Πλανητικός μετασχηματισμός:Ολοκλήρωση 3 ιστορικών κύκλων ή εποχών

Ζούμε την ολοκλήρωση τριών ιστορικών κύκλων ή εποχών. 

Την ολοκλήρωση της αμερικανικής ηγεμονικής περιόδου, το τέλος ή τη διάσπαση της «Δύσης» (δηλαδή τη διεύρυνση του χάσματος στο εσωτερικό, την αποσύνθεση ή πολυδιάσπαση, του ευρωατλαντικού κόσμου-χώρου) και την ολοκλήρωση της ευρωκεντρικής -κατόπιν δυτικοκεντρικής- εποχής. Ορισμένα σημεία καμπής:

• 1870-1875: Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ξεπερνούν πληθυσμιακά τη Γερμανία και γίνονται η τέταρτη πολυπληθέστερη χώρα πίσω από τη Ρωσσία, την Ινδία και την Κίνα. Tο 1800 ο πληθυσμός των τότε Η.Π.Α ήταν πέντε (5) εκατομμύρια και της τότε Γερμανίας εικοσιένα (21) εκατομμύρια. Περί το 1880 ο πληθυσμός των Η.Π.Α ήταν 50 εκατομμύρια και της Γερμανίας 45 εκατομμύρια. Την ίδια περίοδο ο πληθυσμός της Βραζιλίας ήταν περίπου 10 εκατομμύρια.

• 1870-1890: Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μεγαλύτερη οικονομία στον πλανήτη. Η Κίνα και η Ινδία χάνουν για πρώτη φορά την οικονομική πρωτοκαθεδρία, ενώ η Βρετανία χάνει τα πρωτεία της βιομηχανικής παραγωγής.

• 1890-1900: Οι Η.Π.Α τρίτη πολυπληθέστερη χώρα στον πλανήτη (όπως παραμένουν μέχρι σήμερα). Ξεπερνούν πληθυσμιακά τη Ρωσσία αν την εξετάσουμε ξεχωριστά και όχι ως αυτοκρατορία. Ως αυτοκρατορία η Ρωσσία παράμενει στην τρίτη θέση μέχρι το 1991 (δες σημειώσεις).

”Διδάσκεις στο παιδί μου Τι; Η αλήθεια για την σεξουαλική αγωγή”

Το εκπληκτικό άρθρο που δημοσιεύουμε παρακάτω μεταφρασμένο, είναι ένας διαφωτιστικός must οδηγός για κάθε γονέα που θέλει να ξέρει τι συμβαίνει με το πρόγραμμα ”σεξουαλικής αγωγής” που εφαρμόζεται ταυτόχρονα σε όλες τις δυτικές χώρες και τι πραγματικά πρεσβεύει, καθώς το ίδιο πρόγραμμα, υποτίθεται προσαρμοσμένο στην ελληνική πραγματικότητα, αναμένεται να μπει στα σχολεία και της δικής μας χώρας.

Η Miriam Grossman, MD, είναι πιστοποιημένη ψυχίατρος με πολλές τηλεοπτικές συνεντεύξεις που γράφει και μιλά σε γονείς, σπουδαστές, εκπαιδευτικούς και επαγγελματίες του χώρου της υγείας διεθνώς για τους κινδύνους της πολιτικής ορθότητας και της λανθασμένης επιστήμης στο επάγγελμά της.

Το ”You’re Teaching My Child What?: A Physician Exposes the Lies of Sex Ed and How They Harm Your Child”, είναι ένα από τα βιβλία της που εκδόθηκε το 2009, και το άρθρο που ακολουθεί είναι μόνο ένα απόσπασμα που δημοσιεύθηκε το 2010 από το The Heritage Foundation.

Προς διευκρίνιση του άρθρου, προσθέτουμε ότι στις ΗΠΑ και τον Καναδά η προώθηση της ”σεξουαλικής αγωγής” στα παιδιά έχει ανατεθεί σε τρείς μη κυβερνητικές οργανώσεις οι οποίες και αναφέρονται εκτεταμένα.

Διδάσκεις στο παιδί μου Τι; Η αλήθεια για την σεξουαλική αγωγή

της Miriam Grossman

Αναμένεται νέο μεσανατολικό πανδαιμόνιο.

| In Δ`~., Επικαιρότητα, Σχολιασμοί

Επιβεβαιώνεται η θέση που εκφράστηκε πριν από λίγο καιρό πως αναμένεται νέο μεσανατολικό πανδαιμόνιο.

• Πρόσφατα το Ιράν εκτοξευσε πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς από τα εδάφη του προς τη Συρία. Απόσταση περίπου 600-700 χιλιομέτρων. 

Η απόσταση ανάμεσα στο Ριάντ και τα ιρανικά παράλια είναι μικρότερη. 

Το χτύπημα φαντάζει σαν υπενθύμιση-επιβεβαίωση ενός άρθρου που εμφανίστηκε στο European Council on Foreign Relations με τίτλο ''Οι Η.Π.Α πρέπει να αποφύγουν έναν πόλεμο με το Ιράν στην ανατολική Συρία'' και υπότιτλο ''Κάποιοι στην Ουάσινγκτον ελπίζουν ότι οι ΗΠΑ μπορούν να ανακόψουν την περιφερειακή επιρροή του Ιράν στην ανατολική Συρία, αλλά αυτή είναι μια συνταγή για έναν ατελειώτο πόλεμο''. 

Το Ισραήλ ασφαλώς θα ήταν ικανοποιημένο από μια τέτοια εξέλιξη (ο αείμνηστος Μπρεζίνσκι δεν θα ήταν).

• Αξιωματούχοι του κουρδικού PYD στη Συρία συναντήθηκαν με εκπροσώπους των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Σαουδικής Αραβίας, της Ιορδανίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. 

Είχαμε συγκρούσεις ανάμεσα σε στρατεύματα της Συριακής Κυβέρνησης και τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (πολυεθνοτική/θρησκευτική συμμαχία υπό τους Κούρδους).

Σαν εμένα έχει & άλλους το έθνος…

Ενα ενδιαφέρον απόσπασμα (από ένα άρθρο του Νίκου Βαρδιάμπαση στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (Ιστορικά, 28/3/2002),  το οποίο αναφέρεται στη δίκη του Καραϊσκάκη που έγινε την Πρωταπριλιά του 1824, μετά από συκοφαντία του Μαυροκορδάτου. 
Ανάμεσα σε άλλες λεπτομέρειες, μαθαίνουμε & για ποιο λόγο αρκετοί κόντεψαν να λιποθυμήσουν κατά τη διάρκεια της δίκης: 
         ------------------------------------------------------------------

«Τότε ο Μαυροκορδάτος, για να απαλλαγεί οριστικά από τον Καραϊσκάκη – γνωρίζοντας ενδεχομένως και την ανταπόκρισή του με τον Κολοκοτρώνη - τον συκοφαντεί με την κατηγορία ότι ο Καραϊσκάκης τάχατες είχε: 
«μυστικήν ανταπόκρισην (καπάκια) με τον Ομέρ Βρυώνη και ότι συμφώνησε… να του παραδώσει Μεσολόγγι & Αιτωλικό».

Στις 30 Μαρτίου ο Μαυροκορδάτος διορίζει ανακριτική επιτροπή με πρόεδρο τον επίσκοπο Άρτας Πορφύριο και την Πρωταπριλιά 1824 ξεκινάει η «δίκη» μέσα στην εκκλησία της Παναγίας του Αιτωλικού.

                                                                      Η «δίκη»

Ο Σόρος δεσμεύει τον έλεγχο της αριστεράς της Ευρώπης

Με τον Wayne Madsen - Εκθέσεις Wayne Madsen

Ο μεγιστάνας του παγκόσμιου hedge fund, George Soros, αναγνωρίζοντας ότι ο αυξανόμενος αριθμός ευρωπαίων ψηφοφόρων απομακρύνεται από τα «σοσιαλδημοκρατικά» κόμματα που ελέγχονται από την εταιρία, επαναλαμβάνει τα λεγόμενα «αριστερά» κόμματα προκειμένου να εδραιώσει τον έλεγχό του στα κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του SYRIZA Την Ελλάδα και τα πέντε αστέρια στην Ιταλία, που απειλούν τη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα μπόρεσε να σχηματίσει κυβέρνηση μετά τις επαναλαμβανόμενες εκλογικές αποτυχίες της ίδρυσης των εταιρικών συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατικών, ο Σόρος και η Αμερικανική Εθνική Δωρεά για Δημοκρατία (NED) προχώρησαν στην άσκηση του ελέγχου των ηγετών της ΣΥΡΙΖΑ. Το πρώτο πρ
άγμα που έκανε ο προηγουμένως Ευρωσκεπτικóς ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, όταν έγινε πρωθυπουργός το 2015, ήταν να αγκαλιάσει τα δρακόντια μέτρα λιτότητας που κατευθύνονταν απó την ΕΕ, τα οποία τον καθάρισαν στην εξουσία. 

Η πρώτη ένδειξη ότι ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θα πουλούσαν στους τραπεζίτες της ΕΕ και τα παγκοσμιοποιημένα συμφέροντα που χρηματοδοτούνται από το Σόρο στην Ευρώπη ήταν η επιλογή του πρώην συναδέλφου του Ινστιτούτου Brookings, του Γκρεκοαυστραλέζου Γιάννη Βαρουφάκη, ως υπουργού Οικονομικών. 

Η άκαμπτη θεωρία και η «ευέλικτη» αγορά εργασίας

Η θεωρητική δικαιολόγηση των «μνημονιακών» πολιτικών στην αγορά εργασίας χρειάζεται τη συμβολή ειδικών που θα οπλίσουν τη μία πλευρά της ιδεολογικής σύγκρουσης με τα απαραίτητα επιχειρήματα. Οι θεωρίες αυτές συχνά παρουσιάζονται ως η μόνη αλήθεια, ως «κοινή λογική», και προκρίνουν την πολιτική της περαιτέρω απορύθμισης ως τη μόνη διέξοδο από την κρίση. 

Την ίδια στιγμή, οι ειδικοί αυτοί δεν μπαίνουν καν στον κόπο να μας πληροφορήσουν για τα ποικίλα θεωρητικά και εμπειρικά προβλήματα που έχουν οι θεωρίες τους ξεκαθαρίζοντας έτσι από την αρχή ότι τα επιχειρήματά τους κινούνται περισσότερο στο πεδίο της ιδεολογίας και λιγότερο σε αυτό της επιστήμης.

Εδώ και τρία χρόνια, το ρόλο μιας πλατφόρμας για την παρουσίαση των ιδεών αυτών τον έχει αναλάβει, μεταξύ άλλων, το The Athens Reviewof Books. 

Στο άρθρο αυτό, εξετάζω κριτικά δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα κειμένων αυτού του είδους που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό. 

Τα κείμενα περιλαμβάνονται επίσης και στο συλλογικό τόμο που εξέδωσε το περιοδικό στα μέσα του 2012 υπό τον τίτλο Απρονοησία και Νέμεση: Ελληνική κρίση 2001-2011.
Το πρώτο παράδειγμα είναι το άρθρο της καθηγήτριας Αντιγόνης Λυμπεράκη «Μισθοί, ανταγωνιστικότητα και κόκκινες γραμμές» (σ. 366-380 στοn συλλογικό τόμο).

Τα Σκόπια έφτιαξαν χάρτη μέχρι τη Λάρισα

Ο χάρτης παρουσιάστηκε σε εκδήλωση για την «Εθνική Ημέρα της Μακεδονίας» - Η Ελλάδα θα προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο για τα αλυτρωτικά παιχνίδια των Σκοπιανών - Δείτε φωτογραφίες

Οταν η λεγόμενη οργάνωση «Ενωμένοι Μακεδόνες» σχεδίαζε την πραγματοποίηση ανοιχτής εκδήλωσης σε πάρκο στο Τορόντο του Καναδά για να εισαγάγουν τα παιδιά και τα εγγόνια των μελών τους στον «μακεδονικό» αλυτρωτισμό δεν γνώριζαν ότι πρόσφεραν -στην αφέλειά τους- ένα μεγάλο όπλο στην ελληνική διπλωματία και στους νομικούς του υπουργείου Εξωτερικών.

Εκατοντάδες Σκοπιανοί του Καναδά μαζεύτηκαν στις 6 Αυγούστου με την ευκαιρία, όπως ανέφερε η διαφήμισή τους στην εφημερίδα «Toronto Star», του εορτασμού της «Εθνικής Ημέρας της

Η διγλωσσία: Ελληνικά & Ρωμαίικα

Στη σημερινή και την επόμενη ανάρτηση θα περιγράψω την διαμόρφωση της κοινωνιογλωσσολογικής διγλωσσίας των «βυζαντινών» Ρωμαίων που είχαν ως «φυσική» γλώσσα τα ρωμαίικα, αλλά χρησιμοποιούσαν ως λόγια γραπτή γλώσσα τα ελληνικά.

1. Η διγλωσσία

Με τον όρο (κοινωνιογλωσσολογική) διγλωσσία (diglossia, όχι bilingualism), οι γλωσσολόγοι εννοούν την συνειδητά επιλεκτική χρήση δύο συγγενικών γλωσσικών ποικιλιών, μία υψηλού και μία χαμηλού κύρους (high & low register), σε διαφορετικές κοινωνικές περιστάσεις. 

Η ποικιλία υψηλού κύρους (που συχνά αποτελεί και την λόγια γραπτή γλώσσα μιας κοινωνίας) στις προνεωτερικές κοινωνίες συχνά διδασκόταν επίκτητα/«τεχνητά» (με επιπρόσθετη εκπαίδευση πέρα από την λεγόμενη πρώτη κοινωνικοποίηση του ατόμου) και ήταν η διατοπική (επειδή ήταν σχετικά τυποποιημένη) γλώσσα της ολιγάριθμης, λόγιας κοινωνικής ελίτ, η οποία χρησιμοποιούνταν παράλληλα και ως επίσημη γλώσσα των πολιτικών και εκκλησιαστικών θεσμών. 

«Το πανηγύρι κρατάει χρόνια»!!!

Θέματα του αντιδραστικού μοντερνισμού 

στους στίχους των τραγουδιών του Νίκου Γκάτσου!!!

Στο «Εντευκτήριο» αρ. 39 δημοσιεύτηκε μελέτη του Τάκη Καγιαλή με τίτλο «Μοντερνισμός και πρωτοπορία. Η πολιτική ταυτότητα του ‘ελληνικού υπερρεαλισμού’». Την κεντρική θέση της μελέτης προσωπικά τη βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και γόνιμη, σε βαθμό που με έκανε να αναρωτηθώ μήπως θα ήταν δυνατό να δοκιμαστεί και σε ένα νέο αντικείμενο, εκτός του αρχικού της πεδίου. Στο παρόν λοιπόν κείμενο, όπως δηλώνει και ο τίτλος του, θα επιχειρήσω να προεκτείνω και να εφαρμόσω, στο μέτρο του δυνατού, ορισμένες από τις παρατηρήσεις του Καγιαλή στη στιχουργική παραγωγή του (αρχικώς) ποιητή Νίκου Γκάτσου.

1. Το «ύψιστο δίλημμα» και η επιλογή του Γκάτσου

Στην όλη συζήτηση περί των σχέσεων μοντερνισμού και πρωτοπορίας, περί του αν δηλαδή ο πρώτος αποτελεί έννοια ταυτόσημη, ευρύτερη, επάλληλη κ.τ.λ. σε σχέση με τη δεύτερη, δεν έχω να προσθέσω τίποτε. Ένα όμως στοιχείο από τη συζήτηση αυτή έχω την εντύπωση ότι προσφέρεται ιδιαιτέρως για να μας παράσχει μια κατανόηση των «περιπετειών» του Γκάτσου στη χώρα της νεοελληνικής τραγουδοποιίας: πρόκειται για αυτό που ο Καγιαλής, παραθέτοντας και τα λόγια του Γέητς, χαρακτηρίζει ως «ύψιστο δίλημμα του μοντερνιστή». 

Για το ότι δηλαδή «ο μοντερνιστής αισθάνεται υποχρεωμένος να κατοχυρώσει τη διαφορά του από τη μάζα και ταυτοχρόνως να αποποιηθεί το στίγμα του λεπτεπίλεπτου και κοινωνικά αδιάφορου αισθητή. πρέπει να υπερασπιστεί την κοινωνική χρησιμότητα της τέχνης του και ταυτοχρόνως να αποκρούσει το αίτημα μιας τέχνης ευανάγνωστης και δημοφιλούς, δηλαδή: 

μιας τέχνης εμπορικά εκμεταλλεύσιμης και μαζικής» (ό.π. σ. 66-67).

Η προβληματική των σχέσεων «Ευρώπης» - Μεσογείου

[3] II) Η προβληματική των σχέσεων «Ευρώπης» - Μεσογείου και 

I) Εκτενής πρόλογος και γενικότεροι

προβληματισμοί περί της «Ευρώπης».

[4] Οι ερμηνείες αυτές προκύπτουν επειδή η έννοια της  δημοκρατίας στη δυτική Ευρώπη προέκυψε από συνεχείς κοινωνικές διεκδικήσεις που σχετίζονταν με την εξέλιξη της παραγωγής, η οποία τελικά επέβαλε ένα είδος ελευθεριών και κατακτήσεων ως προϋποθέσεις που εξασφάλιζαν την λειτουργία της (παραγωγής).  Έτσι λοιπόν πρέπει να συμβαίνει παντού με τον «ερχομό της δημοκρατίας». Ωστόσο δεν υπάρχει ένα είδος «δημοκρατίας» (μεγαλύτερη επ'αυτού απόδειξη δεν βρίσκεται στα ανατολικά, αλλά πέραν - στην άλλη μεριά - του Ατλαντικού), ούτε η κοινωνική μεταβολή προηγείται απαραίτητα του πολέμου. 

Ο πόλεμος στο Βιετνάμ μπορεί να μην έφερε συνταγματική κρίση στις Ηνωμένες Πολιτείες (καθόρισε όμως τον κοινωνικό μετασχηματισμό της αμερικανικής κοινωνίας, ενώ μαζί με τους υπόλοιπους πολέμους επιτάχυνε την αμερικάνικη υποχώρηση και πτώση), αλλά ο πόλεμος της Αλγερίας

οδήγησε στο τέλος της Αποικιακής Γαλλικής Αυτοκρατορίας και στην κατάρρευση της Τέταρτης

Γαλλικής Δημοκρατίας ενώ οι αποικιακοί πόλεμοι της  Πορτογαλίας επέφεραν τις κοινωνικές και πολιτειακές  μεταβολές στη συγκεκριμένη χώρα.

Παγκοσμιοποίηση Vs αυτάρκεια

Η πανδημία του κορωνοϊού μας επιστρέφει στο έθνος-κράτος

Τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν επιστρέψει στις εθνικές λύσεις και κλείνουν τα σύνορα για τους γείτονές τους για πρώτη φορά εδώ και μερικές γενιές, παρά το γεγονός ότι αξιωματούχοι της ΕΕ κατήγγειλαν ότι τέτοιες ενέργειες υπονόμευσαν την αλληλεγγύη και εμπόδισαν την ΕΕ να υιοθετήσει μια κοινή προσέγγιση για την καταπολέμηση του νέου ιού.

                       ---------------------------------------------------------------------------------

Ο Χένρι Κίσινγκερ σε άρθρο του στην αμερικανική εφημερίδα «Wall Street Journal» (3 Απριλίου 2020) με τίτλο: «The Coronavirus pandemic will forever alter the world order» υποστηρίζει ότι ο ιός θα μπορούσε να αλλάξει την κατάσταση πραγμάτων στον κόσμο για πάντα [1].

Είναι καταφανές ότι η πανδημία του κορωνοϊού μετακινεί τις τεκτονικές πλάκες των εξελίξεων της ιστορίας, ταρακουνώντας συθέμελα την παγκοσμιοποίηση, ενισχύοντας παράλληλα το ρόλο των εθνών και κατ΄ επέκταση των κρατών.

-----------------------------------------------------------------------------

Όπως πολύ σωστά (κατά την προσωπική μου άποψη) αναφέρει ο καθηγητής Γεωπολιτικής στην Σχολή Ευελπίδων, Κωνσταντίνος Γρίβας, αυτή την στιγμή «είναι σαν να έχει χτυπήσει τον πλανήτη ένας γεωπολιτικός αστεροειδής», αφού είναι «σαν να ζούμε μαζί την γρίπη του 1918, το Βιετνάμ, το οικονομικό κραχ του 1929 και του 2008, το Τσέρνομπιλ, την πτώση του τοίχους του Βερολίνου, την 11η Σεπτεμβρίου και τον Μάη του 1968» [2].

Η αγυρτεία ως δήθεν «πολιτισμός»

Πολιτισμός είναι το παράγωγο (προϊόν) της πόλεως, ο τρόπος ατομικού και συλλογικού βίου που προκύπτει, όταν η συλλογικότητα κατορθώσει να λειτουργεί ως πόλις. Τόσο το ιστορικό γεγονός όσο και η έννοια πόλις είναι γέννημα των Αρχαίων Ελλήνων. Το γέννησε η ανάγκη τους, όχι μόνο η σκέψη τους.

Δεν ήταν ένα εφάπαξ, εφήμερο γέννημα της κοινής ανάγκης των Ελλήνων η πόλις, ούτε ένα σταθερό, παγιωμένο κατόρθωμα. Ηταν το ζητούμενο (ο στόχος) της συμβίωσης. Με την ελληνική πόλιν, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη Ιστορία, στόχος - σκοπός - επιδίωξη της συλλογικότητας έγινε η πραγματοποίηση της αλήθειας. Και αλήθεια δεν σήμαινε κάποιαν ορθότητα συλλογισμών, αρχών ή διατυπώσεων, αλήθεια για τους Ελληνες ήταν η αθανασία – αληθινό είναι ό,τι δεν φθείρεται, δεν μεταβάλλεται, δεν πεθαίνει.

Υπάρχει στον ορίζοντα του ανθρώπινου επιστητού «κάτι» αθάνατο, ένα «κριτήριον αληθείας»; Ναι, είπαν οι Ελληνες με τη γραφίδα του Ηράκλειτου. Υπάρχει, όχι «κάτι τι», αλλά ένα πώς, ένας τρόπος του αθανατίζειν – ο τρόπος της του παντός διοικήσεως. Είναι οι κατά λόγον σχέσεις αρμονίας, που καθιστούν το σύμπαν κόσμον: κόσμημα αθάνατης και άφθαρτης ευμορφίας.

Πόλις, λοιπόν, είναι το άθλημα - επιδίωξη να λειτουργήσει η συλλογική συμβίωση των ανθρώπων με τον τρόπον της αθανασίας, της συμπαντικής κοσμιότητας. Η πραγμάτωση του στόχου συνιστά τον κοινόν της πόλεως κόσμον, δηλαδή το κατόρθωμα της «κατ’ αλήθειαν» ύπαρξης. Και ως προϊόν της πόλεως, το κατόρθωμα της αλήθειας ονομάζεται πολιτισμός. Ταυτίζεται ο πολιτισμός όχι τόσο με το αποτέλεσμα, όσο με τον τρόπο επιδίωξης του αποτελέσματος – τρόπο ιεράρχησης των αναγκών, τρόπο του νοείν (νοο-τροπία), τρόπο συμπεριφοράς, κοινωνικής συμμετοχής στη διαχείριση της εξουσίας.

Ο κορωνοϊός, ο Αϊνστάιν, μια γενιά ηλιθίων & οι ανθρώπινες σχέσεις που χάνονται

«Φοβάμαι τη μέρα που η τεχνολογία θα ξεπεράσει την ανθρώπινη αλληλεπίδραση. Ο κόσμος θα έχει μία γενιά από ηλίθιους».

Ο Αϊνστάιν το είπε και μακάρι ο κόσμος μας να τον είχε διαψεύσει. Μακάρι να μην έφτανε η μέρα που θα έλεγε κάποιος ότι γεμίσαμε κρετίνους οι οποίοι πάνω από τις ανθρώπινες σχέσεις, πάνω από την προσωπική επαφή, βάζουν την τεχνολογία.

Δυστυχώς η πανδημία του κορωνοϊού, και όσα θα ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια, θέτουν ένα κρίσιμο όσο και ζωτικής σημασίας ερώτημα:

Θα αντικατασταθεί πράγματι η ανθρώπινη αλληλεπίδραση από τα τεχνολογικά μέσα που μας δίνονται πλέον αφειδώς;

Ας δούμε τι έχει γίνει στην Ελλάδα τους τελευταίους δύο μήνες. Ας σκεφτούμε ορισμένες από τις δικές εμπειρίες αυτές τις ημέρες της λεγόμενης «κοινωνικής αποστασιοποίησης».

Για προφανείς λόγους υγειονομικής ασφάλειας, απομακρυνθήκαμε από τους συγγενείς, τους φίλους, τους αγαπημένους μας. Αλλά και από το χώρο εργασίας μας.

Και μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις το να μιλάς με κάποιος μέσω πλατφορμών (skype, zoom, webex κ.λπ.) είναι σωτήριο. 

Το υδρογόνο ως αντίδοτο στην παγκόσμια ενεργειακή κρίση

Τα τελευταία χρόνια, ο τομέας της ενέργειας καταλαμβάνει εξέχουσα θέση στην διεθνή πολιτική ατζέντα. Και αυτό οφείλεται σε μια σειρά λόγων. 

Πρώτον, οι παραδοσιακοί ενεργειακοί πόροι και τα ενεργειακά αποθέματα έχουν αρχίσει να εξαντλούνται και τα κράτη για να καλύψουν τις ενεργειακές τους ανάγκες, ωθούνται σε αναζήτηση άλλων πηγών ενέργειας. 

Δεύτερον, ο ενεργειακός τομέας θεωρείται ένας τομέας που συνεισφέρει σε μεγάλο βαθμό στις εθνικές οικονομίες, οπότε τα κράτη ενδιαφέρονται για την διατήρηση του αλλά και την ευρωστία του. 

Τρίτον, η ενέργεια αποτελεί έναν καθοριστικό παράγοντα για την ισχύ αλλά και την θέση των κρατών στην διεθνή κοινότητα.

Τα κράτη που διαθέτουν ενεργειακή επάρκεια αλλά και αυτονομία πλεονεκτούν έναντι εκείνων που δυσκολεύονται να καλύψουν τις ενεργειακές τους ανάγκες και είναι ενεργειακά εξαρτώμενα από τα πλεονεκτούντα ενεργειακά κράτη. 

Επιπλέον, τα πλεονεκτούντα κράτη για να ενισχύσουν την θέση τους στην διεθνή σκακιέρα αλλά και το διαπραγματευτικό τους πλεονέκτημα, συνάπτουν σημαντικές ενεργειακές συμφωνίες για εισαγωγή ή εξαγωγή ενέργειας (π.χ. φυσικό αέριο), κατασκευή ενεργειακών έργων (π.χ. αιολικών πάρκων) ή εμπορία ενεργειακών ειδών (π.χ. μπαταρίες).

Τελευταία, η ενέργεια κυριαρχεί στην διεθνή επικαιρότητα για δυο άλλους λόγους. 

Το σχήμα και το πρόσχημα του μέλλοντος

Με δεδομένο ότι ο Covid-19 υποτίθεται ότι αλλάζει τα πάντα, από τον τρόπο που δουλεύουμε και αμειβόμαστε μέχρι τον τρόπο που ερχόμαστε σε επαφή και συναλλασσόμαστε, αναρωτιέμαι αν πρέπει από τώρα να προχωρήσουμε σε νέα περιοδολόγηση του ιστορικού χρόνου σε π.Π. και μ.Π. εποχή (προ Πανδημίας και μετά Πανδημίαν, ίσως πC και μC, προς τιμήν του κορονοϊού που μας πήδηξε). 

Αν ισχύει αυτό, παρότι η πλημμυρίδα του Σαββατοκύριακου στις παραλίες φοβούμαι ότι θα το χλευάσει μέχρι εξευτελισμού, τότε θεωρητικά διανύουμε το έτος 1 της νέας περιοδολόγησης. 

Ζούμε ήδη το καταθλιπτικό restart της ανθρωπότητας. 

Καταθλιπτικό διότι το προηγούμενο, της χριστιανικής περιοδολόγησης, συνδεόταν τουλάχιστον με μια γέννηση, ενώ τούτο εδώ πατάει σε 302.000 θανάτους, μέχρι στιγμής.

Καθώς οι πάντες έχουν γίνει Νοστράδαμοι, μέντιουμ και καφετζούδες, από τους άρχοντες της στατιστικής του κόσμου μέχρι τους τροφίμους των ΚΑΠΗ, που λαχταρούν να ξαναχαθούν σε αναπολήσεις του παρελθόντος τους κι αγωνίες για το μέλλον των απογόνων τους, αναρωτιέται κανείς τι σχήμα έχει τελικά το μετά Covid-19 μέλλον.

Οι οικονομολόγοι, στις σεάνς με το οικονομικό υπερπέραν, διασκεδάζουν δίνοντας στο μέλλον το σχήμα τεσσάρων γραμμάτων του λατινικού αλφαβήτου: 

Yβριδικές απειλές: Το φαινόμενο!!! του Κωνσταντίνου Γράψα

Την τελευταία εξαετία, οι όροι υβριδικός πόλεμος και υβριδικές απειλές έχουν εισβάλλει στην καθημερινότητά μας. Η συχνότητα χρήσης τους αυξήθηκε κατακόρυφα μετά την εισβολή στην Ουκρανία και την απροσδόκητη κατάληψη της Κριμαίας από τα ρωσικά στρατεύματα. 

Από τότε, η μελέτη και η αντιμετώπιση των υβριδικών απειλών δεν έπαψε να απασχολεί την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, αλλά και τις χώρες που συνορεύουν και υφίστανται την απειλή της Ρωσίας. 

Ωστόσο, το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικότητα των Ρώσων ούτε και περιορίζεται σε κάποια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή. 

Παρουσιάζει, μάλιστα, έντονο ελληνικό ενδιαφέρον, αφού η Ελλάδα είναι αποδέκτης συστηματικών υβριδικών επιθέσεων εδώ και δεκαετίες.

Λόγω του σύνθετου χαρακτήρα του φαινομένου, η πλήρης κατανόησή του καθίσταται δύσκολη και προβληματική. Εύλογα τίθενται τα ερωτήματα: 

πότε μια δράση, ένα χτύπημα ή μία επιθετική ενέργεια θεωρούνται υβριδικά και πότε όχι; 

Στα ερωτήματα αυτά δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Οι λόγοι είναι πολλοί. 

Στο κείμενο που ακολουθεί, θα εξεταστούν και θα αναλυθούν τα χαρακτηριστικά και το σκεπτικό πίσω από τον υβριδικό δράστη και τις ενέργειές του, προκειμένου να γίνουν αντιληπτά το εύρος και η σοβαρότητα της απειλής.

Υγεία πάνω απ’ όλα

Επιτέλους, ένας άρρωστος πολιτισμός σε παραλυσία! Κανένα τρομο-κρατικό χτύπημα δεν θα είχε τέτοια επιτυχία. Και το επέφεραν «υγιείς» κυβερνήσεις.

Γιατί θυμόμαστε (;) βέβαια τις επιδημίες της μακραίωνης Ιστορίας και περιπέτειας του είδους, που επανεκκινούν τον «ανθρωπισμό» μας, τους αρχαίους λοιμούς και την πανώλη, την πανούκλα και την ισπανική γρίπη…, επιδημίες θεόσταλτες όπως πίστευαν σχεδόν όλοι τότε, αλλά αυτές που εξολόθρευσαν τα δεκάδες εκατομμύρια αυτοχθόνων της νεοανακαλυφθείσας Αμερικής (με πολύ περισσότερα θύματα από τα θύματα του Μεγάλου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος…) περιέργως τις παραβλέπουμε⋅  ενθυμούμενοι, ευτυχώς, τη φαιά πανούκλα του φασισμού και τα εργαστήρια των Άουσβιτς, ξεχνάμε το πείραμα της Χιροσίμα και τις ζητωκραυγές των ατομικών φυσικών.

Και τουλάχιστον, απ’ ό, τι φαίνεται, σήμερα τις πανδημίες -εκτός από τη νυχτερίδα- τις παράγει όχι ο αναμάρτητος Θεός αλλά παραδόξως η εξέλιξή του: η επιστήμη/τεχνολογία και τα εργαστήριά της. Οι μεθοδικοί ιερωμένοι της. Κάτι είναι κι αυτό.

*

Όταν ο Ορέστης πήρε το κεφάλι της μάνας του, της Κλυταιμνήστρας, αγρύπνησε όλο το βράδυ στον τάφο της για να μην τον συλήσουν. Και τότε, κατέφθασαν οι Ερινύες. Είχαν φιδίσια μαλλιά, κεφάλι σκύλου και… φτερά νυχτερίδας, πλαταγίζοντας τα μαστίγια. Κρύφτηκε κι αυτός μπρούμυτα στον μανδύα του καλύπτοντας το κεφάλι, μπας και το αδειάσει από τον ανυπόφορο εφιάλτη με τις κατάμαυρες θεές

Η ελευθερία την επομένη του κορωνοϊού

Ποτέ ξανά στο παρελθόν δεν συνδέθηκε τόσο ανησυχητικά η “ελευθερία από” με την “ελευθερία να”. Σχεδόν τρία δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν σήμερα υπό συνθήκες lockdown που επιβλήθηκε από τις κυβερνήσεις. Σε αυτή την αβέβαιη εποχή, οι περισσότεροι από μας παραμένουμε περιορισμένοι στα σπίτια μας και αποδεχόμαστε αυτούς τους χωρίς προηγούμενο περιορισμούς ως μία πρόσκαιρη αλλά αναγκαία θυσία στον αγώνα εναντίον ενός θανατηφόρου ιού. 

Καταλαβαίνουμε ότι τα lockdown είναι μέρος μιας βραχυπρόθεσμης στάθμισης μεταξύ της ελευθερίας και της ασφάλειας. 

Πόσο όμως άνετα αισθανόμαστε με την ιδέα ότι αυτή η συνθήκη έκτακτης ανάγκης μπορεί να κρατήσει αρκετά ώστε να αφήσει ένα μόνιμο αποτύπωμα στον κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό ιστό των κοινοτήτων μας; 

Ποιες μπορεί να είναι οι θεσμικές συνέπειες αυτής της πανδημίας;

Κορωνοϊός και παγκοσμιοποίηση

Αν και είναι πολύ νωρίς να προβλέψει κάποιος την μορφή της μετά κορωνοϊού εποχής, εν τούτοις οι πρώτες αντιδράσεις κυβερνήσεων και κρατών δείχνουν μια πλήρη μεταστροφή στα κελεύσματα της ελεγχόμενης παγκοσμιοποίησης…

Η κρίση του κορωνοϊού απέδειξε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την πλήρη αδυναμία των υπερκρατικών οργάνων να ανταπεξέλθουν στον ρόλο που τους ανατέθηκε, και έρχεται να επιβεβαιώσει ξανά την ρήση του παλιού παραμυθιού: «ο βασιλιάς είναι γυμνός». 

Όλα τα θεσμικά όργανα της παγκοσμιοποίησης, όλοι οι μηχανισμοί που θα έπρεπε να είχαν αποτρέψει την εξάπλωση της πανδημίας, όλοι αυτοί οι παγκόσμιοι θεσμοί στους οποίους εξ ορισμού θα μπορούσε να βασιστεί η ανθρωπότητα στα πλαίσια ενός παγκόσμιου ενοποιημένου κόσμου ανοικτών συνόρων, απέτυχαν παταγωδώς με εντελώς ντροπιαστικό τρόπο.

Κι αυτό διότι η παγκοσμιοποίηση δεν φτιάχτηκε για να ωφελήσει τον κόσμο, αλλά για να τον απομυζήσει. Αξίζει να αναρωτηθούμε γιατί το εθνικό κράτος ως οντότητα εμφάνισε σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή τόση ζωτική αποτελεσματικότητα. Κακά τα ψέματα, το έθνος εξακολουθεί να προσφέρει την πιο αξιόπιστη και πειστική πρόταση. 

Και από την άλλη πλευρά, βλέπουμε την δήθεν παγκόσμια ενοποιημένη κοινότητα να αποδεικνύεται απλά μια καρικατούρα. Η απόπειρα του Τραμπ να… αγοράσει αποκλειστικά για τις ΗΠΑ το εμβόλιο, η άρνηση της Γερμανίας και των κεντρικών ευρωπαϊκών κρατών στην αμοιβαιοποίηση του οικονομικού βάρους, η αδυναμία της Ε.Ε. να βρει έναν κοινό παρονομαστή, ο ανταγωνισμός για τα ιατρικά και φαρμακευτικά είδη, ο περιορισμός των συγκοινωνιών και του διεθνούς εμπορίου, δείχνουν την αρχή του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑΣ

Ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης εντόπισε πρώτο τους κινδύνους που κρύβει η Covid-19  για την παγκόσμια υγεία και χτύπησε το πρώτο «καμπανάκι», στη διεθνή κοινότητα ότι το φαινόμενο θέλει συστηματική παρακολούθηση.

Συγκεκριμένα στις 30 Δεκεμβρίου 2019 το «έξυπνο» λογισμικό του ιστότοπου HealthMap του Νοσοκομείου Παίδων της Βοστώνης, το οποίο χρησιμοποιεί τεχνητή νοημοσύνη για να παρακολουθεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την ειδησεογραφία, τις διαδικτυακές αναζητήσεις και άλλες πληροφορίες που μπορεί να μαρτυρούν σημάδια κάποιας νέας επιδημίας, ήταν αυτό που πρώτο εντόπισε μία αναφορά για έναν νέο τύπο πνευμονίας στη Γουχάν της Κίνας.

Αμέσως το πρόγραμμα ενημέρωσε, αυτόματα, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, τους αποδέκτες μίας λίστας ότι επτά άνθρωποι βρίσκονταν σε κρίσιμη κατάσταση και αξιολόγησε τη σοβαρότητα της κατάστασης στο «τρία» σε μία κλίμακα με πέντε διαβαθμίσεις.

Οι άνθρωποι δεν ήταν, όμως, καθυστερημένοι ούτως ή άλλως. 

Γιατροί στην Ταϊβάν είχαν ήδη ενημερώσει την Αμερικανίδα επιδημιολόγο Μάρτζορι Πόλακ στη Νέα Υόρκη ότι το θέμα έχει αρχίσει να συζητείται στο δημοφιλές κινεζικό μέσο κοινωνικής δικτύωσης Weibo. 

Η Πόλακ, σύμφωνα με το «Science», θυμήθηκε ότι κάτι ανάλογο είχε συμβεί το 2003 στην αρχή του ξεσπάσματος της επιδημίας του σοβαρού οξέος αναπνευστικού συνδρόμου (SARS).

Σχεδόν μία ώρα μετά το αυτόματο σήμα προειδοποίησης από το HealthMap, η Πόλακ έκανε μία πιο λεπτομερή ανάρτηση στο Πρόγραμμα Επιτήρησης Αναδυομένων Ασθενειών, το οποίο ενημερώνει περίπου 85.000 άτομα διεθνώς. Και έτσι ο υπόλοιπος κόσμος άρχισε να στρέφει την προσοχή του σε κάτι περίεργο που εμφανιζόταν στην Κίνα.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Η Διεξαγωγή Πληροφοριακών Επιχειρήσεων μεταξύ Τσαβιστών, 

                 Η.Π.Α. και Ρωσίας στη Βενεζουέλα το 2019

Στο πλαίσιο της εργασίας μου στο πεδίο της ερευνητικής δημοσιογραφίας (όπου έχω δημοσιεύσει περισσότερα από τετρακόσια ερευνητικά πολιτικά και οικονομικά άρθρα σε έγκυρα ΜΜΕ) και στο πεδίο των ιδιωτικών εταιρειών πληροφοριών (έχοντας ξεκινήσει τη μελετητική εργασία μου σε ζητήματα κυβερνοπολέμου και δικτυακού πολέμου από το 1999), αλλά και στο πλαίσιο του ακαδημαϊκού μου έργου στο πεδίο της διεθνούς πολιτικής (έχοντας διδάξει το αντικείμενο σε προπτυχιακό και σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο University of Indianapolis και έχοντας δημοσιεύσει σχετικά συγγράμματα), έχω αναπτύξει πλέον ένα πλούσιο και πολύπλοκο δίκτυο διεθνών επαφών και συνεργασιών που έχουν να κάνουν με το ζήτημα του πληροφοριακού πολέμου και με πολύ εκλεπτυσμένες πολιτικές αναλύσεις. 

Σε αυτό το πλαίσιο, πριν από λίγο καιρό, ο πρόεδρος της ρωσικής πολυεθνικής ιδιωτικής εταιρείας πληροφοριών R-Techno, Ρόμαν Ρομάτσεφ, με κατέστησε κοινωνό του περιεχομένου του εκπαιδευτικού προγράμματος πληροφοριακών και υβριδικών συγκρούσεων που ανέπτυξε η R-Techno και το δίδαξε σε μεταπτυχιακούς φοιτητές του Κρατικού Πανεπιστημίου της Σεβαστούπολης το 2020.

Συγκεκριμένα, τον Απρίλιο του 2020, ο Ρόμαν Ρομάτσεφ δίδαξε ένα μάθημα και επιχειρησιακό σεμινάριο με τίτλο «Έλεγχος Πληροφοριακών Επιχειρήσεων στον Πληροφοριακό και Υβριδικό Πόλεμο» σε μεταπτυχιακούς φοιτητές στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Σεβαστούπολης, και ανακοίνωσε τη δημιουργία ολοκληρωμένου μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών σε αυτό το αντικείμενο από την R-Techno σε συνεργασία με άλλους φορείς:http://markets.financialcontent.com/streetinsider/news/read/39865153/?fbclid=IwAR1wCX54qb_IjDEh_TH2VgVvdB8QVyyKMcNDWgBS6klooQ1taAJhVDhCmuQ

Ένα από τα πολύ ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά της R-Techno είναι ότι συνεργάζεται όχι μόνο με παράγοντες των ρωσικών γραφειοκρατιών και υπηρεσιών πληροφοριών, αλλά και με πολλούς διεθνείς παράγοντες, ακόμη και με επίσημα πιστοποιημένα στελέχη των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών (ιδίως στα πεδία των επιχειρηματικών-οικονομικών πληροφοριακών επιχειρήσεων, της διαχείρισης κινδύνων και της αντιτρομοκρατικής πολιτικής).

Η μέτρηση της τρέχουσας καταστροφής, σε αριθμούς ΜΟΝΟ, είναι σύνθλιψη

Δεν πρόκειται για το 1929, χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια για να φτάσουμε στον πυθμένα.

Τώρα συνέβη σε τέσσερις μήνες .

Δεν υπήρξε ποτέ τριπλή συντριβή όπως αυτή πριν συνδυαστεί η Οικονομία , η Πανδημία και η Ενέργεια .

Οι καταρρέουσες αγορές χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων άρχισαν ήδη να βλάπτουν την πραγματική οικονομία και θα συνεχίσουν να το κάνουν με επιδείνωση.

Παρά όλα τα στηρίγματα που χρησιμοποιούνται, οι αγορές είναι όλο και λιγότερο σχετικές με την πραγματική οικονομία.

Η πανδημία κατέστρεψε ένα ήδη αβάσιμο σύστημα καταναλωτικών δαπανών, ενέργειας, υπηρεσιών, παγκόσμιου εμπορίου, εφοδιαστικών αλυσίδων , επενδύσεων, παραγωγής και γενικά δημιουργίας αξίας.

καλύτερος κόσμοςΌμως, ό, τι έχει πληγεί στους κατοίκους της Γης, έχει τελειώσει τελικά.

Κάθε φορά, μετά από μια καταστροφή, ένας καλύτερος κόσμος εμφανιζόταν , αν και η ταλαιπωρία μειώθηκε λίγο.

Τα σημάδια για το πώς θα σχηματιστεί αυτός ο νέος κόσμος, ήδη αναδύονται.

Θα εκδηλωθεί σε ΔΥΟ ΣΤΑΔΙΑ .

Α) ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ & Σ
ΥΝΔΕΣΗ .

αντιμετώπιση

Υπεράσπιση

Η περίοδος 2020-21 θα είναι περίοδος περικοπής .

Τα κράτη θα εδραιωθούν στα εθνικιστικά σύνορά τους, οι κοινωνικές τάξεις θα εδραιωθούν στην ιδιαιτερότητα της τάξης τους και θα ακολουθήσουν αντιπαραθέσεις, εθνικές ή κοινωνικές.

Μαγική (τηλεοπτική) εικόνα

Είναι αδύνατον να περιγραφεί πόση σκληρή δουλειά πολλών ανθρώπων απαιτείται για να βγει στον αέρα ένα λεπτό τηλεοπτικού χρόνου. Αυτό το λεπτό, κάθε λεπτό τηλεοπτικού χρόνου, ωστόσο, πρέπει να βρίσκεται εντός των «κανόνων».

Είναι «κανόνας» ότι η εικόνα πρέπει να συνοδεύει την είδηση στην τηλεόραση. Υπάρχουν, λοιπόν, εικόνες χωρίς ειδήσεις, οι οποίες κερδίζουν «αμέτρητο» χρόνο μετάδοσης στο τηλεοπτικό πρόγραμμα. Υπάρχουν, ωστόσο, ειδήσεις που δεν «οπτικοποιούνται».

Πώς, για παράδειγμα, μπορεί να οπτικοποιηθούν η φτώχεια και η ανεργία; Πώς μπορεί να γίνει εικόνα η διαδικασία της μετακύλισης της ζημίας της κρίσης στους εργαζομένους; Πώς μπορεί να γίνει θέμα η αγωνία των ανθρώπων; 

Πώς μπορεί να γίνει «ζουμερό» ρεπορτάζ η μαφιόζικη κόντρα των Ευρωπαίων εταίρων στην Ε.Ε. για το ποιος και με ποιον τρόπο θα πληρώσει τα σπασμένα του κορωνοϊού στη σφαίρα της οικονομίας; 

Η τηλεόραση «πιστεύει» ότι ο θεατής δεν θέλει να σκεφτεί, αλλά απλώς να δει…

«Κανόνας» επίσης είναι στην τηλεόραση πως ό,τι δεν φαίνεται στο πλάνο δεν υπάρχει. 

Ωστόσο, κανένα πλάνο δεν μπορεί να δείξει από πότε, πώς, με ποια διαδικασία και από ποιους διαλύθηκε, για παράδειγμα, το σύστημα Υγείας. Καμία εικόνα δεν μπορεί να συνοψίσει τις πολιτικές επιλογές του ξεπουλήματος δημόσιων πόρων και υποδομών.

Κανένα ρεπορτάζ δεν έχει εικόνα του άδειου κελύφους που έχει απομείνει σ’ αυτό που ονομάζουμε κράτος και υποτίθεται ότι υπάρχει για να διασφαλίζει την αξιοπρεπή ύπαρξη όλων και όχι για την καλοπέραση μιας ελάχιστης μειονότητας των πολιτών που το απαρτίζουν.

ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ Της ΠΑΝΔΗΜΙας

Η ανάγκη αντιμετώπισης της άμεσης απειλής της πανδημίας καλύπτει προσωρινά την παράπλευρη ζημιά που προκαλεί αυτός ο Coronavirus, αποκρύβοντας τα προβλήματα που βρίσκονται μπροστά όταν αυτή η πανδημία θα τεθεί υπό έλεγχο.

Πρόκειται να αντιμετωπίσουμε τη μητέρα της ύφεσης.

Οι αναδυόμενες προκλήσεις είναι ήδη εμφανείς.

Η ζημιά θα συνεχιστεί για τα επόμενα χρόνια.

Υπάρχει μια μάζα άρθρων, απόψεων και προβλέψεων για το πώς θα γίνουν όλα μετά το τέλος της πανδημίας.

Αντί να υποθέτουμε πώς θα πάνε όλα, είναι προτιμότερο να επικεντρωθούμε στη μελλοντολογία στα πέντε σημαντικά ζητήματα στα οποία έχουμε αρκετές ενδείξεις για να προβλέψουμε, με λογική πιθανότητα, τους επόμενους μετασχηματισμούς.

Αυτά είναι:

1. Κοινωνική σταθερότητα

Διαβάζουμε λάθος τα νούμερα του ιού

Ο δυτικός κόσμος υπήρξε το μεγάλο θύμα της πανδημίας. Βέβαια τα στοιχεία αμφισβητούνται έντονα για κάποιες άλλες μεγάλες χώρες όπου είναι λίαν αμφίβολο εάν οι επίσημοι αριθμοί σχετίζονται με την πραγματικότητα. Πάντως σίγουρα σε Ευρώπη και Αμερική οι θάνατοι είναι ήδη πάρα πολλοί. Πρόκειται για ανοιχτές και διασυνδεδεμένες κοινωνίες που τα κατά τεκμήριο υψηλά τους εισοδήματα επιτρέπουν την περίπου μαζική συστηματική μετακίνηση, ιδίως μέσα στα πλαίσια του δυτικού κόσμου. Όμως τι ακριβώς συνέβη εντός αυτών των πλαισίων;

Τι λένε οι αριθμοί για τις συγκριτικές αναλογίες θανάτου μέσα σε αυτό που αποκαλούμε δυτικό κόσμο;

Η διεθνής γενική πεποίθηση είναι σήμερα ότι οι ΗΠΑ υπήρξαν ο μεγάλος ηττημένος της πανδημίας. Είναι φυσικό να φαίνεται έτσι, καθώς οι θάνατοι έχουν ξεπεράσει τις 90.000. 

Πολύ περισσότερο όταν ο πρόεδρος της χώρας κάνει δηλώσεις σαν εκείνη με την πρόταση να καταπίνουν οι ασθενείς χλωρίνη, την οποία, πάντως, ας σημειωθεί ότι ουδείς έχει καταγραφεί να άκουσε. 

Επιπλέον, οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν συστήματα υγείας όπως οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, όπου σε μεγάλο βαθμό η πρόσβαση στην περίθαλψη είναι ακόμα ανεξάρτητη από το εισόδημα των πολιτών. Τέλος, η διαχείριση της πανδημίας από τις αμερικανικές ομοσπονδιακές αρχές προκάλεσε απορία σε όσους την παρακολούθησαν: πολλοί εντός και εκτός ΗΠΑ αναρωτήθηκαν πώς είναι δυνατόν μια τέτοια χώρα να αποδεικνύει αντανακλαστικά σχεδόν τρίτου κόσμου σε μια τέτοια στιγμή; 

Αυτή είναι η εικόνα που έχει διαμορφωθεί. Όμως, ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα; 

Τι λένε οι αριθμοί γι’ αυτό;

Βολταίρος – Δεισιδαιμονία

Κεφάλαιο που βασίζεται σε χωρία του Κικέρωνα, του Σενέκα και του Πλούταρχου

Σχεδόν όλα όσα υπερβαίνουν τη λατρεία ενός Υπέρτατου Όντος και την υποταγή της καρδιάς στις αιώνιες επιταγές του εντάσσονται στη σφαίρα της δεισιδαιμονίας. 

Είναι άκρως επικίνδυνη όσο και η άφεση εγκλημάτων που συνδέεται με ορισμένες τελετές.

Et nigras mactant pecudes, et manibus divis

Inferias mittunt.

Oh! faciles nimium qui tristia crimina caedis

Fluminea tolli posse putatis aqua!

Πιστεύετε ότι ο Θεός θα λησμονήσει την ανθρωποκτονία σας, εάν κολυμπήσετε σ’ έναν ποταμό, εάν θυσιάσετε ένα μαύρο πρόβατο και εάν εκφωνήσουν προς τιμήν σας λόγους. Μία δεύτερη, λοιπόν, ανθρωποκτονία θα σας συγχωρεθεί με το αυτό τίμημα και κατ’ αυτόν τον τρόπο μία τρίτη, ενώ εκατό φόνοι δεν θα σας στοιχίσουν παρά εκατό μαύρα πρόβατα και εκατό καθάρσεις! Πράξτε καλύτερα, άθλιοι άνθρωποι: μήτε φόνοι μήτε μαύρα πρόβατα.

Τι αισχρή ιδέα να φαντάζεται κανείς πως ένας ιερέας της Ίσιδος και της Κυβέλης, παίζοντας κύμβαλα και κρουστά, θα σας συμφιλιώσει με τη Θεότητα!

Πανδημία και βιωσιμότητα

Η εμμονή του ελληνικού κομματικού συστήματος 

στο αποτυχημένο οικονομικό μοντέλο

Το προηγούμενο άρθρο «Μετά την πανδημία - Στρατηγικές εξόδου με βιωσιμότητα» γράφτηκε από δύο Γερμανούς οικονομολόγους (Mάγια Γκέπελ και Άχιμ Τρούγκερ), αλλά θα ήταν καλό να είχε και παραλήπτες Έλληνες που σκέπτονται πολιτικά. Διότι και εδώ, για την αντιμετώπιση των οικονομικών επιπτώσεων της πανδημίας, τόσο τα διαφαινόμενα μέτρα της κυβέρνησης όσο και η σχετική συζήτηση ή αντίλογος (από την αντιπολίτευση και στον Τύπο), συγκλίνουν όλα σε πολύ περπατημένους δρόμους: Πώς να προστατευτεί, για μια ακόμη φορά, το μεταπολεμικό ελληνικό μοντέλο οικονομίας και η βάση του, συνοπτικά η εμμονή στις τρείς “δικές μας βιομηχανίες” - τουρισμός, ναυτιλία, ακίνητα. Οι οποίες, στη γλώσσα των ημερών, μεταφράζονται κυρίως ως τουριστικά καταλύματα σε αιγιαλούς, ως ναυτιλιακή μονοκαλλιέργεια ελληνόκτητων δεξαμενοπλοίων και άλλων πλοίων μεταφοράς υδρογονανθράκων, και τέλος ως καταφυγή στoυς από μηχανής θεούς του Airbnb (αλλά αυτοί, πιθανώς θα είναι αλήστου μνήμης θεοί - τώρα είναι σε κώμα, λόγω κορωνοϊού).

Ακόμη και το λεγόμενο νομοσχέδιο για τον Εκσυγχρονισμό Της Περιβαλλοντικής Νομοθεσίας - πολύ αμφίβολης συνταγματικότητας και ακόμη πιο αμφίβολης ορθολογικότητας - επιβεβαίωσε τη στιγμή τούτη την πικρή διαπίστωση ότι τα πιο αγύριστα κεφάλια του αποτυχημένου κομματικού μας συστήματος μυαλό δεν βάζουν.

Από την άλλη πλευρά, όσον αφορά το επιχείρημα περί της (όντως αναγκαίας) προστασίας των πολλών μικρών ελληνικών επιχειρήσεων, αυτό μόνον ως πρόσχημα χρησιμοποιείται. Διότι οι δραστηριότητες των μικρών επιχειρήσεων ποικίλλουν πολύ, η βιωσιμότητα τους ακόμη πιο πολύ· και κυρίως, διότι πολλές, βιώσιμες και πολύ σημαντικές για μια λειτουργική οικονομία σήμερα και αύριο, δεν προστατεύονται.

Αίγυπτος

• 07/01/18--03:51: _Ανθρωποποίηση.
• 07/01/18--09:01: _Ανθρωποποίηση.
• 07/03/18--03:00: _Σχολιασμός.
• 07/03/18--07:33: _Fragmentum.
• 07/09/18--10:25: _Αίγυπτος. Πληθυσμια...
• 07/10/18--03:53: _Ανθρωποποίηση.
• 07/13/18--01:34: _Δύο Σχολιασμοί.
• 07/13/18--06:54: _Τα ίδια πράγματα επ...
• 07/19/18--00:06: _Σχολιασμός (17 Ιουλ...
• 07/19/18--00:12: _«Το κράτος, είμαι ε...
• 07/19/18--10:03: _Ανθρωποποίηση.
• 07/20/18--11:40: _Ανθρωποποίηση.
• 07/22/18--11:36: _ `~.
• 08/09/18--00:35: _.~`~.
• 08/10/18--07:41: _Σχολιασμός.
• 08/17/18--01:46: _Σχολιασμός (11 Αυγο...
• 08/17/18--01:57: _~
• 08/19/18--13:00: _`~.
• 08/27/18--13:04: _Κάθε φορά που συντε...
• 09/03/18--09:43: _`~.

Δεν υπάρχει πραγματικά «παγκόσμιο» ή πλανητικής κλίμακας νόμισμα.

Όχι ως προς τη λειτουργία αλλά ως προς τη θεμελίωση και ουσία του. 
Αυτό που υπάρχει είναι ένα εθνικό ή κρατικό νόμισμα το οποίο μέσω της διεθνοποίησης του και της σύνδεσης του με κοινής χρήσης απολύτως απαραίτητα υλικά και άυλα αγαθά χρησιμοποιείται από όλους τους δρώντες, κρατικούς και μη, για συναλλαγές σε παγκόσμια κλίμακα. 

Από εδώ προκύπτει και το δίλημμα ή παράδοξο του Triffin το οποίο εδράζεται στην ασυμβατότητα και την ένταση μεταξύ του εσωτερικού ενός κράτους και της εξωτερικής-παγκόσμιας χρήσης του νομίσματος του (π.χ το εμπορικό έλλειμμα των Η.Π.Α ως απαραίτητη προϋπόθεση για το παγκόσμιο status του δολαρίου, μεταξύ άλλων). 

Το «αναχρονιστικό» δίλημμα ή παράδοξο Triffin δεν μπορεί να επιλυθεί διότι στη βάση του και και επί της ουσίας δεν είναι στενά νομισματικό ή είναι υπέρ-οικονομικό ζήτημα.

Ορθότερα, το παράδοξο ή δίλημμα Triffin αποτελεί οικονομική έκφραση πολύ ευρύτερων ζητημάτων.

Για να υπάρξει πραγματικά παγκόσμιο ή ορθότερα πλανητικό νόμισμα θα πρέπει:

ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ:Μετά τη Μεγάλη Φωτιάτο 1666,

Ο Τεκτονισμός πηγάζει από τη λέξη τεκταίνω -ομαι, η οποία στη Νεοελληνική γλώσσα συναντάται μόνο στον Ενεστώτα & τον Παρατατικό της Μέσης Φωνής & σημαίνει σχεδιάζω κάτι δολίως, μηχανορραφώ.

Στην Παθητική Φωνή, σχεδιάζομαι παρασκευάζομαι στα κρυφά.

Η αρχαία σημασία της λέξης ήταν εργάζομαι με τέχνη, φιλοτεχνώ ή δημιουργώ κάτι(ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ).

Στην εγκυκλοπαίδεια του Πυρσού ερμηνεύεται σαν μηχανεύομαι, χαλκεύομαι, σοφίζομαι, μηχανορραφώ.

Στο λεξικό Δημητράκου  εργάζομαι μετά τέχνης, φιλοτεχνώ.

Τέκτων ή Τέκτονας είναι ο τεχνίτης, ο ξυλουργός ή ο οικοδόμος.

«Τεκτονεία» ήταν τα εργαστήρια εκείνα στα οποία οι Τεχνίτες (Τέκτονες) εργαζόταν όχι μόνο με τα χέρια αλλά & με εργαλεία, στην αρχή μόνο το ξύλο, αργότερα όμως κέρατα, λίθους, μάρμαρα & μέταλλα.

Λογικά η λέξη προέρχεται από την ονομασία που έχει ένα φυτό της οικογενείας των Βερβενοειδών, την Τεκτονία, που την συναντάμε στις Ανατολικές Ινδίες & σε άλλεςς θερμές χώρες της Ασίας

Το ξύλο της Τεκτονίας είναι εύοσμον & πολύ ανθεκτικό, έχει μεγάλη διάρκεια ζωής & χρησιμοποιείται λόγω της αντοχής του, στη Ναυπηγική

Ο Τεκτονισμός είναι το δόγμα των Ελευθέρων Τεκτόνων, το οποίο διαφορετικά ονομάζεται & Μασωνισμός ή Μασωνία.

ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ / 13 Μαΐου 2020:Ανοιχτή κοινωνία & κυβερνητική

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΤΖΟΡΤΖ ΣΟΡΟΣ, H ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΦΡΑΝΚΦΟΥΡΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ

• Σχολή της Φρανκφούρτης και κυβερνητική
• Οι ανθρώπινες κοινωνίες ως συστήματα κυβερνητικής
• Κυβερνητική, ανθρωπολογία και κατασκοπεία
• Στρατιωτικές ψυχιατρικές μέθοδοι σοκ και κυβερνητική
• Γνωστικισμός, θανατολαγνεία και κυβερνητική
• Αυταρχική προσωπικότητα και κυβερνητική
• Η αντιστροφή της έννοιας του πατριώτη