Παρατηρητήριο Αμαρουσίου: 049 Cosmoidioglossia I) Περί κρίσης «κεντροαριστεράς» και «κεντροδεξιάς»...

Κυριακή 31 Μαΐου 2020

049 Cosmoidioglossia I) Περί κρίσης «κεντροαριστεράς» και «κεντροδεξιάς»...

€ « » ●► $ ▲▼◄► € € $$ € € ◄ ►▲▼► ◄● « » €

——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

05/01/17--01:49: Σχολιασμοί.

Τις προάλλες: 370 «έουρω» (€) μηνιάτικο. Το μέλλον ξεκίνησε!

Δημιουργούμε τη Νέα Ελλάδα (πράγματι). Εκσζζζυγχρονισμός!Άντε και Καλή Πρωτομαγιά.

Σημείωση

Υπο πολλαπλές προϋποθέσεις άγγιζε και τα 420!...€υρωπαϊσζζζμός.
Για μια ισχυρή Ελλάντα, σε μια ενωμένηΑουρώπα.

Ποιός έκανε την παρακάτω δήλωση:

Workers are backbone of economy; role of workers asaxis of job creation & employment must be valued assource of honor.Ο Ayatollah Seyed Ali Khamenei

III

Για όσο χρονικό διάστημα η Ελλάδα και η Τουρκία παραμένουν, και οι δύο, στην ίδια πολιτικό-στρατιωτική δομή, το ΝΑΤΟ, πάντα ορισμένοι στη χώρα μας θα έχουν πρόβλημα να ορίσουν και να ερμηνεύσουν δεσμευτικά το εθνικό συμφέρον, και πάντα θα προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και να νομιμοποιήσουν τα απονομιμοποιημένα.

Σήμερα, πρώτη του μηνός, επισκέπτεται επίσημα την Ινδία και θα έχει συνάντηση με τον Narendra Modi. Την επομένη, επισκέπτεται τη Ρωσία, όπου θα συναντήσει τον Putin στις 3 του μήνα (όπως και η Merkel μια ημέρα νωρίτερα).

Στα μέσα Μαΐου, θα επισκεφτεί την Κίνα όπου θα έχει επισημη συνάντηση και με τον Πρόεδρο Xi Jinping (θα υπογράψει σειρά συμφωνιών).

Αμέσως μετά, θα επισκεφτεί τις Ηνωμένες Πολιτείες για τη συναντηση του με τον Πρόεδρο Trump στον Λευκό Οίκο.

Τέλος, στις 24-25 Μαΐου, θα παρευρεθεί στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ που θα γίνει στις Βρυξέλλες.

Αυτά συμβαίνουν πέρα και έξω από το κουτσομπολίστικο -που ξεχειλίζει ηθική δούλου- μνησίκακο μικρόκοσμο μας.

Όσα δε φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια, λέει μια παροιμία.

Για κάποιον «ανεξήγητο» λόγο, σε αυτή την ταινία, οι Ρώσοι δείχνουν τους Ρωμαίους να μιλάνε ελληνικά. Έλα Χριστέ και Παναγία...

Θραύσματα περί Ιστορίας και Ταυτότητας - μέρος α´

Θραύσματα περί Ιστορίας και Ταυτότητας - μέρος β´

05/02/17--02:32: Σχολιασμός (2 Μαΐου 2017).

Περί το 1800 μ.Χ (και νωρίτερα), η Γαλλια ήταν η πολυπληθέστερηχώρα της Ευρώπης (ξεπερνούσε ακόμη και τη Ρωσσία), και η τρίτηπιο πολυπληθής στον πλανητη, πίσω μόνο από την Κίνα και τηνΙνδία (Εκείνη την περίοδο, ο πληθυσμός της Γαλλίας ήτανυπερδιπλάσιος από τον πληθυσμό της Βρετανίας και της Ολλανδίαςμαζί, συνυπολογιζομένων).

Λίγο μετά από τα μέσα του 19ου αιώνα(1855-65), η Γαλλία αποτελεί τη δεύτερη πολυπληθέστερη χώραστην Ευρώπη και την τέταρτη στον πλανήτη, πίσω από την Κίνα,την Ινδία και τη Ρωσσία.

Μεταξύ των αρχών του 20ου αιώνα και του μεσόπολέμου, η Γαλλίαπέφτει στη τέταρτη θέση στην Ευρώπη, πίσω από τη Ρωσσία, τηΓερμανία και τη Βρετανία. Εάν η Γαλλία είχε αντίστοιχηδημογραφική αύξηση με τη «Γερμανία», από τις αρχές του 19ουμέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα, ο σημερινός πληθυσμός της θαέπρεπε να υπερβαίνει, χονδρικά, τα 100 εκατομμύρια.

Ενώ εάν γιατο ίδιο χρονικό διάστημα είχε αντίστοιχη δημογραφική εξέλιξη μετη Βρετανία (Μητροπολιτική), ο πληθυσμός της θα έπρεπε ναυπερβαίνει τα 150 εκατομμύρια.

Πριν από την έναρξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, και μέχριτις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Γαλλια αποτελεί τη πέμπτηπολυπληθέστερη χώρα στην Ευρώπη, πίσω από τη Ρωσσία, τηΓερμανία, τη Βρετανία και την Ιταλία.

Η Ιταλία την ξεπερνά σταμέσα της δεκαετίας του 1930, ενώ η Γαλλία, με τη σειρά της,ξεπερνά την Ιταλία επιστρέφωντας στη τέταρτη θέση, τα πρώταχρόνια της δεκαετίας του 1990 (Γενικότερα, η χώρα που έχει πάθειτη μεγαλύτερη και πιο πολυεπίπεδη ζημία κατά την περίοδο τηςΕυρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης είναι η Ιταλία).

Πλέονόμως, η Γαλλία, από πληθυσμιακής απόψεως δεν βρίσκεται ούτεστη 3η (1800 μ.Χ), ούτε στη 4η (1860 μ.Χ) θέση στον πλανήτη.

Βρίσκεται στην 22η.
Just to put things in perspective

Το 1789, η Γαλλία είχε πληθυσμό 27 εκατομμύρια ανθρώπους.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο Χέγκελ θα αντικρίσει τον Στρατηγό καιΑυτοκράτορα της μεγαλύτερης χώρας της Ευρώπης και της τρίτηςπολυπληθέστερης στον Κόσμο, Ναπολέων.

Just to put things -andideas- in perspective.

Σημειώσεις

[-] Το 1800, ο πληθυσμός της Γαλλίας άγγιζε οριακά τα 30εκατομμύρια ενώ ο πληθυσμός των σημερινών ΗνωμένωνΠολιτειών της Αμερικής ήταν λιγότερο από 6 εκατομμύρια.

Ο πληθυσμός των Η.Π.Α την περίοδο 1855-65 ήταν περίπου 30εκατομμύρια και της Γαλλίας 36-38 εκατομμύρια.

Σήμερα, ο πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών είναι πάνω από 320εκατομμύρια και της Γαλλίας (Μητροπολιτικής) 65 εκατομμύρια.

[-] Στις προηγούμενες αναφορές δεν περιλαμβάνεται η Τουρκία.

Από το 1800 μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1990, δηλαδήγια τουλάχιστον δύο αιώνες (που διαθέτουμε στοιχεία), η Γαλλίαέχει συνεχώς μεγαλύτερο πληθυσμό από την Τουρκία.

Από τα μέσατης δεκαετίας του 1990 περίπου και ύστερα, είναι η πρώτη φοράπου, είτε ως οθωμανική αυτοκρατορία είτε ως τουρκικήδημοκρατία, η Τουρκία έχει μεγαλύτερο πληθυσμό από τη Γαλλία.

Αν συμπεριλάβουμε και την Τουρκία λοιπόν, τότε, η Γαλλία είναιοριακά η πέμπτη πολυπληθέστερη χώρα και η Γερμανία οριακά ηδεύτερη στην Ευρωπη, πίσω φυσικά από τη Ρωσσία.

05/02/17--13:13: Η Ελλάδα εύχεται και επιθυμεί...

Η Ελλάδα εύχεται και επιθυμεί... να μην αποχωρήσει το ΗνωμένοΒασίλειο από την Ευρωπαϊκή Ένωση... οι Ηνωμένες Πολιτείες και ηΕυρωπαϊκή Ένωση να μην απομακρυνθούν... η Ευρωπαϊκή Ένωσηκαι η Ευρωζώνη να παραμείνουν ακέραιες και ναμετασχηματιστούν... η Γερμανία να συμπεριφέρεται με γνώμονατην «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» και «λογική», κατά το σύνθημα μιαΓερμανία «ευρωπαϊκή» και όχι μια Ευρώπη «γερμανική»... ηΤουρκία να συνεχίσει την ευρωπαϊκή της πορεία, να σταματήσει νααξιώνει και να «εξευρωπαϊστεί»... η Γαλλία να αντέξει, ναυπομείνει, και να μην κάνει καμιά στραβή... η Πολωνία να μηνθυμάται... η Αυστρία να συμφωνεί... η Ιταλία να μην πτοείται, ναμην αντιδρά, και να λέει ναι, ό,τι κι αν συμβεί... η Ουγγαρία, ηΣερβία, η Αλβανία να μην διεκδικεί...η Βουλγαρία να μην ποθεί...η εδαφική ακεραιότητα της π.Γ.Δ.Μ να διατηρηθεί... κ.λπ, κ.λπ.

Η Ελλάδα επιθυμεί, επιθυμεί, επιθυμεί...
Η Ελλάδα εύχεται,εύχεται, εύχεται...

Όμως, ούτε οι εξελίξεις εξαρτώνται από τιςεπιθυμίες και τις ευχές της Ελλάδας, ούτε οι κοινωνίες είναιυποχρεωμένες να συμπεριφέρονται με άξονα τις ανεπάρκειες, τιςηθικολογίες, την εμφανή απόγνωση και τα αδιέξοδα της Ελλάδας,ούτε τα κράτη αξιώνουν, διεκδικούν και χαράσσουν ήώνουν την εξωτερική τους πολιτική, τη διεθνή τους πορείακαι τη θέση τους στον κόσμο, με βάση τους αυτόματους πιλότους,τα ευρωμανουαλία, τις μελλοντολογίες και τα ευχολόγια, μέσω τωνοποίων έχει επιλέξει να πορεύεται και να φυτοζωεί, η απελπισμένηΕλλάδα.

Σημειώσεις

[-] Φυσικά, τυχαιο δεν είναι, πως όσα εύχεται και επιθυμεί η Ελλάδα, σταδιακά αναιρούνται ή διαψεύδονται.

[-] Τελικά, η Ελλάδα εύχεται και επιθυμεί όλοι οι υπόλοιποι να συμπεριφέρονται όπως η ίδια.

Θέλει να κάνει όλους τους άλλους

σαν τα μούτρα της.

05/03/17--07:23:

I) Περί κρίσης «κεντροαριστεράς» και «κεντροδεξιάς»,

establishment parties κ.λπ

II) Μια εικόνα. Χίλιες λέξεις

III) «Ευρωπαϊκός» εθνικισμός, ευρώ«διεθνισμός», ευρωκοσμοπολιτισμός, από την άκρα «αριστερά»,
το «ακραίο κέντρο» μέχρι την άκρα «δεξιά».

Επαναφέρω ορισμένα αποσπάσματα που έχω γράψει σχετικά με το θέμα κατά τα τελευταία 2,5 χρόνια (πριν από εκλογή Τράμπ, Brexit, εκλογές Γαλλίας)

Η Σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται σε παρακμή και η Χριστιανοδημοκρατία σε κρίση.

Οι δυό τους συσπειρώνονται καισυγχωνεύονται μετακινούμενες προς το «κέντρο» (όπως η«αριστερά» και η «δεξιά») και παρ'όλα αυτά, δεν μπορούν νααποκρύψουν τα σημάδια της κρίσης και της παρακμής τους...

Είναιάραγε τα φαινόμενα ανόδου του «εθνικισμού», του «λαϊκισμού»και του «αντιευρωπαϊσμού», πρώτιστα, μια απόρριψη του«ευρωπαϊκού φεντεραλισμού» και της «Ευρώπης»;...

Είναι μιααποκήρυξη της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας που πολλέςκυβερνήσεις αντιμετωπίζουν λόγω της σύνδεσης τηςδημοσιονομικής πολιτικής με την νομισματική πολιτική καιαποτέλεσμα της απονομιμοποίησης των εθνικών πολιτικώνσυστημάτων, τα οποία αποσυνδεόμενα από τις εθνικές-κοινωνικέςτους βάσεις δημιουργούν κενό εκπροσώπησης (το οποίοπροσπαθούν να καλύψουν με μεγάλες δόσεις ιδεολογίας -«ευρωπαϊσμού»), μετατρεπόμενα σε απλούς διαχειριστές ενόςσυγκεντρωτικού, απο-νομιμοποιημένου και αυταρχικού πλαισίου«διακυβέρνησης», με συνέπεια οι πολιτικές ελίτ να παραδίδουν τηνεθνική εδαφική βάση σε εξω-εθνικά κέντρα λήψης αποφάσεων, ναοδηγούν στη διάρρηξη των δεσμών ανάμεσα σε εντολέα καιεντολοδόχο και στη κατάλυση των δημοκρατικών θεσμών.

2 Φεβ 2015
I) Σύντομη αναφορά στις κυρίαρχες ιδεολογίες &

II) την άνοδο του «εθνικισμού» στην «Ευρώπη»

ii.

«Ευρωσκεπτικισμός».
Η νέα λέξη σύνθημα, η οποία μαζί με τηνσυμπληρωματική-αντιθετική της (Φιλο«Ευρωπαϊσμός»), δημιουργείέναν καινούργιο άξονα, ο οποίος υποκαθιστά, σταδιακά, τον άξονα«Αριστερά-Δεξια»...

Η απλοϊκή, αδιαφοροποίητη και πολεμικήχρήση των όρων, σε αδρές γραμμές, λειτουργεί ως εξής:

Ο«Ευρωσκεπτικισμός» γίνεται προσπάθεια να ταυτιστεί με την«ακροδεξιά» και όπου αυτό δεν καθίσταται δυνατόν την«ακροδεξιά» υποκαθιστά ο «εθν(ικ)ολαϊκισμός».

Ο «Ευρωπαϊσμός», από την άλλη, αποκτά τα περιεχόμενα του, στηνμετά 2008 περίοδο, από την διαχειριστική γερμανική λύση των«κυβερνήσεων -μεγάλου- συνασπισμού» ως «κεντρισμός».

Η Σοσιαλδημοκρατία (ή η «κεντροαριστερά»), συνεργάζεται με ήαφομοιώνεται από την Χριστιανοδημοκρατία (ή την «κεντροδεξιά»)δημιουργώντας μια μεγάλη συμμαχία κεντρισμού, καθεστωτισμούκαι ευρωπαϊσμού... η οποία συνεισφέρει ακόμα περισσότερο στην-ούτως ή άλλως υπαρκτή- εξάτμιση περιεχομένων ανάμεσα σε«αριστερά και δεξιά»...

4 Ιουν 2015

Η περίπτωση του «Ευρωρεφορμισμού»

iii.

Έτσι «κεντρισμός», σοσιαλφιλελευθερισμός... και «Δύση» έγινανένας πόλος ο οποίος εσωτερικευόταν στα εθνικά πολιτικάσυστήματα.

Ούτως ή άλλως, η αντιπαράθεση ανάμεσα σεφιλελεύθερα ή χριστιανοδημοκρατικα κόμματα από τη μια μεριά καισοσιαλδημοκρατικά και αριστερά από την άλλη, καταλάμβανεσχεδόν ολόκληρο το πολιτικό φάσμα...

Αυτό που κυριαρχεί πλέον είναι το εξής: Δεξιός και αριστερός «κεντρισμός»,σοσιαλφιλελευθερισμός και «Δύση», από τη μια πλευρά, καιαναβίωση της ιθαγενούς κουλτούρας ή αυτόχθονα πολιτισμικάρεύματα τα οποία τροφοδοτούν πολιτικά κινήματα, από την άλλη...

7 Αυγ 2015

Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο - πολιτικός μονόλογος

iv.

Πιστεύοντας σε αυτή την παρωχημένη και ξεπερασμένη αντίληψηπερί «Παγκοσμιοποίησης», οι δυνάμεις του παλαιού πολιτικού καικομματικού κατεστημένου, υπερασπίζονται έναν κόσμο που έχειανατραπεί από την Παγκοσμιοποίηση ως πραγματικότητα καιαντικειμενική εξέλιξη (και όχι ως δυτικοευρωκεντρική υποκειμενικήεπιδίωξη, φαντασίωση ή δέον).

Σε αυτή τη μάχη οπισθοφυλακής τοπαλαιό κομματικό κατεστημένο (το οποίο πρέσβευε την«Παγκοσμιοποίηση» σε εισαγωγικά) αναγκάζεται να εξαλείψει τιςπαλαιές διαχωριστικές γραμμές και να δημιουργήσει συμμαχίες«κεντρισμού»-μονολόγου υπό τη σύμπραξη Χριστιανοδημοκρατίαςή «κεντροδεξιάς» και Σοσιαλδημοκρατίας ή «κεντροαριστεράς» (μετην τελευταία να αποτελεί συνήθως συνιστώσα της πρώτης),προκειμένου να δημιουργήσει αναχώματα απέναντι στις δυνάμειςπου το ίδιο γέννησε με τις αποτυχημένες και ανεπαρκείς πολιτικέςτου επιλογές, επιδιώξεις και διαχειρίσεις.

Οι δυνάμεις πουβρίσκονται σε άνοδο στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έπεσαν από τονουρανό, αποτελούν προϊόντα, γεννήματα και καθρεφτίσματα τηςαποτυχίας των λεγόμενων «ευρωπαϊστών»-ευρωφεντεραλιστών,της αλλαγής στην ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό καιεθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε, και, της ανεπάρκειας καιανικανότητας της υπερεθνικής γραφειοκρατίας, η οποία...συμπεριφέρεται λες και έχει το ακαταλόγιστο (δεν θα πρέπει νααθωώνεται και να καθαγιάζεται το υπερεθνικό επίπεδο, το οποίοδεν εκλέγεται και δεν λογοδοτεί).

Σε αυτά τα πλαίσια, υπεράσπισηςμιας «Παγκοσμιοποίησης» που έχει ανατραπεί κι έχει πάψει προπολλού να υπάρχει καθώς και της σύμπραξης των δυνάμεων τουπαλαιού πολιτικού και κομματικού κατεστημένου -προς δημιουργίααναχωμάτων-, φανερώνεται πως οι κατηγορίες της «αριστεράς»και της «δεξιάς» έχουν παύσει να εκφράζουν τα πολιτικάδιακυβεύματα της εποχής μας.

Μια εποχή που έχει ως κύριοχαρακτηριστικό της, την ευρωπαϊκή παρακμή.

29 Δεκ 2015

Σχόλια ἀτάκτως ἐρριμμένα
v.

Η παρακμή της σοσιαλδημοκρατίας... είναι απλά ένας ακόμηπαράγοντας.

Η παρακμή της είχε ξεκινήσει ήδη από τις δεκαετίες1970-80 (από τότε έχει αναγγελθεί το «τέλος τηςσοσιαλδημοκρατίας») και ολοκληρώθηκε με την μετατροπή της σεσυνιστώσα της χριστιανοδημοκρατίας και, κυρίως, με τηνολοκληρωτική αποδοχή από πλευράς της των υπερ-εθνικώνευρωπαϊκών λύσεων (θυμίζω πως κάποτε το ΕυρωπαϊκόΣοσιαλιστικό Κόμμα τασσόταν υπέρ του διακυβερνητικού μοντέλουενώ την ομοσπονδιακή θεώρηση παραδοσιακά υπερασπίζεται τοΕυρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα).

Από εκεί και πέρα, ουσιαστικά, ηπερίοδος της μονοπολικής στιγμής και κυριαρχίας των Η.Π.Α ήταναυτή που προσέφερε στη σοσιαλδημοκρατία κάποιες παραπάνωανάσες ζωής.

Μπορούν να ειπωθούν πολλά ακόμα, για τη σχέση μητροπολιτικούκέντρου και επαρχιακής περιφέρειας (δύο παράλληλα πολιτικάσύστημα, κοινωνική σύνθεση), για την συντριβή τωνπαραδοσιακών κομμάτων ή των «κομμάτων του κατεστημένου»κ.λπ.

25 Απρ 2016

Σύντομος σχολιασμός με αφορμή - και όχι για - τα «Αυστριακά»

Bonus

Χριστιανοδημοκρατία, ορντολιμπεραλισμός και «Ευρώπη».

Εισαγωγικό σχόλιο

Ο Wolfgang Schäuble είναι ορντολιμπεραλιστής (OrdoLiberalism)και χριστιανοδημοκράτης.

Όπως έχει επισημανθεί παλαιότερα ησημερινή Ευρώπη είναι δημιούργημα των χριστιανοδημοκρατών.

Ηχριστιανοδημοκρατία όμως βρίσκεται σε παρακμή.

Η ενοποίηση τηςΓερμανίας σε συνδυασμό με τη διάλυση-αποσύνθεση τουμεγαλύτερου ρωμαιοκαθολικού χριστιανοδημοκρατικού κόμματος,της ιταλικής Democrazia Cristiana, οδήγησε στον εκπροτεσταντισμό τη γερμανικής ChristlichDemokratische Union(CDU) και στην απομάκρυνση της από τις ρωμαιοκαθολικές καικορπορατιστικές της βάσεις.

Η δυναμική επιστροφή και επιβολή του ορντολιμπεραλισμού,μπορεί να ιδωθεί ως αποτέλεσμα αυτού του μετασχηματισμού, οοποίος στόχο έχει την ανάσχεση της χριστιανοδημοκρατικήςπαρακμής.

Ένας εκκοσμικευμένος αλλά συνάμα προτεσταντικόςπολιτισμικά Βορράς, επιβάλλει ένα μείγμα πολιτικών ηθικιστικής«λιτότητας» και τεχνοκρατικής διακυβέρνησης σε έναν ένανεκκοσμικευμένο αλλά συνάμα κορπορατιστικό Νότο.

Παρά τηνεκκοσμίκευση τους, οι χώρες και οι κοινωνίες του Βορρά και τουΝότου (της δυτικής Ευρώπης) λειτουργούν με πολιτισμικές λογικέςκαι με ηθικά συστήματα τα οποία εν πολλοίς εδράζονται ήαπορρέουν από τα χριστιανικά δόγματα.

Η εκ-προτεσταντοποίησηκαι απο-καθολικοποίηση των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτωνεπηρέασε ευρύτερα και τα κοσμικά μη χριστιανοδημοκρατικά«δεξιά» κόμματα.

Η αντίδραση προς αυτό το μείγμα προτεσταντισμού, νεογερμανισμού, χριστιανοδημοκρατίας και ορντολιμπεραλισμούμπορεί να έρθει μονάχα από κοσμικά ρεύματα (εθνικισμός...κοσμικός συντηρητισμός).

Όμως πέρα από τηχριστιανοδημοκρατία, σε παρακμή βρίσκεται και ησοσιαλδημοκρατία (η οποία σχεδόν έχει αφομοιωθεί).

Εάν δε,συνυπολογίσουμε πως υπήρξε στο παρελθόν διαρκήςαντιπαράθεση... ανάμεσα σε ορντολιμπεραλιστές και νεομερκαντιλιστές (και σταθμίσουμε το ζήτηματης κυριαρχίας και τηςυπερεθνικότητας), έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρατηρήσουμεγύρω από ποιους άξονες, ανάλογα με το πολιτισμικό υπόβαθρο τηςκάθε χώρας, συσπειρώνονται δυνάμεις που αντιδρούν στηνκυρίαρχη ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων, σε Ελλάδα, Ιταλία, Γαλλία,Ηνωμένο Βασίλειο και άλλου.

Η πολιτική έχει πολλά περιεχόμενα, μορφές και διαστάσεις.
Ηοικονομίστικη σκέψη είναι, εν πολλοίς, μια εκ-πτώχευση τουανθρώπινου πνεύματος.

11 Μαΐ 2015

Μια εικόνα. Χίλιες λέξεις.

III

Τελικά, το παλαιότερο σύνθημα της Ν.Δ ''Υπάρχει καλύτερηΕλλάδα, και τη θέλουμε''έγινε χιτ.

Το μότο του Συ.Ριζ.Α είναι τοευρωκεντρικό ανάλογο:

''Υπάρχει καλύτερη Ευρώπη, και τηθέλουμε''.
Δεν υποστηρίζει όμως μονάχα ο Συ.Ριζ.Α (και η Ν.Δ ήμεγάλο τμήμα της «δεξιάς») πλέον, το σύνθημα αυτό.

Τουποστηρίζει και η Λε Πέν.

Όλοι μαζί αναφωνούν:
''Υπάρχει μιακαλύτερη ή μια άλλη Ευρώπη, και τη θέλουμε''.

Έχουμε να κάνουμε με «Ευρωπαίους» (από την άκρα «αριστερά»,το «ακραίο κέντρο» μέχρι την άκρα «δεξιά»), εθνικιστές.Ευρωεθνικιστές

ii.

Ή, για να το θέσουμε διαφορετικά, έχουμε να κάνουμε με Γάλλους,Έλληνες, Ολλανδούς κ.λπ «διεθνιστές», που αντιμάχονται για τοδεσμευτικό περιεχόμενο του «ευρωπαϊκού» εθνικισμού και για τηνυφή και τη σύσταση του «ευρωπαϊκού» έθνους.

Έχουμε να κάνουμε με έναν «ευρωπαϊκό» εθνικισμό, οι εσωτερικέςσυγκρούσεις του οποίου προκύπτουν από την τοποθέτηση σεδιαφορετική διεθνιστική βάση: τάξη (ευρωπαϊκή), φυλή(ευρωπαϊκή), θρησκεία (ευρωπαϊκή), κατά την προσπάθεια νακατασκευάστει το «Ευρωπαϊκό» ανάλογο του Σοβιετικού Λαού ήπολιτικού Έθνους:

Ένας «Ευρωπαϊκός» Λαός και πολιτικό Έθνος.

Πιο συγκεκριμένα, σε επίπεδο θρησκείας, μπορεί να υπάρχειεσωτερική σύγκρουση για το αν η κύριαρχη θρησκεία του«ευρωπαϊκού» έθνους, θα είναι ο ευρωσεκιουλαρισμός, οχριστιανισμός, ο μουλτικουλτουλαρισμός, ο νεο-παγανισμός κ.λπ.

Έτσι Γάλλοι, Βέλγοι, Ολλανδοί κ.λπ ευρω«διεθνιστές» (από τηνάκρα «αριστερά» μέχρι την άκρα «δεξιά») μπορεί να αντιμάχονταισε αυτό το πλαίσιο. Όλοι τους «ευρωπαϊστές».

iii.

Ο «ευρωπαϊκός» εθνικισμός, από τη λεγόμενη άκρα «αριστερά»μέχρι την άκρα «δεξιά», είναι διεθνισμός τοποθετούμενος σεδιαφορετική ταξική, φυλετική, θρησκευτική βάση, ενω τουλεγόμενου «ακραίου κέντρου», είναι κοσμοπολιτισμός στα πλαίσιατης «Ευρώπης».

Εκείνο που πρέπει να τονιστεί, κλείνοντας, είναι το εξής:
Ο χαρακτήρας του «ευρωπαϊκού» εθνικισμού, τουευρώ«διεθνισμού», του ευρω-κοσμοπολιτισμού, είναι εθνο/ευρωκεντρικός. Όχι οικουμενικός.

Σημειώσεις

[-] Ίσως τελικά αυτό που κυριάρχησε να μην είναι το ευρωκεντρικόανάλογο του συνθήματος της Ν.Δ, αλλά του Πα.Σο.Κ ''Για τοσοσιαλισμό αγωνιζόμαστε όλοι''.

Για τον «ευρωπαϊσμό»αγωνιζόμαστε (αγωνίζονται) όλοι.

Για την «ευρωπαϊκή οικογένεια»(ή το «ευρωπαϊκό» melting pot).

[-] Γνωρίζουμε πως στο σοβιετικό λαό-έθνος κυρίαρχησε η ρωσικήγλώσσα.

Στο «ευρωπαϊκό» προφανώς τα γερμανικά και τα γαλλικά.

Το κυρίως ειπείν «ευρωπαϊκό» παρουσιάζεται ως το γαλλογερμανικό, με το ρωσικό να απωθείται, ωςμη «ευρωπαϊκό».

[-] Αυτονόητο είναι πως σε όλο αυτό το κουβάρι, δεν είχαν καμίαδουλειά οι Βρετανοί.

05/04/17--11:44: Σχολιασμός. 0 0

Προλόγισμα

Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποτίθεται πως αποσκοπούσε να ενώσει κοινωνίες μεταξύ τους και όχι να τις πολώσει ή νατις αποσταθεροποιήσει και να τις διαιρέσει εσωτερικά. Νααποτελέσει παράγοντα συνοχής και όχι διαίρεσης.

Η πόλωση που επικρατεί στο εσωτερικό [κοινωνιών] καιτο γεγονός ότι [οι κοινωνίες] έχουν διαιρεθεί για την Ε.Ε,αποτελεί δείγμα της αποτυχίας της Ε.Ένωσης

16/6/2016 και 18 Ιουν 2016
Έκείνη την περίοδο μέσα στις αγκύλες ήταν [το Ηνωμένο Βασίλειοκαι οι Βρετανοί].
Τώρα είναι η Γαλλία και οι Γάλλοι.

Σχολιασμός

Μιλώντας με καθαρά εθνοκρατικούς όρους (οι οποίοι θεωρούνται«ντεμοντέ» στις μέρες μας), μπορούμε να πούμε τα εξής, ορθάκοφτά: Στην τελική, όλα όσαπαρακολουθούμε πολιτικά,αποτελούν τα απόνερα ή την κατάληξη της ενοποίησης τηςΓερμανίας και της μεταβολής της δομής ισχύος στην ευρωπαϊκήήπειρο (η οποία απέκτησε περισσότερο γερμανοκεντρικό καιηπειρωτικό χαρακτήρα).

Αποτέλεσμα:
Οι Βρετανοί αναγκάστηκαννα αποχωρήσουν, οι Ρώσσοι να ισχυροποιηθούν και οι Γάλλοι...

Οι Γάλλοι, τι; Οι Γάλλοι, μάλλον βρίσκονται μεταξύ απόγνωσης,υπακοής, υποταγής και εκλογίκευσης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μιλώντας με καθαρά εθνοκρατικούς όρους,εν τέλει, αποτέλεσε ή μεταβλήθηκε σε ιδανικό κάλυμμα-μανδύα,προκειμένου η Γερμανία να μην θεωρείται ευθέως αναθεωρητικήδύναμη (και ο «ευρωπαϊσμός» ιδανική ιδεολογία απόκρυψης τουδικού της συμφέροντος, και κατασίγασης της υπαρξιακής αγωνίαςτων άλλων).

Σημειώσεις

[-] Τα προηγούμενα, οι Γερμανοί τα κατάφεραν εν τω γίγνεσθαι.

Το ευρώ, για παράδειγμα, αποτελεί μια τεράστια πολιτική αποτυχίακαι γκάφα της Γαλλίας.

[-] Τα προηγούμενα ισχύουν για τη Γερμανία σε ευρωπαϊκό και όχισε παγκόσμιο επίπεδο.

[-] Η Ιταλία, με ορισμένες κινήσεις της σε διεθνές επίπεδο κατά τιςτελευταίες δύο δεκαετίες, δείχνει πως έχει ενοχληθεί περισσότεροαπό ό,τι η Γαλλία.

[-] Το επόμενο χρονικό διάστημα θα εξετάσω ποιες μπορούν ναθεωρηθούν ως αναθεωρητικές ή κρυφο-αναθεωρητικές δυνάμειςτης εποχή μας.

05/04/17--11:53: Mare Nostrum.

.~`~.

05/05/17--15:12: Το ανέκδοτο του αιώνα:«ελληνική εξωτερική-διεθνής πολιτική και στρατηγική σκέψη»

.~`~.

Η Ελλάδα εύχεται και επιθυμεί...

05/06/17--04:21: Αντί-συσπειρώσεις καιμεταβολές.

1) Η Τουρκία εισήλθε στο ΝΑΤΟ λόγω της πίεσης που δεχόταν απότη σοβιετική Ρωσσία στα Στενά και στις επαρχίες Kars-Ardahan.

2)Η Τουρκία θέλει μέσω του ΝΑΤΟ να έχει λόγο στα Βαλκάνια και τηνανατολική Ευρώπη, και όχι να περιοριστεί στη Μέση Ανατολή. 3) ΗΤουρκία θεωρεί πως, σε ό,τι αφορά τη σχέση της με τη Ρωσία, έχειπετύχει την ευνοϊκότερη γι'αυτήν συγκυρία από την εποχή τουπολέμου του Προύθου (1710).

Η μείωση των πίεσεων και των άμεσων απειλών από πλευράςΡωσσίας (1), η μη ικανοποίηση από το ρόλο και το λόγο που έχει ηΤουρκία στα πλαίσια του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια και την ανατολικήΕυρώπη (2), και η αντίληψη περί ευνοϊκής συγκυρίας σε ό,τιαφορά τις ιστορικά ανταγωνιστικές της σχέσεις με τη Ρωσσία (3),σε συνδυασμό με την επανένωση της Γερμανιας και τη διεύρυνσητων πεδίων επιρροής και ισχύος της τελευταίας στην ανατολικήΕυρώπη και τα Βαλκάνια (πεδία ενδιαφέροντος τόσο της Ρωσσίαςόσο και της Τουρκίας) και την είσοδο χωρών της ανατολικήςΕυρώπης στο ΝΑΤΟ (απώλεια πλεονεκτημάτων.

Η Τουρκία είναι ημόνη χώρα σε αυτή την περιοχή που είναι μέλος του ΝΑΤΟ, αλλάόχι της Ε.Ε), πρώτον, σχετικοποιούν τη σημασία και τη βαρύτητακυρίως της Ε.Ε και σε κάποιο βαθμό, μικρότερο όμως, του ΝΑΤΟγια την Τουρκία (μικρότερο σε σχέση με την Ε.Ε, γιατί η Τουρκίαεπιδιώκει να επαναπροσδιορίσει τις σχέσεις της με τις Η.Π.Α και ναβασίσει επ'αυτών τις σχέσεις της με το ΝΑΤΟ.

Εάν το ΝΑΤΟ γίνειλιγότερο ευρωπαϊκό και περισσότερο αμερικάνικό, θα είναι ευχήςέργον για την Τουρκία), και δεύτερον, φανερώνουν ότι η σύναψηστενότερων σχέσεων Τουρκίας και Ρωσσίας, δεν είναι άνευ λόγου,ουσίας και λογικής.

Πόσο μάλλον εάν σταθμίσουμε πως τηνεπομένη της απόπειρας πραξικοπήματος, η Ε.Ε δεν προέβει σεθερμές δηλώσεις στήριξης και συμπαράστασης και ορισμένα κράτημέλη της τα... είχαν βάψει μαύρα.16 χρόνια πριν από σήμερα, γράφονταν τα εξής:

«Η τάση της Ε.Ε,η οποία συνεχίζει να διευρύνεται προς Ανατολάς, να θέτει και τιςδύο χώρες (Τουρκία και Ρωσσία) στο περιθώριο αποτελεί τονπαράγοντα ο οποίος έχει συμβάλει, πέραν της διάστασης τουιστορικού ανταγωνισμού στις τουρκορωσικές σχέσεις, στηνπροσέγγιση των δύο χωρών και ο οποίος ενδέχεται να τιςαναγκάσει να συνάψουν στενότερες σχέσεις μελλοντικά.

Αυτή ησχέση... είναι ικανή να δώσει άλλες διαστάσεις στις τουρκορωσικέςσχέσεις».

H κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους και η απόπειραπραξικοπήματος τελικά δεν εμπόδισαν και κυρίως δεν ανέστρεψαντη σύναψη στενότερων τουρκορωσικών σχέσεων (Τελικά: γιατί γιακάποιο χρονικό διαστημα, συνέβη).

Το προηγούμενο αποτελείκύριο χαρακτηριστικό και επαναλαμβανόμενο μοτίβο τωνδυνάμεων του status quo, τόσο στο αμερικανικό και το τουρκικό,όσο και στο γαλλικό εσωτερικό-εθνικό πολιτικό τοπίο-σύστημα (ηστάση ως προς τη Ρωσσία - σε συνάφεια με τη Γερμανία).

Η ΤουρκοΡωσική προσέγγιση, η οποία δεν μπορεί να θεωρείταιπαγιωμένη και δεδομένη είναι όμως υπαρκτή και απολύτωςερμηνεύσιμη (μαζί με το Brexit, τις πιέσεις στο εσωτερικό τηςΓαλλίας, τη στοχοποίηση της Γερμανίας σε εμπορικό επίπεδο απότον Τράμπ κ.λπ), ολοκληρώνει την εικόνα των αντι-συσπειρώσεωνπου έχουν δημιουργηθεί μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, τημεταβολής της δομής ισχύος στην ευρωπαϊκή ήπειρο (δεςκαι προηγούμενο πρόσφατο σχολιασμό), και την αλλαγή της δομήςτης Ε.Ε.

II.

Και όπως έγραφα σε ένα αρκετά παλαιότερό κείμενο (πριν απόBrexit) με τίτλο «Μεταβολές στους ενδοευρωπαϊκούςσυσχετισμούς»:

Οι ενδοευρωπαϊκοί συσχετισμοί δύναμης έχουνμεταβληθεί και η ιστορία της ηπείρου εξελίσσεται στο νέοευρωπαϊκό κέντρο βάρους, το οποίο έχει μεταφερθεί απότο ευρωατλαντικό τρίγωνο Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία καιΓερμανία (διπολικό σύστημα, διχοτομημένη Ευρώπη) στοευρασιατικό τρίγωνο Γερμανίας, Ρωσίας και Τουρκίας(μεταδιπολική Ευρώπη).

Η μεταβολή αυτή φανερώνεταικαι μέσω της χαλάρωσης της εσωτερικής συνοχής - καιτης κρίσης ή διάσπασης - του «δυτικού ή/καιφιλελεύθερου» τρίγωνου Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίαςκαι Γερμανίας (της Γερμανίας που κοιτάζει προς τιςΒρυξέλλες και τον Ρήνο).

Σε αυτή την ενδοευρωπαϊκή μεταβολή συνέβαλλαναρχικά, η ενοποίηση της Γερμανίας (με την παράλληληαποδυνάμωση της Γαλλίας) και έπειτα η διεύρυνση τηςΕ.Ε το 2004 προς ανατολάς.

Η διεύρυνση του 2004, ηοποία συμπεριλάμβανε δέκα (10) νέες χώρες, οκτώ (8)εκ των οποίων από την κεντρική και βόρεια ανατολικήΕυρώπη, αποτέλεσε ταφόπλακα όχι μονάχα για τησυνοχή του «δυτικού ή/και φιλελεύθερου» τρίγωνουΗνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Γερμανίας αλλά και για

την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση (τον προσανατολισμό,την εξέλιξη και το μέλλον της).

Αποτέλεσε επίσηςεξωγενή παράγοντα επηρεασμού της ισχύος της Γαλλίας(δηλαδή περαιτέρω αποδυνάμωσης της)...

Με αυτή την διεύρυνση άλλαξε η δομή της Ε.Ε... καιτοποθετήθηκαν τα θεμέλια για αυτό που σήμεραορισμένοι ονομάζουν «Γερμανική Ευρώπη».

Θεωρώ τονόρο παραπλανητικό.
Δεν με ενδιαφέρει να ασκήσωπολεμική στη Γερμανία (προσωπικά δεν πιστεύω πως εάναλλάξουν οι οικονομικές «πολιτικές λιτότητας» θααντιστραφούν οι φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό τηςΕ.Ε. Θεωρώ αυτή την οικονομίστικη άποψη μύθο).

Συμπυκνώνω τις πιο σημαντικές, κατά την προσωπικήμου εκτίμηση, εξελίξεις:

1) Αποδυνάμωση του τρίγωνου Ηνωμένου Βασιλείου,Γαλλίας και Γερμανίας - και της εσωτερικής συνοχής του- που αποτελούσε τον πυρήνα της Ε.Ε και «αποδυτικοευρωπαϊκοποίηση» της τελευταίας. 2) Τοεσωτερικό του τριγώνου Γερμανίας, Ρωσίας, Τουρκίας(Πολωνία, Ουγγαρία, Ουκρανία) αποκτά μεγαλύτερησημασία και βαρύτητα από το εσωτερικό του τριγώνουΗνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία (Κάτω Χώρες,Βέλγιο, Ολλανδία). Το Βέλγιο είναι ίσως η μόνη χώραπου ήθελε πραγματικά Ένωση με όλη της σημασία τηςλέξης (μια αποσυσπείρωση ή αλλαγή στις σχέσειςΓαλλίας, Ολλανδίας, Γερμανίας θα μπορούσε να τοεπηρεάσει αρνητικά).

Αντίθετα, τα κράτη του εσωτερικούμικρού τριγώνου Visegrád της ανατολικής Ευρώπηςχρησιμοποίησαν την Ε.Ε προκειμένου να ενταχθούν στοΝΑΤΟ.

3) Η Γερμανία, εκ των πραγμάτων, άρχισε νακοιτά περισσότερο προς την ευρωπαϊκή γη της ανατολήςπαρά προς την ατλαντική θάλασσα της δύσης.

Το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο και η άνοδος τηςLe Pen αποτελούν ιδιαίτερες εκφράσεις που δεν είναιάσχετες με αυτή την δομική μεταβολή (παράλληλα και μετην υπερεθνικοποίηση της Ε.Ε).

Και να παραμείνει τοΗνωμένο Βασίλειο στην Ε.Ε και να μην κερδίσει τιςΓαλλικές προεδρικές εκλογές του 2017 η Le Pen, ούτε τοκέντρο βάρους μπορεί να επιστρέψει στην δύση και τιςΚάτω Χώρες - και στην προ διεύρυνσης του 2004συνθήκη - ούτε η εσωτερική συνοχή του (δυτικού,ευρωατλαντικού ή/και φιλελεύθερου) τριγώνου ΗνωμένοΒασιλείου, Γαλλίας και Γερμανίας μπορεί νααποκατασταθεί... το «δεν συνέβη» δεν οδηγεί σε κάποιο«τέλος», αλλά σε μια νέα φάση στο εσωτερικό τωνεθνικών κοινωνικών σχηματισμών: στις χώρεςπαγιώνονται νέα πολιτικά «στρατόπεδα» και «γραμμές»διαφόρων ειδών, αποδομούνται ή δυσλειτουργούν ταεθνικά πολιτικά συστήματα, η κομματική και πολιτικήπόλωση ενισχύεται, ο αξιακός διχασμός κυριαρχεί, τακοινωνικά αδιέξοδα μεγαλώνουν.

Όλα τα προηγούμεναθα δυσχεράνουν σημαντικά τόσο την αποτελεσματικήδιακυβέρνηση και την επίτευξη συναινέσεων, όσο και τηνλήψη κρίσιμων αποφάσεων των κρατών.

Η ενοποίηση της Γερμανίας και η διεύρυνση του 2004αποτελούν δομικούς παράγοντες - ανεξάρτητα θελήσεων- αποσυσπείρωσης του «δυτικού» τριγώνου αυτούκαθεαυτού και χαλάρωσης της εσωτερικής συνοχής του.

Είναι συστημική η απομάκρυνση του ΗνωμένουΒασιλείου, της Γαλλίας και της Γερμανίας.

Η Γαλλία μπορεί να επιδιώξει να παραμείνει κοντά στη Γερμανία αλλά το πιθανότερο είναι πως κάτι τέτοιο θα έχει τραγικές συνέπειες για το εσωτερικό της, το οποίο θα κινδυνεύσει να «εκραγεί».

Ολοκληρώνω, επαναλαμβάνοντας και συμπυκνώνοντας.

Οι ενδοευρωπαϊκοί συσχετισμοί δύναμης έχουν μεταβληθεί και η ιστορία της ηπείρου εξελίσσεται στο νέο ενδοευρωπαϊκό κέντρο βάρους, το οποίο έχει μεταφερθεί από το ευρωατλαντικό τρίγωνο Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Γερμανία (διπολικό σύστημα, διχοτομημένη Ευρώπη) στο ευρασιατικό τρίγωνο Γερμανίας, Ρωσίας και Τουρκίας (μεταδιπολική - και εν τέλει πολυδιασπασμένη και όχι ενιαία - Ευρώπη).

Η ιστορία της ηπείρου εξελίσσεται στο εσωτερικό αυτού του τριγώνου ενεργητικά (το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία ετεροκαθορίζονται σε μεγάλο βαθμό και αντιδρούν σε αυτόν τον ετεροκαθορισμό).

——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

05/06/17--04:24: Petrodollar faces growing 0 0

threat from the East.

By Andrew Brennan - Asia Times

While the recent raft of Sino-Saudi trade agreements benefited

Chinese soft power in protecting Xinjiang, and the Saudis by

diversifying their economy, China’s slow intertwining with Saudi

Arabia complements the Sino-Russo alliance. Primarily, its benefits

could lead to a realistic threat to the petrodollar.

The Persian rival who showed ‘the way’

In 2012/2013, the US Treasury Department, under the Obama

administration, initiated a raft of sanctions in an amateurish

fashion against the Central Bank of Iran. As we were told, it was

done to tire and bleed Iranian economic and social life enough to

draw Tehran into negotiations concerning its nuclear programme.

The argument of were they/weren’t they pursuing a weaponized

nuclear program isn’t important; how the Iranians circumvented

these sanctions is.

The sanctions were meant to be stifling, but the Iranians loosened

this problematic liquidity noose by using all their banks that

weren’t sanctioned, and sold rich Iranian oil to India. Of course,

the Indians couldn’t pay Tehran directly. Neither could they pay

bilaterally in rupees due to sanctions and infrastructure needed to

trade in a bilateral currency. Instead, Iran requested that India

pay in gold so India paid Turkey, the Middle East’s gold market,

and Turkey gave Turkish gold to Iranian banks, which then

swapped with the Central Bank of Iran.

Turkey, for its part, may soon be the gold payment intermediator

across Asia, and is already nationalizing the sector with a demand

for private confiscation occurring to support the Turkish economy,

but this has scarcely been reported.

This clever evasion was known as the Iran-India-Turkey triangle.

Iran was escaping the dominance of the US dollar and trading in

real money, not a hegemonic fiat currency that was being printed

hot-off-the-press all day. They were dealing in gold; not

something that could be strangled through SWIFT and electrons

traded on a screen easily. A simple intermediator and precious

metals could break Obama’s heralded “crippling” sanctions.

Iran ideologically, as well as practically, wants nothing to do with

the US dollar but rather it wants to be free of monetary pressures

by the US on its domestic policies. The effectiveness of this

evasion was a preview to what countries like China, Russia, and to

a lesser extent India and South Korea, have all been trying to do:

increase their independence from the US dollar. The Iranian gold

17/5/2020 Δ`~. Κοσμοϊδιογλωσσία

isogeothermal51.rssing.com/chan-23005495/all_p49.html 17/31

triangle showed successful independence from US dollar reliance.

The Chinese usurpers and their yellow metal

Fast forward to March 2017; the Russian Central Bank opened its

first overseas office in Beijing as an early step in phasing in a

gold-backed standard of trade. This would be done by finalizing

the issuance of the first federal loan bonds denominated in

Chinese yuan and to allow gold imports from Russia.

The Chinese government wishes to internationalize the yuan, and

conduct trade in yuan as it has been doing, and is beginning to

increase trade with Russia. They’ve been taking these steps with

bilateral trading, native trading systems and so on. However, when

Russia and China agreed on their bilateral US$400 billion pipeline

deal, China wished to, and did, pay for the pipeline with yuan

treasury bonds, and then later for Russian oil in yuan.

This evasion of, and unprecedented breakaway from, the reign of

the US dollar monetary system is taking many forms, but one of

the most threatening is the Russians trading Chinese yuan for

gold. The Russians are already taking Chinese yuan, made from

the sales of their oil to China, back to the Shanghai Gold Exchange

to then buy gold with yuan-denominated gold futures contracts –

basically a barter system or trade.

The Chinese are hoping that by starting to assimilate the yuan

futures contract for oil, facilitating the payment of oil in yuan, the

hedging of which will be done in Shanghai, it will allow the yuan to

be perceived as a primary currency for trading oil. The world’s top

importer (China) and exporter (Russia) are taking steps to convert

payments into gold. This is known. So, who would be the greatest

asset to lure into trading oil for yuan? The Saudis, of course.

All the Chinese need is for the Saudis to sell China oil in exchange

for yuan. If the House of Saud decides to pursue that exchange,

the Gulf petro-monarchies will follow suit, and then Nigeria, and

so on. This will fundamentally threaten the petrodollar.

Now the argument is that if China does this it will put a slam on

Chinese exports, but China is undergoing an intentional

metamorphosis from a producer and exporter to a service and

consumer economy of internal products. Look to China’s

technology sector, e-commerce sector, and other domestic sectors

that will provide a large market for sustainable service and

growth.

A second argument against this train of thought is that maybe

China doesn’t want the yuan to be a world reserve currency but

just have a strong currency; a gold-backed yuan currency. Having

a gold trade note may not hurt Chinese exports as it transforms

its economy and its future exports.

Beijing may also have thought that if Saudi Arabia is persuaded to

trade in yuan or gold-backed yuan, etc, South Korea and Japan

17/5/2020 Δ`~. Κοσμοϊδιογλωσσία

isogeothermal51.rssing.com/chan-23005495/all_p49.html 18/31

may follow suit, as both have been looking to detach from the US

dollar.

China and Iran were the first to initiate bypassing the dollar,

followed by Russia circumventing the SWIFT system and then

India beginning to move away from the US dollar and starting

bilateral trade deals. China and Japan made moves to trade

directly, as did Japan with India, bypassing the dollar.

The use of alternative payment systems like gold, yuan, rupees,

rubles and other monies, fiat and not, to evade the potential of

sanctions and seizures of the US dollar, or its decline, are seen as

favorable.

What decline?

Well, we can look at the historic East-West cycle, the baby-boom

demographic in the West, the growing inequality in the wealth

distribution cycle, the ratio of household debt as a percentage of

disposable income, and for you history buffs, the Kondratiev wave

are all peaking and are descending into a deflationary wave.

Wait, what?

Okay, all of those mentioned cycles are economic swings of

wealth. Everything is pointing towards a declining West and a

rising East. But we can equally blame central bankers’ quantitative

easing policies of printing to prosperity. The idea is a falsity that

also has only benefited the wealthier classes, and can’t beat back

cyclical pressure. A shift in world monetary systems is occurring.

The Chinese economy has begun an economic restructuring and

focus on domestic production and services. The Trump

administration thinks weakening the US dollar will help American

exports and likewise respectfully grow the US economy (or “grow”

within the confines of the current monetary system). However, the

overvalued dollar has subsidized the cherished “American standard

of living,” and any weakening will now have detrimental effects.

The US needs to also restructure its economy to one that is based

on production. It can no longer continue to run a debt-serviced

economy that imports all goods it doesn’t produce. It’s

unsustainable, and the continuous mistake of many. The wealth of

the world is shifting eastwards.

The petrodollar is the last vestige of that “American standard of

living” middle America cherishes, and if the gold trade bonds fly

and yuan changes hands as the oil flows, the US is going to get a

shock when Saudi Arabia likes the look of red paper as much as

green, or worse yet, yellow metal, a lot of which is moving east.

Andrew Brennan

Asia Times

05/06/17--09:00: Σχόλιο («Ευρώπη, άνοιγμα» κ.λπ).

Οι δύσμοιροι οι «Ευρωπαίοι», μιλάνε για «άνοιγμα» καιπαγκοσμιότητα, όχι ενεργητικά ή/και λόγω δυναμισμού, αλλάπαθητικά και λόγω αδυναμίας.

Επειδή γέρασαν, στειρώθηκαν υλικάκαι ηθικά, πολιτισμικά και πολιτικά, έχασαν τις υπερπόντιες κτήσειςτους (και διαφόρων ειδών «δεξαμενές»), συρρικνώθηκαν καιαποδυναμώθηκαν οικονομικά, δημογραφικά και γεωπολιτικά (καιγενικότερα σε όλους τους συντελεστές ισχύος), και αποφάσισαν νασυνενωθούν (αυτό το ονομάζουν «άνοιγμα») μήπως καιαποκτήσουν εκτόπισμα πρώτου μεγέθους στις νέες παγκόσμιεςσυνθήκες.

Τη λεγόμενη Παγκοσμιοποίηση, ως πραγματικότητα, αντικειμενικήεξέλιξη και εκτός εισαγωγικών (και όχι ως ως δυτικοευρωκεντρικήυποκειμενική επιδίωξη, φαντασίωση ή δέον, δηλαδή ως«παγκοσμιοποίηση» εντός εισαγωγικών), δεν την κινούν οι«Ευρωπαίοι», αλλά κοινωνίες όπως η κινεζική, η αμερικανική (θαβρει την άκρη της), διάφορες μουσουλμανικές, η βραζιλιάνικη, ηινδική (όχι η ρωσσική) κ.λπ, οι οποίες και εδαφικές εθνικές βάσειςδιατηρούν, και δυνατότητες, αφοβία και δυναμισμό πραγματικούανοίγματος διαθέτουν, και λανθάνουσα ισχύ δίχως να χρειάζονταιμαζικές πληθυσμιακές εισαγωγες και συνενώσεις.

Η Παγκοσμιοποίηση, εκτοξεύει και δυναμοποιεί τις δυνατότητεςτων εξω-ευρωπαϊκών κοινωνικών σχηματισμών και χώρων. Οιγηραιοί της «Γηραιάς Ηπείρου» βαφτίζουν τη συνένωση καιομογενοποίηση τους, «άνοιγμα», ενώ δεν είναι παρά μια στάσηπου απορρέει από την αδυναμία, τον ετεροκαθορισμό και τηνενδογενή απίσχναση τους, και από την ανάγκη παθητικήςπροσαρμογής τους σε συνθήκες που δεν διαμορφώνουν οι ίδιοενεργητικά.

Τα πραγματικά ανοίγματα (εκτός εισαγωγικών)γίνονται στους εξω-ευρωπαϊκούς χώρους.

Σημείωση

Εάν προεκτείνουμε τις προκείμενες και τις αντιλήψεις της Ε.Ε στοέσχατο σημείο τους, ο «ευρωπαϊσμός» (ή η Ε.Ε) αποτελεί μιαπροσπάθεια να ανταγωνιστούν γηρασμένοι εθνικο-κοινωνικοίσχηματισμοί μικρού και μεσαίου μεγέθους και περιορισμένωνεδαφικών βάσεων, μέσω συνένωσης και ομογενοποίησης,μεγάλους εθνικο-κοινωνικούς, πολιτικούς και πολιτισμικούςσχηματισμούς.

Ειναι η Ύβρις αυτή που θα καταστρέψει, ή θαοδηγήσει σε χάος ευρωπαϊκά έθνη και κοινωνίες.

Δεν είναι τυχαίοπως επιλέγουν παρανοϊκές ή/και «ανορθολογικές» προτάσεις καιλύσεις, τις οποίες προσπαθούν να παρουσιάζουν ως απολύτως«λογικές».

05/06/17--09:06: Σχολιασμοί.

Καλά, δεν αναμένουμε να ξεκινήσειοποιαδήποτε μεταβολή, να διαταραχθεί οελλαδικός βούρκος, από τη χωματερή, δηλαδήαπό το αναβιωμένο δουκάτο, των Αθηνών.

Είθε να εγερθεί η Θεσσαλονίκη και ναμεταβάλλει το κρατίδιο-δουκάτο των Αθηνώνσε ηγεμονία φόρου υποτελής (και όχι μονο)στη Νύμφη του Θερμαϊκού.

Όπως περίπουσυνέβη, όχι μονάχα κατά την αρχαιότητα,αλλά και κατα τη λατινο-φραγκοκρατία (τηβ'περίοδο της οποίας ζουμε σήμερα) και τανεώτερα χρόνια.

3 Μαΐου

Σημειώσεις

[-] Τώρα που το ξανασκέφτομαι.
Καλύτερα τοπροηγούμενο να εκληφθεί ως πολιτικόιστορικό χιουμόρ.
Διότι αν το στοχαστεί κανείςλίγο βαθύτερα, μπορεί και να αρχίσει να...προβληματίζεται.

[-] Ωχ Παναγίτσα μου. Σκέφτομαι σήμερα τοΔεσποτάτο της Ηπείρου, το Βασίλειο τηςΘεσσαλονίκης, το Δουκάτο των Αθηνών καιτην Αυτοκρατορία της Νίκαιας και ανησυχώ...

[-] Σοβαρά τώρα. Δεν υπάρχει μια βαθύτερηιστορική ματιά, πέρα από την περίοδο τουΦιλίππου και του Αλέξανδρου, σε αυτή τηδυναμική γεω-ιστορική σχέση.

Η ελληνική ναυτιλία - οι ισχυρότεροιπαράγοντες της, αν όχι όλοι - θα πρέπει νασυνάψει μια στρατηγική συμμαχία με τηΘεσσαλονίκη, η οποία θα πρέπει να μεταβληθείσε μητροπολιτική εδαφική της βάση.

3 Μαΐου

Επισημάνσεις

[-] Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί, ενώ ηΘεσσαλονίκη βρίσκεται εγγύτερα στηνευρωπαϊκή ενδοχώρα και τον Εύξεινο, έπρεπετο λιμάνι του Πειραιά να αναβαθμιστεί (Κίνα)και τα προϊόντα που προορίζονται για τιςευρωπαϊκές αγορές, να διατρέχουνσιδηροδρομικώς ή οδικώς επιπλέον χιλιόμετρα;

[-] Τα ιταλικά λιμάνια που είναι υποψήφια γιατον ναυτικό Δρόμο του Μεταξιού, βρίσκονταιστο βορρά (Τεργέστη, Γένοβα) και όχι στοκέντρο ή το νότο της Ιταλίας.

[-] Μιλούν αρκετοί για δυσμορφίες καιπροβλήματα κομμάτων και κράτους στην

Ελλάδα, δίχως να βλέπουν στοιχειώδηζητήματα διαμόρφωσης της αστικής,χωροταξικής και κρατικής δομής και εξέλιξηςτης χώρας.

Τι να καταλάβεις για το κομματικόσύστημα και τη γενικότερη εξέλιξη καιαναπτυξιακή προοπτική της Ελλάδας, αν δενβλέπεις αυτά τα στοιχειώδη πράγματα;

III

Βαριέμαι την «Ευρώπη» (και τη Χωματερή, το

αναβιωμένο Δουκάτο, των Αθηνών).

Είθε να εγερθεί ο Κρητικός, ο Κυπριακός, οΗπειρώτικος, ο Ποντιακός και ΜακεδονικόςΕλληνισμός, ο Περιφερειακός (εθνοκρατικά καιεξωελλαδικά) και Απόδημος Ελληνισμός και νασυγκρουστούν με το αναβιωμένο ΔουκάτοΚρατίδιο των Αθηνών.

.~`~.

05/07/17--07:35: Σχολιασμοί (7 Μαΐ 2017).

Κάποτε, η γερμανική Γαλλία, η Γαλλία της Γερμανίας, η Γαλλια πουυποτάσσεται, κοιτάζει ή/και στρέφεται στη Γερμανία, ήταν «κακή».

Σήμερα είναι «καλή». Ενδιαφέρουσα ιστορική αντιστροφή.

Από τον Κοραή στη Σώτη. Ο ορισμός του εκφυλισμού, τηςκατάπτωσης και της παρακμής.

Δε χρειάζεται φυσικά να είναικάποιος «κοραϊκός» για να δει το προφανές.

Και ασφαλώς τοπροφανές, δηλαδή η κατάπτωση και ο εκφυλισμός, φαίνεται μεδιαυγέστερο τρόπο στο προηγούμενο, παρά στο Π.Α.Ο.Κ - Α.Ε.Κ:''Αθηνά (...)μένη, το Κ δεν πεθαίνει. Αθήνα, (...)ιόλα, το Κ πάνωαπ'όλα''... Βέβαια είναι «ζωντανά», και ούτε το τραγουδάνε, ούτετο αντιλαμβάνονται κατά αυτόν τον τρόπο, παρά σκοτώνονταιμεταξύ τους.

Κατά τα λοιπά, τί ψάχνετε ρε παιδιά;
Ό,τι ήταν οι ΗνωμένεςΠολιτείες για την παγκόσμια πολιτική τις τελευταίες δεκαετίες, ήτανο Ολυμπιακός για το ελλαδικό ποδόσφαιρο. Για να σας μεταφέρωστο πλαίσιο που σας αρέσει: Ό,τι ήταν οι Η.Π.Α για την παγκόσμιακαι το Πα.Σο.Κ για την ελλαδική πολιτική, ήταν ο Ο.Σ.Φ.Π για τοελλαδικό ποδόσφαιρο.

Προφανώς και η κυριαρχία των Η.Π.Α καιτου Πα.Σο.Κ πολιτικά και του Ο.Σ.Φ.Π ποδοσφαιρικά, δημιούργησεδυσμορφίες και ανωμαλίες στο εσωτερικό του παγκόσμιου καιελλαδικού πολιτικού και ποδοσφαιρικού συστήματος.

Δυσμορφίες, μονοκαλλιέργειες, αλλοιώσεις, νέο-ολιγαρχίες,διαφθορές, μονο-μέρειες/πολιτικότητες, παράγκες, μηντιακός καιδημοσιογραφικός έλεγχος, ιδιωτικοί στρατοί κ.λπ.

Η Κόπρος τουΑυγεία, δεν είναι απαραίτητο πως καθαρίζει με υγιή και ομαλότρόπο.

Δεν υπάρχει Ηρακλής στις μέρες μας.
Ούτε επιτελούνταιεύκολα Άθλοι.

Σημείωση

[-] Η αντιστοιχία Ν.Δ και Γερμανίας είναι προφανής.

III

Το αναβιωμένο Δουκάτο-Κρατίδιο των Αθηνών και τις ελίτ του,έτσουξε το κάτωθι «εθνολαϊκιστικόν» βίντεο, όπως και ο τελικόςΠ.Α.Ο.Κ - Α.Ε.Κ.

Το Δουκάτο των Αθηνών, μαζί με την αθηναϊκή τάξη-κάστα και τιςελίτ του (αυτές δεν είναι ελίτ, αλλά αλήτ - ο όρος δεν είναι δικόςμου) παρασιτεί και απομυζεί την Ελλάδα.

Η σωτηρία της Αθήνας,του Κράτους-Δουκάτου, μεταβάλλεται σε θάνατο της χώρας.

ΗΑθήνα, η οποία αποτελεί μια τερατόμορφη μαύρη τρύπα πουρουφάει τα πάντα, δίνει τον νυν υπέρ πάντων αγών,καταστρέφοντας, ρουφώντας και απομυζώντας τη χώρα και τιςιστορικές της περιφέρειες, κατά την προσπάθεια της να μεταβληθείσε μια globalised Megacity και να αυτονομηθεί από την Ελλάδα(μόλις σας έδωσα ερμηνεία για αποτελέσματα εκλογών καιδημοψηφισμάτων).

Δεν είναι απλά «οι κερδισμένοι και οι χαμένοι τηςπαγκοσμιοποίησης» όπως λέει το αφήγημα-ερμήνευμα τωνκομματικών, οικονομικών και πολιτικών φορέων και τωνπολιτιστικών ελίτ του status quo ή του «κέντρου», αλλά ηπροσπάθεια δημιουργίας ενός παγκόσμιου δικτύου πόλεων μεομοιόμορφη και ενιαία ιδεολογία, που αποσυνδέονται από τιςεθνικές-εδαφικές τους βάσεις.

Σημειώσεις

[-] Ποιος έχει μελετήσει την κατανομή εθνικών και ευρωπαϊκώνπόρων;

Σε προεκλογική ομιλία του, ο νυν Πρωθυπουργόςαναφερόταν στους «πολίτες της Αθήνας» σε μια καθαρά τοπικήομιλία.

Πανελλαδική ή εθνική ήταν μονάχα η εμβέλεια τηςμετάδοσης.

Η ομιλία ήταν τοπική. Έχω επισημάνει και αναδείξει καιπαλαιότερα αυτές τις διαστάσεις.

[-] Που είναι τα κόμματα να σας πουν πράγματα; Τα κόμματα είναι«αθηναϊκά».

Η ουσία της εσωτερικής κομματικό-πολιτικής διαμάχηςτης εποχής μας αποκρύβεται από την αθηναϊκή, ευρωπαϊκή, δυτικήή pseudo-global «αριστερά και δεξιά» ή δεν τονιζεται.

Διαβάστε περισσότερα:
i) Σχολιασμοί (6 Μαΐ 2017). ii) Δουκάτοτων Αθηνών, υποβάθμιση ιστορικών περιόδων και αποσύνδεση ήαποκοπή από γεωγραφικούς χώρους.

iii) Πέντε σχολιασμοί για τοεσωτερικό πολιτικό σκηνικό (10 Φεβ 2016).

iv) I) Δομικόςτεταρτοκοσμισμός

II) «Ο λαός» δεν κυβερνά, τα κόμματακυβερνούν...

Στις μέρες μας, στο εσωτερικό των εθνικών πολιτικών συστημάτωντης ευρωατλαντικής δομής, «λαϊκιστής ή εθνικιστής» είναι αυτόςπου αξιώνει τη διατήρηση της ενότητας του Κέντρου ή τηςΠρωτεύουσας και της Περιφέρειας ή Επαρχίας, δηλαδή την ενότηταχώρας και συνεχούς εδαφικότητας, και «ελιτιστής ή ευρωπαϊστής»(ή globalist), αυτός που αξιώνει την αυτονόμηση του Κέντρου απότην Περιφέρεια, τον κατακερματισμό της εδαφικής συνέχειας και τηδημιουργία ένος νέου μη εδαφικού ασυνεχούς δικτυωτού χώρου,δηλαδή μιας νέας σποραδικής pseudo globalised «χώρας».

Σημείωση

Στο εξωτερικό της ευρωατλαντικής δομής, τα πράγματα δεν είναιακριβώς έτσι, καθώς αμφισβητείται ή καταρρέει η επί δύο αιώνεςσχέση Κέντρου («Δύσης») και Περιφέρειας («Υπολοίπων»).

Στη μιαπερίπτωση η διαμάχη, αντιπαράθεση και πόλωση Κέντρου -Περιφέρειας είναι εσωτερική, στην άλλη εξωτερική.

Aυτό ακριβώςείναι το σημείο που ενδέχεται να την πατήσουν οι «δυτικοί»globalists.

Οταν ο Αλάριχος και ο Χουλάγκ(ου) άλωναν, κατακτούσαν καιλεηλατούσαν τη Ρώμη και τη Βαγδάτη αντίστοιχα, δεν είχαν«υψηλότερο κατά κεφαλήν Α.Ε.Π».

Σημείωση:

Alarich I - Hülegü Khan

05/07/17--14:50: Σχόλιο.

Πολύ φοβούμαι, πως το μέλλον των λεγομένων «δυτικών ήευρωπαϊκών» κοινωνιών, λόγω του υλικού και ηθικού -there is noalternative- μονόδρομου αδιεξόδου το οποίο φαίνεται πως έχουνενστερνιστεί ή/και επιλέξει -ή στο οποίο έχουν περιέλθει καιεγκλωβιστεί-, θα χαρακτηριστεί από την εξής ανησυχητική φράσηπου διάβασα κάποτε:division is the future - inclusion is the past

05/09/17--05:44:
Έτσι γράφεται και κυρίωςδιαμορφώνεται η ιστορία.

Έτσι γράφεται και κυρίως διαμορφώνεται ηιστορία.

Τα υπόλοιπα, είναι νεο-«ευρωπαϊστικές»σαπουνόφουσκες και ιδεολογικέςμπουρμπουλήθρες.

.~`~.

Οι ιδεολογίες πάνε και έρχονται.

Οι χώρες, τα πρόσωπα, οι λαοί και τα έθνη μένουν.

.~`~.

05/09/17--05:45: Οι ιδεολογίες πάνε και έρχονται.

Οι ιδεολογίες πάνε και έρχονται.

Οι χώρες, τα πρόσωπα, οι λαοί και τα έθνημένουν.

.~`~.

05/09/17--05:47:
Η άποψη μου για τη Γαλλία είναι μια άποψη αιρετική.

Η άποψη μου για τη Γαλλία είναι μια άποψη αιρετική.

Η Γαλλία είναι μια χώρα που «τρώει από τα έτοιμα». Δεναναφέρομαι σε οικονομίστικές σαχλαμάρες, αλλά στην επιρροή πουασκεί και στα προνόμια που απολαμβάνει σε διεθνές και παγκόσμιοεπίπεδο η συγκεκριμένη χώρα.

Χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και την -πάντα μερικώςκουτσουρεμένη- Ρωσσία, η Γαλλία και η Βρετανία πιθανότατα θαείχαν χάσει από τη Γερμανία και στους δύο παγκόσμιους πολέμους.

Και αυτό το γνωρίζουν και οι Αμερικανοί και οι Ρώσσοι.
Ενώ οιΓάλλοι, μάλλον, είτε το απωθούν είτε δεν το παραδέχονται (τοτελευταίο φαντάζει επίκαιρο με αφορμή το Brexit και τις εκλογέςστη Γαλλία).

Βέβαια δεν θα πρέπει να εξισώνονται ή/και ναταυτίζονται οι Γάλλοι με τους Βρετανούς (είτε στρατιωτικά, είτεδιπλωματικά, είτε από απόψεως αισθητηρίου των παγκόσμιωνμεταβολών).

Παρ'όλα αυτά, η ουσία δεν αλλάζει.
Χάρη στουςΑμερικανούς και τους Ρώσσους, οι Γάλλοι απολαμβάνουν στιςμέρες μας προνόμια και επιρροή που ούτε αξίζουν, ούτε κέρδισανοι ίδιοι.

Η Γαλλία είναι μια μεγαλοπιασμένη βολεμένη μεσαία δύναμη πουέχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της (σε ορισμένες περιπτώσειςέχουν μεγάλη ιδέα και άλλοι γι'αυτήν) και που απολαμβάνεικαταπληκτικά προνόμια που απορρέουν είτε από τρίτους, είτε απότο παρελθόν (ή οφείλονται αποκλειστικά σε τρίτους ή στοπαρελθόν).

Σχεδόν όλα τα πλεονεκτήματα και προνόμια που διαθέτει καιαπολαμβάνει η Γαλλία, δεν προέρχονται από το παρόν.

Ενδεικτικά:

Από τη μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε (θαδιευρυνθεί ή μεταρρυθμιστεί.

Για ποιόν λόγο στις μέρες μας ηΓαλλία κατέχει μόνιμη θέση και όχι τόσες άλλες χώρες; Δενυπάρχει επιχείρημα στο παρόν), μέχρι τις εξω-ευρωπαϊκές κτήσειςκαι τα υπερπόντια δικαιώματα εκμετάλλευσης (μεγαλύτερη Α.Ο.Ζστον πλανήτη), και από την πυρηνική ισχύ (παρόλο που αποτελείκλειστό club, επίσης έχει de facto διευρυνθεί και διευρύνεται),μέχρι τη γαλλική ως «επίσημη γλώσσα της διπλωματίας»παλαιότερα και ως μια από τις επίσημες γλώσσες του Ο.Η.Εμεταπολεμικά (Επίσης σε βάθος χρόνου θα διευρυνθούν).

Η Γαλλία, κατ'ουσίαν, ακόμη και σήμερα, κεφαλαιοποιεί ηθικά καιπολιτικά έναν αιώνα ή μια εκατονταετία που ξεκινά από τα μέσατου 18ου και φτάνει μέχρι και τα μέσα του 19ου αιώνα.

Απο εκείκαι ύστερα, η διεθνής θέση και τα προνόμια που απολαμβάνει ηΓαλλία, οφείλονται αποκλειστικά είτε στο παρελθόν είτε σε άλλους,όχι ενδογενείς αλλά εξωγενείς, παράγοντες.

Σημειώσεις

[-] Αυτά για τη Γαλλία γενικά και όχι για τις γαλλικές εκλογέςειδικά (επί του συγκεκριμένου θα επανέλθω).

Όσες και όσοιπεριμένετε ριζοσπαστικού τύπου «πράγματα και αλλαγές», είτε μεπροοδευτικό είτε με συντηρητικό πρόσημο, από τη Γαλλία, κακώςπεριμένετε ή θα περιμένετε για πολύ (Όπως είχα επισημάνει καιπαλαιότερα, με αφορμή τον πρώτο γύρο των γαλλικών εκλογών,με μάλλον προσβλητικό, άκομψο και εκτός πλαισίωνκαθωσπρεπισμού, ύφος:

''Κλάνει ο πεθαμένος; που λέει και ολαός'').

Δεν πρέπει να περιμένετε τίποτα από αυτούς.

[-] Έχω γράψει αρκετές φορές κατά το παρελθόν για τη σταδιακή

αποδυνάμωση της Γαλλιας.
Η τελευταία φορά που η Γαλλία είχεκάτι να πει, που πήγε κάτι να ψελίσει, ήταν επί Ντε Γκώλ.

[-] Η Γαλλία, επίσης, είναι μια χώρα που ασκεί δυσανάλογα μεγάληεπιρροή (πολιτισμικά, ιδεολογικά, πολιτικά, από απόψεως μαλακήςισχύος) στην Ελλάδα, σε σχέση με την πραγματική σημερινή τηςπαγκόσμια αξία, ισχύ και βαρύτητα.

[-] Ο μύθος που καλλιεργούν ορισμένοι γερμανοκεντρικοί«ευρωπαϊστές» είναι πως εξαιτίας της Βρετανίας, η «Ευρώπη»ιστορικά δεν ενοποιήθηκε.

Η προηγούμενη θέση είτε ξεχνά τηδιπλωματία και τις πολιτικές της Γαλλίας, τις θρησκευτικές διαμάχεςκ.λπ, είτε διαβάζει με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο την ιστορικήεξέλιξη της «Ευρώπης» κατά τους τελευταίους -όχι τυχαία φυσικάπέντε αιώνες, όπου βασιλείς καικατακτητές, πρόεδροι καιδικτάτορες, παλεύουν για να ελέγξουν τον πυρήνα (heartland) της«Ευρώπης» και να εγκαθιδρύσουν μια Παγκόσμια Μοναρχία,Αυτοκρατορία κ.λπ.

Από τον Κάρολο Ε' (Κουίντο) μέχρι τονΝαπολέων, από τον Μπίσμαρκ μέχρι τον Κρόμγουελ και από τονΧίτλερ μέχρι τον Στάλιν.

Μετά την πτώση της Κωνσταντινούποληςβέβαια όλα αυτά. Είναι μια πολύ συγκεκριμένη οπτική, ανάγνωσηκαι ιστοριογραφία μιας πολύ συγκεκριμένης «Ευρώπης».

Υπό αυτήτη ματιά, η Ε.Ε (Ευρωπαϊκή Ένωση ή Ενωμένη Ευρώπη) μπορεί ναγίνει αντιληπτή ως συνέχεια, μετεξέλιξη ή/και κορύφωση μεδιαφορετικά πρόσημα π.χ. της Μοναρχίας των Αψβούργων.

[-] Σε όλα τα προηγούμενα, φυσικά, έχει συμβάλλει καθοριστικά ηευρωκεντρική ιδεολογία και ιστοριογραφία.

05/10/17--11:03: Σχολιασμοί I (10 Μαΐ2017).

Η Ε.Ε, η «Ευρωπαϊκή Ένωση» ή η «Ενωμένη Ευρώπη», είτε θαείναι γερμανοκεντρική, είτε δεν θα υπάρχει.Get Over It or Get Used to It. «Ευρωπαϊστές» του ''Μία άλληΕυρώπη είναι εφικτή''.

Βέβαια, το προηγούμενο έγινε κατορθωτό μόνον επειδή, και ισχύειμονάχα στο βαθμό που, η ήπειρος εισήλθε σε πορεία ιστορικήςπαρακμής, οδηγώντας ακριβώς στην ανάγκη, εν τέλει, αποδοχής,

πρώτον, του μετασχηματισμού της γερμανικής οικονομικής ισχύοςσε πολιτική τέτοια, βαφτίζοντας τον μετασχηματισμό αυτόν«ευρωπαϊκή ηγεσία» και, δεύτερον, της λεγόμένης «γερμανικήςΕυρώπης» ως απαραίτητης προϋποθέσης (ως κορμού, άξονα καιστηρίγματος) της ύπαρξης της «Ενωμένης Ευρώπης».

Υπό αυτή την έννοια, η Ε.Ε, ως «Ενωμένη Ευρώπη» ή/και«Ευρωπαϊκή Ένωση», είτε θα είναι γερμανοκεντρική, είτε δεν θαυπάρχει.

Και υπό αυτή την έννοια, επίσης, δεν υπάρχουν, και είναιαδύνατον να υπάρχουν, μη γερμανοκεντρικοί ή μη γερμανόφιλοι«Ευρωπαϊστές».

Η ιδεολογία του «ευρωπαϊσμού» (έτσι όπως τουλάχιστονεξελίσσεται) αποτελεί μια ακόμη περίπτωση ενός παλαιότατουζητήματος.

Εντάσσεται στο ζήτημα της σύμπτωσης, απόκρυψης ήσύμφυρσης εθνικής και διεθνούς ιδεολογίας και προπαγάνδας,εθνικού και οικουμενικού συμφέροντος (Αυτό ήταν ένα από ταπρώτα ζητήματα που με απασχόλησαν στο ιστολόγιο).

Δηλαδήμέσω μιας υπερεθνικής ή διεθνούς ιδεολογίας και προπαγάνδας ναπαρουσιάζεται το εθνικό συμφέρον μιας χώρας ως «οικουμενικό».

Μέσω της ιδεολογίας του «ευρωπαϊσμού», π.χ, το εθνικό συμφέροντης Γερμανίας, μπορεί να παρουσιάζεται ως «ευρωπαϊκό»συμφέρον (Κατά αυτόν τον τρόπο μπορεί να καλύπτεται ή/και νανομιμοποιείται.

Έτσι ερμηνεύεται και το χάσμα μεταξύ ρητορικήςκαι πραγματικότητας -όταν δεν γίνεται προσπάθεια να περάσειαπαρατήρητο- και διάφορες ακόμη «αντιφάσεις»).

Τοπροηγούμενο, δηλαδή μια υπερεθνική ή διεθνής ιδεολογία νααποτελεί μανδύα μιας εθνικής πολιτικής, δεν αποτελεί ούτε κάτιπερίεργο, ούτε κάτι καινοφανές. Ιστορικά, η διεθνής ιδεολογία καιπροπαγάνδα έχει αποτελέσειμανδύα νομιμοποίησης, κάλυψης ήδυναμοποίησης της εθνικής πολιτικής σε πάμπολλες - αν όχι στιςπερισσότερες - περιπτώσεις (διχως αυτο να σημαίνει ότι πολλοίάνθρωποι δεν μπορούν να πιστεύουν ειλικρινά σε τέτοιες ιδέες):

(1)

Οι περισσότερες πολιτικές ιδέες που επηρέασαν έντονατην ανθρωπότητα στηρίχθηκαν σε φαινομενικάοικουμενικές αρχές και για τον λόγο αυτόν είχαν,τουλάχιστον στη θεωρία, έναν διεθνή χαρακτήρα.

Οιιδέες της Γαλλικής Επανάστασης, το ελεύθερο εμπόριο, οκομουνισμός στην αρχική του μορφή το 1848 ή στηνμετενσάρκωση του το 1917, ο σιωνισμός, η ιδέα τηςΚοινωνίας των Εθνών είναι εκ πρώτης όψεως (όπως ήτανκαι πρόθεση τους) παραδείγματα διεθνούς κοινήςγνώμης διαχωρισμένης από την ισχύ και καλλιεργημένηςαπό τη διεθνή προπαγάνδα...

Πόσο πολιτικάαποτελεσματικές ήταν όλες αυτές οι ιδέες μέχρι πουπήραν ένα εθνικό χρώμα και υποστηρίχθηκαν από τηνεθνική εξουσία;

Η απάντηση δεν είναι εύκολη.
Ο Albert Sorel έχει γράψειένα γνωστό κομμάτι για την πορεία που ακολούθησε οενθουσιασμός των γάλλων επαναστατών:

''Συγχέουν...τη διάδοση των νέων δογμάτων με την επέκταση τηςγαλλικής ισχύος, την απελευθέρωση της ανθρωπότηταςμε το μεγαλείο της δημοκρατίας, την επικράτηση τουορθολογισμού με εκείνον της Γαλλίας, τηναπελευθέρωση των λαών με την κατάκτηση των κρατών,την ευρωπαϊκή επανάσταση με την κυριαρχία τηςΓαλλικής Επανάστασης στην Ευρώπη''.

Η στρατιωτική ισχύς του Ναπολέοντα ήταν, όπως είναιπασίγνωστο, ο πιο ισχυρός παράγοντας για την διάδοσητων ιδεών του 1789 σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Ηπολιτική επιρροή της ιδέας του ελεύθερου εμπορίουχρονολογείται από την υιοθέτηση του από τη ΜεγάληΒρετανία ως βάση της πολιτικής της.

Οι επαναστάτες του1848 δεν κατόρθωσαν πουθενά να αποκτήσουν πολιτικήισχύ και οι ιδέες του 1848 παρέμειναν άκαρπες. Ούτε η

Πρώτη ούτε η Δεύτερη Διεθνής πέτυχαν πραγματικήεξουσία.

Όπως απέδειξε το 1914, υπήρχαν εθνικάεργατικά κόμματα, αλλά κανένα διεθνές εργατικό κίνημα.

Η Τρίτη ή Κομουνιστική Διεθνής είχε ελάχιστη επιρροήμέχρι που έλαβε την υποστήριξη της ισχύος του ρωσικούκράτους και ο Stalin παραποίησε και διέδωσε τις ιδέεςτου 1917 κατά τον ίδιο τρόπο που παραποίησε καιδιέδωσε ο Ναπολέοντας τις ιδέες του 1789...

Η απατηλότητα της πίστης στην αποτελεσματικότητα μιαςδιεθνούς κοινής γνώμης διαχωρισμένης από την εθνικήισχύ μπορεί να επεξηγηθεί ακόμη περισσότερο [δενχρειάζεται να αναφέρουμε τις Η.Π.Α]...

Τα συνθήματααυτά δεν είχαν κανένα νόημα και καμία σημασία παράμόνο για τις εθνικές πολιτικές των χωρών που ταχρησιμοποιούσαν.

Edward H. Carr

(2)

Τα κράτη εξακολουθούν να είναι τα κυριότερα οχήματατης ιδεολογίας.

Στη διεθνή αδελφότητα τωναπολυταρχιών μετά το 1815, στον κοσμοπολίτικοφιλελευθερισμό των μέσων του 19ου αιώνα, στον διεθνήσοσιαλισμό πρίν τον Α'Παγκόσμιο πόλεμο, στον διεθνήκομμουνισμό κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν τηνεπανάσταση των μπολσεβίκων, σε όλες αυτές τιςπεριπτώσεις, διεθνή κινήματα ελέγχθηκαν απόμεμονωμένα κράτη, οπαδοί του δόγματος τέθηκαν στηνυπηρεσία του εθνικού συμφέροντος, διεθνήπρογράμματα χρησιμοποιήθηκαν από εθνικέςκυβερνήσεις και η ιδεολογία μετατράπηκε σε ενισχυτικόεργαλείο της εθνικής πολιτικής.

Kenneth Waltz

Bonus

Εμείς οι Αμερικανοί είμαστε εκκεντρικοί εκλεκτοί άνθρωποι -τοΙσραήλ της εποχής μας.

Εμείς μεταφέρουμε την κιβωτό τωνελευθεριών στην ανθρωπότητα.

Ο Θεός προκαθόρισε και ηανθρωπότητα περιμένει σπουδαία πράγματα από τη φυλή μας...

Μ'εμάς, σχεδόν για πρώτη φορά στην ιστορία της γης, ο εθνικόςεγωισμός είναι φιλανθρωπία χωρίς όρια'όταν κάνουμε κάτι καλό γιατην Αμερική, ευεργετούμε όλη την ανθρωπότητα.

Herman Melville

Θα μπορούσε αυτή η σπουδαία αποστολή «ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗ ΓΗ» ναέχει επιτευχθεί, και αυτό μέσω αυτού του έθνους.

Μπορεί ηΠΡΟΟΔΟΣ να γίνει το σύνθημα του 19ου αιώνα και τηςαμερικάνικης δημοκρατίας

Emma Willard, 1849

...ο πολυεθνικός και ιδιαίτερος χαρακτήρας της αμερικανικήςκοινωνίας κατέστησε ευκολότερο για τις Η.Π.Α ναπαγκοσμιοποίησουν την ηγεμονία τους χωρίς να -αφεθεί να- φανείπως είναι αυστηρά εθνική.

Για παράδειγμα, μια προσπάθεια τηςΚίνας να επιδιώξει παγκόσμια πρωτοκαθεδρία θα αντιμετωπιζόταναναπόφευκτα από άλλους ως μια προσπάθεια να επιβάλει εθνικήηγεμονία.

Για να το θέσουμε απλά, ο οποιοσδήποτε μπορεί να είναιΑμερικανός, αλλά μόνον ο Κινέζος μπορεί να είναι Κινέζος -καιαυτό βάζει ένα επιπλέον και σημαντικό εμπόδιο στον τρόποοποιασδήποτε ουσιαστικά εθνικής προσπάθειας παγκόσμιαςηγεμονίας.

Zbigniew Brzezinski

III

Ποιά θα είναι η πορεία και η εξέλιξη της Ε.Ε ως «ΕνωμένηςΕυρώπης» ή/και «Ευρωπαϊκής Ένωσης» - που όπως προείπα είτεθα είναι γερμανοκεντρική είτε δεν θα υπάρχει -, θα εξαρτηθεί απόαυτούς τους τρείς ή, ορθότερα, από τις χώρες που ηγούνται αυτοίοι τρεις, τις μεταξύ τους σχέσεις και τις σχέσεις τους με τηΓερμανία.

Βέβαια... Συνέχεια στο επόμενο.

€ « » ●► $ ▲▼◄► € € $$ € € ◄ ►▲▼► ◄● « » €

——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

€ « » ●► $ ▲▼◄► € € $$ € € ◄ ►▲▼► ◄● « » €

Παρατηρητήριο Αμαρουσίου

Κυριακή 31 Μαΐου 2020

049 Cosmoidioglossia I) Περί κρίσης «κεντροαριστεράς» και «κεντροδεξιάς»...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου