- 02/28/16--06:55: Τρία σχόλια (28 Φεβ 2016).
- 02/28/16--06:55: _Τρία σχόλια (28 Φεβ...
- 02/29/16--09:24: _Τέσσερις σχολιασμοί...
- 03/01/16--04:35: _Σχολιασμοί για καλό...
- 03/01/16--14:38: _Σύντομο σχόλιο περί...
- 03/04/16--06:22: _Ελλάδα, επάνοδος τη...
- 03/06/16--05:03: _I) Ένας σχολιασμός ...
- 03/07/16--08:00: _Μεταπολιτικά εργαλε...
- 03/07/16--13:00: _Τρεις επίκαιροι σχο...
- 03/09/16--04:45: _I) Αρκεί η οικονομι...
- 03/10/16--10:33: _I) Ετοιμαστείτε να ...
- 03/12/16--05:19: _Η Ιερά Συμμαχία της...
- 03/13/16--09:08: _Τρεις σχολιασμοί γι...
- 03/16/16--11:09: _Σχολιασμοί σχετικά ...
- 03/18/16--06:00: _Δύο σύντομες αναφορ...
- 03/19/16--05:28: _Προϋποθέσεις για πό...
- 03/19/16--09:20: _Εθνικοί κίνδυνοι με...
- 03/20/16--07:06: _Διδάγματα από τα βά...
- 03/23/16--04:32: _Πέρα - και μετά - α...
- 03/26/16--04:59: _Πολιτισμικά, «πολυ-...
- 03/27/16--09:48: _Δημογραφία, «πολυ-π...
I
Μισό λεπτό. Αυτοί δεν μας έλεγαν - μας προειδοποιούσαν και μας απειλούσαν - πως θα μετατρεπόμασταν σε «στρατόπεδο ή αποθήκη ψυχών» (ή οποιαδήποτε άλλη απειλή) ΕΑΝ «βγαίναμε» από την «Ευρώπη»; Τι συνέβη;
Όλη τους η επιχειρηματολογία έχει συγκεκριμένη «μεθοδολογία» και έχει να κάνει με τη διαχείριση του μέλλοντος. Τα βραχυμεσοπρόθεσμα - μελλοντικά - αποτελέσματα που προκύπτουν από την τωρινή, την ήδη υφιστάμενη κατάσταση και τα αδιέξοδα της, τα μετατρέπουν σε απειλές μιας άλλης, ανεπιθύμητης γι'αυτούς, κατάστασης προκειμένου να την αποτρέψουν. Ένα αόρατο μελλοντικό απειλητικό Εκείθεν ως κόλαση που νομιμοποιεί να υπομένεις τα πάντα στο τωρινό ορατό Εντεύθεν.
Έτσι εάν είχαμε «φύγει» από την «Ευρώπη» και βιώναμε ακριβώς την ίδια κατάσταση, θα έφταιγε ότι «φύγαμε».
Έλα μου όμως, που όλες οι απειλές που έχουν ακουστεί κατά καιρούς για το τι θα συμβεί στο μέλλον εάν (Εκείθεν)... συμβαίνουν στο παρόν δίχως να έχει πραγματοποιηθεί αυτό το εάν (Εντεύθεν). Τίποτα από όσα μας έχουν απειλήσει ότι θα παθαίναμε εάν κάναμε το Α (Εκείθεν)... δεν έχει υπάρξει που να μην πάθαμε δίχως να κάνουμε το Α (Εντεύθεν).
Με τον ίδιο τρόπο λειτούργησε στο Κυπριακό. Η νομιμότητα της επέμβασης στη Κύπρο, κατέστη δυνατή μέσω ενός παρεμφερούς νομικού πλαισίου.
Όποιος βλέπει αυτή την περίοδο την προσφυγική-μεταναστευτική κρίση, αποκλειστικά και μόνον, ως αυθύπαρκτο και αυτοτελές ζήτημα, κινείται μεταξύ αφέλειας - η συντριπτική πλειοψηφία -, τοπικού παραρτήματος ή/και εξυπηρέτησης συμφερόντων. Για παράδειγμα, ως προς το ευρωπαϊκό σκέλος, η διαχείριση του προσφυγικού-μεταναστευτικού και η ταυτόχρονη απομόνωση της Ελλάδας αποτελούν τμήμα - και χρησιμοποιούνται ως μέσο και προκάλυμμα - της στρατηγικής αναμόρφωσης του ευρωπαϊκού πόλου ηγεμονίας. Το ίδιο συμβαίνει και με τον μετα-οθωμανικό τουρκικό πόλο.
Αυτό που εξελίσσεται στη Συρία και το Ιράκ, από πλευράς Συνθηκών - οι οποίες αποτελούν διεθνή και ιστορικά αγκυροβόλια - είναι η κατάρρευση της εδαφικής τάξης που εγκαθιδρύθηκε με τη συμφωνία Sykes-Picot. Η προσφυγική-μεταναστευτική κρίση στο παρόν, και το κουρδικό ζήτημα διαχρονικά, τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα, επανασυνδέουν όχι μονάχα γεωγραφικά τη «Μέση Ανατολή» με τα «Βαλκάνια», αλλά και ιστορικά τη συμφωνία Sykes-Picot με τη Συνθήκη της Λωζάνης.
- Όταν γράφω για έντονη εσωτερική αποσταθεροποίηση, δεν εννοώ φυσικά την προσπάθεια ορισμένων να μας πείσουν ότι ο Ερντογάν «πέφτει» και την ίδια στιγμή ο τελευταίος να χτυπάει 50άρια στις εκλογές. Εννοώ αυτό που έγραψα και μόνον αυτό: μια ενδεχόμενη ανάπτυξη τάσεων πολιτικής «βαλκανοποίησης» της Τουρκίας.
- Το μεσανατολικό εξαρτάται από το κουρδικό, η λύση του οποίου όμως είναι άμεση συνάρτηση της διευθετήσεως των βαλκανικών προβλημάτων. Το κουρδικό έχει ευρωπαϊκό σκέλος, γεγονός που θα γίνει κατανοητό το επόμενο χρονικό διάστημα. Θα επανέλθω στο ζήτημα.
- Η «Μέση Ανατολή» και τα «Βαλκάνια» αποτελούν ευρωκεντρικές εννοιολογικές κατασκευές της αποικιοκρατικής περιόδου (συγκεκριμένα ο όρος Βαλκάνια χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από τον Γερμανό Α. Zeune στις αρχές του 19ου αιώνα - θα επανέλθω στην ιστορία των όρων). Το γεγονός, ότι ακόμα και σήμερα, παρατηρείς ένα τμήμα του ελλαδικού αστισμού να μαστίζεται από την ιδεολογία περί «βαλκανιότητας», είναι θλιβερό και φανερώνει σε τι βαθμό, δύο αιώνες μετά, δεν έχει απογαλακτιστεί και χειραφετηθεί αυτός ο αστισμός από τον πολιτισμικό ιμπεριαλισμό και την πολιτισμική αποικιοκρατία του 19ου αιώνα. Το αντίθετο μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις αποτελεί τοπικό παράρτημα και φυσικό εκφραστή του.
Όσο λιγότερα γνωρίζεις σε αυτόν εδώ τον τόπο, τόσο λιγότερο απογοήτευεσαι.
Σίγουρα κάθε κράτος διαφυλάσσει - και πρέπει να διαφυλάσσει - την ασφάλεια του, αυτό όμως δεν σημαίνει πως εξασφαλίζει κατά αυτόν τον τρόπο και την ιστορική του επιβίωση (για παράδειγμα το κράτος του Ισραήλ). Η ιστορική επιβίωση ενός λαού και ενός έθνους, σε βάθος χρόνου, εξαρτάται από τις ιστορικές σχέσεις που μπορεί να αναπτύξει με την περιφέρεια του και όχι από τα όπλα.
Όλη τους η επιχειρηματολογία έχει συγκεκριμένη «μεθοδολογία» και έχει να κάνει με τη διαχείριση του μέλλοντος. Τα βραχυμεσοπρόθεσμα - μελλοντικά - αποτελέσματα που προκύπτουν από την τωρινή, την ήδη υφιστάμενη κατάσταση και τα αδιέξοδα της, τα μετατρέπουν σε απειλές μιας άλλης, ανεπιθύμητης γι'αυτούς, κατάστασης προκειμένου να την αποτρέψουν. Ένα αόρατο μελλοντικό απειλητικό Εκείθεν ως κόλαση που νομιμοποιεί να υπομένεις τα πάντα στο τωρινό ορατό Εντεύθεν.
Έτσι εάν είχαμε «φύγει» από την «Ευρώπη» και βιώναμε ακριβώς την ίδια κατάσταση, θα έφταιγε ότι «φύγαμε».
Έλα μου όμως, που όλες οι απειλές που έχουν ακουστεί κατά καιρούς για το τι θα συμβεί στο μέλλον εάν (Εκείθεν)... συμβαίνουν στο παρόν δίχως να έχει πραγματοποιηθεί αυτό το εάν (Εντεύθεν). Τίποτα από όσα μας έχουν απειλήσει ότι θα παθαίναμε εάν κάναμε το Α (Εκείθεν)... δεν έχει υπάρξει που να μην πάθαμε δίχως να κάνουμε το Α (Εντεύθεν).
II
Εάν όλα κυλήσουν σχετικά ομαλά για την Τουρκία, εάν δηλαδή αποφύγει μια έντονη εσωτερική αποσταθεροποίηση που θα σηματοδοτούσε την ανάπτυξη τάσεων πολιτικής «βαλκανοποίησης» της, το επόμενο βήμα της Άγκυρας - πιθανώς - θα είναι η επιδίωξη δημιουργίας ενός διεθνούς νομικού πλαισίου ή ενός περιφερειακού καθεστώτος που θα θέτει υπό την προστασία του τους πρόσφυγες και τους μετανάστες - ίσως με αφορμή τα περί ανθρωπιστικής βοήθειας ή διαχείρισης επιχειρήματα - και το οποίο θα παρέχει εγγυήσεις για την ασφαλή μεταχείριση τους. Σε μια τέτοια περίπτωση, επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών και των προσφύγων είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, θα επιδίωκε να συνδέσει το γεγονός αυτό με τις εθνικές μειονότητες και τις μουσουλμανικές κοινότητες της περιοχής (τα οθωμανικά κατάλοιπα) προκειμένου να εξασφαλίσει εγγυήσεις που θα της παρέχουν δικαίωμα παρέμβασης στην περιοχή.Με τον ίδιο τρόπο λειτούργησε στο Κυπριακό. Η νομιμότητα της επέμβασης στη Κύπρο, κατέστη δυνατή μέσω ενός παρεμφερούς νομικού πλαισίου.
Όποιος βλέπει αυτή την περίοδο την προσφυγική-μεταναστευτική κρίση, αποκλειστικά και μόνον, ως αυθύπαρκτο και αυτοτελές ζήτημα, κινείται μεταξύ αφέλειας - η συντριπτική πλειοψηφία -, τοπικού παραρτήματος ή/και εξυπηρέτησης συμφερόντων. Για παράδειγμα, ως προς το ευρωπαϊκό σκέλος, η διαχείριση του προσφυγικού-μεταναστευτικού και η ταυτόχρονη απομόνωση της Ελλάδας αποτελούν τμήμα - και χρησιμοποιούνται ως μέσο και προκάλυμμα - της στρατηγικής αναμόρφωσης του ευρωπαϊκού πόλου ηγεμονίας. Το ίδιο συμβαίνει και με τον μετα-οθωμανικό τουρκικό πόλο.
Αυτό που εξελίσσεται στη Συρία και το Ιράκ, από πλευράς Συνθηκών - οι οποίες αποτελούν διεθνή και ιστορικά αγκυροβόλια - είναι η κατάρρευση της εδαφικής τάξης που εγκαθιδρύθηκε με τη συμφωνία Sykes-Picot. Η προσφυγική-μεταναστευτική κρίση στο παρόν, και το κουρδικό ζήτημα διαχρονικά, τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα, επανασυνδέουν όχι μονάχα γεωγραφικά τη «Μέση Ανατολή» με τα «Βαλκάνια», αλλά και ιστορικά τη συμφωνία Sykes-Picot με τη Συνθήκη της Λωζάνης.
Σημειώσεις
- Τα σχόλια II και III σε αυτό το σημείωμα, σχετίζονται άμεσα με τα προηγούμενα.- Όταν γράφω για έντονη εσωτερική αποσταθεροποίηση, δεν εννοώ φυσικά την προσπάθεια ορισμένων να μας πείσουν ότι ο Ερντογάν «πέφτει» και την ίδια στιγμή ο τελευταίος να χτυπάει 50άρια στις εκλογές. Εννοώ αυτό που έγραψα και μόνον αυτό: μια ενδεχόμενη ανάπτυξη τάσεων πολιτικής «βαλκανοποίησης» της Τουρκίας.
- Το μεσανατολικό εξαρτάται από το κουρδικό, η λύση του οποίου όμως είναι άμεση συνάρτηση της διευθετήσεως των βαλκανικών προβλημάτων. Το κουρδικό έχει ευρωπαϊκό σκέλος, γεγονός που θα γίνει κατανοητό το επόμενο χρονικό διάστημα. Θα επανέλθω στο ζήτημα.
- Η «Μέση Ανατολή» και τα «Βαλκάνια» αποτελούν ευρωκεντρικές εννοιολογικές κατασκευές της αποικιοκρατικής περιόδου (συγκεκριμένα ο όρος Βαλκάνια χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από τον Γερμανό Α. Zeune στις αρχές του 19ου αιώνα - θα επανέλθω στην ιστορία των όρων). Το γεγονός, ότι ακόμα και σήμερα, παρατηρείς ένα τμήμα του ελλαδικού αστισμού να μαστίζεται από την ιδεολογία περί «βαλκανιότητας», είναι θλιβερό και φανερώνει σε τι βαθμό, δύο αιώνες μετά, δεν έχει απογαλακτιστεί και χειραφετηθεί αυτός ο αστισμός από τον πολιτισμικό ιμπεριαλισμό και την πολιτισμική αποικιοκρατία του 19ου αιώνα. Το αντίθετο μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις αποτελεί τοπικό παράρτημα και φυσικό εκφραστή του.
Όσο λιγότερα γνωρίζεις σε αυτόν εδώ τον τόπο, τόσο λιγότερο απογοήτευεσαι.
III
Το σχόλιο που ακολουθεί είναι απολύτως «ρεαλιστικό» και ουδόλως «ιδεαλιστικό». Ο «ρεαλισμός» του, δεν έχει να κάνει με τη σχέση κράτους, γεωγραφίας και χώρου (όπως το ακριβώς προηγούμενο σχόλιο) αλλά με τη σχέση κοινωνίας, ιστορίας και χρόνου. Στα καθ ημάς άλλωστε, αυτή η διάσταση, αυτό το ρήγμα μεταξύ κοινωνίας και κράτους είναι πανταχού παρόν.Σίγουρα κάθε κράτος διαφυλάσσει - και πρέπει να διαφυλάσσει - την ασφάλεια του, αυτό όμως δεν σημαίνει πως εξασφαλίζει κατά αυτόν τον τρόπο και την ιστορική του επιβίωση (για παράδειγμα το κράτος του Ισραήλ). Η ιστορική επιβίωση ενός λαού και ενός έθνους, σε βάθος χρόνου, εξαρτάται από τις ιστορικές σχέσεις που μπορεί να αναπτύξει με την περιφέρεια του και όχι από τα όπλα.
-----
Πάνω από όλα, ένα έθνος πρέπει να είναι κυρίαρχο προκειμένου να είναι ασφαλές. Η ασφάλεια δίχως κυριαρχία αποτελεί ευφυολόγημα.
I
Η Ευρώπη, ως περιφέρεια, τα τελευταία - τουλάχιστον - 50 χρόνια έχει υποστεί μια άνευ προηγουμένου δημογραφική ήττα ή ορθότερα μια δημογραφική συντριβή - τα αποτελέσματα, τις συνέπειες και τις επιπτώσεις της οποίας μόλις τώρα έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί - την οποία προσπαθεί να εκλογικεύσει μέσα από αόριστα σχήματα που άλλοτε αναφέρονται σε τεχνολογία, οικονομία και επικοινωνία και παρουσιάζονται ως αποτέλεσμα «ανάπτυξης» και άλλοτε παρουσιάζονται ως «φυσικά» (περισσότερα εδώ).
Βέβαια, η δημογραφική ήττα ή κατάρρευση, πανωλεθρία ή συντριβή αποτελεί αντικειμενικό γεγονός, ενώ η ερμηνεία, η εκλογίκευση και οι - υποτιθέμενοι - τρόποι αντιμετώπισης της αποτελούν υποκειμενικούς παράγοντες.
Η Ελλάδα, η οποία προσέφερε αρκετά, δεν έχει κανένα λόγο να θυσιαστεί για κοινωνίες που βρίσκονται σε παρακμή και αυτοκτόνησαν επιλέγοντας τον «ευρωπαϊσμό» ως - ιδεολογικό - προθάλαμο για το νεκροτομείο.
1.Μεταξύ των ετών 1950-2015, ο πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών αυξήθηκε κατά 164 εκατομμύρια ενώ αυτός των πέντε μεγαλύτερων δυνάμεων της σημερινής Ε.Ε (Γερμανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία και Ισπανία) αυξήθηκε κατά 90 μόλις εκατομμύρια. Οι πέντε μεγαλύτερες χώρες της Ε.Ε αυξήθηκαν λιγότερο (λίγο πάνω από το μισό) από ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μόνες τους.
Μεταξύ των ετών 1950 και 2015, ο συνολικός πληθυσμός του πλανήτη αυξήθηκε κατά 4,75 δισεκατομμύρια -ή κατά 4.750 εκατομμύρια- ενώ αυτός των πέντε μεγαλύτερων δυνάμεων της σημερινής Ε.Ε (Γερμανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία και Ισπανία) αυξήθηκε κατά 90 μόλις εκατομμύρια. Οι πρώτες πέντε χώρες από πλευράς πληθυσμιακής αύξησης μεταξύ 1950-2015, ήταν οι εξής: πρώτη η Ινδία με 935 εκατομμύρια, δεύτερη η Κίνα με 832, τρίτη η Ινδονησία με 188, τέταρτες οι Η.Π.Α (οι οποίες τα πήγαν εξαιρετικά καλά) με 164 εκατομμύρια και πέμπτη η Βραζιλία με 154 εκατομμύρια. Πιο ειδικά δες εδώκαι πιο γενικά εδώ.
2.Δημογραφικά ο πλανήτης είναι ασιατοκεντρικός, πολιτισμικά είναι - ήδη - πολυπολικός, οικονομικά φαντάζει ασύμμετρα τριπολικός - αλλά δεν είναι - και βρίσκεται σε φάση μεταβάσης του κέντρου βάρους του από τον Ατλαντικό προς την Ασία. Από την άποψη πολιτειακής συγκρότησης είναι κατακερματισμένος και βρισκόμαστε σε διαδικασία αποθεσμοποίησης της «Δύσης» (δηλαδή του φιλελεύθερου πυρήνα). Η πλανητική νεολαία είναι αφρικανική, οι μεσήλικες είναι στην κυριολεξία και με όλη την αυθεντική σημασία του όρου παγκόσμιοι (από όλα τα μήκη και πλάτη της γης) και τα γηρατειά ή η γεροντοκρατία του είναι ευρωπαϊκή.
Γενικά μπορεί να ειπωθεί πως ο πλανήτης, ως όλον, καθίσταται, βαθμιαία, πολυκεντρικός και πολυεπίπεδος ενώ σε αυτή τη φάση που βρισκόμαστε μπορεί να χαρακτηριστεί ως απολικός (πιο ασταθής και επικίνδυνος πεθαίνεις).
Όλα τα προηγούμενα - και πολλά ακόμη στα οποία δεν μπορώ να επεκταθώ αυτή τη στιγμή - οδηγούν σε ένα και μόνον πράγμα: Πολυδιάσπαση.
Θεματολογίες άμεσα σχετιζόμενες: 1. Μακροδομές 2. Πλανητικός μετασχηματισμός 3. Μετακινήσεις 4. Δημογραφία.
Βέβαια, η δημογραφική ήττα ή κατάρρευση, πανωλεθρία ή συντριβή αποτελεί αντικειμενικό γεγονός, ενώ η ερμηνεία, η εκλογίκευση και οι - υποτιθέμενοι - τρόποι αντιμετώπισης της αποτελούν υποκειμενικούς παράγοντες.
II
Το επόμενο χρονικό διάστημα, ορισμένοι θα προσπαθήσουν να μας παρουσιάσουν ως - όχι βραχυπρόθεσμο αλλά μακροπρόθεσμο - μελλοντικό εθνικό όραμα και στόχο, τη μονιμοποίηση της μετατροπής της Ελλάδας σε περιφερειακό κράτος-μαξιλάρι και ενδιάμεση εδαφική περιοχή ζώνη-σύνορο (buffer zone-state), περισυλλογής, διαλογής και κράτησης, ελέγχου και ρύθμισης, προκειμένου η ευρωπαϊκή γεροντοκρατία του Κέντρου να πίνει ανέμελα τον καφέ της περίξ του Ρήνου ή να κάνει σκι στα Σαλέ των Άλπεων.Η Ελλάδα, η οποία προσέφερε αρκετά, δεν έχει κανένα λόγο να θυσιαστεί για κοινωνίες που βρίσκονται σε παρακμή και αυτοκτόνησαν επιλέγοντας τον «ευρωπαϊσμό» ως - ιδεολογικό - προθάλαμο για το νεκροτομείο.
-----
Τα προηγούμενα δεν τα γράφω με ικανοποίηση αλλά με πίκρα. Τα έχω γράψει κατ'επανάληψη, πρέπει όμως να (ξανα)ειπωθούν.
III
Ο πλανήτης δεν οδηγείται σε ενοποίηση αλλά σε πολυδιάσπαση. Όσες και όσοι σκέφτονται με όρους μονοπολικοτητας 1990-2000, «παγκοσμιοποίησης» και φιλελεύθερων ερμηνευτικών εγχειριδίων, σκέφτονται με τους όρους ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια.
IV
Δημογραφική σύγκριση Η.Π.Α και πλανήτη με τις πέντε μεγαλύτερες χώρες της Ε.Ε τα τελευταία 65 χρόνια και ορισμένες -σύντομες- παρατηρήσεις περί του πλανητικού μετασχηματισμού.1.Μεταξύ των ετών 1950-2015, ο πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών αυξήθηκε κατά 164 εκατομμύρια ενώ αυτός των πέντε μεγαλύτερων δυνάμεων της σημερινής Ε.Ε (Γερμανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία και Ισπανία) αυξήθηκε κατά 90 μόλις εκατομμύρια. Οι πέντε μεγαλύτερες χώρες της Ε.Ε αυξήθηκαν λιγότερο (λίγο πάνω από το μισό) από ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μόνες τους.
Μεταξύ των ετών 1950 και 2015, ο συνολικός πληθυσμός του πλανήτη αυξήθηκε κατά 4,75 δισεκατομμύρια -ή κατά 4.750 εκατομμύρια- ενώ αυτός των πέντε μεγαλύτερων δυνάμεων της σημερινής Ε.Ε (Γερμανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία και Ισπανία) αυξήθηκε κατά 90 μόλις εκατομμύρια. Οι πρώτες πέντε χώρες από πλευράς πληθυσμιακής αύξησης μεταξύ 1950-2015, ήταν οι εξής: πρώτη η Ινδία με 935 εκατομμύρια, δεύτερη η Κίνα με 832, τρίτη η Ινδονησία με 188, τέταρτες οι Η.Π.Α (οι οποίες τα πήγαν εξαιρετικά καλά) με 164 εκατομμύρια και πέμπτη η Βραζιλία με 154 εκατομμύρια. Πιο ειδικά δες εδώκαι πιο γενικά εδώ.
2.Δημογραφικά ο πλανήτης είναι ασιατοκεντρικός, πολιτισμικά είναι - ήδη - πολυπολικός, οικονομικά φαντάζει ασύμμετρα τριπολικός - αλλά δεν είναι - και βρίσκεται σε φάση μεταβάσης του κέντρου βάρους του από τον Ατλαντικό προς την Ασία. Από την άποψη πολιτειακής συγκρότησης είναι κατακερματισμένος και βρισκόμαστε σε διαδικασία αποθεσμοποίησης της «Δύσης» (δηλαδή του φιλελεύθερου πυρήνα). Η πλανητική νεολαία είναι αφρικανική, οι μεσήλικες είναι στην κυριολεξία και με όλη την αυθεντική σημασία του όρου παγκόσμιοι (από όλα τα μήκη και πλάτη της γης) και τα γηρατειά ή η γεροντοκρατία του είναι ευρωπαϊκή.
Γενικά μπορεί να ειπωθεί πως ο πλανήτης, ως όλον, καθίσταται, βαθμιαία, πολυκεντρικός και πολυεπίπεδος ενώ σε αυτή τη φάση που βρισκόμαστε μπορεί να χαρακτηριστεί ως απολικός (πιο ασταθής και επικίνδυνος πεθαίνεις).
Όλα τα προηγούμενα - και πολλά ακόμη στα οποία δεν μπορώ να επεκταθώ αυτή τη στιγμή - οδηγούν σε ένα και μόνον πράγμα: Πολυδιάσπαση.
.~`~.
Θεματολογίες άμεσα σχετιζόμενες: 1. Μακροδομές 2. Πλανητικός μετασχηματισμός 3. Μετακινήσεις 4. Δημογραφία.
I
Όταν μιλάς και γράφεις για το δημογραφικό και τους ρυθμούς γονιμότητας αρκετά νωρίς είσαι αντιδραστικός - αν όχι ακροδεξιός -, όταν μιλάς και γράφεις για το δημογραφικό και τους ρυθμούς γονιμότητας αρκετά αργά και κατόπιν εορτής είσαι προοδευτικός. Τα πάντα από ότι φαίνεται είναι θέμα timing...
Όποιος στοιχειωδώς έχει μελετήσει και δεν περιορίζεται στη δημοσιογραφία και τον ακαδημαϊσμό του ελλαδικού χώρου, γνωρίζει πως ο όρος εθνολαϊκισμός ή εθνικολαϊκισμός δημιουργήθηκε προκειμένου να περιγράψει καθεστώτα της λατινικής Αμερικής κατά την περίοδο του μεσοπολέμου και εισήχθηκε ύστερα από δεκαετίες στη Γαλλία, κατάλληλα προσαρμοσμένος, προκειμένου να αναλυθεί ή/και να χαρακτηριστεί το Front National (την ιστορική πορεία και εξέλιξη του όρου σαφώς και δεν τη γνωρίζουν οι περισσότεροι από αυτούς που τον χρησιμοποιούν συνεχώς). Ως ευρωεπαρχιώτες, μεταπράτες και ετερόφωτοι, παραρτήματα, διανοητικοί πίθηκοι και παπαγάλοι, οι δικοί μας εισήγαγαν τον όρο από τη Γαλλία (όπως κάνουν πάντα). Τον όρο εφηύρε ή/και εισήγαγε στη διεθνή βιβλιογραφία ο ΙταλοΑργεντινος κοινωνιολόγος Gino Germani.
Ένα από τα δομικά προβλήματα του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, το οποίο οδηγεί διαχρονικά σε στρεβλώσεις, είναι η ύπαρξη μεσαίων στρωμάτων δίχως - δική τους αυτόχθονη - αστική συνείδηση. Το πρόβλημα έγκειται στο χαρακτήρα της νεοελληνικής αστικής ιδεολογίας.
Η κατάσταση στην οποία βρέθηκε η Ελλάδα στις μέρες μας (απομόνωση, περιφερειοποίηση, διαπόμπευση, εξευτελισμός) δεν είναι άσχετη με τη νεοελληνική αστική ιδεολογία. Υπάρχει εσωτερική λογική συνοχή μεταξύ τους. Αποτελεί λογική συνέπεια και κατάληξη της δομής της και του τρόπου που, μέσω αυτής της ιδεολογίας, γίνεται αντιληπτός ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός και η θέση του - και ευρύτερα της χώρας - στον κόσμο.
Εν συντομία, όπως έχουν γράψει άλλοι και έχω συμπληρώσει και εγώ. Από τη μικρασιατική καταστροφή και ύστερα, ο ελληνισμός βρίσκεται σε πορεία συνεχούς συρρίκνωσης. Εξαφανίστηκε ολόκληρος ο περιφερειακός ελληνισμός από τη Ρωσία και τη Μικρά Ασία μέχρι τα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή, για να ακολουθήσει η εκδίωξη του ελληνισμού από την Κωνσταντινούπολη και τη βόρειο Κύπρο. Το ελληνικό κράτος όχι μόνον δεν στάθηκε ικανό να προστατεύσει τον ευρύτερο περιφερειακό ελληνισμό ή να αναστείλει τη συρρίκνωση του (αντίθετα συνέβαλλε έμμεσα ή άμεσα στον αφανισμό του), όχι απλά δεν μπόρεσε να προστατεύσει το έθνος που βρίσκεται εντός των συνόρων του, αλλά έφτασε μέχρι το σημείο να παρασιτεί επ'αυτού, να το απομυζά και να διεξάγει συνεχή πολιτισμικό πόλεμο εναντίον του, και τελικά να το εκποιεί και να το εκχωρεί.
Το κράτος αυτό αφού ρούφηξε ή κατάπιε - ως άλλη μαύρη τρύπα - τον περιφερειακό ελληνισμό και εκδίωξε ένα μεγάλο τμήμα του έθνους από το εσωτερικό του, τελικά απομύζησε και συνέθλιψε το υπόλοιπο. Μάλιστα πήγε ακόμα μακρύτερα (έχει κι άλλο!;). Το απαξίωσε και το εξευτέλισε πανευρωπαϊκά, οδηγώντας το σε διεθνή διασυρμό και διαπόμπευση (σε μια στοιχειωδώς ευνομούμενη πολιτεία, όλοι αυτοί θα ήταν στη φυλακή). Πλέον έχουμε φτάσει στο τελευταίο στάδιο της εξαέρωσης, εξαΰλωσης και αποψίλωσης του εναπομείναντος - γερασμένου και μαρασμένου - έθνους και στη μετατροπή της Ελλάδας και του Αιγαίου σε Guantánamo Bay της Ευρώπης! (αυτή είναι η κατάληξη του «οράματος» του ελλαδικού - πάση θυσία - ηπειρωτικού ευρωπαϊσμού).
Ύβρις! Αίσχος, ντροπή και όνειδος! Και ορισμένοι θα τολμήσουν να μας παρουσιάσουν ως καλή, ανθρωπιστική και πρέπουσα μια τέτοια εξέλιξη! Εκάς οι βέβηλοι, οι βάνδαλοι και οι βάρβαροι.
Συγνώμη, αλλά εντός του πλαισίου που μόλις περιέγραψα, δεν μπορώ να νιώσω ή να πιστέψω πως υπάρχει κάποια κοινότητα συμφερόντων και οραμάτων μεταξύ έθνους και κράτους. Το κράτος αυτό, κρίνεται με βάση την ιστορική του πορεία, την - υποτιθέμενη - αποστολή του και τα αποτελέσματα του, δίχως ίχνος υπερβολής, ως καταστροφικό και «ανθελληνικό».
Το ιστορικό πρόταγμα απορρέει εύκολα και προκύπτει αβίαστα από τα προηγούμενα, υπό τη μορφή του εξής διλήμματος: Είτε το απονομιμοποιημένο αυτό κράτος θα πάψει να υφίσταται - μαζί με την οργανική του διανόηση και τις εγγενείς πολιτικές του ελίτ - υπό την παρούσα μορφή, είτε το έθνος θα πάψει να υφίσταται υπό οποιαδήποτε μορφή.
Ο Ούγγρος Πρωθυπουργός Viktor Orbán - υποτίθεται πως - δήλωσε πως Ευρώπη είναι η Ελλάδα και όχι η Περσία, η Ρώμη και όχι η Καρχηδόνα (περίπου, τη δήλωση δεν την έχω βρει αυτολεξεί). Βέβαια, οφείλω να παρατηρήσω πως την περίοδο στην οποία αναφέρεται ο κ. Orbán, οι Έλληνες ούτε εμπόριο έκαναν, ούτε ιδιαίτερες επαφές, σχέσεις και πολιτισμικές συγγένειες είχαν με τις πεδιάδες της χώρας του. Με την Αίγυπτο, τη Κυρηναϊκή, τη Μεγάλη Ελλάδα, τη Κοίλη Συρία και την Περσία είχαν σχέσεις. Οι δε Ρωμαίοι, τη Μεσόγειο ενοποίησαν και ονόμασαν Mare Nostrum. Και μάλιστα έδωσαν τον νυν υπέρ πάντων αγών(α) - και εν τέλει ηττήθηκαν -, προκειμένου να κρατήσουν εκτός των ορίων του πολιτισμού του βαρβάρους της περιφέρειας, δηλαδή τα γερμανικά φύλα και τους Ούννους, που σήμερα πρωταγωνιστούν ως Ευρωπαίοι του Κέντρου.
Αυτά για να ξέρουμε τι λέμε. Μακροϊστορικά είναι συγκλονιστικό αυτό που έχει συμβεί. Όπως έγραφα πριν μήνες:
Ο ηπειρωτικός ευρωπαϊσμός της μεγάλης βόρειας πεδιάδας και του Ρήνου δεν είναι 'Ο'ευρωπαϊσμός. Εάν είμαστε οικονομικά και πολιτικά κατεχόμενοι, δεν είναι ανάγκη να καταλήξουμε και πολιτισμικά σχιζοφρενείς.
-----
Προφανώς και μιλάς για το δημογραφικό και τους ρυθμούς γονιμότητας, ανακαλύπτοντας ξαφνικά όλον αυτόν τον μέγα - αλλά μέχρι πριν λίγο καιρό απαγορευμένο - κόσμο, προκειμένου να νομιμοποίησεις εκβιαστικά, κατόπιν εορτής και άνευ όρων καταστάσεις.
II
Ο ευρωλαϊκισμός, ο οποίος συνεχώς επικρίνει και αντιμάχεται τον ανορθολογικό - όπως τον χαρακτηρίζει - εθνολαϊκισμό, χρησιμοποιεί εξίσου λαϊκίστικα επιχειρήματα και συνθήματα και είναι εξίσου ανορθολογικός με τον εθνολαϊκισμό. Ο ευρωλαϊκισμός έχει δογματικό θρησκευτικό χαρακτήρα. Αποτελεί έκφραση κοσμικής θρησκευτικότητας - secular religiosity το ονομάζουν αυτό οι οι αγγλοσάξονες ακαδημαϊκοί που ασχολούνται με θεωρίες εκκοσμίκευσης.Όποιος στοιχειωδώς έχει μελετήσει και δεν περιορίζεται στη δημοσιογραφία και τον ακαδημαϊσμό του ελλαδικού χώρου, γνωρίζει πως ο όρος εθνολαϊκισμός ή εθνικολαϊκισμός δημιουργήθηκε προκειμένου να περιγράψει καθεστώτα της λατινικής Αμερικής κατά την περίοδο του μεσοπολέμου και εισήχθηκε ύστερα από δεκαετίες στη Γαλλία, κατάλληλα προσαρμοσμένος, προκειμένου να αναλυθεί ή/και να χαρακτηριστεί το Front National (την ιστορική πορεία και εξέλιξη του όρου σαφώς και δεν τη γνωρίζουν οι περισσότεροι από αυτούς που τον χρησιμοποιούν συνεχώς). Ως ευρωεπαρχιώτες, μεταπράτες και ετερόφωτοι, παραρτήματα, διανοητικοί πίθηκοι και παπαγάλοι, οι δικοί μας εισήγαγαν τον όρο από τη Γαλλία (όπως κάνουν πάντα). Τον όρο εφηύρε ή/και εισήγαγε στη διεθνή βιβλιογραφία ο ΙταλοΑργεντινος κοινωνιολόγος Gino Germani.
Ένα από τα δομικά προβλήματα του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, το οποίο οδηγεί διαχρονικά σε στρεβλώσεις, είναι η ύπαρξη μεσαίων στρωμάτων δίχως - δική τους αυτόχθονη - αστική συνείδηση. Το πρόβλημα έγκειται στο χαρακτήρα της νεοελληνικής αστικής ιδεολογίας.
Η κατάσταση στην οποία βρέθηκε η Ελλάδα στις μέρες μας (απομόνωση, περιφερειοποίηση, διαπόμπευση, εξευτελισμός) δεν είναι άσχετη με τη νεοελληνική αστική ιδεολογία. Υπάρχει εσωτερική λογική συνοχή μεταξύ τους. Αποτελεί λογική συνέπεια και κατάληξη της δομής της και του τρόπου που, μέσω αυτής της ιδεολογίας, γίνεται αντιληπτός ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός και η θέση του - και ευρύτερα της χώρας - στον κόσμο.
-----
Κάποια στιγμή ίσως αντιληφθούν, αυτοί οι ετερόφωτοι και ψυχροί - ανορθολογικοί - λαϊκιστές πως η ιδεολογία τους είναι ''outdated''και πως πρέπει να την ανανεώσουν. Μέχρι τότε, θα βρίζουν «τον λαό».
III
Νομίζω πως δεν πρέπει να χάνουμε από τα μάτια μας τη μακρά ιστορική δομή και πορεία.Εν συντομία, όπως έχουν γράψει άλλοι και έχω συμπληρώσει και εγώ. Από τη μικρασιατική καταστροφή και ύστερα, ο ελληνισμός βρίσκεται σε πορεία συνεχούς συρρίκνωσης. Εξαφανίστηκε ολόκληρος ο περιφερειακός ελληνισμός από τη Ρωσία και τη Μικρά Ασία μέχρι τα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή, για να ακολουθήσει η εκδίωξη του ελληνισμού από την Κωνσταντινούπολη και τη βόρειο Κύπρο. Το ελληνικό κράτος όχι μόνον δεν στάθηκε ικανό να προστατεύσει τον ευρύτερο περιφερειακό ελληνισμό ή να αναστείλει τη συρρίκνωση του (αντίθετα συνέβαλλε έμμεσα ή άμεσα στον αφανισμό του), όχι απλά δεν μπόρεσε να προστατεύσει το έθνος που βρίσκεται εντός των συνόρων του, αλλά έφτασε μέχρι το σημείο να παρασιτεί επ'αυτού, να το απομυζά και να διεξάγει συνεχή πολιτισμικό πόλεμο εναντίον του, και τελικά να το εκποιεί και να το εκχωρεί.
Το κράτος αυτό αφού ρούφηξε ή κατάπιε - ως άλλη μαύρη τρύπα - τον περιφερειακό ελληνισμό και εκδίωξε ένα μεγάλο τμήμα του έθνους από το εσωτερικό του, τελικά απομύζησε και συνέθλιψε το υπόλοιπο. Μάλιστα πήγε ακόμα μακρύτερα (έχει κι άλλο!;). Το απαξίωσε και το εξευτέλισε πανευρωπαϊκά, οδηγώντας το σε διεθνή διασυρμό και διαπόμπευση (σε μια στοιχειωδώς ευνομούμενη πολιτεία, όλοι αυτοί θα ήταν στη φυλακή). Πλέον έχουμε φτάσει στο τελευταίο στάδιο της εξαέρωσης, εξαΰλωσης και αποψίλωσης του εναπομείναντος - γερασμένου και μαρασμένου - έθνους και στη μετατροπή της Ελλάδας και του Αιγαίου σε Guantánamo Bay της Ευρώπης! (αυτή είναι η κατάληξη του «οράματος» του ελλαδικού - πάση θυσία - ηπειρωτικού ευρωπαϊσμού).
Ύβρις! Αίσχος, ντροπή και όνειδος! Και ορισμένοι θα τολμήσουν να μας παρουσιάσουν ως καλή, ανθρωπιστική και πρέπουσα μια τέτοια εξέλιξη! Εκάς οι βέβηλοι, οι βάνδαλοι και οι βάρβαροι.
Συγνώμη, αλλά εντός του πλαισίου που μόλις περιέγραψα, δεν μπορώ να νιώσω ή να πιστέψω πως υπάρχει κάποια κοινότητα συμφερόντων και οραμάτων μεταξύ έθνους και κράτους. Το κράτος αυτό, κρίνεται με βάση την ιστορική του πορεία, την - υποτιθέμενη - αποστολή του και τα αποτελέσματα του, δίχως ίχνος υπερβολής, ως καταστροφικό και «ανθελληνικό».
Το ιστορικό πρόταγμα απορρέει εύκολα και προκύπτει αβίαστα από τα προηγούμενα, υπό τη μορφή του εξής διλήμματος: Είτε το απονομιμοποιημένο αυτό κράτος θα πάψει να υφίσταται - μαζί με την οργανική του διανόηση και τις εγγενείς πολιτικές του ελίτ - υπό την παρούσα μορφή, είτε το έθνος θα πάψει να υφίσταται υπό οποιαδήποτε μορφή.
IV
Ούτε γεωγραφική χωματερή χάριν του Κέντρου. Ούτε ιστορική σχιζοφρένεια σε σχέση με την Περιφέρεια.Ο Ούγγρος Πρωθυπουργός Viktor Orbán - υποτίθεται πως - δήλωσε πως Ευρώπη είναι η Ελλάδα και όχι η Περσία, η Ρώμη και όχι η Καρχηδόνα (περίπου, τη δήλωση δεν την έχω βρει αυτολεξεί). Βέβαια, οφείλω να παρατηρήσω πως την περίοδο στην οποία αναφέρεται ο κ. Orbán, οι Έλληνες ούτε εμπόριο έκαναν, ούτε ιδιαίτερες επαφές, σχέσεις και πολιτισμικές συγγένειες είχαν με τις πεδιάδες της χώρας του. Με την Αίγυπτο, τη Κυρηναϊκή, τη Μεγάλη Ελλάδα, τη Κοίλη Συρία και την Περσία είχαν σχέσεις. Οι δε Ρωμαίοι, τη Μεσόγειο ενοποίησαν και ονόμασαν Mare Nostrum. Και μάλιστα έδωσαν τον νυν υπέρ πάντων αγών(α) - και εν τέλει ηττήθηκαν -, προκειμένου να κρατήσουν εκτός των ορίων του πολιτισμού του βαρβάρους της περιφέρειας, δηλαδή τα γερμανικά φύλα και τους Ούννους, που σήμερα πρωταγωνιστούν ως Ευρωπαίοι του Κέντρου.
Αυτά για να ξέρουμε τι λέμε. Μακροϊστορικά είναι συγκλονιστικό αυτό που έχει συμβεί. Όπως έγραφα πριν μήνες:
''Η Μεσόγειος, τόσο οι βόρειες όσο και οι νότιες ακτές της, ήταν κάποτε το ευρωπαϊκό Κέντρο και ο Δούναβης και ο Ρήνος τα όρια, το αυτοκρατορικό ρωμαϊκό limes, τα «σύνορα» ανάμεσα στον τότε ανεπτυγμένο και πολιτισμένο εμπορικά, πολιτικά, νομικά και ηθικά κόσμο ο οποίος υπήρχε στο Νότο των δύο ποταμών, και στον κόσμο της «βαρβαρότητας» που υπήρχε πέραν του Δούναβη και του Ρήνου. Στις μέρες μας, οι σχέσεις έχουν πλήρως αντιστραφεί. Ο Ρήνος (και ο Βορράς) είναι το Κέντρο (Βρυξέλλες, Στρασβούργο και Φραγκφούρτη) και η Μεσόγειος το «όριο», η «γραμμή ασφαλείας» μιας κάποιας «Ευρώπης». Η Μεσόγειος μετατράπηκε σε μια στείρα και νεκρή - κυριολεκτικά και συμβολικά - θάλασσα, σε μια απέραντη «αμυντική γραμμή» την οποία κατοικούν, στις βόρειες ακτές της, διάφοροι αντιπαραγωγικοί μελαχρινοί τεμπέληδες και ανορθολογικοί ημιβάρβαροι, οι οποίοι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους προς το πολιτισμένο Κέντρο, πληρώνοντας tribute και προστατεύοντας από τις ορδές των κυρίως ειπείν «βαρβάρων» - αν όχι «άγριων» -, τους externus hostis που κατοικούν στις νότιες ακτές της Μεσογείου.''
Ο ηπειρωτικός ευρωπαϊσμός της μεγάλης βόρειας πεδιάδας και του Ρήνου δεν είναι 'Ο'ευρωπαϊσμός. Εάν είμαστε οικονομικά και πολιτικά κατεχόμενοι, δεν είναι ανάγκη να καταλήξουμε και πολιτισμικά σχιζοφρενείς.
-----
Ένα πρόσφατο παράδειγμα που σχετίζεται με την Ε.Ε και αποτελεί απόδειξη πως αυτά τα νοήματα ουδόλως έχουν μεταβληθεί ή ξεπεραστεί: Η ευρωμεσογειακή συνεργασία, που στην ουσία ήταν μια πολιτική της Γαλλίας με όλα τα μεσογειακά κράτη, μετά την αντίδραση της Γερμανίας, μετουσιώθηκε στην Ένωση για τη Μεσόγειο, όπου συμμετείχαν όλες οι χώρες της Ε.Ε με τις χώρες της Μεσογείου, προκειμένου να έχει λόγο βρε αδερφέ ο Ολλανδός για το τι θα απογίνει η Λατάκεια, η Τριπολιτάνια και η Κυρηναϊκή, αλλά ο Ιταλός και ο Σύριος θα έχουν άραγε λόγο για το τι συμβαίνει στο Overijssel και στο Sjælland; Η ευρωκεντική ιδεολογία, υπάρχει για να νομίζουν οι άνθρωποι πως το Overijssel είναι σημαντικότερο για την «Ευρώπη», από ότι η Κυρηναϊκή.
V
Κατά τα λοιπά. Καλό μήνα.
Κατά τα λοιπά. Καλό μήνα.
.~`~.
| 0 |  | 0 |  |
Ορισμένοι «δεξιοί», και κυρίως όσοι κινούνται γύρω από έναν άξονα τον οποίον θα μπορούσαμε να περιγράψουμε σχηματικά ως γερμανική «δεξιά», παραξενεύονται με - και ειρωνεύονται - την ανοχή, την ηπιότητα ή τη μη ανθρωποφαγία που έχει επιδείξει μέχρι στιγμής μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στο μεταναστευτικό-προσφυγικό [*], θεωρώντας την προηγούμενη στάση ως απόδειξη της εγγενούς «αριστεροσύνης» της ή/και της λεγόμενης «ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς». Αυτό που αγνοούν ή δεν καταλαβαίνουν είναι πως η συγκεκριμένη στάση δεν έχει να κάνει καθόλου με την «αριστερά» (η οποία βέβαια την οικειοποιείται και την καπηλεύεται), αλλά με το ηθικοθρησκευτικό και αξιακό υπόστρωμα της ελληνικής κοινωνίας (το οποίο απεχθάνονται - ως πολιτισμικοί χιμπατζήδες και γενίτσαροι που είναι - διότι το θεωρούν αποτρεπτικό παράγοντα του «εκδυτικισμού» και άρα του «εκσυγχρονισμού», καθώς θεωρούν τον πρώτον ως προϋπόθεση του δεύτερου).
Το εξέφρασε πολύ όμορφα και στον πυρήνα του ο Aρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος: "Αυτό είναι το μεγαλείο της Ορθοδοξίας, όταν γυναίκες δεν διστάζουν να βυζάξουν τα παιδιά των πονεμένων ανθρώπων".
Επί αυτού του ηθικοθρησκευτικού και αξιακού υποστρώματος παρασιτεί μια κάποια «αριστερά» και πάνω σε αυτό οικοδομεί την ηθική της κεφαλαιοποίηση. Βέβαια οι δικαιωματοκράτες «αριστεροί» μεταμοντέρνοι οπαδοί της υπερ/μετα-εθνικότητας και της μετα-δημοκρατίας (υπάρχουν και «δεξιοί» τέτοιοι) βγάζουν φλύκταινες με μια τέτοια παρατήρηση λόγω του αντι-κληρικαλισμού και του ριζοσπαστικού δυτικισμού και κοσμικισμού που έχουν κληρονομήσει εξ αιτίας της γαλλικής καταγωγής τους. Άλλωστε αυτά είναι τα μόνα στοιχεία που τους έχουν απομείνει από τη Γαλλική Επανάσταση, καθώς στις μέρες μας έχουν συνάψει, μαζί με «δεξιούς» ευρωπαϊστές, μιας μορφής Προοδευτική Ιερά Συμμαχία, υπό την έννοια της πλήρους αναίρεσης της Γαλλικής Επανάστασης ως κατοχύρωσης της λαϊκής κυριαρχίας μέσω ενός ρωμαλέου μαζικού εθνικού δημοκρατικού κινήματος και θεμελίωσης του εθνικού και δημοκρατικά κυρίαρχου κράτους.
Ως πολιτισμικοί γενίτσαροι και χιμπατζήδες που είναι και αυτοί (επίσης ενστερνίζονται το δόγμα «εκδυτικισμού-εκσυγχρονισμού» το οποίο έχει αναιρεθεί από την πραγματικότητα αλλά παραμένει ισχυρό σε επίπεδο ιδεολογίας) αποστειρώνουν και αποθρησκειοποιούν το ηθικοθρησκευτικό και αξιακό υπόστρωμα και τα περιεχόμενα του, τα οποία παρουσιάζουν ως ευαισθησία, αλληλεγγύη και ανθρωπισμό (δηλαδή ως φιλελευθερισμό). Βασικά αυτή η «αριστερά» είναι ιμπεριαλιστική (δεν έγραψα φιλο-ιμπεριαλιστική) και αποτελεί το ηθικοπολιτισμικό συμπλήρωμα μιας κάποιας «δεξιας», έχοντας ως κύριο χαρακτηριστικό της τη συνεχή απο-πολιτικοποίηση των περισσότερων ζητημάτων.
Όπως η θρησκεία αποτέλεσε μια προβιά για τη «δεξιά» (που στο φαίνεσθαι κουβαλά την Παναγία ενώ στην ουσία κουβαλά και προσεύχεται στο €uro), έτσι και ο μυθικός - αλλά κατ'ουσίαν βερμπαλιστικός - «αντι-δυτικισμός» της «αριστεράς» δεν αποτελεί παρά μια μάσκα (μόλις φτάσουν τα πράγματα στα άκρα και έχει να επιλέξει ανάμεσα σε Γαλλία - η οποία μαζί με τις Η.Π.Α αποτελούν τους φορείς της οικουμενίστικης παράδοσης -, ριζοσπαστικό δυτικισμό και κοσμικισμό από τη μια μεριά, έναντι οποιασδήποτε άλλης επιλογής από την άλλη, θα επιλέξει φυσικά την πρώτη. Άλλωστε είναι ευρωκεντρική).
Η ελληνική κοινωνία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί - χρησιμοποιώντας σχηματικά τους όρους - ως ηθικά ή κοινωνικά συντηρητική και πολιτικά ριζοσπαστική [**]. Μια «δεξιά» που δεν έχει συνειδητοποιήσει αυτά τα στοιχειώδη πράγματα αποτελεί παράγοντα καθυστέρησης για τη χώρα και φέρει η ίδια ευθύνες για την πολιτική ανισορροπία στην Ελλάδα. Μια «αριστερά», από την άλλη, που δεν συνειδητοποιεί πως ο ριζοσπαστικός κοσμικισμός - τον οποίον μοιράζεται με τους «δεξιούς» οικονομιστές ευρωφιλελεύθερους - και το αντιθρησκευτικό πνεύμα βρίσκεται σε υποχώρηση παντού σε παγκόσμια κλίμακα [***], με τη σειρά της θα ενισχύσει την πολιτική ανισορροπία στη χώρα (τροφοδοτώντας «ασυμμετρίες»).
Αυτά τα γράφω γιατί οδεύουμε σε χαώδες κενό μεταξύ κοινωνίας και κράτους. Όποιος δεν το βλέπει είναι είτε τυφλός, είτε οπαδός ή θύμα του κομματικού και παραταξιακού λαϊκισμού και φανατισμού.
Η χώρα, μιλώντας αισιόδοξα, προκειμένου να προχωρήσει χρειάζεται μια «αριστερά» και μια «δεξιά» του 21ου αιώνα (και όχι της δεκαετίας του '90, του Τέλους της Ιστορίας και της μονοπολικότητας). Οικονομικά, πολιτικά, ηθικά και πολιτισμικά.
[**] Οικονομικά, η ελληνική κοινωνία, ίσως θα μπορούσε να θεωρηθεί «οργανικιστική», σε συνάφεια με αυτό που παλαιότερα ονομαζόταν ''distributism''.
[***] Αυτή η παγκόσμια υποχώρηση δεν αποτελεί παροδικό φαινόμενο, και καλό θα ήταν να το συνειδητοποιήσουν όλοι, «αριστεροί και δεξιοί», προκειμένου να προετοιμάζονται. Το να έχεις μέσα στη βουλή ένα πολυκομματικό μονοκόμματισμό (δηλαδή πολλά κόμματα που στη βάση τους δεν αποτελούν παρά διαφορετικές αποχρώσεις του ίδιου πράγματος) και τηλε-εικονική ή τυπική νομιμοποίηση, δεν σημαίνει πως εκτός βουλής το χάσμα κοινωνίας-κράτους δεν γιγαντώνεται. Και όταν γιγαντώνεται το χάσμα μεταξύ κοινωνίας και κράτους - και το κομματικό σύστημα, αποσυνδέεται, σφραγίζεται και στεγανοποιείται από την κοινωνία ολοένα και περισσότερο - τα συνθήματα δεν αρκούν.
Το εξέφρασε πολύ όμορφα και στον πυρήνα του ο Aρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος: "Αυτό είναι το μεγαλείο της Ορθοδοξίας, όταν γυναίκες δεν διστάζουν να βυζάξουν τα παιδιά των πονεμένων ανθρώπων".
Επί αυτού του ηθικοθρησκευτικού και αξιακού υποστρώματος παρασιτεί μια κάποια «αριστερά» και πάνω σε αυτό οικοδομεί την ηθική της κεφαλαιοποίηση. Βέβαια οι δικαιωματοκράτες «αριστεροί» μεταμοντέρνοι οπαδοί της υπερ/μετα-εθνικότητας και της μετα-δημοκρατίας (υπάρχουν και «δεξιοί» τέτοιοι) βγάζουν φλύκταινες με μια τέτοια παρατήρηση λόγω του αντι-κληρικαλισμού και του ριζοσπαστικού δυτικισμού και κοσμικισμού που έχουν κληρονομήσει εξ αιτίας της γαλλικής καταγωγής τους. Άλλωστε αυτά είναι τα μόνα στοιχεία που τους έχουν απομείνει από τη Γαλλική Επανάσταση, καθώς στις μέρες μας έχουν συνάψει, μαζί με «δεξιούς» ευρωπαϊστές, μιας μορφής Προοδευτική Ιερά Συμμαχία, υπό την έννοια της πλήρους αναίρεσης της Γαλλικής Επανάστασης ως κατοχύρωσης της λαϊκής κυριαρχίας μέσω ενός ρωμαλέου μαζικού εθνικού δημοκρατικού κινήματος και θεμελίωσης του εθνικού και δημοκρατικά κυρίαρχου κράτους.
Ως πολιτισμικοί γενίτσαροι και χιμπατζήδες που είναι και αυτοί (επίσης ενστερνίζονται το δόγμα «εκδυτικισμού-εκσυγχρονισμού» το οποίο έχει αναιρεθεί από την πραγματικότητα αλλά παραμένει ισχυρό σε επίπεδο ιδεολογίας) αποστειρώνουν και αποθρησκειοποιούν το ηθικοθρησκευτικό και αξιακό υπόστρωμα και τα περιεχόμενα του, τα οποία παρουσιάζουν ως ευαισθησία, αλληλεγγύη και ανθρωπισμό (δηλαδή ως φιλελευθερισμό). Βασικά αυτή η «αριστερά» είναι ιμπεριαλιστική (δεν έγραψα φιλο-ιμπεριαλιστική) και αποτελεί το ηθικοπολιτισμικό συμπλήρωμα μιας κάποιας «δεξιας», έχοντας ως κύριο χαρακτηριστικό της τη συνεχή απο-πολιτικοποίηση των περισσότερων ζητημάτων.
Όπως η θρησκεία αποτέλεσε μια προβιά για τη «δεξιά» (που στο φαίνεσθαι κουβαλά την Παναγία ενώ στην ουσία κουβαλά και προσεύχεται στο €uro), έτσι και ο μυθικός - αλλά κατ'ουσίαν βερμπαλιστικός - «αντι-δυτικισμός» της «αριστεράς» δεν αποτελεί παρά μια μάσκα (μόλις φτάσουν τα πράγματα στα άκρα και έχει να επιλέξει ανάμεσα σε Γαλλία - η οποία μαζί με τις Η.Π.Α αποτελούν τους φορείς της οικουμενίστικης παράδοσης -, ριζοσπαστικό δυτικισμό και κοσμικισμό από τη μια μεριά, έναντι οποιασδήποτε άλλης επιλογής από την άλλη, θα επιλέξει φυσικά την πρώτη. Άλλωστε είναι ευρωκεντρική).
Η ελληνική κοινωνία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί - χρησιμοποιώντας σχηματικά τους όρους - ως ηθικά ή κοινωνικά συντηρητική και πολιτικά ριζοσπαστική [**]. Μια «δεξιά» που δεν έχει συνειδητοποιήσει αυτά τα στοιχειώδη πράγματα αποτελεί παράγοντα καθυστέρησης για τη χώρα και φέρει η ίδια ευθύνες για την πολιτική ανισορροπία στην Ελλάδα. Μια «αριστερά», από την άλλη, που δεν συνειδητοποιεί πως ο ριζοσπαστικός κοσμικισμός - τον οποίον μοιράζεται με τους «δεξιούς» οικονομιστές ευρωφιλελεύθερους - και το αντιθρησκευτικό πνεύμα βρίσκεται σε υποχώρηση παντού σε παγκόσμια κλίμακα [***], με τη σειρά της θα ενισχύσει την πολιτική ανισορροπία στη χώρα (τροφοδοτώντας «ασυμμετρίες»).
Αυτά τα γράφω γιατί οδεύουμε σε χαώδες κενό μεταξύ κοινωνίας και κράτους. Όποιος δεν το βλέπει είναι είτε τυφλός, είτε οπαδός ή θύμα του κομματικού και παραταξιακού λαϊκισμού και φανατισμού.
Η χώρα, μιλώντας αισιόδοξα, προκειμένου να προχωρήσει χρειάζεται μια «αριστερά» και μια «δεξιά» του 21ου αιώνα (και όχι της δεκαετίας του '90, του Τέλους της Ιστορίας και της μονοπολικότητας). Οικονομικά, πολιτικά, ηθικά και πολιτισμικά.
Σημειώσεις
[*] Πάντως κάθε κοινωνία έχει τα όρια της.[**] Οικονομικά, η ελληνική κοινωνία, ίσως θα μπορούσε να θεωρηθεί «οργανικιστική», σε συνάφεια με αυτό που παλαιότερα ονομαζόταν ''distributism''.
[***] Αυτή η παγκόσμια υποχώρηση δεν αποτελεί παροδικό φαινόμενο, και καλό θα ήταν να το συνειδητοποιήσουν όλοι, «αριστεροί και δεξιοί», προκειμένου να προετοιμάζονται. Το να έχεις μέσα στη βουλή ένα πολυκομματικό μονοκόμματισμό (δηλαδή πολλά κόμματα που στη βάση τους δεν αποτελούν παρά διαφορετικές αποχρώσεις του ίδιου πράγματος) και τηλε-εικονική ή τυπική νομιμοποίηση, δεν σημαίνει πως εκτός βουλής το χάσμα κοινωνίας-κράτους δεν γιγαντώνεται. Και όταν γιγαντώνεται το χάσμα μεταξύ κοινωνίας και κράτους - και το κομματικό σύστημα, αποσυνδέεται, σφραγίζεται και στεγανοποιείται από την κοινωνία ολοένα και περισσότερο - τα συνθήματα δεν αρκούν.
.~`~.
| 0 | | 0 | |
Η Ελλάδα, μέσω της συμμετοχής της στην περιοχή Σένγκεν και της ένταξης της στη ζώνη του ευρώ, επιδίωξε να υπερβεί τη γεωγραφία της. Στην περίπτωση της, η οικονομική και μεταναστευτική-προσφυγική κρίση την επανασύνδεσε βίαια με τη γεωγραφία της, τη «γείωσε» θα μπορούσαμε να πούμε. Η μακρά δομή βέβαια είναι άλλη, εξ ου και το φαινόμενο αυτό παρατηρείται σε ευρύτερη κλίμακα. Τα πάντα «γειώνονται» ή επανασυνδέονται με τη γεωγραφία τους (ακόμα και οι ιδέες ή το διαδίκτυο) και αναπτύσσονται τάσεις παγκόσμιας ή/και περιφερειακής πολυδιάσπασης.
Ο σχηματισμός των χωρών του γκρούπ Βίζενγκραντ, η κατάρρευση των πολιτικών και νομικών καθεστώτων και θεσμικών πλαισίων που με τεχνητό τρόπο έκαναν αόρατους, εξαφανίζοντας, τους Κούρδους και η ανάδυση του γεωεθνικού κουρδικού ζητήματος σε συνδυασμό με το γεωενεργειακό ζήτημα υδάτων-υδρογονανθράκων, η λεγόμενη «network sovereignty», ο σκωτσέζικος και ο καταλανικός εθνικισμός, η επάνοδος των εθνικών κρατών στο εσωτερικό της Ε.Ε ή οι συσσωματώσεις μεταξύ γειτονικών χωρών σε μπλόκ, αποτελούν το καθένα ξεχωριστά και σε διαφορετικά επίπεδα περιπτώσεις του ίδιου φαινόμενου. Της κατάρρευσης της θεσμοκεντρικής λογικής (που υπερβαίνει εδαφικά στοιχεία) και της ανάδυσης ή της επανόδου της γεωγραφίας (και των διαφόρων κατά τόπους γεω-υποβάθρων που αυτή φέρει).
Αυτός είναι ο λόγος που επιστρέφουν οι περιοχές και αναπτύσσονται ισχυρές και στενές υπο-περιφερειακές τάσεις ή μπλόκ, όπως για παράδειγμα, πολιτικές συσσωματώσεις που παραπέμπουν στην Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία ή την ΑυστροΟυγγρική αυτοκρατορία (θεμέλιο της οποίας αποτέλεσε το υδάτινο σύστημα του Δούναβη - Danube River Basin - και η προσπάθεια ενοποίησης του σε συνάφεια με τον πολιτισμικό/θρησκευτικό παράγοντα και οριοθετούμενη από τα Καρπάθια Όρη). Οι συσσωματώσεις αυτές - οι οποίες είναι εσωτερικά εύθραυστες - δεν αποτελούν απαραίτητα δορυφορικά υποσυστήματα της Γερμανίας (που έχει υπερεθνικό χαρακτήρα και «ευρωπαϊκό» προσανατολισμό, δηλαδή της Γερμανίας της Ε.Ε και του Ρήνου). Έχει υποτιμηθεί αυτή η περιοχή.
Στο εσωτερικό της ΕυρωΑτλαντικής δομής ή της «Δύσεως» το φαινόμενο έχει μια ακόμη διάσταση, την εξωπεριφερειακή η οποία έχει και υπερεθνικό χαρακτήρα. Για παράδειγμα, αυτό που εξελίσσεται στο εσωτερικό του Ηνωμένου Βασιλείου με τη Σκωτία έχει αντιστοιχίες με αυτό που εξελίσσεται στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το γκρούπ των χωρών Βίζενγκραντ. Υποεθνικές περιοχές και (δι)εθνικές υπο-περιφέρειες (Σκωτία, Βίζενγκραντ) μιας πολιτικής οντότητας, εθνικής ή υπερεθνικής (Η.Β, Ε.Ε) φανερώνουν ισχυρές τάσεις επανασύνδεσης με τη στενή γεωγραφία τους και αυτονόμησης από τη κεντρική εξουσία, ενώ παράλληλα συνδέονται με εξωπεριφερειακούς υπερεθνικούς ή εθνικούς δρώντες (Ε.Ε, Η.Π.Α).
Προσωπικά συνειδητοποίησα πως το ζήτημα της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη έχει κριθεί ήδη από το 2012, αν όχι νωρίτερα (εξαρτάται εάν κοιτάει κάποιος μόνο στο εσωτερικό ή/και στο εξωτερικό της χώρας). Η προς το παρόν παραμονή της - όπως αποδείχτηκε και αργότερα - οφειλόταν κυρίως σε εξωπεριφερειακούς, περιφερειακούς και εξωεθνικούς παράγοντες, συγκεκριμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Γαλλία (καθώς επίσης σε φορείς υπερεθνικού χαρακτήρα εντός της Γερμανίας), και όχι φυσικά, απλά και μόνον, στη «θέληση» ή την «προσπάθεια» που επέδειξαν οι ελληνικές κυβερνήσεις ή στα διάφορα ''μένουμε Ευρώπη''και ''πάση θυσία''που ειπώθηκαν. Αυτά είναι ωραία για εσωτερική κατανάλωση και διακομματική/παραταξιακή διαμάχη, όπως και ο περί «μεταρρυθμίσεων» λόγος (ή το «φταίνε οι νεκροί»). Το πιθανότερο είναι πως η Ελλάδα, αργά ή γρήγορα και παρά τις δηλώσεις Tusk, θα βρεθεί εκτός του κατακερματισμένου αυτή τη στιγμή χώρου Σένγκεν - εφόσον αυτός δεν διευρυνθεί και δεν υπάρξει εδαφική συνέχεια - και της ζώνης του ευρωνομίσματος (η οποία μάλλον θα αποκτήσει εντονότερο, πιο στενό και σφιχτό ρεζιοναλιστικό χαρακτήρα), αλλά θα παραμείνει εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης λόγω των εξωπεριφερειακών συνδέσεων και του υπερεθνικού χαρακτήρα που περιέγραψα νωρίτερα (και επειδή η Βουλγαρία, με την οποία συνορεύει, είναι ενταγμένη στην Ε.Ε).
Οι εξέλιξεις αυτές απέκτησαν και την εννοιολογική τους έκφραση μέσω της πύκνωσης της χρήσης του προθέματος γεω-. Έτσι παρατηρούμε την αποσύνθεση νομικών καθεστώτων και θεσμικών πλαισίων και την άνοδο γεωεθνικών/ενεργειακών/οικονομικών υποβάθρων ή τη φανέρωση φαινομένων γεωπολιτισμικού/πολιτικού κατακερματισμού. Όλα τα προηγούμενα γίνονται πιο κατανοητά εάν όσο τα διαβάζετε κοιτάτε παράλληλα χάρτες: Σένγκεν, Ευρωζώνη, Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία, Βίζενγκραντ, Αυστροουγγρική αυτοκρατορία, υδάτινο σύστημα του Δούναβη (Danube River Basin), Κουρδιστάν, υδάτινο σύστημα Τίγρη και Ευφράτη (το οποίο σε συνδυασμό με το Fertile Crescent συνδέει τον Περσικό Κόλπο με την ανατολική Μεσόγειο) κ.λπ.
1.Δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, αλλά η Κασπία συνδέεται με τον Περσικό Κόλπο από υπάρξεως κόσμου, με οργανικό και φυσικό τρόπο. Οι κοίτες και οι πηγές υδρογονανθράκων των δύο περιοχών συνδέονται μέσω του υδάτινου συστήματος του Τίγρη και του Ευφράτη (πολλές φορές τα νερά αποτελούν συνδετικό παράγοντα μεταξύ υδρογονανθράκων και ενεργειακών πηγών). Ο άνθρωπος προσπαθεί να βρει τρόπους για να αντιγράψει τις λειτουργίες της φύσης (όχι ιδιαίτερα πετυχημένα). Κατά τα άλλα την έχει «νικήσει» ή την έχει «υπερβεί». Η περιοχή του Κουρδιστάν (η οποία πέριξ του Κιρκούκ διαθέτει ένα από τα ποιοτικότερα και πιο επικερδή αποθέματα υδρογονανθράκων), αποτελεί περίπτωση σύνδεσης και επαφής υδάτων και υδρογονανθράκων. Τα σύνορα πολλών εθνοκρατών της περιοχής, κατασκευάστηκαν με τέτοιο τρόπο προκειμένου να καταστραφεί η γεωγραφική λειτουργικότητα της. Ορισμένοι ήταν μάστορες στο να κατασκευάζουν κράτη με τέτοιο τρόπο προκειμένου τα τελευταία να δρουν εις βάρος των περιοχών, να καταστρέφονται λειτουργικά οι περιοχές - και άρα να παραμένουν υπανάπτυκτες - προκειμένου να ελέγχονται από εξωπεριφερειακούς δρώντες (Θα το επαναλάβω χίλιες φορές όσο και εάν γίνομαι κουραστικός. Η ενοποίηση, η συνεκτικότητα και η λειτουργικότητα περίξ του Ρήνου, αποτέλεσε το γεωγραφικό θεμέλιο της Ε.Ε, δηλαδή η Ευρώπη του Ρήνου. Αυτή την περίοδο γίνονται αναδιατάξεις, ανακατανομές και αναπτύσσεται κινητικότητα στην κατακερματισμένη Ευρώπη του Δούναβη).
2.Όταν υπάρχει Ηγεμόνας δεν επικρατεί αναρχία και αταξία. Ο Ηγεμόνας επιβάλει ιεραρχία και τάξη. Δεν υπάρχει Ηγεμόνας εντός της Ε.Ε. Μπορεί να επιθυμεί να υπάρχει μέσω μιας αναμόρφωσης του ευρωπαϊκού πόλου, αλλά δεν υπάρχει. Είναι από τις λίγες φορές που οι «καλοί» αποζητούν εναγωνίως Ηγεμόνα, ιεραρχία και τάξη, αλλά δεν το λένε γιατί κάτι τέτοιο είναι «κακό». Αυτό που συμβαίνει δε, με τη Γαλλία - ξέρετε τη χώρα «του διαφωτισμού και των πανανθρώπινων αξιών» -, είναι καταπληκτικό. Ούτε σε τρύπα να είχε κρυφτεί. Έχει εξαφανιστεί εντελώς. Πριν λίγους μήνες βλέπαμε παντού, σε «όλα τα μήκη και πλάτη της γης», γαλλικές σημαίες που συμβόλιζαν τα «πανανθρώπινα ιδεώδη και ιδανικά». Τη τελευταία περίοδο, αν εξαιρέσετε μια δήλωση του Manuel Valls, η Γαλλία έχει εξαφανιστεί πλήρως και σφυρίζει αδιάφορα. Έχουμε την προσπάθεια αναμόρφωσης του ευρωπαϊκού πόλου ηγεμονίας με την παράλληλη δημιουργία μιας «ασύμμετρης Ευρώπης» (στην οποία είχα αναφερθεί πριν λίγο καιρό).
3.Γιατί όλοι έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους και κανείς δεν αναφέρει πως ο Σλοβάκος Πρωθυπουργός, Robert Fico ηγείται του κόμματος Direction - Social Democracy, το οποίο συμμετέχει στην Προοδευτική Συμμαχία Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, δηλαδή στη δεύτερη μεγαλύτερη πολιτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που εκπροσωπεί το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα και άλλα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα; Προκειμένου να αιωρούνται εντυπώσεις; Στην ίδια ευρωπαϊκή πολιτική ομάδα συμμετέχουν επίσης η ''Ελιά - Δημοκρατική Παράταξη (ΠΑΣΟΚ)''και το ''Το Ποτάμι''. Ο ηγέτης του κόμματος Direction - Social Democracy, Robert Fico, με τον οποίον είναι πλήρως ταυτισμένο το κόμμα, προέρχεται από το κομμουνιστικό κόμμα της Σλοβακίας, μεταπήδησε στο κόμμα της δημοκρατικής αριστεράς (που προέκυψε από την αποσύνθεση του τελευταίου) και αργότερα υπήρξε συνιδρυτής του σημερινού Direction - Social Democracy, το οποίο περιέγραψε ως κόμμα του Τρίτου Δρόμου (Third Way). Τον Ιούλιο, η Σλοβακία αναλαμβάνει την εκ περιτροπής - εξαμηνιαία - Προεδρία του Συμβουλίου της Ε.Ε. Η Σλοβακία ήταν η μοναδική χωρά της Ευρωζώνης, που έπεσε κυβέρνηση της εξαιτίας της συμμετοχής στον «μηχανισμό στήριξης» της Ελλάδας, την οποία - συμμετοχή - απέρριψε με ψηφοφορία στο κοινοβούλιο της, σχεδόν ομόφωνα, στις 12 Αυγούστου 2010.
4.Άκουσα σωστά; Δήλωσε επίσημα ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Donald Tusk πως: ''Η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός πληρώνουν ένα πολύ υψηλό τίμημα για ένα πρόβλημα που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι''; (Greece and the Greek people are paying a very high price for the problem they themselves did not create). Μα πως είναι δυνατόν; Αφού ''η Ελλάδα φταίει''. Είναι δυνατόν ο ελλαδικός ευρωλαϊκισμός, με το «ορθολογικό» του πνεύμα και τις υψηλοτάτου επιπέδου αναλύσεις του, να εμπεριέχει στοιχεία κομματικού και παραταξιακού φανατισμού και λαϊκισμού και να καταβαραθρώνεται σε ένα τόσο χαμηλό επίπεδο; Η προηγούμενη παρατήρηση, υπό καμία έννοια δεν αποτελεί θετικό σχόλιο ούτε για τους χειρισμούς της κυβέρνησης, ούτε για το πρόσωπο που την είπε. Αποτελεί όμως σχόλιο για την ποιότητα της αντιπολίτευσης (όχι μόνο της αξιωματικής), των επιχειρημάτων και του γενικότερου λόγου της.
Τα επόμενα έχουν περισσότερο χαρακτήρα σαρκαστικό, υπό τη συνοδεία ποιητικής και αφηγηματικής αδείας, παρά αναλυτικό.
Πέρα από την κριτική που άσκησε στη Γερμανία πρόσφατα ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας, Manuel Valls, οι Αυστριακοί είπαν κάτι πολύ απλό: ''Η Γερμανία αυτή τη στιγμή στέλνει τα εξής μηνύματα. Από τη μια μεριά στέλνει το μήνυμα στην Ελλάδα πως ακολουθεί πολιτική ανοιχτών θυρών και από την άλλη απαιτεί από την Αυστρία να σταματήσει όλους όσους κατευθύνονται προς τη Γερμανία. Πρέπει να αποφασίσει ποια από τις δύο αυτές στρατηγικές επιθυμεί''. Και πράγματι, η Μέρκελ θα αποφασίσει.
Πως θα «κλείσουν» τα σύνορα στο Αιγαίο λοιπόν;
Η Αγκέλα θα πάρει τηλέφωνο στην Ελλάδα, και θα πει: ''Η πολιτική ανοιχτών θυρών τελειώνει''. Και επειδή δεν προβλέπεται, οι εν Ευρώπη αδελφοί του βορρά, να έχουν διαθέσιμες τις ποσότητες από κοτετσόσυρμα που απαιτούνται προκειμένου να περιφράξουμε το Αιγαίο, η Αγκέλα θα συνεχίσει λέγοντας: ''Τηλεφωνώ στον Ερντο(γ)αν, και σε ξαναπαίρνω σε λίγο''.
Η Αγκέλα (της καρδιάς μας) θα πάρει τηλέφωνο τον Μεγαλοπρεπή και θα του πει: ''Έχω πρόβλημα. Αυτοί οι φρικώδεις ρωμαιοκαθολικοί και παραδοσιακά συντηρητικοί Βαυαροί - που δεν πέρασαν διαφωτισμό -, μου φεύγουν για ΑυστροΟυγγαρία μεριά. Πρέπει να περιοριστούν οι ροές''. Ο Ερντο(γ)αν, αφού νιώσει μια κάποια ενόχληση για τον άμεσο τρόπο, τον ενικό και την οικειότητα - αλλά και το επιτακτικό ύφος - της Αγκέλας, θα απαντήσει. Το περιεχόμενο όσων θα πει, δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω (πάντως θα είναι σε ύφος αρκετά βαρύ και σε στυλ, ''ναι θα το σκεφτώ, αλλά δεν καίγομαι κιόλας, και σε γράφω και λίγο εις τα παλαιότερα των υποδημάτων μου. Άλλωστε εσείς οι Γερμανοί, τόσους αιώνες, μια αυτοκρατορία της προκοπής δεν μπορέσατε να κάνετε''). Μετά από τα πάρε-δώσε, δηλαδή από το κρισιμότερο σημείο της συζήτησης, η Αγκέλα θα κλείσει το τηλέφωνο και θα επικοινωνήσει με την Αθήνα.
''Κανονίστηκε, τα σύνορα είναι κλειστά''. Και οι δικοί μας, θα αλλάξουν λίγο το ύφος στο δημόσιο λόγο τους, θα στείλουν λίγα περισσότερα περιπολικά του λιμενικού σε μια μεριά του Αιγαίου και θα κανονίσουν ένα ειδησεογραφικό ρεπορτάζ που θα δείχνει στη τηλεόραση τα πλοία να περιπολούν με «αυστηρό» τρόπο (άντε και καμιά εικόνα από κέντρα κράτησης). Εικόνες, δηλαδή, για εσωτερική κατανάλωση.
Και κάπως έτσι, θα - μπορούσαν να - «κλείσουν» τα σύνορα στο Αιγαίο.
Μέσα σε όλο αυτό το χάος που επικρατεί (και δεν αναφέρομαι στη τσίκνα), αυτό που πραγματικά προκαλεί θλίψη, είναι η διαπίστωση - και το γεγονός - πως η Ελλάδα, στην κρισιμότερη στιγμή της μεταπολεμικής ιστορίας της, βρέθηκε εντελώς εκτεθειμένη και ανοχύρωτη, με το πλέον ανεπαρκές και ανίκανο, ανήθικο και εκφυλισμένο πολιτικό προσωπικό που είχε ποτέ να την κυβερνά.
Όποιες εσωτερικές αντιστάσεις και άμυνες υπήρχαν, κατέρρευσαν. Το παιχνίδι στο εσωτερικό μέτωπο είχε - μάλλον - ήδη κριθεί από το 2006-7. Από εκείνη την περίοδο και μετά, η Ελλάδα υφίσταται συνεχείς αποσταθεροποιήσεις δίχως να μπορεί να αντιδράσει και να αντισταθεί στοιχειωδώς (προφανώς οι ευθύνες για την ανυπαρξία προστασίας είναι εσωτερικές). Οι άνθρωποι συνηθίζουν και προσαρμόζονται. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει, δεν έχουν αντιληφθεί επαρκώς τι έχει συμβεί στην Ελλάδα τη τελευταία δεκαετία. Έχουν κοντή μνήμη ή απλά απωθούν μνήμες.
Δεν είμαστε, όμως, όλοι αμνήμονες (συμβάλλει σε αυτό η διατήρηση ενός σχετικά αξιοπρεπούς αρχείου). Εάν δεν έχεις μια στοιχειώδη εποπτεία των εξελίξεων και της πορείας που σε έχουν φτάσει στο σημείο που βρίσκεσαι, εάν δεν έχεις μνήμη, δεν έχεις ούτε ερμηνεία ούτε αντιστάσεις. Γίνεσαι ευάλωτος, έρμαιο απειλών και χειραγωγήσεων. Η μνήμη αποτελεί μορφή προστασίας. Πρέπει να δολοφονηθεί η μνήμη προκειμένου να μετατραπείς σε ανδρείκελο, σε άβουλο πλάσμα, που με «στωικότητα» υπομένει και ανέχεται τα πάντα (τα κόμματα έχουν μια ένοχη σχέση μαζί της. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που δεν μπορούν να αναπτύξουν εσωτερικούς μηχανισμούς αυτοκάθαρσης. Δεν μπορούν να προσφέρουν στη χώρα. Εάν μπορούσαν θα το είχαν κάνει ήδη).
Χωρίς μνήμη δεν μπορεί να υπάρξει κάθαρση, ούτε σχέδιο και προοπτική, στόχος και όραμα για το μέλλον. Δεν μπορεί να υπάρξει ηθική, πνευματική, παραγωγική αναγέννηση και δημιουργία. Κυριαρχεί η συνήθεια και η αποχαύνωση, ο ηθικός και πνευματικός βάλτος, η σιωπηλή ενοχή και η ανεκτικότητα απέναντι στην παρακμή (ή η δικαιολόγηση και νομιμοποίηση της). Ο βάτραχος μέσα στο δοχείο που σιγοβράζει, ένα διανοητικό και ψυχικό απαρτχάιντ. Η άγνοια, η έλλειψη μνήμης και η ανοχή απέναντι στην παρακμή γεννά καταστάσεις όπως η σημερινή, στην οποία βρισκόμαστε βυθισμένοι και εγκλωβισμένοι.
Ο αμνήμων άνθρωπος είναι, καταλήγει, βάρβαρος άνθρωπος.
Ο σχηματισμός των χωρών του γκρούπ Βίζενγκραντ, η κατάρρευση των πολιτικών και νομικών καθεστώτων και θεσμικών πλαισίων που με τεχνητό τρόπο έκαναν αόρατους, εξαφανίζοντας, τους Κούρδους και η ανάδυση του γεωεθνικού κουρδικού ζητήματος σε συνδυασμό με το γεωενεργειακό ζήτημα υδάτων-υδρογονανθράκων, η λεγόμενη «network sovereignty», ο σκωτσέζικος και ο καταλανικός εθνικισμός, η επάνοδος των εθνικών κρατών στο εσωτερικό της Ε.Ε ή οι συσσωματώσεις μεταξύ γειτονικών χωρών σε μπλόκ, αποτελούν το καθένα ξεχωριστά και σε διαφορετικά επίπεδα περιπτώσεις του ίδιου φαινόμενου. Της κατάρρευσης της θεσμοκεντρικής λογικής (που υπερβαίνει εδαφικά στοιχεία) και της ανάδυσης ή της επανόδου της γεωγραφίας (και των διαφόρων κατά τόπους γεω-υποβάθρων που αυτή φέρει).
Αυτός είναι ο λόγος που επιστρέφουν οι περιοχές και αναπτύσσονται ισχυρές και στενές υπο-περιφερειακές τάσεις ή μπλόκ, όπως για παράδειγμα, πολιτικές συσσωματώσεις που παραπέμπουν στην Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία ή την ΑυστροΟυγγρική αυτοκρατορία (θεμέλιο της οποίας αποτέλεσε το υδάτινο σύστημα του Δούναβη - Danube River Basin - και η προσπάθεια ενοποίησης του σε συνάφεια με τον πολιτισμικό/θρησκευτικό παράγοντα και οριοθετούμενη από τα Καρπάθια Όρη). Οι συσσωματώσεις αυτές - οι οποίες είναι εσωτερικά εύθραυστες - δεν αποτελούν απαραίτητα δορυφορικά υποσυστήματα της Γερμανίας (που έχει υπερεθνικό χαρακτήρα και «ευρωπαϊκό» προσανατολισμό, δηλαδή της Γερμανίας της Ε.Ε και του Ρήνου). Έχει υποτιμηθεί αυτή η περιοχή.
Στο εσωτερικό της ΕυρωΑτλαντικής δομής ή της «Δύσεως» το φαινόμενο έχει μια ακόμη διάσταση, την εξωπεριφερειακή η οποία έχει και υπερεθνικό χαρακτήρα. Για παράδειγμα, αυτό που εξελίσσεται στο εσωτερικό του Ηνωμένου Βασιλείου με τη Σκωτία έχει αντιστοιχίες με αυτό που εξελίσσεται στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το γκρούπ των χωρών Βίζενγκραντ. Υποεθνικές περιοχές και (δι)εθνικές υπο-περιφέρειες (Σκωτία, Βίζενγκραντ) μιας πολιτικής οντότητας, εθνικής ή υπερεθνικής (Η.Β, Ε.Ε) φανερώνουν ισχυρές τάσεις επανασύνδεσης με τη στενή γεωγραφία τους και αυτονόμησης από τη κεντρική εξουσία, ενώ παράλληλα συνδέονται με εξωπεριφερειακούς υπερεθνικούς ή εθνικούς δρώντες (Ε.Ε, Η.Π.Α).
Προσωπικά συνειδητοποίησα πως το ζήτημα της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη έχει κριθεί ήδη από το 2012, αν όχι νωρίτερα (εξαρτάται εάν κοιτάει κάποιος μόνο στο εσωτερικό ή/και στο εξωτερικό της χώρας). Η προς το παρόν παραμονή της - όπως αποδείχτηκε και αργότερα - οφειλόταν κυρίως σε εξωπεριφερειακούς, περιφερειακούς και εξωεθνικούς παράγοντες, συγκεκριμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Γαλλία (καθώς επίσης σε φορείς υπερεθνικού χαρακτήρα εντός της Γερμανίας), και όχι φυσικά, απλά και μόνον, στη «θέληση» ή την «προσπάθεια» που επέδειξαν οι ελληνικές κυβερνήσεις ή στα διάφορα ''μένουμε Ευρώπη''και ''πάση θυσία''που ειπώθηκαν. Αυτά είναι ωραία για εσωτερική κατανάλωση και διακομματική/παραταξιακή διαμάχη, όπως και ο περί «μεταρρυθμίσεων» λόγος (ή το «φταίνε οι νεκροί»). Το πιθανότερο είναι πως η Ελλάδα, αργά ή γρήγορα και παρά τις δηλώσεις Tusk, θα βρεθεί εκτός του κατακερματισμένου αυτή τη στιγμή χώρου Σένγκεν - εφόσον αυτός δεν διευρυνθεί και δεν υπάρξει εδαφική συνέχεια - και της ζώνης του ευρωνομίσματος (η οποία μάλλον θα αποκτήσει εντονότερο, πιο στενό και σφιχτό ρεζιοναλιστικό χαρακτήρα), αλλά θα παραμείνει εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης λόγω των εξωπεριφερειακών συνδέσεων και του υπερεθνικού χαρακτήρα που περιέγραψα νωρίτερα (και επειδή η Βουλγαρία, με την οποία συνορεύει, είναι ενταγμένη στην Ε.Ε).
Οι εξέλιξεις αυτές απέκτησαν και την εννοιολογική τους έκφραση μέσω της πύκνωσης της χρήσης του προθέματος γεω-. Έτσι παρατηρούμε την αποσύνθεση νομικών καθεστώτων και θεσμικών πλαισίων και την άνοδο γεωεθνικών/ενεργειακών/οικονομικών υποβάθρων ή τη φανέρωση φαινομένων γεωπολιτισμικού/πολιτικού κατακερματισμού. Όλα τα προηγούμενα γίνονται πιο κατανοητά εάν όσο τα διαβάζετε κοιτάτε παράλληλα χάρτες: Σένγκεν, Ευρωζώνη, Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία, Βίζενγκραντ, Αυστροουγγρική αυτοκρατορία, υδάτινο σύστημα του Δούναβη (Danube River Basin), Κουρδιστάν, υδάτινο σύστημα Τίγρη και Ευφράτη (το οποίο σε συνδυασμό με το Fertile Crescent συνδέει τον Περσικό Κόλπο με την ανατολική Μεσόγειο) κ.λπ.
I
Σχολιασμοί - Σημειώσεις
(Σχετιζόμενες ή μη με τα προηγούμενα)
Σχολιασμοί - Σημειώσεις
(Σχετιζόμενες ή μη με τα προηγούμενα)
1.Δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, αλλά η Κασπία συνδέεται με τον Περσικό Κόλπο από υπάρξεως κόσμου, με οργανικό και φυσικό τρόπο. Οι κοίτες και οι πηγές υδρογονανθράκων των δύο περιοχών συνδέονται μέσω του υδάτινου συστήματος του Τίγρη και του Ευφράτη (πολλές φορές τα νερά αποτελούν συνδετικό παράγοντα μεταξύ υδρογονανθράκων και ενεργειακών πηγών). Ο άνθρωπος προσπαθεί να βρει τρόπους για να αντιγράψει τις λειτουργίες της φύσης (όχι ιδιαίτερα πετυχημένα). Κατά τα άλλα την έχει «νικήσει» ή την έχει «υπερβεί». Η περιοχή του Κουρδιστάν (η οποία πέριξ του Κιρκούκ διαθέτει ένα από τα ποιοτικότερα και πιο επικερδή αποθέματα υδρογονανθράκων), αποτελεί περίπτωση σύνδεσης και επαφής υδάτων και υδρογονανθράκων. Τα σύνορα πολλών εθνοκρατών της περιοχής, κατασκευάστηκαν με τέτοιο τρόπο προκειμένου να καταστραφεί η γεωγραφική λειτουργικότητα της. Ορισμένοι ήταν μάστορες στο να κατασκευάζουν κράτη με τέτοιο τρόπο προκειμένου τα τελευταία να δρουν εις βάρος των περιοχών, να καταστρέφονται λειτουργικά οι περιοχές - και άρα να παραμένουν υπανάπτυκτες - προκειμένου να ελέγχονται από εξωπεριφερειακούς δρώντες (Θα το επαναλάβω χίλιες φορές όσο και εάν γίνομαι κουραστικός. Η ενοποίηση, η συνεκτικότητα και η λειτουργικότητα περίξ του Ρήνου, αποτέλεσε το γεωγραφικό θεμέλιο της Ε.Ε, δηλαδή η Ευρώπη του Ρήνου. Αυτή την περίοδο γίνονται αναδιατάξεις, ανακατανομές και αναπτύσσεται κινητικότητα στην κατακερματισμένη Ευρώπη του Δούναβη).
2.Όταν υπάρχει Ηγεμόνας δεν επικρατεί αναρχία και αταξία. Ο Ηγεμόνας επιβάλει ιεραρχία και τάξη. Δεν υπάρχει Ηγεμόνας εντός της Ε.Ε. Μπορεί να επιθυμεί να υπάρχει μέσω μιας αναμόρφωσης του ευρωπαϊκού πόλου, αλλά δεν υπάρχει. Είναι από τις λίγες φορές που οι «καλοί» αποζητούν εναγωνίως Ηγεμόνα, ιεραρχία και τάξη, αλλά δεν το λένε γιατί κάτι τέτοιο είναι «κακό». Αυτό που συμβαίνει δε, με τη Γαλλία - ξέρετε τη χώρα «του διαφωτισμού και των πανανθρώπινων αξιών» -, είναι καταπληκτικό. Ούτε σε τρύπα να είχε κρυφτεί. Έχει εξαφανιστεί εντελώς. Πριν λίγους μήνες βλέπαμε παντού, σε «όλα τα μήκη και πλάτη της γης», γαλλικές σημαίες που συμβόλιζαν τα «πανανθρώπινα ιδεώδη και ιδανικά». Τη τελευταία περίοδο, αν εξαιρέσετε μια δήλωση του Manuel Valls, η Γαλλία έχει εξαφανιστεί πλήρως και σφυρίζει αδιάφορα. Έχουμε την προσπάθεια αναμόρφωσης του ευρωπαϊκού πόλου ηγεμονίας με την παράλληλη δημιουργία μιας «ασύμμετρης Ευρώπης» (στην οποία είχα αναφερθεί πριν λίγο καιρό).
3.Γιατί όλοι έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους και κανείς δεν αναφέρει πως ο Σλοβάκος Πρωθυπουργός, Robert Fico ηγείται του κόμματος Direction - Social Democracy, το οποίο συμμετέχει στην Προοδευτική Συμμαχία Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, δηλαδή στη δεύτερη μεγαλύτερη πολιτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που εκπροσωπεί το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα και άλλα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα; Προκειμένου να αιωρούνται εντυπώσεις; Στην ίδια ευρωπαϊκή πολιτική ομάδα συμμετέχουν επίσης η ''Ελιά - Δημοκρατική Παράταξη (ΠΑΣΟΚ)''και το ''Το Ποτάμι''. Ο ηγέτης του κόμματος Direction - Social Democracy, Robert Fico, με τον οποίον είναι πλήρως ταυτισμένο το κόμμα, προέρχεται από το κομμουνιστικό κόμμα της Σλοβακίας, μεταπήδησε στο κόμμα της δημοκρατικής αριστεράς (που προέκυψε από την αποσύνθεση του τελευταίου) και αργότερα υπήρξε συνιδρυτής του σημερινού Direction - Social Democracy, το οποίο περιέγραψε ως κόμμα του Τρίτου Δρόμου (Third Way). Τον Ιούλιο, η Σλοβακία αναλαμβάνει την εκ περιτροπής - εξαμηνιαία - Προεδρία του Συμβουλίου της Ε.Ε. Η Σλοβακία ήταν η μοναδική χωρά της Ευρωζώνης, που έπεσε κυβέρνηση της εξαιτίας της συμμετοχής στον «μηχανισμό στήριξης» της Ελλάδας, την οποία - συμμετοχή - απέρριψε με ψηφοφορία στο κοινοβούλιο της, σχεδόν ομόφωνα, στις 12 Αυγούστου 2010.
4.Άκουσα σωστά; Δήλωσε επίσημα ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Donald Tusk πως: ''Η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός πληρώνουν ένα πολύ υψηλό τίμημα για ένα πρόβλημα που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι''; (Greece and the Greek people are paying a very high price for the problem they themselves did not create). Μα πως είναι δυνατόν; Αφού ''η Ελλάδα φταίει''. Είναι δυνατόν ο ελλαδικός ευρωλαϊκισμός, με το «ορθολογικό» του πνεύμα και τις υψηλοτάτου επιπέδου αναλύσεις του, να εμπεριέχει στοιχεία κομματικού και παραταξιακού φανατισμού και λαϊκισμού και να καταβαραθρώνεται σε ένα τόσο χαμηλό επίπεδο; Η προηγούμενη παρατήρηση, υπό καμία έννοια δεν αποτελεί θετικό σχόλιο ούτε για τους χειρισμούς της κυβέρνησης, ούτε για το πρόσωπο που την είπε. Αποτελεί όμως σχόλιο για την ποιότητα της αντιπολίτευσης (όχι μόνο της αξιωματικής), των επιχειρημάτων και του γενικότερου λόγου της.
II
«Κλείνοντας» τα σύνορα στο Αιγαίο - μέρος α´
«Κλείνοντας» τα σύνορα στο Αιγαίο - μέρος α´
Τα επόμενα έχουν περισσότερο χαρακτήρα σαρκαστικό, υπό τη συνοδεία ποιητικής και αφηγηματικής αδείας, παρά αναλυτικό.
Πέρα από την κριτική που άσκησε στη Γερμανία πρόσφατα ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας, Manuel Valls, οι Αυστριακοί είπαν κάτι πολύ απλό: ''Η Γερμανία αυτή τη στιγμή στέλνει τα εξής μηνύματα. Από τη μια μεριά στέλνει το μήνυμα στην Ελλάδα πως ακολουθεί πολιτική ανοιχτών θυρών και από την άλλη απαιτεί από την Αυστρία να σταματήσει όλους όσους κατευθύνονται προς τη Γερμανία. Πρέπει να αποφασίσει ποια από τις δύο αυτές στρατηγικές επιθυμεί''. Και πράγματι, η Μέρκελ θα αποφασίσει.
Πως θα «κλείσουν» τα σύνορα στο Αιγαίο λοιπόν;
Η Αγκέλα θα πάρει τηλέφωνο στην Ελλάδα, και θα πει: ''Η πολιτική ανοιχτών θυρών τελειώνει''. Και επειδή δεν προβλέπεται, οι εν Ευρώπη αδελφοί του βορρά, να έχουν διαθέσιμες τις ποσότητες από κοτετσόσυρμα που απαιτούνται προκειμένου να περιφράξουμε το Αιγαίο, η Αγκέλα θα συνεχίσει λέγοντας: ''Τηλεφωνώ στον Ερντο(γ)αν, και σε ξαναπαίρνω σε λίγο''.
Η Αγκέλα (της καρδιάς μας) θα πάρει τηλέφωνο τον Μεγαλοπρεπή και θα του πει: ''Έχω πρόβλημα. Αυτοί οι φρικώδεις ρωμαιοκαθολικοί και παραδοσιακά συντηρητικοί Βαυαροί - που δεν πέρασαν διαφωτισμό -, μου φεύγουν για ΑυστροΟυγγαρία μεριά. Πρέπει να περιοριστούν οι ροές''. Ο Ερντο(γ)αν, αφού νιώσει μια κάποια ενόχληση για τον άμεσο τρόπο, τον ενικό και την οικειότητα - αλλά και το επιτακτικό ύφος - της Αγκέλας, θα απαντήσει. Το περιεχόμενο όσων θα πει, δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω (πάντως θα είναι σε ύφος αρκετά βαρύ και σε στυλ, ''ναι θα το σκεφτώ, αλλά δεν καίγομαι κιόλας, και σε γράφω και λίγο εις τα παλαιότερα των υποδημάτων μου. Άλλωστε εσείς οι Γερμανοί, τόσους αιώνες, μια αυτοκρατορία της προκοπής δεν μπορέσατε να κάνετε''). Μετά από τα πάρε-δώσε, δηλαδή από το κρισιμότερο σημείο της συζήτησης, η Αγκέλα θα κλείσει το τηλέφωνο και θα επικοινωνήσει με την Αθήνα.
''Κανονίστηκε, τα σύνορα είναι κλειστά''. Και οι δικοί μας, θα αλλάξουν λίγο το ύφος στο δημόσιο λόγο τους, θα στείλουν λίγα περισσότερα περιπολικά του λιμενικού σε μια μεριά του Αιγαίου και θα κανονίσουν ένα ειδησεογραφικό ρεπορτάζ που θα δείχνει στη τηλεόραση τα πλοία να περιπολούν με «αυστηρό» τρόπο (άντε και καμιά εικόνα από κέντρα κράτησης). Εικόνες, δηλαδή, για εσωτερική κατανάλωση.
Και κάπως έτσι, θα - μπορούσαν να - «κλείσουν» τα σύνορα στο Αιγαίο.
-----
1) Και οι άνθρωποι θα πουν: Είδες που τελικά «κλείνουν» τα σύνορα στο Αιγαίο και περιορίζονται οι ροές άμα θες; Νομίζοντας πως αυτό θα το έχουν καταφέρει τα πλοίαρια του λιμενικού και οι εικόνες που θα παίζουν στο σκάι και το μέγκα, κανάλια τα οποία θα κάθονται στημένοι μπροστά στις τηλεοράσεις τους να παρακολουθούν όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, από το Μαρόκο μέχρι το Αφγανιστάν (μάλιστα δεν θα παρακολουθούν τα γερμανικά αλλά τα ελληνικά Μ.Μ.Ε). 2) Κάποια στιγμή μελλοντικά, σε επόμενο μέρος, θα περιγράψω τι μπορεί να συμβεί εάν η Ελλάδα - νομίζει πως μπορεί να - «κλείσει» τα σύνορα στο Αιγαίο δίχως να μεσολαβήσει το τηλεφώνημα Αγκέλας - Ερντο(γ)αν. 3) Ας το ξαναγράψω. Το κλειδί για την Ιταλία το κρατά η Λιβύη, για την Ισπανία το Μαρόκο, για το Ηνωμένο Βασίλειο η Γαλλία (και το Βέλγιο), για τη Σουηδία η Δανία (γι'αυτό και συγχρονίστηκαν αυτές οι δύο χώρες) και για την Ελλάδα η Τουρκία. Και φυσικά η Γερμανία. Γιατί οι ροές, οι οποιεσδήποτε ροές, δεν σταματούν στη θάλασσα.
III
Outro
Outro
Μέσα σε όλο αυτό το χάος που επικρατεί (και δεν αναφέρομαι στη τσίκνα), αυτό που πραγματικά προκαλεί θλίψη, είναι η διαπίστωση - και το γεγονός - πως η Ελλάδα, στην κρισιμότερη στιγμή της μεταπολεμικής ιστορίας της, βρέθηκε εντελώς εκτεθειμένη και ανοχύρωτη, με το πλέον ανεπαρκές και ανίκανο, ανήθικο και εκφυλισμένο πολιτικό προσωπικό που είχε ποτέ να την κυβερνά.
Όποιες εσωτερικές αντιστάσεις και άμυνες υπήρχαν, κατέρρευσαν. Το παιχνίδι στο εσωτερικό μέτωπο είχε - μάλλον - ήδη κριθεί από το 2006-7. Από εκείνη την περίοδο και μετά, η Ελλάδα υφίσταται συνεχείς αποσταθεροποιήσεις δίχως να μπορεί να αντιδράσει και να αντισταθεί στοιχειωδώς (προφανώς οι ευθύνες για την ανυπαρξία προστασίας είναι εσωτερικές). Οι άνθρωποι συνηθίζουν και προσαρμόζονται. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει, δεν έχουν αντιληφθεί επαρκώς τι έχει συμβεί στην Ελλάδα τη τελευταία δεκαετία. Έχουν κοντή μνήμη ή απλά απωθούν μνήμες.
Δεν είμαστε, όμως, όλοι αμνήμονες (συμβάλλει σε αυτό η διατήρηση ενός σχετικά αξιοπρεπούς αρχείου). Εάν δεν έχεις μια στοιχειώδη εποπτεία των εξελίξεων και της πορείας που σε έχουν φτάσει στο σημείο που βρίσκεσαι, εάν δεν έχεις μνήμη, δεν έχεις ούτε ερμηνεία ούτε αντιστάσεις. Γίνεσαι ευάλωτος, έρμαιο απειλών και χειραγωγήσεων. Η μνήμη αποτελεί μορφή προστασίας. Πρέπει να δολοφονηθεί η μνήμη προκειμένου να μετατραπείς σε ανδρείκελο, σε άβουλο πλάσμα, που με «στωικότητα» υπομένει και ανέχεται τα πάντα (τα κόμματα έχουν μια ένοχη σχέση μαζί της. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που δεν μπορούν να αναπτύξουν εσωτερικούς μηχανισμούς αυτοκάθαρσης. Δεν μπορούν να προσφέρουν στη χώρα. Εάν μπορούσαν θα το είχαν κάνει ήδη).
Χωρίς μνήμη δεν μπορεί να υπάρξει κάθαρση, ούτε σχέδιο και προοπτική, στόχος και όραμα για το μέλλον. Δεν μπορεί να υπάρξει ηθική, πνευματική, παραγωγική αναγέννηση και δημιουργία. Κυριαρχεί η συνήθεια και η αποχαύνωση, ο ηθικός και πνευματικός βάλτος, η σιωπηλή ενοχή και η ανεκτικότητα απέναντι στην παρακμή (ή η δικαιολόγηση και νομιμοποίηση της). Ο βάτραχος μέσα στο δοχείο που σιγοβράζει, ένα διανοητικό και ψυχικό απαρτχάιντ. Η άγνοια, η έλλειψη μνήμης και η ανοχή απέναντι στην παρακμή γεννά καταστάσεις όπως η σημερινή, στην οποία βρισκόμαστε βυθισμένοι και εγκλωβισμένοι.
Ο αμνήμων άνθρωπος είναι, καταλήγει, βάρβαρος άνθρωπος.
-----
1) Ο οικονομισμός διαδραμάτισε, και εξακολουθεί να διαδραματίζει, έναν ύπουλο και καθοριστικό ρόλο σε όλη αυτή την καθοδική πορεία. 2) Ήθελα να χρησιμοποιήσω και τη λέξη αναξιοπρεπής, αλλά την έσβησα, γιατί ορισμένοι εξευτέλισαν την έννοια αξιοπρέπεια. 3) Ornstein and Ehrlich "boiled frog syndrome"
SPONSORED CONTENT
| 0 | | 0 | |
I
Σχολιασμός
Σχολιασμός
Θυμάμαι, προς τα τέλη της δεκαετίας του 1990 (τότε που πρωτοεισήχθη στην Ελλάδα και η έννοια «multiculturalism») που συζητούσα με φίλους προερχόμενους από τα «αριστερά» του ιδεολογικο-πολιτικού φάσματος για τη μετανάστευση. ''Κάνει καλό στην οικονομία'', άκουγα να λένε. Και ρωτούσα ''είστε σίγουροι πως θέλετε να χρησιμοποιήσετε το οικονομίστικό επιχείρημα;'' (το οποίο επικαλούνταν και οι υποτιθέμενοι «εχθροί» τους).
Βέβαια εκείνες ήταν ανέμελες εποχές. Τώρα έχουμε φτάσει στο σημείο της εγκαθίδρυσης ενός μετα-δημοκρατικού και μετα-κυρίαρχού υβριδικού καθεστώτος υπό sui generis μετα-πολιτειακές συνθήκες (που αποτελούν προϋπόθεση της κοινωνικο-οικονομικής εκποίησης) και στη μετατροπή της χώρας σε μόνιμο εδαφικό αποικιακό σουρωτήρι και μεταμοντέρα κουρελού στην οποία κυριαρχούν εθνογραφικά, κοινωνικά και οικονομικά γκέτο, επικαλυπτόμενες εξουσίες, παράλληλα επίπεδα κυριαρχίας και πολλαπλής αφοσίωσης, και υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν πως μπορούν να εξαφανίσουν ή να σβήσουν όλη αυτή την εξέλιξη και πορεία μετρώντας πωλήσεις από μπουκαλάκια και υπολογίζοντας έσοδα και έξοδα.
Καθόλου περίεργο, λοιπόν, που μετατράπηκαν σε συνιστώσα των «εχθρών» τους και που σταδιακά αφομοιώνονται - και θα αφομοιωθούν ολοκληρωτικά - από αυτούς. Κάποτε, μαρξιστές και άλλοι, προσέγγιζαν τη μετανάστευση ως παράγοντα αναπαραγωγής της δομικής εξάρτησης της Ελλάδας. Μετά, ήρθε η «παγκοσμιοποίηση», η «μονοπολική στιγμή» και το «τέλος της ιστορίας», και είχαμε την μετατροπή των περισσότερων τμημάτων «της αριστεράς και της δεξιάς» σε τοπικά παραρτήματα επιβολής υπερεθνικά δομημένων συμφερόντων.
Σε ένα καταπληκτικό εδάφιο του Πελοποννησιακού Πολέμου (το οποίο θα παραθέσω μελλοντικά) που ουσιαστικά αναφέρεται στη σύναψη συμμαχιών και στη σχέση τους με το δίκαιο, την τιμιότητα και τη φιλία, εξιστορούν οι κάτοικοι ενός νησιού (που σήμερα κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις) πως ο ισχυρός, πριν αρχίσει να επιδιώκει ενεργητικά την υποδούλωση των ίδιων των συμμάχων του, προσπάθησε να τους δημιουργήσει την εντύπωση πως ήταν αυτόνομοι και ελεύθεροι, επειδή νόμιζε ότι την ηγεμονία του θα την επέβαλλε με εύσχημα επιχειρήματα και ηθική πίεση παρά με την ισχύ των όπλων.
Αναρωτήθηκαν οι κάτοικοι της νήσου.
Αν η διεθνής πολιτική και η διπλωματία δεν είχαν τούρκους, σίγουρα δεν θα προκαλούσαν ανθρώπους που εμφορούνται από εκείνη την παλιά, αστική-αγγλοσαξονική αίσθηση του χιούμορ… α λα Μόντι Παϊθονς!
Αυτό του ιδιόμορφου ειρωνικού και παράλληλα φλεγματικού χαρακτήρα, υποδηλωτικώς πολιτικοποιημένο χιούμορ, ανακάλυψε ο γράφων όχι στην Βρετανία, αλλά στην παλαιά αστική τάξη της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας (: Γερμανία), πριν ακόμη μελετήσει τις discourses της διπλωματίας του εικοστού αιώνα. Εξομολογούμαι πως το «παζάρι» μεταξύ Τσώρτσιλ - Ινονού υπήρξε το «έργο» που μου έχει προσφέρει την μεγαλύτερη πνευματική απόλαυση στη ζωή μου! Πρόκειται για έναν διπλωματικό/πολιτικό (: discursive) κόσμο υψηλής κομψότητας, ο οποίος αν δεν αντιμετωπισθεί στο πλαίσιο μια βαθιάς αίσθησης της συγκεκριμένης ειρωνικής-φλεγματικής-χιουμοριστικής αφήγησης και της συμβολικής αλληλόδρασης ενός υψηλής ποιότητας ύφους ανταγωνιστών, φοβάμαι πως θα σε εκνευρίσει, αγαπητέ αναγνώστη!
Ο Νίκος Κοτζιάς υποθέτω πως καταλαβαίνει απολύτως τι λέω, αν και δεν διαθέτει ο ίδιος, ή δεν μπορεί να ασκήσει στις άχαρες μέρες μας και στην συγκυριακή κατάσταση της Ελλάδας, αυτό το διπλωματικό ιδίωμα! Εσύ αναγνώστη μου θα καταλάβεις τι εννοώ αν διαβάσεις με προσοχή έστω την επίσημη μετάφραση των δηλώσεων Τσαβούσογλου από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών περί κυριαρχίας, έρευνας, διάσωσης και ….ανθρωπισμού στο Αιγαίο! Παραθέτω το απόσπασμα της θαυμάσιας εκτέλεσης «μουσικής δωματίου»:
Είναι επιδέξιος «καλλιτέχνης» στο χώρο της διπλωματίας ο κύριος Μεβλούτ Τσαβούσογλου! Εάν αντιμετωπίσουμε ανθρωπιστικώς τα ζητήματα πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο, τότε εμμέσως θα «επιλύσουμε» (αλλάζοντας discourse προβληματοποίησης) και τα ζητήματα κυριαρχίας και αρμοδιότητας στην περιοχή, σου λέει – αλλά με όμορφο τρόπο που καθιστά πολύπλοκα προβλήματα, απλοϊκές υποθέσεις, οι οποίες δήθεν αντιμετωπίζονται με καλή διάθεση συνεργασίας και κοινή λογική!
Τι κάνει ο άνδρας; Μετατρέπει διαλογικώς τις σχέσεις ισχύος και κυριαρχίας σε ανθρωπιστικού χαρακτήρα σχέσεις, εκμεταλλευόμενος τη συγκυρία στην ΕΕ και παγκοσμίως, όπως και τη διεθνή κοινή γνώμη που κατασκευάστηκε με κύριο σημαίνον την εικόνα του πνιγμένου 3χρονου προσφυγόπουλου Αϊλάν.
Και το κάνει καλά, επαναφέροντας με μάλλον ειρωνικό τρόπο στην επικαιρότητα την περίφημη «διπλωματία των σεισμών», η οποία για έναν μάλλον λογικό άνθρωπο θα φαινόταν τουλάχιστον άσχετο ζήτημα! Ωστόσο, δεν είναι! Είναι ένα «master point», ένα κεντρικό στοιχείο της διπλωματικής γλώσσας (του), κενό περιεχομένου, γύρω από το οποίο κινούνται τα στοιχεία που συνθέτουν τις σχέσεις της Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο, στη βάση της καλύτερης συνεργασίας για να προστατευτεί η ζωή μεταναστών στην περιοχή. Έτσι γεμίζει με νόημα αυτό το «master point», γκριζάροντας ουσιαστικά το Ανατολικό Αιγαίο και κάποιες άλλες περιοχές, όπου αμφισβητούνται είτε η κυριαρχία, είτε η έρευνα και διάσωση.
Θα μου πεις ίσως, καλά βρε Γιαννακόπουλε, εσύ που καίγεσαι για την ανάπτυξη ιδιαίτερα φιλικών και συνεργατικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, τι έπαθες και «καρφώνεις» τον Τσαβούσογλου; Είναι επειδή έχω σχηματίσει τη γνώμη πως αυτή η γλώσσα που χρησιμοποιεί επιδέξια ο κύριος Μεβλούτ Τσαβούσογλου, είναι γλώσσα αφάνταστα ηγεμονική και ασφαλώς ακραία υποκριτική– παρότι όπως σου είπα την απολαμβάνω ως ανάγνωσμα! Και ξέρεις πιο είναι το καλύτερο; Εκμεταλλεύεται με έναν άψογο τρόπο το προσφυγικό αφήγημα του Αλέξη Τσίπρα, όπως αναλογικά ο Ινονού ελίχθηκε διπλωματικά πάνω στο αφήγημα Τσώρτσιλ και κέρδισε τους στρατηγικούς του στόχους, «αρρωσταίνοντας» τον μάστορα της βρετανικής διπλωματικής γλώσσας της εποχής!
Το προτιμώ αλλιώς: Δεν θέλω ο ανθρωπισμός να εμπλέκεται σε ζητήματα κυριαρχίας, εξουσίας και ηγεμονίας με την ευρύτερη έννοια. Δεν μου αρέσουν τα αγαπησιάρικα στην πολιτική...Ούτε στη κοινωνία, για να είμαι ειλικρινής!
Η «διπλωματία των σεισμών», εκτός του ότι έφαγε προ πολλού τα ψωμιά της, οδήγησε σε περεταίρω στρεβλώσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις! Η φαρσοειδής αναβίωσή της θα είναι ιλαροτραγωδία, η οποία θα μπλέξει ακόμη περισσότερο τα πράγματα στο Αιγαίο και ευρύτερα. Προτιμώ να μην μπλέξουμε τον ανθρωπισμό στις διαφωνίες της τουρκικής με την ελληνική ηγεσία σε ό, τι αφορά στο καθεστώς του Αιγαίου, αλλά με ειλικρίνεια και εντιμότητα να αποδεχθούμε πως αυτές οι διαφωνίες δεν πρόκειται να διαταράξουν την ειρήνη και την ευημερία στη περιοχή. Ακόμη και τα ψάρια του Αιγαίου αν είχαν φωνή αυτό θα έλεγαν! Ας μην μείνω μόνος μου στο ζήτημα με μοναδική συντροφιά τα ψάρια! Η ανθρωπιστική αφήγηση σε ό, τι αφορά στο Αιγαίο είναι η αναθεωρητική αφήγηση για το καθεστώς του, λέμε εμείς! Τα ψάρια του Αιγαίου και εγώ, δηλαδή!...
1. γλώσσα αφάνταστα ηγεμονική και ασφαλώς ακραία υποκριτική
2. Μετατρέπει διαλογικώς τις σχέσεις ισχύος και κυριαρχίας σε ανθρωπιστικού χαρακτήρα σχέσεις, εκμεταλλευόμενος τη συγκυρία στην ΕΕ και παγκοσμίως, όπως και τη διεθνή κοινή γνώμη που κατασκευάστηκε με κύριο σημαίνον την εικόνα του πνιγμένου 3χρονου προσφυγόπουλου Αϊλάν
3. Δεν θέλω ο ανθρωπισμός να εμπλέκεται σε ζητήματα κυριαρχίας, εξουσίας και ηγεμονίας με την ευρύτερη έννοια. Δεν μου αρέσουν τα αγαπησιάρικα στην πολιτική...
4. Η ανθρωπιστική αφήγηση σε ό, τι αφορά στο Αιγαίο είναι η αναθεωρητική αφήγηση για το καθεστώς του.
1) I) Προϋπολογισμός μεγεθών που «αναμένει» η Γερμανία και μετανάστευση II) Προσφυγική-μεταναστευτική κρίση και - πιθανές - μελλοντικές εξελίξεις στο Αιγαίο III) Οι ροές δεν σταματούν στη θάλασσα. 2) Σχολιασμοί για καλό μηνά από το Guantánamo Bay της €υρώπης! (1 Μαρ 2016). 3) Τρία σχόλια (28 Φεβ 2016) και Τέσσερις σχολιασμοί επικαιρότητας (29 Φεβ 2016). 4) Σύντομες αναφορές: I) «ευρωσκεπτικισμός - φιλοευρωπαϊσμός» και Ελλάδα, II) Το γεωπολιτικό επιχείρημα περί €uroνομίσματος, III) Οικονομιστές, μεταναστευτικό-προσφυγικό και Ε.Ε, IV) Μετανάστευση και δημογραφία.
Βέβαια εκείνες ήταν ανέμελες εποχές. Τώρα έχουμε φτάσει στο σημείο της εγκαθίδρυσης ενός μετα-δημοκρατικού και μετα-κυρίαρχού υβριδικού καθεστώτος υπό sui generis μετα-πολιτειακές συνθήκες (που αποτελούν προϋπόθεση της κοινωνικο-οικονομικής εκποίησης) και στη μετατροπή της χώρας σε μόνιμο εδαφικό αποικιακό σουρωτήρι και μεταμοντέρα κουρελού στην οποία κυριαρχούν εθνογραφικά, κοινωνικά και οικονομικά γκέτο, επικαλυπτόμενες εξουσίες, παράλληλα επίπεδα κυριαρχίας και πολλαπλής αφοσίωσης, και υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν πως μπορούν να εξαφανίσουν ή να σβήσουν όλη αυτή την εξέλιξη και πορεία μετρώντας πωλήσεις από μπουκαλάκια και υπολογίζοντας έσοδα και έξοδα.
Καθόλου περίεργο, λοιπόν, που μετατράπηκαν σε συνιστώσα των «εχθρών» τους και που σταδιακά αφομοιώνονται - και θα αφομοιωθούν ολοκληρωτικά - από αυτούς. Κάποτε, μαρξιστές και άλλοι, προσέγγιζαν τη μετανάστευση ως παράγοντα αναπαραγωγής της δομικής εξάρτησης της Ελλάδας. Μετά, ήρθε η «παγκοσμιοποίηση», η «μονοπολική στιγμή» και το «τέλος της ιστορίας», και είχαμε την μετατροπή των περισσότερων τμημάτων «της αριστεράς και της δεξιάς» σε τοπικά παραρτήματα επιβολής υπερεθνικά δομημένων συμφερόντων.
Σε ένα καταπληκτικό εδάφιο του Πελοποννησιακού Πολέμου (το οποίο θα παραθέσω μελλοντικά) που ουσιαστικά αναφέρεται στη σύναψη συμμαχιών και στη σχέση τους με το δίκαιο, την τιμιότητα και τη φιλία, εξιστορούν οι κάτοικοι ενός νησιού (που σήμερα κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις) πως ο ισχυρός, πριν αρχίσει να επιδιώκει ενεργητικά την υποδούλωση των ίδιων των συμμάχων του, προσπάθησε να τους δημιουργήσει την εντύπωση πως ήταν αυτόνομοι και ελεύθεροι, επειδή νόμιζε ότι την ηγεμονία του θα την επέβαλλε με εύσχημα επιχειρήματα και ηθική πίεση παρά με την ισχύ των όπλων.
''Τι λογής φιλία ήταν αυτή ή τι λογής ελευθερία;''
Αναρωτήθηκαν οι κάτοικοι της νήσου.
II
Κείμενο
Τι τρέχει στο Αιγαίο όταν η σημασία συνδέεται με τον ανθρωπισμό και όχι με την κυριαρχία ή τα ψάρια;Κείμενο
Σημειώνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος.
Αν η διεθνής πολιτική και η διπλωματία δεν είχαν τούρκους, σίγουρα δεν θα προκαλούσαν ανθρώπους που εμφορούνται από εκείνη την παλιά, αστική-αγγλοσαξονική αίσθηση του χιούμορ… α λα Μόντι Παϊθονς!
Αυτό του ιδιόμορφου ειρωνικού και παράλληλα φλεγματικού χαρακτήρα, υποδηλωτικώς πολιτικοποιημένο χιούμορ, ανακάλυψε ο γράφων όχι στην Βρετανία, αλλά στην παλαιά αστική τάξη της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας (: Γερμανία), πριν ακόμη μελετήσει τις discourses της διπλωματίας του εικοστού αιώνα. Εξομολογούμαι πως το «παζάρι» μεταξύ Τσώρτσιλ - Ινονού υπήρξε το «έργο» που μου έχει προσφέρει την μεγαλύτερη πνευματική απόλαυση στη ζωή μου! Πρόκειται για έναν διπλωματικό/πολιτικό (: discursive) κόσμο υψηλής κομψότητας, ο οποίος αν δεν αντιμετωπισθεί στο πλαίσιο μια βαθιάς αίσθησης της συγκεκριμένης ειρωνικής-φλεγματικής-χιουμοριστικής αφήγησης και της συμβολικής αλληλόδρασης ενός υψηλής ποιότητας ύφους ανταγωνιστών, φοβάμαι πως θα σε εκνευρίσει, αγαπητέ αναγνώστη!
Ο Νίκος Κοτζιάς υποθέτω πως καταλαβαίνει απολύτως τι λέω, αν και δεν διαθέτει ο ίδιος, ή δεν μπορεί να ασκήσει στις άχαρες μέρες μας και στην συγκυριακή κατάσταση της Ελλάδας, αυτό το διπλωματικό ιδίωμα! Εσύ αναγνώστη μου θα καταλάβεις τι εννοώ αν διαβάσεις με προσοχή έστω την επίσημη μετάφραση των δηλώσεων Τσαβούσογλου από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών περί κυριαρχίας, έρευνας, διάσωσης και ….ανθρωπισμού στο Αιγαίο! Παραθέτω το απόσπασμα της θαυμάσιας εκτέλεσης «μουσικής δωματίου»:
«Σε θέματα ανθρωπιστικής βοήθειας και σε θέματα συνεργασίας στον τομέα της ανθρωπιστικής βοήθειας, δεν εκμεταλλευόμαστε την ανθρώπινη δυστυχία για να μπορέσουμε να έχουμε πολιτικά οφέλη. Και αυτό έχει αποδειχθεί στο παρελθόν. Όταν επλήγη η Τουρκία από μια φυσική καταστροφή όπως ήταν στους σεισμούς, οι πρώτοι που συνέδραμαν την Τουρκία ήταν οι γείτονές της οι Έλληνες. Θέλω να πω ότι τα θέματα που έχουν ανθρώπινη διάσταση δεν πρέπει να τα μπερδεύουμε με πολιτικά και νομικά ζητήματα. Το θέμα "ποιο είναι το δικό σου νησί ποιο είναι το δικό μου", όταν πρόκειται για θέματα διάσωσης, εκεί δε θέτουμε τέτοια θέματα. Και νομίζω ότι πρέπει πολύ καλά να ξεχωρίσουμε την ανθρώπινη από την πολιτική διάσταση των ζητημάτων που αντιμετωπίζουμε».
Είναι επιδέξιος «καλλιτέχνης» στο χώρο της διπλωματίας ο κύριος Μεβλούτ Τσαβούσογλου! Εάν αντιμετωπίσουμε ανθρωπιστικώς τα ζητήματα πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο, τότε εμμέσως θα «επιλύσουμε» (αλλάζοντας discourse προβληματοποίησης) και τα ζητήματα κυριαρχίας και αρμοδιότητας στην περιοχή, σου λέει – αλλά με όμορφο τρόπο που καθιστά πολύπλοκα προβλήματα, απλοϊκές υποθέσεις, οι οποίες δήθεν αντιμετωπίζονται με καλή διάθεση συνεργασίας και κοινή λογική!
Τι κάνει ο άνδρας; Μετατρέπει διαλογικώς τις σχέσεις ισχύος και κυριαρχίας σε ανθρωπιστικού χαρακτήρα σχέσεις, εκμεταλλευόμενος τη συγκυρία στην ΕΕ και παγκοσμίως, όπως και τη διεθνή κοινή γνώμη που κατασκευάστηκε με κύριο σημαίνον την εικόνα του πνιγμένου 3χρονου προσφυγόπουλου Αϊλάν.
Και το κάνει καλά, επαναφέροντας με μάλλον ειρωνικό τρόπο στην επικαιρότητα την περίφημη «διπλωματία των σεισμών», η οποία για έναν μάλλον λογικό άνθρωπο θα φαινόταν τουλάχιστον άσχετο ζήτημα! Ωστόσο, δεν είναι! Είναι ένα «master point», ένα κεντρικό στοιχείο της διπλωματικής γλώσσας (του), κενό περιεχομένου, γύρω από το οποίο κινούνται τα στοιχεία που συνθέτουν τις σχέσεις της Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο, στη βάση της καλύτερης συνεργασίας για να προστατευτεί η ζωή μεταναστών στην περιοχή. Έτσι γεμίζει με νόημα αυτό το «master point», γκριζάροντας ουσιαστικά το Ανατολικό Αιγαίο και κάποιες άλλες περιοχές, όπου αμφισβητούνται είτε η κυριαρχία, είτε η έρευνα και διάσωση.
Θα μου πεις ίσως, καλά βρε Γιαννακόπουλε, εσύ που καίγεσαι για την ανάπτυξη ιδιαίτερα φιλικών και συνεργατικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, τι έπαθες και «καρφώνεις» τον Τσαβούσογλου; Είναι επειδή έχω σχηματίσει τη γνώμη πως αυτή η γλώσσα που χρησιμοποιεί επιδέξια ο κύριος Μεβλούτ Τσαβούσογλου, είναι γλώσσα αφάνταστα ηγεμονική και ασφαλώς ακραία υποκριτική– παρότι όπως σου είπα την απολαμβάνω ως ανάγνωσμα! Και ξέρεις πιο είναι το καλύτερο; Εκμεταλλεύεται με έναν άψογο τρόπο το προσφυγικό αφήγημα του Αλέξη Τσίπρα, όπως αναλογικά ο Ινονού ελίχθηκε διπλωματικά πάνω στο αφήγημα Τσώρτσιλ και κέρδισε τους στρατηγικούς του στόχους, «αρρωσταίνοντας» τον μάστορα της βρετανικής διπλωματικής γλώσσας της εποχής!
Το προτιμώ αλλιώς: Δεν θέλω ο ανθρωπισμός να εμπλέκεται σε ζητήματα κυριαρχίας, εξουσίας και ηγεμονίας με την ευρύτερη έννοια. Δεν μου αρέσουν τα αγαπησιάρικα στην πολιτική...Ούτε στη κοινωνία, για να είμαι ειλικρινής!
Η «διπλωματία των σεισμών», εκτός του ότι έφαγε προ πολλού τα ψωμιά της, οδήγησε σε περεταίρω στρεβλώσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις! Η φαρσοειδής αναβίωσή της θα είναι ιλαροτραγωδία, η οποία θα μπλέξει ακόμη περισσότερο τα πράγματα στο Αιγαίο και ευρύτερα. Προτιμώ να μην μπλέξουμε τον ανθρωπισμό στις διαφωνίες της τουρκικής με την ελληνική ηγεσία σε ό, τι αφορά στο καθεστώς του Αιγαίου, αλλά με ειλικρίνεια και εντιμότητα να αποδεχθούμε πως αυτές οι διαφωνίες δεν πρόκειται να διαταράξουν την ειρήνη και την ευημερία στη περιοχή. Ακόμη και τα ψάρια του Αιγαίου αν είχαν φωνή αυτό θα έλεγαν! Ας μην μείνω μόνος μου στο ζήτημα με μοναδική συντροφιά τα ψάρια! Η ανθρωπιστική αφήγηση σε ό, τι αφορά στο Αιγαίο είναι η αναθεωρητική αφήγηση για το καθεστώς του, λέμε εμείς! Τα ψάρια του Αιγαίου και εγώ, δηλαδή!...
-----
Ας συγκεφαλαιώσουμε: Εάν αντιμετωπίσουμε ανθρωπιστικώς τα ζητήματα πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο, τότε εμμέσως θα «επιλύσουμε» (αλλάζοντας discourse προβληματοποίησης) και τα ζητήματα κυριαρχίας και αρμοδιότητας στην περιοχή...1. γλώσσα αφάνταστα ηγεμονική και ασφαλώς ακραία υποκριτική
2. Μετατρέπει διαλογικώς τις σχέσεις ισχύος και κυριαρχίας σε ανθρωπιστικού χαρακτήρα σχέσεις, εκμεταλλευόμενος τη συγκυρία στην ΕΕ και παγκοσμίως, όπως και τη διεθνή κοινή γνώμη που κατασκευάστηκε με κύριο σημαίνον την εικόνα του πνιγμένου 3χρονου προσφυγόπουλου Αϊλάν
3. Δεν θέλω ο ανθρωπισμός να εμπλέκεται σε ζητήματα κυριαρχίας, εξουσίας και ηγεμονίας με την ευρύτερη έννοια. Δεν μου αρέσουν τα αγαπησιάρικα στην πολιτική...
4. Η ανθρωπιστική αφήγηση σε ό, τι αφορά στο Αιγαίο είναι η αναθεωρητική αφήγηση για το καθεστώς του.
.~`~.
1) I) Προϋπολογισμός μεγεθών που «αναμένει» η Γερμανία και μετανάστευση II) Προσφυγική-μεταναστευτική κρίση και - πιθανές - μελλοντικές εξελίξεις στο Αιγαίο III) Οι ροές δεν σταματούν στη θάλασσα. 2) Σχολιασμοί για καλό μηνά από το Guantánamo Bay της €υρώπης! (1 Μαρ 2016). 3) Τρία σχόλια (28 Φεβ 2016) και Τέσσερις σχολιασμοί επικαιρότητας (29 Φεβ 2016). 4) Σύντομες αναφορές: I) «ευρωσκεπτικισμός - φιλοευρωπαϊσμός» και Ελλάδα, II) Το γεωπολιτικό επιχείρημα περί €uroνομίσματος, III) Οικονομιστές, μεταναστευτικό-προσφυγικό και Ε.Ε, IV) Μετανάστευση και δημογραφία.
| 0 | | 0 | |
Δεν έχει γίνει μια μη οικονομική ανάγνωση, ανάλυση και ερμηνεία των λεγόμενων «μνημονίων» και των ευρύτερων εξελίξεων των τελευταίων χρόνων. Πρέπει να υπάρξουν και άλλες ερμηνείες που θα προσεγγίζουν την περίοδο στο σύνολο της υπό διαφορετικό φως και τα «μνημόνια» ως εργαλεία ευρύτερων ανακατατάξεων, πέρα από την οικονομική τους λειτουργία. Θα μπορούσαν να εξετασθούν σε διαφορετικά πλαίσια. Πως μπορεί να λειτούργησαν ως μεταπολιτικά εργαλεία πρόσδεσης ή/και γεωπολιτικής αναδιάταξης; Για παράδειγμα, στην περίπτωση της Κύπρου, ποια είναι η σχέση τους με την επερχόμενη λύση, τη δέσμευση - των εσόδων από την εξόρυξη - των υδρογονανθράκων και του φυσικού αερίου ή το ζήτημα των περιουσιών; Όλα μαζί τα προηγούμενα θα αποτελέσουν ένα πακέτο για το Κυπριακό.
Γνωρίζαμε πως καθώς θα αυξάνεται η ατλαντική πίεση για συμμετοχή της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα αυξάνεται και η πίεση προς την Κύπρο, προκειμένου η Ε.Ε να υποχρεωθεί να αποδεχθεί την παρουσία της Τουρκίας στο νησί και να μην διαμορφωθεί μια πιθανή - μελλοντική - ευρωπαϊκή άμυνα, δίχως τη συμμετοχή της Τουρκίας. Αυτά τα γνωρίζαμε, δεν είναι μυστικά. Το 2004, η εξέλιξη αυτή αποτράπηκε (ουσιαστικά αναβλήθηκε). Εάν διαδραμάτισε κάποιον ρόλο σε αυτή την αναβολή ή αποτροπή κάποιο ευρωπαϊκό πλαίσιο, αυτό ήταν της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι της Ευρωζώνης (Η Ευρωζώνη το ακριβώς αντίθετο έκανε. Περιόρισε τους βαθμούς ελευθερίας και μας έδεσε «χειροπόδαρα», ετεροκαθορίζοντας μας σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό, και οδηγώντας μας εκεί που οδηγούμαστε τώρα, με το μαχαίρι στο λαιμό και τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα).
Η παράταση των «μνημονίων» στην Ελλάδα, ερμηνεύεται μέσω της περί «γονιδιώματος» θεωρίας, δηλαδή μέσω μιας κεκαλυμμένης ρατσιστικής θέσης την οποία συνοδεύουν η ενοχοποίηση και ένας ασύμμετρος ψυχολογικός και πολιτισμικός πόλεμος, ο οποίος στην Ελλάδα, για κάποιον λόγο που αδυνατώ να καταλάβω, θεωρείται «φυσιολογικός». Ωραία, «δεν εφαρμόστηκαν», όπως μας λένε. Πως λειτουργούν όμως τα «μνημόνια», σε συνδυασμό με το μεταναστευτικό-προσφυγικό (το οποίο σαφώς και μπορεί να θεωρηθεί πως χρησιμοποιείται ως μεταπολιτικό εργαλείο πρόσδεσης ή/και γεωπολιτικής αναδιάταξης), την μετατροπή της Ελλάδας σε μετα-κυριαρχικό και μετα-δημοκρατικό πολιτειακό καθεστώς και μεταμοντέρνο εδαφικό σουρωτήρι, την πίεση που ασκεί η Τουρκία προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, την αποσταθερόποιηση και αναρχοποίηση της τελευταίας και την αναθεώρηση του καθεστώτος στο Αιγαίο; Τα προηγούμενα σαφώς και πρέπει να ιδωθούν σε συνάφεια με το Κυπριακό, τη Θράκηκαι το ζήτημα του κλεισίματος των συνόρων από την Π.Γ.Δ.Μ. Πως αποσυνδέονται όλα τα προηγούμενα - τα οποία τα αναφέρω ενδεικτικά και από μνήμης - από τη στιγμή που αποτελούν μέρη ενός συνολικού πακέτου των ΕυρωΤουρκικών σχέσεων;
Από το 2006-7 - τουλάχιστον - η Ελλάδα δέχεται ανά διαστήματα αποσταθεροποίησεις και «επιθέσεις» σε πολλά επίπεδα που προσιδιάζουν στις σύγχρονες μορφές ασύμμετρου πολέμου. Οι νέοι πόλεμοι έχουν πολλές διαστάσεις, είναι πολυμορφικοί, ασύμμετροι και υβριδικοί. Είναι μη κυβερνητικοί, πολιτισμικοί, χρηματιστικοί και νομισματικοί, παραθεσμικοί, σποραδικοί και υπερ/υποεθνικοι, δημογραφικοί (σε βιβλίο που έχω παρουσιάσειυπάρχει κεφάλαιο με τίτλο “Now the Refugees Are the War”), πολιτικοί, κλίματος και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης και ψυχολογικοί, πολύπλοκοι και πολυεπίπεδοι. Η Ελλάδα έπρεπε να έχει αναπτύξει τρόπους θεσμικής προστασίας, επάρκειας, υπευθυνότητας και συνεκτικότητας που θα απέτρεπαν ή θα αναχαίτιζαν πιθανές προσπάθειες αποσταθεροποίησης της, οι οποίες - θα πρέπει να - είναι αναμενόμενες σε ένα κράτος που βρίσκεται σε μια περιοχή γεωπολιτικών, γεωοικονομικών και γεωπολιτισμικών τεκτονικών πλακών.
Από το 1940 μέχρι το 1974, δηλαδή κατά την περίοδο του ενδο-ευρωπαϊκού ανταγωνισμού που οδήγησε στην τότε ένταξη και παγίωση μας στα πλαίσια του διπολικού στρατοπέδου, εισπράξαμε πολέμους χαμηλών και υψηλών εντάσεων. Από το 2006-7 πληρώνουμε τη νέα μας ένταξη. That's It.
(-) Αποτελεί είτε ευλογία είτε κατάρα, αλλά η Ελλάδα, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν βρίσκεται στην περιοχή της Πορτογαλίας ή/και της Ιρλανδίας.
While a unanimous compromise position does not look likely, a number of governments seem to be willing to move ahead with a joint European approach. Germany, Finland, the Netherlands, Belgium, Luxembourg, Austria, Slovenia, Portugal and Spain support an encompassing a European solution. Italy and Greece agree on that scheme as well, but will want refugees on their territory to be resettled to other member states.
Meanwhile, Poland, the Czech Republic, Slovakia and Hungary (the Visegrad group) and the United Kingdom oppose a coordinated effort that would combine an EU quota system and EU border controls. Significant resistance against any additional resettlement beyond the 160,000 that the existing EU plan has outlined can be found in Estonia, Latvia, Lithuania, Sweden, Denmark and France.
Γνωρίζαμε πως καθώς θα αυξάνεται η ατλαντική πίεση για συμμετοχή της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα αυξάνεται και η πίεση προς την Κύπρο, προκειμένου η Ε.Ε να υποχρεωθεί να αποδεχθεί την παρουσία της Τουρκίας στο νησί και να μην διαμορφωθεί μια πιθανή - μελλοντική - ευρωπαϊκή άμυνα, δίχως τη συμμετοχή της Τουρκίας. Αυτά τα γνωρίζαμε, δεν είναι μυστικά. Το 2004, η εξέλιξη αυτή αποτράπηκε (ουσιαστικά αναβλήθηκε). Εάν διαδραμάτισε κάποιον ρόλο σε αυτή την αναβολή ή αποτροπή κάποιο ευρωπαϊκό πλαίσιο, αυτό ήταν της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι της Ευρωζώνης (Η Ευρωζώνη το ακριβώς αντίθετο έκανε. Περιόρισε τους βαθμούς ελευθερίας και μας έδεσε «χειροπόδαρα», ετεροκαθορίζοντας μας σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό, και οδηγώντας μας εκεί που οδηγούμαστε τώρα, με το μαχαίρι στο λαιμό και τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα).
Η παράταση των «μνημονίων» στην Ελλάδα, ερμηνεύεται μέσω της περί «γονιδιώματος» θεωρίας, δηλαδή μέσω μιας κεκαλυμμένης ρατσιστικής θέσης την οποία συνοδεύουν η ενοχοποίηση και ένας ασύμμετρος ψυχολογικός και πολιτισμικός πόλεμος, ο οποίος στην Ελλάδα, για κάποιον λόγο που αδυνατώ να καταλάβω, θεωρείται «φυσιολογικός». Ωραία, «δεν εφαρμόστηκαν», όπως μας λένε. Πως λειτουργούν όμως τα «μνημόνια», σε συνδυασμό με το μεταναστευτικό-προσφυγικό (το οποίο σαφώς και μπορεί να θεωρηθεί πως χρησιμοποιείται ως μεταπολιτικό εργαλείο πρόσδεσης ή/και γεωπολιτικής αναδιάταξης), την μετατροπή της Ελλάδας σε μετα-κυριαρχικό και μετα-δημοκρατικό πολιτειακό καθεστώς και μεταμοντέρνο εδαφικό σουρωτήρι, την πίεση που ασκεί η Τουρκία προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, την αποσταθερόποιηση και αναρχοποίηση της τελευταίας και την αναθεώρηση του καθεστώτος στο Αιγαίο; Τα προηγούμενα σαφώς και πρέπει να ιδωθούν σε συνάφεια με το Κυπριακό, τη Θράκηκαι το ζήτημα του κλεισίματος των συνόρων από την Π.Γ.Δ.Μ. Πως αποσυνδέονται όλα τα προηγούμενα - τα οποία τα αναφέρω ενδεικτικά και από μνήμης - από τη στιγμή που αποτελούν μέρη ενός συνολικού πακέτου των ΕυρωΤουρκικών σχέσεων;
Από το 2006-7 - τουλάχιστον - η Ελλάδα δέχεται ανά διαστήματα αποσταθεροποίησεις και «επιθέσεις» σε πολλά επίπεδα που προσιδιάζουν στις σύγχρονες μορφές ασύμμετρου πολέμου. Οι νέοι πόλεμοι έχουν πολλές διαστάσεις, είναι πολυμορφικοί, ασύμμετροι και υβριδικοί. Είναι μη κυβερνητικοί, πολιτισμικοί, χρηματιστικοί και νομισματικοί, παραθεσμικοί, σποραδικοί και υπερ/υποεθνικοι, δημογραφικοί (σε βιβλίο που έχω παρουσιάσειυπάρχει κεφάλαιο με τίτλο “Now the Refugees Are the War”), πολιτικοί, κλίματος και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης και ψυχολογικοί, πολύπλοκοι και πολυεπίπεδοι. Η Ελλάδα έπρεπε να έχει αναπτύξει τρόπους θεσμικής προστασίας, επάρκειας, υπευθυνότητας και συνεκτικότητας που θα απέτρεπαν ή θα αναχαίτιζαν πιθανές προσπάθειες αποσταθεροποίησης της, οι οποίες - θα πρέπει να - είναι αναμενόμενες σε ένα κράτος που βρίσκεται σε μια περιοχή γεωπολιτικών, γεωοικονομικών και γεωπολιτισμικών τεκτονικών πλακών.
Από το 1940 μέχρι το 1974, δηλαδή κατά την περίοδο του ενδο-ευρωπαϊκού ανταγωνισμού που οδήγησε στην τότε ένταξη και παγίωση μας στα πλαίσια του διπολικού στρατοπέδου, εισπράξαμε πολέμους χαμηλών και υψηλών εντάσεων. Από το 2006-7 πληρώνουμε τη νέα μας ένταξη. That's It.
Σημειώσεις
(-) Η ελληνική κοινωνία είναι μονάχη και εντελώς γυμνή. Πολιτικούς δεν έχει. Ελίτ δεν έχει. Διανόηση δεν έχει. Θεσμική προστασία δεν έχει. Ηγεσίες δεν έχει. Τίποτα. Έρημος.(-) Αποτελεί είτε ευλογία είτε κατάρα, αλλά η Ελλάδα, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν βρίσκεται στην περιοχή της Πορτογαλίας ή/και της Ιρλανδίας.
.~`~.
Plus
A Possible EU Coalition of the Willing on Refugees
Plus
A Possible EU Coalition of the Willing on Refugees
While a unanimous compromise position does not look likely, a number of governments seem to be willing to move ahead with a joint European approach. Germany, Finland, the Netherlands, Belgium, Luxembourg, Austria, Slovenia, Portugal and Spain support an encompassing a European solution. Italy and Greece agree on that scheme as well, but will want refugees on their territory to be resettled to other member states.
Meanwhile, Poland, the Czech Republic, Slovakia and Hungary (the Visegrad group) and the United Kingdom oppose a coordinated effort that would combine an EU quota system and EU border controls. Significant resistance against any additional resettlement beyond the 160,000 that the existing EU plan has outlined can be found in Estonia, Latvia, Lithuania, Sweden, Denmark and France.
| 0 | | 0 | |
I
Ορίστε, αφού λατρεύετε τον κομματισμό, θα σας γράψω κομματικά. Εν συντομία. Οι «6 προτάσεις ΝΔ για την προσφυγική κρίση προς την κυβέρνηση» που ανακοίνωσε-παρουσίασε πριν λίγες ημέρες ο κ. Μητσοτάκης, αποδεικνύουν ένα και μόνον πράγμα: Πως η αξιωματική αντιπολίτευση ''δεν έχει σχέδιο, παρατηρεί τις εξελίξεις, ανίκανη να αντιδράσει στην προσφυγική κρίση'' (δηλαδή ακριβώς το ίδιο, για το οποίο κατηγόρησε την κυβέρνηση). Το δε κοινά αποδεκτό πλαίσιο εθνικής στρατηγικής, το οποίο υποτίθεται πως συμφωνήθηκε μεταξύ των κομμάτων, είναι απολύτως απογοητευτικό.
Κοινά αποδεκτό πλαίσιο υπάρχει, εθνική στρατηγική δεν υπάρχει...
Όποιος έχει αντίληψη της έκτασης και του μεγέθους των εξελίξεων σε περιφερειακή κλίμακα, αντιλαμβάνεται πως οι διαφορές μεταξύ των δύο μικρομέγαλων κομμάτων δεν είναι διαφορές ουσίας, αλλά διαχειριστικής φύσεως (όσο και εάν προσπαθούν τα επιτελεία και οι στρατοί τους να μας πείσουν για το αντίθετο). Κανονικά, τα δύο αυτά κόμματα θα έπρεπε να συγκυβερνήσουν, όχι φυσικά επειδή κάτι τέτοιο το επιθυμώ εγώ (απελθέτω απ΄ εμού το ποτήριον τούτο), αλλά γιατί δεν έχουν διαφορές ουσίας στο ζήτημα της προσφυγικής κρίσης. Δεν θα το πράξουν.
Η κ. Γεννηματά έκανε κάτι - κομματικά - έξυπνο. Πρότεινε κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Μια τέτοια - ή παρεμφερή - μορφή κυβέρνησης δεν την επιθυμεί ο κ. Μητσοτάκης. Ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος έχει καλή πληροφόρηση-ενημέρωση από τη Γερμανία, δεν επιθυμεί ούτε κάποιας μορφής οικουμενική, ούτε εκλογές (παρά τις δημοσκοπήσεις), συγκεκριμένα φοβάται ή απεύχεται ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Αλλά μεταξύ οικουμενικής και εκλογών θα αναγκαζόταν να επιλέξει τις εκλογές.
Γιατί; Πρώτον, ο χρόνος δεν είναι απλά χρήμα αλλά χρυσός (λόγω φθοράς, καταστροφής και αδιεξόδων, που όχι απλά δεν αναμένεται να μετριασθούν αλλά θα γιγαντωθούν με το πέρασμα του χρόνου). Δεύτερον, γνωρίζει πως για τους επόμενους - λίγους - μήνες η κ. Μέρκελ θα συνάψει μια παροδική συμμαχία τακτικής φύσεως με την τωρινή κυβέρνηση και πως έχει αποφασίσει «να δώσει μια ακόμα ευκαιρία» στον κ. Τσίπρα. Τρίτον, η «αριστερά» δεν φθείρεται μονάχα κομματικά αλλά πανταχόθεν.
Ο κ. Μητσοτάκης, επιθυμεί μια συγκυβέρνηση Συ.Ριζ.Α - Πα.Σο.Κ προκειμένου να υπάρξει ακόμα μεγαλύτερη φθορά και ακόμα περισσότερος χρόνος (με μια τέτοια επιλογή, βέβαια, διαφωνούν ορισμένοι στο κόμμα του, γεγονός που θα προκαλέσει αναταράξεις). Μια τέτοια εξέλιξη (συγκυβέρνηση), φυσικά την επιθυμεί και η κ. Γεννηματά, προφανώς για διαφορετικούς λόγους. Προκειμένου να αυξήσει τις πιθανότητες αναβίωσης του κόμματος της μέσα από μια τέτοια συγκυβέρνηση (πράγμα απίθανο). Ωστόσο ίσως να υπάρχει κάτι βαθύτερο. Το Πα.Σο.Κ της κ. Γεννηματά βρίσκεται σε μόνιμη και διαρκή κατάσταση κομματικού διμέτωπου αγώνα (Συ.Ριζ.Α - Ν.Δ). Κομματικού όμως, όχι παραταξιακού.
Το Πα.Σο.Κ θεμελιώθηκε πάνω σε δύο ταυτότητες, όπως έχω γράψει κατ'επανάληψη. Σε μια αντι-δεξιά ταυτότητα της πρώτης περιόδου (Παπανδρέου) και σε μια αντι-λαϊκίστικη της δεύτερης περιόδου (Σημίτης). Η δεύτερη ταυτότητα κληροδοτήθηκε σε πάσης φύσεως αριστεροδεξιούς «εκσυγχρονιστές-ευρωπαϊστές», αλλά κατά βάση την έχουν οικειοποιηθεί οι «δεξιοί» ευρωπαϊστές του Μητσοτάκη (συνέργειες με τους οποίους αναζητούν ή αναπτύσσουν οι κατά τόπους «Ψαριανοί»). Η οικειοποίηση και το δάνειο αποδεικνύουν, για ακόμη μια φορά, την καθυστέρηση και υπανάπτυξη της ελλαδικής «δεξιάς». Αυτό που επιχειρεί ο κ. Μητσοτάκης σήμερα, έπρεπε να το είχε επιχειρήσει η Ν.Δ στα μέσα της δεκαετίας του 1990, συγχρονιζόμενη, όχι μονάχα με το Πα.Σο.Κ του Σημίτη αλλά κυρίως με τις διεθνείς τάσεις και παγκόσμιες εξελίξεις εκείνης της περιόδου (τουλάχιστον θα είχαμε καταστραφεί νωρίτερα). Αλλά η ελλαδική «δεξιά» βρίσκεται - το λιγότερο - δύο δεκαετίες πίσω (τώρα νομίζει πως βρισκόμαστε ακόμα στο ''Τέλος της Ιστορίας''και θέλει να μας γυρίσει στα 90ς).
Γνωρίζοντας η κ. Φώφη, πως ο κ. Τσίπρας (του οποίου τα ερείσματα βρίσκονται πέραν του Ατλαντικού) δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά το ηθικο-πολιτισμικό συμπλήρωμα του οικονομισμού του κ. Μητσοτάκη, και πως ο Συ.Ριζ.Α λειτουργεί συμπληρωματικά με τη Ν.Δ (ηθικοπολιτιστικός/οικονομικός «νεοφιλελευθερισμός»), ενδέχεται να επιδιώξει να κάνει το πατριωτικό σάλτο μορτάλε προκειμένου να αναγεννηθεί παραταξιακά - όχι κομματικά - με τη μορφή του «σύγχρονου πατριωτικού κέντρου»: λέγε με «βενιζελισμό» (μα και ο Μητσοτάκης «βενιζελικός» δεν - θέλει να - είναι;).
Σε όλα τα προηγούμενα είναι πασιφανές πως δεν υπάρχει κανένα εθνικό συμφέρον, παρά μονάχα μικροκομματικά/παραταξιακά συμφέροντα.
Πάντως οι εξελίξεις είναι πολύ σημαντικές για να βλέπουμε τα πράγματα τόσο ανεύθυνα και υπό ένα τέτοιο πρίσμα, εμείς. Πόσο μάλλον οι πολιτικοί «μας»...
(-) Εάν η Ν.Δ συγκεντρώσει όλον τον σημιτισμό, θα έχει δύο προβλήματα. Πρώτον, θα καταστεί το κόμμα της διαφθοράς, ευάλωτο σε εξωθεσμικούς - και όχι μόνον - εκβιασμούς, και δεύτερον, θα κινδυνεύσει με - εσωτερική - διάσπαση ή/και κατακερματισμό.
Όλα τα προηγούμενα φανερώνουν πως οι προσεγγίσεις όσων εξελίσσονται δεν μπορούν να περιορίζονται στην «οικονομία» και αποδεικνύουν πως οι οικονομίστικές προσεγγίσεις, με τη μονομέρεια τους, έδρασαν - και εξακολουθούν να δρουν - παραπλανητικά και αποχαυνωτικά. Τα μεγάλα διακυβεύματα της εποχής μας είναι στρατηγικά, πολιτικά, οικονομικά, δημογραφικά, πολιτισμικά, ενεργειακά, στρατιωτικά, ιστορικά. Δεν είναι απλά οικονομικά.
Η «Ευρώπη» κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου ή ορθότερα της «γεωοικονομίας» στον, μέχρι πρότινος, κρυστάλλινο πύργο της (οι δικοί μας χαζοβιόληδες, δε, νόμιζαν πως η περιοχή στην οποία βρισκόμαστε είναι οι Κάτω Χώρες ή ο Ρήνος και πως για τον επανακαθορισμό της, θα αρκούσε η «οικονομία» ή το «νόμισμα». Όπως αποδείχθηκε, ούτε για τις Βρυξέλλες και το ευρωπαϊκό Κέντρο αρκούσε). Η «Ευρώπη» ξύπνησε και προσγειώθηκε απότομα στην πραγματικότητα, αντιδρώντας μέσω της ενεργοποίησης των παραδοσιακών αντανακλαστικών της. Η Ελλάδα, η οποία παραδοσιακά επιτελεί τη λειτουργία που έχει το καναρίνι στο ορυχείο (του προκεχωρημένου αισθητήρα), προηγείται της «Ευρώπης», βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του μετώπου των γεωπολιτικών/πολιτισμικών/ιστορικών και γενικότερων εξελίξεων.
Η «Ευρώπη» λειτουργεί ως μια ελίτ που κάθεται στα μετόπισθεν και απολαμβάνει τις χαρές της ζωής, ενώ την ίδια στιγμή βάζει άλλους να κατασκευάζουν - ή να χρησιμοποιούνται ως - χαρακώματα και οχυρώσεις και στέλνει στο μέτωπο αναλώσιμους. Η «Ευρώπη» έχει επιλέξει το κλείσιμο και τη στρατηγική της καμμένης γης. Καμμένη γη και χωματερή είμαστε εμείς. Η «Ευρώπη» μέσω της ενστικτώδους επιλογής της για κλείσιμο, τις τάσεις της για απομόνωση και περιορισμό στην κεντρική της γεωγραφία, φανερώνει πως βρίσκεται στο τέλος της ηγεμονικής της περιόδου. Η «Ευρώπη» βρίσκεται σε παρακμή.
Τόσο το ακραίο κλείσιμο, όσο και το ακραίο άνοιγμα, αποτελούν ανωμαλίες και οδηγούν σε καταστροφές και θρυμματισμούς, δημιουργούν δυσλειτουργίες και γεννούν παθογένειες. Υπάρχει μια «διαλεκτική» ανάμεσα στο άνοιγμα και στο κλείσιμο. Αυτή η σχέση θα πρέπει να ρυθμιστεί και όχι να απορρυθμιστεί. Είναι πασιφανές, αλλά σπάνια λέγεται, πως οι αρειμάνιες, ακραίες και ανεγκέφαλες υπερεθνικές δυνάμεις του - δίχως όριο - ανοίγματος, γέννησαν ή έδωσαν λόγο ύπαρξης στις δυνάμεις του σκληρού κλεισίματος. Οι άνθρωποι αυτοί, συνήθως ριζοσπάστες δικαιωματοκράτες, κοσμικιστές ευρωπαϊστές μετα-δημοκράτες, οπαδοί της μετα-εθνικότητας/κυριαρχίας και εκφραστές υπερεθνικών συμφερόντων, δεν ξέρουν τι σημαίνει μέτρο.
Χρειάζεται μέτρο, έλεγχος και ρύθμιση στη σχέση άνοιγμα - κλείσιμο. Η Ελλάδα δεν διαθέτει τα ψυχικά, διανοητικά και ηθικά εφόδια ούτε το πολιτικό προσωπικό προκειμένου να καθορίσει μια τέτοια σχέση. Η Ελλάδα, θα έπρεπε να πράξει κάτι τέτοιο, πρώτα από όλα για τον εαυτό της, και μέσω του εαυτού της για την υπόλοιπη Ε.Ε, και όχι ανάποδα, όπως ρητορεύουν και πράττουν όσοι μας θεωρούν αναλώσιμους.
Το δίχως μέτρο άνοιγμα θα σε ξεσκίσει. Το δίχως μέτρο κλείσιμο θα σε συνθλίψει.
Πυκνώνουν υπερβολικά τα σημάδια που υποδεικνύουν μια τέτοια εξέλιξη.
(-) Όπως έχω γράψει παλαιότερα: ''Τα φαινόμενα που παρατηρούμε στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελούν συμπτώματα της σταδιακής αποσύνθεσης της μεταπολεμικής φιλελεύθερης ευρωπαϊκής τάξης. Δηλαδή, αποτελούν την τοπική-περιφερειακή έκφραση της αποσύνθεσης της μεταπολεμικής φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης''. Παρόμοια φαινόμενα παρατηρούνται και στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών.
(-) Υπάρχει αντίληψη του βάθους, της έκτασης και του όγκου του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και εγχειρήματος (Ε.Ε), και πως είναι σχεδόν αδύνατο το τελευταίο να «διαλυθεί». Παρ'όλα αυτά, σταδιακά, τάσεις αποσύνθεσης, παθογένειες και η ολοένα μεγαλύτερη δυσλειτουργία στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το πιθανότερο είναι πως θα οδηγήσουν σε διασπάσεις, εντονότερες φυγόκεντρες τάσεις και ασυμμετρίες, καθιστώντας την Ε.Έ - όπως τη γνωρίζουμε - κενή περιεχομένου, οράματος και ευρύτερης πανευρωπαϊκής στρατηγικής στόχευσης.
Κοινά αποδεκτό πλαίσιο υπάρχει, εθνική στρατηγική δεν υπάρχει...
Όποιος έχει αντίληψη της έκτασης και του μεγέθους των εξελίξεων σε περιφερειακή κλίμακα, αντιλαμβάνεται πως οι διαφορές μεταξύ των δύο μικρομέγαλων κομμάτων δεν είναι διαφορές ουσίας, αλλά διαχειριστικής φύσεως (όσο και εάν προσπαθούν τα επιτελεία και οι στρατοί τους να μας πείσουν για το αντίθετο). Κανονικά, τα δύο αυτά κόμματα θα έπρεπε να συγκυβερνήσουν, όχι φυσικά επειδή κάτι τέτοιο το επιθυμώ εγώ (απελθέτω απ΄ εμού το ποτήριον τούτο), αλλά γιατί δεν έχουν διαφορές ουσίας στο ζήτημα της προσφυγικής κρίσης. Δεν θα το πράξουν.
Η κ. Γεννηματά έκανε κάτι - κομματικά - έξυπνο. Πρότεινε κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Μια τέτοια - ή παρεμφερή - μορφή κυβέρνησης δεν την επιθυμεί ο κ. Μητσοτάκης. Ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος έχει καλή πληροφόρηση-ενημέρωση από τη Γερμανία, δεν επιθυμεί ούτε κάποιας μορφής οικουμενική, ούτε εκλογές (παρά τις δημοσκοπήσεις), συγκεκριμένα φοβάται ή απεύχεται ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Αλλά μεταξύ οικουμενικής και εκλογών θα αναγκαζόταν να επιλέξει τις εκλογές.
Γιατί; Πρώτον, ο χρόνος δεν είναι απλά χρήμα αλλά χρυσός (λόγω φθοράς, καταστροφής και αδιεξόδων, που όχι απλά δεν αναμένεται να μετριασθούν αλλά θα γιγαντωθούν με το πέρασμα του χρόνου). Δεύτερον, γνωρίζει πως για τους επόμενους - λίγους - μήνες η κ. Μέρκελ θα συνάψει μια παροδική συμμαχία τακτικής φύσεως με την τωρινή κυβέρνηση και πως έχει αποφασίσει «να δώσει μια ακόμα ευκαιρία» στον κ. Τσίπρα. Τρίτον, η «αριστερά» δεν φθείρεται μονάχα κομματικά αλλά πανταχόθεν.
Ο κ. Μητσοτάκης, επιθυμεί μια συγκυβέρνηση Συ.Ριζ.Α - Πα.Σο.Κ προκειμένου να υπάρξει ακόμα μεγαλύτερη φθορά και ακόμα περισσότερος χρόνος (με μια τέτοια επιλογή, βέβαια, διαφωνούν ορισμένοι στο κόμμα του, γεγονός που θα προκαλέσει αναταράξεις). Μια τέτοια εξέλιξη (συγκυβέρνηση), φυσικά την επιθυμεί και η κ. Γεννηματά, προφανώς για διαφορετικούς λόγους. Προκειμένου να αυξήσει τις πιθανότητες αναβίωσης του κόμματος της μέσα από μια τέτοια συγκυβέρνηση (πράγμα απίθανο). Ωστόσο ίσως να υπάρχει κάτι βαθύτερο. Το Πα.Σο.Κ της κ. Γεννηματά βρίσκεται σε μόνιμη και διαρκή κατάσταση κομματικού διμέτωπου αγώνα (Συ.Ριζ.Α - Ν.Δ). Κομματικού όμως, όχι παραταξιακού.
Το Πα.Σο.Κ θεμελιώθηκε πάνω σε δύο ταυτότητες, όπως έχω γράψει κατ'επανάληψη. Σε μια αντι-δεξιά ταυτότητα της πρώτης περιόδου (Παπανδρέου) και σε μια αντι-λαϊκίστικη της δεύτερης περιόδου (Σημίτης). Η δεύτερη ταυτότητα κληροδοτήθηκε σε πάσης φύσεως αριστεροδεξιούς «εκσυγχρονιστές-ευρωπαϊστές», αλλά κατά βάση την έχουν οικειοποιηθεί οι «δεξιοί» ευρωπαϊστές του Μητσοτάκη (συνέργειες με τους οποίους αναζητούν ή αναπτύσσουν οι κατά τόπους «Ψαριανοί»). Η οικειοποίηση και το δάνειο αποδεικνύουν, για ακόμη μια φορά, την καθυστέρηση και υπανάπτυξη της ελλαδικής «δεξιάς». Αυτό που επιχειρεί ο κ. Μητσοτάκης σήμερα, έπρεπε να το είχε επιχειρήσει η Ν.Δ στα μέσα της δεκαετίας του 1990, συγχρονιζόμενη, όχι μονάχα με το Πα.Σο.Κ του Σημίτη αλλά κυρίως με τις διεθνείς τάσεις και παγκόσμιες εξελίξεις εκείνης της περιόδου (τουλάχιστον θα είχαμε καταστραφεί νωρίτερα). Αλλά η ελλαδική «δεξιά» βρίσκεται - το λιγότερο - δύο δεκαετίες πίσω (τώρα νομίζει πως βρισκόμαστε ακόμα στο ''Τέλος της Ιστορίας''και θέλει να μας γυρίσει στα 90ς).
Γνωρίζοντας η κ. Φώφη, πως ο κ. Τσίπρας (του οποίου τα ερείσματα βρίσκονται πέραν του Ατλαντικού) δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά το ηθικο-πολιτισμικό συμπλήρωμα του οικονομισμού του κ. Μητσοτάκη, και πως ο Συ.Ριζ.Α λειτουργεί συμπληρωματικά με τη Ν.Δ (ηθικοπολιτιστικός/οικονομικός «νεοφιλελευθερισμός»), ενδέχεται να επιδιώξει να κάνει το πατριωτικό σάλτο μορτάλε προκειμένου να αναγεννηθεί παραταξιακά - όχι κομματικά - με τη μορφή του «σύγχρονου πατριωτικού κέντρου»: λέγε με «βενιζελισμό» (μα και ο Μητσοτάκης «βενιζελικός» δεν - θέλει να - είναι;).
Σε όλα τα προηγούμενα είναι πασιφανές πως δεν υπάρχει κανένα εθνικό συμφέρον, παρά μονάχα μικροκομματικά/παραταξιακά συμφέροντα.
Πάντως οι εξελίξεις είναι πολύ σημαντικές για να βλέπουμε τα πράγματα τόσο ανεύθυνα και υπό ένα τέτοιο πρίσμα, εμείς. Πόσο μάλλον οι πολιτικοί «μας»...
Σημειώσεις
(-) Ο γνωστός αντιπρόεδρος της Ν.Δ, Adonis (η γραφή σε Deutsch), έχει τον ρόλο του διχτυού παγίδευσης και εγκλωβισμού ψηφοφόρων της «λαϊκής δεξιάς», επί της οποίας επιδιώκει να ηγεμονεύσει μια μειοψηφική σέκτα ή κάστα ριζοσπαστών «φιλελεύθερων».(-) Εάν η Ν.Δ συγκεντρώσει όλον τον σημιτισμό, θα έχει δύο προβλήματα. Πρώτον, θα καταστεί το κόμμα της διαφθοράς, ευάλωτο σε εξωθεσμικούς - και όχι μόνον - εκβιασμούς, και δεύτερον, θα κινδυνεύσει με - εσωτερική - διάσπαση ή/και κατακερματισμό.
II
Μέσω του προσφυγικού-μεταναστευτικού, η Τουρκία έχει «γκριζάρει» το ανατολικό Αιγαίο, ενώ το επόμενο χρονικό διάστημα έρχεται πρόταση επίλυσης του Κυπριακού. Στη Θράκη, για πρώτη φορά δεν υπάρχει κανένας χριστιανός βουλευτής (σε μια στοιχειωδώς σοβαρή χώρα, βέβαια, μια θρησκευτική μειονότητα που αριθμεί το 2 ή 3% του συνολικού πληθυσμού προφανώς και δεν θα θεωρείτο «απειλή») ενώ μια ενδεχόμενη ειδική οικονομική ζώνη θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πρόπλασμα ενός περιφερειακού τρανσεθνικού καθεστώτος. Η Αλβανία και η Π.Γ.Δ.Μ στα βόρεια και βορειοδυτικά κλείνουν τα χερσαία σύνορα τους ενώ στα θαλάσσια νότια και νοτιοανατολικά μας έχουμε την μεταεθνική πολτοποίηση κοινωνιών και την καταστροφή ιεραρχικών πολιτικών δομών και σχηματισμών, μέσω της μετατροπής τους σε κατακερματισμένους και άναρχους εδαφικούς χώρους. Τα προηγούμενα σε επίπεδο συνόρων. Σε ευρύτερο περιφερειακό επίπεδο οι αναδιατάξεις και οι ανακατανομές έχουν ιστορικό - ενώ σε παγκόσμιο κοσμοϊστορικό - χαρακτήρα.Όλα τα προηγούμενα φανερώνουν πως οι προσεγγίσεις όσων εξελίσσονται δεν μπορούν να περιορίζονται στην «οικονομία» και αποδεικνύουν πως οι οικονομίστικές προσεγγίσεις, με τη μονομέρεια τους, έδρασαν - και εξακολουθούν να δρουν - παραπλανητικά και αποχαυνωτικά. Τα μεγάλα διακυβεύματα της εποχής μας είναι στρατηγικά, πολιτικά, οικονομικά, δημογραφικά, πολιτισμικά, ενεργειακά, στρατιωτικά, ιστορικά. Δεν είναι απλά οικονομικά.
Η «Ευρώπη» κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου ή ορθότερα της «γεωοικονομίας» στον, μέχρι πρότινος, κρυστάλλινο πύργο της (οι δικοί μας χαζοβιόληδες, δε, νόμιζαν πως η περιοχή στην οποία βρισκόμαστε είναι οι Κάτω Χώρες ή ο Ρήνος και πως για τον επανακαθορισμό της, θα αρκούσε η «οικονομία» ή το «νόμισμα». Όπως αποδείχθηκε, ούτε για τις Βρυξέλλες και το ευρωπαϊκό Κέντρο αρκούσε). Η «Ευρώπη» ξύπνησε και προσγειώθηκε απότομα στην πραγματικότητα, αντιδρώντας μέσω της ενεργοποίησης των παραδοσιακών αντανακλαστικών της. Η Ελλάδα, η οποία παραδοσιακά επιτελεί τη λειτουργία που έχει το καναρίνι στο ορυχείο (του προκεχωρημένου αισθητήρα), προηγείται της «Ευρώπης», βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του μετώπου των γεωπολιτικών/πολιτισμικών/ιστορικών και γενικότερων εξελίξεων.
Η «Ευρώπη» λειτουργεί ως μια ελίτ που κάθεται στα μετόπισθεν και απολαμβάνει τις χαρές της ζωής, ενώ την ίδια στιγμή βάζει άλλους να κατασκευάζουν - ή να χρησιμοποιούνται ως - χαρακώματα και οχυρώσεις και στέλνει στο μέτωπο αναλώσιμους. Η «Ευρώπη» έχει επιλέξει το κλείσιμο και τη στρατηγική της καμμένης γης. Καμμένη γη και χωματερή είμαστε εμείς. Η «Ευρώπη» μέσω της ενστικτώδους επιλογής της για κλείσιμο, τις τάσεις της για απομόνωση και περιορισμό στην κεντρική της γεωγραφία, φανερώνει πως βρίσκεται στο τέλος της ηγεμονικής της περιόδου. Η «Ευρώπη» βρίσκεται σε παρακμή.
Τόσο το ακραίο κλείσιμο, όσο και το ακραίο άνοιγμα, αποτελούν ανωμαλίες και οδηγούν σε καταστροφές και θρυμματισμούς, δημιουργούν δυσλειτουργίες και γεννούν παθογένειες. Υπάρχει μια «διαλεκτική» ανάμεσα στο άνοιγμα και στο κλείσιμο. Αυτή η σχέση θα πρέπει να ρυθμιστεί και όχι να απορρυθμιστεί. Είναι πασιφανές, αλλά σπάνια λέγεται, πως οι αρειμάνιες, ακραίες και ανεγκέφαλες υπερεθνικές δυνάμεις του - δίχως όριο - ανοίγματος, γέννησαν ή έδωσαν λόγο ύπαρξης στις δυνάμεις του σκληρού κλεισίματος. Οι άνθρωποι αυτοί, συνήθως ριζοσπάστες δικαιωματοκράτες, κοσμικιστές ευρωπαϊστές μετα-δημοκράτες, οπαδοί της μετα-εθνικότητας/κυριαρχίας και εκφραστές υπερεθνικών συμφερόντων, δεν ξέρουν τι σημαίνει μέτρο.
Χρειάζεται μέτρο, έλεγχος και ρύθμιση στη σχέση άνοιγμα - κλείσιμο. Η Ελλάδα δεν διαθέτει τα ψυχικά, διανοητικά και ηθικά εφόδια ούτε το πολιτικό προσωπικό προκειμένου να καθορίσει μια τέτοια σχέση. Η Ελλάδα, θα έπρεπε να πράξει κάτι τέτοιο, πρώτα από όλα για τον εαυτό της, και μέσω του εαυτού της για την υπόλοιπη Ε.Ε, και όχι ανάποδα, όπως ρητορεύουν και πράττουν όσοι μας θεωρούν αναλώσιμους.
Το δίχως μέτρο άνοιγμα θα σε ξεσκίσει. Το δίχως μέτρο κλείσιμο θα σε συνθλίψει.
Σημείωση
(-) Όσα συμβαίνουν σήμερα δεν συμβαίνουν δίχως λόγο. Ούτε ερμηνεύονται μέσω γελοίων καθεστωτικών απόψεων όπως: Μαράθηκε ένας Κέδρος στο Λίβανο - λόγω της κλιματικής αλλαγής - και ξαφνικά βρέθηκαν εκατομμύρια άνθρωποι να κολυμπούν, και ορισμένοι από αυτούς να πνίγονται, στο Αιγαίο.
III
Δεν θέλω να γράψω μεγαλοστομίες. Νομίζω όμως, πως όλες οι τάσεις - και είναι πολλές και σε πολλαπλά επίπεδα - φανερώνουν πως από την άποψη πολιτικού χρόνου, βρισκόμαστε λίγες εκλογικές αναμετρήσεις μακριά από, μια μεγάλη κρίση στο ΝΑΤΟ, την αποσύνθεση, κατάρρευση ή τον κατακερματισμό - των λειτουργιών - της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και την πολυδιάσπαση στο εσωτερικό της ΕυρωΑτλαντικής δομής ή της «Δύσεως». Δηλαδή, βρισκόμαστε λίγες εκλογικές αναμετρήσεις μακριά από το «τέλος» της - μεταπολεμικής και κυρίως - μεταδιπολικής φιλελεύθερης τάξης (όπως τη γνωρίζουμε).Πυκνώνουν υπερβολικά τα σημάδια που υποδεικνύουν μια τέτοια εξέλιξη.
Σημειώσεις
(-) Καταλαβαίνω πως λέξεις όπως «κατάρρευση» ή «τέλος» είναι βαρύγδουπες και φέρουν ισχυρό μεταφυσικό φορτίο. Προσωπικά δεν τις προτιμώ γιατί έχουν έντονη μεσσιανική χροιά (και εγώ είμαι άνθρωπος της τραγωδίας και όχι του μεσσιανισμού), αλλά δεν υπάρχουν και πολλές άλλες λέξεις που να μπορούν να αποτυπώσουν το νόημα των ευρύτερων εξελίξεων.(-) Όπως έχω γράψει παλαιότερα: ''Τα φαινόμενα που παρατηρούμε στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελούν συμπτώματα της σταδιακής αποσύνθεσης της μεταπολεμικής φιλελεύθερης ευρωπαϊκής τάξης. Δηλαδή, αποτελούν την τοπική-περιφερειακή έκφραση της αποσύνθεσης της μεταπολεμικής φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης''. Παρόμοια φαινόμενα παρατηρούνται και στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών.
(-) Υπάρχει αντίληψη του βάθους, της έκτασης και του όγκου του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και εγχειρήματος (Ε.Ε), και πως είναι σχεδόν αδύνατο το τελευταίο να «διαλυθεί». Παρ'όλα αυτά, σταδιακά, τάσεις αποσύνθεσης, παθογένειες και η ολοένα μεγαλύτερη δυσλειτουργία στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το πιθανότερο είναι πως θα οδηγήσουν σε διασπάσεις, εντονότερες φυγόκεντρες τάσεις και ασυμμετρίες, καθιστώντας την Ε.Έ - όπως τη γνωρίζουμε - κενή περιεχομένου, οράματος και ευρύτερης πανευρωπαϊκής στρατηγικής στόχευσης.
| 0 | | 0 | |
I
Εάν επιδιώκαμε να εξετάσουμε σοβαρά - δηλαδή όχι κομματικά ή/και παραταξιακά - την πορεία και την κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί η Ελλάδα, θα έπρεπε να εξετάσουμε τις εξής παραμέτρους: Πρώτον, την δομή του διεθνούς συστήματος, η οποία αποτελεί συστημική μεταβλητή. Δεύτερον, τη γεωγραφική θέση της χώρας. Τρίτον, την οικονομική της κατάσταση. Τέταρτον, τις ενδογενείς και εξωγενείς αιτίες της κρίσης, και πέμπτον, την ιστορία, τα ψυχολογικά αντανακλαστικά και την ταυτότητα της, καθώς και γενικότερες κρατικές ή εθνικές μεταβλητές.
Τι παρατηρούμε; Η δομή του διεθνούς συστήματος δεν είναι σταθερή αλλά ρευστή και βρίσκεται σε μεταβατική φάση (τόσο σε παγκόσμια όσο και σε περιφερειακή κλίμακα). Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας προφανώς και παραμένει σταθερή (αλλά βρίσκονται σε διαδικασία επαναπροσδιορισμού γεωπολιτικά/πολιτισμικά, οικονομικά και νομικά όρια, σύνορα και ζώνες του στενού περιβάλλοντος της). Η οικονομική της κατάσταση μεταβάλλεται (επιδεινώνεται ραγδαία και με πρωτόγνωρους ρυθμούς). Οι εξωγενείς αιτίες της κρίσης δεν εξαρτώνται από την Ελλάδα, ενώ οι ενδογενείς αιτίες της κρίσης είναι οι μόνες που θα μπορούσαν να καταπολεμηθούν (μεσώ αλλαγών στον μικρό χώρο, δηλαδή σε αυτόν της εσωτερικής πολιτικής. Οι υπόλοιπες παράμετροι σχετίζονται με την εξωτερική πολιτική). Η δε ιστορία - και ταυτότητα - της Ελλάδας αναμοχλεύεται τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της.
Στις ενδογενείς αιτίες της κρίσης, η εστίαση γίνεται κακώς, παραπλανητικώς και για λόγους σκοπιμότητας, συμφερόντων και ιδεολογίας, σχεδόν αποκλειστικά στον οικονομικό τομέα, ενώ πριν από την επίσημη έναρξη της οικονομικής κρίσης είχε προηγηθεί κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς του κράτους - και γενικότερα κρίση διακυβέρνησης. Αυτή η κρίση, μετά το 2008-9, έχει βαθύνει και μετασχηματιστεί σε μια ξεκάθαρη και πρωτοφανή, σε έκταση και βάθος, κρίση κοινωνικής τους νομιμοποίησης. Η απαξίωση των κομμάτων και των κυβερνήσεων είναι απόλυτη. Τα κόμματα κατατάσσονται σταθερά - τόσο παλαιότερα αλλά ακόμα εντονότερα από το 2008 και ύστερα - στις τελευταίες θέσεις του δείκτη εμπιστοσύνης θεσμών. Από 30 με 50 θεσμούς, οργανισμούς κ.λπ, που συνήθως εξετάζονται, το πολιτικό σύστημα, τα κόμματα και η Βουλή καταλαμβάνουν σταθερά τις τελευταίες θέσεις (στις πρώτες θέσεις βρίσκονται το πυροσβεστικό σώμα, η εθνική μετεωρολογική υπηρεσία και πιο πίσω η εκκλησία και ο στρατός).
Λόγω της ανεπάρκειας και της απαξίωσης των κομμάτων και του πολιτικού προσωπικού έχουμε γιγάντωση της κρίσης νομιμοποίησης, του κενού αντιπροσώπευσης και ανυπαρξία συναίνεσης. Υπό αυτές τις συνθήκες, φυσικά, δεν μπορεί να καταπολεμηθεί ούτε και η οικονομική διάσταση των ενδογενών αιτιών της κρίσης (καθώς η ρίζα της είναι το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα - σε συνάφεια με ομάδες πίεσης, συμφερόντων και εξωθεσμικούς παράγοντες - ενώ το θεμελιώδες πρόβλημα της Ελλάδας είναι η δομή του κράτους και η σχέση κράτους-κοινωνίας, και άρα οικονομίας).
Έστω, όμως, ότι η οικονομική διάσταση μπορεί να καταπολεμηθεί, μη αγγίζοντας τις υπόλοιπες διαστάσεις των ενδογενών αιτιών της κρίσης. Νομίζουν πως μέσω αυτής, και μόνον αυτής, θα υπερκεράσουν τις εξωγενείς αιτίες της κρίσης, τη γεωγραφική θέση της χώρας (τις μεταβολές στο στενό της περιφερειακό περιβάλλον) και τη δομή του διεθνούς συστήματος σε περιφερειακή-ευρωπαϊκή κλίμακα (ας αφήσουμε την παγκόσμια); Καληνύχτα.
Είτε εθελοτυφλούν είτε μας κοροϊδεύουν.
Έχω σημειώσει στο παρελθόν πως η Ευρωπαϊκή Ένωση, σε ότι αφορά τις εξωτερικές της σχέσεις, επιδίωκε μέσα από την αιρεσιμότητα και τις αξίες της να «εξευρωπαϊσει» τις μεσογειακές χώρες, αλλά στην ουσία να δημιουργήσει μια νέα αυτοκρατορία, με την έννοια της ασύμμετρης σχέσης με τους γείτονες της, όπου φαινομενικά θα επιβάλλει τις δικές της αξίες, αλλά στην ουσία θα επιβάλλει τη δική της πολιτική.
Η σχέση, για παράδειγμα, ανάμεσα σε μια υπερεθνική Ένωση (28 κρατών-μελών) από τη μια μεριά, και στην Τυνησία ως εθνικό κράτος από την άλλη, ήταν συντριπτική για τα εθνικά κράτη που βρίσκονταν εκτός - ή στην περιφέρεια - της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή είναι η ασύμμετρη αυτοκρατορική σχέση (η οποία παρεμπιπτόντως είναι σχέση μεταξύ υπερεθνικού κέντρου και εθνικού κράτους της περιφέρειας).
Η Τουρκία μέσω των χειρισμών της στο μεταναστευτικό-προσφυγικό και της διπλωματίας της, εξισορρόπησε αυτή την ασύμμετρη σχέση μεταξύ Ε.Ε και Τουρκίας (και φυσικά αναβαθμίστηκε, αποκτώντας το ρόλο του «ισότιμου συνομιλητή»). Και όχι μονόν αυτό. Αλλά θα μείνω σε αυτή την παρατήρηση.
Σε περίπτωση που άλλαζε η κυβέρνηση στην Ελλάδα και μια κυβέρνηση ενός άλλου κράτους αντιδρούσε στις οικονομικές πολιτικές της Ευρωζώνης, πάλι 18 δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις έναντι μίας θα ήταν το αποτέλεσμα.
Μελετήστε λίγο, πέρα από την πρόσφατη και γνωστή σχέση Γερμανίας και Τουρκίας, την υπέρ-αιωνόβια σχέση της γαλλικής διπλωματίας μαζί της (ή τις σχέσεις Σουηδίας και Οθωμανικής αυτοκρατορίας). Σε περίπτωση που δεν είναι γνωστό να ενημερώσω πως η Τουρκία κάποτε, ως Οθωμανική αυτοκρατορία, υπήρξε εγγυήτρια της ακεραιότητας της Πολωνίας (και η μόνη - άξια λόγου - χώρα παγκοσμίως που δεν αναγνώρισε τους διαμελισμούς της Πολωνίας, αν και για μια μικρή περίοδο είχε πολεμήσει μαζί της).
Τώρα τι σανό - ανάμεικτο με ελπίδες - ταΐζουν διάφοροι «ευρωπαϊστές» τους Έλληνες, είναι διαφορετικής τάξεως ζήτημα.
Το μεγαλύτερο θύμα του ευρωκεντρισμούείναι η ίδια η Ευρώπη, δηλαδή οι περισσότερες περιοχές της.
Το ζήτημα των γυναικών ή της «φεμινιστικής γεωπολιτικής», θα το διαπεράσει, και αυτό, όπως και όλα τα υπόλοιπα μεγάλα παγκόσμια ζητήματα, οριζόντια η πολιτισμική και ευρωκεντρική διάσταση και θεματική (προφανώς ούτε η ιστορία των γυναικών ξεκινά τον 19ο αιώνα, με τις σουφραζέτες ή τον βικτωριανό φεμινισμό).
Η σχέση καλύμματος κεφαλής, ματιών, μουσουλμανισμού, είναι γνωστή και εκφράζει τη σχέση ίσου προς ίσον δια του προσώπου και την δια των πυλών, δηλαδή των ματιών, είσοδο προς την ψυχή (επειδή ελεύθερα μέλη είχαν μόνο οι δούλοι - και οι άντρες στα Η.Α.Ε καλύπτουν το σώμα τους, όχι μόνον οι γυναίκες - η γυναίκα που έχει ελεύθερα τα μάτια και καλυμμένο το σώμα της βρίσκεται στον ιδεολογικό αντίποδα της γυναίκας που έχει γυμνό το σώμα της και καλυμμένα τα μάτια της, π.χ φορά γυαλιά ηλίου. Η τελευταία θεωρείται δούλα και μάλιστα με καλυμμένη τη ψυχή της). Δεν είναι θέμα «προσαρμογής» και «μοντερνισμού», αλλά καθαρό θέμα θρησκευτικής ιδεολογίας και φιλοσοφικής δογματικής. Για όσο υπάρχει Ισλάμ, δηλαδή μέχρι το τέλος της ζωής επί του πλανήτη, θα υπάρχει και hijab (η κατάλληλα παραλλαγμένη abaya και το hijab αποτελούν θεμέλια όλων των «κοσμικών» μουσουλμανικών οίκων μόδας).
Αλλά το ζήτημα των γυναικών ή της «φεμινιστικής γεωπολιτικής», θα το διαπεράσει και η διάσταση της γεωγραφίας. Παραθέτω από το βιβλίο του Αστέρη Χουλιάρα με τίτλο, Γεωγραφικοί Μύθοι της Διεθνούς Πολιτικής (Εκδόσεις Ροές):
Τι παρατηρούμε; Η δομή του διεθνούς συστήματος δεν είναι σταθερή αλλά ρευστή και βρίσκεται σε μεταβατική φάση (τόσο σε παγκόσμια όσο και σε περιφερειακή κλίμακα). Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας προφανώς και παραμένει σταθερή (αλλά βρίσκονται σε διαδικασία επαναπροσδιορισμού γεωπολιτικά/πολιτισμικά, οικονομικά και νομικά όρια, σύνορα και ζώνες του στενού περιβάλλοντος της). Η οικονομική της κατάσταση μεταβάλλεται (επιδεινώνεται ραγδαία και με πρωτόγνωρους ρυθμούς). Οι εξωγενείς αιτίες της κρίσης δεν εξαρτώνται από την Ελλάδα, ενώ οι ενδογενείς αιτίες της κρίσης είναι οι μόνες που θα μπορούσαν να καταπολεμηθούν (μεσώ αλλαγών στον μικρό χώρο, δηλαδή σε αυτόν της εσωτερικής πολιτικής. Οι υπόλοιπες παράμετροι σχετίζονται με την εξωτερική πολιτική). Η δε ιστορία - και ταυτότητα - της Ελλάδας αναμοχλεύεται τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της.
Στις ενδογενείς αιτίες της κρίσης, η εστίαση γίνεται κακώς, παραπλανητικώς και για λόγους σκοπιμότητας, συμφερόντων και ιδεολογίας, σχεδόν αποκλειστικά στον οικονομικό τομέα, ενώ πριν από την επίσημη έναρξη της οικονομικής κρίσης είχε προηγηθεί κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς του κράτους - και γενικότερα κρίση διακυβέρνησης. Αυτή η κρίση, μετά το 2008-9, έχει βαθύνει και μετασχηματιστεί σε μια ξεκάθαρη και πρωτοφανή, σε έκταση και βάθος, κρίση κοινωνικής τους νομιμοποίησης. Η απαξίωση των κομμάτων και των κυβερνήσεων είναι απόλυτη. Τα κόμματα κατατάσσονται σταθερά - τόσο παλαιότερα αλλά ακόμα εντονότερα από το 2008 και ύστερα - στις τελευταίες θέσεις του δείκτη εμπιστοσύνης θεσμών. Από 30 με 50 θεσμούς, οργανισμούς κ.λπ, που συνήθως εξετάζονται, το πολιτικό σύστημα, τα κόμματα και η Βουλή καταλαμβάνουν σταθερά τις τελευταίες θέσεις (στις πρώτες θέσεις βρίσκονται το πυροσβεστικό σώμα, η εθνική μετεωρολογική υπηρεσία και πιο πίσω η εκκλησία και ο στρατός).
Λόγω της ανεπάρκειας και της απαξίωσης των κομμάτων και του πολιτικού προσωπικού έχουμε γιγάντωση της κρίσης νομιμοποίησης, του κενού αντιπροσώπευσης και ανυπαρξία συναίνεσης. Υπό αυτές τις συνθήκες, φυσικά, δεν μπορεί να καταπολεμηθεί ούτε και η οικονομική διάσταση των ενδογενών αιτιών της κρίσης (καθώς η ρίζα της είναι το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα - σε συνάφεια με ομάδες πίεσης, συμφερόντων και εξωθεσμικούς παράγοντες - ενώ το θεμελιώδες πρόβλημα της Ελλάδας είναι η δομή του κράτους και η σχέση κράτους-κοινωνίας, και άρα οικονομίας).
Έστω, όμως, ότι η οικονομική διάσταση μπορεί να καταπολεμηθεί, μη αγγίζοντας τις υπόλοιπες διαστάσεις των ενδογενών αιτιών της κρίσης. Νομίζουν πως μέσω αυτής, και μόνον αυτής, θα υπερκεράσουν τις εξωγενείς αιτίες της κρίσης, τη γεωγραφική θέση της χώρας (τις μεταβολές στο στενό της περιφερειακό περιβάλλον) και τη δομή του διεθνούς συστήματος σε περιφερειακή-ευρωπαϊκή κλίμακα (ας αφήσουμε την παγκόσμια); Καληνύχτα.
Είτε εθελοτυφλούν είτε μας κοροϊδεύουν.
II
Αφού αναφέρθηκα αρκετά στα Ελληνο-Τουρκικά, ας αναφερθώ και στα Ευρω-Τουρκικά, καθώς θα μας απασχολήσουν όλο και περισσότερο το επόμενο χρονικό διάστημα. Η Τουρκία, κατάφερε κάτι σημαντικό.Έχω σημειώσει στο παρελθόν πως η Ευρωπαϊκή Ένωση, σε ότι αφορά τις εξωτερικές της σχέσεις, επιδίωκε μέσα από την αιρεσιμότητα και τις αξίες της να «εξευρωπαϊσει» τις μεσογειακές χώρες, αλλά στην ουσία να δημιουργήσει μια νέα αυτοκρατορία, με την έννοια της ασύμμετρης σχέσης με τους γείτονες της, όπου φαινομενικά θα επιβάλλει τις δικές της αξίες, αλλά στην ουσία θα επιβάλλει τη δική της πολιτική.
Η σχέση, για παράδειγμα, ανάμεσα σε μια υπερεθνική Ένωση (28 κρατών-μελών) από τη μια μεριά, και στην Τυνησία ως εθνικό κράτος από την άλλη, ήταν συντριπτική για τα εθνικά κράτη που βρίσκονταν εκτός - ή στην περιφέρεια - της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή είναι η ασύμμετρη αυτοκρατορική σχέση (η οποία παρεμπιπτόντως είναι σχέση μεταξύ υπερεθνικού κέντρου και εθνικού κράτους της περιφέρειας).
Η Τουρκία μέσω των χειρισμών της στο μεταναστευτικό-προσφυγικό και της διπλωματίας της, εξισορρόπησε αυτή την ασύμμετρη σχέση μεταξύ Ε.Ε και Τουρκίας (και φυσικά αναβαθμίστηκε, αποκτώντας το ρόλο του «ισότιμου συνομιλητή»). Και όχι μονόν αυτό. Αλλά θα μείνω σε αυτή την παρατήρηση.
Σημειώσεις
Κάτι παρεμφερές συνέβη παλαιότερα με την περίπτωση της Ελλάδας (η οποία φυσικά υποτάχθηκε). Αυτή η ασύμμετρη - αυτοκρατορική - σχέση, η οποία στην περίπτωση των εξωτερικών σχέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν μεταξύ υπερεθνικού κέντρου και εθνικού κράτους της περιφέρειας (ή περιφερειακού κράτους), εισχώρησε και στις εσωτερικές σχέσεις της Ευρωζώνης, διακυβερνητικά προσαρμοσμένη: Έτσι είχαμε στο Eurogroup 18 κράτη-μέλη ή δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις της Ευρωζώνης από τη μια μεριά (αυτό ήταν το επιχείρημα), με την Ελλάδα ή την κυβέρνηση της Ελλάδας από την άλλη.Σε περίπτωση που άλλαζε η κυβέρνηση στην Ελλάδα και μια κυβέρνηση ενός άλλου κράτους αντιδρούσε στις οικονομικές πολιτικές της Ευρωζώνης, πάλι 18 δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις έναντι μίας θα ήταν το αποτέλεσμα.
III
Κατά τα λοιπά, υπάρχουν ορισμένοι που λένε πως η Ευρωπαϊκή Ένωση «εκβιάστηκε» από την Τουρκία. Δάκρυσα... Welcome back to the real world.Μελετήστε λίγο, πέρα από την πρόσφατη και γνωστή σχέση Γερμανίας και Τουρκίας, την υπέρ-αιωνόβια σχέση της γαλλικής διπλωματίας μαζί της (ή τις σχέσεις Σουηδίας και Οθωμανικής αυτοκρατορίας). Σε περίπτωση που δεν είναι γνωστό να ενημερώσω πως η Τουρκία κάποτε, ως Οθωμανική αυτοκρατορία, υπήρξε εγγυήτρια της ακεραιότητας της Πολωνίας (και η μόνη - άξια λόγου - χώρα παγκοσμίως που δεν αναγνώρισε τους διαμελισμούς της Πολωνίας, αν και για μια μικρή περίοδο είχε πολεμήσει μαζί της).
Τώρα τι σανό - ανάμεικτο με ελπίδες - ταΐζουν διάφοροι «ευρωπαϊστές» τους Έλληνες, είναι διαφορετικής τάξεως ζήτημα.
Σημειώσεις
Η αναφορά περί Πολωνίας έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί σχετίζεται με τις σημερινές σχέσεις Αγγλίας, Πολωνίας και Τουρκίαςκαι τις μελλοντικές εξελίξεις στο εσωτερικό της Ε.Ε. Κάποιες σχέσεις εμβαθύνονται ή/και επανέρχονται ιστορικά, επειδή η γεωγραφία είναι... πεισματάρα. Αλλά γιατί να γνωρίζουμε οτιδήποτε για την Πολωνία, τη Σουηδία ή την μεσαιωνική ανατολική Ευρώπη; Εμείς, όντας αποικιοκρατικό παράρτημα και πολιτιστικά κατεχόμενοι, έχουμε καταπιεί αμάσητη την γαλλο-αγγλική και γερμανική αφήγηση περί «Ευρώπης». Δηλαδή την αποικιοκρατική και ευρωκεντρικήιστοριογραφία (ο Μάρκο Πόλο - με τα Il Milione Ταξίδια του - δεν ήταν ευρωκεντριστής).Το μεγαλύτερο θύμα του ευρωκεντρισμούείναι η ίδια η Ευρώπη, δηλαδή οι περισσότερες περιοχές της.
IV
Για τον Προτεσταντισμό, το να γίνονται οι γυναίκες παπάδες αποτελεί χειραφέτηση και πρόοδο [iκαι ii]. Για όλα τα υπόλοιπα πολιτισμικά περιβάλλοντα του πλανήτη, μάλλον όχι. Ο Τζιακόμο Καζανόβας μας ενημερώνει πως στην Ήπειρο γνώρισε εξόχως «χειραφετημένες» γυναικείες παρουσίες (προερχόμενες από «προνεωτερικές» βαθμίδες της «παγκόσμιας ιστορίας». Αντίστοιχα παραδείγματα συναντούμε και στον «Μεσαίωνα»). Απλά αυτή η «χειραφέτηση» δεν ήταν η «χειραφέτηση» της νομικής ισότητας για την παραγωγή. Βέβαια,το να αντιπαραβάλλεται στις μέρες μας, από τη μια μεριά, μια εικόνα με κινέζες πιλότους αεροσκαφών (ή κούρδισες με όπλα) και από την άλλη, οι φέμεν, μάλλον δημιουργεί μια κάποια... σύγχυση.Το ζήτημα των γυναικών ή της «φεμινιστικής γεωπολιτικής», θα το διαπεράσει, και αυτό, όπως και όλα τα υπόλοιπα μεγάλα παγκόσμια ζητήματα, οριζόντια η πολιτισμική και ευρωκεντρική διάσταση και θεματική (προφανώς ούτε η ιστορία των γυναικών ξεκινά τον 19ο αιώνα, με τις σουφραζέτες ή τον βικτωριανό φεμινισμό).
Η σχέση καλύμματος κεφαλής, ματιών, μουσουλμανισμού, είναι γνωστή και εκφράζει τη σχέση ίσου προς ίσον δια του προσώπου και την δια των πυλών, δηλαδή των ματιών, είσοδο προς την ψυχή (επειδή ελεύθερα μέλη είχαν μόνο οι δούλοι - και οι άντρες στα Η.Α.Ε καλύπτουν το σώμα τους, όχι μόνον οι γυναίκες - η γυναίκα που έχει ελεύθερα τα μάτια και καλυμμένο το σώμα της βρίσκεται στον ιδεολογικό αντίποδα της γυναίκας που έχει γυμνό το σώμα της και καλυμμένα τα μάτια της, π.χ φορά γυαλιά ηλίου. Η τελευταία θεωρείται δούλα και μάλιστα με καλυμμένη τη ψυχή της). Δεν είναι θέμα «προσαρμογής» και «μοντερνισμού», αλλά καθαρό θέμα θρησκευτικής ιδεολογίας και φιλοσοφικής δογματικής. Για όσο υπάρχει Ισλάμ, δηλαδή μέχρι το τέλος της ζωής επί του πλανήτη, θα υπάρχει και hijab (η κατάλληλα παραλλαγμένη abaya και το hijab αποτελούν θεμέλια όλων των «κοσμικών» μουσουλμανικών οίκων μόδας).
Αλλά το ζήτημα των γυναικών ή της «φεμινιστικής γεωπολιτικής», θα το διαπεράσει και η διάσταση της γεωγραφίας. Παραθέτω από το βιβλίο του Αστέρη Χουλιάρα με τίτλο, Γεωγραφικοί Μύθοι της Διεθνούς Πολιτικής (Εκδόσεις Ροές):
''Σύμφωνα με ορισμένες αναλύτριες, ο Δυτικός φεμινισμός που κυριαρχείται από λευκές μεσο-αστες απέτυχε να αναγνωρίσει ότι γυναίκες σε άλλες συνθήκες και σε άλλούς γεωγραφικούς χώρους μπορει να εχουν διαφορετικές προτεραιότητες. Μετά από ενα ταξίδι στην επαναστατημένη Νικαράγουα η Rich (1986: 216) έγραψε ότι «το πρόβλημα ήταν οτι δεν γνωρίζαμε ποιόν εννοούσαμε όταν λέγαμε εμείς». Η γυναικεία εμπειρία δηλαδή δεν είναι η ίδια σε όλους τους Γεωγραφικούς Χώρους. Η απελευθέρωση των γυναικών στις δυτικές κοινωνίες, υποστηρίζει μια πρόσφατη μελέτη (Ehrenreich και Hochschild, 2002), έγινε δυνατή μόνο χάρη στην ύπαρξη ενός αόρατου συνόλου άλλων γυναικών οι οποίες μεγαλώνουν τα παιδιά, καθαρίζουν τα σπίτια και μαγειρεύουν την τροφή των πρώτων. Οι γυναίκες αυτές φθάνουν στη Δύση από χώρες του τρίτου κόσμου και πρώην κομμουνιστικά κράτη... Αυτές οι γυναίκες - από χώρες τόσο διαφορετικές όσο οι Φιλιππίνες και η Ουκρανία -, μεταναστεύουν και εγκαταλείπουν τις οικογένειές τους... Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια από τις πιο στυγνές πλευρές της παγκοσμιοποίησης, καθώς στερεί τις φτωχές χώρες από τόσο βασικές πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως η αγάπη και η φροντίδα. Αυτή η εξέλιξη είναι η ύστατη στέρηση, γράφούν οι Ehrenreich και Hochschild, επειδή εκμεταλλεύεται τον τελευταίο πλουτοπαραγωγικό πόρο που ο τρίτος κόσμος μπορεί να πουλήσει: τη Μητρότητα.''
.~`~.
I
Τα επόμενα οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις παρατηρήσεις που έχουν γίνει εδώκαι εδώ.
Όσες και όσοι, πρώτον, ενστερνίστηκαν μια γλώσσα αφάνταστα ηγεμονική και υποκριτική μετατρέποντας σχέσεις ισχύος και κυριαρχίας σε ανθρωπιστικού χαρακτήρα σχέσεις, απο-πολιτικοποιώντας το μεταναστευτικό-προσφυγικό και μη αναδεικνύοντας την εργαλειοποίηση του (όπως συνέβη και στην περίπτωση κατασκευής της «κοινής γνώμης» με τον πνιγμό του μικρού παιδιού), δεύτερον, ενέπλεξαν τον ανθρωπισμό σε ζητήματα κυριαρχίας, ισχύος, διακρατικών σχέσεων και εξουσίας, τρίτον, ενστερνίστηκαν την αγαπησιάρικη και ανθρωπιστική αφήγηση για όσα συμβαίνουν στο Αιγαίο, δηλαδή την αναθεωρητική αφήγηση της Άγκυρας για το καθεστώς του ανατολικού Αιγαίου (χρησιμοποιώντας τους μετανάστες και τους πρόσφυγες ως γεωπολιτικά και διπλωματικά πιόνια) και τέταρτον, νομιμοποιήσαν την αθλιότητα της κυβέρνησης και της πλειονότητας του πολιτικού συστήματος να συνδέσει τα «μνημόνια» και το χρέος με το μεταναστευτικό-προσφυγικό (ή την εξωτερική πολιτική με την αξιολόγηση), ας ετοιμάζονται να «ενσωματώσουν» από διακόσιες χιλιάδες (200.000) μέχρι μισό εκατομμύριο (500.000) πρόσφυγες και μετανάστες - την ίδια στιγμή που έχουν πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους -, επιτελώντας το ανθρωπιστικό τους καθήκον.
Επίσης, ας ετοιμαστούμε, όλοι μας, αυτοί που σήμερα κλείνουν τα σύνορα τους φανερώνοντας την ουσία του πολυδιαφημισμένου «ανθρωπισμού» τους, αύριο να μας ασκήσουν δριμύτατη κριτική «ανθρωπιστικού» χαρακτήρα για τον τρόπο που θα συμπεριφερόμαστε ως κοινωνία και ως πολιτεία στους μετανάστες και στους πρόσφυγες. Οι εκδηλώσεις υπερ-ευαισθησίας θα είναι χειμαρρώδεις. Και βεβαίως, αφού θα βρισκόμαστε υπό την εποπτεία τους και με τα «λεφτά τους» και την «ανθρωπιστική τους βοήθεια» θα συντηρούμε τους «διαμένοντες» στη χώρα, γιατί να μην απαιτούν ιδανικές συνθήκες εγκατάστασης και αφομοίωσης, κατηγορώντας σε κάθε ευκαιρία τις κυβερνήσεις για ανοργανωσιά και τους Έλληνες για ρατσισμό; Στο πλευρό τους θα έχουν τα τοπικά τους παραρτήματα, τους ευρωλαϊκιστές και τους αντιδραστικούς ψευδορεαλιστές, οι οποίοι με κάποιο τρόπο θα καταφέρουν να παρουσιάσουν, για μια ακόμη φορά, ως καθαγιασμένο και άγιο το ευρωπαϊκο πεδίο και τους «Ευρωπαίους» και άθλιο και απεχθές το εθνικό πεδίο και τους «μη Ευρωπαίους» (Έλληνες).
Η ευρωπαϊκή αποζημίωση για τον εγκλωβισμό μεταναστών στην Ελλάδα νομιμοποιεί την απομόνωση της χώρας και αποτελεί συνέχεια του καθεστώτος εξαίρεσης και αποκλεισμού που έχει επιβληθεί στο οικονομικό επίπεδο, εντός της Ευρωζώνης. Η μετατροπή της Ελλάδας σε «νεκρό σημείο», σε πεδίο εξωτερίκευσης της πίεσης που νιώθουν στο εσωτερικό τους πολλά ευρωπαϊκά καθεστώτα σε σχέση με το προσφυγικό-μεταναστευτικό, και σε καταυλισμό, χωματερή, μετα-κυρίαρχο σουρωτήρι ή σε Guantánamo Bay της Ευρώπης, παράλληλα με τον περιορισμό της κυριαρχίας της, αποτελεί το επόμενο στάδιο της ευρωπαϊκής απομόνωσης της Ελλάδας. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί συνέχεια και αποκορύφωση της κατάστασης που ξεκίνησε με την οικονομική διαχείριση της κρίσης και το ύψωμα των οικονομικών «φραχτών» προς αποκλεισμό και απομόνωση της - «μολυσμένης» - Ελλάδας. Καυτηριάστηκε και απομονώθηκε το άκρο οικονομικά. Το ίδιο συμβαίνει, τώρα, σε επίπεδο ασφαλείας. Παλιότερα η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε - ή «στηρίχθηκε» - προκειμένου να μην κλονιστούν οικονομικά συστήματα. Τώρα θα «στηριχθεί», δηλαδή θα χρησιμοποιηθεί - προσφέροντας η ίδια «παροχή υπηρεσιών» - προκειμένου να μην κλονιστούν πολιτικά συστήματα.
Άλλωστε το έχουν δηλώσει δημόσια οι ευρωγενίτσαροι: ''Τουλάχιστον, η Ελλάδα αν καεί, να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη'' (2011). ''Πάση θυσία''.
Και σε χωνευτήρι - όχι «λαών και πολιτισμών» αλλά - μιας άθλιας χυλοποιημένης και υποβαθμισμένης κουλτούρας θα μετατραπείς. Και θα παζαρευτείς ως χώρα. Και ρατσιστής θα γίνεις. Και θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο θα έχεις. Και σε απομόνωση και καραντίνα θα βρίσκεσαι. Και θα τους γλύφεις ενώ θα τρως τα σωθικά σου. Και θα πεις και ευχαριστώ.
Η Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη (κ. του κ. Άδωνι) επέλεξε να κρύψει πίσω από τα φουστάνια της κ. Χριστοδουλοπούλου τις σχέσεις, πρώτον, Γερμανίας και Τουρκίας (και Η.Π.Α), δεύτερον, τις ΕυρωΤουρκικές σχέσεις και τη διαχείριση του μεταναστευτικού-προσφυγικού ως διαπραγματευτικού εργαλείου της Τουρκίας για τις προηγούμενες, και τρίτον, τις αξιώσεις της Τουρκίας στο ανατολικό Αιγαίο. Ούτε τη λέξη Γερμανία ξεστόμισαν, ούτε τη λέξη Τουρκία. Επέλεξαν ως κόμμα να κρυφτούν πίσω από τα φουστάνια της κ. Χριστοδουλοπούλου.
Κατά τα λοιπά, ο Συ.Ριζ.Α αναλώνεται σε ανούσιες ανακοινώσεις (εκεί την έχουν βρει τη καραμέλα: η ακροδεξιά πάει με όλα, είναι σαν την κόκα κόλα. Πας μη Συ.Ριζ.Αίος ακροδεξιός) και ο αρχηγός της Ν.Δ κάνει σχόλια για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια! Πόσο πιο κάτω... Ο ανεύθυνος μικρο-κομματισμός σε όλο του το μεγαλείο.
Η λογική της επίλυσης προβλημάτων με την Τουρκία μέσω της συνεργασίας μπορεί με τις τότε συνθήκες να είχε κάποια βάση. Από την άλλη, μια τίμια αποτίμηση θα πρέπει να δώσει και ένα point στους τότε λοιδορούμενους 'υπερπατριώτες'. Είχαν προβλέψει ότι η από κοινού διαχείριση μεταξύ μιας μικρής, δημογραφικά συρρικνούμενης και πολλαπλά εξαρτώμενης χώρας με μια περιφερειακή δύναμη με αυξανόμενο πληθυσμό και πολλαπλά συμπλέγματα (αυτοκρατορικά και εθνικιστικά) δεν μπορούσε να καταλήξει σε τίποτα λιγότερο από την απορρόφηση και εκμηδενισμό (πολιτιστικό και ψυχολογικό πάνω από όλα) του μικρού από τον μεγάλο.
Επί 10 χρόνια οι ελληνοτουρκικές σχέσεις διήλθαν ραγδαία όλες τις διαβαθμίσεις του γκροτέσκου, από τα ζεϊμπέκικα του ΓΑΠ στις κουμπαριές του Κωστάκη. Κατόπιν ανέλαβε δράση ο μπαρμπα-Αχμέτ που πρώτος κατάλαβε ότι απέναντί του έχει την συμμορία του Δε Κόπανοι και όχι σοβαρό κράτος, και ότι επομένως δεν υπάρχουν όρια στο τρολάρισμα που μπορεί να επιτύχει στις πλάτες των ραγιάδων.
Από τον Δρούτσα που πανηγύριζε τα καλάθια του Τούρκογλου στο Μουντομπάσκετ το 2010 μας έφτασε στην ιλαροτραγωδία της Σμύρνης: σαν να είμαστε ο χαφιές της Τουρκίας στην Ευρώπη, ο Έλληνας πρωθυπουργός έσπευσε να δώσει συγχαρητήρια στην Τουρκία για την στάση της στην Σύνοδο. Χαρακτήρισε την πόλη-σύμβολο του ξεριζωμού του Ελληνισμού πόλη-παράδειγμα της ανεκτικότητας (!) και είπε ότι το casus belli υπάρχει από την δεκαετία του '60 (!!!).
Ο Νταβούτογλου έβαλε τον αριστερό (!) Τσίπρα να μοιράζει τριαντάφυλλα σε δημοσιογράφους δυο μέρες αφότου ο Ερντογάν έκλεισε την Ζαμάν. Τον αναγόρευσαν επίτιμο διδάκτορα σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο. Όλα επισφραγισμένα με το χαμόγελο του βλάκα που άγεται και φέρεται χαρούμενος μόνο και μόνο επειδή του δίνουν σημασία. Μια ολόκληρη χώρα έγινε στα χέρια του Νταβούτογλου σκετς των Μόντι Πάιθον.
Κάποιοι θα πουν ότι φταίει η ποιότητα της σημερινής κυβέρνησης ή οι συνθήκες που δημιουργεί το μεταναστευτικό. Η αποσύνθεση όμως είναι τέτοια που δεν μπορεί να αποδοθεί σε συγκυριακούς παράγοντες. Ούτε είναι ο Τσίπρας μια παρέκκλιση ή μια πρόσκαιρη επιδείνωση. Είναι η συνεπής ολοκλήρωση μιας διαδικασίας σχεδόν γραμμικής, κατά την οποία το εσωτερικό σάπισμα και η εξωτερική συνθηκολόγηση πορεύτηκαν χέρι-χέρι και αλληλοτροφοδοτήθηκαν.
Αυτά πριν από μια δεκαετία. Το έγραψα πρόσφατα. Ας το επαναλάβω. Πριν από την επίσημη έναρξη της οικονομικής κρίσης είχε προηγηθεί κρίση διακυβέρνησης, κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς και κρίση κοινωνικής τους νομιμοποίησης.
Κάντε μια αναδρομή προκειμένου να θυμηθείτε τι έχει συμβεί στην Ελλάδα τα τελευταία δέκα-δεκαπέντε χρόνια. Η συνήθεια της σήψης και η ολοένα εντονότερη βύθιση στο βούρκο, η νοοτροπία του λιγότερο κακού, η ανοχή απέναντι στην παρακμή και την αποσύνθεση έχει διάρκεια, δεν είναι πρόσφατη. Βρείτε φωτογραφίες, βίντεο, εικόνες και κείμενα, από την τελευταία δεκαπενταετία. Συνειδητοποιήστε την πορεία της κατάπτωσης και της αποσύνθεσης. Θυμηθείτε. Αντισταθείτε.
Μην έχετε αυταπάτες. Δεν υπάρχει πάτος.
(-) Αποτελεί κυριολεκτικά θαύμα, που η ελληνική κοινωνία ενώ είναι γυμνή και μόνη, δίχως δικαιοσύνη, θεσμική προστασία, εμπιστοσύνη σε θεσμούς και πολιτικούς, δίχως ελίτ, διανόηση και ηγεσίες, δεν έχει γίνει ανθρωποφαγική. Μέχρι στιγμής.
(-) Δεν είναι ανάγκη να επενδύουμε με όμορφα λόγια και ιδέες το γεγονός πως στον ευρωπαϊκό καταμερισμό καταλαμβανουμε τη θέση της περιφερειακής χωματερής, του απομονωμένου κέντρου κράτησης ή του Guantánamo Bay της Ευρώπης (παράλληλα με τη μεταβολή μας σε έθνος ανάδελφο, έθνος παρία εντός της Ε.Ε).
(-) Προϋπόθεση της εκποίησης και της οικειοποίησης των πάντων, αποτελεί η διάλυση και χυλοποίηση των πάντων.
(-) Ένας ημι-κρατικός δρώντας όπου η εσωτερική οργανωτική δομή του αποσυντίθεται - και εκποιείται - με πρωτοβουλία μίας απονομιμοποιημένης «ηγεσίας», η οποία, συνεχίζοντας το έργο των προηγούμενων και υιοθετώντας τον ρόλο του πολιτικού μαστροπού, παρέδωσε την εθνική εδαφική βάση σε εξω-εθνικά κέντρα λήψης αποφάσεων, μεταβάλλοντας την σε εδαφικό σουρωτήρι (διασπορά, κατακερματισμός και ανεξέλεγκτες δράσεις σε διάφορα σημεία της επικράτειας) και μεταμοντέρα κουρελού γεμάτη μπαλώματα από επικαλυπτόμενες εξουσίες, παράλληλα επίπεδα κυριαρχίας και πολλαπλής αφοσίωσης, όπου κυριαρχούν εθνογραφικά, κοινωνικά και οικονομικά γκέτο. Αυτό είναι το μετα-κυρίαρχο υβριδικό καθεστώς και το μετα-δημοκρατικό πολιτειακό μόρφωμα υπό την ονομασία «Hellenic Republic» το σωτήριο έτος 2016.
Όσες και όσοι, πρώτον, ενστερνίστηκαν μια γλώσσα αφάνταστα ηγεμονική και υποκριτική μετατρέποντας σχέσεις ισχύος και κυριαρχίας σε ανθρωπιστικού χαρακτήρα σχέσεις, απο-πολιτικοποιώντας το μεταναστευτικό-προσφυγικό και μη αναδεικνύοντας την εργαλειοποίηση του (όπως συνέβη και στην περίπτωση κατασκευής της «κοινής γνώμης» με τον πνιγμό του μικρού παιδιού), δεύτερον, ενέπλεξαν τον ανθρωπισμό σε ζητήματα κυριαρχίας, ισχύος, διακρατικών σχέσεων και εξουσίας, τρίτον, ενστερνίστηκαν την αγαπησιάρικη και ανθρωπιστική αφήγηση για όσα συμβαίνουν στο Αιγαίο, δηλαδή την αναθεωρητική αφήγηση της Άγκυρας για το καθεστώς του ανατολικού Αιγαίου (χρησιμοποιώντας τους μετανάστες και τους πρόσφυγες ως γεωπολιτικά και διπλωματικά πιόνια) και τέταρτον, νομιμοποιήσαν την αθλιότητα της κυβέρνησης και της πλειονότητας του πολιτικού συστήματος να συνδέσει τα «μνημόνια» και το χρέος με το μεταναστευτικό-προσφυγικό (ή την εξωτερική πολιτική με την αξιολόγηση), ας ετοιμάζονται να «ενσωματώσουν» από διακόσιες χιλιάδες (200.000) μέχρι μισό εκατομμύριο (500.000) πρόσφυγες και μετανάστες - την ίδια στιγμή που έχουν πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους -, επιτελώντας το ανθρωπιστικό τους καθήκον.
Επίσης, ας ετοιμαστούμε, όλοι μας, αυτοί που σήμερα κλείνουν τα σύνορα τους φανερώνοντας την ουσία του πολυδιαφημισμένου «ανθρωπισμού» τους, αύριο να μας ασκήσουν δριμύτατη κριτική «ανθρωπιστικού» χαρακτήρα για τον τρόπο που θα συμπεριφερόμαστε ως κοινωνία και ως πολιτεία στους μετανάστες και στους πρόσφυγες. Οι εκδηλώσεις υπερ-ευαισθησίας θα είναι χειμαρρώδεις. Και βεβαίως, αφού θα βρισκόμαστε υπό την εποπτεία τους και με τα «λεφτά τους» και την «ανθρωπιστική τους βοήθεια» θα συντηρούμε τους «διαμένοντες» στη χώρα, γιατί να μην απαιτούν ιδανικές συνθήκες εγκατάστασης και αφομοίωσης, κατηγορώντας σε κάθε ευκαιρία τις κυβερνήσεις για ανοργανωσιά και τους Έλληνες για ρατσισμό; Στο πλευρό τους θα έχουν τα τοπικά τους παραρτήματα, τους ευρωλαϊκιστές και τους αντιδραστικούς ψευδορεαλιστές, οι οποίοι με κάποιο τρόπο θα καταφέρουν να παρουσιάσουν, για μια ακόμη φορά, ως καθαγιασμένο και άγιο το ευρωπαϊκο πεδίο και τους «Ευρωπαίους» και άθλιο και απεχθές το εθνικό πεδίο και τους «μη Ευρωπαίους» (Έλληνες).
Η ευρωπαϊκή αποζημίωση για τον εγκλωβισμό μεταναστών στην Ελλάδα νομιμοποιεί την απομόνωση της χώρας και αποτελεί συνέχεια του καθεστώτος εξαίρεσης και αποκλεισμού που έχει επιβληθεί στο οικονομικό επίπεδο, εντός της Ευρωζώνης. Η μετατροπή της Ελλάδας σε «νεκρό σημείο», σε πεδίο εξωτερίκευσης της πίεσης που νιώθουν στο εσωτερικό τους πολλά ευρωπαϊκά καθεστώτα σε σχέση με το προσφυγικό-μεταναστευτικό, και σε καταυλισμό, χωματερή, μετα-κυρίαρχο σουρωτήρι ή σε Guantánamo Bay της Ευρώπης, παράλληλα με τον περιορισμό της κυριαρχίας της, αποτελεί το επόμενο στάδιο της ευρωπαϊκής απομόνωσης της Ελλάδας. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί συνέχεια και αποκορύφωση της κατάστασης που ξεκίνησε με την οικονομική διαχείριση της κρίσης και το ύψωμα των οικονομικών «φραχτών» προς αποκλεισμό και απομόνωση της - «μολυσμένης» - Ελλάδας. Καυτηριάστηκε και απομονώθηκε το άκρο οικονομικά. Το ίδιο συμβαίνει, τώρα, σε επίπεδο ασφαλείας. Παλιότερα η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε - ή «στηρίχθηκε» - προκειμένου να μην κλονιστούν οικονομικά συστήματα. Τώρα θα «στηριχθεί», δηλαδή θα χρησιμοποιηθεί - προσφέροντας η ίδια «παροχή υπηρεσιών» - προκειμένου να μην κλονιστούν πολιτικά συστήματα.
Άλλωστε το έχουν δηλώσει δημόσια οι ευρωγενίτσαροι: ''Τουλάχιστον, η Ελλάδα αν καεί, να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη'' (2011). ''Πάση θυσία''.
Και σε χωνευτήρι - όχι «λαών και πολιτισμών» αλλά - μιας άθλιας χυλοποιημένης και υποβαθμισμένης κουλτούρας θα μετατραπείς. Και θα παζαρευτείς ως χώρα. Και ρατσιστής θα γίνεις. Και θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο θα έχεις. Και σε απομόνωση και καραντίνα θα βρίσκεσαι. Και θα τους γλύφεις ενώ θα τρως τα σωθικά σου. Και θα πεις και ευχαριστώ.
II
Περνάμε σε άλλον πλανήτη. Αυτόν του κομματισμού και του πέρα βρέχει. Προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς θέλει ο κ. Μητσοτάκης. Τι ουσιωδώς διαφορετικό προτείνει ή θέλει; Τόσο για το μεταναστευτικό-προσφυγικό όσο και για τις σχέσεις με την Τουρκία. Έχει κάποιο διαυγές και διαφοροποιημένο πλάνο να παρουσιάσει; Τίποτα ουσιωδώς διαφορετικό δεν προτείνει. Απλά λέει πράγματα για να περνάει η ώρα, εφόσον έμαθε από τις επαφές του με τη Γερμανία πως «είναι νωρίς».Η Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη (κ. του κ. Άδωνι) επέλεξε να κρύψει πίσω από τα φουστάνια της κ. Χριστοδουλοπούλου τις σχέσεις, πρώτον, Γερμανίας και Τουρκίας (και Η.Π.Α), δεύτερον, τις ΕυρωΤουρκικές σχέσεις και τη διαχείριση του μεταναστευτικού-προσφυγικού ως διαπραγματευτικού εργαλείου της Τουρκίας για τις προηγούμενες, και τρίτον, τις αξιώσεις της Τουρκίας στο ανατολικό Αιγαίο. Ούτε τη λέξη Γερμανία ξεστόμισαν, ούτε τη λέξη Τουρκία. Επέλεξαν ως κόμμα να κρυφτούν πίσω από τα φουστάνια της κ. Χριστοδουλοπούλου.
Κατά τα λοιπά, ο Συ.Ριζ.Α αναλώνεται σε ανούσιες ανακοινώσεις (εκεί την έχουν βρει τη καραμέλα: η ακροδεξιά πάει με όλα, είναι σαν την κόκα κόλα. Πας μη Συ.Ριζ.Αίος ακροδεξιός) και ο αρχηγός της Ν.Δ κάνει σχόλια για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια! Πόσο πιο κάτω... Ο ανεύθυνος μικρο-κομματισμός σε όλο του το μεγαλείο.
III
Με το μεταναστευτικό το πλαίσιο του Ελσίνκι, το οποίο είχε χαιρετιστεί ως κατεξοχήν παράδειγμα διπλωματικού statesmanship, εκπίπτει πια 17 χρόνια μετά στο επίπεδο της φαρσοκωμωδίας.Η λογική της επίλυσης προβλημάτων με την Τουρκία μέσω της συνεργασίας μπορεί με τις τότε συνθήκες να είχε κάποια βάση. Από την άλλη, μια τίμια αποτίμηση θα πρέπει να δώσει και ένα point στους τότε λοιδορούμενους 'υπερπατριώτες'. Είχαν προβλέψει ότι η από κοινού διαχείριση μεταξύ μιας μικρής, δημογραφικά συρρικνούμενης και πολλαπλά εξαρτώμενης χώρας με μια περιφερειακή δύναμη με αυξανόμενο πληθυσμό και πολλαπλά συμπλέγματα (αυτοκρατορικά και εθνικιστικά) δεν μπορούσε να καταλήξει σε τίποτα λιγότερο από την απορρόφηση και εκμηδενισμό (πολιτιστικό και ψυχολογικό πάνω από όλα) του μικρού από τον μεγάλο.
Επί 10 χρόνια οι ελληνοτουρκικές σχέσεις διήλθαν ραγδαία όλες τις διαβαθμίσεις του γκροτέσκου, από τα ζεϊμπέκικα του ΓΑΠ στις κουμπαριές του Κωστάκη. Κατόπιν ανέλαβε δράση ο μπαρμπα-Αχμέτ που πρώτος κατάλαβε ότι απέναντί του έχει την συμμορία του Δε Κόπανοι και όχι σοβαρό κράτος, και ότι επομένως δεν υπάρχουν όρια στο τρολάρισμα που μπορεί να επιτύχει στις πλάτες των ραγιάδων.
Από τον Δρούτσα που πανηγύριζε τα καλάθια του Τούρκογλου στο Μουντομπάσκετ το 2010 μας έφτασε στην ιλαροτραγωδία της Σμύρνης: σαν να είμαστε ο χαφιές της Τουρκίας στην Ευρώπη, ο Έλληνας πρωθυπουργός έσπευσε να δώσει συγχαρητήρια στην Τουρκία για την στάση της στην Σύνοδο. Χαρακτήρισε την πόλη-σύμβολο του ξεριζωμού του Ελληνισμού πόλη-παράδειγμα της ανεκτικότητας (!) και είπε ότι το casus belli υπάρχει από την δεκαετία του '60 (!!!).
Ο Νταβούτογλου έβαλε τον αριστερό (!) Τσίπρα να μοιράζει τριαντάφυλλα σε δημοσιογράφους δυο μέρες αφότου ο Ερντογάν έκλεισε την Ζαμάν. Τον αναγόρευσαν επίτιμο διδάκτορα σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο. Όλα επισφραγισμένα με το χαμόγελο του βλάκα που άγεται και φέρεται χαρούμενος μόνο και μόνο επειδή του δίνουν σημασία. Μια ολόκληρη χώρα έγινε στα χέρια του Νταβούτογλου σκετς των Μόντι Πάιθον.
Κάποιοι θα πουν ότι φταίει η ποιότητα της σημερινής κυβέρνησης ή οι συνθήκες που δημιουργεί το μεταναστευτικό. Η αποσύνθεση όμως είναι τέτοια που δεν μπορεί να αποδοθεί σε συγκυριακούς παράγοντες. Ούτε είναι ο Τσίπρας μια παρέκκλιση ή μια πρόσκαιρη επιδείνωση. Είναι η συνεπής ολοκλήρωση μιας διαδικασίας σχεδόν γραμμικής, κατά την οποία το εσωτερικό σάπισμα και η εξωτερική συνθηκολόγηση πορεύτηκαν χέρι-χέρι και αλληλοτροφοδοτήθηκαν.
IV
Το 2006, γνωστός δημοσιογράφος, έλεγε τα εξής: ''Η εικόνα που υπάρχει είναι, ότι σε μια ελληνική κοινωνία όπου έχουν φθαρεί τα πάντα, έχει φθαρεί η εμπιστοσύνη απέναντι στην πολιτική και στους πολιτικούς, η εμπιστοσύνη απέναντι στα μέσα ενημέρωσης και στους δημοσιογράφους, η εμπιστοσύνη απέναντι στο κράτος και στους λειτουργούς του, εσχάτως, η εμπιστοσύνη απέναντι στη δικαιοσύνη και στους λειτουργούς της, τώρα, φθείρεται και η εμπιστοσύνη απέναντι στην εκκλησιά, το πνευματικό καταφύγιο και τους ιερείς... Ένας φίλος μου, λέει, ότι αυτή είναι η εικόνα μιας άγριας Ελλάδας, στην οποία δεν έχεις που να ακουμπήσεις, διότι όλα έχουν ευτελισθεί, όλα έχουν υποστεί μείωση αξιοπιστίας, μείωση κύρους''.Αυτά πριν από μια δεκαετία. Το έγραψα πρόσφατα. Ας το επαναλάβω. Πριν από την επίσημη έναρξη της οικονομικής κρίσης είχε προηγηθεί κρίση διακυβέρνησης, κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς και κρίση κοινωνικής τους νομιμοποίησης.
Κάντε μια αναδρομή προκειμένου να θυμηθείτε τι έχει συμβεί στην Ελλάδα τα τελευταία δέκα-δεκαπέντε χρόνια. Η συνήθεια της σήψης και η ολοένα εντονότερη βύθιση στο βούρκο, η νοοτροπία του λιγότερο κακού, η ανοχή απέναντι στην παρακμή και την αποσύνθεση έχει διάρκεια, δεν είναι πρόσφατη. Βρείτε φωτογραφίες, βίντεο, εικόνες και κείμενα, από την τελευταία δεκαπενταετία. Συνειδητοποιήστε την πορεία της κατάπτωσης και της αποσύνθεσης. Θυμηθείτε. Αντισταθείτε.
Μην έχετε αυταπάτες. Δεν υπάρχει πάτος.
Σημειώσεις
(-) Από το 2009 μάλιστα, έχουμε και μια απίστευτης κλίμακας, έντασης και χυδαιότητας, επίθεση από τα πάνω προς τα κάτω. Ένα λυσσαλέο και μανιώδες μίσος και έναν ωκεανό ελιτίστικης οχετολογίας.(-) Αποτελεί κυριολεκτικά θαύμα, που η ελληνική κοινωνία ενώ είναι γυμνή και μόνη, δίχως δικαιοσύνη, θεσμική προστασία, εμπιστοσύνη σε θεσμούς και πολιτικούς, δίχως ελίτ, διανόηση και ηγεσίες, δεν έχει γίνει ανθρωποφαγική. Μέχρι στιγμής.
(-) Δεν είναι ανάγκη να επενδύουμε με όμορφα λόγια και ιδέες το γεγονός πως στον ευρωπαϊκό καταμερισμό καταλαμβανουμε τη θέση της περιφερειακής χωματερής, του απομονωμένου κέντρου κράτησης ή του Guantánamo Bay της Ευρώπης (παράλληλα με τη μεταβολή μας σε έθνος ανάδελφο, έθνος παρία εντός της Ε.Ε).
(-) Προϋπόθεση της εκποίησης και της οικειοποίησης των πάντων, αποτελεί η διάλυση και χυλοποίηση των πάντων.
(-) Ένας ημι-κρατικός δρώντας όπου η εσωτερική οργανωτική δομή του αποσυντίθεται - και εκποιείται - με πρωτοβουλία μίας απονομιμοποιημένης «ηγεσίας», η οποία, συνεχίζοντας το έργο των προηγούμενων και υιοθετώντας τον ρόλο του πολιτικού μαστροπού, παρέδωσε την εθνική εδαφική βάση σε εξω-εθνικά κέντρα λήψης αποφάσεων, μεταβάλλοντας την σε εδαφικό σουρωτήρι (διασπορά, κατακερματισμός και ανεξέλεγκτες δράσεις σε διάφορα σημεία της επικράτειας) και μεταμοντέρα κουρελού γεμάτη μπαλώματα από επικαλυπτόμενες εξουσίες, παράλληλα επίπεδα κυριαρχίας και πολλαπλής αφοσίωσης, όπου κυριαρχούν εθνογραφικά, κοινωνικά και οικονομικά γκέτο. Αυτό είναι το μετα-κυρίαρχο υβριδικό καθεστώς και το μετα-δημοκρατικό πολιτειακό μόρφωμα υπό την ονομασία «Hellenic Republic» το σωτήριο έτος 2016.
SPONSORED CONTENT
Αυτό που συμβαίνει στις μέρες μας είναι, πραγματικά, εκπληκτικό. Μιλώντας με βάση μια παραδεδομένη διάκριση, η Ιερά Συμμαχία της εποχής μας προβάλλεται ως καλή και προοδευτική και οι λαοί και τα έθνη ως κακά και συντηρητικά.
Η Ιερά Συμμαχία των ημερών μας διατηρεί τον ολιγαρχικό της χαρακτήρα και την top-down φορά νομιμοποίησης, έχοντας όμως υποκαταστήσει την παλαιά θρησκευτικότητα με την ριζοσπαστική κοσμική θρησκευτικότητα (secular religiosity) των ανθρώπινων δικαιωμάτων (τα οποία είναι ''ιερά''όπως και η συμμαχία) και διάφορων γιουνιβερσαλιστικών ιδεωδών [*]. Μέσω της δικαιωματοκρατίας αντιστρέφεται η φορά νομιμοποίησης και από bottom-up (λαϊκή κυριαρχία, η οποία αποτελεί θεμέλιο του πολιτεύματος) μετατρέπεται σε top-down (π.χ ευρωπαϊκές αξίες). Έτσι αναιρείται η λαϊκή κυριαρχία ως θεμέλιο του πολιτεύματος, εξ ου και τα δημοψηφίσματα ή οι εκλογές δεν διαδραματίζουν ιδιαίτερο ρόλο.
Η Ιερά Συμμαχία της εποχής μας είναι υπερ/μεταεθνική, προοδευτικά ελιτίστικη, δικαιωματοκρατική και ολιγαρχική. Επιδιώκει νομιμοποίηση, όχι από τη δημοκρατία, αλλά από μια στρατευμένη ερμηνεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αξιώνει τη μετατόπιση της ισχύος από τις κυβερνήσεις, τις οποίες μεταβάλλει σε subordinated παραρτήματα της, και τις δημοκρατίες (τη λογοδοσία, τις δημοκρατικές διαδικασίες, την κυριαρχία), σε μετα-δημοκρατικές υπερ-εθνικές αρχές, μετα-εθνικές γραφειοκρατικές ελίτ, νομικούς και υπερεθνικούς οργανισμούς, όπως, για παράδειγμα, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης. Επιδιώκει να αποσπάσει την απόλυτη πολιτική ισχύ (την κυριαρχία) από τα κοινοβούλια και τα εθνικά νομοθετικά σώματα (κογκρέσα, γερουσίες κ.λπ) τα οποία είναι υπεύθυνα και λογοδοτούν προς τους εθνικούς δήμους και τα εκλογικά σώματα και να την μεταφέρει σε δικαστήρια, γραφειοκρατικές υπηρεσίες, φορείς και αρχές που βρίσκονται σε υπερεθνικό επίπεδο και δεν λογοδοτούν παρά μονάχα στους εαυτούς τους ή σε άλλα υπερεθνικά σώματα, σε μια προσπάθεια αναίρεσης της Γαλλικής και Αμερικανικής Επανάστασης ως κατοχύρωσης της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας μέσω ενός ρωμαλέου μαζικού εθνικού δημοκρατικού κινήματος και του εθνικού και δημοκρατικά κυρίαρχου κράτους.
Οι Μέττερνιχ της εποχής μας είναι καλοί, προοδευτικοί, ελιτιστές και αντιμάχονται τους λαούς και τα έθνη στο όνομα μιας ριζοσπαστικής κοσμικής θρησκείας. Σε όλους αυτούς, οι οποίοι προβάλλονται ως υπερ-νεωτερικοί οπαδοί του διαφωτισμού θα πρέπει να θυμίσουμε πως οι λαοί είναι κυρίαρχοι. Σε περίπτωση που το ξεχάσαν ή τους διέφυγε :
[*] Όπως ορθά έχει παρατηρήσει ο Stephen Hopgood (The Endtimes of Human Rights): ''universal humanist norms inspired a sense of secular religiosity among the new middle classes of a rapidly modernizing Europe. Human rights were the product of a particular worldview (Western European and Christian) and specific historical moments (humanitarianism in the nineteenth century, the aftermath of the Holocaust)''. Σαφώς και αυτή η μορφή κοσμικής θρησκευτικότητας διαθέτει και το δικό της ιερατείο.
Καθόλου περίεργο, λοιπόν, που οι κατά τόπους «αριστερές και δεξιές» έχουν μπλέξει τα μπούτια τους. Και για να χρησιμοποιήσω ως μέσο τη μαζική κουλτούρα και τα βιντεοπαιχνίδια. Με βάση όλα τα προηγούμενα, στο βίντεο που ακολουθεί, ποιος είναι καλός και ποιος κακός; Ποιος είναι φίλος και ποιος εχθρός;
''When the government violates the people's rights, insurrection is (for the people and for each portion of the people) the most sacred of the rights and the most indispensible of duties.''
Cultural Diplomacy, Global Governance, and Democratic Sovereignty. A Lecture by John D. Fonte (ICD - Institute for Cultural Diplomacy). Author of "Sovereignty or Submission: Will Americans Rule Themselves or be Ruled by Others?".
Περί «παγκόσμιας διακυβέρνησης» (global governance) - μέρος α´.
Υπερεθνική διαδικασία ομογενοποίησης, «αριστεροδεξιές» συνιστώσες και «λαϊκισμός».
Global Governance (Παγκόσμια Διακυβέρνηση) και κυριαρχία. Εισαγωγή.
«Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών.
Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε.
Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή.
Η Ιερά Συμμαχία των ημερών μας διατηρεί τον ολιγαρχικό της χαρακτήρα και την top-down φορά νομιμοποίησης, έχοντας όμως υποκαταστήσει την παλαιά θρησκευτικότητα με την ριζοσπαστική κοσμική θρησκευτικότητα (secular religiosity) των ανθρώπινων δικαιωμάτων (τα οποία είναι ''ιερά''όπως και η συμμαχία) και διάφορων γιουνιβερσαλιστικών ιδεωδών [*]. Μέσω της δικαιωματοκρατίας αντιστρέφεται η φορά νομιμοποίησης και από bottom-up (λαϊκή κυριαρχία, η οποία αποτελεί θεμέλιο του πολιτεύματος) μετατρέπεται σε top-down (π.χ ευρωπαϊκές αξίες). Έτσι αναιρείται η λαϊκή κυριαρχία ως θεμέλιο του πολιτεύματος, εξ ου και τα δημοψηφίσματα ή οι εκλογές δεν διαδραματίζουν ιδιαίτερο ρόλο.
Η Ιερά Συμμαχία της εποχής μας είναι υπερ/μεταεθνική, προοδευτικά ελιτίστικη, δικαιωματοκρατική και ολιγαρχική. Επιδιώκει νομιμοποίηση, όχι από τη δημοκρατία, αλλά από μια στρατευμένη ερμηνεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αξιώνει τη μετατόπιση της ισχύος από τις κυβερνήσεις, τις οποίες μεταβάλλει σε subordinated παραρτήματα της, και τις δημοκρατίες (τη λογοδοσία, τις δημοκρατικές διαδικασίες, την κυριαρχία), σε μετα-δημοκρατικές υπερ-εθνικές αρχές, μετα-εθνικές γραφειοκρατικές ελίτ, νομικούς και υπερεθνικούς οργανισμούς, όπως, για παράδειγμα, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης. Επιδιώκει να αποσπάσει την απόλυτη πολιτική ισχύ (την κυριαρχία) από τα κοινοβούλια και τα εθνικά νομοθετικά σώματα (κογκρέσα, γερουσίες κ.λπ) τα οποία είναι υπεύθυνα και λογοδοτούν προς τους εθνικούς δήμους και τα εκλογικά σώματα και να την μεταφέρει σε δικαστήρια, γραφειοκρατικές υπηρεσίες, φορείς και αρχές που βρίσκονται σε υπερεθνικό επίπεδο και δεν λογοδοτούν παρά μονάχα στους εαυτούς τους ή σε άλλα υπερεθνικά σώματα, σε μια προσπάθεια αναίρεσης της Γαλλικής και Αμερικανικής Επανάστασης ως κατοχύρωσης της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας μέσω ενός ρωμαλέου μαζικού εθνικού δημοκρατικού κινήματος και του εθνικού και δημοκρατικά κυρίαρχου κράτους.
Οι Μέττερνιχ της εποχής μας είναι καλοί, προοδευτικοί, ελιτιστές και αντιμάχονται τους λαούς και τα έθνη στο όνομα μιας ριζοσπαστικής κοσμικής θρησκείας. Σε όλους αυτούς, οι οποίοι προβάλλονται ως υπερ-νεωτερικοί οπαδοί του διαφωτισμού θα πρέπει να θυμίσουμε πως οι λαοί είναι κυρίαρχοι. Σε περίπτωση που το ξεχάσαν ή τους διέφυγε :
''Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους''.
Σημείωση
[*] Όπως ορθά έχει παρατηρήσει ο Stephen Hopgood (The Endtimes of Human Rights): ''universal humanist norms inspired a sense of secular religiosity among the new middle classes of a rapidly modernizing Europe. Human rights were the product of a particular worldview (Western European and Christian) and specific historical moments (humanitarianism in the nineteenth century, the aftermath of the Holocaust)''. Σαφώς και αυτή η μορφή κοσμικής θρησκευτικότητας διαθέτει και το δικό της ιερατείο.
Καθόλου περίεργο, λοιπόν, που οι κατά τόπους «αριστερές και δεξιές» έχουν μπλέξει τα μπούτια τους. Και για να χρησιμοποιήσω ως μέσο τη μαζική κουλτούρα και τα βιντεοπαιχνίδια. Με βάση όλα τα προηγούμενα, στο βίντεο που ακολουθεί, ποιος είναι καλός και ποιος κακός; Ποιος είναι φίλος και ποιος εχθρός;
Gilbert du Motier de La Fayette
.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
Cultural Diplomacy, Global Governance, and Democratic Sovereignty. A Lecture by John D. Fonte (ICD - Institute for Cultural Diplomacy). Author of "Sovereignty or Submission: Will Americans Rule Themselves or be Ruled by Others?".
Περί «παγκόσμιας διακυβέρνησης» (global governance) - μέρος α´.
Υπερεθνική διαδικασία ομογενοποίησης, «αριστεροδεξιές» συνιστώσες και «λαϊκισμός».
Global Governance (Παγκόσμια Διακυβέρνηση) και κυριαρχία. Εισαγωγή.
«Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών.
Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε.
Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή.
I
Ο κ. Πρωθυπουργός καλό είναι να μην κάνει δηλώσεις όπως η επόμενη: «Δεν μπορεί η λογική της εθνικής κυριαρχίας να υπερτερεί έναντι των κοινών ευρωπαϊκών κανόνων, όταν πρόκειται για το προσφυγικό πρόβλημα». Προτιμότερο είναι να αφήσει τέτοιου είδους δηλώσεις σε άλλους, πιο αρμόδιους, οι οποίοι άλλωστε δεν εκλέγονται και δεν λογοδοτούν, σε αντίθεση με τον ίδιο. Γιατί η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα του, αποτελεί απόδειξη του πόσο λάθος είναι για ένα κράτος να έχει ως γνώμονα, και να πορεύεται με βάση, αυτή τη λογική (και να βασίζει τη τύχη του σε αυτήν). Είναι η Ελλάδα, ο Πρωθυπουργός της οποίας πιστεύει αυτά τα λόγια, που έχει περιέλθει στη σημερινή κατάσταση, και όχι οι υπόλοιπες χώρες. Οι υπόλοιπες χώρες θα βλέπουν την Ελλάδα να μετατρέπεται σε μια κατακερματισμένη κουρελού-παράρτημα υπερεθνικών παραγόντων και αυτό θα αποτελεί απόδειξη της ορθότητας των επιλογών τους και επιβεβαίωση της στάσης τους.
Κάποτε, αυτός και το κόμμα του, ισχυρίζονταν πως «η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε οικονομικό πειραματόζωο της Ευρώπης». Οι προηγούμενοι παρέδωσαν την εθνική εδαφική βάση σε εξω-εθνικά κέντρα λήψης αποφάσεων και απόσυνθεσαν - εκποιώντας - την εσωτερική οργανωτική της δομή, μεταβάλλοντας την σε μετα-δημοκρατικό πολιτειακό μόρφωμα, με αποτέλεσμα να πάψει να υφίσταται ως εθνική συνταγματική τάξη και να μεταβληθεί σε subordinated παράρτημα υπερεθνικών δρώντων. Τώρα έρχεται αυτός, με τη σειρά του, να συνεχίσει το έργο τους εμβαθύνοντας αυτή τη μετάλλαξη και μετατρέποντας την Ελλάδα σε ένα μετα-πολιτειακό πειραματόζωο αυτή τη φορά, που έχει τα χαρακτηριστικά ενός μετα-κυρίαρχου transnational progressivist καθεστώτος, όπου σε μια κατακερματισμένη εδαφική επικράτεια-σουρωτήρι, αλωνίζουν ανεξέλεγκτα Μ.Κ.Ο και ακτιβιστές γύρω από διεσπαρμένα εθνογραφικά, κοινωνικά και οικονομικά γκέτο, όπου κυριαρχούν παράλληλα επίπεδα (μη εθνικής) κυριαρχίας και πολλαπλής αφοσίωσης. Το ότι αφέθηκες υπερβολικά σε trans/post/supranational χέρια (η πίστη στην πολύ «Ευρώπη» και ευρωπαϊκή διακυβέρνηση, στην υπερβολική υπερεθνικότητα) σε μετέτρεψε σε ενός νέου τύπου μετα-κυρίαρχο και υβριδικό ημι-κρατικό δρώντα-κουρελού, όχι το αντίθετο, κ. Πρωθυπουργέ.
Έχουν φυσικά και έξωθεν βοήθεια. Με περισσό θράσος, ο πρώην Υπουργός Οικονομικών της Σουηδίας, Anders Borg, σε ομιλία που έδωσε στο Peterson Institute for International Economics στην Washington, με τίτλο 'Lessons from Sweden on the Global Financial Crisis' (αναφερόμενος στο ζήτημα της ανεργίας των νέων και στο μέγεθος των μεταναστών που έχει η χώρα του), είχε δηλώσει πως: ''Βασικά οι Ηνωμένες Πολιτείες μας παρέχουν αυτές τις ροές, εσείς [οι Η.Π.Α] κάνετε πόλεμο και εμείς παίρνουμε τους πρόσφυγες'' (παρακάτω παραθέτω ολοκληρωμένη τη φράση και ενταγμένη στο πλαίσιο το οποίο ειπώθηκε).
Αυτά τα κράτη, λοιπόν, οι κυβερνήσεις τους έχουν κάνει τις επιλογές τους. Δεν γνωρίζω σε ποιο βαθμό οι πολίτες τους έχουν επίγνωση των επιλογών των κυβερνήσεων τους. Μπορεί να νομίζουν πως αυτή αποτελεί μια «Φυσική Εξέλιξη» (επειδή άρχισαν να μαραίνονται οι Κέδροι του Λιβάνου ή άρχισε να βράζει η έρημος της Λιβύης λόγω κλιματικής αλλαγής) και όχι μια Πολιτική Επιλογή. Βέβαια τους τελευταίους μήνες στη Γερμανία - υποτίθεται πως - αποφάσισαν πως δεν θέλουν. Τελικά θέλουν ή δεν θέλουν; Ή μήπως απλά λένε πως δεν θέλουν (προκειμένου να μην χάσουν την εξουσία). Όσες και όσοι περιμένουν πάντως, δεν έχουν ακόμα καταλάβει πως συγκεκριμένα στη Γερμανία, δεν θέλουν. Έχουν μείνει στην εικόνα - και τις selfies - της 'Mama Merkel'.
Κάποτε, αυτός και το κόμμα του, ισχυρίζονταν πως «η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε οικονομικό πειραματόζωο της Ευρώπης». Οι προηγούμενοι παρέδωσαν την εθνική εδαφική βάση σε εξω-εθνικά κέντρα λήψης αποφάσεων και απόσυνθεσαν - εκποιώντας - την εσωτερική οργανωτική της δομή, μεταβάλλοντας την σε μετα-δημοκρατικό πολιτειακό μόρφωμα, με αποτέλεσμα να πάψει να υφίσταται ως εθνική συνταγματική τάξη και να μεταβληθεί σε subordinated παράρτημα υπερεθνικών δρώντων. Τώρα έρχεται αυτός, με τη σειρά του, να συνεχίσει το έργο τους εμβαθύνοντας αυτή τη μετάλλαξη και μετατρέποντας την Ελλάδα σε ένα μετα-πολιτειακό πειραματόζωο αυτή τη φορά, που έχει τα χαρακτηριστικά ενός μετα-κυρίαρχου transnational progressivist καθεστώτος, όπου σε μια κατακερματισμένη εδαφική επικράτεια-σουρωτήρι, αλωνίζουν ανεξέλεγκτα Μ.Κ.Ο και ακτιβιστές γύρω από διεσπαρμένα εθνογραφικά, κοινωνικά και οικονομικά γκέτο, όπου κυριαρχούν παράλληλα επίπεδα (μη εθνικής) κυριαρχίας και πολλαπλής αφοσίωσης. Το ότι αφέθηκες υπερβολικά σε trans/post/supranational χέρια (η πίστη στην πολύ «Ευρώπη» και ευρωπαϊκή διακυβέρνηση, στην υπερβολική υπερεθνικότητα) σε μετέτρεψε σε ενός νέου τύπου μετα-κυρίαρχο και υβριδικό ημι-κρατικό δρώντα-κουρελού, όχι το αντίθετο, κ. Πρωθυπουργέ.
II
Και μόνο που τοποθετούμε το μεταναστευτικό-προσφυγικό σε πανευρωπαϊκό πλαίσιο, έχουμε αστοχήσει, έχουμε παραπλανηθεί ή μας έχουν παραπλανήσει. Από όλο αυτό το ανθρώπινο κύμα, ουδείς ενδιαφέρεται να πάει, είτε στην «προοδευτική» Πορτογαλία είτε στην «αντιδραστική» Πολωνία. Οι χώρες προορισμοί, ως σκληρός πυρήνας, είναι δύο. Η Σουηδία και η Γερμανία. Οι χώρες αυτές έγιναν στόχοι και προορισμοί επειδή το επέλεξαν οι ίδιες. Τα δύο αυτά κράτη, η Γερμανία και η Σουηδία, θεσμοθετούν κανόνες, παράγουν ιδεολογία, δημιουργούν υποδομές και παρέχουν κίνητρα προκειμένου να προσελκύσουν.Έχουν φυσικά και έξωθεν βοήθεια. Με περισσό θράσος, ο πρώην Υπουργός Οικονομικών της Σουηδίας, Anders Borg, σε ομιλία που έδωσε στο Peterson Institute for International Economics στην Washington, με τίτλο 'Lessons from Sweden on the Global Financial Crisis' (αναφερόμενος στο ζήτημα της ανεργίας των νέων και στο μέγεθος των μεταναστών που έχει η χώρα του), είχε δηλώσει πως: ''Βασικά οι Ηνωμένες Πολιτείες μας παρέχουν αυτές τις ροές, εσείς [οι Η.Π.Α] κάνετε πόλεμο και εμείς παίρνουμε τους πρόσφυγες'' (παρακάτω παραθέτω ολοκληρωμένη τη φράση και ενταγμένη στο πλαίσιο το οποίο ειπώθηκε).
Αυτά τα κράτη, λοιπόν, οι κυβερνήσεις τους έχουν κάνει τις επιλογές τους. Δεν γνωρίζω σε ποιο βαθμό οι πολίτες τους έχουν επίγνωση των επιλογών των κυβερνήσεων τους. Μπορεί να νομίζουν πως αυτή αποτελεί μια «Φυσική Εξέλιξη» (επειδή άρχισαν να μαραίνονται οι Κέδροι του Λιβάνου ή άρχισε να βράζει η έρημος της Λιβύης λόγω κλιματικής αλλαγής) και όχι μια Πολιτική Επιλογή. Βέβαια τους τελευταίους μήνες στη Γερμανία - υποτίθεται πως - αποφάσισαν πως δεν θέλουν. Τελικά θέλουν ή δεν θέλουν; Ή μήπως απλά λένε πως δεν θέλουν (προκειμένου να μην χάσουν την εξουσία). Όσες και όσοι περιμένουν πάντως, δεν έχουν ακόμα καταλάβει πως συγκεκριμένα στη Γερμανία, δεν θέλουν. Έχουν μείνει στην εικόνα - και τις selfies - της 'Mama Merkel'.
Σημείωση
Our youth unemployment is running over 20% for the last 20 years. Youth immigrants are unemployed to a much higher degree. Sweden is now in absolute terms the country that has most immigrants in Europe. In absolute terms we are receiving as many people as France, England and Germany, and Sweden is around 10 million and France and the UK and the others are around 50, 60, 70 million.Anders Borg (Minister of Finance of Sweden), Lessons from Sweden on the Global Financial Crisis. Peterson Institute for International Economics, Washington, DC April 23, 2012
Basically the US is providing these flows for us. You make war and we get the refugees, so the largest ethnic minority in Sweden is the Iraqis, which is the largest group [πλέον πρέπει να είναι οι Φινλανδοί]. We have a very large Iranian group, a large Somalian group, quite a large Afghanistani group, and we think this is basically an asset for the Swedish society. We have opened up the borders in a decision from my government in 2008, which has brought also a lot of Chinese, Indians and Russians who come to work for us.
But we do have a structured problem in the labor market. It has to be dealt with because it is quite clear that it is inherent in the Swedish model. If you have compressed wages, where the lowest wages are quite high, it is likely that you’ll push people out to unemployment. Historically we’ve been able to deal with it because we were a very homogenous population and had a very, very good education system.
III
«Κόστος υποκρισίας» μπορεί να ονομαστεί το συμβολικό πολιτικό κόστος που προκύπτει από την διαφορά μεταξύ, μιας φανερής και δεδομένης δέσμευσης στις φιλελεύθερες - ή ευρωπαϊκές - αξίες και στις διεθνείς νόρμες (στα λόγια) από τη μια μεριά, και σε αποδεδειγμένες ενέργειες που αντιβαίνουν μια τέτοια δέσμευση (στην πράξη) από την άλλη.
I
Η Υπάτη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε για τους πρόσφυγες, η Διεθνής Αμνηστία και διάφοροι διεθνείς οργανισμοί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διαθέτουν γραφειοκρατίες, πόρους και μηχανισμούς μέσω των οποίων μπορούν να δημοσιοποιήσουν τις θέσεις τους και να περάσουν το μήνυμα τους, δίχως τη βοήθεια του Συ.Ριζ.Α, ο οποίος έχει μεταβληθεί σε παράρτημα διεθνών και υπερεθνικών παραγόντων, οργανισμών και δρώντων. Ο Συ.Ριζ.Α εκλέχθηκε από τους Έλληνες πολίτες (στους οποίους λογοδοτεί) για να κυβερνήσει ένα κράτος το οποίο ονομάζεται «Ελληνική Δημοκρατία» και όχι για να αποτελέσει γραφείο τύπου, τοπικό παράρτημα και πελάτη διεθνών και υπερεθνικών δρώντων.Την επόμενη φορά ας απευθυνθούν στην ανθρωπότητα, στις ευρωπαϊκές αξίες και στη γραφειοκρατία της Ύπατης Αρμοστείας (η οποία πριν λίγους μήνες χάιδευε την Αυστρία) για να τους ψηφίσει. Οι χρήσιμοι ηλίθιοι που γίνονται βασιλικότεροι του βασιλέως και «φενακίζουν» συνειδήσεις προκειμένου να αποκρύψουν σχέσεις ισχύος, μαζί με την ανεπάρκεια και τη γύμνια τους. Αυτά σε ότι αφορά τον κάθετο άξονα που αφορά τη σχέση ανάμεσα σε υπερεθνικό, εθνικό και υποεθνικό επίπεδο.
Σημείωση
Ούτε αποτελεί ο Συ.Ριζ.Α κάποιον «αυθεντικό» εκπρόσωπο της Ε.Ε, των αρχών της και του διεθνούς δικαίου. Υπάρχουν θεσμικοί εκφραστές και η στάση τους καθορίζεται από διακρατικούς συσχετισμούς δύναμης. Και τέλοσπάντων προσπαθώ να καταλάβω γιατί δεν αποτελεί χυδαιότητα και υποκρισία να κρύβονται πίσω από συνθηματολογίες, αοριστολογίες και συναισθηματικές εικόνες, οι ευρω-τουρκικές σχέσεις, η υποκρισία της Γερμανίας σε σχέση με την Αυστρία και τη Σουηδία, η ένοχη σιωπή και στάση της Γαλλίας σε σχέση με το γκρουπ Βίζενγκραντ και η απομόνωση της χώρας και η μετατροπή της σε... (βάλτε ότι θέλετε, κουράστηκα να περιγράφω). Τέλος, γιατί δεν αποτελεί χυδαιότητα το να θεωρείται η Ελλάδα αναλώσιμη; Οι προηγούμενοι «έκαιγαν» την Ελλάδα και την είχαν σε πανευρωπαϊκή απομόνωση-stand by, για λόγους «οικονομικούς». Οι τωρινοί την «καίνε» και την έχουν σε πανευρωπαϊκή απομόνωση-stand by, για λόγους «ανθρωπιστικούς». Ήρθε και έδεσε το γλυκό. Το όραμα των μεν είναι να δουλεύουν οι νέοι και οι νέες για εξευτελιστικά χρηματικά ποσά στο σκουπιδαριό και στις χωματερές των ''hot spot'', ενώ για τους δε, ήταν να καεί ως Ελλάδα προκειμένου να υπάρξει μια ''πραγματικά ενωμένη Ευρώπη''.
II
Σε ότι αφορά τον οριζόντιο διακρατικό άξονα ενδοευρωπαϊκά - και για να μην λέμε ότι δεν ξέραμε. Ο μικρο-πόλος Αυστρίας και Ουγγαρίας θα αποκτά εντονότερο αντι-τουρκικό και αντι-μουσουλμανικό χαρακτήρα όσο περνά ο καιρός και αυξάνονται οι πιέσεις για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ε.Ε (και για το άνοιγμα κεφαλαίων). Θα έχει επίσης αντι-ελλαδικό χαρακτήρα για όσο διάστημα η Ελλάδα θα ευθυγραμμίζεται με την Τουρκία και τη Γερμανία (με την τελευταία να αποτελεί τον κύριο εθνοκρατικό φορέα άσκησης πίεσης για την εφαρμογή μιας υπερεθνικής-ευρωπαϊκής πολιτικής στο μεταναστευτικό-προσφυγικό). Η Ελλάδα συμπεριφέρεται ως σπόνσορας της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας (δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια).
Σημείωση
Παρόλο που η Ουγγαρία δεν είναι αρνητικά προσκείμενη προς την Τουρκία, γενικά. Το Βερολίνο, η Μόσχα και η Άγκυρα είναι τα τρία σημεία αναφοράς της εξωτερικής πολιτικής της Ουγγαρίας με την Βουδαπέστη να προσπαθεί να ισορροπήσει και να αποφύγει να βρεθεί στη μέση μιας αντιπαράθεσης μεταξύ αυτών των τριών χωρών. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν αντιτίθεται σε καθεμία ξεχωριστά για συγκεκριμένα ζητήματα (π.χ Μέρκελ για το μεταναστευτικό).
III
Σε ότι αφορά τις ενδο-ευρωατλαντικές σχέσεις και τις ενταξιακές πορείες γειτονικών μας χωρών στους ευρωπαϊκούς και ευρωατλαντικούς θεσμούς. Όπως ένας από τους κυρίους στόχους του σχεδίου Annan το 2004 ήταν να χρησιμοποιηθεί η Κύπρος ως εργαλείο προκειμένου να διευκολυνθεί η είσοδος της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι και το μεταναστευτικό-προσφυγικό σήμερα, χρησιμοποιείται - και λειτουργεί ως επιπλέον εργαλείο - προς επίτευξη του ίδιου στόχου. Η μη επίλυση του Κυπριακού αποτελεί βαρίδι και εμπόδιο τόσο για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας όσο και για την ανάπτυξη των σχέσεων Ευρωπαϊκής Ένωσης - ΝΑΤΟ, όπως είχε δηλώσει ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ.Η π.Γ.Δ.Μ επιδιώκει την είσοδο της στο ΝΑΤΟ και ελπίζει, όπως έχουν δηλώσει επίσημα παράγοντες της χώρας αυτής, πως το γεγονός ότι σταμάτησε τους μετανάστες στα σύνορά της με την Ελλάδα - ενέργεια που ουσιαστικά έκλεισε την οδό των Βαλκανίων προς την κεντρική και βόρεια Ευρώπη - θα τη βοηθήσει να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Επίσης η μη επίλυση του ζητήματος της ονομασίας αποτελεί βαρίδι για μια τέτοια εξέλιξη.
Συμπυκνώνοντας. Το μεταναστευτικό-προσφυγικό έχει χρησιμοποιηθεί από την Τουρκία και την π.Γ.Δ.Μ προκειμένου να προχωρήσουν οι ενταξιακές πορείες και διαπραγματεύσεις των δύο αυτών χωρών σε ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ένωση. Και στις δύο περιπτώσεις, συνδέονται και αποτελούν προϋποθέσεις η επίλυση του Κυπριακού και του Μακεδονικού.
Σημειώσεις
(-) Όσο αυξάνεται η πίεση για συμμετοχή της Τουρκίας στην Ε.Ε, αυξάνεται και η πίεση στην Κύπρο, ώστε η Ε.Ε να υποχρεωθεί να αποδεχτεί την παρουσία της Τουρκίας στο νησί και να εμποδίστει μια μελλοντική ευρωπαϊκή άμυνα δίχως τη συμμετοχή της Τουρκίας (εξ ου και η δήλωση του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ στην οποία αναφέρθηκα).
(-) Τι υπερ-αριστερές/δεξιές άναρθρες κραυγές, ειρωνείες, εξυπνάδες και σάλτσες θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε, προκειμένου να μην ειπωθούν και να θαφτούν αυτά τα πράγματα (και κινδυνεύσει να χάσει το ψωμί και τις ψήφους του ο κομματικός και παραταξιακός φανατισμός και λαϊκισμός) και πόσοι θα γίνουν συνειδητά ή μη όργανα προπαγάνδας, είναι κάτι που μπορώ να το φανταστώ.
(-) Το όνομα διπλωματικά μπορεί να έχει χαθεί αλλά η επίσημη ονομασία διεθνώς είναι πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Αυτή την ονομασία πρέπει να ακολουθούν όλοι οι επίσημοι φορείς του ελληνικού κράτους. Ήταν ατόπημα. Δεν θα κάνουμε το άσπρο, μαύρο. Εκείνο που παραξενεύει είναι το εξής. Και ο αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών έχει αποκαλέσει Μακεδονία την π.Γ.Δ.Μ, οι αντιδράσεις όμως δεν είχαν αυτή την έκταση (ενώ θα έπρεπε να είναι εντονότερες λόγω της θέσης του). Ο Μουζάλας, ο οποίος συμμετείχε στην Υπηρεσιακή κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου, είναι «καραμανλικός» - υπό την έννοια ότι - ο Καραμανλής τον πρότεινε στον Τσίπρα (βέβαια ο κ. Μητσοτάκης δεν βιάζεται να κυβερνήσει, όπως έχω ξαναγράψει. Οι τηλεφωνικές επικοινωνίες λένε πως «είναι νωρίς»). Ο Μουζάλας, ο οποίος δεν είναι πολιτικός αλλά ακτιβιστής γιατρός, αδυνατεί να καταλάβει τα ζητήματα μέσα από το πρίσμα των εθνικών θεμάτων (έχει πει αρκετές κοτσάνες κατά καιρούς). Δεν έχει αίσθηση κινδύνου. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος, πάντως, μάλλον είναι από τους λίγους με ήθος στην παρούσα κυβέρνηση, αλλά είναι αφελής. Τα εθνικά θέματα είναι διεθνή θέματα (δεν είναι απλά «εθνικιστικά») και άπτονται της κυριαρχίας. Από την οποία όλα ξεκινούν και στην οποία όλα καταλήγουν, όπως δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω.
(-) Κατά τα λοιπά, είναι φανερό πως έχουν ανοίξει όλα τα μέτωπα. Κύπρος, Αιγαίο, Μακεδονικό και από κοντά έρχεται και η Θράκη (Κυπριακό και Μακεδονικό, όπως προανέφερα, αποτελούν «προϋποθέσεις» για ένταξη χωρών σε Ε.Ε και ΝΑΤΟ). Το κλίμα, οι απόψεις και η προπαγάνδα που επικράτησαν κατά το παρελθόν, του ύφους «ο Μέγας Αλέξανδρος ως - Τζένγκις Χαν και - σφαγέας των λαών», εξυπηρέτησαν, προετοίμασαν και διαμόρφωσαν την κοινή γνώμη, για υποχωρήσεις στο Μακεδονικό, ενώ το κλίμα με το Κυπριακό το 2004, ήταν πως όποιος δεν έλεγε αναφανδόν Ναι, δίχως καν να έχει μελετήσει παραμέτρους του σχεδίου, είχε κάποια συγγένεια με τον Χίτλερ. Γιατί να τα κρύψωμεν όλα τα προηγούμενα άλλωστε; Από ότι φαίνεται τώρα θα προετοιμαστεί παρόμοιο κλίμα προκειμένου να προχωρήσουν οι ενταξιακές πορείες γειτονικών μας χωρών στους ευρωπαϊκούς και ευρωατλαντικούς θεσμούς.
IV
Πολιτικές οντότητες που δεν έχουν στον έλεγχο τους ή στις αποκλειστικές αρμοδιότητες τους, πρώτον, την εξωτερική πολιτική, δεύτερον, την άμυνα και τρίτον, την έκδοση νομίσματος, δεν μπορούν να ονομάζονται κράτη αλλά παραρτήματα. Οι τομείς της εξωτερικής πολιτικής, της άμυνας και του νομίσματος αποτελούν τους τρεις πυλώνες ενός κυρίαρχου κράτους.Ένα κυρίαρχο κράτος ποτέ δεν φτάνει στην κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα.
Σημειώσεις
(-) Προφανώς και όταν συνορεύεις με τον Ωκεανό (Ιρλανδία ή Πορτογαλία) ή βρίσκεσαι στο Ρήνο, μπορεί να έχεις την πολυτέλεια να - δοκιμάσεις να - απεμπολήσεις ένα εκ των τριών αυτών πυλώνων.
(-) Όσο η Ελλάδα δεν ανακτά κυριαρχία θα βυθίζεται και θα αποσυντίθεται όλο και περισσότερο (εδώ δεν διαθέτει - έχουν κατακερματιστεί ή εκποιηθεί - στοιχειώδη συστατικά μέρη εσωτερικής κυριαρχίας, όπως αυτή του κοινοβούλιου, η νομοθετική, η εδαφική και του προϋπολογισμού, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τομείς όπως η εξωτερική πολιτική, η άμυνα και το νόμισμα). Όχι πως προλαβαίνει να κάνει πολλά πράγματα. Απλά το αναφέρω.
(-) Η Ελλάδα, μεταξύ των αρχών της δεκαετίας του 1990 και του 2008 (και νωρίτερα αλλά δεν ενδιαφέρει εδώ), είχε ανώτερους δείκτες από σχεδόν όλες τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλόκ. Πως είναι δυνατόν να έφτασε η Ελλάδα στην σημερινή κατάσταση, η οποία είναι χειρότερη συνολικά (και όχι απλά οικονομικά), από αυτή της Πολωνίας ή της Τσεχίας; Εξωτερική πολιτική, άμυνα, νόμισμα. Κυριαρχία. Τα υπόλοιπα που αναφέρονται - αποκλειστικά και μόνον - περί μη μεταρρυθμίσεων, είναι παραμύθια και σανό, αναμεμειγμένα με ελπίδες και πολεμικές, που ταΐζουν τους οπαδούς τους ψυχροί λαϊκιστές και κατά τόπους οικονομιστικές μετριότητες (Σημίτηδες). Είναι πασιφανές που θα καταλήξει η όλη πορεία. Τα περί οικονομίας είναι στάχτη στα μάτια. Η προσωπική μου εκτίμηση, την οποία έχω εκφράσει εδώ και και αρκετό καιρό, είναι πως αυτά που βλέπουμε να εξελίσσονται από το 2006-7 περίπου, δεν έχουν να κάνουν ούτε με μη μεταρρυθμίσεις, ούτε με κάποιου είδους μη προσαρμογή (δεν ερμηνεύονται τόσα αδιέξοδα και μέτωπα έτσι, ούτε η κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί η χώρα). Έχουν να κάνουν με κάτι βαθύτερο: Ουσιαστικά καταρρέει το σύνολο της τρίτης περιόδου της ευρωπαϊκής στρατηγικής της Ελλάδας η οποία εκκινεί από το 1998 και ύστερα.
| 0 | | 0 | |
I
Τα παραδοσιακώς περιφερειακά και πολλαπλώς εξαρτημένα subordinated κράτη-πελάτες δεν εκσυγχρονίζονται ούτε αναπτύσσονται ποτέ ουσιωδώς εάν δεν ανέλθουν στην κατηγορία των κυρίαρχων κρατών. Πούλησαν τα φύκια και τα καθρεφτάκια των Σημιτηδων στους ιθαγενείς οι τζιτζιφιόγκοι και οι οικονομικοί παραμυθάδες, που ήθελαν να γίνουν Αυστρία και Ολλανδία δίχως κυριαρχία. Απολαύστε τώρα μια χώρα-κουρελού παράρτημα σε αποσύνθεση που γελάει μαζί της όλο το πρώην ανατολικό μπλόκ. Κατά τ'άλλα οι δικοί μας εξακολουθούν να αναρωτιούνται, τις πταίει άραγε; (*).
Δεν έχει υπάρξει ποτέ ιστορικά - ούτε πρόκειται να υπάρξει - περίπτωση χώρας που να κατάφερε οτιδήποτε δίχως να είναι κυρίαρχη. Όλα τα «πολιτισμένα και ανεπτυγμένα» κράτη είναι παλαιά κυρίαρχα κράτη (το ίδιο ισχύει και για τα «μη πολιτισμένα» κράτη πρώτου μεγέθους).
(*) Μην είναι η «κουλτούρα»; Μην είν το dna του λαού; Το οποίο είναι «εγγενώς ελαττωματικό». Αναρωτιούνται. Μὴν εἶν᾿ οἱ κάμποι; Μὴν εἶναι τ᾿ ἄσπαρτα ψηλὰ βουνά; Μὴν εἶναι ὁ ἥλιος της, ποὺ χρυσολάμπει; Λέω εγώ.
(-) Χθες ανακοινώθηκε πως η ανεργία αναμένεται να επανέλθει στα προ κρίσης επίπεδα σε είκοσι (20) χρόνια! Θα έχουν πάει οι Άραβες με τις κελεμπίες τους στον Άρη (ετοιμάζουν αποστολή τα Η.Α.Ε)και εμείς θα παλεύουμε με την ανεργία, μένοντας - απομονωμένοι στην - ''Ευρώπη''. Αυτή είναι άλλωστε η ουσία του ''πάση θυσία''. Η απομόνωση.
(-) Η ανάκτηση κυριαρχίας δεναπορρέει αποκλειστικά και μόνον από, ούτεσυνδέεται αποκλειστικά και μόνον με, την οικονομική ισχύ (όπως άλλωστε φάνηκε ξεκάθαρα και στο μεταναστευτικό-προσφυγικό, όπου ξαφνικά, εκεί που κάθονταν όλοι σούζα στον - υποτιθέμενο - Ηγεμόνα, ο τελευταίος δεν μπορεί ούτε καν να αποφασίσει τι θέλει, πόσο μάλλον να επιβάλει τη θέληση του και στους υπολοίπους). Σε αυτό θα επανέλθω.
(-) Τέλος, η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει ούτε την ισχύ ούτε τη νομιμοποίηση να πασπαλίζει κατά το δοκούν όλα τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και τα εθνικά θέματα. Θα επανέλθω και σε αυτό.
Ο μόνες «εδαφικές βάσεις» - ή ορθότερα τοπικοποίησεις - που διαθέτει ο υπερ-εθνικός ευρωπαϊσμός (οποίος πρεσβεύει τη μετα-κυριαρχία, όχι τη δική του αλλά των άλλων) είναι σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις σποραδικά κατανεμημένες, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις Βρυξέλλες, το Στρασβούργο, τη Φρανκφούρτη κ.λπ. Εάν εφάρμοζε με συνέπεια ο υπερ-εθνικός ευρωπαϊσμός, αυτό που αξιώνει από τα κράτη - τα οποία διαθέτουν εθνικές εδαφικές βάσεις - στον ίδιο του τον εαυτό, τότε περίξ του κτηρίου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Berlaymont) και στην "European district"των Βρυξελλών ή/και πέριξ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην Φρανκφούρτη, θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα.
Η Ελλάδα έχει αναλάβει τον ρόλο αυτό καθώς έχει μετατραπεί σε εν αναμονή εδαφική βάση - και χωματερή - του υπερεθνικού ευρωπαϊσμού και των αδιεξόδων του. Η Ελλάδα έχει βασίσει όλη της την ύπαρξη στην αυτονόητη εφαρμογή υπερ-εθνικών ευρωπαϊκών λύσεων και πολιτικών και σαν χώρα έχει δεχθεί να μετατραπεί σε πεδίο αποδοχής των επιπτώσεων και του κόστους της εφαρμογής ή/και της μη εφαρμογής τους, άνευ όρων.
Αυτό που εξελίσσεται είναι, σε όλο το μεγαλείο, τις επιπτώσεις, την έκταση και την ουσία του, το ''πάση θυσία''.
(-) Και γι'αυτό, ανάμεσα σε άλλα, μετεξελίσσεται σε μετα-κυρίαρχο ευρωπαικό χώρο. Η αυτο-ενοχοποίηση φυσικά παρέχει νομιμοποίηση σε μια τέτοια κατάσταση.
(-) Θα μπορούσαμε άτυπα να πούμε πως το υπερεθνικό επίπεδο δεν είναι «οντολογικά» αυτόνομο και αυτοτελές. Υπάρχει μονάχα ως «υπερέκταση» του (δι)εθνικού επιπέδου και με τη συναίνεση και ανοχή του τελευταίου.
Χθες, σε κοινωνικό δίκτυο, μου υπενθύμισαν πως το πρώτο κείμενο αυτής της ανάρτησης με τίτλο: I) Ετοιμαστείτε να επιτελέσετε το ανθρωπιστικό σας καθήκον, αποτελεί μια αρκετά αξιόλογη αποτύπωση των επιπτώσεων του μεταναστευτικού-προσφυγικού.
I) Ελλάδα και κυριαρχία II) «Κρίση» και επέκταση κυριαρχίας III) Ελλάδα και κόμματα. Τρεις σύντομοι σχολιασμοί.
Τρεις θεμελιώδεις -και ενοχλητικές- πραγματικότητες: Ι) Πρέπει να επιμείνουμε στα ουσιώδη και τα καίρια ΙΙ) Το σπουδαιότερο και πολυπλόκαμο ενδογενές πρόβλημα ΙΙΙ) Είδη -παροδικής και οριστικής- κατοχής, εξάρτησης ή αποικιοποίησης.
Μήπως η σχέση κυριαρχίας και οικονομίας είναι σημαντικότερη από ότι νομίζουμε; Does Sovereignty Matter for Growth? Poverty from the Wealth of Nations: Integration and Polarization in the Global Economy Since 1760.
Σημειώσεις
Δεν έχει υπάρξει ποτέ ιστορικά - ούτε πρόκειται να υπάρξει - περίπτωση χώρας που να κατάφερε οτιδήποτε δίχως να είναι κυρίαρχη. Όλα τα «πολιτισμένα και ανεπτυγμένα» κράτη είναι παλαιά κυρίαρχα κράτη (το ίδιο ισχύει και για τα «μη πολιτισμένα» κράτη πρώτου μεγέθους).
(*) Μην είναι η «κουλτούρα»; Μην είν το dna του λαού; Το οποίο είναι «εγγενώς ελαττωματικό». Αναρωτιούνται. Μὴν εἶν᾿ οἱ κάμποι; Μὴν εἶναι τ᾿ ἄσπαρτα ψηλὰ βουνά; Μὴν εἶναι ὁ ἥλιος της, ποὺ χρυσολάμπει; Λέω εγώ.
II
Δύσκολα μπορεί να γίνει λόγος για πατριωτισμό όταν η εσωτερική οργανωτική δομή έχει εκποιηθεί, όταν έχει κατακερματιστεί και παραδοθεί τμηματικά η εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία σε εξω-εθνικούς δρώντες και η χώρα μεταβάλλεται σε μετα-κυρίαρχο παράρτημα τους. Πόσο μάλλον όταν τα προηγούμενα τα υπερασπίζονται πότε «πατριώτες» και πότε «ευρωπαϊστές» παρουσιάζοντας τα ως «εκσυγχρονισμό». Το σήμερα δεν είναι ξεκομμένο από το χθες. Αποτελεί συνέχεια του. Κατά τα λοιπά, η ανάκτηση κυριαρχίας αποτελεί απολύτως απαραίτητη προϋπόθεση και συνθήκη, sine qua non, για οποιαδήποτε μορφή - συμπεριλαμβανομένης της λεγόμενης «εκσυγχρονιστικής» - ανάσχεσης της αποσυνθετικής κατρακύλας και καταστροφής (δεν γράφω καν ανάκαμψης). Τα υπόλοιπα είναι λόγια του αέρα.
Σημειώσεις
(-) Χθες ανακοινώθηκε πως η ανεργία αναμένεται να επανέλθει στα προ κρίσης επίπεδα σε είκοσι (20) χρόνια! Θα έχουν πάει οι Άραβες με τις κελεμπίες τους στον Άρη (ετοιμάζουν αποστολή τα Η.Α.Ε)και εμείς θα παλεύουμε με την ανεργία, μένοντας - απομονωμένοι στην - ''Ευρώπη''. Αυτή είναι άλλωστε η ουσία του ''πάση θυσία''. Η απομόνωση.
(-) Η ανάκτηση κυριαρχίας δεναπορρέει αποκλειστικά και μόνον από, ούτεσυνδέεται αποκλειστικά και μόνον με, την οικονομική ισχύ (όπως άλλωστε φάνηκε ξεκάθαρα και στο μεταναστευτικό-προσφυγικό, όπου ξαφνικά, εκεί που κάθονταν όλοι σούζα στον - υποτιθέμενο - Ηγεμόνα, ο τελευταίος δεν μπορεί ούτε καν να αποφασίσει τι θέλει, πόσο μάλλον να επιβάλει τη θέληση του και στους υπολοίπους). Σε αυτό θα επανέλθω.
(-) Τέλος, η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει ούτε την ισχύ ούτε τη νομιμοποίηση να πασπαλίζει κατά το δοκούν όλα τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και τα εθνικά θέματα. Θα επανέλθω και σε αυτό.
III
Ευελπιστώ να έχει γίνει κατανοητό πως το μεταναστευτικό-προσφυγικό δεν είναι παίξε-γέλασε, δεν είναι «οικονομία», και πως αποτελεί τον πλέον καθοριστικό παράγοντα εξελίξεων σε εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο. Ή μήπως κάτι τέτοιο δεν γίνεται κατανοητό σε ευρωπαϊκές «περιοχές» και μετα-κυρίαρχους ημι-κρατικούς δρώντες, που ακολουθούν πιστά και απαρέγκλιτα την ευρω-ενωσιακή λογική και ελπίζουν σε ανύπαρκτες και μη εφαρμόσιμες υπερ-εθνικές «ευρωπαϊκές» λύσεις;
IV
Δεν υπάρχει υπερεθνική ευρωπαϊκή λύση για το μεταναστευτικό-προσφυγικό. Ο λόγος είναι απλός: ο υπερ-εθνικός ευρωπαϊσμός δεν διαθέτει εδαφικές βάσεις. Μόνον τα εθνικά κράτη διαθέτουν εδαφικές βάσεις.Ο μόνες «εδαφικές βάσεις» - ή ορθότερα τοπικοποίησεις - που διαθέτει ο υπερ-εθνικός ευρωπαϊσμός (οποίος πρεσβεύει τη μετα-κυριαρχία, όχι τη δική του αλλά των άλλων) είναι σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις σποραδικά κατανεμημένες, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις Βρυξέλλες, το Στρασβούργο, τη Φρανκφούρτη κ.λπ. Εάν εφάρμοζε με συνέπεια ο υπερ-εθνικός ευρωπαϊσμός, αυτό που αξιώνει από τα κράτη - τα οποία διαθέτουν εθνικές εδαφικές βάσεις - στον ίδιο του τον εαυτό, τότε περίξ του κτηρίου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Berlaymont) και στην "European district"των Βρυξελλών ή/και πέριξ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην Φρανκφούρτη, θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα.
Η Ελλάδα έχει αναλάβει τον ρόλο αυτό καθώς έχει μετατραπεί σε εν αναμονή εδαφική βάση - και χωματερή - του υπερεθνικού ευρωπαϊσμού και των αδιεξόδων του. Η Ελλάδα έχει βασίσει όλη της την ύπαρξη στην αυτονόητη εφαρμογή υπερ-εθνικών ευρωπαϊκών λύσεων και πολιτικών και σαν χώρα έχει δεχθεί να μετατραπεί σε πεδίο αποδοχής των επιπτώσεων και του κόστους της εφαρμογής ή/και της μη εφαρμογής τους, άνευ όρων.
Αυτό που εξελίσσεται είναι, σε όλο το μεγαλείο, τις επιπτώσεις, την έκταση και την ουσία του, το ''πάση θυσία''.
Σημειώσεις
(-) Και γι'αυτό, ανάμεσα σε άλλα, μετεξελίσσεται σε μετα-κυρίαρχο ευρωπαικό χώρο. Η αυτο-ενοχοποίηση φυσικά παρέχει νομιμοποίηση σε μια τέτοια κατάσταση.
(-) Θα μπορούσαμε άτυπα να πούμε πως το υπερεθνικό επίπεδο δεν είναι «οντολογικά» αυτόνομο και αυτοτελές. Υπάρχει μονάχα ως «υπερέκταση» του (δι)εθνικού επιπέδου και με τη συναίνεση και ανοχή του τελευταίου.
.~`~.
Χθες, σε κοινωνικό δίκτυο, μου υπενθύμισαν πως το πρώτο κείμενο αυτής της ανάρτησης με τίτλο: I) Ετοιμαστείτε να επιτελέσετε το ανθρωπιστικό σας καθήκον, αποτελεί μια αρκετά αξιόλογη αποτύπωση των επιπτώσεων του μεταναστευτικού-προσφυγικού.
I) Ελλάδα και κυριαρχία II) «Κρίση» και επέκταση κυριαρχίας III) Ελλάδα και κόμματα. Τρεις σύντομοι σχολιασμοί.
Τρεις θεμελιώδεις -και ενοχλητικές- πραγματικότητες: Ι) Πρέπει να επιμείνουμε στα ουσιώδη και τα καίρια ΙΙ) Το σπουδαιότερο και πολυπλόκαμο ενδογενές πρόβλημα ΙΙΙ) Είδη -παροδικής και οριστικής- κατοχής, εξάρτησης ή αποικιοποίησης.
Μήπως η σχέση κυριαρχίας και οικονομίας είναι σημαντικότερη από ότι νομίζουμε; Does Sovereignty Matter for Growth? Poverty from the Wealth of Nations: Integration and Polarization in the Global Economy Since 1760.
Πρόλογος
Ασχολούμενοι με «τον ανθρωπισμό, τον ισλαμισμό και τον οικονομισμό» (μην και πάθει τίποτα, «η ανθρωπότητα, η Ευρώπη και η οικονομία»), δεν συνειδητοποιήσαμε - μας διέφυγε - πως έχουν τεθεί οι βάσεις και έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις για πόλεμο στη Βαλκανική και το Αιγαίο.
Υπάρχει η άποψη που ισχυρίζεται πως ο πόλεμος αποτελεί συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα, υπάρχει και η άποψη που ισχυρίζεται πως ο πόλεμος αποτελεί αποτέλεσμα της ανυπαρξίας - ή της αποτυχίας της - πολιτικής και της αδυναμίας ασκήσεως της (η δια της προκατασκευασμένης «κοινής γνώμης», προς εδραίωση της κλειστότητας της εσωτερικής ιδεολογίας, άσκηση «πολιτικής», δεν αποτελεί πολιτική). Τα περί ανθρωπιστικών βοηθειών και καταστροφών, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και οικονομικής ενίσχυσης προς αναξιοπαθούντες, αποτελούν συγκεκαλυμμένη ομολογία περί μη υπάρξεως πολιτικής πρότασης για τα υπάρχοντα προβλήματα. Σημαίνουν αδυναμία άσκησης πολιτικής και ύπαρξης ιστορικών αποτελεσμάτων που ως μόνη διέξοδο έχουν την δημιουργία - τεχνητών - κρίσεων και, εν τέλει, τον πόλεμο.
Ακολουθούν σύντομα αποσπάσματα από δύο κείμενα που περιγράφουν γιατί και πως έχουν διαμορφωθεί προϋποθέσεις για πόλεμο στη Βαλκανική και το Αιγαίο.
Από την άλλη, διαβάζοντας τις τελευταίες ημέρες γερμανικό και σουηδικό Τύπο, παρατηρώ μια σημαντική αλλαγή – στον γερμανικό έμμεση, αλλά στον σουηδικό άμεση: Ξαφνικά ο φιλοτουρκικός, Δυτικός Τύπος, μετατρέπεται είτε έμμεσα, είτε άμεσα σε «τουρκοσκεπτικιστικό» και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από μετριοπαθής-συνετός ηγέτης, σε εκβιαστή σουλτάνο! Τι καλά, θα πει ο αφελής έλληνας! Καθόλου καλά, θα σου πω εγώ!
Αν από τη μια κλείσει για πάντα η βαλκανική οδός για τους μετανάστες και από την άλλη διαταραχθεί η σχέση Τουρκίας-ΕΕ, αυτός που θα πληρώσει τα σπασμένα θα είναι η Ελλάδα, η οποία έτσι θα μεταβληθεί σε σάντουιτς μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας...
Αν η γερμανική κυβέρνηση υποκρίνεται ανενδοίαστα και επιτρέψει τελικά να «κλείσει για πάντα η βαλκανική οδός», θα ανοίξει το ζήτημα του πολέμου στα βαλκάνια! Δεν κινδυνολογώ και ούτε αστειεύομαι, σε αυτό καταλήγαμε οι σπουδαστές της «Σχολής της Κοπεγχάγης» προ δεκαετίας, όταν μελετούσαμε το «securitization model» για τη βαλκανική. Αν κλείσεις τη βαλκανική οδό για τους μετανάστες και αναστατώσεις τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας, θα έχεις κάνει μια καλή επένδυση σε έναν νέο πόλεμο στη βαλκανική. Αυτή είναι η εκτίμηση (μου) και τότε… Σαλαλαλαλά Ευρώπη και διεθνές σύστημα!...
Στην Ειδομένη, παράλληλα με το Α. Αιγαίο έχει διαμορφωθεί ένα «συγκρουσιακό θέατρο» με επίκεντρο ασφαλώς τους πρόσφυγες, το οποίο αν δεν εκτονωθεί αμέσως, είναι πιθανόν να οδηγήσει σε στρατιωτικού χαρακτήρα εμπλοκή της Ελλάδας με γειτονικές χώρες. Αιφνίδια, αλλά όχι αιφνιδιαστικά, για όσους ασχολούνται επαγγελματικά με τις διενέξεις στην περιοχή. Ως προς αυτό θέλω να είμαι σαφής.
Μέχρι και ο φιλόδοξος Πούτιν, φρόντισε να απεγκλωβιστεί από την επερχόμενη διεθνή κρίση με πρόσχημα το προσφυγικό, αλλά δυστυχώς η Ελλάδα - αντικειμενικά πλέον - δεν μπορεί, με τον Αλέξη Τσίπρα να «έχει χάσει πλέον καί τα αυγά καί τα καλάθια»! Το είδε λάθος, από την αρχή! Όλα τα είδε λάθος και πλέον ας ετοιμαστούμε για μάχη σε πολλά μέτωπα, με ή χωρίς τον Τσίπρα στη θέση του πρωθυπουργού! Από σήμερα θα περιορίσω τη κριτική μου, μια και όταν η πατρίδα σου κινδυνεύει πραγματικά ως διεθνής πολιτική οντότητα, δεν έχει σημασία πού βρίσκεται το δίκιο και πού το άδικο! Τότε, δυστυχώς, από πολίτης και κοσμοπολίτης μετατρέπεσαι σε απλό στρατιώτη, ο οποίος δεν είναι σε θέση να εξετάσει ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο… αν διακρίνεσαι από συναισθηματική ευφυΐα και διατηρείς ακέραιο το πατριωτικό σου φιλότιμο. Δεν είναι κακά πράγματα αυτά και δεν τα βρίσκω καθόλου συντηρητικά, όπως δεν τα έβρισκαν οι Καρλ Κράους και Τζορτζ Όργουελ!
Θα μπω, λοιπόν, από σήμερα στον πόλεμο, επιμένοντας, ωστόσο, να λέω ονόματα, επειδή δεν άφησαν οι «απ’-έξω» και οι «από-μέσα» κανένα περιθώριο στην ειρήνη. Σχηματίζοντας αριθμούς δεν θα αποφύγεις τα ονόματα, μια και είναι τα ονόματα και όχι οι αριθμοί που κατασκευάζουν τις τάξεις των πραγμάτων τόσο στη καθημερινή ζωή, όσο και στη διεθνή και στην εσωτερική πολιτική σκηνή…
Υπάρχει η άποψη που ισχυρίζεται πως ο πόλεμος αποτελεί συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα, υπάρχει και η άποψη που ισχυρίζεται πως ο πόλεμος αποτελεί αποτέλεσμα της ανυπαρξίας - ή της αποτυχίας της - πολιτικής και της αδυναμίας ασκήσεως της (η δια της προκατασκευασμένης «κοινής γνώμης», προς εδραίωση της κλειστότητας της εσωτερικής ιδεολογίας, άσκηση «πολιτικής», δεν αποτελεί πολιτική). Τα περί ανθρωπιστικών βοηθειών και καταστροφών, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και οικονομικής ενίσχυσης προς αναξιοπαθούντες, αποτελούν συγκεκαλυμμένη ομολογία περί μη υπάρξεως πολιτικής πρότασης για τα υπάρχοντα προβλήματα. Σημαίνουν αδυναμία άσκησης πολιτικής και ύπαρξης ιστορικών αποτελεσμάτων που ως μόνη διέξοδο έχουν την δημιουργία - τεχνητών - κρίσεων και, εν τέλει, τον πόλεμο.
Ακολουθούν σύντομα αποσπάσματα από δύο κείμενα που περιγράφουν γιατί και πως έχουν διαμορφωθεί προϋποθέσεις για πόλεμο στη Βαλκανική και το Αιγαίο.
I
Το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να σού συμβεί, αναγνώστη μου, είναι να μετατραπείς σε σάντουιτς, ή στο χώρο των επιχειρήσεων, ή στο χώρο της διεθνούς πολιτικής, ή γεωπολιτικώς, ή στο πεδίο της καριέρας σου, ή γενικότερα στις σχέσεις σου στη κοινωνία. Δεν είναι πως θα νοιώσεις ασφυκτικά και ίσως εκδηλώσεις παλαβές συμπεριφορές διαφυγής, είναι πως θα αποτελέσεις κρύο γεύμα, πως όλα θα είναι έτοιμα για να γίνεις μια μπουκιά από λογής-λογής αντιπάλους και ανταγωνιστές! Είναι αυτή η αίσθηση που μετατρέπει τον αποκλεισμό σε εφιάλτη.
-----
Σημ. Δ`~. : Ο αρθρογράφος, αφού αναφέρεται στις παλαιότερες δηλώσεις του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, πως «οι ακανόνιστες ροές μεταναστών στη διαδρομή των Δυτικών Βαλκανίων πρέπει να σταματήσουν […] δεν είναι θέμα μονομερών δράσεων, αλλά κοινή απόφαση της ΕΕ των 28» και σε αυτές της υπουργού Εσωτερικών της Αυστρίας στην «Die Welt», πως: «Η θέση μου είναι ξεκάθαρη: η Βαλκανική οδός παραμένει κλειστή και αυτό για πάντα», συνεχίζει:
-----
Από την άλλη, διαβάζοντας τις τελευταίες ημέρες γερμανικό και σουηδικό Τύπο, παρατηρώ μια σημαντική αλλαγή – στον γερμανικό έμμεση, αλλά στον σουηδικό άμεση: Ξαφνικά ο φιλοτουρκικός, Δυτικός Τύπος, μετατρέπεται είτε έμμεσα, είτε άμεσα σε «τουρκοσκεπτικιστικό» και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από μετριοπαθής-συνετός ηγέτης, σε εκβιαστή σουλτάνο! Τι καλά, θα πει ο αφελής έλληνας! Καθόλου καλά, θα σου πω εγώ!
Αν από τη μια κλείσει για πάντα η βαλκανική οδός για τους μετανάστες και από την άλλη διαταραχθεί η σχέση Τουρκίας-ΕΕ, αυτός που θα πληρώσει τα σπασμένα θα είναι η Ελλάδα, η οποία έτσι θα μεταβληθεί σε σάντουιτς μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας...
Αν η γερμανική κυβέρνηση υποκρίνεται ανενδοίαστα και επιτρέψει τελικά να «κλείσει για πάντα η βαλκανική οδός», θα ανοίξει το ζήτημα του πολέμου στα βαλκάνια! Δεν κινδυνολογώ και ούτε αστειεύομαι, σε αυτό καταλήγαμε οι σπουδαστές της «Σχολής της Κοπεγχάγης» προ δεκαετίας, όταν μελετούσαμε το «securitization model» για τη βαλκανική. Αν κλείσεις τη βαλκανική οδό για τους μετανάστες και αναστατώσεις τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας, θα έχεις κάνει μια καλή επένδυση σε έναν νέο πόλεμο στη βαλκανική. Αυτή είναι η εκτίμηση (μου) και τότε… Σαλαλαλαλά Ευρώπη και διεθνές σύστημα!...
II
Και στον επίλογο ενός επόμενου σημειώματος του, ο αρθρογράφος, ολοκληρώνει τις σκέψεις του ως εξής:Στην Ειδομένη, παράλληλα με το Α. Αιγαίο έχει διαμορφωθεί ένα «συγκρουσιακό θέατρο» με επίκεντρο ασφαλώς τους πρόσφυγες, το οποίο αν δεν εκτονωθεί αμέσως, είναι πιθανόν να οδηγήσει σε στρατιωτικού χαρακτήρα εμπλοκή της Ελλάδας με γειτονικές χώρες. Αιφνίδια, αλλά όχι αιφνιδιαστικά, για όσους ασχολούνται επαγγελματικά με τις διενέξεις στην περιοχή. Ως προς αυτό θέλω να είμαι σαφής.
Μέχρι και ο φιλόδοξος Πούτιν, φρόντισε να απεγκλωβιστεί από την επερχόμενη διεθνή κρίση με πρόσχημα το προσφυγικό, αλλά δυστυχώς η Ελλάδα - αντικειμενικά πλέον - δεν μπορεί, με τον Αλέξη Τσίπρα να «έχει χάσει πλέον καί τα αυγά καί τα καλάθια»! Το είδε λάθος, από την αρχή! Όλα τα είδε λάθος και πλέον ας ετοιμαστούμε για μάχη σε πολλά μέτωπα, με ή χωρίς τον Τσίπρα στη θέση του πρωθυπουργού! Από σήμερα θα περιορίσω τη κριτική μου, μια και όταν η πατρίδα σου κινδυνεύει πραγματικά ως διεθνής πολιτική οντότητα, δεν έχει σημασία πού βρίσκεται το δίκιο και πού το άδικο! Τότε, δυστυχώς, από πολίτης και κοσμοπολίτης μετατρέπεσαι σε απλό στρατιώτη, ο οποίος δεν είναι σε θέση να εξετάσει ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο… αν διακρίνεσαι από συναισθηματική ευφυΐα και διατηρείς ακέραιο το πατριωτικό σου φιλότιμο. Δεν είναι κακά πράγματα αυτά και δεν τα βρίσκω καθόλου συντηρητικά, όπως δεν τα έβρισκαν οι Καρλ Κράους και Τζορτζ Όργουελ!
Θα μπω, λοιπόν, από σήμερα στον πόλεμο, επιμένοντας, ωστόσο, να λέω ονόματα, επειδή δεν άφησαν οι «απ’-έξω» και οι «από-μέσα» κανένα περιθώριο στην ειρήνη. Σχηματίζοντας αριθμούς δεν θα αποφύγεις τα ονόματα, μια και είναι τα ονόματα και όχι οι αριθμοί που κατασκευάζουν τις τάξεις των πραγμάτων τόσο στη καθημερινή ζωή, όσο και στη διεθνή και στην εσωτερική πολιτική σκηνή…
SPONSORED CONTENT
Ζούμε σε καιρούς επιστροφής της πολιτικής του μεγάλου χώρου. Οι λογιστές της «πολιτικής» του μικρού χώρου, οι μέτριοι, οι φανατικοί κομματικοί και παραταξιακοί λαϊκιστές, η Ελλάδα των οικονομιστών-τεχνοκρατών και των πάσης φύσεως εκσυγχρονιστών-λογιστών (που έδιωξε, κατέστρεψε και απέλπισε τις νέες και τους νέους της χώρας), όλοι οι προηγούμενοι, θα πρέπει να παραμερίσουν προκειμένου, με κάποιο τρόπο, να έρθουν στο προσκήνιο statesmen. Οι χώρες χρειάζονται ηγεσίες. Η πολιτική, η μεγάλη πολιτική, γίνεται με ιδέες.
Η πολιτική του μεγάλου χώρου και οι λύσεις στα μεγάλα αδιέξοδα, δεν μπορούν να προέλθουν ούτε από λογιστές και αριθμομέτρες (διαχείριση), ούτε από αστικές μετριότητες που δίδουν διαπιστευτήρια στο εξωτερικό, ούτε από ανήθικους και αντιδραστικούς αμυντικούς χαρακτήρες ή νοσταλγούς και κήρυκες εμφυλίων, ούτε από «ανήλικους» τσαλακωμένους μπουνταλάδες.
Οι µετριότητες, υποµετριότητες και ανθυποµετριότητες - όπως έγραφε και ένας αξιόλογος - που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσµο και δεν έχουν το ανάστηµα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήµατα μεγάλης έκτασης και βάθους, αυτοί που σταθερά μετέβαλλαν την Ελλάδα σε χώρα µε περιορισµένα κυριαρχικά δικαιώµατα (για να την οδηγήσουν να μεταβληθεί σε μετα-κυρίαρχο εδαφικό χώρο-περιοχή), αυτοί που ως συμπλεγματικοί και αποτυχημένοι Βαλκάνιοι εκσυγχρονιστές - που παριστάνουν τους φορείς του ευρωπαϊσμού και - που ως ιδεολογία τους δεν τους έχει απομείνει τίποτα άλλο - ως έσχατο μέσο απόκρυψης και κάλυψης της παταγώδης αποτυχίας τους - παρά μονάχα να βρίζουν «τον λαό», αυτοί που βρίσκονται σε αναζήτηση ιστορικής ευθανασίας, υπό τον ορό να σκηνοθετηθούν έτσι τα πράγµατα, ώστε κανείς τους να µην έχει την άµεση ευθύνη, και επίσης υπό τον ορό να τεχνουργηθούν απροσµάχητες ανακουφιστικές εκλογικεύσεις και νομιμοποίησεις, όλοι αυτοί, δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν - όπως αποδεικνύεται χρόνια τώρα - και ενδέχεται να καταρρεύσουν µπροστά σε μεγάλες αποφάσεις, υπό το βάρος των ευθυνών και της κρισιμότητας των στιγμών.
Παρακολουθήστε ενδιαφέρουσες απόψεις, προσεγγίσεις και ερμηνείες για τις παγκόσμιες, κυρίως, εξελίξεις, αλλά και ορισμένες αυτονόητες θέσεις για ζητήματα εξωτερικής - και εσωτερικής - πολιτικής της Ελλάδας. Προφανώς και είναι αδιάφορο σε τι βαθμό συμφωνεί κάποιος με τη συνολική τοποθέτηση, ιδεολογική, πολιτική ή άλλη, του συνεντευξιαζόμενου. Δεν βρίσκεται εκεί η ουσία. Αναμένω και από τη μεριά της «αριστεράς», να παρουσιαστεί μια ηγετική μορφή, προσδοκία που μέχρι στιγμής, η πραγματοποίηση της δεν διαφαίνεται πουθενά στον ορίζοντα.
Κάτι «αριστερές» σέκτες που χαρακτηρίζουν τον συνεντευξιαζόμενο ως «ακροδεξιό» (βέβαια, αφού θέτει προβληματισμό περί ΝΑΤΟ, έχοντας αντιστραφεί πλέον οι σχέσεις), πέρα από το ότι δεν αναφέρονται στοιχειωδώς στις θέσεις του, δεν είναι καθόλου απίθανο να συναλλάσσονται και να εξυπηρετούν συμφέροντα μιας κάποιας «δεξιάς» κάστας, ως προς την εσωτερική τους διάσταση. Ως προς την εξωτερική τους διάσταση, δεν είναι καθόλου απίθανο να αποτελούν αμερικανοκίνητα παραρτήματα (σαν και αυτά που προκειμένου να αποτρέψουν τη Γαλλία από το να παραμείνει γεωστρατηγικός παίκτης, παλαιότερα, «έφαγαν» τον Ντε Γκωλ και σήμερα διακηρύσσουν τον υπερ-εθνικό ευρωπαϊσμό) και τοπικές εκφράσεις ενός λίμπεραλ (liberal) και νεο-συντηρητικού (neocon) κατεστημένου της Ουάσινγκτον, που έχουν ως απαραίτητα συμπληρώματα τους, γερμανοκίνητους παπαγάλους μιας κάποιας «δεξιάς» (που συστηματικά και κατ'επανάληψη, αποκρύβουν τις συνέπειες των αποσταθεροποίησεων και των πολέμων).
Η πολιτική του μεγάλου χώρου και οι λύσεις στα μεγάλα αδιέξοδα, δεν μπορούν να προέλθουν ούτε από λογιστές και αριθμομέτρες (διαχείριση), ούτε από αστικές μετριότητες που δίδουν διαπιστευτήρια στο εξωτερικό, ούτε από ανήθικους και αντιδραστικούς αμυντικούς χαρακτήρες ή νοσταλγούς και κήρυκες εμφυλίων, ούτε από «ανήλικους» τσαλακωμένους μπουνταλάδες.
Οι µετριότητες, υποµετριότητες και ανθυποµετριότητες - όπως έγραφε και ένας αξιόλογος - που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσµο και δεν έχουν το ανάστηµα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήµατα μεγάλης έκτασης και βάθους, αυτοί που σταθερά μετέβαλλαν την Ελλάδα σε χώρα µε περιορισµένα κυριαρχικά δικαιώµατα (για να την οδηγήσουν να μεταβληθεί σε μετα-κυρίαρχο εδαφικό χώρο-περιοχή), αυτοί που ως συμπλεγματικοί και αποτυχημένοι Βαλκάνιοι εκσυγχρονιστές - που παριστάνουν τους φορείς του ευρωπαϊσμού και - που ως ιδεολογία τους δεν τους έχει απομείνει τίποτα άλλο - ως έσχατο μέσο απόκρυψης και κάλυψης της παταγώδης αποτυχίας τους - παρά μονάχα να βρίζουν «τον λαό», αυτοί που βρίσκονται σε αναζήτηση ιστορικής ευθανασίας, υπό τον ορό να σκηνοθετηθούν έτσι τα πράγµατα, ώστε κανείς τους να µην έχει την άµεση ευθύνη, και επίσης υπό τον ορό να τεχνουργηθούν απροσµάχητες ανακουφιστικές εκλογικεύσεις και νομιμοποίησεις, όλοι αυτοί, δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν - όπως αποδεικνύεται χρόνια τώρα - και ενδέχεται να καταρρεύσουν µπροστά σε μεγάλες αποφάσεις, υπό το βάρος των ευθυνών και της κρισιμότητας των στιγμών.
Παρακολουθήστε ενδιαφέρουσες απόψεις, προσεγγίσεις και ερμηνείες για τις παγκόσμιες, κυρίως, εξελίξεις, αλλά και ορισμένες αυτονόητες θέσεις για ζητήματα εξωτερικής - και εσωτερικής - πολιτικής της Ελλάδας. Προφανώς και είναι αδιάφορο σε τι βαθμό συμφωνεί κάποιος με τη συνολική τοποθέτηση, ιδεολογική, πολιτική ή άλλη, του συνεντευξιαζόμενου. Δεν βρίσκεται εκεί η ουσία. Αναμένω και από τη μεριά της «αριστεράς», να παρουσιαστεί μια ηγετική μορφή, προσδοκία που μέχρι στιγμής, η πραγματοποίηση της δεν διαφαίνεται πουθενά στον ορίζοντα.
Σημείωση
Κάτι «αριστερές» σέκτες που χαρακτηρίζουν τον συνεντευξιαζόμενο ως «ακροδεξιό» (βέβαια, αφού θέτει προβληματισμό περί ΝΑΤΟ, έχοντας αντιστραφεί πλέον οι σχέσεις), πέρα από το ότι δεν αναφέρονται στοιχειωδώς στις θέσεις του, δεν είναι καθόλου απίθανο να συναλλάσσονται και να εξυπηρετούν συμφέροντα μιας κάποιας «δεξιάς» κάστας, ως προς την εσωτερική τους διάσταση. Ως προς την εξωτερική τους διάσταση, δεν είναι καθόλου απίθανο να αποτελούν αμερικανοκίνητα παραρτήματα (σαν και αυτά που προκειμένου να αποτρέψουν τη Γαλλία από το να παραμείνει γεωστρατηγικός παίκτης, παλαιότερα, «έφαγαν» τον Ντε Γκωλ και σήμερα διακηρύσσουν τον υπερ-εθνικό ευρωπαϊσμό) και τοπικές εκφράσεις ενός λίμπεραλ (liberal) και νεο-συντηρητικού (neocon) κατεστημένου της Ουάσινγκτον, που έχουν ως απαραίτητα συμπληρώματα τους, γερμανοκίνητους παπαγάλους μιας κάποιας «δεξιάς» (που συστηματικά και κατ'επανάληψη, αποκρύβουν τις συνέπειες των αποσταθεροποίησεων και των πολέμων).
Έτσι, θα μιλήσουμε πρώτα για το δίκαιο και την τιμιότητα μας, αφού άλλωστε ζητάμε συμμαχία, γιατί ξέρουμε πως ούτε φιλία σταθερή ανάμεσα σε ιδιώτες μπορεί να υπάρξει ούτε συμμαχία ανάμεσα σε πόλεις, εάν δεν συμπεριφέρονται μεταξύ τους με τρόπο προφανώς έντιμο και δεν έχουν γενικότερα παρόμοιες αντιλήψεις. Διότι από τις διαφορετικές αντιλήψεις προκύπτουν και οι διαφορές στη δράση. Συμμαχήσαμε με τους Αθηναίους, όταν εσείς αποσυρθήκατε από τον Περσικό πόλεμο ενώ εκείνοι παρέμειναν για να φέρουν εις πέρας τον αγώνα. Σύμμαχοι τους όμως είχαμε γίνει όχι για να υποδουλωθούν οι Έλληνες στους Αθηναίους αλλά για την απελευθέρωση των Ελλήνων από τους Μήδους. Και όσο ασκούσαν την αρχηγία με όρους ισότητας, εμείς τους ακολουθούσαμε πρόθυμα'όταν όμως είδαμε να μετριάζουν την εχθρότητα τους προς τους Μήδους και να επιδιώκουν ενεργητικά την υποδούλωση των συμμάχων τους, αρχίσαμε πια να φοβόμαστε. Κι επειδή οι σύμμαχοι, λόγω της πολυγνωμίας τους αδυνατούσαν να αντισταθούν ενωμένοι, υποδουλώθηκαν, εκτός από εμάς [τους Μυτιληναίους] και τους Χίους. Γιατί εμείς βέβαια συμμετείχαμε στις εκστρατείες τους ως αυτόνομοι και ελεύθεροι που υποτίθεται ότι ήμασταν'δεν είχαμε πια όμως καμία εμπιστοσύνη στους Αθηναίους ως ηγέτες, διότι παραδειγματιζόμασταν από όσα είχαν προηγηθεί'δεν ήταν πιθανό ότι αυτοί, που όσους έγιναν σύμμαχοί τους μαζί με εμάς τους καθυπόταξαν, δεν θα έκαναν το ίδιο και με τους υπολοίπους, εάν ποτέ τους δινόταν η δυνατότητα.
Και εάν μεν εξακολουθούσαμε να είμαστε όλοι αυτόνομοι θα τους εμπιστευόμασταν περισσότερο, ότι δεν θα μας έκαναν κακό. Καθώς όμως τους περισσότερους τους έχουν κάτω από την εξουσία τους ενώ με εμάς έχουν σχέση ισότητας, ήταν φυσικό να δυσανασχετούν αφού στη σχεδόν γενική υποταγή εμείς μόνο διατηρήσαμε σχέση ισότητας μαζί τους και μάλιστα όταν εκείνοι γίνονταν διαρκώς ισχυρότεροι και η δική μας απομόνωση διαρκώς μεγαλύτερη. Μόνον όμως ο αμοιβαίος φόβος αποτελεί ασφαλή βάση μιας συμμαχίας'διότι όποιος θέλει με κάποιον τρόπο να την παραβιάσει δεν το αποφασίζει, επειδή δεν έχει την υπεροχή. Και εάν μας άφησαν αυτόνομους, αυτό δεν έγινε για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο επειδή νόμιζαν ότι την ηγεμονία τους θα την επέβαλλαν με εύσχημα επιχειρήματα και ηθική πίεση μάλλον παρά με την ισχύ των όπλων. Γιατί μας χρησιμοποιούσαν συνάμα και ως απόδειξη ότι τους ισότιμους συμμάχους τους δεν τους υποχρέωναν να εκστρατεύουν παρά τη θέληση τους, εάν εκείνοι εναντίον των οποίων θα γινόταν η επίθεση δεν είχαν πράξει κάτι άδικο'κι από την άλλη, παρέσυραν πρώτα τους ισχυρότερους εναντίον των ασθενέστερων ώστε αφήνοντας τους ισχυρούς τελευταίους, όταν όλοι οι άλλοι θα έχουν εξουδετερωθεί, να τους αντιμετωπίσουν αποδυναμωμένους. Ενώ, εάν άρχιζαν από εμάς, όταν όλοι αυτοί είχαν ακόμη τις δυνάμεις και τα στηρίγματα τους, δεν θα τους υπέτασσαν με την ίδια ευκολία. Επίσης το ναυτικό μας τους προξενούσε κάποιο φόβο μήπως ενωθεί με το δικό σας ή με κάποιο άλλο και αποτελέσει κίνδυνο γι'αυτούς. Και το ότι διατηρήσαμε την ανεξαρτησία μας το οφείλουμε εν μέρει στις εκδουλεύσεις που προσφέραμε στον Αθηναϊκό λαό και στους ηγέτες που είχε κάθε φορά. Δεν νομίζουμε όμως ότι, εάν δεν ξεσπούσε τούτος ο πόλεμος, θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό για πολύ, εάν αναλογιστούμε τη συμπεριφορά των Αθηναίων απέναντι στους άλλους.
Τι λογής φιλία λοιπόν ήταν αυτή ή τι λογής ελευθερία που να την εμπιστεύεσαι, όταν ανεχόμαστε ο ένας τον άλλον παρά τα αντίθετα αισθήματα μας, και εκείνοι μεν μας καλόπιαναν τον καιρό του πολέμου, επειδή μας φοβούνταν, εμείς πάλι κάναμε το ίδιο σε εκείνους τον καιρό της ειρήνης. Έτσι, αυτό που εξασφαλίζει στους άλλους προπαντός η φιλική διάθεση σε εμάς το στήριζε ο φόβος, και μέναμε σύμμαχοι μάλλον επειδή μας κυρίευε ο φόβος παρά από φιλία'κι όποιος από τους δύο αισθανόταν πριν από τον άλλο ασφαλής, αυτός θα παραβίαζε πρώτος τη συμμαχία. Έτσι εάν νομίζει κανείς ότι έχουμε άδικο που αποστατήσαμε πρώτοι από τη συμμαχία, επειδή οι Αθηναίοι δίστασαν να ασκήσουν βία εναντίον μας και δεν περιμέναμε να δούμε αν θα εκδηλωνόταν πραγματικά κάτι τέτοιο από μέρους τους, δεν κρίνει σωστά. Γιατί εάν είχαμε τη δύναμη να απαντήσουμε με ίσους όρους στις επιβουλές τους, θα είχαμε επίσης χρέος να μη σπεύσουμε να τους επιτεθούμε'αφού όμως είναι πάντοτε στη δύναμη τους να μας επιτεθούν, θα έπρεπε να είναι και στη δική μας δύναμη να προλαβαίνουμε τις επιθέσεις τους.
Τέτοιες ήσαν οι αιτίες και οι αφορμές Λακεδαιμόνιοι και σύμμαχοι, που μας έκαναν να αποστατήσουμε, αρκετά σαφείς για να πείσουν όσους τις ακούνε ότι σωστά πράξαμε, και αρκετά ισχυρές για να μας κάνουν να φοβηθούμε και να αναζητήσουμε κάποια ασφάλεια.
Και εάν μεν εξακολουθούσαμε να είμαστε όλοι αυτόνομοι θα τους εμπιστευόμασταν περισσότερο, ότι δεν θα μας έκαναν κακό. Καθώς όμως τους περισσότερους τους έχουν κάτω από την εξουσία τους ενώ με εμάς έχουν σχέση ισότητας, ήταν φυσικό να δυσανασχετούν αφού στη σχεδόν γενική υποταγή εμείς μόνο διατηρήσαμε σχέση ισότητας μαζί τους και μάλιστα όταν εκείνοι γίνονταν διαρκώς ισχυρότεροι και η δική μας απομόνωση διαρκώς μεγαλύτερη. Μόνον όμως ο αμοιβαίος φόβος αποτελεί ασφαλή βάση μιας συμμαχίας'διότι όποιος θέλει με κάποιον τρόπο να την παραβιάσει δεν το αποφασίζει, επειδή δεν έχει την υπεροχή. Και εάν μας άφησαν αυτόνομους, αυτό δεν έγινε για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο επειδή νόμιζαν ότι την ηγεμονία τους θα την επέβαλλαν με εύσχημα επιχειρήματα και ηθική πίεση μάλλον παρά με την ισχύ των όπλων. Γιατί μας χρησιμοποιούσαν συνάμα και ως απόδειξη ότι τους ισότιμους συμμάχους τους δεν τους υποχρέωναν να εκστρατεύουν παρά τη θέληση τους, εάν εκείνοι εναντίον των οποίων θα γινόταν η επίθεση δεν είχαν πράξει κάτι άδικο'κι από την άλλη, παρέσυραν πρώτα τους ισχυρότερους εναντίον των ασθενέστερων ώστε αφήνοντας τους ισχυρούς τελευταίους, όταν όλοι οι άλλοι θα έχουν εξουδετερωθεί, να τους αντιμετωπίσουν αποδυναμωμένους. Ενώ, εάν άρχιζαν από εμάς, όταν όλοι αυτοί είχαν ακόμη τις δυνάμεις και τα στηρίγματα τους, δεν θα τους υπέτασσαν με την ίδια ευκολία. Επίσης το ναυτικό μας τους προξενούσε κάποιο φόβο μήπως ενωθεί με το δικό σας ή με κάποιο άλλο και αποτελέσει κίνδυνο γι'αυτούς. Και το ότι διατηρήσαμε την ανεξαρτησία μας το οφείλουμε εν μέρει στις εκδουλεύσεις που προσφέραμε στον Αθηναϊκό λαό και στους ηγέτες που είχε κάθε φορά. Δεν νομίζουμε όμως ότι, εάν δεν ξεσπούσε τούτος ο πόλεμος, θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό για πολύ, εάν αναλογιστούμε τη συμπεριφορά των Αθηναίων απέναντι στους άλλους.
Τι λογής φιλία λοιπόν ήταν αυτή ή τι λογής ελευθερία που να την εμπιστεύεσαι, όταν ανεχόμαστε ο ένας τον άλλον παρά τα αντίθετα αισθήματα μας, και εκείνοι μεν μας καλόπιαναν τον καιρό του πολέμου, επειδή μας φοβούνταν, εμείς πάλι κάναμε το ίδιο σε εκείνους τον καιρό της ειρήνης. Έτσι, αυτό που εξασφαλίζει στους άλλους προπαντός η φιλική διάθεση σε εμάς το στήριζε ο φόβος, και μέναμε σύμμαχοι μάλλον επειδή μας κυρίευε ο φόβος παρά από φιλία'κι όποιος από τους δύο αισθανόταν πριν από τον άλλο ασφαλής, αυτός θα παραβίαζε πρώτος τη συμμαχία. Έτσι εάν νομίζει κανείς ότι έχουμε άδικο που αποστατήσαμε πρώτοι από τη συμμαχία, επειδή οι Αθηναίοι δίστασαν να ασκήσουν βία εναντίον μας και δεν περιμέναμε να δούμε αν θα εκδηλωνόταν πραγματικά κάτι τέτοιο από μέρους τους, δεν κρίνει σωστά. Γιατί εάν είχαμε τη δύναμη να απαντήσουμε με ίσους όρους στις επιβουλές τους, θα είχαμε επίσης χρέος να μη σπεύσουμε να τους επιτεθούμε'αφού όμως είναι πάντοτε στη δύναμη τους να μας επιτεθούν, θα έπρεπε να είναι και στη δική μας δύναμη να προλαβαίνουμε τις επιθέσεις τους.
Τέτοιες ήσαν οι αιτίες και οι αφορμές Λακεδαιμόνιοι και σύμμαχοι, που μας έκαναν να αποστατήσουμε, αρκετά σαφείς για να πείσουν όσους τις ακούνε ότι σωστά πράξαμε, και αρκετά ισχυρές για να μας κάνουν να φοβηθούμε και να αναζητήσουμε κάποια ασφάλεια.
Θουκυδίδης
Ἱστοριῶν γʹ (9,1–13,1)
Ἱστοριῶν γʹ (9,1–13,1)
.~`~.
Πρόλογος
Πολλά μπορεί να γράψει κανείς. Για την Παγκόσμια Τρομοκρατία, η οποία αποτελεί σημαντική κινητήρια δύναμη της εξαναγκασμένης μετανάστευσης (forced migration) και την παραγωγή και εξαγωγή αλλοδαπών «μαχητών». Για το Βέλγιο, αυτό το μεταμοντέρνο έθνος, που με περίπου ίδιο πληθυσμό με αυτόν της Ελλάδας, με κατά κεφαλήν Α.Ε.Π πάνω από 40.000 $ και με πρωτεύουσα του την πρωτεύουσα της Ε.Ε (Βρυξέλλες) αποτελεί έναν από τους κύριους ευρωπαϊκούς πυρήνες ισλαμιστικής ριζοσπαστικοποίησης και κύριο ευρωπαικό τροφοδότη και παραγωγό «τζιχαντιστών» που κατευθύνονται προς τη Συρία και το Ιράκ (με τις Βρυξέλλες και συγκεκριμένες περιοχές της να αποτελούν σφηκοφωλιά). Για τις ΕυρωΑτλαντικές σχέσεις, που είναι πιο αδύναμες από ποτέ και για την πιθανή επερχόμενη κρίση και απορρύθμιση στην Ε.Ε, που θα αναπροσαρμόσει την ταυτότητα και τον προσανατολισμό της (όπως και τη συμφωνία Ε.Ε - Τουρκίας, η οποία μάλλον τελείωσε πριν καν αρχίσει να εφαρμόζεται). Για τη χαραυγή της εποχής της μετα-εκκοσμίκευσηςκαι την «πολυ-πολιτισμικότητα». Για όλα αυτά έχω γράψει και θα ξαναγράψω, εν καιρό. Σε αυτό το σημείωμα, όμως, θέλω να ασχοληθώ με ζητήματα που σχετίζονται κυρίως με την Ε.Ε και το εσωτερικό ορισμένων ευρωπαϊκών κοινωνιών σε διάφορα επίπεδα.
Παρατηρείστε κάτι σημαντικό. Δεν επιτίθενται στην αντι-μουσουλμανική χριστιανική εθνο-κρατική Ουγγαρία του Orbán (δεν σας κάνει εντύπωση;). Στις μετα-εθνοκρατικές ή υπερ-εθνικές Βρυξέλλες, ως τοπική-ευρωπαϊκή έκφραση της Global Governance, επιτίθενται. Το Ισλάμ, ας το επαναλάβω, δεν αναγνωρίζει εθνικά κράτη βεστφαλιανού τύπου, όπως ακριβώς και η «δυτική» Global Governance.
Ο «πόλεμος», έστω συμβολικά, δεν είναι πολιτισμικός (τουλάχιστον όχι ακόμα). Είναι «πόλεμος» ανάμεσα σε υπερ-εθνικό ισλαμισμό υπό την Ummah των πιστών και υπερ-εθνικό ευρωπαϊσμό υπό την ευρωπαϊκή - «κοσμική» - Ummah (η Ευρωπαϊκή Ένωση ουσιαστικά επιδίωκε να κατασκευάσει μια υπερ-εθνική παν-ευρωπαϊκή «κοινότητα πεπρωμένου», κάτι σαν κοσμικό αντίστοιχο της κοινότητας - της Ummah - των πιστών).
Στην κοινή δήλωση των «ηγετών» των 28 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαβάζω πως ήταν μια επίθεση εναντίον της «ανοιχτής δημοκρατικής κοινωνίας μας» (προς το παρόν πάντως, εδώ, με κλειστά σύνορα και υπό καθεστώς καραντίνας ζούμε και δεν μετέχουμε στην ευρωπαϊκή «ανοιχτή δημοκρατική κοινωνία», η οποία από ότι φαίνεται έχει ορισμένες προϋποθέσεις). Οι «ηγέτες» συνέχισαν λέγοντας πως θα αντιπαλέψουν, δηλαδή πως ο εχθρός είναι, το «μίσος», η «βία», ο «εξτρεμισμός» (*) και η «τρομοκρατία». Βρε άνθρωποι, συγκεκριμένα, ποιος είναι ο εχθρός; Υπάρχει ή δεν υπάρχει; (ούτε το Ισλάμ ως αόριστη έννοια αποτελεί απάντηση). Θολούρα και αοριστία. Η απάντηση είναι πάντα η ίδια και φυσικά είναι αόριστη: Ο παραβάτης και ταραξίας ο οποίος τίθεται εκτός νόμου και εκτός ανθρωπότητας (hors la loi, hors la humanite).
Πιο συγκεκριμένα, έχουν κάτι να πουν οι «ηγέτες»; Επιθυμούν να ενσωματώσουν - ενεργειακά και δημογραφικά - το περιφερειακό Ισλάμ στη δυτικοευρωπαϊκή παραγωγή, ναι ή όχι; Ας αποφασίσουν. Έχουν «πόλεμο» (έστω ασύμμετρο) ή δεν έχουν; Και εάν έχουν «πόλεμο» με ποιόν έχουν; Με το «μίσος»; Και είναι εικόνα η Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Ασφαλείας, το πρόσωπο της Ε.Ε στον πλανήτη να κλαψουρίζει;
(*) Ο «εξτρεμισμός», συγκεκριμένα, αποτελεί ορολογία με copyright του Δημοκρατικού Κόμματος των Η.Π.Α.
Τι περίμεναν να κάνουν οι τρομοκράτες; Να ιδρύσουν μονοπρόσωπη Ε.Π.Ε και να κάνουν οικονομικό «ανταγωνισμό» μην και τους κατηγορήσουν ότι χρησιμοποιούν «εξωοικονομικά» μέσα και ότι ασκούν «εξωοικονομικη» βία;
Γιατί αυτή η νεαρή Βελγίδα, η οποία ήταν γηγενής Ευρωπαία - δηλαδή ούτε καν μετανάστρια δεύτερης γενιάς - «μεταστράφηκε» στο Ισλάμ; (αυτό ακριβώς ήταν το εντυπωσιακό, γι'αυτό και την παρακολουθούσα με εξαιρετικό ενδιαφέρον).
Γιατί εγκατέλειψε (δώστε σημασία στις διαφοροποιήσεις) την πολιτικά οριοθετημένη εδαφική εθνική ταυτότητα της και δεν ενσωματώθηκε, ούτε σε μια μη εδαφική ευρωπαϊκή υπερ-εθνική ταυτότητα ούτε σε μια βαλλωνική ή φλαμανδική υπο-εθνική ρεζιοναλιστική ταυτότητα, αλλά επέλεξε την δικτυωτή μη εδαφική υπερεθνική ισλαμική ταυτότητα;
Γιατί είναι και ζήτημα ιδεολογικής ανέχειας και ένδειας, πνευματικού κενού και πολιτισμικής παρακμής που επικρατεί σε αρκετές ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Η κοπέλα αυτή απέρριψε όλες τις προαναφερθείσες ταυτότητες και επέλεξε να γίνει μέλος της κοινότητας των πιστών, της Ummah. Να συνομιλεί με μια Μαροκινή και να εύχεται In šāʾ Allāh ή As-salāmu ʿalayki (peace be upon you) σε μια Πακιστανή (η οποία μπορεί να έχει σπουδάσει marketing στο Ηνωμένο Βασίλειο) μέσω facebook ή twitter σε πραγματικό χρόνο, αποκαλώντας τις δύο προηγούμενες - και εδώ είναι το σημαντικό - sisters, δηλαδή αδερφές μου, δίχως να τις έχει δει ποτέ από κοντά, απλά και μόνο επειδή όλες είναι μέλη της Ummah (Κοινότητας των πιστών). Τίποτα αντίστοιχο ή παρεμφερές δεν έχει παρατηρηθεί σε επίπεδο ευρωπαϊκής κοινότητας και ευρωπαϊκής υπερ-εθνικότητας: Αφοσίωση και αίσθηση του Ανήκειν. Επίσης, την ίδια ώρα που ένας μη κρατικός δρών στρατεύει εκατοντάδες ή χιλιάδες άτομα από όλα τα μέρη του πλανήτη μέσω του ισλαμικού υπερεθνισμού και της Ummah, ο ευρωπαϊκός υπερεθνισμός υπό τη συνοδεία κομμάτων, κρατών και υπερεθνικών μηχανισμών ή ολόκληρων οργανισμών και γραφειοκρατιών, δεν έχει καταφέρει να στρατεύσει ούτε μια σταγόνα αίμα για λογαριασμό του. Κανείς δεν πρόκειται να δώσει τη ζωή του για την Ε.Ε.
Νομίζω πως η συζήτηση που περιστρέφεται αποκλειστικά και μόνον γύρω από το ζήτημα της ισλαμιστικής ριζοσπαστικοποίησης και τρομοκρατίας (τα αίτια της οποίας είναι λίγο-πολύ γνωστά), είναι μια συζήτηση που ναι μεν είναι λογικό να ηγεμονεύει, αλλά από ένα σημείο και ύστερα αποκρύβει βαθύτερα θέματα που έχουν να κάνουν με το εσωτερικό και τις αδυναμίες της Ευρώπης. Υπάρχει εσωτερικό ζήτημα πνευματικού κενού σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες, που σχετίζεται και με τις ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις και την κρίση στο εσωτερικό της Ε.Ε.
Τότε πίστευα - και εξακολουθώ να το πιστεύω - πως ούτε καν αυτές τις ήπιες μορφές μουσουλμανισμού δεν θα άντεχαν ή δεν θα ανέχονταν πολλά μέρη της Ευρώπης (δες τα βίντεο που ακολουθούν) ή ακόμα και εάν τις ανέχονταν, σε κάποια στιγμή θα «ανέκρουαν πρύμναν». Γιατί θα συνειδητοποιούσαν πως θα κινδύνευαν να τους καταπιεί, όχι απλά υλικά και δημογραφικά - το οποίο σαφώς είναι βασικό και θεμελιώδες - αλλά κυρίως ηθικά και «πνευματικά» το Ισλάμ, λόγω της ιδεολογικής ανέχειας, του πνευματικού κενού και της πολιτισμικής παρακμής που επικρατεί σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες. Γιατί πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι παρηκμασμένες και γεροντοκρατούμενες, όχι απλά δημογραφικά και οικονομικά αλλά και πνευματικά και ηθικά. Μιλάμε για κοινωνίες που δεν μπορούν να αναπαραχθούν και πιστεύουν πως θα τις σώσει «η τεχνολογία και η οικονομία» ή/και «η μετανάστευση», κατασκευάζοντας μάλιστα ιδεολογίες μεταϋλιστικής παραμυθίαςπου, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, εξιδανικεύουν αυτήν την κατάσταση. Μιλάμε για κοινωνίες που ζουν εις βάρος των νέων γενιών, τις οποίες πολεμούν (δες Σημείωση). Αναφέρομαι για ήττα σε επίπεδο soft power και conversion. Μέτα ήρθε το ζήτημα της τρομοκρατίας και όλα αυτά θάφτηκαν ή αποκρύφτηκαν κάτω από το χαλί. Δεν μπορούν να φανούν. Ξέρω πως ακούγεται περίεργο, αλλά εάν δούμε τα πράγματα κάπως αποστασιοποιημένα από τη σημερινή συγκυρία, ίσως διαπιστώσουμε πως το ζήτημα της ισλαμιστικής ριζοσπαστικοποίησης και τρομοκρατίας στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κοινωνιών αποκρύβει βαθύτερα και πιο ουσιώδη θέματα. Ο πόλεμος, η κατάσταση πολέμου, ορισμένες φορές, μπορεί είναι να χρήσιμη προκειμένου να μην φανεί η ήττα σου σε καιρό ειρήνης.
Διαβάστε τους κάτωθι στίχους (βλέποντας παράλληλα το βίντεο):
Η «κοσμική» ψευδοεπιστήμη της ψυχανάλυσης δεν αρκεί...
Ολοκληρώνω με ένα ακόμα τραγούδι (ξεκινά στο 0:37). Ερώτημα. Μπορεί να αντέξει το παρακάτω τραγούδι η Ευρώπη της «Δύσεως», δηλαδή η Ευρώπη της κεντρικής γεωγραφίας του φιλελευθερισμού; Μπορεί να το αντέξει η Γαλλία της laïcité; Νομίζω πως η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι πιο ουσιώδης και βαθύτερη από την υπερ-ανάλυση της τρομοκρατίας.
Ο καλλιτέχνης των τραγουδιών σαφώς και αποτελεί εχθρό και αποστάτη για τους «τζιχαντιστές». Το ζήτημα είναι πως η Ευρώπη της Γαλλίας και του Βελγίου δεν μπορεί να συμβιώσει και να αντέξει ούτε τον εχθρό και αποστάτη (όχι το συγκεκριμένο πρόσωπο). Ο εχθρός και αποστάτης πρέπει να γίνει ντε καφεινέ, δηλαδή να ουδετεροποιηθεί: τα πάντα επιτρέπονται - αρκεί ο καφές να είναι χωρίς καφεΐνη. Ο «τζιχαντισμός» και η τρομοκρατία αποκρύβουν αυτά τα βαθύτερα ερωτήματα και ζητήματα. Ο λιμπεραλισμός - μετά από την «επικράτηση» επί του μαρξιστικού αδερφού του - σαπίζει και αποσυντίθεται (ούτε παιδιά μπορεί να γεννήσει, ούτε τον «πολυ-πολιτισμό» μπορεί να αντέξει). Και ψάχνει απεγνωσμένα για «εχθρό» μήπως και κρατηθεί ζωντανός.
Σε μεγάλη έρευνα που διεξήχθη σε είκοσι (20) χώρες, υπήρξε ερώτηση που αφορούσε το κατά πόσον οι μεγαλύτερες γενιές οφείλουν να κάνουν θυσίες προκειμένου οι νέοι να δημιουργήσουν το μέλλον τους. Η Τουρκία ήταν η πλέον θετική χώρα και υπέρ της άποψης πως οι μεγαλύτεροι θα πρέπει να κάνουν θυσίες για τους νεότερους (70% Ναι - 19% Όχι) με την Κίνα να ακολουθεί. Η πλέον αρνητική χώρα - με διαφορά από τη δεύτερη - ήταν η Γερμανία, η οποία θεωρεί μόλις κατά 9% πως οι μεγάλοι πρέπει να κάνουν θυσίες για τους νέους (9% Ναι - 77% Όχι). Δεν μιλάμε απλά για χάσμα, αλλά για πόλεμο γενεών. Ορισμένοι, μόλις ασκείται κριτική από νέους και νέες προς την «Δύση» αντιδρούν με τον εξής τρόπο: Εάν δεν αρέσει η «Δύση» σε όλους εσάς - τους νέους - που την κριτικάρετε συνεχώς, γιατί δεν φεύγετε να πάτε να ζήσετε αλλού, εκτός «Δύσης»; (άλλωστε θα τους αντικαταστήσουν με μετανάστες). Η απάντηση είναι πολύ απλή γιατί δεν φεύγουν: Για να εκδικηθούν και να φτύσουν τους τάφους των προηγούμενων.
I
Μετά από τις επιθέσεις στο Παρίσι, δεν έγραψα για αρκετό χρονικό διάστημα για προσωπικούς λόγους. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα είχα αποτυπώσει διάσπαρτα σε σημειώματα αρκετές σκέψεις τις οποίες τελικά δεν τις δημοσίευσα επειδή είχαμε πύκνωση χρόνου. Τις δημοσιεύω τώρα με αφορμή τις επιθέσεις στις Βρυξέλλες (σχετίζονται και με τον προβληματισμό που υπάρχει περί γηγενών). Έγραφα, στα τέλη του περασμένου χρόνου:''Η Γαλλία, λοιπόν, βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου με βάση τα λεγόμενα της πολιτικής ηγεσίας της. Αυτός ο πόλεμος όμως είναι διαφορετικός από τους κλασικούς, γιατί πλέον της επιτίθενται τα παιδιά της. Οι τρομοκράτες είναι κατά βάση νέοι Γάλλοι, Βέλγοι κ.λπ. Είναι νεαροί που έχουν γεννηθεί και μορφωθεί στη Γαλλία (συνήθως δεύτερης ή τρίτης γενιάς Γάλλοι, Βέλγοι κ.λπ, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία). Γιατί τα παιδιά της στρέφονται ενάντια της Γαλλίας [ή του Βελγιου]; Γιατί φτύνουν στα μούτρα την μητέρα-πατρίδα, την τροφό τους;
Είναι ο κοινωνικός αποκλεισμός και η οικονομική εξαθλίωση των προαστίων απαντούν ορισμένοι. Προφανώς είναι και αυτό. Αρκεί όμως μονάχα αυτή η ερμηνεία; Ας γίνουμε λίγο περισσότερο συγκεκριμένοι. Γιατί στρέφονται σε μια δικτυωτή μη εδαφική ταυτότητα;
Γιατί, για παράδειγμα, Βέλγοι πολίτες μαροκινής καταγωγής - μετανάστες δεύτερης γενιάς - ριζοσπαστικοποιούνται στις μέρες μας ενώ κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε με τους μετανάστες πρώτης γενιάς, ή παλαιότερα με τους μετανάστες δεύτερης γενιάς; (παρακάτω αναφέρομαι και στην περίπτωση των γηγενών).
Γιατί, αντί να εμποτιστούν από τη γαλλική [ή βελγική] εθνική ταυτότητα, έχουν ενσωματωθεί σε μια άλλη ταυτότητα, η οποία δεν σχετίζεται με το χώρο και το έδαφος, με έναν γεωγραφικό χώρο αλλά με έναν πνευματικό χώρο. Οι άνθρωποι αυτοί επανασυνδέονται και ενσωματώνονται σε έναν ιστορικό και πολιτιστικό χώρο μέσω της - μη εδαφικής - ταυτότητας τους και αποσυνδέονται από το γεωγραφικό χώρο απορρίπτοντας την παλαιά - εδαφική - τους ταυτότητα, η οποία σχετίζεται με το πολιτικά οριοθετημένο έδαφος. Με αυτόν τον τρόπο δεν ανήκουν γεωγραφικά σε ένα οριοθετημένο πολιτικά εδαφικό χώρο, αλλά σε έναν πολιτιστικό ή πνευματικό δικτυωτό χώρο, σε μια πνευματική σφαίρα που έχει πολλούς διαφορετικούς διάσπαρτους πυρήνες, σποραδικά κατανεμημένους, από τη Γαλλία και τις Βρυξέλλες, μέχρι τη Συρία, το Ισλαμαμπάντ και τη Σουηδία και από τον Καύκασο και το Δέλτα του Νίγηρα, μέχρι τον Ευφράτη και τις οροσειρές του Παμίρ.
Από τη μια μεριά έχουμε έναν γεωγραφικό και πολιτικά οριοθετημένο χώρο και από την άλλη έναν πολιτιστικό χώρο. Από τον πρώτο προκύπτει μια ταυτότητα εδαφική, με την έννοια ότι μαζεύει τους ανθρώπους οι οποίοι ζουν στον ίδιο τόπο, οι οποίοι μοιράζονται τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες εμπειρίες κ.λπ, ενώ από τον δεύτερο μια άλλη ταυτότητα που μαζεύει ανθρώπους που έχουν τις ίδιες αντιλήψεις, καλές ή κακές. Αυτές οι δύο ταυτότητες έρχονται σε σύγκρουση. Η κρίση που περνάει η Γαλλία [ή το Βέλγιο] θα κρατήσει, γιατί δεν είναι απλό το πρόβλημα, είναι άλλο να έχεις εχθρούς που έρχονται απ'έξω και άλλο να είναι τα ίδια τα παιδιά σου, που επιτίθενται με βίαιο τρόπο.
Έτσι ο εδαφικός χώρος που ορίζει αυτή την ταυτότητα κατακερματίζεται σποραδικά από μια μη εδαφική ταυτότητα.
Η μη εδαφική ταυτότητα και συνείδηση έχει όμως όρια, δεν μπορεί να σταθεί από μόνη της. Δεν είναι πλήρως εναλλακτική της εδαφικής. Ένα απλό παράδειγμα. Οι Βρυξέλλες, το κέντρο της υπερεθνικής μη εδαφικής ευρωπαϊκής συνείδησης και εξουσίας ζήτησε από τα εθνικά κράτη να δεχθούν-φιλοξενήσουν στα εδάφη τους ποσοστώσεις προσφύγων και μεταναστών. Δεν θα αναφερθώ στη συμπεριφορά που παρατηρούμε αυτή την περίοδο, δηλαδή την άρνηση ή την σκλήρυνση της στάσης των κρατών αλλά σε κάτι άλλο. Η πραγματική δύναμη της αυτονομίας και αυθυπαρξίας των μη εδαφικών υπερεθνικών, σποραδικών δυνάμεων, ταυτοτήτων και θεσμών θα φαινόταν εάν αποφάσιζαν όλα τα εδαφικά - εθνικά - κράτη να αποστείλουν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες στις Βρυξέλλες. Σε αυτή την περίπτωση θα φανερωνόταν πως ο μη εδαφικός, υπερεθνικός και παντοδύναμος «ευρωπαϊκός» βασιλιάς είναι γυμνός.
Οι μη εδαφικές δικτυωτές δυνάμεις χρειάζονται εδαφικές βάσεις. Δεν μπορούν να υπάρξουν πέρα και ανεξάρτητες από το έδαφος.
Όσα ισχύουν βέβαια για τη γαλλική εθνική εδαφική ταυτότητα, ισχύουν και για την αιγυπτιακή, τη σαουδαραβική, την τουρκική, τη βελγική, τη ρωσική, τη βρετανική και οποιαδήποτε άλλη εθνική και εδαφικά οριοθετημένη ταυτότητα (στις περιπτώσεις των «μαχητών» που φεύγουν από τις χώρες τους η ισλαμιστική μη εδαφική ταυτότητα υπερισχύει της εθνικής εδαφικής των κρατών). Σε ένα άλλο επίπεδο κάτι αντίστοιχο ισχύει και με όσους Έλληνες πολίτες αντιλαμβάνονται ή ορίζουν τη ταυτότητα τους «ευρωπαϊκά» με την αφοσίωση τους να βρίσκεται στις Βρυξέλλες και στην «Ευρώπη» (σε ακραίες περιπτώσεις έχουν απεκδυθεί πλήρως την εθνική τους συνείδηση και ταυτότητα χάριν μιας υπερεθνικής «ευρωπαϊκής» τέτοιας). Κάτι που μας φέρνει στο ζήτημα του μετα-εθνοκρατικού και υπερεθνικού δίπολου «Ισλάμ και Global Governance» (το Ισλάμ δεν αναγνωρίζει εθνικά κράτη βεστφαλιανού τύπου, όπως ακριβώς και η «δυτική» Global Governance). Τοπική μορφή της Global Governance αποτελεί η Ε.Ε, πρωτεύουσα και διοικητικό κέντρο της οποίας είναι οι Βρυξέλλες [όπως επίσης το Στρασβούργο, το Λουξεμβούργο και η Φρανκφούρτη]).''
Παρατηρείστε κάτι σημαντικό. Δεν επιτίθενται στην αντι-μουσουλμανική χριστιανική εθνο-κρατική Ουγγαρία του Orbán (δεν σας κάνει εντύπωση;). Στις μετα-εθνοκρατικές ή υπερ-εθνικές Βρυξέλλες, ως τοπική-ευρωπαϊκή έκφραση της Global Governance, επιτίθενται. Το Ισλάμ, ας το επαναλάβω, δεν αναγνωρίζει εθνικά κράτη βεστφαλιανού τύπου, όπως ακριβώς και η «δυτική» Global Governance.
Ο «πόλεμος», έστω συμβολικά, δεν είναι πολιτισμικός (τουλάχιστον όχι ακόμα). Είναι «πόλεμος» ανάμεσα σε υπερ-εθνικό ισλαμισμό υπό την Ummah των πιστών και υπερ-εθνικό ευρωπαϊσμό υπό την ευρωπαϊκή - «κοσμική» - Ummah (η Ευρωπαϊκή Ένωση ουσιαστικά επιδίωκε να κατασκευάσει μια υπερ-εθνική παν-ευρωπαϊκή «κοινότητα πεπρωμένου», κάτι σαν κοσμικό αντίστοιχο της κοινότητας - της Ummah - των πιστών).
II
Δεν είναι ο κόσμος άγριος και απάνθρωπος. Οι άνθρωποι στην Ευρώπη έγιναν μαλθακοί ή/και υποκριτές.Στην κοινή δήλωση των «ηγετών» των 28 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαβάζω πως ήταν μια επίθεση εναντίον της «ανοιχτής δημοκρατικής κοινωνίας μας» (προς το παρόν πάντως, εδώ, με κλειστά σύνορα και υπό καθεστώς καραντίνας ζούμε και δεν μετέχουμε στην ευρωπαϊκή «ανοιχτή δημοκρατική κοινωνία», η οποία από ότι φαίνεται έχει ορισμένες προϋποθέσεις). Οι «ηγέτες» συνέχισαν λέγοντας πως θα αντιπαλέψουν, δηλαδή πως ο εχθρός είναι, το «μίσος», η «βία», ο «εξτρεμισμός» (*) και η «τρομοκρατία». Βρε άνθρωποι, συγκεκριμένα, ποιος είναι ο εχθρός; Υπάρχει ή δεν υπάρχει; (ούτε το Ισλάμ ως αόριστη έννοια αποτελεί απάντηση). Θολούρα και αοριστία. Η απάντηση είναι πάντα η ίδια και φυσικά είναι αόριστη: Ο παραβάτης και ταραξίας ο οποίος τίθεται εκτός νόμου και εκτός ανθρωπότητας (hors la loi, hors la humanite).
Πιο συγκεκριμένα, έχουν κάτι να πουν οι «ηγέτες»; Επιθυμούν να ενσωματώσουν - ενεργειακά και δημογραφικά - το περιφερειακό Ισλάμ στη δυτικοευρωπαϊκή παραγωγή, ναι ή όχι; Ας αποφασίσουν. Έχουν «πόλεμο» (έστω ασύμμετρο) ή δεν έχουν; Και εάν έχουν «πόλεμο» με ποιόν έχουν; Με το «μίσος»; Και είναι εικόνα η Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Ασφαλείας, το πρόσωπο της Ε.Ε στον πλανήτη να κλαψουρίζει;
Σημειώσεις
(*) Ο «εξτρεμισμός», συγκεκριμένα, αποτελεί ορολογία με copyright του Δημοκρατικού Κόμματος των Η.Π.Α.
Τι περίμεναν να κάνουν οι τρομοκράτες; Να ιδρύσουν μονοπρόσωπη Ε.Π.Ε και να κάνουν οικονομικό «ανταγωνισμό» μην και τους κατηγορήσουν ότι χρησιμοποιούν «εξωοικονομικά» μέσα και ότι ασκούν «εξωοικονομικη» βία;
III
Αρκετά παλαιότερα, πριν από το ξέσπασμα της κρίσης, παρακολουθούσα μια Βελγίδα μπλόγκερ η οποία είχε «μεταστραφεί» στο Ισλάμ. Πίστευε πως το Ισλάμ είναι female friendly, όπως δήλωνε χαρακτηριστικά.Γιατί αυτή η νεαρή Βελγίδα, η οποία ήταν γηγενής Ευρωπαία - δηλαδή ούτε καν μετανάστρια δεύτερης γενιάς - «μεταστράφηκε» στο Ισλάμ; (αυτό ακριβώς ήταν το εντυπωσιακό, γι'αυτό και την παρακολουθούσα με εξαιρετικό ενδιαφέρον).
Γιατί εγκατέλειψε (δώστε σημασία στις διαφοροποιήσεις) την πολιτικά οριοθετημένη εδαφική εθνική ταυτότητα της και δεν ενσωματώθηκε, ούτε σε μια μη εδαφική ευρωπαϊκή υπερ-εθνική ταυτότητα ούτε σε μια βαλλωνική ή φλαμανδική υπο-εθνική ρεζιοναλιστική ταυτότητα, αλλά επέλεξε την δικτυωτή μη εδαφική υπερεθνική ισλαμική ταυτότητα;
Γιατί είναι και ζήτημα ιδεολογικής ανέχειας και ένδειας, πνευματικού κενού και πολιτισμικής παρακμής που επικρατεί σε αρκετές ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Σημειώσεις
Η κοπέλα αυτή απέρριψε όλες τις προαναφερθείσες ταυτότητες και επέλεξε να γίνει μέλος της κοινότητας των πιστών, της Ummah. Να συνομιλεί με μια Μαροκινή και να εύχεται In šāʾ Allāh ή As-salāmu ʿalayki (peace be upon you) σε μια Πακιστανή (η οποία μπορεί να έχει σπουδάσει marketing στο Ηνωμένο Βασίλειο) μέσω facebook ή twitter σε πραγματικό χρόνο, αποκαλώντας τις δύο προηγούμενες - και εδώ είναι το σημαντικό - sisters, δηλαδή αδερφές μου, δίχως να τις έχει δει ποτέ από κοντά, απλά και μόνο επειδή όλες είναι μέλη της Ummah (Κοινότητας των πιστών). Τίποτα αντίστοιχο ή παρεμφερές δεν έχει παρατηρηθεί σε επίπεδο ευρωπαϊκής κοινότητας και ευρωπαϊκής υπερ-εθνικότητας: Αφοσίωση και αίσθηση του Ανήκειν. Επίσης, την ίδια ώρα που ένας μη κρατικός δρών στρατεύει εκατοντάδες ή χιλιάδες άτομα από όλα τα μέρη του πλανήτη μέσω του ισλαμικού υπερεθνισμού και της Ummah, ο ευρωπαϊκός υπερεθνισμός υπό τη συνοδεία κομμάτων, κρατών και υπερεθνικών μηχανισμών ή ολόκληρων οργανισμών και γραφειοκρατιών, δεν έχει καταφέρει να στρατεύσει ούτε μια σταγόνα αίμα για λογαριασμό του. Κανείς δεν πρόκειται να δώσει τη ζωή του για την Ε.Ε.
Νομίζω πως η συζήτηση που περιστρέφεται αποκλειστικά και μόνον γύρω από το ζήτημα της ισλαμιστικής ριζοσπαστικοποίησης και τρομοκρατίας (τα αίτια της οποίας είναι λίγο-πολύ γνωστά), είναι μια συζήτηση που ναι μεν είναι λογικό να ηγεμονεύει, αλλά από ένα σημείο και ύστερα αποκρύβει βαθύτερα θέματα που έχουν να κάνουν με το εσωτερικό και τις αδυναμίες της Ευρώπης. Υπάρχει εσωτερικό ζήτημα πνευματικού κενού σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες, που σχετίζεται και με τις ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις και την κρίση στο εσωτερικό της Ε.Ε.
IV
Τα χρόνια πέρασαν από τότε. Την περίοδο που παρακολουθούσα διαδικτυακά τη συγκεκριμένη κοπέλα, περίοδος που το ζήτημα της ισλαμιστικής τρομοκρατίας δεν υπήρχε υψηλά στην ατζέντα, ξεκίνησα να μελετώ το ζήτημα του εν Ευρώπη μουσουλμανισμού υπό διάφορες «ελαφριές» μορφές. Είχα αρχίσει μάλιστα το 2013 να γράφω ένα σημείωμα που είχε ως κύρια θεματολογία του τη μουσουλμανίζουσα pop μουσική με κοσμικό πασπάλισμα, τυπικό αστικό ενδυματολογικό κώδικα κ.λπ. Εξέταζα τις προσπάθειες ήπιας μουσουλμανικής ευσέβειας με «κοσμική» περιβολή.Τότε πίστευα - και εξακολουθώ να το πιστεύω - πως ούτε καν αυτές τις ήπιες μορφές μουσουλμανισμού δεν θα άντεχαν ή δεν θα ανέχονταν πολλά μέρη της Ευρώπης (δες τα βίντεο που ακολουθούν) ή ακόμα και εάν τις ανέχονταν, σε κάποια στιγμή θα «ανέκρουαν πρύμναν». Γιατί θα συνειδητοποιούσαν πως θα κινδύνευαν να τους καταπιεί, όχι απλά υλικά και δημογραφικά - το οποίο σαφώς είναι βασικό και θεμελιώδες - αλλά κυρίως ηθικά και «πνευματικά» το Ισλάμ, λόγω της ιδεολογικής ανέχειας, του πνευματικού κενού και της πολιτισμικής παρακμής που επικρατεί σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες. Γιατί πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι παρηκμασμένες και γεροντοκρατούμενες, όχι απλά δημογραφικά και οικονομικά αλλά και πνευματικά και ηθικά. Μιλάμε για κοινωνίες που δεν μπορούν να αναπαραχθούν και πιστεύουν πως θα τις σώσει «η τεχνολογία και η οικονομία» ή/και «η μετανάστευση», κατασκευάζοντας μάλιστα ιδεολογίες μεταϋλιστικής παραμυθίαςπου, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, εξιδανικεύουν αυτήν την κατάσταση. Μιλάμε για κοινωνίες που ζουν εις βάρος των νέων γενιών, τις οποίες πολεμούν (δες Σημείωση). Αναφέρομαι για ήττα σε επίπεδο soft power και conversion. Μέτα ήρθε το ζήτημα της τρομοκρατίας και όλα αυτά θάφτηκαν ή αποκρύφτηκαν κάτω από το χαλί. Δεν μπορούν να φανούν. Ξέρω πως ακούγεται περίεργο, αλλά εάν δούμε τα πράγματα κάπως αποστασιοποιημένα από τη σημερινή συγκυρία, ίσως διαπιστώσουμε πως το ζήτημα της ισλαμιστικής ριζοσπαστικοποίησης και τρομοκρατίας στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κοινωνιών αποκρύβει βαθύτερα και πιο ουσιώδη θέματα. Ο πόλεμος, η κατάσταση πολέμου, ορισμένες φορές, μπορεί είναι να χρήσιμη προκειμένου να μην φανεί η ήττα σου σε καιρό ειρήνης.
Διαβάστε τους κάτωθι στίχους (βλέποντας παράλληλα το βίντεο):
It's so hard to explain
What I'm feeling
But I guess it's ok
Cause I'll keep believing
There's something deep inside
Something that's calling
It's calling you and I
It's taking us up high
Healing, a simple act of kindness brings such meaning
A smile can change a life let’s start believing
And feeling, let’s start healing
Heal and you will be healed
Break every border
Give and you will receive
It's nature's order
There is a hidden force
Pulling us closer
It's pulling you and I
It's pulling us up high to...
What I'm feeling
But I guess it's ok
Cause I'll keep believing
There's something deep inside
Something that's calling
It's calling you and I
It's taking us up high
Healing, a simple act of kindness brings such meaning
A smile can change a life let’s start believing
And feeling, let’s start healing
Heal and you will be healed
Break every border
Give and you will receive
It's nature's order
There is a hidden force
Pulling us closer
It's pulling you and I
It's pulling us up high to...
Healing, a simple act of kindness brings such meaning
A smile can change a life let’s start believing
And feeling, let’s start healing
Hearts in the hand of another heart and in God's hand are all hearts
An eye takes care of another eye and from God's eye nothing hides
Seek only to give and you'll receive
So, heal and you will be healed
A smile can change a life let’s start believing
And feeling, let’s start healing
Hearts in the hand of another heart and in God's hand are all hearts
An eye takes care of another eye and from God's eye nothing hides
Seek only to give and you'll receive
So, heal and you will be healed
Η «κοσμική» ψευδοεπιστήμη της ψυχανάλυσης δεν αρκεί...
Σημείωση
Σε μεγάλη έρευνα που διεξήχθη σε είκοσι (20) χώρες, υπήρξε ερώτηση που αφορούσε το κατά πόσον οι μεγαλύτερες γενιές οφείλουν να κάνουν θυσίες προκειμένου οι νέοι να δημιουργήσουν το μέλλον τους. Η Τουρκία ήταν η πλέον θετική χώρα και υπέρ της άποψης πως οι μεγαλύτεροι θα πρέπει να κάνουν θυσίες για τους νεότερους (70% Ναι - 19% Όχι) με την Κίνα να ακολουθεί. Η πλέον αρνητική χώρα - με διαφορά από τη δεύτερη - ήταν η Γερμανία, η οποία θεωρεί μόλις κατά 9% πως οι μεγάλοι πρέπει να κάνουν θυσίες για τους νέους (9% Ναι - 77% Όχι). Δεν μιλάμε απλά για χάσμα, αλλά για πόλεμο γενεών. Ορισμένοι, μόλις ασκείται κριτική από νέους και νέες προς την «Δύση» αντιδρούν με τον εξής τρόπο: Εάν δεν αρέσει η «Δύση» σε όλους εσάς - τους νέους - που την κριτικάρετε συνεχώς, γιατί δεν φεύγετε να πάτε να ζήσετε αλλού, εκτός «Δύσης»; (άλλωστε θα τους αντικαταστήσουν με μετανάστες). Η απάντηση είναι πολύ απλή γιατί δεν φεύγουν: Για να εκδικηθούν και να φτύσουν τους τάφους των προηγούμενων.
| 0 | | 0 | |
I
Οι καταχρήσεις, οι παρανοήσεις και οι αυθαιρεσίες γύρω από τον όρο «πολυ-πολιτισμικότητα» (βέβαια η μετάφραση του όρου multiculturalism δεν είναι ορθή), θα οδηγήσουν σε αδιέξοδα και δεν θα έχουν καλή κατάληξη. Η λεγόμενη «πολυ-πολιτισμικότητα» ξεκίνησε ως σύλληψη και θεωρία, εργαλείο εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής και μετεξελίχθηκε σε μυθολογία, ιδεολογία και σύνθημα της «κοινής γνώμης», προκειμένου να μην εξηγούνται και ερμηνεύονται αιτίες φαινομένων, παρά μονάχα να νομιμοποιούνται τα αποτελέσματα και οι επιπτώσεις τους.
Η κοινωνική σύνθεση του Ινδού ποταμού και του Καυκάσου ή της πρώην Γιουγκοσλαβίας και της Συρίας (χώρες οι οποίες διαλύθηκαν) είναι πολυ-θρησκευτική και πολυ-εθνοτική. Οι κοινωνικές αυτές δομές διαμορφώθηκαν σε βάθος χρόνου και μέσω σχέσεων οι οποίες απέκτησαν τον χαρακτήρα της οργανικότητας και οδήγησαν - με τριβές και συνεργασίες, φιλίες και έχθρες - σε κοινή αποδοχή ορισμένων στοιχειωδών αρχών και σε έναν κοινό πολιτισμό (κουτσά στραβά). Η περί «πολυ-πολιτισμικότητας» αντίληψη δεν είναι αυτό.
Δεν έχει υπάρξει ούτε πρόκειται να υπάρξει «πολυ-πολιτισμικός» πολιτισμός. Ο όρος είναι αντιφατικός και κενός περιεχομένου. Αποτελεί λεκτικό μύθευμα.
Οι άνθρωποι συγχέουν τη δικτυωτή δομή, τις ιστορικές σχέσεις και τον πολιτισμικό χώρο που δημιουργεί ένας Μαρωνίτης του Λιβάνου, ο οποίος μπορεί δια μέσω του Κύπριου ξαδέρφου του να συνομιλεί με έναν Ορθόδοξο, έναν Άθεο και έναν Εβραίο Έλληνα πίνοντας καφέ στην παραλία της Θεσσαλονίκης (ή το δίκτυο που δημιουργεί ένας Μιλανέζος ο οποίος πάει βόλτα στο Ticino της Ελβετίας και συναντιέται με έναν Γερμανό που έχει συγγενή στο Καντόνι της Βέρνης), με την «πολυ-πολιτισμικότητα».
Η πολυ-πολιτισμικότητα σε συνδυασμό με το νέο δόγμα περί δικαιωμάτων του ατόμου, εκφράζει το εξής «απλό». Όπως η παλαιά ευρωγενής ιδέα της Civitas Maxima αντιλαμβάνονταν τον εαυτό της ως παγκόσμια ενώ ουσιαστικά ήταν ευρωκεντρική, έτσι και η ιδέα περί πολυ-πολιτισμικής κοινωνίας αποτελεί την αμερικανογενής αντίληψη μιας υποτιθέμενα «μετα-δυτικής» παγκόσμιας κοινωνίας, ενώ ουσιαστικά είναι δυτικοκεντρική (πιο συγκεκριμένα αμερικανοκεντρική). Ο Ιρανός, ο Κινέζος και ο Ινδός, όμως, δεν βλέπουν την αμερικανική ή κάποιες ευρωπαϊκές «πολυ-πολιτισμικές» κοινωνίες ως παγκόσμιες, αλλά ως μετεξελίξεις του νεώτερου δυτικού πολιτισμού σε μια νέα φάση του (και πολύ σωστά, καθώς η πολυ-πολιτισμικότητα αποτελεί την «μαλακή» πλευρά - που αφορά την ηθική ή/και πολιτισμική διάσταση - μιας αμερικανοκίνητης υπερεθνικής οικονομικής ομογενοποιητικής διαδικασίας). Ούτε η Κίνα θα γίνει «πολυ-πολιτισμική», ούτε το Μεξικό, το Ιράν και η Ιαπωνία.
Τους τελευταίους αιώνες, οι άνθρωποι που προέρχονται από την κεντρική γεωγραφία του φιλελεύθερισμού έχουν το μόνιμο άγχος να αυτοπροβάλλονται ως «παγκόσμιοι». Είτε ως Civitas Maxima, αρκετά παλαιότερα, είτε ως Διεθνής Κοινωνία και Παγκόσμια Κοινωνία, είτε ως πολυ-πολιτισμική κοινωνία, έχουμε να κάνουμε κάθε φορά με τα προϊόντα και την ιδεολογική αυτοκατανόηση ενός συγκεκριμένου πολιτισμού, ο οποίος γέννησε τις ιδεολογίες της προόδου και αξιώνει «παγκοσμιότητα» (καθώς θεωρεί πως βρίσκεται στο τελευταίο-ανώτερο «στάδιο» της ανθρώπινης «εξέλιξης»).
Κατά τα λοιπά, η ουσία βρίσκεται στο εξής: ''Αν οι ίδιες εκείνες Δυτικές Δυνάμεις, οι οποίες το 1919 απέρριψαν το αίτημα της Ιαπωνίας και αρνήθηκαν να κατοχυρώσουν την ισότητα των φυλών στη Συνθήκη των Βερσαλλιών, εν έτει 1997 πασχίζουν επισήμως για την κατανόηση των ξένων πολιτισμών, αυτό δεν αποτελεί οπωσδήποτε πρόοδο της κατανόησης. Όμως αποτελεί ένδειξη μιας δραματικής μεταβολής στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων'' (Κονδύλης).
Οι συσχετισμοί δύναμης δεν έχουν αλλάξει μονάχα οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά, αλλά κυρίως δημογραφικά σε παγκόσμιο επίπεδο. Οπότε ναι, όλα τα προηγούμενα αποτελούν ένδειξη μιας δραματικής μεταβολής των συσχετισμών δύναμης.
Με τι νομίζετε πως έρχεται αντιμέτωπη η «Δύση» ή η «Ευρώπη» στις μέρες μας; Αυτό που στην Ανατολή (στα Βαλκάνια, την Ρωσία, την Μέση Ανατολή, την Ινδία, την Ινδονησία και αλλού) μέσα στην κατάσταση του αυτοκρατορικού πολυφυλετισμού και πολυθρησκευτισμού οδήγησε διϊστορικά στην πλήρη εκμηδένιση της έννοιας του κράτους (γι'αυτό τα κράτη σε αυτές τις περιοχές ήταν είτε δυσλειτουργικά είτε αυταρχικά), στην Ευρώπη του φιλελευθερισμού μεταβλήθηκε σε ένα διαρκές ισοζύγιο μεταξύ κράτους - κοινωνίας.
Η Γαλλική Επανάσταση προϋπέθετε μια κοινωνική δομή. Όπως έχω γράψει και παλαιότερα, το ιστορικό και κοινωνικό αντίστοιχο ανάμεσα στον οθωμανικό και το γαλλικό χώρο θα ήταν, το 1789, οι Γάλλοι μαζί με Βάσκους, Άραβες, Αυστριακούς, Βαλλόνους, Καταλανούς, Τιρολέζους και Βερβέρους να είχαν πάνω από το κεφάλι τους, Άραβα Χαλίφη (ή Ρώσο Τσάρο). Υπό αυτές τις συνθήκες και αυτή τη κοινωνική σύνθεση και δομή, βέβαια, η Γαλλική Επανάσταση ή οποιουδήποτε άλλου είδους «τυπική» (εθνο)αστική επανάσταση «πρότυπο», θα ήταν αδύνατη (θυμίζω πως ο Καποδίστριας, τοποθετήθηκε στο κέντρο, μεταξύ του εθνικού Γαλλικού επαναστατισμού και του πολυ-εθνικού Μετερνιχικου αντι-επαναστατισμού).
Μετά από αιώνες καθυστέρησης, οι πληθυσμοί της κεντρικής ευρωπαϊκής γεωγραφίας του φιλελευθερισμού (δηλαδή του τριγώνου μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Κάτω Χωρών) έρχονται αντιμέτωποι με τα πολυεθνοτικά και πολυθρησκευτικά ζητήματα που αντιμετώπισαν οι χώροι περιφερειακά αυτής της γεωγραφίας. Πάντα ακολουθούν με καθυστέρηση αιώνων αλλά πάντα «προηγούνται».
Όσο και εάν ακούγεται «εθνοκεντρικό» (και εγώ κάποτε το ίδιο πίστευα), αποτελεί πραγματικότητα πως η σύλληψη και το επαναστατικό ρεπουμπλικανικό όραμα του Ρήγα, βλέποντας το υπό το σημερινό φως και τα πελαγοδρομήματα μεταξύ πολυ-πολιτισμού, σοσιαλ-φιλελευθερισμού, αμερικανισμού και ευρωπαϊσμού, και υπό τη σύγχυση που προκαλεί όλο αυτό το ιδεολογικό μίξ και διανοητικό οικοδόμημα προς αντιμετώπιση των πολυθρησκευτικών, πολυεθνικών και πολυεθνοτικών κοινωνικών δομών, φαντάζει ολοένα και πιο επίκαιρο. Αυτά που αντιμετωπίζουν «δυτικά» κράτη σήμερα, ως προς την κοινωνική τους σύνθεση, τα αντιμετώπισε ο Ρήγας στο τέλος του 18ου αιώνα.
Ο Καποδίστριας και ο Ρήγας αποτελούν δύο προσωπικότητες (υποτιμημένες), με την ιστορική κληρονομιά των οποίων, μάλλον θα πρέπει να ασχοληθούμε ξανά.
Οι ΑραβοΛεβαντίνοι έζησαν μεταξύ σουνιτοποίησης, τουρκοποίησης και αραβοποίησης (οι Λεβαντίνοι ή ΑραβοΛεβαντίνοι δεν θεωρούν εαυτούς Άραβες της ερήμου). Η περιοχή αυτή (Λίβανος, Συρία, Παλαιστίνη) αποτελεί ένα πολιτισμικό sui generis. Η γη όπου ανατέλλει ο ήλιος έχει μια ιδιαίτερη ιστορική πορεία και πολιτισμική ταυτότητα: Είναι και δεν αραβική, είναι και δεν είναι μουσουλμανική, είναι και δεν είναι Αραμαϊκή και Ασσυριακη, είναι και δεν είναι ρωμαϊκή και ελληνιστική, είναι και δεν είναι τα πάντα. Από τον Ηράκλειο και τον Νικηφόρο Φωκά που μάχονται τους Άραβες μέχρι τον Μανουήλ Κομνηνό, ο οποίος ανακαταλαμβάνει την Αντιόχεια από τους Λατίνους, μέχρι σήμερα, η περιοχή αυτή έχει μια ιστορία. Αργότερα, σφηνωμένοι ανάμεσα σε Τούρκους, Πέρσες και Άραβες θα τραβήξουν ότι τραβάνε τα Βαλκάνια που είναι σφηνωμένα ανάμεσα στην Τουρκομουσουλμανική, Σλαβοορθόδοξη και Δυτικοευρωπαϊκή ισχύ (παλαιότερα Κεντροευρωπαϊκή).
Η Ελλάδα, εάν δεν ήταν στα όρια της πολιτικής, οικονομικής και πολιτισμικής ανυπαρξίας, αποσύνθεσης και διάλυσης δεν θα έπρεπε να φοβάται το άνοιγμα σε αυτή τη φυσική ιστορική της περιοχή. Ο νεώτερος δυτικο-ευρωπαϊσμός δεν θέλει να έχουν οι υπόλοιποι σχέση με την ελληνική παιδεία, επειδή έχει μόνον αυτός... Κατά αυτόν τον τρόπο επιδίωκε να παρουσιάζει πάντα τα πράγματα. Έτσι ούτε η χερσόνησος του Αίμου, ούτε η πρώην Κοίλη Συρία, ούτε ο Πόντος και η Αρμενία, ούτε φυσικά η ίδια η Ελλάδα (σε τέτοιο επίπεδο θρασύτητας έφτασαν) είχαν καμία σχέση με τον ελληνικό πολιτισμό. Διέπραξαν μια ιστορική και πολιτισμική γενοκτονία εις βάρος του ελληνορωμαϊκού ορθόδοξου πολιτισμού της ευρύτερης Ανατολής προκειμένου να παρουσιαστούν ως οι μοναδικοί κληρονόμοι της «ελληνικότητας».
Η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησιά, η διασπορά της στην ανατολική Μεσόγειο με δίκτυο της τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία (Οικουμενικό Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξάνδρειας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων) αριθμεί περί τα 25 εκατομμύρια μέλη. Αλλά δεν πρέπει να βλέπουμε μόνον εκεί. Υπάρχουν και άλλες εκκλησίες στην Ανατολή, αλλά δεν πρέπει να βλέπουμε ούτε μονάχα σε αυτές. Υπάρχουν και αυτόχθονες πληθυσμοί που αραβοποίηθηκαν, τουρκοποίηθηκαν και ισλαμοποίηθηκαν (ουσιαστικά σουνιτοποίηθηκαν). Υπάρχουν ακόμα και αραβοφωνοι αυτόχθονες Ρουμ, δηλαδή πληθυσμοί που πριν τα αραβικά μιλούσαν πέρα από τις τοπικές γλώσσες και ελληνικά (οι μουσουλμάνοι όταν λένε Ρουμ δεν εννοούν το λατινικό κράτος του Καίσαρα αλλά το «Βυζάντιο»). Η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να φοβάται την ανάδειξη πολυ-εθνοτικών, θρησκευτικών ή υπερ-εθνικών στοιχείων για το παρελθόν της. Μπορεί τα κίνητρα όσων χρησιμοποιούν τέτοιου είδους επιχειρήματα να στρέφονται ευθέως ενάντια της τωρινής ύπαρξης της, προς εξυπηρέτηση γεωπολιτικών σχεδιασμών, αλλά αυτή είναι μονάχα μια ανάγνωση και μια οπτική των πραγμάτων, την οποία επιθυμεί να επιβάλει μια ομάδα ανθρώπων. Η ποικιλομορφία της ιστορίας δεν έχει μονάχα μειονεκτήματα αλλά και πλεονεκτήματα.
(-) Πάντως οι θεματικές αυτές είναι δύσκολες και έχουν απαιτήσεις. Τα πολιτισμικά ζητήματα δεν είναι παίξε-γέλασε, δεν είναι «οικονομία».
(-) Η Βραζιλία είναι η χώρα στην οποία κατοικούν οι περισσότεροι Άραβες (περίπου 10 εκατομμύρια) εκτός της κεντρικής γεωγραφίας του Ισλάμ. Ξεπερνά ακόμα και τη Γαλλία, στην οποία κατοικούν από 4,5 μέχρι 6 εκατομμύρια Άραβες (ακολουθούν η Κολομβία και η Αργεντινή). Οι Άραβες της Βραζιλίας, οι οποίοι ζουν σε ένα διάχυτα θρησκευτικό και όχι κοσμικό περιβάλλον, προέρχονται κυρίως από τoν Λεβάντε, δηλαδή από τον Λίβανο, τη Συρία και την Παλαιστίνη και είναι χριστιανοί. Στην Αργεντινή υπάρχουν υπάρχουν επίσης μεταξύ 1,5 και 3 εκατομμύρια Αράβες, που επίσης, προέρχονται από τον Λεβάντε (σε ορισμένες περιπτώσεις και από το Μαρόκο). Επίσης και οι Άραβες της Κολομβίας, του Μεξικού και της Χιλής προέρχονται από τον Λεβάντε. Όλοι αυτοί δεν είναι ακριβώς «Άραβες», αλλά ΑραβοΛεβαντίνοι. Είναι ο Λεβάντες, ξανά και ξανά. Πάντα ήταν, πάντα είναι και πάντα θα εξακολουθεί να είναι ο Λεβάντες. Ας προσέξουμε λίγο περισσότερο τη συγκεκριμένη περιοχή, η οποία αποτελεί επικράτεια του Πατριαρχείου Αντιοχείας (το οποίο έχει περάσει Αραβοκρατία, Φραγκοκρατία και Οθωμανοκρατία).
(-) Πολιτισμικά «Έλληνες» (όχι με την έννοια του πολίτη ενός εθνικού κράτους) και Ρουμ υπήρχαν διάσπαρτοι από την ανατολική Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι το Δούναβη και το Δέλτα του Νείλου (ή το υδάτινο σύμπλεγμα του Τίγρη και του Ευφράτη). Σκεφτείτε τον όρο κατ'αντιστοιχία με τον σημερινό υπερ-εθνικό προσδιορισμό «Ευρωπαίος» ή τον προσδιορισμό «Ρωμαίος» της λατινικής περιόδου (ενώ η Ρώμη ήταν μια πόλη είχαμε «Ρωμαίους» από τη Βρετανία μέχρι τη σημερινή Ρουμανία και τη Καταλονία).
(-) Η αναφορά μου περί «κληρονομιάς» σχετίζεται με την κοινή υποδομή στην οποία αναφέρθηκα, δεν σχετίζεται με την δυτικο-ευρωπαϊκή άποψη, η οποία στρεφόταν ευθέως εναντίον του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους προκειμένου να πείσει πως την αρχαία ελληνική γραμματεία διέσωσαν μονάχα οι Άραβες και όχι οι Βυζαντινοί (κάτι που φυσικά δεν ισχύει, απλά αρκετά έργα οι δυτικο-Ευρωπαίοι τα γνώρισαν μέσω των Αράβων).
(-) Το ανατολικό ρωμαϊκό κράτος το πολέμησαν όλοι. Από βορρά, νότο, ανατολή και δύση. Πρώτα ήταν οι Πέρσες, μετά ήταν οι Άραβες, μετά ήταν οι Ρως, μετά ήταν οι Βούλγαροι και οι Σλάβοι, μετά ήταν οι Λατίνοι και τέλος οι Τούρκοι.
(-) Γενικότερα, δεν είναι ιδιαίτερα φρόνιμο να μας ζορίζουν τόσο πολύ στο εθνοκρατικό επίπεδο του εδαφικό χώρου, γιατί ενδέχεται - από το πολύ ζόρισμα - να ξεβράσουμε τίποτα παν-μεσογειακά πανοράματα στον δικτυωτό χώρο (τίποτα Θούριους και Ρήγες της ανατολικής Μεσογείου), και μετά να τρέχουν να μας μαζέψουν (προκειμένου να πληρώσουμε φόρους)...
Η κοινωνική σύνθεση του Ινδού ποταμού και του Καυκάσου ή της πρώην Γιουγκοσλαβίας και της Συρίας (χώρες οι οποίες διαλύθηκαν) είναι πολυ-θρησκευτική και πολυ-εθνοτική. Οι κοινωνικές αυτές δομές διαμορφώθηκαν σε βάθος χρόνου και μέσω σχέσεων οι οποίες απέκτησαν τον χαρακτήρα της οργανικότητας και οδήγησαν - με τριβές και συνεργασίες, φιλίες και έχθρες - σε κοινή αποδοχή ορισμένων στοιχειωδών αρχών και σε έναν κοινό πολιτισμό (κουτσά στραβά). Η περί «πολυ-πολιτισμικότητας» αντίληψη δεν είναι αυτό.
Δεν έχει υπάρξει ούτε πρόκειται να υπάρξει «πολυ-πολιτισμικός» πολιτισμός. Ο όρος είναι αντιφατικός και κενός περιεχομένου. Αποτελεί λεκτικό μύθευμα.
Οι άνθρωποι συγχέουν τη δικτυωτή δομή, τις ιστορικές σχέσεις και τον πολιτισμικό χώρο που δημιουργεί ένας Μαρωνίτης του Λιβάνου, ο οποίος μπορεί δια μέσω του Κύπριου ξαδέρφου του να συνομιλεί με έναν Ορθόδοξο, έναν Άθεο και έναν Εβραίο Έλληνα πίνοντας καφέ στην παραλία της Θεσσαλονίκης (ή το δίκτυο που δημιουργεί ένας Μιλανέζος ο οποίος πάει βόλτα στο Ticino της Ελβετίας και συναντιέται με έναν Γερμανό που έχει συγγενή στο Καντόνι της Βέρνης), με την «πολυ-πολιτισμικότητα».
II
Να γίνω ακόμα πιο συγκεκριμένος στα περί της «πολυ-πολιτισμικότητας». Οι δημογραφικές εξελίξεις - μεταξύ άλλων πραγμάτων - των τελευταίων δεκαετιών οδήγησαν πολιτικές και εξουσιαστικές ελίτ των Η.Π.Α, κυρίως κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, να προτείνουν ως «λύση» την προώθηση της ιδεολογικής αντίληψης περί πολυ-πολιτισμικότητας και ενός νέου δόγματος περί δικαιωμάτων του ατόμου (αυτά τα δύο συνδέονται), τα οποία τίθενται υπεράνω της όποιας πολιτικής και πολιτισμικής συλλογικότητας. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί δεν αναδεικνύεται η εσωτερική διάσταση, δηλαδή η εξυπηρέτηση της συνοχής των Η.Π.Α, σχετικά με το ζήτημα της πολυ-πολιτισμικότητας (το Hollywood επιτελεί μια χαρά τον εθνικότατο ρόλο του). Εξυπηρέτησε βέβαια τόσο ανάγκες της εσωτερικής όσο και της εξωτερικής πολιτικής αλλά ως εργαλείο εσωτερικής πολιτικής ξεκίνησε αρχικά, και ύστερα ανάχθηκε σε μέσο εξυπηρέτησης υπερεθνικών οικονομικών σκοπιμοτήτων και διαφόρων ελίτ. Η ιδεολογική αντίληψη περί πολυ-πολιτισμικότητας και του δόγματος περί δικαιωμάτων του ατόμου, αποτελεί καθαρά αμερικανογενές προϊόν (όπως και η μαζική κουλτούρα). Οι «προοδευτικοί» στη Δυτική Βενγκάλη (Ινδία), στο Χορασάν (Ιράν), στην επαρχία Γιουνάν (Κίνα) ή στην Χερσόνησο Καμτσάτκα της Ρωσίας, ουδεμία σχέση έχουν με αυτά τα πράγματα - και το πιθανότερο είναι πως ούτε θέλουν να έχουν (ούτε καν περιοχές στις οποίες αναφέρθηκα νωρίτερα και που επί αιώνες είχαν πολυ-θρησκευτικές και πολυ-εθνοτικές κοινωνικές συνθέσεις: Ινδός ποταμός, Καυκάσος και Λεβάντες). Το ζήτημα προϋποθέτει μια συγκεκριμένη πολιτισμική - και μονάχα έπειτα μια ιδεολογική - αντίληψη και έχει συγκεκριμένη καταγωγή. Δεν έπεσε από τον ουρανό. Η «πολυ-πολιτισμικότητα» αποτελεί ένα εξόχως νέο αμερικανογενές λιμπεραλίζον πειραματικό προϊόν.Η πολυ-πολιτισμικότητα σε συνδυασμό με το νέο δόγμα περί δικαιωμάτων του ατόμου, εκφράζει το εξής «απλό». Όπως η παλαιά ευρωγενής ιδέα της Civitas Maxima αντιλαμβάνονταν τον εαυτό της ως παγκόσμια ενώ ουσιαστικά ήταν ευρωκεντρική, έτσι και η ιδέα περί πολυ-πολιτισμικής κοινωνίας αποτελεί την αμερικανογενής αντίληψη μιας υποτιθέμενα «μετα-δυτικής» παγκόσμιας κοινωνίας, ενώ ουσιαστικά είναι δυτικοκεντρική (πιο συγκεκριμένα αμερικανοκεντρική). Ο Ιρανός, ο Κινέζος και ο Ινδός, όμως, δεν βλέπουν την αμερικανική ή κάποιες ευρωπαϊκές «πολυ-πολιτισμικές» κοινωνίες ως παγκόσμιες, αλλά ως μετεξελίξεις του νεώτερου δυτικού πολιτισμού σε μια νέα φάση του (και πολύ σωστά, καθώς η πολυ-πολιτισμικότητα αποτελεί την «μαλακή» πλευρά - που αφορά την ηθική ή/και πολιτισμική διάσταση - μιας αμερικανοκίνητης υπερεθνικής οικονομικής ομογενοποιητικής διαδικασίας). Ούτε η Κίνα θα γίνει «πολυ-πολιτισμική», ούτε το Μεξικό, το Ιράν και η Ιαπωνία.
Τους τελευταίους αιώνες, οι άνθρωποι που προέρχονται από την κεντρική γεωγραφία του φιλελεύθερισμού έχουν το μόνιμο άγχος να αυτοπροβάλλονται ως «παγκόσμιοι». Είτε ως Civitas Maxima, αρκετά παλαιότερα, είτε ως Διεθνής Κοινωνία και Παγκόσμια Κοινωνία, είτε ως πολυ-πολιτισμική κοινωνία, έχουμε να κάνουμε κάθε φορά με τα προϊόντα και την ιδεολογική αυτοκατανόηση ενός συγκεκριμένου πολιτισμού, ο οποίος γέννησε τις ιδεολογίες της προόδου και αξιώνει «παγκοσμιότητα» (καθώς θεωρεί πως βρίσκεται στο τελευταίο-ανώτερο «στάδιο» της ανθρώπινης «εξέλιξης»).
Κατά τα λοιπά, η ουσία βρίσκεται στο εξής: ''Αν οι ίδιες εκείνες Δυτικές Δυνάμεις, οι οποίες το 1919 απέρριψαν το αίτημα της Ιαπωνίας και αρνήθηκαν να κατοχυρώσουν την ισότητα των φυλών στη Συνθήκη των Βερσαλλιών, εν έτει 1997 πασχίζουν επισήμως για την κατανόηση των ξένων πολιτισμών, αυτό δεν αποτελεί οπωσδήποτε πρόοδο της κατανόησης. Όμως αποτελεί ένδειξη μιας δραματικής μεταβολής στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων'' (Κονδύλης).
Οι συσχετισμοί δύναμης δεν έχουν αλλάξει μονάχα οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά, αλλά κυρίως δημογραφικά σε παγκόσμιο επίπεδο. Οπότε ναι, όλα τα προηγούμενα αποτελούν ένδειξη μιας δραματικής μεταβολής των συσχετισμών δύναμης.
III
Όταν προβληματίζεσαι ουσιαστικά και σε βάθος με τα σημερινά αδιέξοδα της «Δύσεως» και της «Ευρώπης» - ουσιαστικά όμως με τα αδιέξοδα του φιλελευθερισμού και της κεντρικής γεωγραφίας του -, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις περί πολυ-πολιτισμού πειραματικές θεωρίες και προσεγγίσεις (οι οποίες συνδέονται άμεσα με τις αλλαγές στη δημογραφία και την κοινωνική σύνθεση), εάν δεν είσαι διανοητικά κατεχόμενος, καταλήγεις, θέλοντας και μη, στο συμπέρασμα πως ο Ρήγας (Κυρίτζης ή Βελεστινλής ή Φεραίος) ήταν δυόμιση αιώνες - περίπου 250 χρόνια - μπροστά από την εποχή του.Με τι νομίζετε πως έρχεται αντιμέτωπη η «Δύση» ή η «Ευρώπη» στις μέρες μας; Αυτό που στην Ανατολή (στα Βαλκάνια, την Ρωσία, την Μέση Ανατολή, την Ινδία, την Ινδονησία και αλλού) μέσα στην κατάσταση του αυτοκρατορικού πολυφυλετισμού και πολυθρησκευτισμού οδήγησε διϊστορικά στην πλήρη εκμηδένιση της έννοιας του κράτους (γι'αυτό τα κράτη σε αυτές τις περιοχές ήταν είτε δυσλειτουργικά είτε αυταρχικά), στην Ευρώπη του φιλελευθερισμού μεταβλήθηκε σε ένα διαρκές ισοζύγιο μεταξύ κράτους - κοινωνίας.
Η Γαλλική Επανάσταση προϋπέθετε μια κοινωνική δομή. Όπως έχω γράψει και παλαιότερα, το ιστορικό και κοινωνικό αντίστοιχο ανάμεσα στον οθωμανικό και το γαλλικό χώρο θα ήταν, το 1789, οι Γάλλοι μαζί με Βάσκους, Άραβες, Αυστριακούς, Βαλλόνους, Καταλανούς, Τιρολέζους και Βερβέρους να είχαν πάνω από το κεφάλι τους, Άραβα Χαλίφη (ή Ρώσο Τσάρο). Υπό αυτές τις συνθήκες και αυτή τη κοινωνική σύνθεση και δομή, βέβαια, η Γαλλική Επανάσταση ή οποιουδήποτε άλλου είδους «τυπική» (εθνο)αστική επανάσταση «πρότυπο», θα ήταν αδύνατη (θυμίζω πως ο Καποδίστριας, τοποθετήθηκε στο κέντρο, μεταξύ του εθνικού Γαλλικού επαναστατισμού και του πολυ-εθνικού Μετερνιχικου αντι-επαναστατισμού).
Μετά από αιώνες καθυστέρησης, οι πληθυσμοί της κεντρικής ευρωπαϊκής γεωγραφίας του φιλελευθερισμού (δηλαδή του τριγώνου μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Κάτω Χωρών) έρχονται αντιμέτωποι με τα πολυεθνοτικά και πολυθρησκευτικά ζητήματα που αντιμετώπισαν οι χώροι περιφερειακά αυτής της γεωγραφίας. Πάντα ακολουθούν με καθυστέρηση αιώνων αλλά πάντα «προηγούνται».
Όσο και εάν ακούγεται «εθνοκεντρικό» (και εγώ κάποτε το ίδιο πίστευα), αποτελεί πραγματικότητα πως η σύλληψη και το επαναστατικό ρεπουμπλικανικό όραμα του Ρήγα, βλέποντας το υπό το σημερινό φως και τα πελαγοδρομήματα μεταξύ πολυ-πολιτισμού, σοσιαλ-φιλελευθερισμού, αμερικανισμού και ευρωπαϊσμού, και υπό τη σύγχυση που προκαλεί όλο αυτό το ιδεολογικό μίξ και διανοητικό οικοδόμημα προς αντιμετώπιση των πολυθρησκευτικών, πολυεθνικών και πολυεθνοτικών κοινωνικών δομών, φαντάζει ολοένα και πιο επίκαιρο. Αυτά που αντιμετωπίζουν «δυτικά» κράτη σήμερα, ως προς την κοινωνική τους σύνθεση, τα αντιμετώπισε ο Ρήγας στο τέλος του 18ου αιώνα.
Ο Καποδίστριας και ο Ρήγας αποτελούν δύο προσωπικότητες (υποτιμημένες), με την ιστορική κληρονομιά των οποίων, μάλλον θα πρέπει να ασχοληθούμε ξανά.
IV
Το Ισλάμ αρχικά υπήρξε πολιτιστικός «κληρονόμος» του ελληνιστικού, ελληνορωμαϊκού και αργότερα, για κάποιο διάστημα, του ανατολικού ορθόδοξου ρωμαϊκού πολιτισμού της ανατολικής Μεσογείου εξίσου με τον χριστιανισμό. Μεταξύ Μεγάλου Αλεξάνδρου και αραβομουσουλμανικής κυριαρχίας μεσολαβούν εννέα και πλέον αιώνες, περίοδος κατά την οποία η πολιτισμική υποδομή είναι κοινή σε αυτές τις περιοχές. Ή αραβοποίηση των αυτοχθόνων πληθυσμών της ανατολικής Μεσογείου, του Λεβάντε και της Κοίλης Συρίας, έρχεται αρκετά αργότερα (θυμίζω πως η κατάκτηση της ρωμαϊκής Συρίας και Αρμενίας ολοκληρώνεται τον 7ο αιωνα ενώ οι Αραβο-Βυζαντινοί πόλεμοι ολοκληρώνονται περίπου τον 10ο αιώνα), αρχικά με θρησκευτικό πρόσημο, έπειτα με γλωσσικό, και αργότερα με κοσμικό (παναραβικός εθνικισμός και σοσιαλισμός). Ο παν-αραβισμός ως κοσμική ιδεολογία κατέρρευσε. Δεν είναι καθόλου απίθανο να εισέλθουμε σε μια περίοδο απο-αραβοποίησης της περιοχής. Αυτή η διαδικασία ενδέχεται να οδηγήσει στην ανάδυση και επαναφορά της πολιτισμικής υποδομής ή του ιστορικού υπόβαθρου που υπήρχε πριν από αυτή τη διαδικασίας αραβοποίησης. Το πολιτισμικό αυτό υπόβαθρο δεν είναι άλλο από την κοινή κληρονομιά του ανατολικού ρωμαϊκού κράτος (οι πληθυσμοί αυτοί ακούνε για Οθωμανικό «Χαλιφάτο» και τους σηκώνετε η τρίχα).Οι ΑραβοΛεβαντίνοι έζησαν μεταξύ σουνιτοποίησης, τουρκοποίησης και αραβοποίησης (οι Λεβαντίνοι ή ΑραβοΛεβαντίνοι δεν θεωρούν εαυτούς Άραβες της ερήμου). Η περιοχή αυτή (Λίβανος, Συρία, Παλαιστίνη) αποτελεί ένα πολιτισμικό sui generis. Η γη όπου ανατέλλει ο ήλιος έχει μια ιδιαίτερη ιστορική πορεία και πολιτισμική ταυτότητα: Είναι και δεν αραβική, είναι και δεν είναι μουσουλμανική, είναι και δεν είναι Αραμαϊκή και Ασσυριακη, είναι και δεν είναι ρωμαϊκή και ελληνιστική, είναι και δεν είναι τα πάντα. Από τον Ηράκλειο και τον Νικηφόρο Φωκά που μάχονται τους Άραβες μέχρι τον Μανουήλ Κομνηνό, ο οποίος ανακαταλαμβάνει την Αντιόχεια από τους Λατίνους, μέχρι σήμερα, η περιοχή αυτή έχει μια ιστορία. Αργότερα, σφηνωμένοι ανάμεσα σε Τούρκους, Πέρσες και Άραβες θα τραβήξουν ότι τραβάνε τα Βαλκάνια που είναι σφηνωμένα ανάμεσα στην Τουρκομουσουλμανική, Σλαβοορθόδοξη και Δυτικοευρωπαϊκή ισχύ (παλαιότερα Κεντροευρωπαϊκή).
Η Ελλάδα, εάν δεν ήταν στα όρια της πολιτικής, οικονομικής και πολιτισμικής ανυπαρξίας, αποσύνθεσης και διάλυσης δεν θα έπρεπε να φοβάται το άνοιγμα σε αυτή τη φυσική ιστορική της περιοχή. Ο νεώτερος δυτικο-ευρωπαϊσμός δεν θέλει να έχουν οι υπόλοιποι σχέση με την ελληνική παιδεία, επειδή έχει μόνον αυτός... Κατά αυτόν τον τρόπο επιδίωκε να παρουσιάζει πάντα τα πράγματα. Έτσι ούτε η χερσόνησος του Αίμου, ούτε η πρώην Κοίλη Συρία, ούτε ο Πόντος και η Αρμενία, ούτε φυσικά η ίδια η Ελλάδα (σε τέτοιο επίπεδο θρασύτητας έφτασαν) είχαν καμία σχέση με τον ελληνικό πολιτισμό. Διέπραξαν μια ιστορική και πολιτισμική γενοκτονία εις βάρος του ελληνορωμαϊκού ορθόδοξου πολιτισμού της ευρύτερης Ανατολής προκειμένου να παρουσιαστούν ως οι μοναδικοί κληρονόμοι της «ελληνικότητας».
Η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησιά, η διασπορά της στην ανατολική Μεσόγειο με δίκτυο της τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία (Οικουμενικό Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξάνδρειας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων) αριθμεί περί τα 25 εκατομμύρια μέλη. Αλλά δεν πρέπει να βλέπουμε μόνον εκεί. Υπάρχουν και άλλες εκκλησίες στην Ανατολή, αλλά δεν πρέπει να βλέπουμε ούτε μονάχα σε αυτές. Υπάρχουν και αυτόχθονες πληθυσμοί που αραβοποίηθηκαν, τουρκοποίηθηκαν και ισλαμοποίηθηκαν (ουσιαστικά σουνιτοποίηθηκαν). Υπάρχουν ακόμα και αραβοφωνοι αυτόχθονες Ρουμ, δηλαδή πληθυσμοί που πριν τα αραβικά μιλούσαν πέρα από τις τοπικές γλώσσες και ελληνικά (οι μουσουλμάνοι όταν λένε Ρουμ δεν εννοούν το λατινικό κράτος του Καίσαρα αλλά το «Βυζάντιο»). Η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να φοβάται την ανάδειξη πολυ-εθνοτικών, θρησκευτικών ή υπερ-εθνικών στοιχείων για το παρελθόν της. Μπορεί τα κίνητρα όσων χρησιμοποιούν τέτοιου είδους επιχειρήματα να στρέφονται ευθέως ενάντια της τωρινής ύπαρξης της, προς εξυπηρέτηση γεωπολιτικών σχεδιασμών, αλλά αυτή είναι μονάχα μια ανάγνωση και μια οπτική των πραγμάτων, την οποία επιθυμεί να επιβάλει μια ομάδα ανθρώπων. Η ποικιλομορφία της ιστορίας δεν έχει μονάχα μειονεκτήματα αλλά και πλεονεκτήματα.
Σημειώσεις
(-) Πάντως οι θεματικές αυτές είναι δύσκολες και έχουν απαιτήσεις. Τα πολιτισμικά ζητήματα δεν είναι παίξε-γέλασε, δεν είναι «οικονομία».
(-) Η Βραζιλία είναι η χώρα στην οποία κατοικούν οι περισσότεροι Άραβες (περίπου 10 εκατομμύρια) εκτός της κεντρικής γεωγραφίας του Ισλάμ. Ξεπερνά ακόμα και τη Γαλλία, στην οποία κατοικούν από 4,5 μέχρι 6 εκατομμύρια Άραβες (ακολουθούν η Κολομβία και η Αργεντινή). Οι Άραβες της Βραζιλίας, οι οποίοι ζουν σε ένα διάχυτα θρησκευτικό και όχι κοσμικό περιβάλλον, προέρχονται κυρίως από τoν Λεβάντε, δηλαδή από τον Λίβανο, τη Συρία και την Παλαιστίνη και είναι χριστιανοί. Στην Αργεντινή υπάρχουν υπάρχουν επίσης μεταξύ 1,5 και 3 εκατομμύρια Αράβες, που επίσης, προέρχονται από τον Λεβάντε (σε ορισμένες περιπτώσεις και από το Μαρόκο). Επίσης και οι Άραβες της Κολομβίας, του Μεξικού και της Χιλής προέρχονται από τον Λεβάντε. Όλοι αυτοί δεν είναι ακριβώς «Άραβες», αλλά ΑραβοΛεβαντίνοι. Είναι ο Λεβάντες, ξανά και ξανά. Πάντα ήταν, πάντα είναι και πάντα θα εξακολουθεί να είναι ο Λεβάντες. Ας προσέξουμε λίγο περισσότερο τη συγκεκριμένη περιοχή, η οποία αποτελεί επικράτεια του Πατριαρχείου Αντιοχείας (το οποίο έχει περάσει Αραβοκρατία, Φραγκοκρατία και Οθωμανοκρατία).
(-) Πολιτισμικά «Έλληνες» (όχι με την έννοια του πολίτη ενός εθνικού κράτους) και Ρουμ υπήρχαν διάσπαρτοι από την ανατολική Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι το Δούναβη και το Δέλτα του Νείλου (ή το υδάτινο σύμπλεγμα του Τίγρη και του Ευφράτη). Σκεφτείτε τον όρο κατ'αντιστοιχία με τον σημερινό υπερ-εθνικό προσδιορισμό «Ευρωπαίος» ή τον προσδιορισμό «Ρωμαίος» της λατινικής περιόδου (ενώ η Ρώμη ήταν μια πόλη είχαμε «Ρωμαίους» από τη Βρετανία μέχρι τη σημερινή Ρουμανία και τη Καταλονία).
(-) Η αναφορά μου περί «κληρονομιάς» σχετίζεται με την κοινή υποδομή στην οποία αναφέρθηκα, δεν σχετίζεται με την δυτικο-ευρωπαϊκή άποψη, η οποία στρεφόταν ευθέως εναντίον του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους προκειμένου να πείσει πως την αρχαία ελληνική γραμματεία διέσωσαν μονάχα οι Άραβες και όχι οι Βυζαντινοί (κάτι που φυσικά δεν ισχύει, απλά αρκετά έργα οι δυτικο-Ευρωπαίοι τα γνώρισαν μέσω των Αράβων).
(-) Το ανατολικό ρωμαϊκό κράτος το πολέμησαν όλοι. Από βορρά, νότο, ανατολή και δύση. Πρώτα ήταν οι Πέρσες, μετά ήταν οι Άραβες, μετά ήταν οι Ρως, μετά ήταν οι Βούλγαροι και οι Σλάβοι, μετά ήταν οι Λατίνοι και τέλος οι Τούρκοι.
(-) Γενικότερα, δεν είναι ιδιαίτερα φρόνιμο να μας ζορίζουν τόσο πολύ στο εθνοκρατικό επίπεδο του εδαφικό χώρου, γιατί ενδέχεται - από το πολύ ζόρισμα - να ξεβράσουμε τίποτα παν-μεσογειακά πανοράματα στον δικτυωτό χώρο (τίποτα Θούριους και Ρήγες της ανατολικής Μεσογείου), και μετά να τρέχουν να μας μαζέψουν (προκειμένου να πληρώσουμε φόρους)...
| 0 | | 0 | |
I
Η Ρωσική Ομοσπονδία είναι πολυ-εθνοτική, πολυ-εθνική και πολυ-θρησκευτική (επίσης πολυ-γλωσσική σε επίπεδο περιφερειών). Συνυπάρχουν Ορθοδοξία, Ισλάμ, Ιουδαϊσμός και Βουδισμός (και πάσης φύσεως σαμανίζουσες και άλλες εθνοθρησκευτικές παραφυάδες). Ομιλούνται δεκάδες γλώσσες από δεκάδες εθνοτικές ομάδες (ethnic groups), οι περισσότερες από τις οποίες αποτελούνται από αυτόχθονες ευρασιατικούς πληθυσμούς (περίπου 100 γλώσσες - εκ των οποίων πάνω από 30 αναγνωρισμένες - και πάνω από 160 εθνοτικές ομάδες). Η Ρωσική Ομοσπονδία αποτελείται από τουλάχιστον 80 ομοσπονδιακά υποκείμενα, από republics και μη ρωσικής εθνικότητας και γλώσσας αυτόνομα περιφερειακά υποκείμενα με επικρατούσες ή κυρίαρχες μειονότητες, ομοσπονδιακές πόλεις και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε (ακόμα και Εβραϊκή Αυτόνομη Περιφέρεια υπάρχει, η οποία, εκτός από το Ισραήλ, αποτελεί το μόνο επίσημα αναγνωρισμένο εβραϊκό έδαφος στον κόσμο).
Γιατί ουδείς χαρακτηρίζει τη Ρωσία «πολυ-πολιτισμική» παρά χαρακτηρίζουν π.χ. το Βέλγιο ως «πολυ-πολιτισμικό»; Γιατί η «πολυ-πολιτισμικότητα» ή ο «μουλτι-κουλτουραλισμος» ως ιδεολογία δεν έχει να κάνει απλά και μόνον με τα περί ομοιογενούς κοινωνίας (homogeneous society) όπως παραπλανητικά ή για πολεμικούς λόγους ακούμε και διαβάζουμε. Ούτε έχει να κάνει απλά και μόνον με μια πολυ-εθνοτική, πολυ-εθνική, πολυ-θρησκευτική και πολυ-γλωσσική κοινωνική σύνθεση (έλα παππού μου να σου δείξω τ'αμπελοχώραφά σου αναφωνούν η κεντρική Ευρώπη, τα Βαλκάνια, η Ρωσία, η Μέση Ανατολή, η κοιλάδα του Ινδού, η ανατολική Μεσόγειος, η Ινδονησία κ.λπ).
Η κοινωνική σύνθεση και δημογραφική δομή της Ρωσίας σε συνδυασμό με τη γεωγραφική της θέση (δεν υπάρχουν φυσικά γεωγραφικά σύνορα) αποτελούν δύο από τους βασικότερους και πλέον καθοριστικούς παράγοντες που την καθιστούν διαχρονικά αυταρχική από τη σκοπιά του τυπικά δυτικοευρωπαϊκού φιλελεύθερου εθνικού κράτους. Η Ρωσική Ομοσπονδία εάν γινόταν «δημοκρατία δυτικού τύπου» - όπως φαντασιώνονταν ορισμένοι - μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, θα κατακερματιζόταν και θα διαλυόταν εις τα εξ ων συνετέθη.
Επίσης, υπολογίζεται ότι υπάρχουν πάνω από 10 εκατομμύρια παράτυποι ή παράνομοι μετανάστες, οι μισοί από τους οποίους προέρχονται από το γειτονικό Μεξικό, η δε ετήσια εισροή παρανόμων ή παράτυπων μεταναστών στις Η.Π.Α, από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 υπολογίζεται σε περίπου 1,5 εκατομμύριο, ενώ η είσοδος νόμιμων μεταναστών ετησίως ανέρχεται επισήμως σε 1 εκατομμύριο. Οι εξελίξεις αυτές οδήγησαν στο να προταθεί ως «λύση» ο περί «πολυ-πολιτισμικότητας» πειραματισμός. Τις τελευταίες δεκαετίες, παράνομοι και νόμιμοι μετανάστες δεν υφίσταται την παραδοσιακή ομογενοποιητική ενσωμάτωση αλλά διατηρούν τον εθνοτικό και πολιτισμικό καταγωγικό χαρακτήρα τους, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν τις Η.Π.Α, σε όχι αμελητέο βαθμό, ως ξένη χώρα, ενώ για το μεγαλύτερο μέρος των Μεξικανών μεταναστών η εγκατάσταση τους στις Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζεται ως Reconquista, δηλαδή ως ειρηνική ανακατάκτηση ή ανακατάληψη ιστορικών εδαφών. Πέρα, λοιπόν, από τη σχέση οικονομικής διείσδυσης από μεριάς Η.Π.Α έναντι δημογραφικής διείσδυσης από μεριάς Μεξικού, εδώ έχουμε και τη σχέση εθνοκρατικής γειτνίασης και γεωγραφίας. Δηλαδή δεν έχουμε απλά ζήτημα μετανάστευσης (από την Παραγουάη, την Κίνα ή την Ινδία) αλλά έχουμε εθνικό και εδαφικό ζήτημα (*) πέρα από θρησκευτικό (δες III). Τέλος, στην πιο πρόσφατη έρευνα που παρουσίασε το U.S. Census Bureau αναφέρεται πως μέχρι το 2044, περισσότεροι από τους μισούς Αμερικανούς θα ανήκουν σε κάποιο μειονοτικό γκρούπ (οποιοδήποτε γκρούπ πέρα από non-Hispanic White). Βέβαια αυτός είναι μακρινός ορίζοντας.
Θεωρώ πως μια τέτοια προσέγγιση και αντίληψη είναι εσφαλμένη για τους εξής λόγους:
Πρώτον, σε βάθος χρόνου και με τους δημογραφικούς συσχετισμούς να αλλάζουν προς όφελος τους, όχι σε σχέση με τον συνολικό εντόπιο πληθυσμό (όπως πιστεύουν πολλοί) αλλά σε σχέση με τους συμμάχους τους κοσμικιστές, οι νεο-εισερχόμενοι θρησκευόμενοι πληθυσμοί (πέρα από το ότι δεν θα νιώθουν και τόσο «μειονοτικοί») θα αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και θα επιδιώξουν να αποτινάξουν την ηγεμονία των κοσμικιστων από πάνω τους (δηλαδή οι μεξικανοι ρωμαιοκαθολικοί και οι αραβομουσουλμάνοι θα «αυτονομηθούν» ή θα «χειραφετηθούν» από τους κοσμικιστές φιλελεύθερους και τις διάφορες συνιστώσες τους).
Δεύτερον, δεν είμαι καθόλου βέβαιος πως αντί οι κοσμικιστές να «προσηλυτίζουν» τους θρησκευόμενους στα κοσμικά τους δόγματα δεν θα συμβεί το ακριβώς αντίθετο (τουλάχιστον στη δυτική Ευρώπη, μια τέτοια εξέλιξη δεν είναι καθόλου απίθανη).
Τρίτον, η αύξηση του πληθυσμού ρωμαιοκαθολικών στις Η.Π.Α και μουσουλμάνων στη δυτική Ευρώπη θα προκαλέσει, ως αντίρροπη τάση και δύναμη, την αύξηση νεο-προτεσταντών (π.χ Pentecostalists) και νεο-χριστιανών σε τμήματα αυτών των κοινωνιών, που, υπό διαφορετικές συνθήκες θα έρεπαν σχετικά εύκολα προς τον κοσμικισμό. Δηλαδή θα δημιουργηθούν προϋποθέσεις και κλίμα «απο-εκκοσμίκευσης» (de-secularisation) και επαναθρησκειοποιησης (και θα μειωθεί η κοινωνική, πολιτική και εκλογική βάση των κοσμικιστών, ενώ παράλληλα θα αυξηθεί η κινητικότητα μεταξύ των θρησκευτικών δογμάτων).
Τέταρτον, σε ζητήματα πολιτισμικού φιλελευθερισμού οι μειονοτικοί θρησκευόμενοι πληθυσμοί θα συμπήξουν κοινό μέτωπο με τους κυρίαρχους θρησκευόμενους πληθυσμούς (όπως συμβαίνει ήδη σε παγκόσμια κλίμακα για διάφορα ζητήματα, όπως για παράδειγμα αυτό των εκτρώσεων).
Δεν θεωρώ καθόλου απίθανο, εν τέλει, οι γραμμές να χαραχθούν μεταξύ («κυρίαρχων και μειονοτικών») θρησκευόμενων έναντι (πάσης φύσεως «αριστερών και δεξιών») κοσμικιστών, δηλαδή religious vs secularists.
Γιατί ουδείς χαρακτηρίζει τη Ρωσία «πολυ-πολιτισμική» παρά χαρακτηρίζουν π.χ. το Βέλγιο ως «πολυ-πολιτισμικό»; Γιατί η «πολυ-πολιτισμικότητα» ή ο «μουλτι-κουλτουραλισμος» ως ιδεολογία δεν έχει να κάνει απλά και μόνον με τα περί ομοιογενούς κοινωνίας (homogeneous society) όπως παραπλανητικά ή για πολεμικούς λόγους ακούμε και διαβάζουμε. Ούτε έχει να κάνει απλά και μόνον με μια πολυ-εθνοτική, πολυ-εθνική, πολυ-θρησκευτική και πολυ-γλωσσική κοινωνική σύνθεση (έλα παππού μου να σου δείξω τ'αμπελοχώραφά σου αναφωνούν η κεντρική Ευρώπη, τα Βαλκάνια, η Ρωσία, η Μέση Ανατολή, η κοιλάδα του Ινδού, η ανατολική Μεσόγειος, η Ινδονησία κ.λπ).
Η κοινωνική σύνθεση και δημογραφική δομή της Ρωσίας σε συνδυασμό με τη γεωγραφική της θέση (δεν υπάρχουν φυσικά γεωγραφικά σύνορα) αποτελούν δύο από τους βασικότερους και πλέον καθοριστικούς παράγοντες που την καθιστούν διαχρονικά αυταρχική από τη σκοπιά του τυπικά δυτικοευρωπαϊκού φιλελεύθερου εθνικού κράτους. Η Ρωσική Ομοσπονδία εάν γινόταν «δημοκρατία δυτικού τύπου» - όπως φαντασιώνονταν ορισμένοι - μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, θα κατακερματιζόταν και θα διαλυόταν εις τα εξ ων συνετέθη.
II
Ας περάσουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Από τα περίπου 318 εκατομμύρια του σημερινού επίσημου συνολικού πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, 42 εκατομμύρια είναι Αφρο-Αμερικανοί, αριθμός που αντιστοιχεί σε ποσοστό 13,2% επί του συνόλου, 55 εκατομμύρια Ισπανόφωνοι (17,4%), 17 εκατομμύρια Ασιάτες (5,4%), περίπου 4 εκατομμύρια είναι γηγενείς Αμερικανοί Ινδιάνοι μαζί με αυτόχθονες πληθυσμούς της Αλάσκα (1,2%) και 8 εκατομμύρια δύο ή περισσότερων φυλών (2,5%). Οι μη Ισπανόφωνοι Λευκοί είναι λίγο κάτω από 200 εκατομμύρια, αριθμός που αντιστοιχεί σε ποσοστό λίγο πάνω από 60% (όλες οι προηγούμενες αποτελούν επίσημες κατηγορίες του U.S. Census Bureau).Επίσης, υπολογίζεται ότι υπάρχουν πάνω από 10 εκατομμύρια παράτυποι ή παράνομοι μετανάστες, οι μισοί από τους οποίους προέρχονται από το γειτονικό Μεξικό, η δε ετήσια εισροή παρανόμων ή παράτυπων μεταναστών στις Η.Π.Α, από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 υπολογίζεται σε περίπου 1,5 εκατομμύριο, ενώ η είσοδος νόμιμων μεταναστών ετησίως ανέρχεται επισήμως σε 1 εκατομμύριο. Οι εξελίξεις αυτές οδήγησαν στο να προταθεί ως «λύση» ο περί «πολυ-πολιτισμικότητας» πειραματισμός. Τις τελευταίες δεκαετίες, παράνομοι και νόμιμοι μετανάστες δεν υφίσταται την παραδοσιακή ομογενοποιητική ενσωμάτωση αλλά διατηρούν τον εθνοτικό και πολιτισμικό καταγωγικό χαρακτήρα τους, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν τις Η.Π.Α, σε όχι αμελητέο βαθμό, ως ξένη χώρα, ενώ για το μεγαλύτερο μέρος των Μεξικανών μεταναστών η εγκατάσταση τους στις Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζεται ως Reconquista, δηλαδή ως ειρηνική ανακατάκτηση ή ανακατάληψη ιστορικών εδαφών. Πέρα, λοιπόν, από τη σχέση οικονομικής διείσδυσης από μεριάς Η.Π.Α έναντι δημογραφικής διείσδυσης από μεριάς Μεξικού, εδώ έχουμε και τη σχέση εθνοκρατικής γειτνίασης και γεωγραφίας. Δηλαδή δεν έχουμε απλά ζήτημα μετανάστευσης (από την Παραγουάη, την Κίνα ή την Ινδία) αλλά έχουμε εθνικό και εδαφικό ζήτημα (*) πέρα από θρησκευτικό (δες III). Τέλος, στην πιο πρόσφατη έρευνα που παρουσίασε το U.S. Census Bureau αναφέρεται πως μέχρι το 2044, περισσότεροι από τους μισούς Αμερικανούς θα ανήκουν σε κάποιο μειονοτικό γκρούπ (οποιοδήποτε γκρούπ πέρα από non-Hispanic White). Βέβαια αυτός είναι μακρινός ορίζοντας.
Σημείωση
(*) Όπως φυσικά και στην Ελλάδα, όπου το ζήτημα σαφώς και δεν είναι το ίδιο - όπως για παράδειγμα - με την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο ή το Βέλγιο. Το Βέλγιο, συνορεύει με την Ολλανδία, τη Γερμανία, το Λουξεμβούργο και τη Γαλλία, η Ελλάδα όχι.
III
Με βάση όσα περιέγραψα (II) οι κοσμικιστές φιλελεύθεροι (liberal secularists), οι οποίοι δημογραφικά συνεχώς συρρικνώνονται, θεωρούν πως μπορούν να πάρουν στο πλευρό τους πληθυσμούς μεταναστών μειονοτικών θρησκευτικών δογμάτων (μεξικανούς ρωμαιοκαθολικούς στις Η.Π.Α και αραβομουσουλμάνους στη δυτική Ευρώπη). Ουσιαστικά επιθυμούν να ηγεμονεύσουν επί αυτών των ανθρώπων. Φυσική εξέλιξη αυτής της αντίληψης μπορεί να θεωρηθεί μια - πιθανή - συμμαχία μεταξύ κοσμικιστών και μειονοτικών θρησκευτικών δογμάτων (υπό την ηγεμονία των πρώτων).Θεωρώ πως μια τέτοια προσέγγιση και αντίληψη είναι εσφαλμένη για τους εξής λόγους:
Πρώτον, σε βάθος χρόνου και με τους δημογραφικούς συσχετισμούς να αλλάζουν προς όφελος τους, όχι σε σχέση με τον συνολικό εντόπιο πληθυσμό (όπως πιστεύουν πολλοί) αλλά σε σχέση με τους συμμάχους τους κοσμικιστές, οι νεο-εισερχόμενοι θρησκευόμενοι πληθυσμοί (πέρα από το ότι δεν θα νιώθουν και τόσο «μειονοτικοί») θα αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και θα επιδιώξουν να αποτινάξουν την ηγεμονία των κοσμικιστων από πάνω τους (δηλαδή οι μεξικανοι ρωμαιοκαθολικοί και οι αραβομουσουλμάνοι θα «αυτονομηθούν» ή θα «χειραφετηθούν» από τους κοσμικιστές φιλελεύθερους και τις διάφορες συνιστώσες τους).
Δεύτερον, δεν είμαι καθόλου βέβαιος πως αντί οι κοσμικιστές να «προσηλυτίζουν» τους θρησκευόμενους στα κοσμικά τους δόγματα δεν θα συμβεί το ακριβώς αντίθετο (τουλάχιστον στη δυτική Ευρώπη, μια τέτοια εξέλιξη δεν είναι καθόλου απίθανη).
Τρίτον, η αύξηση του πληθυσμού ρωμαιοκαθολικών στις Η.Π.Α και μουσουλμάνων στη δυτική Ευρώπη θα προκαλέσει, ως αντίρροπη τάση και δύναμη, την αύξηση νεο-προτεσταντών (π.χ Pentecostalists) και νεο-χριστιανών σε τμήματα αυτών των κοινωνιών, που, υπό διαφορετικές συνθήκες θα έρεπαν σχετικά εύκολα προς τον κοσμικισμό. Δηλαδή θα δημιουργηθούν προϋποθέσεις και κλίμα «απο-εκκοσμίκευσης» (de-secularisation) και επαναθρησκειοποιησης (και θα μειωθεί η κοινωνική, πολιτική και εκλογική βάση των κοσμικιστών, ενώ παράλληλα θα αυξηθεί η κινητικότητα μεταξύ των θρησκευτικών δογμάτων).
Τέταρτον, σε ζητήματα πολιτισμικού φιλελευθερισμού οι μειονοτικοί θρησκευόμενοι πληθυσμοί θα συμπήξουν κοινό μέτωπο με τους κυρίαρχους θρησκευόμενους πληθυσμούς (όπως συμβαίνει ήδη σε παγκόσμια κλίμακα για διάφορα ζητήματα, όπως για παράδειγμα αυτό των εκτρώσεων).
Δεν θεωρώ καθόλου απίθανο, εν τέλει, οι γραμμές να χαραχθούν μεταξύ («κυρίαρχων και μειονοτικών») θρησκευόμενων έναντι (πάσης φύσεως «αριστερών και δεξιών») κοσμικιστών, δηλαδή religious vs secularists.
Σημείωση
Εάν μελετήσετε τα δημογραφικά και θρησκευτικά δεδομένα και τις εξελίξεις σε παγκόσμια κλίμακα, τα προηγούμενα δεν θα σας φανούν τόσο αλλόκοτα και παράξενα. Θα επανέλθω επί του ζητήματος με συγκεκριμένα στοιχεία από διάφορες περιοχές στον πλανήτη. Κάποιες πρώτες αναφορές σε αυτές τις εξελίξεις έχω κάνει στις ετικέτες Δημογραφίακαι Μετα-Εκκοσμίκευση (Post-Secularism).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου