Δεν υπάρχει μεγάλος νικητής, μονάχα μεγάλος ηττημένος!!!

Μεγάλος ηττημένος είναι το πολιτικό σύστημα...

                   Μετά τις εκλογές - μέρος α´. Για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, Δ`~. 

Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τις εξωεθνικές ερμηνείες και θριαμβολογίες.

Δεν χρειαζόμαστε εξωεθνική «βοήθεια» προκειμένου να ερμηνεύσουμε τι ζούμε.

Οι ενδοεκλογικές αναφορές δεν αρκούν, χρειάζονται και εξωεκλογικές, δηλαδή ευρύτερα πολιτικές, προσεγγίσεις. Δεν αρκεί μια στενή αντίληψη περί πολιτικής - όπως η γερμανική - που συρρικνώνει την πολιτική.

Και αυτό, γιατί πλέον, τα ποσοστά της αποχής είναι τεράστια (ακόμα και με την όψιμη ανακάλυψη του εκλογικού σώματος από ορισμένους) και από κάποια στιγμή και ύστερα η αποκλειστικά κοινοβουλευτική προσέγγιση καθίσταται παραπλανητική.

Στις εκλογές του 2007 η συμμετοχή κυμάνθηκε στο 74.15 %, σε αυτές του 2009 ήταν 70.95 %, στις δεύτερες εκλογές του 2012 το ποσοστό συμμετοχής μειώθηκε στο 65,12 % και σε αυτές του Ιανουαρίου του 2015 έφτασε το 63,62 %.

Στις τωρινές εκλογές η συμμετοχή άγγιξε το ναδίρ, με το ποσοστό να διαμορφώνεται στο 56,57%.

Δηλαδή, η αποχή κυμάνθηκε στο 43,43% (αποχή, λευκό και άκυρο άγγιξαν το 46%). Ακόμη και εάν δεχθούμε πως το μέγεθος του εκλογικού σώματος είναι μικρότερο από το επίσημο (*), μιλάμε για την μεγαλύτερη αποχή, όχι απλά της μεταπολιτευτικής περιόδου, αλλά ολόκληρης της μεταπολεμικής ιστορίας της χώρας (μονάχα με τις πρώτες εκλογές μετά τον πόλεμο με τη Γερμανία, το 1946, μπορεί να συγκριθεί).

Πάνω από 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι έχουν βρεθεί εκτός εκλογικής διαδικασίας από το 2007 έως σήμερα. Ενώ σε σχέση με τις εκλογές του 2004 ψήφισαν δύο (2) εκατομμύρια λιγότεροι!

Μπεκτασισμός, Τεκτονισμός - Νεότουρκοι

& φιλελεύθερη εθνικιστική ιδεολογία στην Οθωμανική Αυτοκρατορία

I Σχέσεις ιδεολογίας

α´)Ο ιστορικός - τουρκολόγος E. E. Ramsaur παραλλήλισε τον επαναστατικό και μεταρρυθμιστικό ρόλο των Τεκτόνων στα πολιτικά πράγματα της Ευρώπης του 19ου αι. με τον ρόλο που διεδραμάτισε το Τάγμα των Μπεκτασήδων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. 

Ο Rızá Tevfik, μέλος του Τάγματος Μπεκτασί και Μέγας Διδάσκαλος της Οθωμανικής Μεγάλης Ανατολής του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Δόγματος από το 1918-1921, λέγει για τους Μπεκτασήδες ότι εχαρακτηρίζοντο από «καλή πνευματική προδιάθεση για να υποδεχθούν οποιασδήποτε μορφής πολιτική επανάσταση η οποία θα ευνοούσε την πλήρη ελευθερία των ιδεών και έναν πλέον αποδεκτό τύπο διακυβερνήσεως της Αυτοκρατορίας». 

Ο Louis Petit, το 1879, αναφέρει για τους Μπεκτασήδες ότι ήσαν «επικούριοι, σκεπτικιστές, εραστές της εξουσίας, ελαφρώς σοσιαλίζοντες, αλλά ανυστερόβουλοι και φιλάνθρωποι». 

Ο Osman Bey θεωρεί πως «εξεπροσώπησαν πάντοτε το δημοκρατικό πνεύμα [...] σε αντίθεση με τους Ιμάμηδες οι οποίοι υπήρξαν πάντοτε δουλοπρεπείς πράκτορες του δεσποτισμού». 

Κατά δε τον Rizá Tevfik επρόκειτο «για το πλέον φιλελεύθερο μεταξύ όλων των άλλων δερβισικών Ταγμάτων».

Αυτού του είδους οι περιγραφές συνέβαλαν αρκετά στην παρουσίαση του «τυπικού Μπεκτασή» ως το αντίστοιχο του δυτικού «τυπικού Τέκτονος». Απόδειξη αυτού του γεγονότος έχουμε από τη συμπεριφορά των ιταλών Τεκτόνων, όταν ανεκάλυψαν Μπεκτασικά Τάγματα στην Αλβανία. 

Οι ιταλοί Τέκτονες εξετίμησαν ότι ανεκάλυψαν τους «προτεστάντες του Ισλάμ»

I) Η επιστροφή τής γεωπολιτικής. Η εκδίκηση των ρεβιζιονιστικών δυνάμεων

 II) Η ψευδαίσθηση της γεωπολιτικής. Η διαρκής δύναμη της φιλελεύθερης τάξης.

Οὖτις ἐμοί γ' ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ' ἄλλοι πάντες ἑταῖροι… αἴ κέν τίς σε καταθνητῶν ἀνθρώπων ὀφθαλμοῦ εἴρηται ἀεικελίην ἀλαωτύν, φάσθαι Ὀδυσσῆα πτολιπόρθιον ἐξαλαῶσαι, υἱὸν Λαέρτεω, Ἰθάκῃ ἔνι οἰκί' ἔχοντα.

.~`~.
Εισαγωγή

Ο εν μέρει οικουμενιστικός - ηθικολογικός και εν μέρει οικονομιστικός τόνος, που δεσπόζει στη σημερινή εξωτερική πολιτική της Γερμανίας, στην πραγματικότητα αποτελεί μια καινούργια παραλλαγή της παλαιάς φυγής προς την απλούστευση, μιαν άλλη έκφραση της ίδιας παλιάς αμηχανίας μπροστά τον άπειρα περίπλοκο χαρακτήρα της πολιτικής - μόνο που τώρα έχουν αντιστραφεί τα πρόσημα.

Η πεισματική στροφή προς τον ηθικό και οικονομικό παράγοντα έχει ως σκοπό της, όπως νομίζεται, την οριστική αποκοπή από την «πολιτική της ισχύος», ενώ η ευημερία των τελευταίων σαράντα ετών φαίνεται να αποδεικνύει, προς γενική ικανοποίηση, ότι η ηθική δεν ωφελεί μόνον την ψυχή αλλά και την κοιλιά.

Ωστόσο η διχοτομία μεταξύ οικονομίας και πολιτικής παραμένει πλασματική κατασκευή, εφ’ όσον η οικονομία αφορά, το ίδιο όπως και η πολιτική, συγκεκριμένες σχέσεις συγκεκριμένων ανθρώπων·
η πολιτική που έχει μετατραπεί σε οικονομία δεν είναι λιγότερο πολιτική από την πολιτική που μετατρέπεται σε θεολογία, ηθική και αισθητική.

Αν λοιπόν η γερμανική πλευρά θέλει μεν την ευρωπαϊκή ενοποίηση, όμως τη θέλει κυρίως για λόγους οικονομικής αποτελεσματικότητας, θα πρέπει να γνωρίζει ότι μια τέτοια ενοποίηση μπορεί να οξύνει τους οικονομικούς αγώνες κατανομής και ανακατανομής.
Το οικονομικό στοιχείο, το οποίο σήμερα εκθειάζεται ως πανάκεια κατά της πολιτικής της ισχύος και του εθνικισμού, θα αποδειχθεί τότε αγωγός ακριβώς τέτοιων βλέψεων και τάσεων.

Παναγιώτης Κονδύλης

Φανταστείτε ότι ζούσατε το καλοκαίρι του 1900, και κατοικούσατε στο Λονδίνο, την τότε πρωτεύουσα του κόσμου. Η Ευρώπη κυβερνούσε το Ανατολικό Ημισφαίριο... είχε ειρήνη και απολάμβανε μια άνευ προηγουμένου ευημερία... η ευρωπαϊκή αλληλεξάρτηση λόγω του εμπορίου και των επενδύσεων ήταν τόσο μεγάλη ώστε σοβαροί άνθρωποι ισχυρίζονταν ότι ο πόλεμος ήταν κάτι αδύνατο - και αν όχι αδύνατο, ότι θα τελείωνε μερικές εβδομάδες μετά την έναρξη του - επειδή οι παγκόσμιες οικονομικές αγορές δεν θα μπορούσαν να αντέξουν την πίεση. Το μέλλον έμοιαζε καθορισμένο:μια ειρηνική, ευημερούσα Ευρώπη θα κυβερνούσε τον κόσμο.

Ελλάδα, επάνοδος της γεωγραφίας & τάσεις παγκόσμιας & περιφερειακής πολυδιάσπασης

 I) Σχολιασμοί-σημειώσεις, II) Μια ιστορία: «Κλείνοντας» τα σύνορα στο Αιγαίο, III) Outro.

Η Ελλάδα, μέσω της συμμετοχής της στην περιοχή Σένγκεν και της ένταξης της στη ζώνη του ευρώ, επιδίωξε να υπερβεί τη γεωγραφία της.

Στην περίπτωση της, η οικονομική και μεταναστευτική-προσφυγική κρίση την επανασύνδεσε βίαια με τη γεωγραφία της, τη «γείωσε» θα μπορούσαμε να πούμε. Η μακρά δομή βέβαια είναι άλλη, εξ ου και το φαινόμενο αυτό παρατηρείται σε ευρύτερη κλίμακα. Τα πάντα «γειώνονται» ή επανασυνδέονται με τη γεωγραφία τους (ακόμα και οι ιδέες ή το διαδίκτυο) και αναπτύσσονται τάσεις παγκόσμιας ή/και περιφερειακής πολυδιάσπασης.

Ο σχηματισμός των χωρών του γκρούπ Βίζενγκραντ, η κατάρρευση των πολιτικών και νομικών καθεστώτων και θεσμικών πλαισίων που με τεχνητό τρόπο έκαναν αόρατους, εξαφανίζοντας, τους Κούρδους και η ανάδυση του γεωεθνικού κουρδικού ζητήματος σε συνδυασμό με το γεωενεργειακό ζήτημα υδάτων-υδρογονανθράκων, η λεγόμενη «network sovereignty», ο σκωτσέζικος και ο καταλανικός εθνικισμός, η επάνοδος των εθνικών κρατών στο εσωτερικό της Ε.Ε ή οι συσσωματώσεις μεταξύ γειτονικών χωρών σε μπλόκ, αποτελούν το καθένα ξεχωριστά και σε διαφορετικά επίπεδα περιπτώσεις του ίδιου φαινόμενου. 

Της κατάρρευσης της θεσμοκεντρικής λογικής (που υπερβαίνει εδαφικά στοιχεία) και της ανάδυσης ή της επανόδου της γεωγραφίας (και των διαφόρων κατά τόπους γεω-υποβάθρων που αυτή φέρει).

Αυτός είναι ο λόγος που επιστρέφουν οι περιοχές και αναπτύσσονται ισχυρές και στενές υπο-περιφερειακές τάσεις ή μπλόκ, όπως για παράδειγμα, πολιτικές συσσωματώσεις που παραπέμπουν στην Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία ή την ΑυστροΟυγγρική αυτοκρατορία (θεμέλιο της οποίας αποτέλεσε το υδάτινο σύστημα του Δούναβη - Danube River Basin - και η προσπάθεια ενοποίησης του σε συνάφεια με τον πολιτισμικό/θρησκευτικό παράγοντα και οριοθετούμενη από τα Καρπάθια Όρη). 

Οι συσσωματώσεις αυτές - οι οποίες είναι εσωτερικά εύθραυστες - δεν αποτελούν απαραίτητα δορυφορικά υποσυστήματα της Γερμανίας...

21 επιλεγμένα σημειώματα με άξονα το «Γερμανικό ζήτημα»

I)Ο Bismarck έδειχνε να χάνει την υπομονή του όταν γινόταν χρήση των λέξεων «Χριστιανοσύνη» ή «Ευρώπη» στη διπλωματική γλώσσα (συνήθως από τους Ρώσους και τον Υπουργό των Εξωτερικών τους Gorchakov).

Στα Γερμανικά έγγραφα προ του 1914 υπάρχει μια σημείωση που έκανε ο Bismarck σε ένα υπόμνημα που είχε συντάξει ο Gorchakov: 

«Η συζήτηση περί Ευρώπης είναι άνευ αντικειμένου: πρόκειται για γεωγραφική έννοια: 

Ποια είναι η Ευρώπη; (η φράση αυτή γραμμένη στα γερμανικά, στα γαλλικά και στη συνέχεια στα αγγλικά) wer ist Europa?

qui est-il l'Europe? who is Europe?»

Και όταν κάποτε ο ίδιος ο Gorchakov υποστήριξε την άποψη ότι το Ανατολικό Ζήτημα δεν ήταν ούτε Γερμανικό, ούτε Ρωσικό, αλλά Ευρωπαϊκό ζήτημα, ο Bismarck έδωσε την ισοπεδωτική απάντηση: 

«Ανέκαθεν συναντούσα τη λέξη Ευρώπη στα χείλη των πολιτικών εκείνων που ήθελαν κάτι από άλλες Δυνάμεις, το οποίο όμως δεν τολμούσαν να ζητήσουν εξ ονόματος τους»... ένας Ρώσος διπλωμάτης χρησιμοποίησε κάποτε σε μια συζήτηση με τον Bismarck τη λέξη «Χριστιανοσύνη». 

Ο Bismarck είπε: «τι εννοείς με τη λέξη Χριστιανοσύνη;». 

Ο διπλωμάτης απάντησε: «Ορισμένες Μεγάλες Δυνάμεις». 

Ο Bismarck απάντησε: «και τι συμβαίνει αν δεν συμφωνούν μεταξύ τους;»

                                                               Martin Wight

Πλανητικός μετασχηματισμός

Μεταπολεμικά οι άνθρωποι οδηγήθηκαν να πιστέψουν πως η προπολεμική «γεωπολιτική» πέθανε με την ολοκλήρωση του 2ου παγκοσμίου πολέμου &αντικαταστάθηκε από την ιδεολογική αντιπαράθεση ανάμεσα στον «καπιταλιστικό & κομμουνιστικό» κόσμο(στο «δυτικό & ανατολικό» στρατόπεδο κ.λπ), μια αντιπαράθεση που ονομάστηκε ψυχρός πόλεμος. 

Με την κατάρρευση του διπολικού συστήματος οι άνθρωποι οδηγήθηκαν να πιστέψουν πως αυτή η ιδεολογική αντιπαράθεση αντικαταστάθηκε από την «παγκοσμιοποίηση» (η τελευταία πήρε διάφορες μορφές με κυρίαρχη την αφήγηση περί του 'τέλους της ιστορίας' - όπως επίσης του κράτους, του έθνους, των πολέμων κ.λπ - και ουσιαστικά αποτέλεσε την τελευταία μορφή της δυτικής εκκοσμικευμένης εσχατολογίας και ενός είδους παγκόσμιας σταυροφορίας-ιεραποστολής ή παραλλαγή της mission civilisatrice).

Έχουμε και λέμε λοιπόν: 

Από την εποχή της γεωπολιτικής, στην εποχή της ιδεολογικής αντιπαράθεσης καπιταλισμού-κομμουνισμού για να φτάσουμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. 

Ορισμένοι ισχυρίζονται πως στις μέρες μας ζούμε το τέλος της εποχής της παγκοσμιοποίησης και την επιστροφή της γεωπολιτικής (θα παρουσιάσω μελλοντικά κείμενο επί του ζητήματος). 

Ο γεωπολιτικός & κοινωνικό-οικονομικός φόβος των Η.Π.Α για την συνεχιζόμενη άνοδο της Κίνας

                                                        .~`~.Ι 

Ο φόβος που υπάρχει στις ΗΠΑ, αλλά όχι μόνο εδώ, στην Ευρώπη, και πολύ λιγότερο, θα έλεγα, στον παγκόσμιο Νότο αν και εκεί υπάρχουν άνθρωποι που ανησυχούν για την άνοδο της Κίνας -παρόλο που σε γενικές γραμμές την προσλαμβάνουν ως θετική εξέλιξη- και οι ανησυχίες αυτές είναι εν μέρει γεωπολιτικές και εν μέρει κοινωνικό-οικονομικές.

Οι γεωπολιτικοί φόβοι έχουν θεωρητικοποιηθεί από διάφορους πολιτικούς επιστήμονες, κυρίως θεωρητικούς των διεθνών σχέσεων -έχουμε κάποιους φίλους εδώ- με διάφορους τρόπους, και ανακεφαλαιώνονται στην ιδέα ότι προς το παρόν πρόκειται για οικονομική άνοδο, μια οικονομική άνοδος, μάλιστα, που έχει πολύ δρόμο μπροστά της ώστε να φτάσει τις ΗΠΑ, αλλά ωστόσο κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο' και ότι σύντομα αυτή η οικονομική δύναμη της Κίνας θα μεταβληθεί σε στρατιωτική πρόκληση για τις ΗΠΑ.

Αυτός, λοιπόν, είναι ο κύριος γεωπολιτικός φόβος.

Ωστόσο πρέπει να σημειώσω ότι αυτός ο φόβος δεν έχει να κάνει με την δεξιά ή την αριστερά επειδή ακόμα και οι συντηρητικοί διχάζονται πάνω σε αυτό το ζήτημα καθώς και πολλοί αριστεροί διανοούμενοι και Δημοκρατικοί είναι εξίσου διχασμένοι.

Ωστόσο υπάρχει αυτή η ιδέα ότι αργά ή γρήγορα θα υπάρξει μια στρατιωτική σύγκρουση και γι' αυτό οι ΗΠΑ θα έπρεπε να προετοιμαστούν, και κάτα κάποιο τρόπο, ότι η επίθεση στο Ιράκ δεν στόχευε τόσο πολύ στην δυτική Ασία αλλά με διάφορους τρόπους στόχευε, έμμεσα μέσα από μια ευρεία διαδικασία, μέσω διαδοχικών πολέμων στο Ιράκ, το Ιράν, την Συρία κ.ο.κ. στον έλεγχο των ενεργειακών πηγών έτσι ώστε οι ΗΠΑ να μπορέσουν να ελέγξουν εν τέλει την άνοδο της Κίνας.

Αυτό το σχέδιο δεν δούλεψε, ήδη από το πρώτο του βήμα οδηγήθηκε σε αποτυχία.

«Δύο αιώνες μνημόνια για την Ελλάδα»...

Ένα σύντομο σχόλιο με αφορμή το άρθρο «Δύο αιώνες μνημόνια για την Ελλάδα» & τη μελέτη του Brookings Institution «The pitfalls of external dependence: Greece, 1829-2015»

Ας αναδείξουμε ένα σημαντικό ζήτημα.
Στο άρθρο του Γιάννη Παλαιολόγου με τίτλο ''Δύο αιώνες μνημόνια για την Ελλάδα'', διαβάζω:
«Η μελέτη του Brookings καταλογίζει άτεγκτη στάση στους επίσημους πιστωτές της Ελλάδας τους τελευταίους δύο αιώνες, θεωρώντας τους εν πολλοίς υπαίτιους για τη μεγάλη διάρκεια και το βαρύ κόστος των ελληνικών χρεοκοπιών».

Ο αρθρογράφος μετά από αυτήν την παρατήρηση, παραμερίζει τις ομοιότητες και προσπαθεί να καταδείξει τη «διαφορά» σε σχέση με τις προηγούμενες χρεοκοπίες.
Εν συνεχεία επανέρχεται προκειμένου να ερμηνεύσει το «επαναλαμβανόμενο μοτίβο» των χρεοκοπιών της Ελλάδας επικαλούμενος τον Κώστα Κωστή, ο οποίος θεωρεί ως αιτία για αυτή την επανάληψη την «διαχρονική αποτυχία του ελληνικού πολιτικού συστήματος... να αντιμετωπίσει έγκαιρα τα προβλήματα στην οικονομία... να τα διαχειριστεί όταν οι συνθήκες γίνονται δυσμενέστερες» κ.λπ.
Η ανικανότητα και η ανεπάρκεια είναι γνωστή (από που προκύπτει άραγε;). Αρκεί όμως;

Ας δούμε τι ισχυρίζεται κάποιος άλλος κύριος ονόματι Άγγελος Αγγελόπουλος (μπορείτε να σκεφτείτε με όρους ad hominem αλλά θα χάσετε την ουσία).
Ανάμεσα σε άλλα σημαντικά, λοιπόν, γράφει ο Α. Α, στο έργο του ''Οικονομικά'', τα εξής:

«Τα εξωτερικά δάνεια που συνήφθησαν κατά την πρώτην περίοδον, δηλ. από της επαναστάσεως του 1821 μέχρι της πτωχεύσεως του 1893, εγένοντο δε υπό όρους καταθλιπτικούς δια το ελληνικόν δημόσιον...
Τα συναφθέντα μεταγενέστερως δάνεια εγένοντο μεν υπό ευνοϊκώτερους όρους, αλλά συνολικά, ημπορεί να λεχθή, ότι καμμιά άλλη χώρα δεν έτυχε τόσο βαρείας μεταχειρίσεως εκ μέρους των ξένων δανειστών (υψηλοί τόκοι, επεμβάσεις εις τα εσωτερικά, διεθνής οικονομικός έλεγχος, εταιρεία υπέγγυων προσόδων κ.λπ.).

Γερμανοί & Ελληνες Δήμιοι

                                                              Αναίμακτα εγκλήματα
                                                   Ενα κείμενο του Μάριου Πλωρίτη

Δ. Κιτσίκη "Ὀρθόδοξη γλωσσολαλιά"

Στὶς 5 Νοεμβρίου π.ἡ. 1846, ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Ἄνθιμος (Ἰωαννίδης) ΣΤ’ ποὺ ἀπὸ τὸ 1845 ἕως τὸ 1873 ἀνέβηκε τρεῖς φορὲς στὸν θρόνο τοῦ Φαναρίου, ἔστειλε μία προτρεπτικὴ ἐπιστολὴ στοὺς Ἕλληνες ὀρθοδόξους τῆς Βιέννης ποὺ κατεδίκαζε τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ τὴν ἑλληνωρθόδοξη ἐκκλησία τους τῆς δυτικῆς πολυφωνικῆς τετραφώνου μουσικῆς.

Τὸ ἐπίσημο πατριαρχικὸ δεκασέλιδο κείμενο ἔφερε τὸν ἑξῆς τίτλο: 

«Ἐγκύκλιος πατριαρχικὴ καὶ συνοδικὴ ἐπιστολὴ καταργοῦσα καὶ ἀπαγορεύουσας τὴν καινοτόμον εἴσαξιν καὶ χρῆσιν τῆς καινοφανοῦς τετραφώνου μουσικῆς ἐν ταῖς ἱεραῖς ἀκολουθίαις τῶν ἀπανταχοῦ ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». 

Ὑπεστήριζε ὅτι ἡ βυζαντινὴ μονοφωνικὴ ψαλμωδία ἦταν κληρονομιὰ τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅτι ἡ εἴσοδος κοσμικῆς μουσικῆς καὶ εἰδικὰ τετραφωνικῆς στὴν ὀρθόδοξη λατρεία παρεβίαζε τοὺς κανόνες ποὺ κατεδίκαζαν τοὺς νεωτερισμούς καὶ ἠλλοίωνε τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση. 

Πράγματι, ἡ τετραφωνία ποὺ εἶχε εἰσαχθῆ ἀπὸ τὴν Δύση  στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπὸ τοὺς Ῥώσους, ἐπεκτάθη καὶ σὲ μερικὲς ἑλληνικὲς ἐκκλησίες στὸν ΙΘ΄αἰῶνα. 

Οἱ πρῶτοι ποὺ ὑπέκυψαν σὲ αὐτὸν τὸ δυτικισμὸ ὑπῆρξαν οἱ Ἕλληνες τῆς Βιέννης ποὺ τὸ 1844 ἐπισήμως κατήργησαν τὴν βυζαντινὴ παραδοσιακὴ ψαλμωδία καὶ τὴν ἀντεκατέστησαν μὲ τὴν δυτική. 

Κατόπιν αὐτοῦ ἡ δυτικὴ μουσικὴ ἐπεκτάθη καὶ στὶς ἑλληνικὲς κοινότητες τῆς Βουδαπέστης, τοῦ Μπάντεν, τῆς Ἀλεξανδρείας, τῶν Ἀθηνῶν καὶ ἀλλοῦ. 

Ἡ ἐπέμβαση τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου ἀπεδείκνυε ὅτι ὅσο ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἀντεστέκετο στὸν δυτικὸ ἀποικισμό, παρέμενε καὶ ἀσπίδα κατὰ τῆς ἁλώσεως τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὸν δυτικισμό.

Διανοητικά ερείπια & δημοψήφισμα ...

Ο ιστορικός κύκλος της λεγόμενης μεταπολίτευσης, ξεκίνησε με ένα Ναι και ένα Όχι σε ένα Δημοψήφισμα και ολοκληρώνεται με κραυγές και αλαλαγμούς από Ναι-ηδες και Όχι-ηδες σε ένα «δημοψήφισμα» καρικατούρα.

Το παλαιό δημοψήφισμα είχε περιεχόμενο πρωτογενούς σημασίας, εξ ου και θεμελιώθηκαν πάνω του κόμματα και ένα νέο πολιτικό σύστημα. Το τωρινό «δημοψήφισμα» είναι ένας κόλαφος, μια παρωδία και ένας τραγέλαφος, κενός περιεχομένου.

Φανερώνει την κατάντια, τα διανοητικά ερείπια και τον εκφυλισμό που αφήνουν πίσω τους τα μεταπολιτευτικά κόμματα και η κληρονομιά τους. 

Η μεταπτωχευμένη Ελλάδα.

Τρεις σύντομες επισημάνσεις για το μήνυμα Τσίπρα

1. Υπάρχουν χειραγωγήσεις, εκβιασμοί, αντιδημοκρατικές ενέργειες & επιθέσεις προς τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις από υπερεθνικά όργανα & εξωεθνικούς παράγοντες;

►Σαφώς και υπάρχουν. Τα υπερεθνικά όργανα ούτε είχαν, ούτε έχουν, ούτε πρόκειται ποτέ να έχουν, σχέση με την δημοκρατία. Οι εξωεθνικοί παράγοντες κάνουν αυτό που έκαναν πάντα. Προασπίζουν το συμφέρον τους.

2. ΌΧΙ δε σημαίνει... σημαίνει...

►Το ερώτημα είναι ασαφές, τεχνικό και δίχως συγκεκριμένο περιεχόμενο. Το αόριστο περιεχόμενο του προσδιορίζεται -ή επιδιώκεται να προσδιοριστεί- ηγεμονικά και δεσμευτικά από εξω/υπερεθνικούς (Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη, Βερολίνο, Παρίσι) και εξωκοινωνικούς/πολιτικούς κύκλους (media, celebrities), επειδή αφήνει τεράστια περιθώρια ερμηνειών. Τα δημοψηφίσματα προϋποθέτουν ξεκάθαρες θέσεις, σαφείς και σύντομες διατυπώσεις και διαυγή κίνητρα και προθέσεις. Το μήνυμα του πρωθυπουργού αποτελεί έμμεση παραδοχή των προηγούμενων. Είναι διευκρινιστικό.

3. Το εγχώριο πολιτικό σύστημα, αφού οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία, σχεδιάζει να ρίξει τα βάρη σε «εσάς»;

►Ασφαλώς. Επιδιώκει να (επανα)νομιμοποιηθεί μετά από την πλήρη ηθική απονομιμοποίηση και απαξίωση του και να νεκρανασταθεί (να «επιστρέψει») μετά από τον πολιτικό του θάνατο. 

Απόδειξη ότι υπάρχει ... Θεός!

Αφελε Γὰρ Τὸ Φῶς, καὶ Πάντα Εν τῷ Σκότει Αδιάγνωστα Μένουσι τὴν Οἰκείαν μὴ Δυνάμενα Εὐπρέπειαν Επιδείξασθαι.

Ὥσπερ ἅμα τὸ πῦρ καὶ ἅμα τὸ ἐξ αὐτοῦ φῶς, καὶ οὐ πρῶτον τὸ πῦρ καὶ μετὰ ταῦτα τὸ φῶς ἀλλ᾿ ἅμα· καὶ ὥσπερ τὸ φῶς ἐκ τοῦ πυρὸς ἀεὶ γεννώμενον ἀεὶ ἐν αὐτῷ ἐστι μηδαμῶς αὐτοῦ χωριζόμενον... ἀλλ᾿ ἀεὶ ἐν αὐτῷ ἐστιν. 

Ἀλλὰ τὸ μὲν φῶς ἐκ τοῦ πυρὸς γεννώμενον ἀχωρίστως, καὶ ἐν αὐτῷ ἀεὶ μένον οὐκ ἔχει ἰδίαν ὑπόστασιν παρὰ τὸ πῦρ - ποιότης γάρ ἐστι φυσικὴ τοῦ πυρός... καλλωπισμὸν καὶ κόσμον πάσης τῆς ὁρατῆς κτίσεως· ἄφελε γὰρ τὸ φῶς, καὶ πάντα ἐν τῷ σκότει ἀδιάγνωστα μένουσι τὴν οἰκείαν μὴ δυνάμενα εὐπρέπειαν ἐπιδείξασθαι.

Συμβαίνει το ίδιο με τη φωτιά, που υπάρχει ταυτόχρονα με το φως της, και όχι πρώτα η φωτιά και μετά το φως, αλλά ταυτόχρονα. 

Και όπως το φως προέρχεται από τη φωτιά και είναι πάντοτε μαζί της, χωρίς καθόλου να ξεχωρίζει... αλλά πάντοτε είναι μαζί του. 

Το φως όμως, αν και προέρχεται χωρίς να ξεχωρίζει από τη φωτιά και μένει πάντοτε μαζί της, δεν έχει δική του ξεχωριστή ύπαρξη από τη φωτιά - διότι είναι φυσική ποιότητα της φωτιάς... σαν στολίδι και κόσμημα όλου του ορατού κόσμου. 

Διότι, αν αφαιρέσεις το φως, όλα μένουν μέσα στο σκοτάδι άγνωστα, επειδή δεν μπορούν να φανερώσουν την ομορφιά τους.

                                                              Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Δημογραφία, «πολυ-πολιτισμικότητα», μετανάστευση & «απο-εκκοσμίκευση»

   Ρωσία, Η.Π.Α και δυτική Ευρώπη. Τρεις σύντομες αναφορές

I Η Ρωσική Ομοσπονδία είναι πολυ-εθνοτική, πολυ-εθνική και πολυ-θρησκευτική (επίσης πολυ-γλωσσική σε επίπεδο περιφερειών). Συνυπάρχουν Ορθοδοξία, Ισλάμ, Ιουδαϊσμός και Βουδισμός (και πάσης φύσεως σαμανίζουσες και άλλες εθνοθρησκευτικές παραφυάδες). 

Ομιλούνται δεκάδες γλώσσες από δεκάδες εθνοτικές ομάδες (ethnic groups), οι περισσότερες από τις οποίες αποτελούνται από αυτόχθονες ευρασιατικούς πληθυσμούς (περίπου 100 γλώσσες - εκ των οποίων πάνω από 30 αναγνωρισμένες - και πάνω από 160 εθνοτικές ομάδες). 

Η Ρωσική Ομοσπονδία αποτελείται από τουλάχιστον 80 ομοσπονδιακά υποκείμενα, από republics και μη ρωσικής εθνικότητας και γλώσσας αυτόνομα περιφερειακά υποκείμενα με επικρατούσες ή κυρίαρχες μειονότητες, ομοσπονδιακές πόλεις και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε (ακόμα και Εβραϊκή Αυτόνομη Περιφέρεια υπάρχει, η οποία, εκτός από το Ισραήλ, αποτελεί το μόνο επίσημα αναγνωρισμένο εβραϊκό έδαφος στον κόσμο).

Γιατί ουδείς χαρακτηρίζει τη Ρωσία «πολυ-πολιτισμική» παρά χαρακτηρίζουν π.χ. το Βέλγιο ως «πολυ-πολιτισμικό»; 

Γιατί η «πολυ-πολιτισμικότητα» ή ο «μουλτι-κουλτουραλισμος» ως ιδεολογία δεν έχει να κάνει απλά και μόνον με τα περί ομοιογενούς κοινωνίας (homogeneous society) όπως παραπλανητικά ή για πολεμικούς λόγους ακούμε και διαβάζουμε. 

Ούτε έχει να κάνει απλά και μόνον με μια πολυ-εθνοτική, πολυ-εθνική, πολυ-θρησκευτική και πολυ-γλωσσική κοινωνική σύνθεση (έλα παππού μου να σου δείξω τ' αμπελοχώραφά σου αναφωνούν η κεντρική Ευρώπη, τα Βαλκάνια, η Ρωσία, η Μέση Ανατολή, η κοιλάδα του Ινδού, η ανατολική Μεσόγειος, η Ινδονησία κ.λπ).

Το δημοψήφισμα ως ήττα ...

Η υπεύθυνη στάση θα ήταν να αναλάβει η κυβέρνηση τις ευθύνες & το βάρος της αποτυχίας της, καθώς επίσης το κόστος & την φθορά που προκύπτει από την ανακολουθία μεταξύ των λόγων & των πράξεων της, προκειμένου να είναι ειλικρινής απέναντι στην ελληνική κοινωνία. 

Όχι να μας οδηγήσει σε δημοψήφισμα. 

Ο μόνος που μπορούσε να ορθώσει ανάστημά ήταν ο πρωθυπουργός, ο οποίος αποτελούσε εδώ και μήνες τον μόνο σταθερό πυλώνα του πολιτικού συστήματος (αυτό το γνωρίζουν «φίλοι και εχθροί» και ας μην το παραδέχονται). 

Όφειλε να διαφυλάξει ότι έχει απομείνει από τη συνοχή μιας κατακερματισμένης κοινωνίας και όχι την συνοχή του κόμματος του. 

Αποδείχτηκε κατώτερος των περιστάσεων.

Κάποιος μπορεί να είναι τολμηρός πρωθυπουργός μόνον με τίμημα να είναι κακός αρχηγός κόμματος. 

Ο ρόλος του ηγέτη της χώρας & ο ρόλος του ηγέτη του κόμματος εύκολα έρχονται σε σύγκρουση.

Η απόφαση για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος δεν είναι ούτε εθνική, ούτε ηθική απόφαση. 

Μακάρι να ήταν. 

Είναι μια απόφαση μικροκομματική που φανερώνει ιδιοτέλεια και ανεπάρκεια. 

Δεν κατάφεραν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και της κρισιμότητας των στιγμών παρά έμειναν καθηλωμένοι στον μικροκομματικό νανισμό τους τον οποίο επένδυσαν με εθνικό μανδύα. Εκπόρνευσαν οτιδήποτε εθνικό ευτελίζοντας το σε μανδύα του μικροκομματισμού τους 

(τα «Κούγκια» και οι «Θερμοπύλες» δεν γίνονται από κομματάρχες οι οποίοι επιδιώκουν να χειραγωγήσουν και να εγκλωβίσουν άλλους επειδή είναι θρασύδειλοι οι ίδιοι). 

Αυτή η επιλογή φανερώνει τον πυρήνα και την αλήθεια που κρύβεται κάτω από το κυβερνητικό πέπλο. Το ηθικό κενό.

Τα δημοψηφίσματα σε μεγάλο βαθμό είναι, και θα πρέπει να συνεχίσουν να είναι, πρωτοβουλίες των πολιτών και όχι εργαλεία κομματοκρατικών συστημάτων ή κυβερνήσεων που μεθοδεύουν την μετακύλιση των ευθυνών και των αδιεξόδων τους στους πολίτες. 

Χώρα υπό διάλυση, «πολιτικό προσωπικό» σε χειμερία νάρκη...

                          Έξι σχόλια ατάκτως ερριμμένα

A)Τραγέλαφος. Μετά και το  κουκλοθέατρο των πολιτικών ζόμπι - μαριονετών θεωρώ 

πως τα ποσοστά των εκλογών θα είναι παραπλανητικά (ως πολιτική αποτύπωση), 

λόγω της μεγάλης - από ότι φαίνεται - αποχής. 

Χώρα υπό διάλυση, «πολιτικό προσωπικό» σε χειμερία νάρκη. 

Η «πολιτική» ως ψεύδος και απάτη, η υποκρισία και η διπλοπροσωπία ως επάγγελμα (ακούσαμε και το αμίμητο:

δεν ενδιαφέρουν τους πολίτες τα χρέη των κομμάτων!). 

Όπως έχω τονίσει κατ' επανάληψη, αυτά είναι αποτελέσματα της σταδιακής αποσύνθεσης ενός νεκροζώντανου κομματικού συστήματος που ανακυκλώνεται, φυτοζωεί και εκφυλίζεται γεμάτο

 - κομματικά - τσιρότα και μπαλώματα.

Αποξένωση όλο και μεγαλύτερου μέρους του κοινωνικού σώματος από την πολιτική: 

Κανένας, λευκό, άκυρο, όχι, αποχή 
(γενικότερα αρνητική - παθητική ψήφος).

Ηθελημένα δεν τοποθετούμαι ιδιαίτερα κατά την παρούσα «προεκλογική περίοδο». 

Δεν υπάρχει λόγος να συμμετέχω οικειοθελώς στην παραπλάνηση, τον εμπαιγμό και την εξαπάτηση μου. 

Εγώ είμαι πολίτης, δεν είμαι παιχνιδάκι τους. Διαθέτω μια πολιτική συνείδηση & έναν πολιτικό αυτοσεβασμό που συνεχώς και κατ' εξακολούθηση προσβάλλονται και υπονομεύονται. 

Οι εκλογές αυτές δεν έχουν να κάνουν με τους πολίτες. Ας το επαναλάβω. 

Απονομιμοποίηση, ανυπαρξία συναίνεσης, κενό αντιπροσώπευσης. 

Αυτή η τριάδα είναι ο εφιάλτης τους...

Cosmoidioglossia Πόλεις

06/28/18--09:37:
Θραύσματα  Πλανητικο...

04/06/18--02:37: 

Sviridov - Trisagion

Georgy Vasilevich Svirido vich Sviridov - Holy God / v - Holy God // Bogdan Pl / Bogdan Pl

Arvo Pärt - Trisagion - Est risagion - Estonian National Symphon onian National Symphon

Είναι χρείανα υπάρξ(χ)ει ο-μορφιά και κόσμος

ώστε να μην υπάρξ(χ)εια-κοσμία, α-μορφία και ασχήμια.

.~`~.

Εαρινή ανθρωποποίηση - η αψιθιά, το στάχυ, ο κρόκος,

η μυρτιά και ο νάρκισσος - ο πόνος της Παν Άγιας

Κοσμογενής Μάνας, η Δήμητρα, γεώργιον μέγα του Κόσμου, και το Μοιρολόι - πού έδυ σου το κάλλος;...

04/15/18--09:12: 15 Απριλίου 2018

(Πόλεις). 

Περί το 1800 το 3% των ανθρώπων, περίπου,κατοικούσε σε αστικά περιβάλλοντα-πόλεις. Πλέον, και  με τα τελευταία στοιχεία, πάνω από τους μισούς ανθρώπους κατοικούν σε πόλεις. Περίπου το 55% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι αστικοποιημένο, ενώ το 9 υπόλοιπο 45% ζει στην ύπαιθρο.

Από το σύνολο όλων των ανθρώπων του πλανήτη, περίπου το 15% κατοικεί σε πόλεις με πληθυσμό

μικρότερο από 100 χιλιάδες κατοίκους, το 10% σε πόλεις 100-500 χιλιάδων, το 5% από 500 χιλιάδες έως ένα εκατομμύριο, το 6.5% κατοικεί σε πόλεις που ο πληθυσμός τους κυμαίνεται μεταξύ ενός και δυόμισι  εκατομμυρίων (1.0-2.5 εκ), το 5.5% μεταξύ δυόμισι και πέντε εκατομμυρίων (2.5-5.0 εκ), το 4.5% μεταξύ πέντε και δέκα (5.0-10.0 εκ) ενώ, τέλος, περίπου το 8.5% του συνολικού παγκόσμιου πληθυσμού κατοικεί στις λεγόμενες Μέγα-Πόλεις (Megacities), με πληθυσμό άνω των δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων. 

Οι υπόλοιποι άνθρωποι (45% του συνόλου) κατοικούν στην ύπαιθρο.

Το ποσοστό αστικοποίησης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής ξεπερνά οριακά το 80% του συνολικού πληθυσμού τους ενώ στην Κίνα αγγίζει το 60%.

•Η Κίνα έχει περισσότερες από εκατό (100) αστικές περιοχές-πόλεις με πληθυσμό μεγαλύτερο του ενός

εκατομμυρίου κατοίκων. Οι Η.Π.Α μόλις δέκα (10), μεπροοπτική να γίνουν το πολύ 15-20.

• Η Κίνα έχει περισσότερες από 250 αστικές περιοχές πόλεις με πληθυσμό μεγαλύτερο των 500 χιλιάδων κατοίκων. 

Στην Ινδία βρίσκονται περισσότερες από 100 τέτοιες περιοχές ενώ στις Η.Π.Α λιγότερες από 75.

Ακολουθεί η Ρωσσία με 37 πόλεις άνω των 500 χιλιάδων κατοίκων. 

Η Γερμανία και η Τουρκία έχουν από 16, το Ηνωμένο Βασίλειο 14, ενώ η Γαλλία, η Ιταλία και η

Ισπανία από 11 (δηλαδή, Η.Π.Α, Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία και Ιταλία μαζί, έχουν περίπου τις μισές απ'ό,τι η Κίνα μόνη της).

Πλανητικός μετασχηματισμός:Ολοκλήρωση 3 ιστορικών κύκλων ή εποχών

Ζούμε την ολοκλήρωση τριών ιστορικών κύκλων ή εποχών. 

Την ολοκλήρωση της αμερικανικής ηγεμονικής περιόδου, το τέλος ή τη διάσπαση της «Δύσης» (δηλαδή τη διεύρυνση του χάσματος στο εσωτερικό, την αποσύνθεση ή πολυδιάσπαση, του ευρωατλαντικού κόσμου-χώρου) και την ολοκλήρωση της ευρωκεντρικής -κατόπιν δυτικοκεντρικής- εποχής. Ορισμένα σημεία καμπής:

• 1870-1875: Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ξεπερνούν πληθυσμιακά τη Γερμανία και γίνονται η τέταρτη πολυπληθέστερη χώρα πίσω από τη Ρωσσία, την Ινδία και την Κίνα. Tο 1800 ο πληθυσμός των τότε Η.Π.Α ήταν πέντε (5) εκατομμύρια και της τότε Γερμανίας εικοσιένα (21) εκατομμύρια. Περί το 1880 ο πληθυσμός των Η.Π.Α ήταν 50 εκατομμύρια και της Γερμανίας 45 εκατομμύρια. Την ίδια περίοδο ο πληθυσμός της Βραζιλίας ήταν περίπου 10 εκατομμύρια.

• 1870-1890: Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μεγαλύτερη οικονομία στον πλανήτη. Η Κίνα και η Ινδία χάνουν για πρώτη φορά την οικονομική πρωτοκαθεδρία, ενώ η Βρετανία χάνει τα πρωτεία της βιομηχανικής παραγωγής.

• 1890-1900: Οι Η.Π.Α τρίτη πολυπληθέστερη χώρα στον πλανήτη (όπως παραμένουν μέχρι σήμερα). Ξεπερνούν πληθυσμιακά τη Ρωσσία αν την εξετάσουμε ξεχωριστά και όχι ως αυτοκρατορία. Ως αυτοκρατορία η Ρωσσία παράμενει στην τρίτη θέση μέχρι το 1991 (δες σημειώσεις).

”Διδάσκεις στο παιδί μου Τι; Η αλήθεια για την σεξουαλική αγωγή”

Το εκπληκτικό άρθρο που δημοσιεύουμε παρακάτω μεταφρασμένο, είναι ένας διαφωτιστικός must οδηγός για κάθε γονέα που θέλει να ξέρει τι συμβαίνει με το πρόγραμμα ”σεξουαλικής αγωγής” που εφαρμόζεται ταυτόχρονα σε όλες τις δυτικές χώρες και τι πραγματικά πρεσβεύει, καθώς το ίδιο πρόγραμμα, υποτίθεται προσαρμοσμένο στην ελληνική πραγματικότητα, αναμένεται να μπει στα σχολεία και της δικής μας χώρας.

Η Miriam Grossman, MD, είναι πιστοποιημένη ψυχίατρος με πολλές τηλεοπτικές συνεντεύξεις που γράφει και μιλά σε γονείς, σπουδαστές, εκπαιδευτικούς και επαγγελματίες του χώρου της υγείας διεθνώς για τους κινδύνους της πολιτικής ορθότητας και της λανθασμένης επιστήμης στο επάγγελμά της.

Το ”You’re Teaching My Child What?: A Physician Exposes the Lies of Sex Ed and How They Harm Your Child”, είναι ένα από τα βιβλία της που εκδόθηκε το 2009, και το άρθρο που ακολουθεί είναι μόνο ένα απόσπασμα που δημοσιεύθηκε το 2010 από το The Heritage Foundation.

Προς διευκρίνιση του άρθρου, προσθέτουμε ότι στις ΗΠΑ και τον Καναδά η προώθηση της ”σεξουαλικής αγωγής” στα παιδιά έχει ανατεθεί σε τρείς μη κυβερνητικές οργανώσεις οι οποίες και αναφέρονται εκτεταμένα.

Διδάσκεις στο παιδί μου Τι; Η αλήθεια για την σεξουαλική αγωγή

της Miriam Grossman

Αναμένεται νέο μεσανατολικό πανδαιμόνιο.

| In Δ`~., Επικαιρότητα, Σχολιασμοί

Επιβεβαιώνεται η θέση που εκφράστηκε πριν από λίγο καιρό πως αναμένεται νέο μεσανατολικό πανδαιμόνιο.

• Πρόσφατα το Ιράν εκτοξευσε πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς από τα εδάφη του προς τη Συρία. Απόσταση περίπου 600-700 χιλιομέτρων. 

Η απόσταση ανάμεσα στο Ριάντ και τα ιρανικά παράλια είναι μικρότερη. 

Το χτύπημα φαντάζει σαν υπενθύμιση-επιβεβαίωση ενός άρθρου που εμφανίστηκε στο European Council on Foreign Relations με τίτλο ''Οι Η.Π.Α πρέπει να αποφύγουν έναν πόλεμο με το Ιράν στην ανατολική Συρία'' και υπότιτλο ''Κάποιοι στην Ουάσινγκτον ελπίζουν ότι οι ΗΠΑ μπορούν να ανακόψουν την περιφερειακή επιρροή του Ιράν στην ανατολική Συρία, αλλά αυτή είναι μια συνταγή για έναν ατελειώτο πόλεμο''. 

Το Ισραήλ ασφαλώς θα ήταν ικανοποιημένο από μια τέτοια εξέλιξη (ο αείμνηστος Μπρεζίνσκι δεν θα ήταν).

• Αξιωματούχοι του κουρδικού PYD στη Συρία συναντήθηκαν με εκπροσώπους των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Σαουδικής Αραβίας, της Ιορδανίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. 

Είχαμε συγκρούσεις ανάμεσα σε στρατεύματα της Συριακής Κυβέρνησης και τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (πολυεθνοτική/θρησκευτική συμμαχία υπό τους Κούρδους).

Σαν εμένα έχει & άλλους το έθνος…

Ενα ενδιαφέρον απόσπασμα (από ένα άρθρο του Νίκου Βαρδιάμπαση στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (Ιστορικά, 28/3/2002),  το οποίο αναφέρεται στη δίκη του Καραϊσκάκη που έγινε την Πρωταπριλιά του 1824, μετά από συκοφαντία του Μαυροκορδάτου. 
Ανάμεσα σε άλλες λεπτομέρειες, μαθαίνουμε & για ποιο λόγο αρκετοί κόντεψαν να λιποθυμήσουν κατά τη διάρκεια της δίκης: 
         ------------------------------------------------------------------

«Τότε ο Μαυροκορδάτος, για να απαλλαγεί οριστικά από τον Καραϊσκάκη – γνωρίζοντας ενδεχομένως και την ανταπόκρισή του με τον Κολοκοτρώνη - τον συκοφαντεί με την κατηγορία ότι ο Καραϊσκάκης τάχατες είχε: 
«μυστικήν ανταπόκρισην (καπάκια) με τον Ομέρ Βρυώνη και ότι συμφώνησε… να του παραδώσει Μεσολόγγι & Αιτωλικό».

Στις 30 Μαρτίου ο Μαυροκορδάτος διορίζει ανακριτική επιτροπή με πρόεδρο τον επίσκοπο Άρτας Πορφύριο και την Πρωταπριλιά 1824 ξεκινάει η «δίκη» μέσα στην εκκλησία της Παναγίας του Αιτωλικού.

                                                                      Η «δίκη»

Ο Σόρος δεσμεύει τον έλεγχο της αριστεράς της Ευρώπης

Με τον Wayne Madsen - Εκθέσεις Wayne Madsen

Ο μεγιστάνας του παγκόσμιου hedge fund, George Soros, αναγνωρίζοντας ότι ο αυξανόμενος αριθμός ευρωπαίων ψηφοφόρων απομακρύνεται από τα «σοσιαλδημοκρατικά» κόμματα που ελέγχονται από την εταιρία, επαναλαμβάνει τα λεγόμενα «αριστερά» κόμματα προκειμένου να εδραιώσει τον έλεγχό του στα κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του SYRIZA Την Ελλάδα και τα πέντε αστέρια στην Ιταλία, που απειλούν τη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα μπόρεσε να σχηματίσει κυβέρνηση μετά τις επαναλαμβανόμενες εκλογικές αποτυχίες της ίδρυσης των εταιρικών συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατικών, ο Σόρος και η Αμερικανική Εθνική Δωρεά για Δημοκρατία (NED) προχώρησαν στην άσκηση του ελέγχου των ηγετών της ΣΥΡΙΖΑ. Το πρώτο πρ
άγμα που έκανε ο προηγουμένως Ευρωσκεπτικóς ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, όταν έγινε πρωθυπουργός το 2015, ήταν να αγκαλιάσει τα δρακόντια μέτρα λιτότητας που κατευθύνονταν απó την ΕΕ, τα οποία τον καθάρισαν στην εξουσία. 

Η πρώτη ένδειξη ότι ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θα πουλούσαν στους τραπεζίτες της ΕΕ και τα παγκοσμιοποιημένα συμφέροντα που χρηματοδοτούνται από το Σόρο στην Ευρώπη ήταν η επιλογή του πρώην συναδέλφου του Ινστιτούτου Brookings, του Γκρεκοαυστραλέζου Γιάννη Βαρουφάκη, ως υπουργού Οικονομικών. 

Η άκαμπτη θεωρία και η «ευέλικτη» αγορά εργασίας

Η θεωρητική δικαιολόγηση των «μνημονιακών» πολιτικών στην αγορά εργασίας χρειάζεται τη συμβολή ειδικών που θα οπλίσουν τη μία πλευρά της ιδεολογικής σύγκρουσης με τα απαραίτητα επιχειρήματα. Οι θεωρίες αυτές συχνά παρουσιάζονται ως η μόνη αλήθεια, ως «κοινή λογική», και προκρίνουν την πολιτική της περαιτέρω απορύθμισης ως τη μόνη διέξοδο από την κρίση. 

Την ίδια στιγμή, οι ειδικοί αυτοί δεν μπαίνουν καν στον κόπο να μας πληροφορήσουν για τα ποικίλα θεωρητικά και εμπειρικά προβλήματα που έχουν οι θεωρίες τους ξεκαθαρίζοντας έτσι από την αρχή ότι τα επιχειρήματά τους κινούνται περισσότερο στο πεδίο της ιδεολογίας και λιγότερο σε αυτό της επιστήμης.

Εδώ και τρία χρόνια, το ρόλο μιας πλατφόρμας για την παρουσίαση των ιδεών αυτών τον έχει αναλάβει, μεταξύ άλλων, το The Athens Reviewof Books. 

Στο άρθρο αυτό, εξετάζω κριτικά δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα κειμένων αυτού του είδους που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό. 

Τα κείμενα περιλαμβάνονται επίσης και στο συλλογικό τόμο που εξέδωσε το περιοδικό στα μέσα του 2012 υπό τον τίτλο Απρονοησία και Νέμεση: Ελληνική κρίση 2001-2011.
Το πρώτο παράδειγμα είναι το άρθρο της καθηγήτριας Αντιγόνης Λυμπεράκη «Μισθοί, ανταγωνιστικότητα και κόκκινες γραμμές» (σ. 366-380 στοn συλλογικό τόμο).

Τα Σκόπια έφτιαξαν χάρτη μέχρι τη Λάρισα

Ο χάρτης παρουσιάστηκε σε εκδήλωση για την «Εθνική Ημέρα της Μακεδονίας» - Η Ελλάδα θα προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο για τα αλυτρωτικά παιχνίδια των Σκοπιανών - Δείτε φωτογραφίες

Οταν η λεγόμενη οργάνωση «Ενωμένοι Μακεδόνες» σχεδίαζε την πραγματοποίηση ανοιχτής εκδήλωσης σε πάρκο στο Τορόντο του Καναδά για να εισαγάγουν τα παιδιά και τα εγγόνια των μελών τους στον «μακεδονικό» αλυτρωτισμό δεν γνώριζαν ότι πρόσφεραν -στην αφέλειά τους- ένα μεγάλο όπλο στην ελληνική διπλωματία και στους νομικούς του υπουργείου Εξωτερικών.

Εκατοντάδες Σκοπιανοί του Καναδά μαζεύτηκαν στις 6 Αυγούστου με την ευκαιρία, όπως ανέφερε η διαφήμισή τους στην εφημερίδα «Toronto Star», του εορτασμού της «Εθνικής Ημέρας της

Η διγλωσσία: Ελληνικά & Ρωμαίικα

Στη σημερινή και την επόμενη ανάρτηση θα περιγράψω την διαμόρφωση της κοινωνιογλωσσολογικής διγλωσσίας των «βυζαντινών» Ρωμαίων που είχαν ως «φυσική» γλώσσα τα ρωμαίικα, αλλά χρησιμοποιούσαν ως λόγια γραπτή γλώσσα τα ελληνικά.

1. Η διγλωσσία

Με τον όρο (κοινωνιογλωσσολογική) διγλωσσία (diglossia, όχι bilingualism), οι γλωσσολόγοι εννοούν την συνειδητά επιλεκτική χρήση δύο συγγενικών γλωσσικών ποικιλιών, μία υψηλού και μία χαμηλού κύρους (high & low register), σε διαφορετικές κοινωνικές περιστάσεις. 

Η ποικιλία υψηλού κύρους (που συχνά αποτελεί και την λόγια γραπτή γλώσσα μιας κοινωνίας) στις προνεωτερικές κοινωνίες συχνά διδασκόταν επίκτητα/«τεχνητά» (με επιπρόσθετη εκπαίδευση πέρα από την λεγόμενη πρώτη κοινωνικοποίηση του ατόμου) και ήταν η διατοπική (επειδή ήταν σχετικά τυποποιημένη) γλώσσα της ολιγάριθμης, λόγιας κοινωνικής ελίτ, η οποία χρησιμοποιούνταν παράλληλα και ως επίσημη γλώσσα των πολιτικών και εκκλησιαστικών θεσμών. 

«Το πανηγύρι κρατάει χρόνια»!!!

Θέματα του αντιδραστικού μοντερνισμού 

στους στίχους των τραγουδιών του Νίκου Γκάτσου!!!

Στο «Εντευκτήριο» αρ. 39 δημοσιεύτηκε μελέτη του Τάκη Καγιαλή με τίτλο «Μοντερνισμός και πρωτοπορία. Η πολιτική ταυτότητα του ‘ελληνικού υπερρεαλισμού’». Την κεντρική θέση της μελέτης προσωπικά τη βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και γόνιμη, σε βαθμό που με έκανε να αναρωτηθώ μήπως θα ήταν δυνατό να δοκιμαστεί και σε ένα νέο αντικείμενο, εκτός του αρχικού της πεδίου. Στο παρόν λοιπόν κείμενο, όπως δηλώνει και ο τίτλος του, θα επιχειρήσω να προεκτείνω και να εφαρμόσω, στο μέτρο του δυνατού, ορισμένες από τις παρατηρήσεις του Καγιαλή στη στιχουργική παραγωγή του (αρχικώς) ποιητή Νίκου Γκάτσου.

1. Το «ύψιστο δίλημμα» και η επιλογή του Γκάτσου

Στην όλη συζήτηση περί των σχέσεων μοντερνισμού και πρωτοπορίας, περί του αν δηλαδή ο πρώτος αποτελεί έννοια ταυτόσημη, ευρύτερη, επάλληλη κ.τ.λ. σε σχέση με τη δεύτερη, δεν έχω να προσθέσω τίποτε. Ένα όμως στοιχείο από τη συζήτηση αυτή έχω την εντύπωση ότι προσφέρεται ιδιαιτέρως για να μας παράσχει μια κατανόηση των «περιπετειών» του Γκάτσου στη χώρα της νεοελληνικής τραγουδοποιίας: πρόκειται για αυτό που ο Καγιαλής, παραθέτοντας και τα λόγια του Γέητς, χαρακτηρίζει ως «ύψιστο δίλημμα του μοντερνιστή». 

Για το ότι δηλαδή «ο μοντερνιστής αισθάνεται υποχρεωμένος να κατοχυρώσει τη διαφορά του από τη μάζα και ταυτοχρόνως να αποποιηθεί το στίγμα του λεπτεπίλεπτου και κοινωνικά αδιάφορου αισθητή. πρέπει να υπερασπιστεί την κοινωνική χρησιμότητα της τέχνης του και ταυτοχρόνως να αποκρούσει το αίτημα μιας τέχνης ευανάγνωστης και δημοφιλούς, δηλαδή: 

μιας τέχνης εμπορικά εκμεταλλεύσιμης και μαζικής» (ό.π. σ. 66-67).