν δεν καταλάβουμε αυτήν τη μεταβολή, είναι βέβαιον πως η όλη αντιπαράθεση επί της επιχείρησης θέσπισης ενός «προληπτικού μηχανισμού» είναι σαχλαμάρα, ενώ κινείται στον αφρό της πολιτικής.

    Σε ό, τι με αφορά έχω ήδη αφιερώσει τουλάχιστον δύο σημειώματα, εξηγώντας λεπτομερώς τη διάσταση του «conditionality» στο ελληνικό πρόγραμμα προσαρμογής, για «πάση θυσία στο ευρώ»! Αυτό που δεν είπα είναι πως επρόκειτο για ένα/μια «ex-post conditionality», με την έννοια πως τα μνημόνια βασίζονταν μέχρι σήμερα στη θέσπιση μέτρων λιτότητας, δηλαδή εσωτερικής υποτίμησης, εκποίησης δημόσιου πλούτου και διαδικασιών ταυτόχρονης δραστικής μείωσης του δημοσιονομικού και εμπορικού ελλείμματος, υπό τους όρους του επίσημου δανειστή (: κρατών της ευρωζώνης) και του ΔΝΤ. Πρώτα θεσπίζεται η βοήθεια με την μορφή δανείων - χωρίς αυτά να απελευθερώνονται άμεσα, αλλά σταδιακά, μετά από τη διαδικασία των αξιολογήσεων - και μετά ακολουθεί η θέσπιση και εφαρμογή στην πράξη των μέτρων λιτότητας. Στη συνέχεια και μετά από «θετικές αξιολογήσεις», ετίθετο υπό κρίση και διαβούλευση μεταξύ των παραγόντων του «κουαρτέτου», αν η χώρα μας θα ελάμβανε επιπλέον βοήθεια, πώς, από ποιες πηγές και σε τι μορφή. Εδώ «έπαιζε» και η υπόθεση της αναμόρφωσης του χρέους, ως μορφή βοήθειας.

    Αυτή η μεθοδολογία είναι που τώρα αλλάζει! Από την «ex-post conditionality» περνάμε στην «ex-anteconditionality», που σημαίνει πως η Ελλάδα θα πρέπει να αποδείξει πως είναι ικανή να διατηρήσει του όρους προσαρμογής που έχουν ήδη διομολογηθεί με τα τρία πρώτα μνημόνια, μεγεθύνοντας την αποτελεσματικότητα των μέτρων λιτότητας, τα οποία έχουν ήδη θεσπισθεί και που θα θεσπισθούν στη συνέχεια για την ολοκλήρωση της τρέχουσας αξιολόγησης, ώστε να συνεχιστεί - πολιτικώς νομιμοποιημένα - η βοήθεια από τους επιμέρους παράγοντες της τρόικας. Τί σημαίνει, τώρα, βοήθεια, είναι ένα άλλο ζήτημα που σε καμία περίπτωση δεν θα συνεπάγεται πρόσθετο κόστος για τους δανειστές. Τώρα, βοήθεια σημαίνει απλώς μείωση έως πολύ μεγάλη μείωση - αν οι ελληνικές κυβερνήσεις του μέλλοντος αποδειχθούν απολύτως συμμορφούμενες προς τις «υποδείξεις» / όρους του κουαρτέτου - των άμεσων και έμμεσων κερδών των δανειστών από την «επένδυση βοηθείας» στην Ελλάδα.

    Αυτή τη κρίσιμη μεταβολή στην πολιτική μεθοδολογία της τρόικας, επιχειρεί παιδαριωδώς να διασκεδάσει η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, λέγοντας πως «όσον αφορά στα προληπτικά μέτρα, η απόφαση του Eurogroup δεν αφορά τη νομοθέτηση μέτρων, αλλά έναν μηχανισμό εξισορρόπησης τυχών αποκλίσεων που θα θεσμοθετηθεί εκ των προτέρων»! Αυτό, αναγνώστη μου, παριστά με όρους «προπαγάνδας παρηγορίας», το /την «ex-ante conditionality», όπως στην εξήγησα με δυο κουβέντες πιο πάνω. Σύμφωνα με αυτήν τη μεθοδολογία τα «νέα μνημόνια» δεν θα λέγονται μνημόνια, καθώς μνημόνια έχουμε τυπικώς μόνον στην περίπτωση της «ex-post conditionality». Κατά την «ex-ante conditionality» θα έχουμε τη θέσπιση αυτοματοποιημένων μηχανισμών, έτσι ώστε να διατηρηθεί η κατεύθυνση και ο ρυθμός της συνολικής αναδιάρθρωσης της ελληνικής εθνικής οικονομίας και κοινωνίας ασφαλώς, υπό τους όρους του αυταρχικού νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος προϋποθέτει την «λιθουανοποίηση» του κοινωνικού και παραγωγικού μοντέλου της χώρας μας.

    Πώς το συμπεραίνω; Μα, το νέο κοινωνικό μοντέλο των Βαλτικών Χωρών υπήρξε προ δεκαετίας το ερευνητικό μου αντικείμενο! Όταν κατά την αυγή της διετίας (1990) - τότε που άλλαζε ραγδαία η Ευρώπη - με έστειλε το Mega στο Βίλνιους για ένα πολιτικό ρεπορτάζ, η τότε ηγέτης της Λιθουανίας με υποδέχτηκε με άψογα γερμανικά λέγοντας: «καλώς ήλθες στην Αθήνα του Βορρά» - και ας προσπαθεί να κλέψει τον τίτλο το Εδιμβούργο! Τώρα, νομίζω πως είναι «δίκαιο» η ιστορία να αντιστραφεί: «καλώς ήλθατε στο Βίλνιους του Νότου», είναι το «σωστό» καλωσόρισμα στους ξένους μας, λιθουανούς και μη που επισκέπτονται την Αθήνα!

    Αυτή είναι η σηματολογία του «ex-ante conditionality»! Με αυτή τη νέα μεθοδολογία επιχειρείται να σεκιουριτοποιηθεί (securitization) το πρόγραμμα «σοκ και δέος» της τρόικας, για τις επόμενες δεκαετίες. Αυτό είναι το νέο μοντέλο επί του οποίου κτίζονται οι νέες σχέσεις των ελληνικών κυβερνήσεων με ολόκληρο τον κόσμο και όχι απλώς με τις χώρες της ευρωζώνης. Στο «ex-ante conditionality» θα δομείται πλέον η «απόδειξη» πως «η Ελλάδα μένει Ευρώπη»… μασκαράδες μου και η εθνική μας ταυτότητα ως ευρωπαίοι, αγαπητοί! Και γιατί τα γράφω; Διότι δεν αντέχω άλλες σαχλαμάρες, παιδαριώδεις προπαγάνδες και υπανάπτυξη, με καταστροφή δύο ολόκληρων γενιών και όλων των ειδών κεφαλαίου στον τόπο μου!

    Αν κατάλαβες αυτό το κείμενο, σε ένα επόμενο θα σε πάω βαθύτερα, στα μαθηματικά της νέας στρατηγικής της τρόικας, για να εξηγήσω όσο πιο απλά θα μπορούσα τη σχέση του «ex-ante conditionality» με την Birnbaum's Conditionality Principle, με την οποία προσεγγίζω μέχρι σήμερα τη στατιστική λογική του πειράματος της τρόικας στην Ελλάδα.
    III
    Η Πολωνία είναι η μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν βίωσε ύφεση κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης. Η Πολωνία βρίσκεται υπό καθεστώς αδιάκοπης οικονομικής ανάπτυξης επί 23 συναπτά έτη. Και εμείς, μετά από επτά χρόνια ύφεσης (30% πτώση Α.Ε.Π, 25% ανεργία και πάνω από μισό εκατομμύριο να έχουν φύγει - αλήθεια ξέρει κανείς πόσοι είμαστε σε αυτή τη χώρα;), επί ξύλου κρεμάμενοι, ασχολούμαστε με τους Φίληδες, τους Γεωργιάδηδες και τους Πάγκαλους. Και φυσικά με τον Αλέκο και τον Κυριάκο. Βλέπετε «δεν έχουμε άλλους, αυτοί είμαστε, μαζί τα φάγαμε, καλά να πάθουμε, αυτά αξίζουμε», όπως ισχυρίζονται με θράσος και απειλώντας όλοι όσοι κατέστρεψαν την Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια και τώρα διασώζονται εις βάρος των υπολοίπων (μάλιστα κάποιοι από αυτούς, που είναι υπεύθυνοι και ένοχοι, παρουσιάζονται ως τιμητές). Η πολύ ανοχή βλάπτει. Δεν είναι η έλλειψη ανεκτικότητας, αλλά η υπερβολική ανοχή που οδηγεί βαθύτερα στο βούρκο.
    00


  • 04/28/16--10:31: Ανθρωποποίηση.

    •
    Ι





    ΙΙ





    00


  • 04/29/16--10:56: Ανθρωποποίηση.

    •
    Ι
    Την Μεγάλη Παρασκευή οι Ορθόδοξες καμπάνες χτυπούν με τον πλέον όμορφο, γλυκό και συνάμα μελαγχολικό, τρόπο. Είναι η ομορφότερη Ορθόδοξη κωδωνοκρουσία.

    Οι εκκλησιαστικές καμπάνες ή κώδωνες έλκουν την καταγωγή τους από την Καμπανία της Ιταλίας και εμφανίστηκαν κατά τον 6ο μ.Χ αιώνα. Ευρεία χρήση τους προϋπήρχε στις εθνικές λατρείες (Ρωμη, Ναός του Διός κ.λπ). Οι αρχαιότερες καμπάνες έχουν βρεθεί στην Κίνα. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, οι καμπάνες εισήχθησαν κατά τον 9ο μ.Χ αιώνα, όταν ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μιχαήλ τίμησε τον Δούκα της Ενετίας Ούρσο με το αξίωμα του Πρωτοσπαθάριου του Βυζαντινού Θρόνου. Ανταποδίδοντας την τιμή, ο Ούρσος πρόσφερε στον Αυτοκράτορα δώδεκα καμπάνες που κρεμάστηκαν σε πύργο, στην αυλή του Ναού της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Σταδιακά καθιερώθηκαν στην Ορθόδοξη λατρεία.

    Η μεγαλύτερη καμπάνα του κόσμου βρίσκεται στη Μόσχα (παλαιότερα βρισκόταν στην Ινδία).
    ΙΙ





    00
    1.Οδεύοντας από το 1800 προς το 2026 ή από το ένα προς τα οχτώ δις. Highlights.

    2.Περί μυθοπλασιών και ιδεολογικών μάτριξ με άξονα μαγικές λέξεις όπως ''globalisation''και ''borderless world''και τρία σχόλια για το μεταναστευτικό-προσφυγικό.

    3.Ευρώπη και «Ευρώπες».

    4.Εποχές.

    5.Τρία μετα-κοσμικά (με αφορμή τον Πάπα) και τρία κοσμικά σχόλια περί «Ευρώπης» (Ευρώπη του Δούναβη και Ευρώπη του Ρήνου), καθώς και ένα σχόλιο περί Κίνας.

    6.Πως ορισμένα έθνη βγαίνουν εκτός ιστορίας ή πως κάποια άλλα την καθορίζουν και πέντε ακόμη σχολιασμοί: Πολιτισμοί, Ηνωμένο Βασίλειο, νεο-εθνικές τάσεις κ.λπ..

    7.Ευρωκεντρισμός, κοσμικισμός, φονταμενταλισμός (eurocentrism, secularism, fundamentalism). Ορισμένες επισημάνσεις.

    8.Demographics as Destiny: Globalization and the Resurgence of Religion Through Fertility.

    9.Αδιέξοδα του νεώτερου δυτικοευρωπαϊκού κοσμικισμού (secularism) και πολιτισμού της Προόδου. Δύο σύντομοι σχολιασμοί.

    10.I) Secularism, Myth, and History, II) Secularisation: New Historical Perspectives, and Bonus: Take Japan.


    Επιμέρους: 1) Υπερεθνική διαδικασία ομογενοποίησης, «αριστεροδεξιές» συνιστώσες και «λαϊκισμός». 2) Περί «αριστεράς και δεξιάς» με αφορμή το μεταναστευτικό-προσφυγικό. 3) Δύο κείμενα για τις επερχόμενες εξελίξεις.
    00
    Πριν λίγο καιρό λέγαμε πως ο Obama δεν επιθυμεί Brexit. Πλέον, σχεδόν το σύνολο του συστήματος που αποκαλείται «Δύση» έχει κινητοποιηθεί προκειμένου να μην αποχωρήσει το Ηνωμένο Βασίλειο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μια απέλπιδα προσπάθεια το σύστημα αυτό να αναβάλει την πολυδιάσπαση και αναρχοποίηση του.

    Η παλαιότερη εκμετάλλευση κρίσεων προς εμβάθυνση και ολοκλήρωση δεν είναι πλέον δυνατή υπό τις παρούσες συνθήκες. Μια τέτοια προσπάθεια, είτε σε επίπεδο Ε.Ε είτε στο σύνολο της ευρωατλαντικής δομής, θα ενίσχυε ακόμα περισσότερο τις ήδη έντονες φυγόκεντρες δυνάμεις και θα επιτάχυνε τάσεις αναρχοποίησης και πολυδιάσπασης. Η TTIP αποτελεί απόπειρα ενίσχυσης ή/και πύκνωσης της αλληλεξάρτησης στο εσωτερικό της «Δύσης» (δεν είναι απλά ζήτημα εταιρειών και νομικών πλαισίων αλλά και στρατηγικής πρόσδεσης της Ε.Ε, υπερεθνικόποίησης και διατήρησης της ενότητας της «Δύσης»). Ακόμα και εάν συμφωνηθεί δεν πρόκειται να εφαρμοστεί, ακόμα και εάν εφαρμοστεί δεν πρόκειται να είναι μεσοπρόθεσμα βιώσιμη (έχω γράψει παλαιότερα σημείωμα γιατί δεν ασχολούμαι με την TTIP).

    Το ζήτημα της πιθανής αποχώρησης της Βρετανίας αποτελεί σύμπτωμα ή/και αποτέλεσμα, ειδική έκφραση μιας συγκεκριμένης κατάστασης: του κατακερματισμού και της αναρχοποίησης της ευρωατλαντικής δομής και της αποσύνθεσης της αμερικανοκεντρικής παγκόσμιας φιλελεύθερης τάξης. Εσφαλμένα γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστεί το Brexit ως πιθανό αίτιο ή καταλύτης αυτής. Παρόμοια είναι και η αντιμετώπιση στην περίπτωση του ΝΑΤΟ: ενώ το τελευταίο έχει καταστεί δυσλειτουργικό και αποσυντίθεται εσωτερικά λέγεται πως μια πιθανή αποχώρηση της Βρετανίας θα έθετε σε κίνδυνο την ενότητα του (το ίδιο ισχύει και με τις δηλώσεις Trump περί ΝΑΤΟ κ.λπ). Όλα αυτά όταν στο εσωτερικό της Γαλλίας έχουμε εξελίξεις.

    Τα προηγούμενα αποτελούν προσπάθειες αναβολής και συγκράτησης των φυγόκεντρων τάσεων που έχουν αναπτυχθεί στο εσωτερικό της «Δύσης». Η ψευδαίσθηση είναι πως εάν κρατήσουν με νύχια και με δόντια τη Βρετανία εντός της Ε.Ε θα περιοριστούν οι φυγόκεντρες δυνάμεις. Δεν θα περιοριστούν. Ο «εγκλωβισμός» των φυγόκεντρων πιέσεων, δυνάμεων και τάσεων θα μετασχηματιστεί σε εσωτερικό σάπισμα, αποσύνθεση και περαιτέρω αναρχοποίηση του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ, των Η.Π.Α και ούτω καθεξής.

    Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, δηλαδή κατά τη διάρκεια του διπολικού συστήματος, επικράτησαν κεντρομόλες δυνάμεις που τροφοδότησαν τις ενοποιητικές διαδικασίες του ευρωπαϊκού και ευρωατλαντικού σχεδίου. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, δηλαδή από την κατάρρευση του διπολικού συστήματος και με το πέρας της «μονοπολικής στιγμής» των Η.Π.Α, άρχισαν να ενισχύονται οι φυγόκεντρες δυνάμεις τόσο εντός του ευρωατλαντικού όσο και εντός του ευρωπαϊκού χώρου, τόσο εντός της Ε.Ε όσο και εντός των Η.Π.Α. Στην μεταβολή της δομής του διεθνούς συστήματος έρχονται να προστεθούν οι προσπάθειες πολιτικής ενοποίησης και οικονομικής ολοκλήρωσης οι οποίες τροφοδοτούν και ενισχύουν τις φυγόκεντρες δυνάμεις επιδεινώνοντας τον κατακερματισμό στο εσωτερικό της Ε.Ε και της «Δύσης».

    Οι εσωτερικές σχέσεις της Ε.Ε δεν πρόκειται να επανέλθουν στην κατάσταση που ήταν μεταξύ 1999 και 2003. Ούτε οι σχέσεις Η.Π.Α και Ε.Ε. Οι εξωτερικές πιέσεις όσο περνά ο καιρός αυξάνονται επ'αυτών, ο βαθμός επιρροής τους τόσο επί άλλων μονάδων (κρατών) όσο και επί της δομής του παγκόσμιου συστήματος μειώνεται, ενώ ο βαθμός ετεροκαθορισμού τους από άλλες μονάδες και συστημικά αίτια αυξάνεται.
    Σημείωση
    Εάν δεν αποχωρήσει το Ηνωμένο Βασίλειο τώρα, το ζήτημα θα επανέλθει μεσοπρόθεσμα με αφορμή κάτι άλλο. Εάν η Γαλλία δεν αποκτήσει βαθμούς ελευθερίας και περιθώρια ελιγμών από το Βερολίνο του χρόνου, θα τα διεκδικήσει πιο δυναμικά σε πέντε χρόνια (βέβαια, το πιθανότερο είναι πως μέχρι τότε θα έχει «εκραγεί» το εσωτερικό της). Εάν οι Η.Π.Α δεν γίνουν περισσότερο εθνοκεντρικές και λιγότερο δεσμευμένες από πολυμερή πλαίσια τώρα, θα γίνουν τα αμέσως επόμενα χρόνια. Εάν Η.Π.Α και Ε.Ε δώσουν τα πάντα στην Τουρκία (Κύπρος, Αιγαίο, βίζα, άνοιγμα κεφαλαίων κ.λπ) προκειμένου να παραμείνει η τελευταία προσδεδεμένη κατά βάση στην «Δύση», σε μια πενταετία η τελευταία θα επαναβεβαιώσει το άνοιγμα της προς την Ασία, και ούτω καθεξής.
    00
    This election's real political fault line.
    The pundits and commentators and pols and prognosticators will all identify multifarious political fault lines to explain the looming epic American battle between Donald Trump and Hillary Clinton – women vs. Trump; evangelicals vs. Hillary; Hispanics vs. white, working-class Americans with no college; the LBGT community vs. traditionalists; old vs. young. It’s all important, but not very. Any true understanding of this election requires an appreciation of the one huge political fault line that is driving America into a period of serious political tremors, certain to jolt the political Richter scale. It is nationalists vs. globalists.

    Globalists captured much of American society long ago by capturing the bulk of the nation’s elite institutions—the media, academia, big corporations, big finance, Hollywood, think tanks, NGOs, charitable foundations. So powerful are these institutions—in themselves and, even more so, collectively—that the elites running them thought that their political victories were complete and final. That’s why we have witnessed in recent years a quantum expansion of social and political arrogance on the part of these high-flyers.

    Then along comes Donald Trump and upends the whole thing. Just about every major issue that this super-rich political neophyte has thrown at the elites turns out to be anti-globalist and pro-nationalist. And that is the single most significant factor in his unprecedented and totally unanticipated rise. Consider some examples:

    Immigration: Nationalists believe that any true nation must have clearly delineated and protected borders, otherwise it isn’t really a nation. They also believe that their nation’s cultural heritage is sacred and needs to be protected, whereas mass immigration from far-flung lands could undermine the national commitment to that heritage. Globalists don’t care about borders. They believe the nation-state is obsolete, a relic of the 1648 Peace of Westphalia, which codified the recognition of co-existing nation states. Globalists reject Westphalia in favor of an integrated world with information, money, goods and people traversing the globe at accelerating speeds without much regard to traditional concepts of nationhood or borders.

    Foreign Policy: Globalists are motivated by humanitarian impulses. For them, the rights and well-being of the world’s people supersede the rights and well-being of the American populace. Indeed, as writer Robert D. Kaplan has observed, the liberal embrace of universal principles as foreign-policy guidance "leads to a pacifist strain…when it comes to defending our hard-core national interest, and an aggressive strain when it comes to defending human rights." Globalists, in advocating foreign policy adventurism, are quick to conflate events in the Baltics, say, or Georgia or Ukraine with U.S. national interest, but it’s really about the globalist impulse of dominating world events. Nationalists don’t care about dominating world events. Being nationalists, they want their country to be powerful, with plenty of military reach, but mostly to protect American national interests. They usually ask a fundamental question when foreign adventures are proposed—whether the national interest justifies the expenditure of American blood and treasure on behalf of this or that military initiative. The fate of other people struggling around the globe, however heartrending, doesn’t usually figure large in nationalist considerations. The fate of America is the key.

    Trade: The history of trade in America admits of no straight-line analysis. Andrew Jackson was a supreme nationalist, and a free-trader. William McKinley made America a global power, but was a protectionist. In our own time, though, the fault line is clear. Globalists salute the free flow of goods across national borders on the theory that this will foster ever greater global commerce, to the benefit of all peoples of all nations. Writer and commentator Thomas L. Friedman, a leading globalist of his generation, once extolled America as the world’s role model for "globally integrated free-market capitalism." That was before the Great Recession and the subsequent anemic recovery throughout most of the Obama years. Today’s American nationalists look at the results of the kind of "globalization" extolled by Friedman and conclude that it has hollowed out America’s industrial core. Whether they are right or not, their focus is on the American citizens whose lives and livelihoods have been also hollowed out in many instances. Thus has a powerful new wave of protectionism washed over the body politic, leaving globalist elites running to get out of the way. Globalists were too focused on global trade and commerce to notice the horrendous plight of America’s internal refugees from the industrial nation of old.

    Political Correctness: Given that globalists dominate the nation’s elite institutions and often exploit their position of power to ridicule and marginalize the so-called "Middle America" of ordinary citizens, who also happen to be nationalists, these people often feel on the defensive politically and culturally. And we are beginning to understand, courtesy of the Trump candidacy, just how angry they were at the emergence of the political correctness cadres who tell them what to think, how to regard the political issues of the day, and how they themselves will be regarded if they don’t toe the line (racist, homophobe and xenophobe are frequent threatened epithets). Globalists don’t care much about this phenomenon because it is employed largely in behalf of their views and philosophical outlook, including their globalist sensibilities. But nationalists care about it a lot. They send their kids to college in pursuit of betterment, and discover that political correctness is hammering away at the views and values they tried to teach their children as they were growing up. And their views and values aren’t allowed to compete in any free marketplace of ideas on campus but instead are declared inappropriate and intolerable before they are even uttered.

    Cultural Heritage: Nationalists care about their national heritage, which they view as a repository of wisdom and lessons handed down by our forebears in this grand experiment that is both mystifying and inspiring. Globalists, not so much. Nationalists seethe at the assault under way against so many giants of our heritage, flawed though they were (as are we today). Globalists are the ones leading the assault.

    On all of these fault lines, we see just how much pressure has been building up in recent years while the globalist elites concluded the issues involved were either settled or under control. Immigration—much talk about the need for reform but nothing done while the influx continued. Foreign policy—polls showing many Americans wary of interventionist adventurism while interventionist adventurism remained the prevailing attitude of governmental elites. Trade—a solid consensus among elites that free trade had no serious opposition, while industrial America crumbled. Political correctness—a blithe disregard for the sensibilities of non-globalist citizens. Cultural heritage—the power of the influence class brought to bear against those who cherish their country’s history. It isn’t surprising that the globalist class concluded that it really didn’t have to worry about any serious opposition out in the country.

    But they did, and Donald Trump was the messenger. He not only attacked out-of-control immigration but did it in such a way as to signal that this was one politician who truly intended to do something about it. Despite some of his boorish rhetoric, or perhaps even because of it, nationalist Americans perked up and rallied around. On foreign policy, he posed questions that nobody else was willing to raise: Why do we need NATO as currently constituted when the Soviet Union no longer exists to threaten Europe? Why should Americans pay for the defense of rich Europeans when they can easily afford to protect themselves? Why should America continue to pursue a policy of promiscuous regime change when recent history tells us it usually produces disaster and chaos? Why can’t the elites recognize and acknowledge the regional mess wrought by their ill-considered Iraq War? Trump answers these questions in ways that set the teeth of the elites on edge, but it turns out many Americans are asking the same questions and buying the Trump answers.

    On trade, Trump isn’t exactly original in his protectionist leanings. Such thinking has played a significant role at various times in American history—in good times and bad. And as recently as 1988, Democrat Richard Gephardt ran on the issue of "economic nationalism." But once again Trump has upended the old politics and opened up a new fault line. On political correctness, he offers a counter-assault that is breathtaking in its political distinctiveness and force. And on cultural heritage, he said it all when he said, "We’re going to be saying Merry Christmas again, folks."

    Hillary Clinton, meanwhile, is the personification of the globalist elite—generally open borders, humanitarian interventionist, traditionally a free trader (though hedging in recent months), totally in sync with the underlying sensibilities of political correctness, a practitioner of identity politics, which lies at the heart of the assault on the national heritage. Nothing reflects this Clinton identity more starkly than the Clinton Foundation, a brilliant program to chase masses of money from across borders to fund the underpinnings of an ongoing political machine.

    It’s impossible to say at this early stage in the political season whether Trump, the candidate of the New Nationalism, actually has a chance to win the presidency. But, win or lose, he has shaken up the political system, introduced powerful new rhetoric and opened up a new political fault line between nationalism and globalism that isn’t going away anytime soon. For the globalist elites of America, it’s an entirely new era.
    Robert Merry is the editor of The National Interest and an author of books on American history and foreign policy. He has been a Washington correspondent for The Wall Street Journal and the executive editor of the Congressional Quarterly. He has written for The New York Times, The Wall Street Journal, The Weekly Standard, The National Review, The American Spectator, and The National Interest. He has appeared in Meet the Press, Face the Nation, Newsmakers, and many other programs. He lives in McLean, Virginia.
    00





    .~`~.
    00
    I
    Ο πάτος. Τους μεν, αφού πρώτα κατεδάφισαν το σύμπαν, τους απασχολεί μη και δεν βγει η Χίλαρυ και η μάχη για τη δημαρχία του Λονδίνου (και «ο μουσουλμάνος, γιος Πακιστανού οδηγού λεωφορείων»). Φυσικά, πρέπει με κάτι να έχεις να ασχοληθείς, κάτι να έχεις να πουλήσεις στο target group ψηφοφόρων - εφόσον οικονομικά και κοινωνικά είσαι ανύπαρκτος - προκειμένου να αποκρύψεις τη συνήθεια, την ανοχή και τον δαρβινισμό της ανεργίας στο 24-27% των αναλώσιμων. Τους δε, τους απασχολεί - και μονάχα με αυτό ιδρώνουν τα σκέλια τους - το «νόμισμα», το οποίο, από το καλοκαίρι και έπειτα συνεχώς μας το παρουσιάζουν σαν «στρατηγική επιλογή» (αφού συνειδητοποίησαν πως τα οικονομικά επιχειρήματα δεν επαρκούν, οι κομπογιαννίτες από οικονομιστές μεταμφιέστηκαν σε «στρατηγιστές»). Μεταξύ 1999-2002 ξεκίνησε η Ιστορία γι'αυτούς. Νωρίτερα υπήρχε το Χάος, ο Έρεβος και η Νύχτα. Γελοία ανθρωπάκια, πολιτικοί νάνοι και υπάκουα παραρτήματα. Είναι ποτέ δυνατόν κόμμα εθνικής εδαφικής βάσης να ανέχεται για τόσο μεγάλο συνεχές χρονικό διάστημα 25% ανεργία και τέτοιο επίπεδο οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής; (για να μην αναφερθώ σε πλήθος άλλων ζητημάτων). Και αυτοί όχι απλά ανέχονται, αλλά νομιμοποιούν κιόλας. Είναι δυνατόν να κατεδαφιστούν, ταυτόχρονα, η «αριστερά» του Συ.Ριζ.Α και η «δεξιά» της Ν.Δ;
    II
    Φανταστείτε έναν αφροαμερικανό πάστορα καταϊδρωμένο και με αυτό το χαρακτηριστικό ύφος και τονισμό να λέει μέσα σε ντελίριο ενθουσιασμού:
    As long as... they keep as separated and segregated, where there is Black America, where there is white America, where there is Christian America, where there is Indian American, where there is Hispanic American... The day we get rid of those titles and just become Americans... We are one people, under one voice, unified, to become a great nation... Somebody shout ''we are one people'', shout ''one people''... I said it before that there are no white people, there are no black people, there are no hispanic people, there are no asian people. The only colors that matters in this great country are the colours of red, white and blue...

    Ο προηγούμενος λόγος του φωνακλά αφροαμερικανού πάστορα ήταν υποστηρικτικός λόγος υπέρ του Donald Trump (ο πάστορας δήλωσε πως είχε βαρεθεί την προσπάθεια των ''liberal media''να τον παρουσιάζουν ως ρατσιστή). Πρόσφατα οι ανθρακωρύχοι (τονισμός στο ανθρακωρύχοι, εμπεριέχει υψηλό συμβολισμό) της Δυτικής Virginia στήριξαν τον Donald Trump. Η Δυτική Virginia είναι η πρώτη Πολιτεία ανατολικά του Ποταμού Mississippi σε παραγωγή άνθρακα, αντιπροσωπεύοντας το 1/10 της συνολικής εθνικής παραγωγής. Είναι η πρώτη Πολιτεία σε παραγωγή υπόγειου άνθρακα (Ορυχεία) και έχει τα δεύτερα μεγαλύτερα αποθέματα μετά το Wyoming. Ο άνθρακας αποτελεί τον βασικό οικονομικό πόρο αυτής της Πολιτείας. Οι εξαγωγές άνθρακα το 2013 έπεσαν κατά 40%.

    Ο Donald Trump ο οποίος είναι κατά της North American Free Trade Agreement (NAFTA), κατά της Trans-Pacific Partnership (TPP) και κατά της Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP), δήλωσε πως: ''Το έθνος-κράτος παραμένει το αληθινό θεμέλιο για την ευτυχία και την αρμονία''. Πιο συγκεκριμένα η φράση ενταγμένη στο πλαίσιο στο οποίο ειπώθηκε έχει ως εξής: ''No country has ever prospered that failed to put its own interests first... We will no longer surrender this country or its people to the false song of globalism. The nation-state remains the true foundation for happiness and harmony. I am skeptical of international unions that tie us up and bring America down. And under my administration, we will never enter America into any agreement that reduces our ability to control our own affairs.''

    Αυτές είναι κάποιες από τις κοινωνικές του βάσεις και τις ουσιώδεις θέσεις του, πέρα από τις γραφικότητες που ξεστομίζει - και διαβάζουμε στο διαδίκτυο - κατά καιρούς. Ο Donald Trump, λοιπόν, είναι Αμερικανός οικονομικός εθνικιστής που αντιτίθεται στην υπερεθνική κεφαλαιοκρατία.
    Σημειώσεις
    (-) Τις θέσεις του περί εξωτερικής πολιτικής, οι οποίες είναι και αυτές που κατά βάση με απασχολούν περισσότερο, καθώς στα domestic ζητήματα προτεραιότητα έχουν οι πολίτες των Η.Π.Α και όχι εγώ, θα τις εξετάσω ξεχωριστά.

    (-) Βασικά πέρα από τη θέση του Donald Trump περί εθνικού κράτους, η οποία είναι περίπου κάτι σαν taboo εντός της «Δύσεως», οι «φιλελεύθεροι» φοβούνται πως θα φανερωθεί η εξής - καλά κρυμμένη - αλήθεια μέσω παρεμφερών πολιτικών (και ποιοι άλλοι παρά οι Ασιάτες εκφράζουν τις περισσότερες αλήθειες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο):
    Υπό τη παγκόσμια τάξη της Βεστφαλίας των κυρίαρχων εθνών κρατών, η οποία διαμορφώνει τις διεθνείς σχέσεις από το 1648, μονάχα ο συντονισμένος οικονομικός εθνικισμός που εστιάζει στην εσωτερική ανάπτυξη μπορεί να αποτραβήξει τη παγκόσμια οικονομία από το καθοδικό σπιράλ. Ο οικονομικός εθνικισμός δεν πρέπει να συγχέεται με τον εμπορικό προστατευτισμό. Δεκαετίες αρπακτικού διασυνοριακού νεοφιλελεύθερου χρηματοπιστωτισμού και εμπορίου έχουν παραγάγει ισχυρά συναισθήματα αντι-παγκοσμιοποίησης σε κάθε χώρα σε όλο τον κόσμο. Έχει μετατραπεί σε μια πάλη των τάξεων ανάμεσα στη χρηματιστική ελίτ και τους φτωχούς εργαζομένους, στις πλούσιες και τις φτωχές χώρες εξίσου. Henry C.K. Liu
    III
    Είναι κάπως αστείο από ιστορικής απόψεως. Οι συντηρητικές πολυεθνικές και - σε ορισμένες περιπτώσεις - πολυθρησκευτικές αυτοκρατορίες καταλύθηκαν κυρίως από φιλελεύθερα εθνικιστικά δημοκρατικά κινήματα τα οποία οδήγησαν στην εγκαθίδρυση εθνικών κρατών κατά το παρελθόν. Στις μέρες μας έχουμε μια αντιστροφή. Πλέον, τα εθνικά δημοκρατικά κράτη θεωρούνται συντηρητικά και επιδιώκεται η εγκαθίδρυση μιας πολυεθνικής και πολυθρησκευτικής φιλελεύθερης αυτοκρατορίας.

    Για όσο χρονικό διάστημα τα εθνικά κράτη εξυπηρετούσαν φιλελεύθερους σκοπούς ήταν καλά και θεμιτά, πλέον όμως πρέπει να παραμεριστούν - σκέφτονται οι φιλελεύθεροι - προκειμένου να εγκαθιδρύσουμε και εμείς με τη σειρά μας την πολυθρησκευτική και πολυεθνική αυτοκρατορία μας. Όλοι οι άχρηστοι είχαν αυτοκρατορίες (Οθωμανοί, ΑυστροΟύγγροι, Ρώσοι κ.λπ), σκέφτονται, να μην εγκαθιδρύσουμε και εμείς τη δική μας;
    Σημείωση
    Συντηρητικές πολυεθνικές και πολυθρησκευτικές αυτοκρατορίες > Εθνικά φιλελεύθερα κράτη > Εθνικά συντηρητικά κράτη > Φιλελεύθερη πολυεθνική και πολυθρησκευτική αυτοκρατορία.
    IV
    Η δέσμευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε μια ριζοσπαστική κοσμικιστική υπερεθνικού τύπου διακυβέρνηση μέσω της παράκαμψης των - περισσότερων, αν όχι όλων των - κρατών μελών και της διάβρωσης, αποσταθεροποίησης και αλλοίωσης των εθνικών πολιτικών τους συστημάτων, απορρέει από ένα όραμα κατά το οποίο η εξουσία πρέπει να ασκείται, όχι κατά κύριο λόγο από τις εκλεγμένες εθνικές κυβερνήσεις για λογαριασμό των εθνικών εκλογικών σωμάτων, αλλά από ένα συνεχώς διευρυνόμενο μη εκλεγμένο σώμα που επιβάλει διεθνούς κανόνες και ρυθμίσεις για το υποτιθέμενο συμφέρον μιας emerging global citizen-ship/ry. Μέσω της κυριαρχίας μιας απίστευτης Ομερτά, ενός Ευρωπαϊκού Κώδικα Σιωπής, αποκρύβεται ή υποβαθμίζεται μια ήπιας και έξυπνης μορφής και μαλακής ισχύος νεο-ολοκληρωτικής υφής εξέλιξη και κατεύθυνση. Ουδείς αναφέρει το ιστορικό γεγονός πως ουδέποτε υπήρξε, ούτε πρόκειται να υπάρξει, οποιασδήποτε μορφής «δημοκρατία» (λογοδοσία, αυτοκυβέρνηση, αντιπροσώπευση) σε υπερ-εθνικό επίπεδο. Πιο συγκεκριμένα:

    Ομερτά, για τους γραφειοκράτες (ή άλλα υπερεθνικά σώματα) που δρουν ανεξέλεγκτα, δεν εκλέγονται από τους πολίτες και δεν λογοδοτούν σε αυτούς.

    Ομερτά, για την επιδίωξη πλήρους αντιστροφής της κατεύθυνσης ή της φοράς νομιμοποίησης, σε μια προσπάθεια η νομιμοποίηση να πηγάζει και να απορρέει από μετα-εθνικές γραφειοκρατικές ή μη ελίτ και υπερεθνικά όργανα και δια μέσω συνθηκών να «διαχέεται» προς μετα-κυρίαρχες κυβερνήσεις οι οποίες έχουν περιορισμένη ισχύ και αρμοδιότητες - που ρυθμίζονται από υπερεθνικούς γραφειοκράτες και νομικούς -, καταλήγοντας στους ψηφοφόρους (στο υπάρχον διεθνές σύστημα, η νομιμοποίηση πηγάζει, αντίθετα, από «κάτω προς τα πάνω», από τους ψηφοφόρους δια των εκλογών και των κυρίαρχων κυβερνήσεων στους διεθνείς οργανισμούς μέσω συνθηκών).

    Ομερτά, για το γεγονός πως οι πολίτες δεν ασκούν την παραμικρή άμεση επιρροή στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Commission) και πως ο εν λόγω θεσμός δεν έχει καμία υποχρέωση να λογοδοτεί στους πολίτες.

    Ομερτά, για την προσπάθεια απόσπασης της απόλυτης πολιτικής ισχύος (της κυριαρχίας) από τα κοινοβούλια και τα εθνικά νομοθετικά σώματα - τα οποία είναι υπεύθυνα και λογοδοτούν προς τους εθνικούς δήμους και τα εκλογικά σώματα - και για την μεταφορά της σε δικαστήρια, γραφειοκρατικές υπηρεσίες, φορείς και αρχές που βρίσκονται σε υπερεθνικό επίπεδο και δεν λογοδοτούν παρά μονάχα στους εαυτούς τους ή σε άλλα μη εκλεγμένα υπερεθνικά σώματα.

    Ομερτά, για τον περιορισμό της πολιτικής, της αυτοκυβέρνησης και των αποφάσεων, δηλαδή των κοινοβουλίων και την άσκηση μετα-πολιτικής μέσω της συνταγματοποίησης πολιτικών τις οποίες παρουσιάζουν ως δικαιώματα δίχως να υπάρχει δυνατότητα παρέμβασης, απόφασης και διαμόρφωσης είτε από τους εκλεγμένους πολιτικούς είτε από τους πολίτες. Την ίδια στιγμή που υποβαθμίζουν τα κοινοβούλια ενσωματώνουν στα συντάγματα, συνταγματοποιούν, πολιτικές υπό τη μορφή δικαιωμάτων (η διαδικασία αυτή θα μπορούσε να περιγραφεί ως δικαιωματοκρατική μετα-πολιτική δίχως πολίτες και δίχως πολιτικούς. Δεν είναι καθόλου τυχαία η μετατόπιση που παρατηρείται από την δημοκρατία προς την δικαιωματοκρατία).

    Ομερτά, για τη συστημική διαφθορά και τα σκάνδαλα του μη εκλεγμένου υπερεθνικού επιπέδου (οργάνων, φορέων, θεσμών) που έχουν προϊστορία (1999), τη δαιδαλώδη δομή (Commission: επίτροποι, διοίκηση, λειτουργοί, γραμματεία, γενικές διευθύνσεις και διαφορετικές εκτελεστικές υπηρεσίες) και την αδιαφάνεια. Ομερτά, για το ότι οι τύχες 500 και πλέον εκατομμυρίων ανθρώπων βρίσκονται στα χέρια και τις διαθέσεις μιας υπερεθνικής ευρωκάστας-ελίτ η οποία, όσο περισσότερο βρίσκεται μπροστά σε συνθήκες αναρχοποίησης τόσο εντονότερα επιδιώκει την οικοδόμηση ενός ιεραρχικού συστήματος δίχως λογοδοσία, αυτοκυβέρνηση, αντιπροσώπευση.

    Για όλα αυτά έχω γράψει εκτενώς και κατ'επανάληψη, αλλά δεν υπάρχει ενδιαφέρον (ή υπάρχει ελάχιστο). Γιατί; Γιατί πρέπει να είσαι στοιχειωδώς ανεξάρτητη και κυρίαρχη χώρα προκειμένου να σε απασχολούν και να τίθενται στη δημόσια ατζέντα αυτά τα ζητήματα. Και όχι να είσαι - όπως έγραψε Αμερικανός πρώην διπλωμάτης πρόσφατα αλλά και πολλοί άλλοι παλαιότερα - «προτεκτοράτο του Δ.Ν.Τ, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας» (η φράση είναι ακριβής και αυτολεξεί: Greece has become a protectorate of the IMF, the European Commission and the European Central Bank).
    V
    Για να δούμε πως βλέπει την Δύση, τις Η.Π.Α και την Ευρώπη ο κ. Yan Xuetong (δεν είναι τυχαίος, ψάξτε τον. Μελλοντικά μπορεί να κάνω μια mini παρουσίαση του):
    Η Δύση έχει αυτή τη θεωρία του οικονομικού ντετερμινισμού. Ταιριάζει με τον τρόπο που ο Μαρξ καθόριζε τα προβλήματα. Τι υπονοεί, τι συνεπάγεται; Πως ο άνθρωπος είναι οικονομικό ζώο. Ότι οι άνθρωποι αρχίζουν να σκέφτονται διαφορετικά όταν το βιωτικό τους επίπεδο ανεβαίνει. Αλλά εάν δεν υπάρχει υλική βελτίωση, η σκέψη τους δεν θα αλλάξει. Και αυτό είναι το σημείο που η Δύση κάνει λάθος για την Κίνα. Η Δύση νομίζει ότι η οικονομία καθορίζει τα πάντα. Δεν βλέπουν ότι ο άνθρωπος είναι πολιτικό ζώο [αφού ο Αριστοτέλης είναι ξεπερασμένος αδερφέ, ή μήπως δεν είναι - αρκούντως - «δυτικός»;]. Ο τρόπος με τον οποίο σκέφτονται οι άνθρωποι δεν καθορίζεται μονάχα από υλικούς παράγοντες αλλά και από τον ρόλο τους στην κοινωνία και πολλά ακόμα...

    Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ Χριστιανισμού και Κομφουκιανισμού. Ο Χριστιανισμός έχει μια αποστολή. Πάντα προσπαθεί να μεταστρέψει-προσηλυτίσει τους μη πιστούς. Άνθρωποι με διαφορετικές συνήθειες πρέπει να ενστερνιστούν τις χριστιανικές [κάτι που φυσικά συνέχισαν οι αντι-χριστιανοί ευρωσεκιουλαριστές φωταδιστές]. Γιατί λένε πως η Αμερική (Η.Π.Α) αγωνίζεται για υπεροχή; [με την έννοια της κατακυρίευσης, supremacy]. Γιατί επιβάλλει τη θέληση της. Η Αμερική εξάγει τις ιδέες της. Απελευθέρωσαν τη Λιβύη, απελευθέρωσαν το Ιράκ, επειδή διαφωνούσαν με τις κυβερνήσεις / τα καθεστώτα. «Σας απελευθερώνουμε προκειμένου να είσαστε σαν κι εμάς». Για τον Κομφουκιανισμό αυτό είναι τελείως εσφαλμένο. Ο Κομφουκιανισμός λέει: «Εάν θες μπορείς να μάθεις από εμένα αλλά δεν θα σε εξαναγκάσω. Εάν θες να μάθεις από εμένα θα σε μάθω. Εάν όχι, δεν θα σε κυνηγήσω. Δεν θα στείλω στρατό προκειμένου να σε αλλάξω». Υπεροχή σημαίνει να επιβάλεις τις ιδέες σου σε άλλους... Αυτή είναι η διαφορά. Οι Η.Π.Α θέλουν να κάνουν τις άλλες χώρες όπως τις Η.Π.Α, κατ'εικόνα τους... Η Κίνα θέλει να την σέβονται, να την εκτιμούν, να εμπνέει δέος...

    Η Ευρώπη έχει παρόμοια προβλήματα. Όσο η Ευρώπη πιστεύει ότι είναι η καλύτερη ήπειρος και δεν συνειδητοποιεί την παρακμή της, η παρακμή της θα επιταχύνεται. Οι Ευρωπαίοι είναι εκδικητικοί. Αυτή είναι η βασική τους διαφορά με ορισμένους Ασιάτες. Ο Κομφουκιανισμός δεν επιτρέπει την εκδίκηση. Αυτά τα εκδικητικά συναισθήματα είναι πολύ σπάνια στην κινεζική κουλτούρα. Πολλά ευρωπαϊκά έργα (Shakespeare) μιλούν για εκδίκηση. Πολλές ευρωπαϊκές νουβέλες είναι για εκδίκηση (The Count of Monte Cristo). Η εκδίκηση είναι κάτι σαν φυσικό πράγμα αλλά στην κινέζική κουλτούρα μαθαίνεις να παραμερίζεις αυτά τα συναισθήματα. Εάν υπάρχει κάτι που μπορεί να μάθει η Ευρώπη από την Κίνα είναι το εξής: να παραμερίσουν, να αφήσουν στην άκρη αυτή την ισχυρή κουλτούρα εκδικητικότητας.
    Σημείωση
    Να «μάθει» η Ευρώπη από την Κίνα; Είσαι καλά άνθρωπε μου; Η Ευρώπη αποτελεί δημοδιδάσκαλο - και παράλληλα αποκλειστικό εκφραστή - της Ανθρωπότητας. Ακόμα και με το πνεύμα του Αριστοτέλη εάν συνομιλούσε η «Ευρώπη», το πιθανότερο είναι πως θα του έκανε εντατικά μαθήματα «εκδυτικισμού». Άκου εκεί «να μάθει» από την Κίνα...
    00


  • 05/07/16--11:18: Ανθρωποποίηση.

    •
    I




    II




    III




    .~`~.



    00
    I
    Δεν είναι τυχαία η κατάντια. Θεωρώ την άνοδο, και κυρίως την αποθέωση, ανθρώπων όπως ο Σημίτης στην δημόσια και πολιτική σφαίρα δείγμα παρακμής μιας κοινωνίας. Δείγμα πτώσης και όχι ανόδου της. Η δε παρουσίαση και προβολή ανθρώπων τέτοιας ποιότητας λόγου και περιεχομένων, αποφάσεων και στάσεων, ως αυτών που - τάχα - ανοίγουν τις θύρες του μέλλοντος, αποτελεί περίτρανη απόδειξη καταβύθισης και αποσύνθεσης μιας κοινωνίας, κατάπτωσης ή/και στρέβλωσης των εσωτερικών κριτηρίων της. Δεν είναι τυχαία η κατάντια όμως, γενικότερα. Πλέον, πολλοί άνθρωποι στην ευρωπαϊκή ήπειρο ψάχνουν για μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες, για ηγετικές μορφές και δεν τις βρίσκουν πουθενά. Παντού κυριαρχούν πολίτικες μετριότητες, υπάλληλοι, λογιστές, πολιτικοί νάνοι και διαχειριστές (κάποιοι νοσταλγούν έναν Ντε Γκωλ, άλλοι έναν Σουμάν, μια Θάτσερ, έναν Αντενάουερ ή έναν Άλντο Μόρο). Παντού κυριαρχεί έρημος.

    Η διαμόρφωση και κατασκευή της «κοινής γνώμης» κατά τέτοιον τρόπο ώστε να λατρεύεται η κατάπτωση και η παρακμή ως ακμή και πρόοδος αποτελεί, σε μεγάλο βαθμό, αποτέλεσμα της κυριαρχίας οικονομιστών ωφελιμιστών (ορθολογιστικών κοινωνικών θεωριών και τεχνοκρατικιστικών διαχειριστικών αντιλήψεων). Η πολιτική δεν διεξάγεται με μοιρογνωμόνια, διαχειριστικές λογικές και λογιστικές μονάδες. Διεξάγεται μόνον με ιδέες. Μιλώντας με παραδοσιακούς όρους, η αποσύνθεση του πολιτικού πολιτισμού και το σάπισμα του ευρωπαϊκού μεγαλοαστισμού είναι εμφανέστατες. Η πολιτική και πνευματική φτώχεια ανείπωτη. Εκατομμύρια άνθρωποι, ιστορικά έθνη, δεν έχουν καταφέρει να αναδείξουν έναν ηγέτη που να ξεπερνά τα όρια της χώρας και της ηπείρου του. Έναν σπουδαίο άνδρα, μια σπουδαία γυναίκα, μια μεγάλη ιστορική και ηγετική μορφή, κάτι τέλος πάντων. Έρημος.
    II
    Σημ. Δ`~.: Το σχόλιο που ακολουθεί το έγραψε ο Άγγελος Χρυσόγελος με αφορμή το κείμενο 'Οι «αποστάτες» της Ε.Ε'του Σταύρου Τζίμα.
    *

    Ο Έντουαρντ Σαΐντ είχε γράψει κάποτε το μνημειώδες έργο 'Οριενταλισμός', αναφερόμενος στο πώς οι προσλήψεις και οι αναπαραστάσεις της εξωτικής Ανατολής από την Δύση δημιουργούσαν και συντηρούσαν σχέσεις εξουσίας και εξάρτησης μεταξύ τους. Η Μαρία Τοντόροβα είχε εφαρμόσει το ίδιο πλαίσιο για τα Βαλκάνια: ο 'Βαλκανισμός'της είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο τα Βαλκάνια αναπαράγονται στην 'πολιτισμένη'Δύση ως περιοχή βίας, χάους και κινδύνου. Δεδομένης της γεωγραφικής της θέσης, η Ελλάδα (μεσαιωνική και νεώτερη) είναι ίσως η μοναδική χώρα που έχει γίνει αντικείμενο και οριενταλιστικών και βαλκανιστικών αναπαραστάσεων στην Δύση - και κατόπιν μέσα στο ίδιο το εσωτερικό της.

    Παρατηρώ κάτι παρόμοιο να αναδύεται σιγά-σιγά σε σχέση με τις μετα-κομμουνιστικές χώρες της Κεντρικής Ευρώπης. Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε 'Βιζεγκραντισμός'. Όπως γράφεται στο παρακάτω άρθρο της χρεωκοπημένης φυλλάδας της ψόφιας αστικής παράταξης 'οι απόγονοι του Ζντάνοφ και του Μπέρια, ενδεδυμένοι τον μανδύα του εθνικολαϊκισμού στη νεοσυντηρητική του μορφή, αρνούνται να συμμορφωθούν με τους κανόνες συλλογικής λειτουργίας της δημοκρατικής Ε.Ε.'

    Όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει ο αρθρογράφος. Η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Τσεχία, χώρες που το 1914 ήταν ασύλληπτα πιο μπροστά από μας σε όλους τους δείκτες της νεωτερικότητας (βιομηχανία, διανόηση), που τις ξεπεράσαμε σε κατά κεφαλήν ΑΕΠ μόλις το 1961, μετά από 15 χρόνια σχεδίου Μάρσαλ εδώ και Σταλινισμού εκεί, δεν είναι τίποτα άλλο παρά συνέχεια του κομμουνιστικού τους παρελθόντος, ημι-αποτυχημένα κράτη στα πρόθυρα του αυταρχισμού. Δεν δικαιούνται να έχουν εθνική συνείδηση, ηγετικές ελίτ με ικανότητα ανάγνωσης του εθνικού συμφέροντος, δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες με αναφορά στα 'θέλω'της κοινής τους γνώμης. Πετάμε κι έναν 'εθνολαϊκισμό', ανασύρουμε και τον 'νεοσυντηρητισμό'από τα 00ς για να μην μας πούνε και δεξιούς, κι όλα καλά. Τον φτιάξαμε τον μπαμπούλα.

    Στην πραγματικότητα εδώ δεν έχουμε τίποτα παραπάνω από ένα αναμάσημα των εκσυγχρονιστικών τσιτάτων των 90ς. Ψέγουμε τους άλλους που δεν δείχνουν 'ευρωπαϊκή αλληλεγγύη'επειδή μας καίει το συγκεκριμένο θέμα (εδώ, το προσφυγικό). Είναι όμως τέτοιος ο βαθμός απορρόφησης της σκέψης των εγχώριων ελίτ από τον ψοφοδεή ευρωπαϊσμό που αδυνατούν να κατανοήσουν ότι εθνικό συμφέρον έχουν και οι άλλοι, όχι μόνο εμείς. Αν και κατηγορεί τον εθνολαϊκισμό, ο αρθρογράφος δεν κάνει κάτι διαφορετικό από τον 'δώσε και σε μένα μπάρμπα'ευρωπαϊσμό του ΣΥΡΙΖΑ του πρώτου καιρού. Ευρώπη=οι άλλοι να πληρώνουν τα σπασμένα, είτε στα οικονομικά είτε στο προσφυγικό γιατί 'αυτό λένε οι ευρωπαϊκές αξίες', ερμηνευμένες πάντα κατά το δοκούν της ημιαποτυχημένης μας χώρας. Και όταν βλέπουμε ότι η Ευρώπη δεν είναι πια η χαζοχαρούμενη σοσιαλφιλελεύθερη Ευρώπη των 15 του 1999, μας κακοφαίνεται. Κάπως έτσι οι Γερμανοί που δεν μας διαγράφουν το χρέος γίνονται Ναζί και οι Βιζεγκράντιοι που δεν γουστάρουν να πάρουν πρόσφυγες γίνονται απόγονοι του Μπέρια. Στην χώρα του Αλαφούζου, εθνολαϊκισμός και μενουμευρωπαϊσμός είναι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος της αποτυχίας.

    Είναι όμως και πρόστυχο και άτιμο να κάνουμε στους άλλους αυτά που έχουμε υποφέρει εμείς. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι οι κατηγορίες απευθύνονται στις κυβερνήσεις αυτών των χωρών, τον Ορμπάν και τον Κατσίνσκι, και όχι στους λαούς τους. Ζήσαμε όμως κι εμείς στο πετσί μας πόσο τα όρια μεταξύ πολιτικής κριτικής και καθολικού ρατσιστικού profiling είναι δυσδιάκριτα στην σημερινή Ευρώπη. Πόσο εύκολα το 'τα κόμματα χρεωκόπησαν την Ελλάδα'γίνεται 'όλοι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες'.

    Ο Βιζεγκραντισμός είναι μια απτή αναπαράσταση στερεοτύπων καθολικής ισχύος. Δεν αφήνει περιθώρια να υπάρχουν φιλελεύθεροι και δημοκράτες σε αυτές τις χώρες, νέοι άνθρωποι με μοντέρνες ιδέες. Ακόμα χειρότερα, δεν αφήνει περιθώρια να υπάρχουν νέοι άνθρωποι με μεσοαστικό τρόπο ζωής που δεν θέλουν για τους δικούς τους λόγους να έρθουν πρόσφυγες από την Μέση Ανατολή στις χώρες τους. Ο Βιζεγκραντισμός δεν αποδέχεται ότι άνθρωποι σε αυτές τις χώρες έχουν την ικανότητα να δημιουργήσουν το δικό τους αφήγημα για την Ευρώπη. Αν δεν θέλεις πρόσφυγες είσαι συνέχεια του Μπέρια και του Κάνταρ ή σκίνχεντ που παρελαύνει στην Βουδαπέστη και την Μπρατισλάβα. Ο λαϊκισμός και ο ρατσιμός είναι η φυσική κατάσταση και εξέλιξη αυτών των χωρών, απότοκα ενός παρελθόντος από το οποίο ποτέ δεν θα ξεφύγουν (όπως και οι Γερμανοί σε ένα άλλο παράλληλο αφήγημα).
    Άγγελος Χρυσόγελος
    III
    Ο σκωτσέζικος εθνικισμός κυριαρχεί ενώ ο ουαλικός εθνικισμός βρίσκεται σε άνοδο (δεύτερο κόμμα το ουαλικό). Εν τω μεταξύ, Ουαλοί και Σκώτοι διαθέτουν τα δικά τους περιφερειακά κοινοβούλια (όπως και οι Ιρλανδοί του Βορρά) και είναι θετικοί προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, σε αντίθεση με τους Άγγλους οι οποίοι ούτε θετικά βλέπουν την Ε.Ε ούτε δικό τους κοινοβούλιο διαθέτουν. Το κοινοβούλιο των Άγγλων είναι παράλληλα και το «εθνικό» κοινοβούλιο ολόκληρης της χώρας. Αυτό το γεγονός, αυτή η ασυμμετρία (που κάποτε λειτουργούσε υπέρ των Άγγλων αλλά στις μέρες μας μάλλον γυρνάει μπούμερανγκ εναντίον τους) θα ενισχύσει τις ήδη υπαρκτές τάσεις ανάπτυξης ενός αγγλικού εθνικισμού. Η διαφορά, όμως, ανάμεσα σε Ουαλία και Σκωτία από τη μια μεριά και Αγγλία από την άλλη, είναι πως η τελευταία, δηλαδή η Αγγλία, φανερώνει σημάδια διχασμού ανάμεσα σε έναν αναδυόμενο αγγλικό εθνικισμό και έναν «πολυπολιτισμικό εθνικισμό». Η κοινωνική ετερογένεια είναι εντονότερη και η δημογραφική δομή πολυπλοκότερη στην Αγγλία από ότι στην Σκωτία και την Ουαλία (σχεδόν αποκλειστικά στην Αγγλία και κυρίως στα μεγάλα αστικά της κέντρα).

    Συμπέρασμα. Ο υπο-κρατικός ή υπο-εθνικός (subnational) εθνοτικός ή/και περιφερειακός εθνικισμός σαρώνει την Νήσο αποσυνθέτοντας την βρετανική ταυτότητα και διασαλεύοντας την πολιτειακή υπόσταση του Ηνωμένου Βασιλείου.
    Σημειώσεις
    (-) Είναι μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση για τα δύο παραδοσιακά κόμματα του κατεστημένου (establishment parties) τα οποία ίσως, πλέον, να μην μπορούν να λειτουργήσουν ως παράγοντες συνοχής και διατήρησης της ενότητας της χώρας.

    (-) Το Ηνωμένο Βασίλειο ποτέ δεν αποτέλεσε «εθνικό κράτος νεωτερικού τύπου», περισσότερο αποτελεί προϊόν και αποτέλεσμα μακράς ιστορικής εξέλιξης που οδήγησε σε επιτεύγματα που καθόρισαν τον χαρακτήρα αυτού που ονομάζουμε «νεωτερικότητα».

    (-) Δύο σχετιζόμενες αναρτήσεις: (21 Απρ 2016) και (3 Μαΐ 2016).
    00
    I
    Αυτή την «μαγκιά», που έχει γίνει καθεστώς, μόδα και συνήθεια, να βρίζουν, να χλευάζουν και να υποτιμούν συνεχώς, κατ'εξακολούθηση και με μανία τον λαό και τον εαυτό τους, και να απαξιώνουν θεωρώντας άχρηστο κάθε τι ελληνικό, πότε - που και από ποιόν - ακριβώς την έμαθαν οι Ελληνίδες και οι Έλληνες;
    Σημείωση
    Δεν είναι «αυτοκριτική» μια τέτοια στάση. Είναι μια ύπουλη νοοτροπία και στάση που μπορεί να σε οδηγήσει να πιστέψεις πως αξίζεις να πάθεις τα πάντα. Πως δεν αξίζεις τίποτα.
    II

    Την περίοδο που διανύουμε, η Ιταλία είναι η πλέον ευρωσκεπτικιστική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η γνώμη μου εδώ και καιρό είναι πως, εάν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν υπέρ της αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μέχρι το φθινόπωρο, θα είχαμε δημοψήφισμα στην Ιταλία για αποχώρηση της από την Ευρωζώνη. Οι Ιταλοί με διαψεύδουν. Πάνε ακόμη πιο πέρα. Σε έρευνα που διεξήχθη σε οκτώ ευρωπαϊκές χώρες (Ipsos MORI | Polls & Publications) και στο ερώτημα εάν ''θα πρέπει η χώρα σας να διεξάγει δημοψήφισμα για την συμμετοχή της στην Ε.Ε;'', οι Ιταλοί ήρθαν πρώτοι απαντώντας θετικά σε ποσοστό περίπου 60% (με τους Γάλλους να ακολουθούν κατά πόδας και τους Σουηδούς να βρίσκονται στην τρίτη θέση). Και όχι μονάχα αυτό. Το 48% των Ιταλών δήλωσε πως εάν γινόταν δημοψήφισμα θα ψήφιζε υπέρ της αποχώρησης της Ιταλίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
    III

    Στον αντίποδα της ιεραρχίας δεν βρίσκεται ο εξισωτισμός αλλά η αναρχία.

    Διανύουμε μια περίοδο αναρχοποίησης της «Δύσης». Οι δυνάμεις του status quo προσπαθούν να διατηρήσουν τη «Δύση» ως ιεραρχικό σύστημα, παγιώνοντας, εμβαθύνοντας ή/και ολοκληρώνοντας αυτή την ιεράρχηση με διάφορους τρόπους (TTIP, υπερεθνικοποίηση Ε.Ε και «Δύσης» κ.λπ). Η προσπάθεια αυτή, δηλαδή η ολοκληρωτική μεταβολή της «Δύσης» σε ιεραρχικό σύστημα ουσιαστικά σημαίνει την εξομοίωση των διεθνών σχέσεων - μεταξύ - των κρατών που την αποτελούν σε μια κατάσταση εσωτερικής πολιτικής (μέσω μίας αναδυόμενης κεντρικής εξουσίας η οποία θα μπορεί να κινητοποιήσει τους πόρους που χρειάζονται για τη δημιουργία και τη διατήρηση της ενότητας του - ευρωατλαντικού - συστήματος ρυθμίζοντας και διοικώντας τα τμήματά του).

    Αυτές οι δυνάμεις - του status quo - μέχρι και την μονοπολική στιγμή κυριαρχίας των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν με το μέρος τους τις δομικές ή συστημικές τάσεις του παγκόσμιου συστήματος. Πλέον η δομή του παγκόσμιου συστήματος έχει μεταβληθεί - και συνεχίζει να μεταβάλλεται - και παρατηρούμε σε παγκόσμια κλίμακα την αναρχοποίηση του διεθνούς περιβάλλοντος. Αυτή η αναρχοποίηση έχει εισρεύσει και στο εσωτερικό της ευρωατλαντικής δομής - εντονότερα μετά το 2007 - προσδίδοντας στο εσωτερικό της «Δύσης» γενικά αλλά και της Ε.Ε ειδικά, χαρακτηριστικά άναρχης τάξης (και συστήματος αυτοβοήθειας). Κατά αυτόν τον τρόπο έχει δημιουργηθεί ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη - άναρχων - δυνάμεων εξισορρόπησης, αντίθεσης ή/ και πολυδιάσπασης αυτής της ιεράρχησης. Οι ιεραρχικές δυνάμεις - του status quo - πλέον δεν συμβαδίζουν με τις συστημικές τάσεις, όπως παλαιότερα, αλλά πάνε ενάντια σε αυτές. Με απλά λόγια, πάνε ενάντια στο κύμα.
    00
    Ι
    Η ταινία Brexit: The Movie - ανάμεσα σε άλλα - συμπυκνώνει και εκλαϊκεύει θέματα με τα οποία έχω ασχοληθεί εκτεταμένα: όργανα, δομή, τρόπος λειτουργίας της Ε.Ε, διαμοιρασμός κυριαρχίας, ανυπαρξία νομιμοποίησης και λογοδοσίας, μη εκλογή όσων αποφασίζουν, people vs establishment, δημοκρατικό έλλειμμα, top-down decision making κ.λπ. Εκείνο όμως που πραγματικά δεν αντέχεται, σε επίπεδο προπαγάνδας, είναι η προσπάθεια κατασκευής μιας εικόνας που παρουσιάζει τον κόσμο εκτός ευρωπαϊκών θεσμών ως απομόνωση. Το αντίθετο ισχύει. Εκτός ευρωπαϊκών θεσμών δεν κυριαρχεί η απομόνωση αλλά το παγκόσμιο άνοιγμα και η παγκόσμια προοπτική. Ο τρόπος με τον οποίον εξαφανίζεται το 91-93% του παγκόσμιου πληθυσμού και το 80-85% του παγκόσμιου Α.Ε.Π (ppp) είναι συγκλονιστικός (έχω ασχοληθεί εκτενώς με το ζήτημα κατά πόσο εκτός «Ευρώπης» βρίσκεται η «απομόνωση» ή ο νέος ιστορικός αιώνας: Μακροδομές, Πλανητικός μετασχηματισμός). Ο ευρωκεντρισμός και η μονομερής και αποκλειστικά ευρωκεντρική πορεία συρρικνώνουν, περιορίζουν στις μέρες μας και δεν προσφέρουν παγκόσμια προοπτική.

    Ανάμεσα σε άλλα λένε: Μην ανησυχείτε για την κυριαρχία και όλα αυτά τα μεγάλα πράγματα, θα πάρετε καλύτερα κινητά (μικρά πραγματάκια για μικρά ανθρωπάκια). Πραγματικά πιστεύουν πως οι άνθρωποι θα αντάλλασσαν την εθνική τους ταυτότητα και την αυτοκυβέρνηση τους για φθηνότερο κινητό, για iphone και applications (θυμηθείτε τι φαιδρότητες είχαν ακουστεί και στη χώρα μας από ανθρώπους που θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί από τον δημόσιο βίο). Αυτές οι συμπεριφορές θυμίζουν τις συμπεριφορές των αποικιοκρατών προς τους αυτόχθονες και ιθαγενείς του 18ου και 19ου αιώνα. Με καθρεφτάκια προσπαθούν να εξαγοράσουν ανθρώπους και να τους πείσουν να πουλήσουν τη χώρα τους. Δεν μπορεί να συνεχίσει κατά αυτόν τον τρόπο η Ε.Ε.

    Θεωρώντας ως δεδομένο και υπόθεση εργασίας πως, εν τέλει, καμία χώρα δεν θα αποχωρήσει από κανέναν ευρωπαικό θεσμό και πως η Ε.Ε θα συνεχίσει την τωρινή της πορεία, καταλήγω στο συμπέρασμα πως μέσα στα επόμενα χρόνια (μια ή δύο δεκαετίες) θα έχουμε μαζικές ευρωπαϊκές επαναστάσεις αντίστοιχες (όχι ως προς τα περιεχόμενα) του 1848 ενάντια σε μια Νέα Ιερά Συμμαχία (-). Ενδέχεται να έχουμε, δηλαδή, μια ιστορική αντιστροφή.
    Σημειώσεις
    Η επίθεση που γίνεται στις κοινωνίες, τους λαούς και τα έθνη (η οποία σχετίζεται και με την επιδίωξη αντιστροφής της φοράς νομιμοποίησης), από οργανικούς διανοούμενους και από ελιτιστές πάσης φύσεως, πολλές φορές νεόπλουτους, είναι συγκλονιστική. Βέβαια η Ε.Ε προσφέρει ευκαιρίες για κοινωνική και οικονομική ανέλιξη. Γενικότερα το υπερεθνικό επίπεδο είναι πολύ πετυχημένο στο να δημιουργεί ή να κερδίζει αφοσίωση.

    (-) Για την Νέα Ιερά Συμμαχία (ριζοσπαστικού κοσμικιστικού δικαιωματοκρατικού τύπου αυτή τη φορά) και την επιδίωξη αντιστροφής της κατεύθυνσης ή της φοράς νομιμοποίησης, σε μια προσπάθεια η νομιμοποίηση να πηγάζει και να απορρέει από μετα-εθνικές γραφειοκρατικές ή μη ελίτ και υπερεθνικά όργανα (όχι από τους πολίτες) και δια μέσω συνθηκών να «διαχέεται» προς μετα-κυρίαρχες κυβερνήσεις οι οποίες έχουν περιορισμένη ισχύ και αρμοδιότητες - που ρυθμίζονται από υπερεθνικούς γραφειοκράτες και νομικούς -, καταλήγοντας στους ψηφοφόρους, έχω γράψει κατά το παρελθόν.
    ΙΙ
    Ο εκμηδενισμός των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών τους δύο τελευταίους μήνες φανέρωσε τον ρόλο της Τουρκίας κατά την διάρκεια της «προσφυγικής κρίσης». Φανέρωσε επίσης πως η Ελλάδα είναι ένα κράτος «ανοιχτό» προς την πλευρά των παραλίων, ένα κράτος που δεν μπορεί να φυλάξει τα θαλάσσια σύνορα του (είναι βολικό κάποιος να πιστεύει πως αυτό συνέβη μόνον λόγο της τρέχουσας κυβέρνησης. Αλλά - πέρα από το γεγονός πως τα εθνικά θέματα έχουν μια εξέλιξη και δεν είναι τωρινά - εάν η Τουρκία «απελευθέρωνε» τις ίδιες ροές, τι θα έκανε άραγε μια κυβέρνηση της Ν.Δ. του Κυριάκου; Όλο αυτό το διάστημα τίποτα ουσιαστικό δεν μπόρεσε να προτείνει). Το σημαντικότερο που φανερώθηκε, όμως, είναι πως η Ελλάδα δεν είναι κυρίαρχη χώρα (ας αφήσουμε το «ανεξάρτητη») όχι γενικά, αλλά και ειδικά σε σχέση με την Τουρκία. Οι συνεχείς παρα/υποχωρήσεις, τις οποίες ορισμένοι προσπαθούν να εξαφανίσουν ή να αγνοήσουν, δεν είναι τυχαίες. Επίσης η διάθεση να κρατιούνται εξαιρετικά χαμηλοί τόνοι από το «καλό παιδί», να μην κυριαρχεί «ο εθνικισμός» (ή οποιαδήποτε αντίδραση να βαφτίζεται έτσι), η εξαφάνιση του εθνικού συμφέροντος κάτω από το «κοινό ευρωπαικό συμφέρον» και η γλοιώδης συμμαχολαγνεία δεν προκύπτουν τυχαία, αλλά από την ανεπάρκεια, την έκθεση, την αδυναμία, την εξάρτηση, τον ετεροκαθορισμό κ.λπ (φυσικά αυτά ισχύουν και ως προς την «Ευρώπη», όχι μονάχα ως προς την Τουρκία). Οι τουρκικές κυβερνήσεις κρατάνε τις ελληνικές by the balls... (οι Έλληνες δεν «ζορίζονται» τυχαία με το θέμα της Κύπρου. Υπάρχουν πολλοί σκελετοί στο ντουλάπι τους αλλά και γενικότερα πολλά κρυμμένα μυστικά). Ίσως κάποια στιγμή οι Έλληνες πολίτες να μάθουν και ποιος έβαλε τη χώρα τους στο ΝΑΤΟ... ή ποιος ήταν ο κύριος διαπραγματευτής.
    Σημειώσεις
    Ο εκμηδενισμός των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών φανέρωσε, επίσης, την μη ντετερμινιστική ή «φυσική», διάσταση, υφή και εξέλιξη του φαινομένου, άποψη που έγινε προσπάθεια να επιβληθεί στην δημόσια σφαίρα και να διαμορφώσει την «κοινή γνώμη» (υποβαθμίζοντας την πολιτική διάσταση).
    ΙΙΙ
    Πέρυσι, η Αρμενία έστειλε τραγούδι που έμμεσα έθιγε το ζήτημα της γενοκτονίας. Στο τραγούδι συμμετείχαν πέντε Αρμένιοι της διασποράς από όλες τις ηπείρους. Ύστερα από διαμαρτυρίες προερχόμενες από το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο απείλησε πως θα δράσει ανάλογα προκειμένου ο διαγωνισμός να μην "sacrificed to the political ambitions of a country", άλλαξε ο τίτλος του τραγουδιού. Το τραγούδι φυσικά «θάφτηκε» και πήγε «άπατο». Δεν ήταν στις προτεραιότητες της «ευρωπαϊκής πολιτικής» βλέπετε. Οπότε μην τρελαίνεστε. Γνωστά είναι αυτά. Μόνο τυφλοί δεν τα βλέπουν.
    Σημειώσεις
    Για τις αντιδράσεις στην Ελλάδα ας μην πούμε πολλά. Γιατί θα πρέπει να αναφερθούμε σε μια κεμαλική «αριστερά» και να αποκαλύψουμε ποιο «δεξιό» κόμμα είναι το αντίστοιχο του CHP στην Ελλάδα, δηλαδή το Κεμαλικό Κόμμα Ελλάδας.

    Πέρυσι, το κοινό ψήφιζε Ιταλία και Ρωσία και το... «δημοκρατικό έλλειμμα» έβγαζε Σουηδία και Βαλτική. Βλέπετε δεν ήταν δυνατόν να πάει ο διαγωνισμός στη Μόσχα (ή στη Ρώμη: αυτοί οι τρελοί είχαν άρωμα ευρωπαϊκού πολιτισμού!). Έπρεπε πρώτα να πάει στο Κίεβο...

    Στο βιβλίο "The European Superpower", ο John McCormick είχε παρουσιάσει την Eurovision ως παράδειγμα της αναδυόμενης και υπό διαμόρφωση «κοινής ευρωπαϊκής κουλτούρας».
    00
    Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικήςέχουμε τους Trump και Sanders ως συμπτώματα, όχι απλά της οικονομικής κρίσης και της κοινωνικής κατάστασης στη χώρα αυτή, αλλά και της αποκορύφωσης της κομματικής και πολιτικής πόλωσης και του αξιακού διχασμού που συνεχώς ενισχύεται κατά τις τελευταίες δεκαετίες (αποδυναμώνοντας τόσο την εσωτερική συνοχή όσο και την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό). Στο Ηνωμένο Βασίλειο βρισκόμαστε μπροστά σε ένα κρίσιμο δημοψήφισμα για τη σχέση του νησιού με την Ευρωπαϊκή Ένωση, την ίδια στιγμή που ο εθνικισμός σε Σκωτία, Ουαλία και Αγγλία βρίσκεται σε πρωτοφανή ιστορικά άνοδο. Στην Γαλλία ζούμε την αρχή του τέλους ή της κατάρρευσης της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας (και κανείς δεν δείχνει να το έχει συνειδητοποιήσει!).

    Τέτοια εποχή, πριν περίπου ένα χρόνο, είχα γράψει ένα κείμενο με τίτλο ''Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ένας ιστορικός κύκλος''. Παραθέτω:
    Ένας ιστορικός κύκλος δύο αιώνων, ο οποίος μοιάζει στις μέρες μας να ολοκληρώνεται, θα είχε προ πολλού ολοκληρωθεί εάν η «Δύση» της Ευρώπης - δηλαδή το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία - δεν είχε διευρυνθεί και μετασχηματιστεί σε «Δύση» πλανητική. Χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο πιθανότατα θα είχαν χάσει μεγάλο μέρος της επιρροής και της δύναμης τους αρκετά νωρίτερα, ήδη από τα μέσα του 20ου αιώνα.

    Ο πυρήνας της «Δύσης» από ευρωπαϊκός έγινε πλανητικός (πιο συγκεκριμένα ευρωατλαντικός) υπό την ηγεμόνευση των Ηνωμένων Πολιτειών και οι «δυτικές αξίες» πλανητικοποίηθηκαν στον βαθμό και κατ'αναλογία της πλανητικοποίησης της ισχύος των Ηνωμένων Πολιτειών.

    1) Οι κύριοι φορείς των ιδεολογιών δεν είναι οι τάξεις, τα άτομα ή οι κοινωνίες των πολιτών, αλλά τα κράτη. Σε τι θέση βρίσκονται στις μέρες μας, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία (κράτη τα οποία ταυτίστηκαν ιστορικά με ορισμένα κοινωνικοπολιτικά ρεύματα και ρεύματα ιδεών) στον παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης - αυξάνεται η επιρροή και η δύναμη τους ή μειώνεται; 2) Τι συμβαίνει στο εσωτερικό των τριών αυτών χωρών;

    Πάρτε σαν υπόθεσης εργασίας - έστω και αν διαφωνείτε - την πρώτη πρόταση, προβληματιστείτε πάνω στη δεύτερη, και, βγάλτε τα συμπεράσματα σας σε μια τρίτη.

    Υ.γ: Το καθοριστικότερο γεγονός αυτής της εξέλιξης ήταν πως η ηγεμονική μετάβαση έγινε από το Ηνωμένο Βασίλειο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

    Την ίδια περίοδο (Μαΐος 2015) είχα παρουσιάσει σε μετάφραση απόσπασμα από ένα κείμενο του Azar Gat (military history, strategy, war and peace, origin and nature of war) το οποίο τιτλοφόρησα ''Γιατί επικράτησαν οι «φιλελεύθερες δημοκρατίες» στον 20ο αιώνα''. Παραθέτω:
    Είναι οι φιλελεύθερες αξίες ένα αναπόφευκτο, καθολικό προϊόν της εκβιομηχάνισης και της μεγαλύτερης ευημερίας, ή έχει αυτό το συγκεκριμένο σύνολο αξιών διαμορφωθεί αποφασιστικά από τη συντριπτική πολιτική, οικονομική και πολιτιστική φιλελεύθερη ηγεμονία που οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Δυτική Ευρώπη έχουν ασκήσει μετά την ήττα των μη δημοκρατικών καπιταλιστικών μεγάλων δυνάμεων κατά το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα;...

    Είναι δελεαστικό να εντοπιστεί η έκβαση (της επικράτησης του φιλελεύθερου δημοκρατικού στρατοπέδου) στα ειδικά χαρακτηριστικά και στα εγγενή πλεονεκτήματα της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Ωστόσο, οι λόγοι για τις νίκες των φιλελεύθερων δημοκρατιών ήταν διαφορετικές για κάθε τύπο αντιπάλου. Η Σοβιετική Ένωση απέτυχε λόγω του περιορισμένου οικονομικού της συστήματος (αν και υπήρξε μια περίοδος όπου γνώρισε πολύ πιο γρήγορη οικονομική ανάπτυξη από ότι η Δύση, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 και στη συνέχεια και πάλι κατά τη διάρκεια του 1950 και του 1960). Αλλά οι μη δημοκρατικές καπιταλιστικές δυνάμεις, η Γερμανία και η Ιαπωνία, ηττήθηκαν θεμελιωδώς στον πόλεμοεπειδή ήταν μεσαίου μεγέθους κράτη με περιορισμένους πόρους. Αυτή η σύμπτωση και όχι τα κληρονομημένα πλεονεκτήματα της φιλελεύθερης δημοκρατίας έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή της ισορροπίας εις βάρος των μη δημοκρατικών καπιταλιστικών δυνάμεων και υπέρ των δημοκρατιών.
    Το πιο καθοριστικό στοιχείο ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

    Λόγω του ηπειρωτικού μεγέθους τους, όχι λιγότερο από ότι του δημοκρατικού τους καπιταλιστικού συστήματος, η ισχύς των Ηνωμένων Πολιτειών ξεπέρασε αυτή των επόμενων δύο ισχυροτέρων κρατών μαζί, κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, με συνέπεια αυτό να ανατρέψει αποφασιστικά την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων υπέρ της - οποιαδήποτε - πλευράς στην οποία η Ουάσιγκτον βρισκόταν. Έτσι, αν κάποιος παράγοντας έδωσε στις φιλελεύθερες δημοκρατίες τη δυναμική τους, αυτός ήταν πάνω απ'όλα η ύπαρξη των Ηνωμένων Πολιτειών και όχι οποιοδήποτε εγγενές πλεονέκτημα. Στην πραγματικότητα, αν δεν ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η φιλελεύθερη δημοκρατία μπορεί κάλλιστα να είχε χάσει τις μεγάλες μάχες του 20ου αιώνα.

    Αυτή είναι μια απογοητευτική σκέψη που συχνά παραβλέπεται στις μελέτες εξάπλωσης της δημοκρατίας στον 20ο αιώνα, και αυτό κάνει τον κόσμο σήμερα να εμφανίζεται πολύ πιο απρόβλεπτος και πενιχρός από ότι οι γραμμικές θεωρίες της ανάπτυξης - και του εκσυγχρονισμού - προτείνουν...

    (Έχουμε την επανάληψη) της θεωρίας εκσυγχρονισμού - η οποία πρόσφατα ενισχύθηκε από τους πολιτικούς επιστήμονες Francis Fukuyama και Michael Mandelbaum - σύμφωνα με την οποία υπάρχει μονάχα μια βιώσιμη πορεία προς τη νεωτερικότητα: η φιλελεύθερη δημοκρατική πορεία. Υπό το φως αυτής της οπτικής, οι χώρες που είχαν την ατυχία να παρεκκλίνουν από αυτή την πορεία, την οποία αρχικά πήραν το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, εν τέλει πρέπει να συγκλίνουν στο δρόμο του φιλελευθερισμού, είτε επειδή είναι κατώτερες από τις δημοκρατίες από άποψη ισχύος, είτε επειδή οι δυσεπίλυτες εσωτερικές τους αντιφάσεις θα εγκαινιάσουν τελικά μια διαδικασία δημοκρατικού μετασχηματισμού.

    Σε αντίθεση με την παρήγορη ιδέα πως το δημοκρατικό σύστημα τελικά αποδείχθηκε ανώτερο, ο λόγος για την ήττα της Γερμανίας και της Ιαπωνίας έγκειται στο γεγονός ότι οι δύο χώρες ήταν απλά μικρότερες από τους αντιπάλους τους και λιγότερο ανεκτικές στην αποτυχία. Προκειμένου η Γερμανία να υπερβεί τα περιορισμένα εδαφικά της όρια και να πλήξει μοιραία τον ανώτερο συνασπισμό που διαμορφώθηκε εναντίον της στους παγκόσμιους πολέμους, θα χρειαζόταν μια σειρά από διαδοχικές σημαντικές επιτυχίες. Πράγματι, ήρθε εξαιρετικά κοντά στην επίτευξη αυτού του στόχου και στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Αντίθετα, η κολοσσιαία δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών σήμαινε ότι οι δημοκρατίες ήταν σε θέση να αντέξουν καταστροφικές αποτυχίες - όπως η απώλεια της Ρωσίας ως συμμάχου στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πτώση της Γαλλίας και η καταστροφή του στόλου του Ειρηνικού των ΗΠΑ στο Περλ Χάρμπορ στο Β'Παγκόσμιο Πόλεμο - και παρόλα αυτά να ανακάμψουν.

    Έτσι, χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες για σύμμαχό τους, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο πιθανότατα θα είχαν χάσει από τη Γερμανία και στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Το υπόλοιπο του εικοστού αιώνα, θα ήταν πολύ διαφορετικό, και οι πολιτικοί επιστήμονες θα είχαν πολύ λιγότερες ρόδινες ιστορίες να πουν για τη δημοκρατία. Η κατασκευασμένη μεγάλη αφήγηση του εικοστού αιώνα θα είχε τονίσει την ανώτερη συνεκτικότητα των αυταρχικών καθεστώτων, όχι το θρίαμβο της ελευθερίας. Γιατί οι μεγάλες αφηγήσεις, όπως η ιστορία, γράφονται από τους νικητές.

    Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία αποτελούν τον πυρήνα της «Δύσης» ή του «φιλελευθερισμού». Όταν μελετηθούν (Μακροδομές) τα πληθυσμιακά μεγέθη και το δημογραφικό μερίδιο επί του συνολικού παγκόσμιου πληθυσμού καθώς και το οικονομικό μερίδιο επί του συνόλου της πλανητικής οικονομίας των τριών αυτών δυνάμεων το 1945 και το 2015 (με ενδιάμεσο σταθμό το 1980), δεν υπάρχουν περιθώρια παρερμηνείας. Το τοπίο γίνεται ξεκάθαρο. Ο πυρήνας της «Δύσης» ή του «φιλελευθερισμού» βρίσκεται στο ναδίρ του. Ορισμένα δείγματα φάνηκαν από αρκετά νωρίς. Από τότε που η "Δύση", αναγκάστηκε να ενσωματώσει, θεωρώντας ως τμήμα της και ως «δυτικές», χώρες όπως η Ιαπωνία και η Νότιος Κορέα. Από τότε ξεκινά η δημογραφική, οικονομική, παραγωγική και πολιτισμική «απο-δυτικοποίηση» της «Δύσης», εξέλιξη που στις μέρες έχει φτάσει στον πυρήνα. Όσα περιγράφονται στην πρώτη παράγραφο του κειμένου και οι τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις φανερώνουν το εσωτερικό σάπισμα, την αναρχοποίησηή/και την πολυδιάσπαση του πυρήνα της «Δύσεως».
    Σημειώσεις

    Ερώτημα: Με όσα συμβαίνουν στην Γαλλία τους τελευταίους μήνες (από κυβερνητικής απόψεως) η Γαλλία εξακολουθεί να θεωρείται «φιλελεύθερη δημοκρατία»; (με την τρέχουσα σημασία που έχει αποκτήσει αυτή η έννοια-σύνθημα στην «κοινή γνώμη»). Εάν είχε επιβληθεί το ίδιο ακριβώς καθεστώς σε οποιοδήποτε άλλο κράτος πως θα χαρακτηριζόταν, άραγε, το κράτος αυτό; Εάν ακριβώς τα ίδια πράγματα συνέβαιναν υπό κάποια πολιτική ηγεσία που δεν θα θεωρείτο «φιλελεύθερη», τι θα ακούγαμε και τι θα διαβάζαμε; Τέλος, εάν το ίδιο ακριβώς καθεστώς είχε επιβληθεί σε κάποιο κράτος από αυτά που παραδοσιακά θεωρούνται μη αρκούντως «δημοκρατικά», με την φιλελεύθερη έννοια, τι θα γινόταν;

    [-] Στα προηγούμενα (οικονομία, δημογραφία) μπορούν συνυπολογιστούν και άλλοι παράγοντες, όπως η διάχυση της τεχνολογίας, οι μεταβολές στη δομή του παγκόσμιου συστήματος, η ανάδυση νέων ή η επαναφορά παλαιών κέντρων ισχύος, η μετακίνηση του κέντρου βάρους από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό κ.λπ. Το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου βρήκε τις Η.Π.Α πανίσχυρες οικονομικά, με ασύλληπτο παραγωγικό δυναμικό, τεχνολογικό προβάδισμα, δημογραφικό σφρίγος και δυναμισμό, αναβαθμισμένες υποδομές, αδιαμφισβήτητη στρατιωτική υπεροχή, υψηλά επίπεδα αυτοπεποίθησης και εσωτερικής συνοχής, μέσα σε έναν κόσμο καθημαγμένο από τον πόλεμο, ιδεολογικά και πολιτικά διαιρεμένο, με μια εξασθενημένη και διχοτομημένη Ευρώπη, η οποία είχε πάψει πλέον να αποτελεί πλανητικό κέντρο βάρους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν η ισχυρότερη μονάδα στο διεθνές σύστημα (δίχως το δυναμικό που είχαν παλαιότερα και με πολύ διαφορετικό το παγκόσμιο περιβάλλον). Ο 21ος αιώνας όμως δεν είναι 20ος αιώνας και η αποδυνάμωση τους είναι συνεχής.
    00
    I
    Σημίτης και Βενιζέλος απευθυνόμενοι σε μια κάστα από τη μια μεριά. Μητσοτάκης και Θεοδωράκης απευθυνόμενοι σε μια σέκτα από την άλλη (καθόλου τυχαίο βέβαια δεν είναι πως απευθύνονται και «διευρύνονται» προς ανύπαρκτα κοινωνικά κόμματα). Όλοι αυτοί αποτελούν μια παράταξη. Θα έπρεπε να βρίσκονται σε ένα κόμμα. Φροντίζουν, όμως, να υπερτονίζουν μικρές μεταξύ τους διαφοροποιήσεις (προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν την ανάγκη των ανθρώπων να ορίζουν την ταυτότητα τους μέσω «της αριστεράς και της δεξιάς») προκειμένου να ηγεμονεύσουν στο πολιτικό φάσμα μέσω της διασποράς τους σε πολλούς κομματικούς σχηματισμούς.

    Δεν γίνεται να αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα με όρους παγκόσμιας πολιτικής και να μην αντιλαμβάνεσαι πως όλοι αυτοί μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό. Όλοι αυτοί έχουν κοινές ιδεολογικές προϋποθέσεις και πατάνε στην εξαπάτηση των ανθρώπων μέσω του υπερτονισμού του διπόλου «αριστερά-δεξιά» (με ολίγη από «κέντρο») προκειμένου να αποκρύψουν το συνονθύλευμα στο οποίο έχουν μετατραπεί. Το δίπολο, ούτως ή άλλως, υπήρξε προβληματικό και παραπλανητικό ιστορικά (μελλοντικά οι άνθρωποι θα γελάνε με την πίστη που υπήρξε σε αυτό κατά τον τελευταίο έναμησι αιώνα). Τις τελευταίες δεκαετίες, όμως, διέρχεται κρίση περιεχομένων, έχει γίνει πολτός και έχει μετεξελιχθεί σε κύριο μοχλό εξαπάτησης και μέσο παραπλάνησης των πολιτών.

    Μαθητούδια του ''Τέλους της Ιστορίας'' (είτε στην ευρώκεντρική είτε στην αμερικανοκεντρική ανάγνωση του) όλοι τους, διαπλεκόμενοι και διεφθαρμένοι μέχρι αηδίας, δειλοί και μέτριοι, δεν έχουν τίποτα να πουν, τίποτα να προτείνουν για τις νέες εξελίξεις. Μιλάνε για μια παρωχημένη «ανανέωση», αντί να ανανεωθούν οι ίδιοι. Μιλάνε για μια «Ευρώπη» ως κέντρο της γης, αντί να αποκτήσουν οι ίδιοι παγκόσμια ματιά (λαϊκιστές, βυθισμένοι στο ψέμα και στην εξαπάτηση, δίχως ερμηνεία, κοροϊδεύουν τους πολίτες για το υποτιθέμενα μεγαλειώδες μέλλον της Ε.Ε: Ένας από όλους αυτούς δεν έχει βγει να παραδεχτεί πως η τελευταία δεν θα αποτελέσει στρατηγική δύναμη πρώτης τάξεως στον νέο παγκόσμιο αιώνα. Κατά τα άλλα μιλούν για «λαϊκισμό»). Το μόνο που μπορούν να καταφέρουν είναι να επιβάλλουν εξω-κοινωνικα τεχνητά κατασκευασμένες συναινέσεις και να επιδιώξουν να ηγεμονεύσουν τα - ανύπαρκτα σε επίπεδο κοινωνικής πραγματικότητας - τηλεκόμματα τους με τη βοήθεια των μήντια, βαθαίνοντας το ήδη τεράστιο κενό αντιπροσώπευσης και την κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος.
    Σημειώσεις
    (-) Στην απάτη που ακούει στο όνομα Συ.Ριζ.Α θα αναφερθώ ειδικά - νομίζατε πως τα προηγούμενα ήταν υπέρ του; Λάθος.

    (-) Μπορούν να εξαφανιστούν από την δημόσια και πολιτική σφαίρα, δηλαδή να πάψουν να κυριαρχούν και να ηγεμονεύουν σε αυτήν, πρώτον, οι οικονομολόγοι και διάφοροι ιδεολόγοι οικονομιστές, δεύτερον, οι πολιτικοί των ελεγχόμενων προκαθορισμένων επετηρίδων που έχουν ρόλο τοπικών παραρτημάτων και οι «ηγεσίες» παράγωγα των εξω-εθνικών διαπραγματεύσεων και της θεσμοθετημένης «προστασίας» (η υποτέλεια των οποίων αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί δομική, διαρκή στρέβλωση του ελληνικού πολιτικού συστήματος) και, τρίτον, το εξαρτημένο και περιφερειακό, εθνοκτόνο και υποτελές κράτος-πελάτης (client-vassal state), και να μας αφήσουν να δημιουργήσουμε άυλες και υλικές μορφές, προϊόντα και αγαθά στην ομορφότατη χώρας μας; (σε οποιοδήποτε μέρος της οποίας μέσα σε μιάμιση ώρα βρίσκεσαι από βουνοκορφή σε θάλασσα και από θάλασσα σε βουνοκορφή).

    (-) Καλό θα ήταν, επίσης, να εξαφανιστούν και οι πάσης φύσεως πολιτισμικοί γενίτσαροι (σκέτο) και ευρώγενίτσαροι που διεξάγουν διαρκή πολιτισμικό πόλεμο και δολοφονούν το εθνικό και πολιτισμικό δημιουργικό φαντασιακό των Ελλήνων, μεταλλάσσοντας τους σε σκουπιδοφάγους και πολιτισμικούς χιμπαντζήδες (οι σκουπιδοφάγοι και οι πολιτισμικοί χιμπαντζήδες δεν «παράγουν», δεν δημιουργούν. Αποτελούν «αντικείμενα επιδιόρθωσης»).
    II
    Ορισμένοι, ήδη από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, πιστεύουν με εμμονή σε αυτό που ο Γκέλνερ περιέγραψε ως θεωρία της λανθασμένης διεύθυνσης. Το πνεύμα της ιστορίας ή της παγκόσμιας συνείδησης έκανε ένα τρομερό σφάλμα. Το μήνυμα της αφύπνισης, της απελευθέρωσης κ.λπ προοριζόταν για τις τάξεις, αλλά εξ'αιτίας κάποιου τρομερού ταχυδρομικού λάθους στάλθηκε στα έθνη.

    Ακόμα και σήμερα, δεν μπορούν να ερμηνεύσουν γιατί πρωταγωνίστησε ιστορικά το έθνος και γιατί αποδεικνύεται τόσο σκληρό καρύδι - και με τέτοιες παιδαριώδεις αντιλήψεις προσπαθούν να απωθήσουν αυτή την πραγματικότητα και να απαντήσουν σε ερωτήματα όπως: γιατί οι «εργάτες», κατ'επανάληψη, «δεν καταλαβαίνουν» το συμφέρον τους και «προδίδουν» τις τάξεις για τα έθνη;

    Γιατί η τάξη δεν είναι «εναλλακτική» ή «οντολογικά όμοια» του έθνους.
    Σημείωση
    Εάν οι κυρίαρχες ευρωπαϊκές θεωρίες περί έθνους ήταν σωστές, θα έπρεπε ήδη να έχει δημιουργηθεί και ευρωπαικό έθνος και ευρωπαικό κράτος. Θα έπρεπε να κατατάσσονταν εθελοντές προκειμένου να πολεμήσουν - χύνοντας το αίμα τους - για την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον Jean-Claude Juncker και τον Herman Van Rompuy...
    III
    Ακόμα και αυτός ο Brzezinski (βαριέμαι), σε άρθρο του στο ''The American Interest''τον περασμένο μήνα (στο οποίο μιλά για global realignment), θεωρεί πως η «Ευρώπη» δεν είναι - και πιθανόν ούτε πρόκειται να γίνει - Παγκόσμια Δύναμη (Global Power). Ακόμα και αυτός.

    Φυσικά επισήμανε πως οι Η.Π.Α δεν αποτελούν πλέον παγκόσμια αυτοκρατορική δύναμη (αν και παραμένουν η ισχυρότερη οντότητα παγκοσμίως). As its era of global dominance ends, the United States needs to take the lead in realigning the global power architecture.

    Ένα Άγνωστο Ολοκαύτωμα

    Την σταδιακή αποσύνθεση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και την δημιουργία της κεμαλικής Τουρκίας συνοδεύει ένα διαρκές ολοκαύτωμα των Milliyet (Μιλιέτ: θρησκευτικό έθνος) της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τα έθνη των Ρουμ (Rūm millet, millet-i Rûm "Roman nation") Ορθόδοξων, των Αρμενίων και των Εβραίων, όλα κατασφάχτηκαν (τέσσερα ήταν τα βασικά Milliyet της αυτοκρατορίας. Τα προηγούμενα συν το Μουσουλμανικό. Υπήρχαν και μικρότερα που δεν είχαν αυτονομία εξ αρχής, όπως των Σύριων Ορθοδόξων - επίσης κατασφάχτηκαν και συνεχίζουν να σφάζονται ακόμη και σήμερα στη Συρία, στον Λεβάντε).

    Αυτό είναι το μεγάλο και διαρκές ολοκαύτωμα του τελευταίου ενάμιση αιώνα για το οποίο κανείς δεν μιλά και στο οποίο κανείς δεν αναφέρεται.

    Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις (του Ρήνου όπως λέμε σήμερα) επέλεξαν ως κύριο αγκωνάρι, τοποτηρητή και σύμμαχο τους στην Ανατολή, τους Μουσουλμάνους Τούρκους (με διάφορα συμπληρώματα) και ως εχθρούς τους όλους τους μη Δυτικούς Χριστιανούς της Ανατολής - όποια αποκατάσταση ή προάσπιση υπήρξε προς αυτά τα πληθυσμιακά σύνολα υπήρξε κυρίως, ή τις περισσότερες φορές, από τους Αγγλοσάξονες και τους Ρώσους, π.χ. Εβραίοι, Αρμένιοι (το ίδιο πιθανότατα θα συμβεί σταδιακά και με τους Κούρδους - μουσουλμάνους και μη - οι οποίοι αποτελούν αυτόχθων φύλο).

    Αυτά που έγιναν παλαιότερα στην Σερβία και στον Λίβανο και γίνονται στις μέρες μας στην Συρία έχουν κοινό ιστορικό πλαίσιο αναφοράς. Ποιοι σφάζονται στη Συρία; Αυτόχθονες πληθυσμοί που αραβοποίηθηκαν, τουρκοποίηθηκαν και ισλαμοποίηθηκαν (ουσιαστικά σουνιτοποίηθηκαν) και αραβόφωνοι αυτόχθονες Ρουμ. Η μεγάλη σφαγή συνεχίζεται. Ορθόδοξοι Ρωμαίοι της Ανατολής και των Βαλκανίων, Εβραίοι, Ελληνορθόδοξοι Αραβόφωνοι, Αρμένιοι, Ασσυρίοι. Στα πλαίσια αυτά σφάχτηκαν και οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και οι Πόντιοι.

    Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα: Το διαρκές Ολοκαύτωμα των Milliyet της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
    00


  • 05/20/16--10:48: Ανθρωποποίηση.

    •
    Ι





    ΙΙ







    .~`~.
    00
    I
    Πως η «Ευρώπη» συνετρίβη δίχως καν να το συνειδητοποιήσει (ή επιλέγοντας να απωθεί ή/και να στρουθοκαμηλίζει): ''Το 1950 υπήρχαν δυόμιση (2,5) Ευρωπαίοι για κάθε (1) Αφρικανό. Μέχρι το 2050 θα υπάρχουν τέσσερις (4) Αφρικανοί για κάθε (1) Ευρωπαίο''.

    Με αυτή την παρατήρηση ξεκινά η παρουσίαση για το θεματικό πάνελ: The Rise of the Radical Right in Europe after the Migrant Crisis and Paris, που θα πραγματοποιηθεί στην Φιλαδέλφεια στα πλαίσια του APSA (American Political Science Association) 2016 Annual Meeting & Exhibition με τίτλο: Great Transformation. Political Science and The Big Questions of Our Time.

    Όσο ορισμένοι μίλαγαν για «οικονομία» και για μάχη «συστημάτων» (τα τελευταία 50-60 χρόνια) συντελέστηκε μια παγκόσμια δημογραφική επανάσταση, την οποία (πέρα από το ότι αγνοούσαν επιδεικτικά ή υποβάθμιζαν) μόλις τώρα έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν και να αισθάνονται.
    Σημειώσεις
    [-] Αναλυτικά οι εξελίξεις και οι θεματολογίες αυτές έχουν εξεταστεί στο ιστολόγιο υπό τις ετικέτες Μακροδομέςκαι Δημογραφία.

    [-] Εν τω μεταξύ, ένας ακόμα (του «σκληρού πυρήνα» μάλιστα) υποκύπτει... Στο τέλος θα απομείνουν να βλέπουν τον κόσμο αποκλειστικά με ευρωκεντρικά και δυτικοκεντρικά γυαλιά και να μιλάνε για παντοδυναμία της «Ευρώπης» και γενικότερα της «Δύσης» ο Μητσοτάκης και οι ευρωκομμουνιστές - και φυσικά όλα τα απομεινάρια και απολειφάδια του ψυχρού πολέμου και του διπολικού συστήματος.

    A World in Disarray: American Foreign Policy and the Crisis of the Old Order, by Richard Haass: A visionary examination of the deteriorating ability of the U.S. and other global powers to shape the world in their image, and the end of the world order they sought, from the president of the Council on Foreign Relations (δεν ενδιαφέρουν τόσο οι λύσεις που προτείνει όσο οι διαπιστώσεις που κάνει).

    Things fall apart; the center cannot hold.
    II
    Γεια σου μωρή ριζοσπαστική «αριστερά» της προόδου που στις μέρες σου η νεο-αποικιοκρατία έφτασε στο απόγειο της! (ξέρω, τα μετρά που ψηφίζονται εμπεριέχουν μονάχα ''ιδιωτικοποιήσεις και εξορθολογισμό δαπανών'')... «Δεν μπορώ να φανταστώ ποια θα ήταν η αντίδραση σε Παρίσι και Μασσαλία, εάν η Γαλλία έπρεπε να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις σαν αυτές που επιβλήθηκαν στους Έλληνες», δήλωσε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean-Claude Juncker στην εφημερίδα Le Monde.

    Πώς να το φανταστεί ο άνθρωπος! Αυτό που διαδραματίζεται με τον Συ.Ριζ.Α στην εξουσία ξεπερνά κάθε φαντασία. Η επιτυχία του Συ.Ριζ.Α ξεπερνά κάθε φαντασία (τα ετεροκαθοριζόμενα νεο-αποικιακού τύπου εξω-εθνικά παραρτήματα και υβρίδια επιτέλους αποδίδουν καρπούς!) καθώς τα μέτρα που ψηφίζονται ακυρώνουν πλήρως τον ρόλο της «δεξιάς» αντιπολίτευσης και της Ν.Δ. Τι να πει πλέον το κόμμα αυτό; Να προτείνει τι ακριβώς; Μια καλύτερη διαχείριση - υφολογική κυρίως και άνευ ουσίας - της υπάρχουσας κατάστασης; (άσε που αυτοί χρησιμοποιούν επιχειρήματα τα οποία σε πείθουν πως οι άνθρωποι νομίζουν ότι μιλάνε σε κομματικές επιτροπές, μαντριά και νεολαίες).

    Τα δύο αυτά κόμματα έχουν ταυτιστεί και με τον εξευτελισμό δύο θεμελιωδών για την πολιτική και κοινωνική ζωή εννοιών. Οι μεν εξευτέλισαν την αξιοπρέπεια, οι δε τον ρεαλισμό.

    Από εδώ και στο εξής, τα μόνα κόμματα που έχουν λόγο ύπαρξης είναι αυτά που θα ασχοληθούν με τη ρίζα του προβλήματος (την οποία τονίζω εδώ και χρόνια γιατί πολύ απλά όλα από εκεί ξεκινούν και όλα εκεί καταλήγουν): Την ανάκτησης κυριαρχίας (εσωτερικής και εξωτερικής) σε πολλαπλά επίπεδα.

    Οι υπόλοιποι είναι διαχειριστικοί σχηματισμοί κενοί νοήματος, ουσίας και περιεχομένων. Τα ετεροκαθοριζόμενα αυτά κόμματα βασίστηκαν και πούλησαν ένα μονάχα πράγμα: παραταξιακό και κομματικό λαϊκισμό και φανατισμό (όχι απλά κομματικό πατριωτισμό).

    Μια γνωστή φράση λέει πως ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο ενός καθάρματος ή ενός απατεώνα. Πλέον θα πρέπει να λέμε πως η αριστερά και η δεξιά, το παραταξιλίκι και ο κομματισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο ενός καθάρματος ή ενός απατεώνα. Στα σάπια και παρηκμασμένα κόμματα εντάσσονται ή παραμένουν τα πλέον ωφελιμίστικά στοιχεία.

    Δίχως αίσθηση του κοινωνείν και του ανήκειν, δίχως κοινωνία και έθνος, μονάχα το κόμμα και η παράταξη τους απέμεινε για πατρίδα (ταυτίζοντας τα με όλα τα προηγούμενα).

    Προειδοποιώ (εδώ και καιρό): Δίχως εθνικό πλαίσιο αναφοράς και προστασίας, δίχως εθνικό κράτος θα μετατραπούμε σε νεο-κολίγους και νεο-δουλοπάροικους (ή σε Παλαιστίνιους και Κούρδους) του 21ου αιώνα.


    Υστερόγραφο: Μαγκιά, σάπια «αριστερίλα-δεξιίλα» και οπαδιλίκι (να ουμ). Ας κυλιστούν τώρα όλοι αυτοί μαζί στον αριστεροδεξιό βούρκο τους σαν τα γουρούνια. Και κάτι τελευταίο. Όσες και όσοι είναι πολύ «αριστεροί» και πολύ «δεξιοί» (να ουμ) βαριοί και ασήκωτοι «αριστεροδεξιοί» μάγκες (να ουμ), μπορούν να αποχωρήσουν και να μην παρακολουθούν-διαβάζουν το παρόν ιστολόγιο.
    Σημείωση
    Μετά από τόσες δεκαετίες... «σκυψίματος», η γεροΝουΔούλα δεν μπορεί με τίποτα (με τίποτα όμως) να πείσει πως δύναται να αναλάβει τον ρόλο προάσπισης και ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας. Έχει ξεσυνηθίσει αυτό το κοστουμάκι. 'Άλλωστε το είχε στην ντουλάπα να σκονίζεται και να το τρώει ο σκόρος, καθώς η νέα εποχή και οι νέες συνθήκες απαιτούσαν ''pooled sovereignty''και ''ευρωπαϊκή κυριαρχία'' (και όχι παρωχημένα και ξεπερασμένα δόγματα περί εθνικής κυριαρχίας). Τι της τα γυρίζετε τώρα της γριάς και την δυσκολεύετε; Αφήστε την ήσυχη με τα σκουριασμένα δόγματα της περί ευρωπαϊκής παρατάξεως κ.λπ. Τι την περάσατε; Για κανένα θηλυκό τζόβενο να αρχίσει τώρα στα γεράματα τις επαναστατικές εθνοκυρίαρχες γυμναστικές;

    Η «διαμαρτυρία», κατ'ουσίαν, έχει περίπου ως εξής: Είπαμε ρε παιδιά να εκχωρήσουμε τμηματικά και να ρευστοποιήσουμε την κυριαρχία (προκειμένου να ενσωματωθούμε στην ευρωπαϊκή υπερδομή ως μηχανισμός εγχώριας επιβολής της και να αναγνωριστούμε ως τοπική ελίτ)... Αλλά εσείς το τερματίσατε (και μας κλέψατε και τη δόξα).

    Να μιλά η Άννα-Μισέλ για εθνική κυριαρχία και ο Δένδιας για ΝΑΤΟ: Αξία Ανεκτίμητη...

    Υστερόγραφο: Εάν θέλαμε να γίνουμε προκλητικοί θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως η Ν.Δ (σε συνδυασμό με την διαπίστωση πως τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν αρκετοί οπαδοί της, θυμίζουν ομιλίες σε κομματικές επιτροπές, μαντριά και νεολαίες) στα γεράματα της θυμίζει τα παλαιά κομμουνιστικά κόμματα-παραρτήματα. Στην θέση της πίστης προς την Ε.Σ.Σ.Δ έχει τοποθετηθεί η πίστη προς την Ε.Ε υπό μια υπερεθνική «ευρωπαϊκή» («χριστιανοδημοκρατική, σοσιαλφιλελεύθερη, νεοφιλελεύθερη» ή όπως αλλιώς θέλετε) «Κομιντέρν».
    III
    Μια εξαιρετική και σύντομη κινηματογραφική αναφορά στο πολιτικό έθνος (civic nation). Τι καθιστά τον εθνοτικά Ιρλανδό και τον εθνοτικά Γερμανό, Αμερικανούς;

    - Είσαι ο πράκτορας Hoffmann, σωστά; Γερμανικής καταγωγής;

    - Ναι, και;

    - Το όνομα μου είναι Donovan. Ιρλανδός και από τις δύο μεριές, από μητέρα και πατέρα. Είμαι Ιρλανδός και είσαι Γερμανός. Αλλά τι καθιστά και τους δύο μας Αμερικανούς; Μόνο ένα πράγμα. Ένα. Μόνο ένα. The rulebook. Το αποκαλούμε και Σύνταγμα, και συμφωνούμε με τους κανόνες του, και αυτό είναι που μας καθιστά Αμερικανούς. Μονάχα αυτό είναι που μας κάνει Αμερικανούς.
    ''The rulebook, we call it the Constitution, and we agree to the rules. And that’s what makes us Americans''

    Εκ των πραγμάτων, εντός των επόμενων δύο δεκαετιών, θα διαπιστώσουμε κατά πόσον το πολιτικό έθνος (civic nation) θα αντέξει όταν όλοι μαζί οι εθνοτικά Ιρλανδοί, Γερμανοί, Σκωτσέζοι, Ιταλοί, Γάλλοι, Ολλανδοί και λοιποί, δεν θα ξεπερνούν το 50% των κατοίκων των Ηνωμένων Πολιτειών: by 2044, more than half of all Americans are projected to belong to a minority group (any group other than non-Hispanic White alone). Είναι η πρώτη φορά ιστορικά που το πολιτικό έθνος (civic nation) - τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Γαλλία - θα βρεθεί μπροστά σε μια τέτοια δοκιμασία (με βάση τα νέα δημογραφικά δεδομένα).

    Εάν οι Η.Π.Α παραμείνουν πολιτειακά ως έχουν (δημοκρατικά κυρίαρχο εθνικό κράτος), είναι πολύ πιθανόν ως πολιτικό έθνος (civic nation) να μην αντέξουν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να μετεξελιχθούν από Republic σε Αυτοκρατορία προκειμένου να αντέξουν (η σχέση Republic - Empire σε συνάφεια με την εθνοτική, θρησκευτική, εθνική σύνθεση και τη μορφή του πολιτεύματος έχει υποτιμηθεί ιστορικά). Όμως πλέον οι Η.Π.Α δεν αποτελούν παγκόσμια αυτοκρατορική δύναμη. Άρα πως θα μετασχηματιστούν-μετεξελιχθούν από Republic σε Empire; (βλ. Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία). Θα αντέξει, εν τέλει, το πολιτικό έθνος (civic nation) και το πολίτευμα τις μεταβολές στη δημογραφική δομή; (πληθυσμιακή πυκνότητα, ηλικιακή, εθνοθρησκευτική και φυλετική σύνθεση, ρυθμός ανάπτυξης πληθυσμού σε συνάφεια με την κοινωνική συνοχή και τον αξιακό πλουραλισμό). Ιδού το μέγα πολιτικό ερώτημα.
    Σημειώσεις
    [-] Βέβαια οι Αμερικανοί δεν είναι απλά και μόνον πολιτικό έθνος (civic nation). Έχουν εξαιρετικά συνεκτικό και εδραιωμένο πολιτισμό, λαϊκή και μαζική κουλτούρα (την οποία εξάγουν μανιωδώς), ισχυρό υπόβαθρο μύθων και βαθιά ριζωμένο Creed. Απλά αρκετοί παλαιό-Ευρωπαίοι παραδοσιακά, με επιφανειακό και ηλίθιο τρόπο τους υποτιμούν (διάβασε το IV και σκέψου τα σημερινά χάλια ορισμένων ευρωπαϊκών εθνών).

    [-] Σε αυτό το σημείο δεν μπορώ να θίξω αναλυτικά τις διαφορές Ηγεμονίας, Κοσμοκρατορίας, Επικυρίαρχου Κράτους, Αυτοκρατορίας και Θαλασσοκρατίας. Οι Η.Π.Α πολιτειακά είναι Republic. Όσο και εάν ισχυροποιήθηκαν από πλευράς ισχύος και επιρροής μεταπολεμικά δεν μπορούν να θεωρηθούν Αυτοκρατορία. Οι «αυτοκρατορίες» των Αγγλοσαξόνων δεν έχουν την τυπική δομή της Αυτοκρατορίας αλλά μια δομή που διαμορφώνεται από αποικίες, προτεκτοράτα, υποτελή κράτη πελάτες, dominions, mandate, εμπορικούς σταθμούς, υπερπόντιες κτήσεις και εδάφη κ.λπ που βρίσκονται σε σχέση εδαφικής ασυνέχειας με ένα Μητροπολιτικό Κέντρο. Η δομή της Αυτοκρατορίας είναι διαφορετική (Ρωμαϊκή, Περσική, Ρωσική, Μογγολική κ.λπ). Όπως η Αθηναϊκή Ηγεμονία δεν ήταν το ίδιο πράγμα με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

    Ουσιαστικά οι Μυκηναίοι, οι Αθηναίοι, οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί (για κάποια περίοδο και οι Γάλλοι) εγκαθίδρυσαν Θαλασσοκρατίες (Thalassocracy). Μια κεντρική πολιτική οντότητα, ένα κεντρικό («δημοκρατικό και εθνικό») κράτος στον πυρήνα με εξωτερικούς δακτυλίους που περιλαμβάνουν όσα περιέγραψα πριν.
    IV
    I believe in the United States of America, as a government of the people, by the people, for the people; whose just powers are derived from the consent of the governed; a democracy in a republic; a sovereign Nation of many sovereign States; a perfect union, one and inseparable; established upon these principles of freedom, equality, justice, and humanity for which American patriots sacrificed their lives and fortunes. I therefore believe it is my duty to my country to love it, to support its Constitution, to obey its laws, to respect its flag, and to defend it against all enemies.
    William Tyler Page, The American's Creed


    Σημείωση
    [-] ''a government of the people, by the people, for the people'' - ''a sovereign Nation'': τι «εθνολαϊκισμοί» είναι αυτοί ρε συ Abraham Lincoln (πρώτη φράση); Αναφώνησε ο παρηκμασμένος, γερασμένος και διεφθαρμένος, νεο-Ολιγαρχικός παλαιο-Ευρωπαίος αντιδραστικός ελιτιστής. Ο «προοδευτικός» ευρω-κοσμικιστής (euro-secularism), ο νέος Μέτερνιχ της Ιεράς Συμμαχίας της εποχής μας.
    .~`~.
    00
    I
    Όσο η Ελλάδα προσομοιάζει σε ένα υβρίδιο υποτελούς κράτους-πελάτη (vassal / client state), που διοικείται από κυβερνήσεις μαριονέτες (puppet government) οι οποίες αποτελούν παράγωγα εξω-εθνικών διαπραγματεύσεων, και από πολιτικούς και ηγεσίες που προκύπτουν από ελεγχόμενες προκαθορισμένες επετηρίδες, επιτελώντας ως κράτος συγκεκριμένες λειτουργίες στα πλαίσια εξυπηρέτησης συγκεκριμένων γεωπολιτικών σχεδιασμών (δηλαδή όσο ο βασικός λόγος ύπαρξης του προκύπτει από τα προηγούμενα), ουδέποτε θα γίνει «πραγματικό ή κανονικό ευρωπαϊκό κράτος» (όπως λένε χαρακτηριστικά όσοι βαφτίζουν την αποικιοποίηση «εκσυγχρονισμό», νομιμοποιώντας την).

    Λαϊκισμός είναι να αποκρύβεις πως οι σχέσεις της Νορβηγίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας, ή ακόμα της Πολωνίας και της Πορτογαλίας, με τα ευρωπαϊκά και ευρωατλαντικά κέντρα δεν μοιάζουν με τις σχέσεις της Ελλάδας (με τα προηγούμενα κέντρα). Γιατί είναι τόσο διαφορετικές αυτές οι σχέσεις; Καλό είναι το παραμύθι για το κατώτερο γονιδίωμα των Ελλήνων αλλά - πέρα από τα ερμηνευτικά του όρια - αποτελεί μπαγιάτικο δόγμα νομιμοποίησης της αποικιοκρατίας και του ρατσισμού του 19ου αιώνα. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να παραμεριστούν οι πολιτικές δυνάμεις, οι παρατάξεις, τα κόμματα, οι νοοτροπίες και οι άνθρωποι που είτε πρεσβεύουν (ως τοπικά παραρτήματα) είτε έχουν εσωτερικεύσει (ως πολιτιστικά και πολιτικά κατεχόμενοι) αυτές τις αντιλήψεις και ιδέες.

    Οι χώρες τις οποίες θαυμάζουν όλοι αυτοί, άραγε, κατάφεραν όσα κατάφεραν από ιδρύσεως τους ως υποτελή και πολλαπλώς εξαρτημένα κράτη-πελάτες; Δύο σχεδόν αιώνες από την κρατογέννεση εν εξαρτήσει του ελληνικού κράτους και ορισμένοι κάνουν τους ανήξερους. Πότε ακριβώς η Ελλάδα κατάφερε να ανέλθει στο status της κυρίαρχης χώρας; Τα παραδοσιακώς περιφερειακά και πολλαπλώς εξαρτημένα subordinated κράτη-πελάτες δεν «εκσυγχρονίζονται» ούτε «αναπτύσσονται» ποτέ ουσιωδώς εάν δεν ανέλθουν στην κατηγορία των κυρίαρχων κρατών.
    Σημειώσεις
    [-] Και στις μέρες μας η αποκλειστικότητα του λόγου περί οικονομίας από κάποια στιγμή και ύστερα καθίσταται παραπλανητική. Η οικονομία είναι το πρόσχημα για τη θέσπιση ενός μνημονίου στο διηνεκές ενώ η πολιτική ασφαλείας και η σεκιουριτοποίηση του ελληνικού ζητήματος και της ευρωζώνης είναι η ουσία.

    [-] Υπό τέτοιες συνθήκες κατάφεραν άραγε τα «ανεπτυγμένα ευρωπαϊκά κράτη» να ανέλθουν στο τωρινό τους επίπεδο; (τουλάχιστον μέχρι σήμερα, γιατί ορισμένα από αυτά βρίσκονται σε φάση παρακμής). Κατά τα άλλα όλοι αυτοί μιλούν για «λαϊκισμό».
    II
    Η ευρωλαγνεία γενικά και η γαλλοφιλία-λαγνεία ειδικότερα, που επικρατεί στη χώρα μας, τυφλώνει τους Έλληνες και δεν τους επιτρέπει να δουν με καθαρή ματιά την παρακμή στην οποία βρίσκεται η Γαλλία.

    Η Γαλλία είναι μια πολύ πιο αδύναμη και μια πολύ μικρότερη χώρα από όσο θέλει να δείχνει η ίδια (και από όσο επιδιώκουν να την παρουσιάζουν ορισμένοι στην Ελλάδα).
    Σημειώσεις
    [-] Η αδυναμία της Γαλλίας δημιουργεί μεγαλύτερα προβλήματα από ότι η κατάσταση της Γερμανίας της ίδιας.

    [-] Την ίδια στιγμή που η Γαλλία βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση, στην Ελλάδα υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν επιθυμητή μια περαιτέρω «γαλλοποίηση» της Ελλάδας. Τόσο τραγικά είναι τα πράγματα στη χώρα μας. Η Γαλλία έχει απείρως - δυσανάλογα - μεγαλύτερη μαλακή ισχύ και επιρροή στην Ελλάδα από ότι αναλογεί στην πραγματική δύναμη της.
    III
    1. Έχετε συνειδητοποιήσει πως εάν δεν υπήρχε ο παράγοντας Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις (δυτικά της Μόσχας), εάν αυτό κρινόταν απαραίτητο, ουσιαστικά δεν θα μπορούσαν να εξισορροπήσουν, πόσο μάλλον να ελέγξουν, καθεμιά ξεχωριστά (εννοώ όχι ως Ε.Ε) την Τουρκία;

    2. Έχετε συνειδητοποιήσει πως, τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, η μόνη χώρα - από όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής ηπείρου - η οποία μπορεί έστω κάπως, στοιχειωδώς, να αντιπαρατεθεί στρατιωτικά (με συμβατικά μέσα) με την Ρωσία είναι η Τουρκία; (δεν το γράφω «αντι-ρωσικά» το προηγούμενο, απλά ρεαλιστικά). Ούτε η Γαλλία είναι σε θέση ούτε η Γερμανία (για διαφορετικούς λόγους η καθεμιά).
    Σημείωση
    Έγραψα πριν περίπου ενάμισι χρόνο: ''Κάνω την εξής πρόβλεψη η οποία γνωρίζω πως θα ξαφνιάσει, θα ακουστεί προκλητική, και η οποία βασίζεται σε ένα μεγάλο εάν. Εάν, εντός της επόμενης δεκαετίας, η Τουρκία δεν καταρρεύσει λόγω ενδογενών και εξωτερικών πιέσεων, τριβών, εντάσεων και ρήξεων, κάπου μέσα στη δεκαετία 2040 - 2050, η Τουρκία θα είναι ισχυρότερη χώρα από τη Γαλλία (εάν συνεχίσει η τελευταία την τωρινή της πορεία).''

    Έτσι όπως πάει η Γαλλία, βεβαία, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί νωρίτερα - εάν (το μεγάλο εάν) η Τουρκία δεν είχε και αυτή τα προβλήματα της: Προβλήματα τα οποία όμως δίχως τα ερείσματα (ορισμένων στο εσωτερικό της) πέραν του Ατλαντικού, θα ήταν πολύ λιγότερο ανησυχητικά για το καθεστώς (επανερχόμαστε δηλαδή στο 1).

    Υπό καμία έννοια τα προηγούμενα δεν σημαίνουν πως οι Η.Π.Α είναι αρνητικές απέναντι στην Τουρκία (το αντίθετο, μην είμαστε κορόιδα), εξισορρόπηση κάνουν και απλά επιθυμούν μια Τουρκία (τοποτηρητή) στα μέτρα τους.

    Υστερόγραφο: Τι έγινε ρε παιδιά; Κάποτε μιλάγαμε γενικά και αόριστα για την «παγκοσμιοποίηση» και όχι συγκεκριμένα για κράτη; Ακόμα να εξαφανιστούν τα κράτη;
    IV
    Μεταβολές στους ενδοευρωπαϊκούς συσχετισμούς

    Οι ενδοευρωπαϊκοί συσχετισμοί δύναμης έχουν μεταβληθεί και η ιστορία της ηπείρου εξελίσσεται στο νέο ευρωπαϊκό κέντρο βάρους, το οποίο έχει μεταφερθεί από το ευρωατλαντικό τρίγωνο Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Γερμανία (διπολικό σύστημα, διχοτομημένη Ευρώπη) στο ευρασιατικό τρίγωνο Γερμανίας, Ρωσίας και Τουρκίας (μεταδιπολική Ευρώπη). Η μεταβολή αυτή φανερώνεται και μέσω της χαλάρωσης της εσωτερικής συνοχής - και της κρίσης ή διάσπασης - του «δυτικού ή/και φιλελεύθερου» τρίγωνου Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Γερμανίας (της Γερμανίας που κοιτάζει προς τις Βρυξέλλες και τον Ρήνο).

    Σε αυτή την ενδοευρωπαϊκή μεταβολή συνέβαλλαν αρχικά, η ενοποίηση της Γερμανίας (με την παράλληλη αποδυνάμωση της Γαλλίας) και έπειτα η διεύρυνση της Ε.Ε το 2004 προς ανατολάς. Η διεύρυνση του 2004, η οποία συμπεριλάμβανε δέκα (10) νέες χώρες, οκτώ (8) εκ των οποίων από την κεντρική και βόρεια ανατολική Ευρώπη, αποτέλεσε ταφόπλακα όχι μονάχα για τη συνοχή του «δυτικού ή/και φιλελεύθερου» τρίγωνου Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Γερμανίας αλλά και για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση (τον προσανατολισμό, την εξέλιξη και το μέλλον της). Αποτέλεσε επίσης εξωγενή παράγοντα επηρεασμού της ισχύος της Γαλλίας (δηλαδή περαιτέρω αποδυνάμωσης της).

    Οι χώρες που προσχώρησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση την 1η Μαΐου 2004 ήταν οι εξής: Πολωνία, Ουγγαρία, Σλοβακία, Τσεχία (κεντρική ανατολική Ευρώπη, πρώην σύμφωνο Βαρσοβίας, πρώην Comecon), Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία (Βαλτική, πρώην Ε.Σ.Σ.Δ), Σλοβενία (Βαλκάνια, πρώην Γιουγκοσλαβία) και τέλος, Κύπρος και Μάλτα (Μεσόγειος, αποαποικιοποίηση, ανεξαρτησία από την Βρετανική Αυτοκρατορία, Κίνημα Αδεσμεύτων και οι δύο τους: η μοίρα της Κύπρου σφραγίστηκε από το γεγονός πως στα βόρεια της βρίσκεται η Τουρκία και όχι η Ιταλία, όπως στην περίπτωση της Μάλτας).

    Με αυτή την διεύρυνση άλλαξε η δομή της Ε.Ε, το κέντρο βάρους της μεταφέρθηκε από τις Κάτω Χώρες και τον Ρήνο στην μετα-σοσιαλιστική ΚεντροΑνατολική Ευρώπη και την Βαλτική και τοποθετήθηκαν τα θεμέλια για αυτό που σήμερα ορισμένοι ονομάζουν «Γερμανική Ευρώπη». Θεωρώ τον όρο παραπλανητικό. Δεν με ενδιαφέρει να ασκήσω πολεμική στη Γερμανία (προσωπικά δεν πιστεύω πως εάν αλλάξουν οι οικονομικές «πολιτικές λιτότητας» θα αντιστραφούν οι φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό της Ε.Ε. Θεωρώ αυτή την οικονομίστικη άποψη μύθο).

    Συμπυκνώνω τις πιο σημαντικές, κατά την προσωπική μου εκτίμηση, εξελίξεις:

    1) Αποδυνάμωση του τρίγωνου Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Γερμανίας - και της εσωτερικής συνοχής του - που αποτελούσε τον πυρήνα της Ε.Ε και «απο-δυτικοευρωπαϊκοποίηση» της τελευταίας. 2) Το εσωτερικό του τριγώνου Γερμανίας, Ρωσίας, Τουρκίας (Πολωνία, Ουγγαρία, Ουκρανία) αποκτά μεγαλύτερη σημασία και βαρύτητα από το εσωτερικό του τριγώνου Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία (Κάτω Χώρες, Βέλγιο, Ολλανδία). Το Βέλγιο είναι ίσως η μόνη χώρα που ήθελε πραγματικά Ένωση με όλη της σημασία της λέξης (μια αποσυσπείρωση ή αλλαγή στις σχέσεις Γαλλίας, Ολλανδίας, Γερμανίας θα μπορούσε να το επηρεάσει αρνητικά). Αντίθετα τα κράτη του εσωτερικού μικρού τριγώνου Visegrád της ανατολικής Ευρώπης χρησιμοποίησαν την Ε.Ε προκειμένου να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. 3) Η Γερμανία, εκ των πραγμάτων, άρχισε να κοιτά περισσότερο προς την ευρωπαϊκή γη της ανατολής παρά προς την ατλαντική θάλασσα της δύσης.

    Το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο και η άνοδος της Le Pen αποτελούν ιδιαίτερες εκφράσεις που δεν είναι άσχετες με αυτή την δομική μεταβολή (παράλληλα και με την υπερεθνικοποιηση της Ε.Ε). Και να παραμείνει το Ηνωμένο Βασίλειο στην Ε.Ε και να μην κερδίσει τις Γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2017 η Le Pen, ούτε το κέντρο βάρους μπορεί να επιστρέψει στην δύση και τις Κάτω Χώρες - και στην προ διεύρυνσης του 2004 συνθήκη - ούτε η εσωτερική συνοχή του (δυτικού, ευρωατλαντικού ή/και φιλελεύθερου) τριγώνου Ηνωμένο Βασιλείου, Γαλλίας και Γερμανίας μπορεί να αποκατασταθεί. Όπως συνέβη και με τις πρόσφατες εκλογές στην Αυστρία, το ότι «δεν συνέβη» δεν οδηγεί σε κάποιο «τέλος», αλλά σε μια νέα φάση στο εσωτερικό των εθνικών κοινωνικών σχηματισμών: στις χώρες παγιώνονται νέα πολιτικά «στρατόπεδα» και «γραμμές» διαφόρων ειδών, αποδομούνται ή δυσλειτουργούν τα εθνικά πολιτικά συστήματα, η κομματική και πολιτική πόλωση ενισχύεται, ο αξιακός διχασμός κυριαρχεί, τα κοινωνικά αδιέξοδα μεγαλώνουν. Όλα τα προηγούμενα θα δυσχεράνουν σημαντικά τόσο την αποτελεσματική διακυβέρνηση και την επίτευξη συναινέσεων, όσο και την λήψη κρίσιμων αποφάσεων των κρατών.

    Η ενοποίηση της Γερμανίας και η διεύρυνση του 2004 αποτελούν δομικούς παράγοντες - ανεξάρτητα θελήσεων - αποσυσπείρωσης του «δυτικού» τριγώνου αυτού καθεαυτού και χαλάρωσης της εσωτερικής συνοχής του. Είναι συστημική η απομάκρυνση του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας και της Γερμανίας. Η Γαλλία μπορεί να επιδιώξει να παραμείνει κοντά στη Γερμανία αλλά το πιθανότερο είναι πως κάτι τέτοιο θα έχει τραγικές συνέπειες για το εσωτερικό της, το οποίο θα κινδυνεύσει να «εκραγεί».

    Ολοκληρώνω, επαναλαμβάνοντας και συμπυκνώνοντας. Οι ενδοευρωπαϊκοί συσχετισμοί δύναμης έχουν μεταβληθεί και η ιστορία της ηπείρου εξελίσσεται στο νέο ενδοευρωπαϊκό κέντρο βάρους, το οποίο έχει μεταφερθεί από το ευρωατλαντικό τρίγωνο Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Γερμανία (διπολικό σύστημα, διχοτομημένη Ευρώπη) στο ευρασιατικό τρίγωνο Γερμανίας, Ρωσίας και Τουρκίας (μεταδιπολική - και εν τέλει πολυδιασπασμένη και όχι ενιαία - Ευρώπη). Η ιστορία της ηπείρου εξελίσσεται στο εσωτερικό αυτού του τριγώνου ενεργητικά (το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία ετεροκαθορίζονται σε μεγάλο βαθμό και αντιδρούν σε αυτόν τον ετεροκαθορισμό).
    Σημείωση

    [-] Επειδή ορισμένοι τα μπερδεύουν. Η Ε.Σ.Σ.Δ ήταν πολιτική μονάδα (Ε.Ε), το Σύμφωνο της Βαρσοβίας ήταν στρατιωτική συμμαχία (ΝΑΤΟ) ενώ η Comecon οικονομικός οργανισμός-συνεργασία (ΕΟΚ, Ο.Ο.Σ.Α). Βλέπουμε για μια ακόμη φορά την παραδοσιακή τριχοτόμηση ισχύος, δομών και θεσμών σε πολιτική, οικονομική και στρατιωτική.
    00


  • 05/26/16--05:45: Σχόλια (26 Μαΐ 2016).
    • I
    Έγραφε ένας αξιόλογός και αρκετά «προφητικός»κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1990:
    Τι θέλει άραγε η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Δημιουργεί αυτό φυσικές ιστορικές σχέσεις και άρα φορέα ουσιαστικής πολιτικής; Πριν από 12 αιώνες ο Πάπας Νικόλαος και ο Πατριάρχης Φώτιος ήπιαν ήρεμα τον καφέ τους, κοίταξαν εν συνεχεία τα κιτάπια και τα άλλα χαρτιά τους και είπαν «χωρίζουμε». Πως ξαφνικά ευρέθηκε η Ελλάδα «μέλος» της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

    Η απάντηση στο μεγάλο τούτο ερώτημα δεν είναι δύσκολη: είναι το είδος των ακαθόριστων εσωτερικών σχέσεων της δυτικής πολιτικής, οι σχέσεις μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης, που επέβαλλαν την «μελοποίηση» της Ελλάδος. Η Ελλάδα δεν μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως κράτος, αλλά ως εκκρεμούσα ιστορικώς υπόθεση, δηλαδή ως πολιτικό εργαλείο πεπερασμένης χρήσεως καθ'ο νόημα φτιάχθηκε. Και το νόημα τούτο διαρκεί, διότι οι αξεκαθάριστες σχέσεις μεταξύ Αμερικής και μεταπολεμικής Ευρώπης ρυθμίζονται δια του «μεσολαβητικού» ρόλου της Μεσογείου. Δηλαδή στην Μεσόγειο θα ίσχυαν ταυτόχρονα το ΝΑΤΟ και το πρωτόκολλο του Λονδίνου, οι ανάγκες της μεταπολεμικής εποχής και τα «ιστορικά δίκαια» των δυτικοευρωπαϊκών δυνάμεων.
    II
    Δεν θέλω να γράψω πολλά, ούτε να κάνω «ανάλυση». Εν συντομία: Παίρνω ως υπόθεση εργασίας πως η «αριστερά» βρίσκεται εκτός ιστορίας και εξαϋλώνεται και πως οι ουσιώδεις εξελίξεις και αντιπαραθέσεις πλέον έχουν μεταφερθεί στο εσωτερικό της «δεξιάς». Τι «δεξιά» πολιτικά παράγωγα έχουμε λοιπόν στην Ελλάδα; Η ελλαδική «δεξιά» είναι η μόνη «δεξιά» που παράγει κόμματα απάτες.
    1) Πάση θυσία στο ευρώ No1 (επίσημη version).

    2) Λατρεύεις τον Τράμπ, τον Όρμπαν και την Λε Πεν, αλλά με ευρώ στην τσέπη. Πάση θυσία στο ευρώ No2.

    3) Να γίνουμε Ισραήλ, αλλά έχοντας ευρώ. Πάση θυσία στο ευρώ No3.

    4) Είσαι υπέρ του έθνους και του 'έθνους-κράτους'αλλά «με το ευρώ καλύτερα». Πάση θυσία στο ευρώ No4.

    Όλα αυτά είναι επιχειρήματα-θέσεις εσωτερικής κατανάλωσης, παραταξιακού λαϊκισμού και συσπείρωσης, χαμηλής ποιότητας και αντοχής. Γελάει ο πλανήτης (και μαζί του ο Τράμπ, ο Όρμπαν, η Λε Πεν και το Ισραήλ) με την ελλαδική «δεξιά». Η «αριστερά» μας τελειώνει άλλα ούτε «δεξιά» διαθέτει το κατάστημα-παράρτημα: client / vassal state (ή πιο σωστά αυτές είναι «αριστερές» και «δεξιές» ενός client / vassal state).

    Γιατί τονίζω τα προηγούμενα; Γιατί ορισμένοι από αυτούς ισχυρίζονται πως είναι «εθνικιστές» ή τέλος πάντων πρεσβευτές του εθνικού αστικού δημοκρατικού πολιτικού πολιτισμού. Εάν όμως μαζευτούν «εθνικιστές» από ολόκληρο τον πλανήτη, από τα περίπου 190 κράτη που υπάρχουν, και η ελλαδική «δεξιά» τους πει πως είναι υπέρ του να έχει, το εθνικό «δεξιό» ελλαδικό κράτος ως νόμισμα του το ευρώ, τότε σίγουρο είναι πως οι «εθνικιστικές» περισσότερων από 185 κρατών, θα αρχίσουν να χλευάζουν την ελλαδική «δεξιά» και να της πετάνε ντομάτες (σάπιες κατά προτίμηση, σαν το ποιόν της).

    Το πλέον εξευτελιστικό όμως δεν είναι αυτό. Το πλέον εξευτελιστικό είναι ότι θα χλευάζουν την ελλαδική «δεξιά» και θα της πετάνε ντομάτες και φιλελεύθεροι πολλών κρατών, και σοσιαλδημοκράτες και συντηρητικοί, και πάσης φύσεως «αριστεροί» και «δεξιοί» και «κεντρώοι», καθώς υπάρχουν άπειροι «μη εθνικιστές» - οι περισσότεροι - στον πλανήτη, που είναι αυτονόητα υπέρ του εθνικού νομίσματος, το οποίο φυσικά αποτελεί παγκόσμια κανονικότητα, όπως και το εθνικό κράτος άλλωστε, και όχι «εθνικιστικό» περιθώριο, όπως παρουσιάζεται στην Ευρώζώνη (βέβαια όσες και όσους είναι κατά του 'έθνους-κράτους', δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις για κάτι, αυτή είναι η θέση τους. Η δική σου θέση υποτίθεται πως είναι διαφορετική).

    Η ελλαδική «δεξιά» πουλάει προϊόν-απάτη για εσωτερική, παραταξιακή και κομματική κατανάλωση. Είναι η ίδια απάτη. Εξ ου και η τύχη της. Ως πρώτο βήμα, προκειμένου να βγει από την καθυστέρηση της (η οποία αποτελεί βασικό παράγοντα καθυστέρησης της ίδιας της χώρας), ας προσπαθήσει να πουλήσει αυθεντικό ενδογενές προϊόν (και όχι τύπου εξω-εθνικού τοπικού παραρτήματος). Που ξέρεις, μπορεί να αλλάξει και η τύχη της.
    Σημείωση
    Όπως είπα και σε έναν διαδικτυακό φίλο, τους όρους αυτούς («αριστερά-δεξιά») τους χρησιμοποιώ για να με καταλαβαίνουν και να συνεννοούμαι και όχι επειδή τους πιστεύω ή ορίζω την ταυτότητα μου από αυτούς.
    III
    Φούρνοι γκρεμίζονται, θάλασσες χωρίζονται και οι ουρανοί ανοίγουν: η «Καθημερινή» παρουσιάζει άρθρο του - «δαίμονα» - Βλάντιμιρ Πούτιν. (Αρθρο Πούτιν στην «Κ» - Ρωσία και Ελλάδα: συνεργασία για ειρήνη και ευημερία).
    IV
    Κάποτε διευκρινίσεις όπως η επόμενη, πέρα από σπάνιες ήταν και περιττές. Πλέον, ούτε σπάνιες είναι ούτε περιττές.
    .~`~.
    00
    International relations have entered a very difficult period, and Russia once again finds itself at the crossroads of key trends that determine the vector of future global development.
    Many different opinions have been expressed in this connection including the fear that we have a distorted view of the international situation and Russia’s international standing. I perceive this as an echo of the eternal dispute between pro-Western liberals and the advocates of Russia’s unique path. There are also those, both in Russia and outside of it, who believe that Russia is doomed to drag behind, trying to catch up with the West and forced to bend to other players’ rules, and hence will be unable to claim its rightful place in international affairs. I’d like to use this opportunity to express some of my views and to back them with examples from history and historical parallels.
    It is an established fact that a substantiated policy is impossible without reliance on history. This reference to history is absolutely justified, especially considering recent celebrations. In 2015, we celebrated the 70th anniversary of Victory in WWII, and in 2014, we marked a century since the start of WWI. In 2012, we marked 200 years of the Battle of Borodino and 400 years of Moscow’s liberation from the Polish invaders. If we look at these events carefully, we’ll see that they clearly point to Russia’s special role in European and global history.
    History doesn’t confirm the widespread belief that Russia has always camped in Europe’s backyard and has been Europe’s political outsider. I’d like to remind you that the adoption of Christianity in Russia in 988 – we marked 1025 years of that event quite recently – boosted the development of state institutions, social relations and culture and eventually made Kievan Rus a full member of the European community. At that time, dynastic marriages were the best gauge of a country’s role in the system of international relations. In the 11th century, three daughters of Grand Prince Yaroslav the Wise became the queens of Norway and Denmark, Hungary and France. Yaroslav’s sister married the Polish king and granddaughter the German emperor.
    Numerous scientific investigations bear witness to the high cultural and spiritual level of Rus of those days, a level that was frequently higher than in western European states. Many prominent Western thinkers recognized that Rus was part of the European context. At the same time, Russian people possessed a cultural matrix of their own and an original type of spirituality and never merged with the West. It is instructive to recall in this connection what was for my people a tragic and in many respects critical epoch of the Mongolian invasion. The great Russian poet and writer Alexander Pushkin wrote: “The barbarians did not dare to leave an enslaved Rus in their rear and returned to their Eastern steppes. Christian enlightenment was saved by a ravaged and dying Russia.” We also know an alternative view offered by prominent historian and ethnologist Lev Gumilyov, who believed that the Mongolian invasion had prompted the emergence of a new Russian ethnos and that the Great Steppe had given us an additional impetus for development.
    However that may be, it is clear that the said period was extremely important for the assertion of the Russian State’s independent role in Eurasia. Let us recall in this connection the policy pursued by Grand Prince Alexander Nevsky, who opted to temporarily submit to Golden Horde rulers, who were tolerant of Christianity, in order to uphold the Russians’ right to have a faith of their own and to decide their fate, despite the European West’s attempts to put Russian lands under full control and to deprive Russians of their identity. I am confident that this wise and forward-looking policy is in our genes.
    Rus bent under but was not broken by the heavy Mongolian yoke, and managed to emerge from this dire trial as a single state, which was later regarded by both the West and the East as the successor to the Byzantine Empire that ceased to exist in 1453. An imposing country stretching along what was practically the entire eastern perimeter of Europe, Russia began a natural expansion towards the Urals and Siberia, absorbing their huge territories. Already then it was a powerful balancing factor in European political combinations, including the well-known Thirty Years’ War that gave birth to the Westphalian system of international relations, whose principles, primarily respect for state sovereignty, are of importance even today.    
    At this point we are approaching a dilemma that has been evident for several centuries. While the rapidly developing Moscow state naturally played an increasing role in European affairs, the European countries had apprehensions about the nascent giant in the East and tried to isolate it whenever possible and prevent it from taking part in Europe’s most important affairs.
    The seeming contradiction between the traditional social order and a striving for modernisation based on the most advanced experience also dates back centuries. In reality, a rapidly developing state is bound to try and make a leap forward, relying on modern technology, which does not necessarily imply the renunciation of its “cultural code.” There are many examples of Eastern societies modernising without the radical breakdown of their traditions. This is all the more typical of Russia that is essentially a branch of European civilisation. 
    Incidentally, the need for modernisation based on European achievements was clearly manifest in Russian society under Tsar Alexis, while talented and ambitious Peter the Great gave it a strong boost. Relying on tough domestic measures and resolute, and successful, foreign policy, Peter the Great managed to put Russia into the category of Europe’s leading countries in a little over two decades. Since that time Russia’s position could no longer be ignored. Not a single European issue can be resolved without Russia’s opinion.
    It wouldn’t be accurate to assume that everyone was happy about this state of affairs. Repeated attempts to return this country into the pre-Peter times were made over subsequent centuries but failed. In the middle 18th century Russia played a key role in a pan-European conflict – the Seven Years’ War. At that time, Russian troops made a triumphal entry into Berlin, the capital of Prussia under Frederick II who had a reputation for invincibility. Prussia was saved from an inevitable rout only because Empress Elizabeth died a sudden death and was succeeded by Peter III who sympathised with Frederick II. This turn in German history is still referred to as the Miracle of the House of Brandenburg. Russia’s size, power and influence grew substantially under Catherine the Great when, as then Chancellor Alexander Bezborodko put it, “Not a single cannon in Europe could be fired without our consent.”
    I’d like to quote the opinion of a reputable researcher of Russian history, Hélène Carrère d'Encausse, the permanent secretary of the French Academy. She said the Russian Empire was the greatest empire of all times in the totality of all parameters – its size, an ability to administer its territories and the longevity of its existence. Following Russian philosopher Nikolai Berdyayev, she insists that history has imbued Russia with the mission of being a link between the East and the West.
    During at least the past two centuries any attempts to unite Europe without Russia and against it have inevitably led to grim tragedies, the consequences of which were always overcome with the decisive participation of our country. I’m referring, in part, to the Napoleonic wars upon the completion of which Russia rescued the system of international relations that was based on the balance of forces and mutual consideration for national interests and ruled out the total dominance of one state in Europe. We remember that Emperor Alexander I took an active role in the drafting of decisions of the 1815 Vienna Congress that ensured the development of Europe without serious armed clashes during the subsequent 40 years.
    Incidentally, to a certain extent the ideas of Alexander I could be described as a prototype of the concept on subordinating national interests to common goals, primarily, the maintenance of peace and order in Europe. As the Russian emperor said, “there can be no more English, French, Russian or Austrian policy. There can be only one policy – a common policy that must be accepted by both peoples and sovereigns for common happiness.”
    By the same token, the Vienna system was destroyed in the wake of the desire to marginalise Russia in European affairs. Paris was obsessed with this idea during the reign of Emperor Napoleon III. In his attempt to forge an anti-Russian alliance, the French monarch was willing, as a hapless chess grandmaster, to sacrifice all the other figures. How did it play out? Indeed, Russia was defeated in the Crimean War of 1853-1856, the consequences of which it managed to overcome soon due to a consistent and far-sighted policy pursued by Chancellor Alexander Gorchakov. As for Napoleon III, he ended his rule in German captivity, and the nightmare of the Franco-German confrontation loomed over Western Europe for decades.
    Here is another Crimean War-related episode. As we know, the Austrian Emperor refused to help Russia, which, a few years earlier, in 1849, had come to his help during the Hungarian revolt. Then Austrian Foreign Minister Felix Schwarzenberg famously said: “Europe would be astonished by the extent of Austria’s ingratitude.” In general, the imbalance of pan-European mechanisms triggered a chain of events that led to the First World War.
    Notably, back then Russian diplomacy also advanced ideas that were ahead of their time. The Hague Peace conferences of 1899 and 1907, convened at the initiative of Emperor Nicholas II, were the first attempts to agree on curbing the arms race and stopping preparations for a devastating war. But not many people know about it.
    The First World War claimed lives and caused the suffering of countless millions of people and led to the collapse of four empires. In this connection, it is appropriate to recall yet another anniversary, which will be marked next year – the 100th anniversary of the Russian Revolution. Today we are faced with the need to develop a balanced and objective assessment of those events, especially in an environment where, particularly in the West, many are willing to use this date to mount even more information attacks on Russia, and to portray the 1917 Revolution as a barbaric coup that dragged down all of European history. Even worse, they want to equate the Soviet regime to Nazism, and partially blame it for starting WWII.
    Without a doubt, the Revolution of 1917 and the ensuing Civil War were a terrible tragedy for our nation. However, all other revolutions were tragic as well. This does not prevent our French colleagues from extolling their upheaval, which, in addition to the slogans of liberty, equality and fraternity, also involved the use of the guillotine, and rivers of blood.
    Undoubtedly, the Russian Revolution was a major event which impacted world history in many controversial ways. It has become regarded as a kind of experiment in implementing socialist ideas, which were then widely spread across Europe. The people supported them, because wide masses gravitated towards social organisation with reliance on the collective and community principles.
    Serious researchers clearly see the impact of reforms in the Soviet Union on the formation of the so-called welfare state in Western Europe in the post-WWII period. European governments decided to introduce unprecedented measures of social protection under the influence of the example of the Soviet Union in an effort to cut the ground from under the feet of the left-wing political forces.
    One can say that the 40 years following World War II were a surprisingly good time for Western Europe, which was spared the need to make its own major decisions under the umbrella of the US-Soviet confrontation and enjoyed unique opportunities for steady development.
    In these circumstances, Western European countries have implemented several ideas regarding ​​conversion of the capitalist and socialist models, which, as a preferred form of socioeconomic progress, were promoted by Pitirim Sorokin and other outstanding thinkers of the 20th century. Over the past 20 years, we have been witnessing the reverse process in Europe and the United States: the reduction of the middle class, increased social inequality, and the dismantling of controls over big business.
    The role which the Soviet Union played in decolonisation, and promoting international relations principles, such as the independent development of nations and their right to self-determination, is undeniable.
    I will not dwell on the points related to Europe slipping into WWII. Clearly, the anti-Russian aspirations of the European elites, and their desire to unleash Hitler's war machine on the Soviet Union played their fatal part here. Redressing the situation after this terrible disaster involved the participation of our country as a key partner in determining the parameters of the European and the world order.
    In this context, the notion of the “clash of two totalitarianisms,” which is now actively inculcated in European minds, including at schools, is groundless and immoral. The Soviet Union, for all its evils, never aimed to destroy entire nations. Winston Churchill, who all his life was a principled opponent of the Soviet Union and played a major role in going from the WWII alliance to a new confrontation with the Soviet Union, said that graciousness, i.e. life in accordance with conscience, is the Russian way of doing things.
    If you take an unbiased look at the smaller European countries, which previously were part of the Warsaw Treaty, and are now members of the EU or NATO, it is clear that the issue was not about going from subjugation to freedom, which Western masterminds like to talk about, but rather a change of leadership.Russian President Vladimir Putin spoke about it not long ago. The representatives of these countries concede behind closed doors that they can’t take any significant decision without the green light from Washington or Brussels.
    It seems that in the context of the 100th anniversary of the Russian Revolution, it is important for us to understand the continuity of Russian history, which should include all of its periods without exception, and the importance of the synthesis of all the positive traditions and historical experience as the basis for making dynamic advances and upholding the rightful role of our country as a leading centre of the modern world, and a provider of the values of sustainable development, security and stability.
    The post-war world order relied on confrontation between two world systems and was far from ideal, yet it was sufficient to preserve international peace and to avoid the worst possible temptation – the use of weapons of mass destruction, primarily nuclear weapons. There is no substance behind the popular belief that the Soviet Union’s dissolution signified Western victory in the Cold War. It was the result of our people’s will for change plus an unlucky chain of events.
    These developments resulted in a truly tectonic shift in the international landscape. In fact, they changed global politics altogether, considering that the end of the Cold War and related ideological confrontation offered a unique opportunity to change the European architecture on the principles of indivisible and equal security and broad cooperation without dividing lines.
    We had a practical chance to mend Europe’s divide and implement the dream of a common European home, which many European thinkers and politicians, including President Charles de Gaulle of France, wholeheartedly embraced. Russia was fully open to this option and advanced many proposals and initiatives in this connection. Logically, we should have created a new foundation for European security by strengthening the military and political components of the Organisation for Security and Cooperation in Europe (OSCE). Vladimir Putin said in a recent interview with the German newspaper Bild that German politician Egon Bahr proposed similar approaches.
    Unfortunately, our Western partners chose differently. They opted to expand NATO eastward and to advance the geopolitical space they controlled closer to the Russian border. This is the essence of the systemic problems that have soured Russia’s relations with the United States and the European Union. It is notable that George Kennan, the architect of the US policy of containment of the Soviet Union, said in his winter years that the ratification of NATO expansion was “a tragic mistake.”
    The underlying problem of this Western policy is that it disregarded the global context. The current globalised world is based on an unprecedented interconnection between countries, and so it’s impossible to develop relations between Russia and the EU as if they remained at the core of global politics as during the Cold War. We must take note of the powerful processes that are underway in Asia Pacific, the Middle East, Africa and Latin America.
    Rapid changes in all areas of international life is the primary sign of the current stage. Indicatively, they often take an unexpected turn. Thus, the concept of “the end of history” developed by well-known US sociologist and political researcher Francis Fukuyama, that was popular in the 1990s, has become clearly inconsistent today. According to this concept, rapid globalisation signals the ultimate victory of the liberal capitalist model, whereas all other models should adapt to it under the guidance of the wise Western teachers.
    In reality, the second wave of globalisation (the first occurred before World War I) led to the dispersal of global economic might and, hence, of political influence, and to the emergence of new and large centres of power, primarily in the Asia-Pacific Region. China’s rapid upsurge is the clearest example. Owing to unprecedented economic growth rates, in just three decades it became the second and, calculated as per purchasing power parity, the first economy in the world. This example illustrates an axiomatic fact – there are many development models– which rules out the monotony of existence within the uniform, Western frame of reference.
    Consequently, there has been a relative reduction in the influence of the so-called “historical West” that was used to seeing itself as the master of the human race’s destinies for almost five centuries. The competition on the shaping of the world order in the 21st century has toughened. The transition from the Cold War to a new international system proved to be much longer and more painful than it seemed 20-25 years ago.
    Against this backdrop, one of the basic issues in international affairs is the form that is being acquired by this generally natural competition between the world’s leading powers. We see how the United States and the US-led Western alliance are trying to preserve their dominant positions by any available method or, to use the American lexicon, ensure their “global leadership”. Many diverse ways of exerting pressure, economic sanctions and even direct armed intervention are being used. Large-scale information wars are being waged. Technology of unconstitutional change of governments by launching “colour” revolutions has been tried and tested. Importantly, democratic revolutions appear to be destructive for the nations targeted by such actions. Our country that went through a historical period of encouraging artificial transformations abroad, firmly proceeds from the preference of evolutionary changes that should be carried out in the forms and at a speed that conform to the traditions of a society and its level of development.
     Western propaganda habitually accuses Russia of “revisionism,” and the alleged desire to destroy the established international system, as if it was us who bombed Yugoslavia in 1999 in violation of the UN Charter and the Helsinki Final Act, as if it was Russia that ignored international law by invading Iraq in 2003 and distorted UN Security Council resolutions by overthrowing Muammar Gaddafi’s regime by force in Libya in 2011. There are many examples.
    This discourse about “revisionism” does not hold water. It is based on the simple and even primitive logic that only Washington can set the tune in world affairs. In line with this logic, the principle once formulated by George Orwell and moved to the international level, sounds like the following: all states are equal but some states are more equal than others. However, today international relations are too sophisticated a mechanism to be controlled from one centre. This is obvious given the results of US interference: There is virtually no state in Libya; Iraq is balancing on the brink of disintegration, and so on and so forth.
    A reliable solution to the problems of the modern world can only be achieved through serious and honest cooperation between the leading states and their associations in order to address common challenges. Such an interaction should include all the colours of the modern world, and be based on its cultural and civilisational diversity, as well as reflect the interests of the international community’s key components.
    We know from experience that when these principles are applied in practice, it is possible to achieve specific and tangible results, such as the agreement on the Iranian nuclear programme, the elimination of Syrian chemical weapons, the agreement on stopping hostilities in Syria, and the development of the basic parameters of the global climate agreement. This shows the need to restore the culture of compromise, the reliance on the diplomatic work, which can be difficult, even exhausting, but which remains, in essence, the only way to ensure a mutually acceptable solution to problems by peaceful means.
    Our approaches are shared by most countries of the world, including our Chinese partners, other BRICSand SCO nations, and our friends in the EAEU, the CSTO, and the CIS. In other words, we can say that Russia is fighting not against someone, but for the resolution of all the issues on an equal and mutually respectful basis, which alone can serve as a reliable foundation for a long-term improvement of international relations.
    Our most important task is to join our efforts against not some far-fetched, but very real challenges, among which the terrorist aggression is the most pressing one. The extremists from ISIS, Jabhat an-Nusra and the like managed for the first time to establish control over large territories in Syria and Iraq. They are trying to extend their influence to other countries and regions, and are committing acts of terrorism around the world. Underestimating this risk is nothing short of criminal shortsightedness.
    The Russian President called for forming a broad-based front in order to defeat the terrorists militarily. The Russian Aerospace Forces make an important contribution to this effort. At the same time, we are working hard to establish collective actions regarding the political settlement of the conflicts in this crisis-ridden region.
    Importantly, the long-term success can only be achieved on the basis of movement to the partnership of civilisations based on respectful interaction of diverse cultures and religions. We believe that human solidarity must have a moral basis formed by traditional values ​​that are largely shared by the world's leading religions. In this connection, I would like to draw your attention to the joint statement by Patriarch Kirill and Pope Francis, in which, among other things, they have expressed support for the family as a natural centre of life of individuals and society.
    I repeat, we are not seeking confrontation with the United States, or the European Union, or NATO. On the contrary, Russia is open to the widest possible cooperation with its Western partners. We continue to believe that the best way to ensure the interests of the peoples living in Europe is to form a common economic and humanitarian space from the Atlantic to the Pacific, so that the newly formed Eurasian Economic Union could be an integrating link between Europe and Asia Pacific. We strive to do our best to overcome obstacles on that way, including the settlement of the Ukraine crisis caused by the coup in Kiev in February 2014, on the basis of the Minsk Agreements.
    I’d like to quote wise and politically experienced Henry Kissinger, who, speaking recently in Moscow, said that “Russia should be perceived as an essential element of any new global equilibrium, not primarily as a threat to the United States... I am here to argue for the possibility of a dialogue that seeks to merge our futures rather than elaborate our conflicts. This requires respect by both sides of the vital values and interest of the other.”  We share such an approach. And we will continue to defend the principles of law and justice in international affairs.
    Speaking about Russia's role in the world as a great power, Russian philosopher Ivan Ilyin said that the greatness of a country is not determined by the size of its territory or the number of its inhabitants, but by the capacity of its people and its government to take on the burden of great world problems and to deal with these problems in a creative manner. A great power is the one which, asserting its existence and its interest ... introduces a creative and meaningful legal idea to ​​the entire assembly of the nations, the entire “concert” of the peoples and states. It is difficult to disagree with these words.
    Sergei Lavrov
    Russia in Global Affairs
    Sergei Lavrov is Minister of Foreign Affairs of the Russian Federation
    The Ministry of Foreign Affairs of the Russian Federation


    .~`~.
Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)