Κυριακή 31 Μαΐου 2020

031 Cosmoidioglossia Αξεπέραστη Ηχώ από τα βάθη των Αιώνων


Οὖτις ἐμοί γ'ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ'ἄλλοι πάντες ἑταῖροι…  
07/01/15--05:32: Διανοητικά ερείπια και δημοψήφισμα.
Ο ιστορικός κύκλος της λεγόμενης μεταπολίτευσης, ξεκίνησε με ένα Ναι και ένα Όχι σε ένα Δημοψήφισμα και ολοκληρώνεται με κραυγές και αλαλαγμούς από Ναι-ηδες και Όχι-ηδες για ένα «δημοψήφισμα» καρικατούρα.
Το παλαιό δημοψήφισμα είχε περιεχόμενο πρωτογενούς σημασίας, εξ ου και θεμελιώθηκαν πάνω του κόμματα και ένα νέο πολιτικό σύστημα. 
Το τωρινό «δημοψήφισμα» είναι ένας κόλαφος, μια παρωδία και ένας τραγέλαφος, κενός περιεχομένου.
Φανερώνει την κατάντια, τα διανοητικά ερείπια και τον εκφυλισμό που αφήνουν πίσω τους τα μεταπολιτευτικά κόμματα και η κληρονομιά τους. Η μεταπτωχευμένη Ελλάδα.

           .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Κομματοκρατικό σύστημα και ελληνική κοινωνία. 
Το δημοψήφισμα, κανένα περιεχόμενο δεν έχει.
Μια πολιτική άποψη για το δημοψήφισμα.
       
07/01/15--10:19: 
Τρεις σύντομες επισημάνσεις για το μήνυμα του Πρωθ.
 Ή περί δημοψηφίσματος (ξανά).
1.Υπάρχουν χειραγωγήσεις, εκβιασμοί, αντιδημοκρατικές συμπεριφορές και επιθέσεις προς τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις από υπερεθνικά όργανα και εξωεθνικούς παράγοντες;
- Σαφώς και υπάρχουν. 
Τα υπερεθνικά όργανα ούτε είχαν, ούτε έχουν, ούτε πρόκειται ποτέ να έχουν, σχέση με την δημοκρατία. Οι εξωεθνικοί παράγοντες κάνουν αυτό που έκαναν πάντα. Προασπίζουν το συμφέρον τους.
2.ΌΧΙ δε σημαίνει... σημαίνει...
- Το ερώτημα είναι ασαφές, τεχνικό και δίχως συγκεκριμένο περιεχόμενο.
 Το αόριστο περιεχόμενο του προσδιορίζεται -ή επιδιώκεται να προσδιοριστεί- ηγεμονικά και δεσμευτικά από εξω/υπερεθνικούς (Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη, Βερολίνο, Παρίσι) και εξωκοινωνικούς/πολιτικούς κύκλους, επειδή αφήνει τεράστια περιθώρια ερμηνειών. 
Τα δημοψηφίσματα προϋποθέτουν ξεκάθαρες θέσεις, σαφείς και σύντομες διατυπώσεις και διαυγή κίνητρα και προθέσεις. 
Το μήνυμα του πρωθυπουργού αποτελεί έμμεση παραδοχή των προηγούμενων. Είναι διευκρινιστικό.

3.Το εγχώριο πολιτικό σύστημα, 
αφού οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία, 
σχεδιάζει να ρίξει τα βάρη σε «εσάς»;

- Ασφαλώς. Επιδιώκει να (επανα)νομιμοποιηθεί μετά από την πλήρη ηθική απονομιμοποίηση και απαξίωση του και να νεκρανασταθεί (να «επιστρέψει») μετά από τον πολιτικό του θάνατο. 
Αναζητεί αποδιοπομπαίους τράγους ή/και εξιλαστήρια θύματα προσπαθώντας να ξεπλύνει τις κολοσσιαίες ευθύνες του (χυδαιότης, χυδαιοτήτων τα πάντα χυδαιότης).
 Επιδιώκει την συνεχή χαλιναγώγηση και χειραγώγηση του κοινωνικού σώματος, όπως ακριβώς και «εσείς» μέσω της επιμονής σας στην προάσπιση της εσφαλμένης σας επιλογής για τη διενέργεια δημοψηφίσματος στην οποία έχετε αυτοπαγιδευθεί λόγω του εσωκομματικού και στρατηγικού σας αδιεξόδου. 
Το εγχώριο πολιτικό σύστημα στο σύνολο του καθηλώνει, εγκλωβίζει και χειραγωγεί την ελληνική κοινωνία, κατασκευάζοντας τεχνητά διχαστικά δίπολα, μέσω των οποίων την ενσωματώνει και την αλέθει. 
Χρησιμοποιεί το εργαλείο-δημοψήφισμα -και- ως μέσο πόλωσης και (αυτο)παγίδευσης της ελληνικής κοινωνίας για λόγους μικροκομματισμού, «επιστροφής» ή «παραμονής».

                                     Συμπερασματικά
Εγκλωβισμένος στην εσφαλμένη επιλογή του για τη διενέργεια δημοψηφίσματος, ο Πρωθυπουργός κάνει απέλπιδα προσπάθεια να μην συνθλιβεί, εμμένοντας σε αυτήν. 
Η εμμονή σε ένα λάθος δεν οδηγεί στο σωστό. 
Η απόφαση για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος είναι εσφαλμένη και αδιέξοδη. Δεν μεταθέτει απλά την ευθύνη της απόφασης στους πολίτες, αλλά το στρατηγικό αδιέξοδο της κυβέρνησης. 
Και κάτι ακόμα σημαντικό. 
Οι εγχώριοι αντιπρόσωποι -τάχα φίλοι και σύμμαχοι- και τα πνευματικά τέκνα των Βρυξελλών, δεν είναι φίλοι της Ελλάδας ή της κυβέρνησης κύριε ελληνοευρωπαϊστή πρωθυπουργέ. 
Η αφοσίωση τους βρίσκεται στις Βρυξέλλες.
 Δεν αμφισβητώ την προσπάθεια, τις προθέσεις ή τα κίνητρα του πρωθυπουργού, αλλά υπό το βάρος των ευθυνών και της κρισιμότητας των στιγμών, βρέθηκε σε πλήρη σύγχυση και κατώτερος των περιστάσεων.
 Όπως ακριβώς και οι προκάτοχοι του, οι οποίοι, όμως, λειτούργησαν εκ του ασφαλούς. 
Το δημοψήφισμα είναι μια καταστροφική πολιτική απόφαση. 
Επιμένω πως δεν πρέπει να διεξαχθεί.
                                       .~`~.
Υπόλοιπα σημειώματα περί του δημοψηφίσματος
Διανοητικά ερείπια και δημοψήφισμα.
Μια πολιτική άποψη για το δημοψήφισμα.
Κομματοκρατικό σύστημα και ελληνική κοινωνία. Το δημοψήφισμα, κανένα περιεχόμενο δεν έχει.
Προς το παρόν, το μόνο που έχω να επισημάνω είναι το εξής:

       
07/04/15--13:30: Το δημοψήφισμα ως ήττα.
Η υπεύθυνη στάση θα ήταν να αναλάβει η κυβέρνηση τις ευθύνες και το βάρος της αποτυχίας της, καθώς επίσης το κόστος και την φθορά που προκύπτει από την ανακολουθία μεταξύ των λόγων και των πράξεων της, προκειμένου να είναι ειλικρινής απέναντι στην ελληνική κοινωνία. 
Όχι να μας οδηγήσει σε δημοψήφισμα. 
Ο μόνος που μπορούσε να ορθώσει ανάστημά ήταν ο πρωθυπουργός, ο οποίος αποτελούσε εδώ και μήνες τον μόνο σταθερό πυλώνα του πολιτικού συστήματος (αυτό το γνωρίζουν «φίλοι και εχθροί» και ας μην το παραδέχονται). 
Όφειλε να διαφυλάξει ότι έχει απομείνει από τη συνοχή μιας κατακερματισμένης κοινωνίας και όχι την συνοχή του κόμματος του. 
Αποδείχτηκε κατώτερος των περιστάσεων.
Κάποιος μπορεί να είναι τολμηρός πρωθυπουργός μόνον με τίμημα να είναι κακός αρχηγός κόμματος. 
Ο ρόλος του ηγέτη της χώρας και ο ρόλος του ηγέτη του κόμματος εύκολα έρχονται σε σύγκρουση.
Η απόφαση για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος δεν είναι ούτε εθνική, ούτε ηθική απόφαση. 
Μακάρι να ήταν.
 Είναι μια απόφαση μικροκομματική που φανερώνει ιδιοτέλεια και ανεπάρκεια.
 Δεν κατάφεραν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και της κρισιμότητας των στιγμών παρά έμειναν καθηλωμένοι στον μικροκομματικό νανισμό τους τον οποίο επένδυσαν με εθνικό μανδύα. Εκπόρνευσαν οτιδήποτε εθνικό ευτελίζοντας το σε μανδύα του μικροκομματισμού τους (τα «Κούγκια» και οι «Θερμοπύλες» δεν γίνονται από κομματάρχες οι οποίοι επιδιώκουν να χειραγωγήσουν και να εγκλωβίσουν άλλους επειδή είναι θρασύδειλοι οι ίδιοι). 
Αυτή η επιλογή φανερώνει τον πυρήνα και την αλήθεια που κρύβεται κάτω από το κυβερνητικό πέπλο. Το ηθικό κενό.
Τα δημοψηφίσματα σε μεγάλο βαθμό είναι, και θα πρέπει να συνεχίσουν να είναι, πρωτοβουλίες των πολιτών και όχι εργαλεία κομματοκρατικών συστημάτων ή κυβερνήσεων που μεθοδεύουν την μετακύλιση των ευθυνών και των αδιεξόδων τους στους πολίτες. 
Οι δημοκρατικά εκλεγμένες ηγεσίες αναλαμβάνουν ευθύνες, δεν επιδιώκουν να αποκρύψουν αποτυχίες, να αποποιηθούν ευθύνες, και να παγιδεύσουν τους πολίτες δημιουργώντας συνενόχους.
Δυστυχώς, μέσω του δημοψηφίσματος επιδιώκεται, ανάμεσα σε άλλα, και η ηθική κεφαλαιοποίηση της συντριβής της εσφαλμένης και ανέφικτης κυβερνητικής στρατηγικής. Επιδιώκουν να μετασχηματίσουν την πανωλεθρία τους σε ηθικό κεφάλαιο. 
Όπως έγραψα και για τους προηγούμενους: 
Χυδαιότης, χυδαιοτήτων, τα πάντα χυδαιότης. 
Τα δυσάρεστα όμως δεν σταματούν εδώ. 
Ξαφνικά προκύπτουν ή ξεφυτρώνουν «επιλογές» οι οποίες γίνεται προσπάθεια να επιβληθούν στην ελληνική κοινωνία ενώ αυτή βρίσκεται υπό καθεστώς και συνθήκες εκβιασμού, αν όχι πανικού, και αφόρητης εσωτερικής και εξωτερικής πίεσης (που σε έναν ορισμένο βαθμό οφείλονται στους χειρισμούς τους). 
Αυτό συνιστά υφαρπαγή ψήφου, μη υπεύθυνη και δειλή στάση.
Ο Κομφούκιος είχε κάποτε πει:
Αν στέλνεις απαίδευτους ανθρώπους στον πόλεμο, είναι σαν να τους στέλνεις στο χαμό.
Όπου απαίδευτος σημαίνει ο ανίδεος-ανενημέρωτος από γνωστική και μη άρτια εκπαιδευμένος-προετοιμασμένος από ηθική άποψη.
Και ο Περικλής:
Αλαζονικό φρόνημα μπορεί να έχει κι ένας αμαθής που τον ευνόησε η τύχη ή ένας δειλός, καταφρόνηση όμως μονάχα εκείνος που γνωρίζοντας καλά τα πράγματα, έχει ενσυνείδητη πεποίθηση πως είναι ανώτερός απέναντι στους εχθρούς... η συναίσθηση της αξίας του, που κάνει τον άνθρωπο περήφανο, του στερεώνει την τόλμη, στηρίζεται λιγότερο στην αόριστη ελπίδα η οποία αποτελεί το έρεισμα των μη εχόντων πού να στηριχθούν, και περισσότερο στην έγκυρη γνώση της πραγματικής καταστάσεως, η οποία παρέχει ασφαλέστερη -και πιο βέβαιη- πρόβλεψη του μέλλοντος... την πιο μεγάλη δύναμη ψυχής δίκαια κρίνεται πως την έχουν εκείνοι που γνωρίζουν ολοκάθαρα ποια είναι τα φοβερά, και πια τα ευχάριστα, και εντούτοις δεν υποχωρούν εξαιτίας αυτού μπροστά στους κινδύνους.
Τα κρίσιμα σημεία εδώ είναι η έγκυρη -και έγκαιρη- γνώση της πραγματικής καταστάσεως και η ολοκάθαρη γνώση για τα φοβερά, και τα ευχάριστα (και όχι η προσπάθεια παγίδευσης, υφαρπαγής ή στράτευσης ψυχικών δυνάμεων μέσω κουτοπονηριών και αδιεξόδων).
Η περίοδος από το 2007 έως σήμερα συνοδεύεται από συνεχείς πολιτικές ήττες (το στρατηγικό σφάλμα βέβαια είναι η πρόωρη είσοδος της Ελλάδας στην €uroζώνη - εντός έξι μόλις χρόνων από την υιοθέτηση του €uroνομίσματος η οικονομία βρέθηκε σε αδιέξοδο). 
Ουδείς εκ των τελευταίων τριών εκλεγμένων πρωθυπουργών έχει καταφέρει να ολοκληρώσει την θητεία του.
 Μετά τους Καραμανλή, Παπανδρέου και Σαμαρά, ο Τσίπρας αργά ή γρήγορα θα έχει την ίδια τύχη (το κείμενο αναφέρεται στην απόφαση για το δημοψήφισμα, η οποία μας εισάγει σε μια εντελώς νέα περίοδο, όχι στις επιλογές που απορρέουν από αυτήν. 
Για την προσπάθεια νεκρανάστασης και ξεπλύματος των ζόμπι έχω γράψει επανειλημμένα). Από το 2007 έχουν διεξαχθεί τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις και έχουν σχηματιστεί πέντε κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης Παπαδήμου (μάλιστα ο κύριος Martin Schulz, ο οποίος μιλάει πολύ, μας πρότεινε κυβέρνηση τεχνοκρατών.
 Ας του πει κάποιος να σωπάσει επιτέλους). 
Το πολιτικό σύστημα συνεχώς και κατ'εξακολούθηση μετακυλίει τις ευθύνες και ήττες του στους πολίτες προκειμένου να τους καταστήσει συνένοχους.
Το δημοψήφισμα αποτελεί μια ακόμη ήττα, την τελειωτική αυτή την φορά, του μεταπολιτευτικού συστήματος.
 Δεν υπήρχε κανένας λόγος να οδηγηθούμε σε αυτό παρά μονάχα η μη παραδοχή του στρατηγικού αδιεξόδου και η κομματική μικρότητα (νομίζω πως είναι τόσο βυθισμένοι στην μικροκομματική τους τύφλωση που δεν έχουν επαρκή αντίληψη των μελλοντικών πολιτικών συνεπειών του δημοψηφίσματος). 
Ήταν μια ήττα που έπρεπε να αποφευχθεί.
 Ίσως η μεγαλύτερη απώλεια αυτής της ήττας να είναι η κατασπατάληση και απομύζηση των εναπομεινάντων εθνικών ψυχικών και πνευματικών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας.
Για ποιο λόγο; Χαμογελώ με πίκρα.
Το κομματικό σύστημα της χώρας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο τόσο με το κράτος όσο και με το πολίτευμα καθεαυτό. 
Η δυσμορφία και χρεωκοπία του κράτους καθώς και η αλλοίωση και ο εκφυλισμός του πολιτεύματος από το μεταπολιτευτικό σύστημα είναι γνωστές, τις ζούμε.
 Η κατάρρευση του κομματικού συστήματος θα συμπαρασύρει και το ίδιο πολίτευμα.
 Η Ελλάδα είναι μια μπλοκαρισμένη δημοκρατία. 
Τα κόμματα έχουν αποτύχει ως θεσμοί αντιπροσώπευσης και κοινωνικής ενσωμάτωσης, γι'αυτό χρησιμοποιούν διπολικά σχήματα προκειμένου να ενσωματώνουν, δηλαδή να εγκλωβίζουν και να αλέθουν, κοινωνικές δυνάμεις και να (επανα)νομιμοποιηθούν.
Η απόφαση για τη διενέργεια του δημοψηφίσματος ενδέχεται να αποδειχθεί μια από τις καταστροφικότερες αποφάσεις, όχι απλά της μεταπολιτευτικής αλλά της μεταπολεμικής ιστορίας της χώρας μας (ένα θετικό μονάχα νομίζω πως έχει το δημοψήφισμα, το οποίο θα το αναφέρω μετά το πέρας του).
Αύριο οι πολίτες δεν αποφασίζουν για τίποτα. 
Αύριο οι πολίτες συναινούν, επικυρώνουν, νομιμοποιούν αποφάσεις που έχουν πάρει, θα πάρουν ή σκοπεύουν να πάρουν, άλλοι γι'αυτούς.
                                  ---------------------------------------------------------------
Υ.γ: Για την στάση και τις ευθύνες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στο «ελληνικό ζήτημα», για τον ρόλο του μη εκλεγμένου υπερεθνικού οργάνου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας η οποία είναι υπεράνω του Νόμου και δεν λογοδοτεί πουθενά, για τον μετασχηματισμό της €uroζώνης μέσω της γερμανικής ισχύος, την στρέβλωση και αποδυνάμωση των Βρυξελλών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τα ζητήματα της κυριαρχίας της νομιμοποίησης και της λογοδοσίας, της υπερεθνικότητας και της δημοκρατίας, για όλα αυτά έχουμε πει πολλά και μπορούμε να πούμε ακόμα περισσότερα. 
Αλλά η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να γίνει παράπλευρη απώλεια ή κιμάς στην κρεατομηχανή ιδεαλιστικών «ευρωπαϊκών» μικρομεγαλισμών και εσωκομματικών μικροτήτων.
Μπορείτε να διαβάσετε και το κείμενο Ένα ναρκοθετημένο δημοψήφισμαπου περιγράφει την πορεία του εσωκομματικού και στρατηγικού αδιεξόδου της κυβέρνησης με δημοσιογραφικούς όρους. 
Δεν ενστερνίζομαι παρακινήσεις που μπορεί να απορρέουν από το κείμενο.
             .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.
Υπόλοιπα σημειώματα περί του δημοψηφίσματος
Διανοητικά ερείπια και δημοψήφισμα.
Μια πολιτική άποψη για το δημοψήφισμα.
Κομματοκρατικό σύστημα και ελληνική κοινωνία. Το δημοψήφισμα, κανένα περιεχόμενο δεν έχει.
Τρεις σύντομες επισημάνσεις για το μήνυμα του Πρωθυπουργού. Ή περί δημοψηφίσματος (ξανά).
Προς το παρόν, το μόνο που έχω να επισημάνω είναι το εξής:
      
07/07/15--07:06: Μετά το δημοψήφισμα - μέρος α´.
Τα μελλοντικά βιβλία ιστορίας θα αναφέρονται στην περίοδο του καθεστώτος συντεταγμένης χρεωκοπίας (2010-2015) ως την τελευταία φάση ενός ιστορικού κύκλου, και στο δημοψήφισμα ως το βίαιο ξεκίνημα ενός νέου (2015-). 
Ο ιστορικός κύκλος που ολοκληρώνεται χαρακτηρίζεται από: 
Πρώτον, την κατάρρευση της μεταπολίτευσης, η τελευταία φάση της οποίας ξεκινά με τους θανάτους του Ανδρέα Παπανδρέου το 1996 και του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1998, και την ανάληψη καθηκόντων από ανίκανα νέα φυντάνια, νανίσκους-λογιστές, ψευδολόγους, πνευματικούς γενίτσαρους και απαίδευτους οικονομικούς γραφιάδες, «ευρωπαϊστές», οι οποίοι όχι μόνο δεν κατάφεραν να «εκσυγχρονίσουν» την Ελλάδα αλλά κατάφεραν να τη διαλύσουν σε διάστημα 15 ετών. Δεύτερον, την κατάρρευση του μύθου της «ισχυρής Ελλάδας στην καρδιά της Ευρώπης», μύθος ο οποίος αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο-ιδεολόγημα της €uroζωνικής και -τάχα- «εκσυγχρονιστικής» φάσης του πολιτικού συστήματος (Σημίτης, νεοΚαραμανλής/Παπανδρέου, νεοΠα.Σο.Κ/Ν.Δ). 
Ουσιαστικά καταρρέει το σύνολο της τρίτης περιόδου της ευρωπαϊκής στρατηγικής της Ελλάδας η οποία εκκινεί από το 1998 και ύστερα (οι δύο προηγούμενες περίοδοι ήταν το 1981-1985 και το 1985-1995).
Η «νέα Μεγάλη Ιδέα» της υιοθέτησης του €uroνομίσματος υπό το σύνθημα του «εξευρωπαϊσμού της χώρας» εκφυλίστηκε σε έναν φλύαρο και μυγιάγγιχτο ελλαδικό «ευρωπαϊσμό» και σε μια «μετα-ιδεολογία» €uroζωνισμού (η οποία ταυτίζει κάθε αξιακό και θεσμικό σύμπαν, δομικές αλλαγές και ταυτότητα με «το νόμισμα»). 
Ο ελλαδικός «ευρωπαϊσμός» και €uroζωνισμος ήταν ιδεολογικές επενδύσεις επί πραγματικοτήτων όπως η καταναλωτική φούσκα, η κατασκευή δημοσίων έργων, η αύξησης των εισοδημάτων, ο χρηματιστηριακός τζόγος, η εξαγωγή κεφαλαίων μέσω δανεισμού και εξόφλησης χρέους, η θεσμική ανεπάρκεια και η δημογραφική συρρίκνωση (αυτή ήταν η περίοδος του «εκσυγχρονισμού»).
Ακόμα και τώρα αντιμετωπίζεται μια κάποια «Ευρώπη» ως νόημα και τέλος-σκοπός (ενώ δεν ήταν παρά μια αρχή και ευκαιρία) και η ρευστότητα του ELA ως ανάσα ζωής και αξιοπρέπειας (την ίδια στιγμή που παρακάμπτονται από ημέτερους οι περιορισμοί στις κινήσεις κεφαλαίων), όπως ακριβώς παλαιότερα αντιμετωπίστηκε «η δόση» του εξαρτημένου ασθενή -ο οποίος βρισκόταν συνεχώς σε κατάσταση «εξόδου» από την εξάρτηση- ως αυτό που κρατούσε την Ελλάδα στον «σκληρό πυρήνα της Ευρώπης» (φυγή από την πραγματικότητα και συλλογικές ψευδαίσθησεις).
Ο «ιδεαλιστικός ευρωπαϊσμός» στην Ελλάδα αποτελεί την παρωδιακή αντιστροφή του «ρεαλιστικού ευρωπαϊσμού». 
Η εσωτερική λογική συνέπεια αυτού του «ευρωπαϊσμού» μας οδήγησε εδώ που βρισκόμαστε. 
Ένας ελλαδικός «ευρωπαϊσμός» ο οποίος απογύμνωσε την ελληνική κοινωνία αφήνοντας την δίχως καμία θεσμική προστασία, επάρκεια και προετοιμασία για το μέλλον.
 Ο οποίος δεν έχει κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο και δεν μπορεί να προσφέρει και να προτείνει τίποτα στην ελληνική κοινωνία, ακόμα και αυτή την ύστατη ώρα, παρά μονάχα την «βούληση». 
Δεν αρκεί όμως να θες ή να επιθυμείς, πρέπει και να μπορείς. 
Η «βούληση» χρειάζεται στοιχειώδεις προϋποθέσεις που να την στηρίζουν.
Πιστεύω βαθύτατα -εδώ και καιρό- πως ακόμα και εάν επιτευχθεί μια «μεταβατική συμφωνία» ή κάποιο «πρόγραμμα-γέφυρα», μεσοπρόθεσμα και ανεξάρτητα από την «βούληση» της, η Ελλάδα θα βρεθεί εκτός της ζώνης του €uroνομίσματος. 
Το μόνο που επιδιώκουν οι πολιτικές ηγεσίες-δυνάμεις από το 2007-2010 και μετά, είναι να κερδίζουν χρόνο, να ψεύδονται, να φλυαρούν συνεχώς μιλώντας για αντίμετώπιση συμπτωμάτων και όχι αιτιών, και να αποποιούνται μετακυλίοντας ευθύνες.
 Ούτε καν αυτό το ελάχιστο δεν μπόρεσαν να κάνουν. Να προετοίμασουν και να θωρακίσουν την ελληνική κοινωνία για τα επερχόμενα.

Υ.γ: Τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος έχουν ήδη ξεπεραστεί από τις εξελίξεις. 
Θα επανέλθω.
      .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.
Σκέψεις και προβληματισμοί για το μέλλον.

Νόμισμα και «μετα-ιδεολογία».

Déjà vécu: ΝεοΤρικουπικοί και ΝεοΔηλιγιαννικοί, «νέα Μεγάλη Ιδέα» κ.λπ.

Ελλαδικός «ευρωπαϊσμός» και αλλοίωση, χειραγωγηση και σύγχυση ταυτοτήτων μέσω τεχνητών διπολισμών και άρνησης της εθνικής διάστασης.

Déjà vu: Η παλαιότερη διάψευση των προσδοκιών και η κρίση των κομμάτων κατά την περίοδο ανάμεσα στην -τότε- χρεοκοπία και ήττα - μέρος α´.
       
07/08/15--10:57: Ευρωπαϊκά σημεία-δηλώσεις.
Ι
Ο Πολωνός Donald Tusk, Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, δήλωσε στη χθεσινή συνέντευξη τύπου (07/07/2015): Δεν έχω αμφιβολία πως αυτή είναι ίσως η πιο κρίσιμη στιγμή στην ιστορία μας, εννοώ της Ε.Ε και της Ευρωζώνης.

II
Ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας, Manuel Valls, οποίος πριν λίγους μήνες κατά την επίσημη επίσκεψη του στην Κίνα είχε διαβεβαιώσει τον Κινέζο ομόλογο του πως δεν υπάρχει ανησυχία για έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, έκανε το εξής tweet:
Maintien de la #Grèce dans la zone euro:
une question économique, géostratégique & géopolitique.
Ο Γάλλος Πρωθυπουργός σήμερα: 
1) Au peuple grec, je dis : η Ελλάδα είναι η Ευρώπη ! MV.
 2) La France se mobilise jusqu'au bout pour aider la #Grèce mais il faut que le gouvernement grec veuille aussi s'aider lui-même. 
3) L’Europe appelle à l’humilité et à une détermination farouche. Sa capacité à surmonter les crises lui a permis de grandir. #Grèce 
4) C’est aussi au gouvernement grec d’être au rendez-vous de son Histoire et de l’Histoire européenne. C’est un moment de vérité. #Grèce
       
07/09/15--04:21: 
Στοιχειώδη κοινωνιολογικά δεδομένα - & ορισμένες σκέψεις - 
για τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος 
(Όχι ή Ναι μεν αλλά).
                                  .~`~.
                     Αντί Εισαγωγής

Ο ψυχρός μετανεωτερικός €uroλαϊκισμός συγχέει το ομοσπονδιακό με το διακυβερνητικό πλαίσιο ή πιο σωστά τα χρησιμοποιεί a la carte και κατά περίπτωση. 
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το περίφημο επιχείρημα που τοποθετεί την Ελλάδα από την μια μεριά και τα υπόλοιπα 18 κράτη από την άλλη, επιχείρημα το οποίο θυμίζει την εξής διαδικασία: 
«μέσα από την αιρεσιμότητα και από τις αξίες της Ε.Ε, επιδίωκε να εξευρωπαϊσει τις μεσογειακές χώρες, αλλά να δημιουργήσει στην ουσία μια νέα αυτοκρατορία, με την έννοια της ασύμμετρης σχέσης με τους γείτονες της, όπου θα επιβάλλει τις δικές της αξίες φαινομενικά, αλλά στην ουσία τη δική της πολιτική».
 Έχει ενδιαφέρον πως αυτή η ασύμμετρη σχέση δεν υπάρχει πλέον ανάμεσα στην Ε.Ε και τις γειτονικές της χώρες στο εξωτερικό (Ε.Ε από την μια, με Τυνησία, Αίγυπτο ή Τουρκία από την άλλη), αλλά έχει εισχωρήσει και στο εσωτερικό της Ένωσης (18 κράτη-μέλη ή δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις της €uroζώνης από τη μια, με την Ελλάδα ή την κυβέρνηση της Ελλάδας από την άλλη. 
Αυτός είναι ο ορισμός της ασύμμετρης -αυτοκρατορικής- σχέσης).
Άλλωστε, στην περίπτωση που άλλαζε η κυβέρνηση στην Ελλάδα και μια κυβέρνηση ενός άλλου κράτους αντιδρούσε στις οικονομικές πολιτικές της €uroζώνης, πάλι 18 δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις έναντι μίας θα ήταν το αποτέλεσμα. 
Όλα τα προηγούμενα βέβαια, ουδεμία σχέση έχουν με τις καταστατικές συνθήκες της Ε.Ε.
                                    .~`~.
       Στοιχειώδη κοινωνιολογικά δεδομένα

Το δημοψήφισμα ήταν μια εσφαλμένη απόφαση. Θα το καταλάβουν μόνο όταν τους γυρίσει μπούμερανγκ, μέχρι τότε θα θριαμβολογούν. 
Βραχυπρόθεσμα τα αποτελέσματα του φαντάζουν -σε ορισμένους- θριαμβευτικά στο εσωτερικό (όχι στο εξωτερικό). 
Μεσοπρόθεσμα θα αποδειχθούν το λιγότερο απογοητευτικά αν όχι καταστροφικά τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό (μακροπρόθεσμα δεν θέλω να το σκέφτομαι καν).
 Όσο και εάν η απαστράπτουσα λάμψη των ημερών τυφλώνει, σε μικρό χρονικό διάστημα αυτή η λάμψη θα ξεθωριάσει. 
Ήδη έχει αρχίσει να ξεθωριάζει. Σύντομα θα επιστρέψουμε στην αρχική και φυσική επιλογή η οποία παρακάμφθηκε μέσω του δημοψηφίσματος, και που δεν είναι άλλη από τις εκλογές (αν δεν έχουμε παραιτήσεις, ανωμαλίες κ.λπ). Με την απόφαση για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος κερδήθηκε χρόνος και υπήρξαν πολλές παράπλευρες απώλειες για ορισμένους, οφέλη για κάποιους άλλους. 
Όπως γίνεται κατανοητό, οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν σε ένα τοπίο το οποίο θα διαμορφωθεί από τις επιπτώσεις και τα αποτελέσματα, τις απώλειες και τα οφέλη που προέκυψαν από το δημοψήφισμα. 
Η απόφαση για το δημοψήφισμα ήταν φανερό πως νομιμοποιούσε τα αποτελέσματα της διαπραγμάτευσης, όποια και εάν ήταν αυτά.
 Η ελέω Θεού βασιλεία -μέσω παγίδευσης και υφαρπαγής ψήφου- ήταν ένας μοναχά από τους λόγους που ήμουν αναφανδόν αντίθετος με τη διεξαγωγή του.
Ξεκαθαρίζοντας τη θέση μου ως προς αυτό, οφείλω να επισημάνω το εξής. 
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αποτύπωσε κάτι το οποίο ήταν ναι μεν γνωστό αλλά σπάνια αποτυπωνόταν. 
Το χαώδες κενό αντιπροσώπευσης και την αναντιστοιχία που υπάρχει ανάμεσα στην βούληση του πολιτικού σώματος και στην βούληση όσων επικυριαρχούν επί, και διαμορφώνουν την, «κοινή γνώμη» και το δημόσιο λόγο.
Ένα ολόκληρο πολιτικό, επιχειρηματικό, δημοσιογραφικό-μηντιακό, ακαδημαϊκό κατεστημένο, το οποίο είναι, σε γενικές γραμμές, αποσυνδεδεμένο από το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας και λειτουργεί ως κλειστό σύστημα, συνεπικουρούμενο από εξωθεσμικές, εξωκοινωνικές και εξωεθνικές δυνάμεις και παρεμβάσεις επέλεξε την «ευρωπαϊκή» γραμμή. 
Ολόκληρη η «ελίτ» επέλεξε την «ευρωπαϊκή» γραμμή του Ναι. 
Είναι μια γνωστή κατάσταση την οποία παρατηρούμε συνεχώς και κατ'επανάληψη στην Ε.Ε.
Το ίδιο κατεστημένο που στήριζε αναφανδόν το Ναι και πολέμησε λυσσαλέα το Όχι, αυτή την στιγμή ερμηνεύει το Όχι ως Ναι μεν αλλά, στο πλευρό του πρωθυπουργού (απλά διακατέχεται από ανασφάλεια και καχυποψία απέναντι του). 
Οι δύο επιλογές του δημοψηφίσματος ερμηνεύονται ως Ναι και Ναι μεν αλλά. Το πιθανότερο είναι πως το «μεν αλλά» θα εξατμιστεί και θα επιστρέψουμε στο Ναι (σκέτο) με τον πρωθυπουργό να ενσωματώνει το Όχι στο Ναι. 
Την δυναμική του Όχι, όμως, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να την ελέγξει. 
Αποδοχή, υπογραφή, νομιμοποίηση, και υλοποίηση είναι διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους. 
Το κενό αντιπροσώπευσης, το οποίο ήδη είναι τεράστιο, θα διευρυνθεί εάν ο πρωθυπουργός επιλέξει αυτή την οδό.
Ας αφήσουμε όμως τις εκτιμήσεις και ας δούμε ορισμένα στοιχεία.
Διαμορφώνεται μια Ελλάδα του 1/2 και οδεύουμε ολοταχώς προς μια Ελλάδα του 1/3. 
Ο πολιτικός κόσμος είναι ποσοτικά κατακερματισμένος και ποιοτικά εξαθλιωμένος, ενώ οι προσπάθειες αναδιαμόρφωσης και ανασυγκρότησης του κινούνται μεταξύ τραγέλαφου και κλαυσίγελου...
 Εάν ορισμένοι προσπαθούν να μας πείσουν πως ο ισχυρός είναι και δίκαιος και άρα ο ανίσχυρος δικαιολογημένα παθαίνει ότι παθαίνει, αυτό έχει να κάνει με ζητήματα νομιμοποίησης, ενοχών, μίσους, εκδικητικότητας, ανασφάλειας και μετάβασης σε μια κοινωνία του 1/2 ή και του 1/3. (15 Απρ 2015)
Ως πρώτο σημείο καμπής, μπορούν να θεωρηθούν τα αποτελέσματα των δύο εκλογικών αναμετρήσεων του 2012, όπου ο δικομματισμός της μεταπολίτευσης απέσπασε συνολικό ποσοστό 32,03% τον Μαΐο και -μέσω μιας mediaκης αντεπίθεσης και έντονης πόλωσης- 41,94% τον Ιούνιο. Στις εκλογές του 2009 τα δύο κόμματα του μεταπολιτευτικού δικομματισμού και της τωρινής συγκυβέρνησης είχαν αποσπάσει ποσοστό 77,39%. (30 Δεκ 2013)
Οι νεκροζώντανοι όσες προβιές και εάν προσπάθησαν να φορέσουν, δεν μπόρεσαν σε καμία περίπτωση να υπερβούν ουσιαστικά την πολιτική δύναμη των εκλογών του 2012. 
Από εκείνη τη στιγμή και ύστερα είχαμε μια τεχνητή παράταση ζωής τριών χρόνων με εξωεθνικές παρεμβάσεις, μηντιακές καταιγίδες, στρεβλώσεις ταυτοτήτων, τεχνητούς διπολισμούς, μπλοκάρισμα του πολιτικού συστήματος κ.λπ. Στις τελευταίες εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 οι νεκροζώνταντοι (Ν.Δ και Πα.Σο.Κ) απέσπασαν ποσοστό 32,49% επιστρέφοντας στο ποσοστό του Μαΐου του 2012.
Πράγματι, η αποτύπωση στο δημοψήφισμα βρίσκεται περίπου στα ίδια επίπεδα μεταξύ των εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012.
 Συγκεκριμένα το ποσοστό του Ναι ήταν 38,69%. 
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αντικατοπτρίζει δύο βασικά κοινωνιολογικά δεδομένα. 
Το πρώτο είναι η διχοτομία ανάμεσα σε μια άνωθεν κοινωνία του 1/3 και σε μια κάτωθεν κοινωνία των 2/3. 
Το δεύτερο, και σημαντικότερο, είναι το χάσμα γενεών και πιο συγκεκριμένα η γενιά άνω των 40-45 ετών (η οποία είναι γέννημα του παλαιού δικομματισμού, του διπολικού διεθνούς συστήματος, του ψυχρού πολέμου κ.λπ) και η γενιά κάτω των 40-45. 
Αυτή η διχοτομία φάνηκε για πρώτη φορά με εμφατικό τρόπο στις εκλογές του 2012, όπου ο παλαιός δικομματισμός και η υλικοπνευματική γεροντοκρατία, αυτή η μεταχουντική σαπισμένη γενιά της τελευταίας περιόδου του διπολικού συστήματος που κουβαλάει την ψυχροπολεμική ιδεολογική πλύση εγκεφάλου, ουσιαστικά προσπάθησε να ερμηνεύσει τα κοινωνιολογικά παιδιά και εγγόνια της μέσω της «θεωρίας των άκρων» (ένα από τα πολλά δίπολα που επιστρατεύτηκαν τα πέντε αυτά χρόνια).
Αυτές είναι οι δύο πιο σημαντικές κοινωνιολογικές τομές που διαπερνούν οριζόντια και κάθετα την ελληνική κοινωνία και εκφράζονται εκλογικά ή δημοψηφισματικά από το 2012 και ύστερα, περίοδος που κατέρρευσε ο παλαιός δικομματισμός, ο οποίος κρατήθηκε τεχνητά στη ζωή με σωληνάκια και μορφή νεκροζώντανου ζόμπι (ακριβώς όπως και η Ελλάδα).

Ψηφοφόροι του Όχι κατά ηλικία
18-24: 85%
25-34: 72.3%
35-44: 67.4%
45-54: 69.2%
55-64: 59.4%
65+: 44.9%

Με βάση σχεδόν όλα τα εκπαιδευτικά, εργασιακά και εισοδηματικά κριτήρια, η επιλογή του Όχι κυριάρχησε επί του Ναι (και στις ελάχιστες κατηγορίες που κυριάρχησε το Ναι, η διαφορά ήταν οριακή, της τάξης 51-2% έναντι 49-8%). 
Και εδώ, όπως και στις διεθνείς εξελίξεις (Μακροδομές)βλέπουμε τη δημογραφία και την ηλικία να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο.
 Δύο παράγοντες που συστηματικά υποβαθμίζονται.
Από τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος προέκυψαν τρεις και όχι δύο πόλοι. 
Δύο στοιχεία που έχουν ενδιαφέρον και πρέπει να προσεχθούν, είναι τα εξής. 
Πρώτον, στο δημοψήφισμα συμμετείχαν πάνω από 6 εκατομμύρια πολίτες (62.5 % ποσοστό συμμετοχής).
 Στις εκλογές του 2007 είχαν συμμετάσχει λίγο κάτω από 7,5 εκατομμύρια πολίτες (74.15 % ποσοστό συμμετοχής). 
Η διαφορά είναι πάνω από ένα εκατομμύριο. Δεύτερον, η αποχή, το άκυρο και το λευκό ξεπέρασαν το Ναι και αποτέλεσαν τη δεύτερη κατά σειρά πολιτική «επιλογή» στο δημοψήφισμα. 
Είναι ένας ενδιάμεσος πολιτικός πόλος ανάμεσα στο Ναι και το Όχι ο οποίος δεν έχει καμία θεσμική ή άλλη έκφραση. 
Τα δύο αυτά στοιχεία έχουν σημασία για τις μελλοντικές εξελίξεις.
Από όλα τα προηγούμενα όμως, το σημαντικότερο στοιχείο είναι το δημογραφικό. 
Το χάσμα γενεών υπερβαίνει το κοινωνικο-οικονομικό χάσμα (εάν δε τοποθετήσουμε το όριο άνω των 55 και κάτω των 55 ετών είναι ξεκάθαρο πως μιλάμε για δύο διαφορετικές χώρες). 
Η νέα γενιά, που θεωρείται και είναι πιο ευρωπαϊκή σε σύγκριση με όλες τις προηγούμενες, φάνηκε περισσότερο διατεθειμένη να «ρισκάρει» -με βάση τα διλήμματα που της επιβλήθηκαν- την παραμονή της χώρας στην €uroζώνη. 
Ο παλαιός ελλαδικός «ευρωπαϊσμός» πέθανε. 
Η νέα γενιά θα κινηθεί μεταξύ ενός νέου ελληνικού ευρωπαϊσμού -που θα έχει ουσιαστικό και όχι μονάχα νομισματικό περιεχόμενο, ο οποίος όμως δεν διαφαίνεται πουθενά στον ορίζοντα- και ενός μαλακού ή σκληρού ελληνικού ευρωσκεπτικισμού.

       
07/10/15--04:31: 
Προθάλαμος ολοκλήρωσης της περιόδου: 
δημοσιοποίηση δημοψηφίσματος-περάτωση διαπραγμάτευσης.
Το σημείωμα αυτό αποτελεί ανακεφαλαίωση των προβληματισμών που προέκυψαν τις τελευταίες ημέρες, από τη δημοσιοποίηση της απόφασης για το δημοψήφισμα μέχρι και το πέρας της διεξαγωγής του. Έχει τον ρόλο προθάλαμου για ένα τελευταίο -μάλλον- σημείωμα στο οποίο θα αποτυπωθούν συνολικές σκέψεις που θα αφορούν την περίοδο ανάμεσα στη δημοσιοποίηση, τη διεξαγωγή, τα αποτελέσματα και τις συνέπειες τόσο του δημοψηφίσματος όσο και της όλης διαδικασίας διαπραγμάτευσης. Μέχρι να περατωθεί στο εξωτερικό όλη αυτή η διαδικασία, παραθέτω αποσπάσματα από τα επτά σημειώματα περί δημοψηφίσματος: 1.Κομματοκρατικό σύστημα και ελληνική κοινωνία. Το δημοψήφισμα, κανένα περιεχόμενο δεν έχει.2.Μια πολιτική άποψη για το δημοψήφισμα.3.Τρεις σύντομες επισημάνσεις για το μήνυμα του Πρωθυπουργού. Ή περί δημοψηφίσματος (ξανά).4.Διανοητικά ερείπια και δημοψήφισμα.5.Το δημοψήφισμα ως ήττα.6.Μετά το δημοψήφισμα - μέρος α´.7.Στοιχειώδη κοινωνιολογικά δεδομένα -και ορισμένες σκέψεις- για τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος (Όχι ή Ναι μεν αλλά).Τα επιχειρήματα όσων κατέχουν την εξουσία και νέμονται το κράτος, είναι μορφολογικά τα ίδια με αυτά των προκατόχων τους. Αλλάζουν μόνο ως προς το περιεχόμενο. Η ουσία δεν βρίσκεται στο διαλογικό παίγνιο που αναφέρεται στο εσωτερικό των κομμάτων ή στο εσωτερικό και την περιφέρεια του πολιτικού συστήματος όπως θα προσπαθήσουν να μας (ξάνα)πείσουν με εκβιαστικά διλήμματα, απειλές, φόβο και είτε-είτε (όλα αυτά θα συνεχιστούν), αλλά στο πολιτικό ή κομματοκρατικό σύστημα συνολικά (μαζί με τις παραφυάδες του) και στο χαώδες κενό αντιπροσώπευσης. Τα προηγούμενα γράφονται από μια σκοπιά που τα τελευταία πέντε χρόνια δεν ενστερνίστηκε τους έσωθεν ή έξωθεν επιβαλλόμενους διπολισμούς και τα τεχνητά διλήμματα (π.χ. «κέντρο-άκρα», «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», «€uro-δραχμή», «πάση-καμία θυσία» «μένουμε-φεύγουμε Ευρώπη», «Ναι-Όχι» κ.λπ) και τις -ελάχιστες- φορές που αυτά θίχτηκαν, η κριτική ήταν από πολιτική και όχι από οικονομική σκοπιά.

              .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

1.Βρισκόμαστε υπό εσωτερική -πρώτιστα- κατοχή από το κομματοκρατικό σύστημα.
 Ένα σύστημα το οποίο μας καθηλώνει, μας εγκλωβίζει και μας χειραγωγεί, κατασκευάζοντας τεχνητά διχαστικά δίπολα, μέσω των οποίων μας ενσωματώνει και μας αλέθει, ενώ, την ίδια στιγμή, η μια πλευρά του χρησιμοποιεί την άλλη ως πλυντήριο της - εξ ου και η μη κάθαρση, η ατιμωρησία, η μη καταστολή της διαφθοράς και η μη απονομή δικαιοσύνης. 
Χρησιμοποιούν τους τεχνητούς αυτούς διανοητικούς διχασμούς προκειμένου να νομιμοποιηθούν μετά από την πλήρη ηθική απονομιμοποίηση και απαξίωση τους και να νεκρανασταθούν μετά από τον πολιτικό τους θάνατο... 
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων πέντε χρόνων οι μόνοι πολιτικοί σχηματισμοί που αναδεικνύονται και προωθούνται από το μηντιακό τηλεσύστημα είναι όσοι προέρχονται από τις δομές του κράτους... Το γεγονός πως γίνεται προσπάθεια χειραγώγησης της χώρας από εξωκοινωνικούς, εξωελλαδικούς και εξωθεσμικούς κύκλους δεν αναιρεί τα προηγούμενα... 
Εάν τα πράγματα παραμείνουν ως έχουν, το σαπισμένο κομματοκρατικό σύστημα θα παρασύρει τη χώρα στο χάος.
2.Οι λαοί και τα έθνη δεν αντιστέκονται ούτε προασπίζουν την κυριαρχία και την πολιτική τους υπόσταση, απαντώντας Ναι ή Όχι σε ερωτήματα όπως το κάτωθι... 
Απλά εγκλωβίζονται, ποδηγετούνται και σπαταλούν το πνεύμα, τις αντοχές και τις αντιστάσεις τους. 
Ούτε μπορείς να προασπίσεις τη δημοκρατία και την κυριαρχία με ένα τέτοιο τεχνο-οργουελικό ερώτημα. 
Δεν είναι δυνατόν το δημοψήφισμα να το θεωρείς εργαλείο «συνέχισης της διαπραγμάτευσης με άλλα μέσα» και ταυτόχρονα να το θεωρείς έκφραση της δημοκρατίας ως υπέρτατης αξίας. 
Τα δημοψηφίσματα προϋποθέτουν ξεκάθαρες θέσεις, σαφείς και σύντομες διατυπώσεις και διαυγή κίνητρα και προθέσεις... 
Αν πραγματικά θες να δώσεις μια μάχη ανάμεσα στο εθνικό και το υπερεθνικό επίπεδο, η οποία είναι κεφαλαιώδους σημασίας, καθώς δημοκρατία δεν έχει υπάρξει ούτε πρόκειται να υπάρξει σε υπερεθνικό επίπεδο, δεν την δίνεις με τέτοιου γελοίου και ακαταλαβίστικου τύπου ερωτήματα τα οποία προκύπτουν από τα κομματικά σου αδιέξοδα. 
Βέβαια, αν ο σκοπός σου δεν είναι να δώσεις μάχη αλλά να φυγομαχήσεις προκειμένου να βρεις διέξοδο, τότε τα πράγματα είναι διαφορετικά... 
Το δημοψήφισμα θεωρώ πως δεν πρέπει να διεξαχθεί.
 Είναι ένα διαπραγματευτικό εργαλείο το οποίο, υπό τις παρούσες συνθήκες, λειτουργεί και έχει νόημα περισσότερο προτού διεξαχθεί παρά εφόσον διεξαχθεί... 
Καταναλώνει και σπαταλά κοινωνικές και εθνικές δυνάμεις για λόγους κομματικούς, δεσμεύοντας τους επόμενους -και τους μεθεπόμενους- δίχως να μπορεί να συμπυκνώσει τα διακυβεύματα της περιόδου και αφήνοντας μια θολούρα να υπερίπταται.
 Είναι προϊόν αδιεξόδου αλλά οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερο αδιέξοδο.
3.Το εγχώριο πολιτικό σύστημα στο σύνολο του καθηλώνει, εγκλωβίζει και χειραγωγεί την ελληνική κοινωνία, κατασκευάζοντας τεχνητά διχαστικά δίπολα, μέσω των οποίων την ενσωματώνει και την αλέθει. 
Χρησιμοποιεί το εργαλείο-δημοψήφισμα -και- ως μέσο πόλωσης και (αυτο)παγίδευσης της ελληνικής κοινωνίας για λόγους μικροκομματισμού, «επιστροφής» ή «παραμονής».
4.Ο ιστορικός κύκλος της λεγόμενης μεταπολίτευσης, ξεκίνησε με ένα Ναι και ένα Όχι σε ένα Δημοψήφισμα και ολοκληρώνεται με κραυγές και αλαλαγμούς από Ναι-ηδες και Όχι-ηδες σε ένα «δημοψήφισμα» καρικατούρα.
 Το παλαιό δημοψήφισμα είχε περιεχόμενο πρωτογενούς σημασίας, εξ ου και θεμελιώθηκαν πάνω του κόμματα και ένα νέο πολιτικό σύστημα. 
Το τωρινό «δημοψήφισμα» είναι ένας κόλαφος, μια παρωδία και ένας τραγέλαφος. 
Φανερώνει την κατάντια, τα διανοητικά ερείπια και τον εκφυλισμό που αφήνουν πίσω τους τα μεταπολιτευτικά κόμματα και η κληρονομιά τους. 
Η μεταπτωχευμένη Ελλάδα.
5.Τα δημοψηφίσματα σε μεγάλο βαθμό είναι, και θα πρέπει να συνεχίσουν να είναι, πρωτοβουλίες των πολιτών και όχι εργαλεία κομματοκρατικών συστημάτων ή κυβερνήσεων που μεθοδεύουν την μετακύλιση των ευθυνών και των αδιεξόδων τους στους πολίτες. 
Οι δημοκρατικά εκλεγμένες ηγεσίες αναλαμβάνουν ευθύνες, δεν επιδιώκουν να αποκρύψουν αποτυχίες, να αποποιηθούν ευθύνες, και να παγιδεύσουν τους πολίτες δημιουργώντας συνενόχους... Το πολιτικό σύστημα συνεχώς και κατ'εξακολούθηση μετακυλίει τις ευθύνες και τις ήττες του στους πολίτες προκειμένου να τους καταστήσει συνένοχους...
 Το δημοψήφισμα αποτελεί μια ακόμη ήττα, την τελειωτική αυτή την φορά, του μεταπολιτευτικού συστήματος. 
Δεν υπήρχε κανένας λόγος να οδηγηθούμε σε αυτό...
 Ήταν μια ήττα που έπρεπε να αποφευχθεί. Ίσως η μεγαλύτερη απώλεια αυτής της ήττας να είναι η κατασπατάληση και απομύζηση των εναπομεινάντων εθνικών ψυχικών και πνευματικών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας. 
Για ποιο λόγο; Χαμογελώ με πίκρα. 
Το κομματικό σύστημα της χώρας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο τόσο με το κράτος όσο και με το πολίτευμα καθεαυτό. 
Η δυσμορφία και χρεωκοπία του κράτους καθώς και η αλλοίωση και ο εκφυλισμός του πολιτεύματος από το μεταπολιτευτικό σύστημα είναι γνωστές, τις ζούμε. 
Η κατάρρευση του κομματικού συστήματος θα συμπαρασύρει και το ίδιο πολίτευμα. 
Η Ελλάδα είναι μια μπλοκαρισμένη δημοκρατία. 
Τα κόμματα έχουν αποτύχει ως θεσμοί αντιπροσώπευσης και κοινωνικής ενσωμάτωσης, γι'αυτό χρησιμοποιούν διπολικά σχήματα προκειμένου να ενσωματώνουν, δηλαδή να εγκλωβίζουν και να αλέθουν, κοινωνικές δυνάμεις και να (επανα)νομιμοποιηθούν.
 Η απόφαση για τη διενέργεια του δημοψηφίσματος ενδέχεται να αποδειχθεί μια από τις καταστροφικότερες αποφάσεις, όχι απλά της μεταπολιτευτικής αλλά της μεταπολεμικής ιστορίας της χώρας μας... 
Αύριο οι πολίτες δεν αποφασίζουν για τίποτα. 
Αύριο οι πολίτες συναινούν, επικυρώνουν, νομιμοποιούν αποφάσεις που έχουν πάρει, θα πάρουν ή σκοπεύουν να πάρουν, άλλοι γι'αυτούς.
6.Ο «ιδεαλιστικός ευρωπαϊσμός» στην Ελλάδα αποτελεί την παρωδιακή αντιστροφή του «ρεαλιστικού ευρωπαϊσμού». 
Η εσωτερική λογική συνέπεια αυτού του «ευρωπαϊσμού» μας οδήγησε εδώ που βρισκόμαστε. 
Ένας ελλαδικός «ευρωπαϊσμός» ο οποίος απογύμνωσε την ελληνική κοινωνία αφήνοντας την δίχως καμία θεσμική προστασία, επάρκεια και προετοιμασία για το μέλλον.
 Ο οποίος δεν έχει κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο και δεν μπορεί να προσφέρει και να προτείνει τίποτα στην ελληνική κοινωνία, ακόμα και αυτή την ύστατη ώρα, παρά μονάχα την «βούληση»... 
Πιστεύω βαθύτατα -εδώ και καιρό- πως... μεσοπρόθεσμα και ανεξάρτητα από την «βούληση» της, η Ελλάδα θα βρεθεί εκτός της ζώνης του €uroνομίσματος. 
Το μόνο που επιδιώκουν οι πολιτικές ηγεσίες-δυνάμεις από το 2007-2010 και μετά, είναι να κερδίζουν χρόνο, να ψεύδονται, να φλυαρούν συνεχώς μιλώντας για αντιμετώπιση συμπτωμάτων και όχι αιτιών, και να αποποιούνται μετακυλίοντας ευθύνες. 
Ούτε καν αυτό το ελάχιστο δεν μπόρεσαν να κάνουν. 
Να προετοιμάσουν και να θωρακίσουν την ελληνική κοινωνία για τα επερχόμενα.
7.Όσο και εάν η απαστράπτουσα λάμψη των ημερών τυφλώνει, σε μικρό χρονικό διάστημα αυτή η λάμψη θα ξεθωριάσει. 
Ήδη έχει αρχίσει να ξεθωριάζει. 
Σύντομα θα επιστρέψουμε στην αρχική και φυσική επιλογή η οποία παρακάμφθηκε μέσω του δημοψηφίσματος, και που δεν είναι άλλη από τις εκλογές (αν δεν έχουμε παραιτήσεις, ανωμαλίες κ.λπ)... 
Όπως γίνεται κατανοητό, οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν σε ένα τοπίο το οποίο θα διαμορφωθεί από τις επιπτώσεις και τα αποτελέσματα, τις απώλειες και τα οφέλη που προέκυψαν από το δημοψήφισμα. 
Η απόφαση για το δημοψήφισμα ήταν φανερό πως νομιμοποιούσε τα αποτελέσματα της διαπραγμάτευσης, όποια και εάν ήταν αυτά. 
Η ελέω Θεού βασιλεία -μέσω παγίδευσης και υφαρπαγής ψήφου- ήταν ένας μοναχά από τους λόγους που ήμουν αναφανδόν αντίθετος με τη διεξαγωγή του... 
Από τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος προέκυψαν τρεις και όχι δύο πόλοι... η αποχή, το άκυρο και το λευκό ξεπέρασαν το Ναι και αποτέλεσαν τη δεύτερη κατά σειρά πολιτική «επιλογή» στο δημοψήφισμα. 
Είναι ένας ενδιάμεσος πολιτικός πόλος ανάμεσα στο Ναι και το Όχι ο οποίος δεν έχει καμία θεσμική ή άλλη έκφραση.
 Τα δύο αυτά στοιχεία έχουν σημασία για τις μελλοντικές εξελίξεις. 
Από όλα τα προηγούμενα όμως, το σημαντικότερο στοιχείο είναι το δημογραφικό. 
Το χάσμα γενεών υπερβαίνει το κοινωνικο-οικονομικό χάσμα (εάν δε τοποθετήσουμε το όριο άνω των 55 και κάτω των 55 ετών είναι ξεκάθαρο πως μιλάμε για δύο διαφορετικές χώρες)... 
Το ίδιο κατεστημένο που στήριζε αναφανδόν το Ναι και πολέμησε λυσσαλέα το Όχι, αυτή την στιγμή ερμηνεύει το Όχι ως Ναι μεν αλλά, στο πλευρό του πρωθυπουργού (απλά διακατέχεται από ανασφάλεια και καχυποψία απέναντι του). 
Οι δύο επιλογές του δημοψηφίσματος ερμηνεύονται ως Ναι και Ναι μεν αλλά. 
Το πιθανότερο είναι πως το «μεν αλλά» θα εξατμιστεί και θα επιστρέψουμε στο Ναι (σκέτο) με τον πρωθυπουργό να ενσωματώνει το Όχι στο Ναι. 
Την δυναμική του Όχι, όμως, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να την ελέγξει. 
Αποδοχή, υπογραφή, νομιμοποίηση, και υλοποίηση είναι διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους. 
Το κενό αντιπροσώπευσης, το οποίο ήδη είναι τεράστιο, θα διευρυνθεί εάν ο πρωθυπουργός επιλέξει αυτή την οδό.
       
07/10/15--12:28: Αξεπέραστη Ηχώ από τα βάθη των Αιώνων.

Σὲ καιρὸ εἰρήνης καὶ ὅταν εὐημερῆ ὁ κόσμος καὶ οἱ πολιτεῖες, οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἤρεμοι γιατί δὲν τοὺς πιέζουν ἀνάγκες φοβερές. Ἀλλ'ὅταν ἔρθη ὁ πόλεμος ποὺ φέρνει στοὺς ἀνθρώπους τὴν καθημερινὴ στέρηση, γίνεται βίαιος διδάσκαλος κ'ἐρεθίζει τὰ πνεύματα τοῦ πλήθους σύμφωνα μὲ τὶς καταστάσεις ποὺ δημιουργεῖ...
Γιὰ νὰ δικαιολογοῦν τὶς πράξεις τους ἄλλαζαν ἀκόμα καὶ τὴν σημασία τῶν λέξεων.
Ἡ παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ἀνδρεία καὶ ἀφοσίωση στὸ κόμμα, ἡ προσωπικὴ διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ εὔλογες προφάσεις καὶ ἡ σωφροσύνη προσωπίδα τῆς ἀνανδρείας. Ἡ παραφορά θεωρήθηκε ἀνδρικὴ ἀρετή, ἐνῶ ἡ τάση νὰ ἐξετάζωνται προσεκτικά ὅλες οἱ ὄψεις ἑνὸς ζητήματος θεωρήθηκε πρόφαση γιὰ ὑπεκφυγή.
Ὅποιος ἦταν ἔξαλλος γινόταν ἀκουστός, ἐνῶ ὅποιος ἔφερνε ἀντιρρήσεις γινόταν ὕποπτος.Ὅποιον ἐπινοοῦσε κανένα τέχνασμα καὶ πετύχαινε, τὸν θεωροῦσαν σπουδαῖο, κι ὅποιον ὑποψιαζόταν σύγκαιρα καὶ φανέρωνε τὰ σχέδια τοῦ ἀντιπάλου, τὸν θεωροῦσαν ἀκόμα πιὸ σπουδαῖο. Ενώ ὅποιος ἦταν ἀρκετὰ προνοητικός, ὥστε νὰ μὴν χρειαστοῦν τέτοια μέσα, θεωροῦσαν ὅτι διαλύει τὸ κόμμα καὶ ὅτι εἶναι τρομοκρατημένος ἀπὸ τὴν ἀντίπαλη παράταξη... καὶ ἡ συγγένεια θεωρήθηκε χαλαρότερος δεσμὸς ἀπὸ τὴν κομματικὴ ἀλληλεγγύη, γιατί οἱ ὁμοϊδεάτες ἦσαν ἕτοιμοι νὰ ἐπιχειρήσουν ὅ,τιδήποτε, χωρὶς δισταγμό, καὶ τοῦτο ἐπειδὴ τὰ κόμματα δὲν σχηματίστηκαν γιὰ νὰ ἐπιδιώξουν κοινὴ ὠφέλεια μὲ νόμιμα μέσα, ἀλλά, ἀντίθετα, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν πλεονεξία τους παρανομώντας.
Καὶ ἡ μεταξὺ τους ἀλληλεγγύη βασιζόταν περισσότερο στὴν συνενοχὴ τους παρὰ στοὺς ὅρκους τους... Τὶς εὔλογες προτάσεις τῶν ἀντιπάλων τὶς δέχονταν μὲ ὑστεροβουλία καὶ ὄχι μὲ εἰλικρίνεια γιὰ νὰ φυλαχτοῦν ἀπὸ ἕνα κακὸ ἂν οἱ ἄλλοι ἦσαν πιὸ δυνατοί. Καὶ προτιμοῦσαν νὰ ἐκδικηθοῦν γιὰ κάποιο κακὸ ἀντὶ νὰ προσπαθήσουν νὰ μὴν τὸ πάθουν. Ὅταν ἔκαναν ὅρκους γιὰ κάποια συμφιλίωση, τοὺς κρατοῦσαν τόσο μόνο ὅσο δὲν εἶχαν τὴν δύναμη νὰ τοὺς καταπατήσουν, μὴ ἔχοντας νὰ περιμένουν βοήθεια ἀπὸ ἀλλοῦ. Ἀλλά μόλις παρουσιαζόταν εὐκαιρία, ἐκεῖνοι ποὺ πρῶτοι εἶχαν ξαναβρεῖ τὸ θάρρος τους, ἂν ἔβλεπαν ὅτι οἱ ἀντίπαλοί τοὺς ἦσαν ἀφύλαχτοι, τοὺς χτυποῦσαν κ'ἔνοιωθαν μεγαλύτερη χαρὰ νὰ τοὺς βλάψουν ἐξαπατώντας τους, παρὰ χτυπώντας τους ἀνοιχτά. Θεωροῦσαν ὅτι ὁ τρόπος αὐτὸς ὄχι μόνο εἶναι, πιὸ ἀσφαλὴς ἄλλα καὶ βραβεῖο σὲ ἀγώνα δόλου. Γενικὰ εἶναι εὐκολώτερο νὰ φαίνωνται ἐπιδέξιοι οἱ κακοῦργοι, παρὰ νὰ θεωρούνται τίμιοι ὅσοι δὲν εἶναι δόλιοι. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι προτιμοῦν νὰ κάνουν τὸ κακὸ καὶ νὰ θεωροῦνται ἔξυπνοι, παρὰ νὰ εἶναι καλοὶ καὶ νὰ τοὺς λένε κουτούς...
Οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κομμάτων, στὶς διάφορες πολιτεῖες, πρόβαλλαν ὡραῖα συνθήματα. Πολιτική ισονομία ἀπὸ τὴν μιὰ μεριά, σωφροσύνη τῆς ἀριστοκρατικῆς (ολιγαρχικής) διοίκησης ἀπὸ τὴν ἄλλη. Προσποιοῦνταν ἔτσι ὅτι ὑπηρετοῦν τὴν πολιτεία, ἐνῶ πραγματικὰ ἤθελαν νὰ ἱκανοποιήσουν προσωπικὰ συμφέροντα καὶ ἀγωνίζονταν μὲ κάθε τρόπο νὰ νικήσουν τοὺς ἀντιπάλους τους. Τοῦτο τοὺς ὁδηγοῦσε νὰ κάνουν τὰ φοβερώτερα πράματα ἐπιδιώκοντας νὰ ἐκδικηθοῦν τοὺς ἀντιπάλους τους, ὄχι ὡς τὸ σημεῖο ποὺ ἐπιτρέπει ἡ δικαιοσύνη ἤ τὸ συμφέρον τῆς πολιτείας, ἀλλά κάνοντας τὶς ἀγριότερες πράξεις, μὲ μοναδικὸ κριτήριο τὴν ἱκανοποίηση τοῦ κόμματός τους... Καμιὰ ἀπὸ τὶς δυὸ παρατάξεις δὲν εἶχε κανέναν ἠθικὸ φραγμὸ κ'ἐκτιμοῦσε περισσότερο ὅσους κατόρθωναν νὰ κρύβουν κάτω ἀπὸ ὡραῖα λόγια φοβερὲς πράξεις.
Όσοι πολίτες ἦσαν μετριοπαθεῖς θανατώνονταν ἀπὸ τὴν μία ἤ τὴν ἄλλη παράταξη, εἴτε ἐπειδὴ εἶχαν ἀρνηθῆ νὰ πάρουν μέρος στὸν ἀγώνα εἴτε ἐπειδὴ ἡ ἰδέα καὶ μόνο ὅτι θὰ μποροῦσαν νὰ ἐπιζήσουν προκαλοῦσε ἐναντίον τους τὸν φθόνο...
                             Θουκυδίδης
           .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.
      Θουκυδίδης - Ἱστοριῶν γʹ (3.82.1–3.83.4)

[3.82.1] Οὕτως ὠμὴ <ἡ> στάσις προὐχώρησε, καὶ ἔδοξε μᾶλλον, διότι ἐν τοῖς πρώτη ἐγένετο, ἐπεὶ ὕστερόν γε καὶ πᾶν ὡς εἰπεῖν τὸ Ἑλληνικὸν ἐκινήθη, διαφορῶν οὐσῶν ἑκασταχοῦ τοῖς τε τῶν δήμων προστάταις τοὺς Ἀθηναίους ἐπάγεσθαι καὶ τοῖς ὀλίγοις τοὺς Λακεδαιμονίους. καὶ ἐν μὲν εἰρήνῃ οὐκ ἂν ἐχόντων πρόφασιν οὐδ’ ἑτοίμων παρακαλεῖν αὐτούς, πολεμουμένων δὲ καὶ ξυμμαχίας ἅμα ἑκατέροις τῇ τῶν ἐναντίων κακώσει καὶ σφίσιν αὐτοῖς ἐκ τοῦ αὐτοῦ προσποιήσει ῥᾳδίως αἱ ἐπαγωγαὶ τοῖς νεωτερίζειν τι βουλομένοις ἐπορίζοντο [3.82.2] καὶ ἐπέπεσε πολλὰ καὶ χαλεπὰ κατὰ στάσιν ταῖς πόλεσι, γιγνόμενα μὲν καὶ αἰεὶ ἐσόμενα, ἕως ἂν ἡ αὐτὴφύσις ἀνθρώπων ᾖ, μᾶλλον δὲ καὶ ἡσυχαίτερα καὶ τοῖς εἴδεσι διηλλαγμένα, ὡς ἂν ἕκασται αἱ μεταβολαὶ τῶν ξυντυχιῶν ἐφιστῶνται. ἐν μὲν γὰρ εἰρήνῃ καὶ ἀγαθοῖς πράγμασιν αἵτε πόλεις καὶ οἱ ἰδιῶται ἀμείνους τὰς γνώμας ἔχουσι διὰ τὸ μὴ ἐς ἀκουσίους ἀνάγκας πίπτειν· ὁ δὲ πόλεμος ὑφελὼν τὴν εὐπορίαν τοῦ καθ’ ἡμέραν βίαιος διδάσκαλος καὶ πρὸς τὰ παρόντα τὰς ὀργὰς τῶν πολλῶν ὁμοιοῖ.
Σ'αὐτὲς τὶς ἀκρότητες ἔφτασε ὁ ἐμφύλιος πόλεμος καὶ προκάλεσε μεγάλη ἐντύπωση, γιατί ἦταν ὁ πρῶτος ποὺ ἔγινε. Ἀργότερα μπορεῖ κανεὶς νὰ πῆ ὅτι ὁλόκληρος ὁ ἑλληνισμὸς συνταράχτηκε, γιατί παντοῦ σημειώθηκαν ἐμφύλιοι σπαραγμοί. Οἱ δημοκρατικοὶ καλοῦσαν τοὺς Ἀθηναίους νὰ τοὺς βοηθήσουν καὶ οἱ ὀλιγαρχικοί τοὺς Λακεδαιμονίους. Ὅσο διαρκοῦσε ἡ εἰρήνη δὲν εἶχαν οὔτε πρόφαση, ἀλλά οὔτε τὴν διάθεση νὰ τοὺς καλέσουν γιὰ βοήθεια. Μὲ τὸν πόλεμο, ὅμως, καθεμιὰ ἀπὸ τὶς ἀντίπαλες πολιτικὲς παρατάξεις μποροῦσε εὔκολα νὰ βρῆ εὐκαιρία, νὰ προκαλέση ἐξωτερικὴ ἐπέμβαση γιὰ νὰ καταστρέψη τοὺς ἀντιπάλους της καὶ νὰ ἐνισχυθῆ ἡ ἴδια γιὰ ν'ἀνατρέψη τὸ πολίτευμα. Οἱ ἐμφύλιες συγκρούσεις ἔφεραν μεγάλες κι ἀμέτρητες συμφορὲς στὶς πολιτεῖες, συμφορὲς ποὺ γίνονται καὶ θὰ γίνωνται πάντα ὅσο δὲν ἀλλάζει ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου, συμφορὲς ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι βαρύτερες ἤ ἐλαφρότερες κ'ἔχουν διαφορετικὴ μορφὴ ἀνάλογα μὲ τὶς περιστάσεις. Σὲ καιρὸ εἰρήνης καὶ ὅταν εὐημερῆ ὁ κόσμος καὶ οἱ πολιτεῖες, οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἤρεμοι γιατί δὲν τοὺς πιέζουν ἀνάγκες φοβερές. Ἀλλ'ὅταν ἔρθη ὁ πόλεμος ποὺ φέρνει στοὺς ἀνθρώπους τὴν καθημερινὴ στέρηση, γίνεται βίαιος διδάσκαλος κ'ἐρεθίζει τὰ πνεύματα τοῦ πλήθους σύμφωνα μὲ τὶς καταστάσεις ποὺ δημιουργεῖ.
[3.82.3] ἐστασίαζέ τε οὖν τὰ τῶν πόλεων, καὶ τὰ ἐφυστερίζοντά που πύστει τῶν προγενομένων πολὺ ἐπέφερε τὴν ὑπερβολὴν τοῦ καινοῦσθαι τὰς διανοίας τῶν τ’ ἐπιχειρήσεων περιτεχνήσει καὶ τῶν τιμωριῶνἀτοπίᾳ. [3.82.4] καὶ τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων ἐς τὰ ἔργα ἀντήλλαξαν τῇ δικαιώσει. τόλμα μὲν γὰρ ἀλόγιστος ἀνδρεία φιλέταιρος ἐνομίσθη, μέλλησις δὲ προμηθὴς δειλία εὐπρεπής, τὸ δὲ σῶφρον τοῦ ἀνάνδρου πρόσχημα, καὶ τὸ πρὸς ἅπαν ξυνετὸν ἐπὶ πᾶν ἀργόν· τὸ δ’ ἐμπλήκτως ὀξὺ ἀνδρὸς μοίρᾳ προσετέθη, ἀσφαλείᾳ δὲ τὸ ἐπιβουλεύσασθαι ἀποτροπῆς πρόφασις εὔλογος. [3.82.5] καὶ ὁ μὲν χαλεπαίνων πιστὸς αἰεί, ὁ δ’ ἀντιλέγων αὐτῷ ὕποπτος. ἐπιβουλεύσας δέ τις τυχὼν ξυνετὸς καὶ ὑπονοήσας ἔτι δεινότερος· προβουλεύσας δὲ ὅπως μηδὲν αὐτῶν δεήσει, τῆς τε ἑταιρίας διαλυτὴς καὶ τοὺς ἐναντίους ἐκπεπληγμένος. ἁπλῶς δὲ ὁ φθάσας τὸν μέλλοντα κακόν τι δρᾶν ἐπῃνεῖτο, καὶ ὁ ἐπικελεύσας τὸν μὴ διανοούμενον. [3.82.6] καὶ μὴν καὶ τὸ ξυγγενὲς τοῦ ἑταιρικοῦ ἀλλοτριώτερον ἐγένετο διὰ τὸ ἑτοιμότερον εἶναι ἀπροφασίστως τολμᾶν· οὐ γὰρ μετὰ τῶν κειμένων νόμων ὠφελίας αἱ τοιαῦται ξύνοδοι, ἀλλὰ παρὰ τοὺς καθεστῶτας πλεονεξίᾳ. καὶ τὰς ἐς σφᾶς αὐτοὺς πίστεις οὐ τῷ θείῳ νόμῳ μᾶλλον ἐκρατύνοντο ἢ τῷ κοινῇ τι παρανομῆσαι. [3.82.7] τά τε ἀπὸ τῶν ἐναντίων καλῶς λεγόμενα ἐνεδέχοντο ἔργων φυλακῇ, εἰ προὔχοιεν, καὶ οὐ γενναιότητι. ἀντιτιμωρήσασθαί τέ τινα περὶ πλείονος ἦν ἢ αὐτὸν μὴ προπαθεῖν. καὶ ὅρκοι εἴ που ἄρα γένοιντο ξυναλλαγῆς, ἐν τῷ αὐτίκα πρὸς τὸ ἄπορον ἑκατέρῳ διδόμενοι ἴσχυον οὐκ ἐχόντων ἄλλοθεν δύναμιν· ἐν δὲ τῷ παρατυχόντι ὁ φθάσας θαρσῆσαι, εἰ ἴδοι ἄφαρκτον, ἥδιον διὰ τὴν πίστιν ἐτιμωρεῖτο ἢ ἀπὸ τοῦ προφανοῦς, καὶ τό τε ἀσφαλὲς ἐλογίζετο καὶ ὅτι ἀπάτῃ περιγενόμενος ξυνέσεως ἀγώνισμα προσελάμβανεν. ῥᾷον δ’ οἱ πολλοὶ κακοῦργοι ὄντες δεξιοὶ κέκληνται ἢ ἀμαθεῖς ἀγαθοί, καὶ τῷ μὲν αἰσχύνονται, ἐπὶ δὲ τῷ ἀγάλλονται.
Ὁ ἐμφύλιος πόλεμος, λοιπόν, μεταδόθηκε ἀπὸ πολιτεία σὲ πολιτεία. Κι ὅσες πολιτεῖες ἔμειναν τελευταῖες, ἔχοντας μάθει τί εἶχε γίνει ἄλλου, προσπαθοῦσαν νὰ ὑπερβάλουν σ'ἐπινοητικότητα, σὲ ὕπουλα μέσα καὶ σὲ ἀνήκουστες ἐκδικήσεις. Γιὰ νὰ δικαιολογοῦν τὶς πράξεις τους ἄλλαζαν ἀκόμα καὶ τὴν σημασία τῶν λέξεων. Ἡ παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ἀνδρεία καὶ ἀφοσίωση στὸ κόμμα, ἡ προσωπικὴ διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ εὔλογες προφάσεις καὶ ἡ σωφροσύνη προσωπίδα τῆς ἀνανδρείας. Ἡ παραφορά θεωρήθηκε ἀνδρικὴ ἀρετή, ἐνῶ ἡ τάση νὰ ἐξετάζωνται προσεκτικά ὅλες οἱ ὄψεις ἑνὸς ζητήματος θεωρήθηκε πρόφαση γιὰ ὑπεκφυγή. Ὅποιος ἦταν ἔξαλλος γινόταν ἀκουστός, ἐνῶ ὅποιος ἔφερνε ἀντιρρήσεις γινόταν ὕποπτος. Ὅποιον ἐπινοοῦσε κανένα τέχνασμα καὶ πετύχαινε, τὸν θεωροῦσαν σπουδαῖο, κι ὅποιον ὑποψιαζόταν σύγκαιρα καὶ φανέρωνε τὰ σχέδια τοῦ ἀντιπάλου, τὸν θεωροῦσαν ἀκόμα πιὸ σπουδαῖο. Ἐνῶ ὅποιος ἦταν ἀρκετὰ προνοητικός, ὥστε νὰ μὴν χρειαστοῦν τέτοια μέσα, θεωροῦσαν ὅτι διαλύει τὸ κόμμα καὶ ὅτι εἶναι τρομοκρατημένος ἀπὸ τὴν ἀντίπαλη παράταξη. Μὲ μιὰ λέξη, ὅποιος πρόφταινε νὰ κάνη κακὸ πρὶν ἀπὸ ἄλλον, ἦταν ἄξιος ἐπαίνου, καθὼς κ'ἐκεῖνος ποὺ παρακινοῦσε στὸ κακὸ ὅποιον δὲν εἶχε σκεφτῆ νὰ τὸ κάνη. Ἀλλά καὶ ἡ συγγένεια θεωρήθηκε χαλαρότερος δεσμὸς ἀπὸ τὴν κομματικὴ ἀλληλεγγύη, γιατί οἱ ὁμοϊδεάτες ἦσαν ἕτοιμοι νὰ ἐπιχειρήσουν ὅ,τιδήποτε, χωρὶς δισταγμό, καὶ τοῦτο ἐπειδὴ τὰ κόμματα δὲν σχηματίστηκαν γιὰ νὰ ἐπιδιώξουν κοινὴ ὠφέλεια μὲ νόμιμα μέσα, ἀλλά, ἀντίθετα, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν πλεονεξία τους παρανομώντας. Καὶ ἡ μεταξὺ τους ἀλληλεγγύη βασιζόταν περισσότερο στὴν συνενοχὴ τους παρὰ στοὺς ὅρκους τους στοὺς θεούς. Τὶς εὔλογες προτάσεις τῶν ἀντιπάλων τὶς δέχονταν μὲ ὑστεροβουλία καὶ ὄχι μὲ εἰλικρίνεια γιὰ νὰ φυλαχτοῦν ἀπὸ ἕνα κακὸ ἂν οἱ ἄλλοι ἦσαν πιὸ δυνατοί. Καὶ προτιμοῦσαν νὰ ἐκδικηθοῦν γιὰ κάποιο κακὸ ἀντὶ νὰ προσπαθήσουν νὰ μὴν τὸ πάθουν. Ὅταν ἔκαναν ὅρκους γιὰ κάποια συμφιλίωση, τοὺς κρατοῦσαν τόσο μόνο ὅσο δὲν εἶχαν τὴν δύναμη νὰ τοὺς καταπατήσουν, μὴ ἔχοντας νὰ περιμένουν βοήθεια ἀπὸ ἀλλοῦ. Ἀλλά μόλις παρουσιαζόταν εὐκαιρία, ἐκεῖνοι ποὺ πρῶτοι εἶχαν ξαναβρεῖ τὸ θάρρος τους, ἂν ἔβλεπαν ὅτι οἱ ἀντίπαλοί τοὺς ἦσαν ἀφύλαχτοι, τοὺς χτυποῦσαν κ'ἔνοιωθαν μεγαλύτερη χαρὰ νὰ τοὺς βλάψουν ἐξαπατώντας τους, παρὰ χτυπώντας τους ἀνοιχτά. Θεωροῦσαν ὅτι ὁ τρόπος αὐτὸς ὄχι μόνο εἶναι, πιὸ ἀσφαλὴς ἄλλα καὶ βραβεῖο σὲ ἀγώνα δόλου. Γενικὰ εἶναι εὐκολώτερο νὰ φαίνωνται ἐπιδέξιοι οἱ κακοῦργοι, παρὰ νὰ θεωρούνται τίμιοι ὅσοι δὲν εἶναι δόλιοι. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι προτιμοῦν νὰ κάνουν τὸ κακὸ καὶ νὰ θεωροῦνται ἔξυπνοι, παρὰ νὰ εἶναι καλοὶ καὶ νὰ τοὺς λένε κουτούς.
[3.82.8] πάντων δ’ αὐτῶν αἴτιον ἀρχὴ ἡ διὰ πλεονεξίαν καὶ φιλοτιμίαν· ἐκ δ’ αὐτῶν καὶ ἐς τὸ φιλονικεῖν καθισταμένων τὸ πρόθυμον. οἱ γὰρ ἐν ταῖς πόλεσι προστάντες μετὰ ὀνόματος ἑκάτεροι εὐπρεποῦς, πλήθους τε ἰσονομίας πολιτικῆς καὶ ἀριστοκρατίας σώφρονος προτιμήσει, τὰ μὲν κοινὰ λόγῳ θεραπεύοντες ἆθλα ἐποιοῦντο, παντὶ δὲ τρόπῳ ἀγωνιζόμενοι ἀλλήλων περιγίγνεσθαι ἐτόλμησάν τε τὰ δεινότατα ἐπεξῇσάν τε τὰς τιμωρίας ἔτι μείζους, οὐ μέχρι τοῦ δικαίου καὶ τῇ πόλει ξυμφόρου προτιθέντες, ἐς δὲ τὸ ἑκατέροις που αἰεὶ ἡδονὴν ἔχον ὁρίζοντες, καὶ ἢ μετὰ ψήφου ἀδίκου καταγνώσεως ἢ χειρὶ κτώμενοι τὸ κρατεῖν ἑτοῖμοι ἦσαν τὴν αὐτίκα φιλονικίαν ἐκπιμπλάναι. ὥστε εὐσεβείᾳ μὲν οὐδέτεροι ἐνόμιζον, εὐπρεπείᾳ δὲ λόγου οἷς ξυμβαίη ἐπιφθόνως τι διαπράξασθαι, ἄμεινον ἤκουον. τὰ δὲ μέσα τῶν πολιτῶν ὑπ’ ἀμφοτέρων ἢ ὅτι οὐ ξυνηγωνίζοντο ἢ φθόνῳ τοῦ περιεῖναι διεφθείροντο.
Αἰτία ὅλων αὐτῶν ἦταν ἡ φιλαρχία ποὺ ἔχει ρίζα τὴν πλεονεξία καὶ τὴν φιλοδοξία ποὺ ἔσπρωχναν τὶς φατρίες ν'ἀγωνίζωνται μὲ λύσσα. Οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κομμάτων, στὶς διάφορες πολιτεῖες, πρόβαλλαν ὡραῖα συνθήματα. Πολιτική ισονομία ἀπὸ τὴν μιὰ μεριά, σωφροσύνη τῆς ἀριστοκρατικῆς διοίκησης ἀπὸ τὴν ἄλλη. Προσποιοῦνταν ἔτσι ὅτι ὑπηρετοῦν τὴν πολιτεία, ἐνῶ πραγματικὰ ἤθελαν νὰ ἱκανοποιήσουν προσωπικὰ συμφέροντα καὶ ἀγωνίζονταν μὲ κάθε τρόπο νὰ νικήσουν τοὺς ἀντιπάλους τους. Τοῦτο τοὺς ὁδηγοῦσε νὰ κάνουν τὰ φοβερώτερα πράματα ἐπιδιώκοντας νὰ ἐκδικηθοῦν τοὺς ἀντιπάλους τους, ὄχι ὡς τὸ σημεῖο ποὺ ἐπιτρέπει ἡ δικαιοσύνη ἤ τὸ συμφέρον τῆς πολιτείας, ἀλλά κάνοντας τὶς ἀγριότερες πράξεις, μὲ μοναδικὸ κριτήριο τὴν ἱκανοποίηση τοῦ κόμματός τους. Καταδίκαζαν ἄνομα τοὺς ἀντιπάλους τους ἡ ἅρπαζαν βίαια τὴν ἐξουσία, ἕτοιμοι νὰ κορέσουν τὸ μίσος τους. Καμιὰ ἀπὸ τὶς δυὸ παρατάξεις δὲν εἶχε κανέναν ἠθικὸ φραγμὸ κ'ἐκτιμοῦσε περισσότερο ὅσους κατόρθωναν νὰ κρύβουν κάτω ἀπὸ ὡραῖα λόγια φοβερὲς πράξεις. Ὅσοι πολίτες ἦσαν μετριοπαθεῖς θανατώνονταν ἀπὸ τὴν μία ἤ τὴν ἄλλη παράταξη, εἴτε ἐπειδὴ εἶχαν ἀρνηθῆ νὰ πάρουν μέρος στὸν ἀγώνα εἴτε ἐπειδὴ ἡ ἰδέα καὶ μόνο ὅτι θὰ μποροῦσαν νὰ ἐπιζήσουν προκαλοῦσε ἐναντίον τους τὸν φθόνο.
[3.83.1] Οὕτω πᾶσα ἰδέα κατέστη κακοτροπίας διὰ τὰς στάσεις τῶι Ἑλληνικῶι, καὶ τὸ εὔηθες, οὗ τὸ γενναῖον πλεῖστον μετέχει, καταγελασθὲν ἠφανίσθη, τὸ δὲ ἀντιτετάχθαι ἀλλήλοις τῆι γνώμηι ἀπίστως ἐπὶ πολὺ διήνεγκεν· [3.83.2] οὐ γὰρ ἦν ὁ διαλύσων οὔτε λόγος ἐχυρὸς οὔτε ὅρκος φοβερός, κρείσσους δὲ ὄντες ἅπαντες λογισμῶι ἐς τὸ ἀνέλπιστον τοῦ βεβαίου μὴ παθεῖν μᾶλλον προυσκόπουν ἢ πιστεῦσαι ἐδύναντο. [3.83.3] καὶ οἱ φαυλότεροι γνώμην ὡς τὰ πλείω περιεγίγνοντο· τῶι γὰρ δεδιέναι τό τε αὑτῶν ἐνδεὲς καὶ τὸ τῶν ἐναντίων ξυνετόν, μὴ λόγοις τε ἥσσους ὦσι καὶ ἐκ τοῦ πολυτρόπου αὐτῶν τῆς γνώμης φθάσωσι προεπιβουλευόμενοι, τολμηρῶς πρὸς τὰ ἔργα ἐχώρουν. [3.83.4] οἱ δὲ καταφρονοῦντες κἂν προαισθέσθαι καὶ ἔργωι οὐδὲν σφᾶς δεῖν λαμβάνειν ἃ γνώμηι ἔξεστιν, ἄφαρκτοι μᾶλλον διεφθείροντο.
Ἔτσι οἱ ἐμφύλιοι σπαραγμοὶ ἔγιναν αἰτία ν'ἁπλωθῆ σ'ὅλο τὸν ἑλληνικὸ κόσμο κάθε μορφὴ κακίας καὶ τὸ ἦθος, ποὺ εἶναι τὸ κύριο γνώρισμα τῆς εὐγενικῆς ψυχῆς, κατάντησε νὰ εἶναι καταγέλαστο κ'ἐξαφανίστηκε. Ὁ ἀνταγωνισμὸς δημιούργησε ἀπόλυτη δυσπιστία καὶ δὲν ὑπῆρχε τρόπος ποὺ νὰ μπορῆ νὰ τὴν διάλυση, οὔτε ἐγγυήσεις οὔτε ὅρκοι φοβεροί. Ὅλοι, ὅταν ἐπικρατοῦσαν, ξέροντας ὅτι δὲν ὑπῆρχε ἐλπίδα νὰ κρατηθοῦν μόνιμα στὴν ἐξουσία, προτιμοῦσαν, ἀντὶ νὰ δώσουν πίστη στοὺς ἀντιπάλους τους, νὰ πάρουν τὰ μέτρα τους γιὰ νὰ μὴν πάθουν οἱ ἴδιοι. Τὶς περισσότερες φορὲς ἐπικρατοῦσαν οἱ διανοητικὰ κατώτεροι. Φοβόνταν τὴν δική τους ἀνεπάρκεια καὶ τὴν ἱκανότητα τῶν ἀντιπάλων τους κ'ἔτσι, γιὰ νὰ μὴν νικηθοῦν στὴν συζήτηση καὶ γιὰ νὰ μὴν πέσουν θύματα τῶν ὅσων οἱ ἄλλοι θὰ ἐπινοοῦσαν, δὲν εἶχαν κανένα δισταγμὸ νὰ προχωρήσουν σὲ βίαιες πράξεις. Ὅσοι, πάλι, περιφρονοῦσαν τοὺς ἀντιπάλους τους, νόμιζαν ὅτι μποροῦσαν σύγκαιρα νὰ καταλάβουν τὰ σχέδια τους. Θεωροῦσαν ὅτι δὲν ἦταν ἀνάγκη νὰ μεταχειριστουν βία γιὰ τὰ ὅσα μποροῦσαν, καθὼς νόμιζαν, νὰ πετύχουν μὲ τὶς ραδιουργίες τους. Ἔτσι, τὶς περισσότερες φορές, δὲν φυλάγονταν καὶ οἱ ἀντίπαλοί τους, τούς ἀφάνιζαν.
          .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

- Δισχιλιετή -δήθεν- παρωχημένα, προ«προοδευτικά» αδιαφώτιστα, προπουριτανοηθικιστικά πολιτικά. - Ξανά και ξανά - προς γνώσιν... - καὶ πράττειν ἄξια τῆς πόλεως... - Δισχιλιετείς, στοιχειώδεις και «παρωχημένες» -δήθεν- ενθυμήσεις. - «Κανονικότητα» και «Εξαίρεση» - μέρος α´. Σύντομη αναφορά. - Αναγκαιότητα και υπευθυνότητα. - Είπαν ή έγραψαν... Περί αναγκαιότητας και ελευθερίας ή περί ανθρώπου. - Βίας Τευτάμου Πριηνεύς ἔφη... - ἡ μὲν ὕλη δύναμις, τὸ δ'εἶδος ἐντελέχεια. - Όπως των φύλλων η γενιά... - Ο αρχαίος κυνισμός και ο τωρινός. - Διδάγματα από τον «Μεγάλο Αρχαίο Εμφύλιο Πόλεμο» α. - Η μνημοσύνη και η λήθη της ελιάς.
      
                 07/11/15--05:24: Αδιέξοδα.
Ακούω και διαβάζω παραινέσεις και διαπιστώσεις να εκσυγχρονιστούμε/δεν εκσυγχρονιστήκαμε, να μεταρρυθμιστούμε/δεν μεταρρυθμιστήκαμε. 
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι μονάχα ή κατά κύριο λόγο οικονομικό. 
Οι κοινωνίες όταν φτωχαίνουν ή φτωχοποιούνται (όπως θέλετε) κάνουν μια ανακατανομή των βαρών με γνώμονα το αίσθημα δικαίου και συνεχίζουν την πορεία τους. 
Δεν οδηγούνται σε ολικά αδιέξοδα τα οποία εκφράζονται με υπαρξιακούς όρους.
Το πρόβλημα της χώρας είναι οικονομικό, είναι πολιτικό (το πρώτο είναι αποτέλεσμα του δεύτερου) αλλά και κυρίως είναι συνολικό, δηλαδή στρατηγικό. 
Εξ'ου και τα αφόρητα αδιέξοδα. 
Εάν αντιληφθούμε την Ελλάδα ως σύστημα θα μπορούσαμε να πούμε πως το σύστημα έχει «κρασάρει» εντελώς και πολυεπίπεδα ή, κάνοντας μια άλλη παρομοίωση, θα μπορούσαμε να πούμε πως οδηγούμαστε σε έκρηξη, όπως τα άστρα των οποίων ο πυρήνας καταρρέει υπό το ίδιο του το βάρος (αδιέξοδα) και τα οποία καταλήγουν να μετασχηματιστούν σε μαύρη τρύπα.
Αυτού του είδους τα αδιέξοδα δεν προκύπτουν από λόγους απλά οικονομικούς.
       
07/11/15--07:36: Ευρωπαϊκή εσωστρέφεια και μια σημαντική παγκόσμια εξέλιξη.
Η εσωστρέφεια στην Ε.Ε και στην Ευρωζώνη και η άθλια κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα μας έχουν καταστήσει, θέλοντας και μη, εξαιρετικά εσωστρεφείς (με κυρίαρχο τον ΗθικοΟικονομίστικο «παιδευτικό» Ορντολιμπεραλιστικόλόγο ο οποίος λειτουργεί ως μια οικονομική Θεολογία της Τάξης).
Μια πολύ σημαντική παγκόσμια εξέλιξη: India, Pakistan to join China, Russia in security group (Reuters) - India, Pakistan become full SCO members (Hindu Times). Για την εξέλιξη αυτή σας είχα προϊδεάσει στις 1/9/2014 με το σημείωμα υπό τον τίτλο: Θα πραγματοποιηθεί η σπουδαιότερη γεωπολιτική εξέλιξη του 21ου αιώνα;.
Υ.γ: Έχουμε εγκλωβιστεί σε μια εσωστρέφεια υπό συνθήκες απομόνωσης, επαρχιωτισμού και ασφυξίας, χάνοντας επαφή με τον έξω κόσμο. Να θυμίσω πως το 2002 το Δ.Ν.Τ έκανε την εμφάνιση του στην χρεοκοπημένη Τουρκία. Δέκα (10) χρόνια μετά, το 2012, η Τουρκία ήταν μέλος της Λέσχης των 20 (G20). Το 2010 η Ελλάδα κατέφυγε στο Δ.Ν.Τ. Να δούμε που θα βρίσκεται το 2020. Ήδη βρισκόμαστε στα μισά του δρόμου. Έχουν περάσει πέντε (5) χρόνια.
      
07/12/15--05:22: Μπλοκάρισμα και διαχείριση.
Η διαχείριση της περιόδου 2010-2015 θα ήταν πολύ διαφορετική εάν είχε προχωρήσει η διαλεύκανση της υπόθεσης Siemens-Χριστοφοράκου, η υπόθεση του χρηματιστηρίου και πολλών άλλων, από το 2000 και ύστερα. Η ατιμωρησία διόγκωσε τη διαφθορά (η οποία δεν υπάρχει μονάχα στο εσωτερικό αλλά και μεταξύ των κρατών) και μπλόκαρε το πολιτικό σύστημα οδηγώντας τα κόμματα να ελέγχονται από εξωεθνικούς και εξωθεσμικούς παράγοντες. Τέτοια κόμματα και πολιτικά συστήματα ούτε να προστατεύσουν -και να διορθώσουν τα κακώς κείμενα σε- μια κοινωνία μπορούν, ούτε να διαπραγματευτούν από ηθική θέση ισχύος προβάλλοντας ηθικό πλεονέκτημα. Αυτά είναι τα ουσιώδη στα οποία κρίνονται πορείες και όχι οι τιμωρητικές αριθμομετρίες και «εκσυγχρονιστικές» θεολογίες των ΤεχνοΗθικοΟικονομιστών που επιδιώκουν να νομιμοποιηθούν κατόπιν εορτής.
        
07/13/15--11:04: 
21 επιλεγμένα σημειώματα με άξονα το «Γερμανικό ζήτημα».


I
Ο Bismarck έδειχνε να χάνει την υπομονή του όταν γινόταν χρήση των λέξεων «Χριστιανοσύνη» ή «Ευρώπη» στη διπλωματική γλώσσα (συνήθως από τους Ρώσους και τον Υπουργό των Εξωτερικών τους Gorchakov). Στα Γερμανικά έγγραφα προ του 1914 υπάρχει μια σημείωση που έκανε ο Bismarck σε ένα υπόμνημα που είχε συντάξει ο Gorchakov: «Η συζήτηση περί Ευρώπης είναι άνευ αντικειμένου: πρόκειται για γεωγραφική έννοια: Ποια είναι η Ευρώπη; (η φράση αυτή γραμμένη στα γερμανικά, στα γαλλικά και στη συνέχεια στα αγγλικά) wer ist Europa? qui est-il l'Europe? who is Europe?»
Και όταν κάποτε ο ίδιος ο Gorchakov υποστήριξε την άποψη ότι το Ανατολικό Ζήτημαδεν ήταν ούτε Γερμανικό, ούτε Ρωσικό, αλλά Ευρωπαϊκόζήτημα, ο Bismarck έδωσε την ισοπεδωτική απάντηση: «Ανέκαθεν συναντούσα τη λέξη Ευρώπη στα χείλη των πολιτικών εκείνων που ήθελαν κάτι από άλλες Δυνάμεις, το οποίο όμως δεν τολμούσαν να ζητήσουν εξ ονόματος τους»... ένας Ρώσος διπλωμάτης χρησιμοποίησε κάποτε σε μια συζήτηση με τον Bismarck τη λέξη «Χριστιανοσύνη». 
Ο Bismarck είπε: «τι εννοείς με τη λέξη Χριστιανοσύνη;». 
Ο διπλωμάτης απάντησε:
 «Ορισμένες Μεγάλες Δυνάμεις». 
Ο Bismarck απάντησε:
«και τι συμβαίνει αν δεν συμφωνούν μεταξύ τους;»
Martin Wight
Διεθνής θεωρία. Tα τρία ρεύµατα σκέψης, Εκδ. Ποιότητα

II

«Δεν θα τίθεται βέβαια ζήτημα κάποιο τιποτένιο κρατίδιο να παρεμποδίζει την ευρωπαϊκή ειρήνη με ειδικά αιτήματα ή ειδικές απαιτήσεις - σε τέτοια περίπτωση θα του υπενθυμίζεται πολύ κοφτά ποια είναι τα καθήκοντα του μέσα στην Ευρώπη.»
Χανς Φρίτσε
(«ομιλία του ραδιοφωνικού σχολιαστή Χανς Φρίτσε, σχεδόν σίγουρα κατ'εντολή του Χίτλερ, όταν η ήττα των Ρώσων φαινόταν σίγουρη»)

III

«Η μέχρι θανάτου υπεράσπιση όσων μεγάλων και σπουδαίων έχουν ως τώρα κατακτηθεί, η αξιοποίηση τους, η οργάνωση της οικονομικής και πολιτικής ζωής της Ευρώπης... όλα αυτά εκ πρώτης όψεως θα ήταν ικανά να αποτελέσουν έναν σαφή και συγκεκριμένο στόχο, ένα πρόγραμμα που θα συσπείρωνε γύρω του οπαδούς και θα δημιουργούσε συναίνεση, αν δεν συνέβαινε σε αυτήν ακριβώς την πολιτικήαποστολή η Γερμανία να αποδεικνύεται τόσο αποφασιστικά και αμετακίνητα κατώτερη από το έργο που έχει να επιτελέσει.
 Η εμφατική απόφαση των Γερμανών να οργανώσουν την Ευρώπη ιεραρχικά, σαν μια πυραμίδα με τη Γερμανία στην κορυφή, είναι γνωστή σε όλους... 
Σε όλες τις χώρες, ακόμη και σ'αυτές που έως χτες κρατούσαν μια μάλλον σαφή αντιγερμανική στάση, δεν έλειπαν οι πολιτικές προσωπικότητες και τα ρεύματα που ήταν έτοιμα να παραδεχτούν... ότι τα εθνικά κράτη έπρεπε να δώσουν τη θέση τους σε πολύ μεγαλύτερες πολιτικές οντότητες...
 Έτσι η έννοια της ιεραρχικής οργάνωσης της Ευρώπης δεν ήταν από μόνη της απαράδεκτη. 
Όμως αυτό που εντυπωσιάζει όποιον έρθει σε επαφή με τους Γερμανούς είναι καθαρά η μηχανική και υλιστική τους αντίληψη για την ευρωπαϊκή τάξη. 
Γι'αυτούς, οργάνωση της Ευρώπης σημαίνει να αποφασίζουν πόσο απ'αυτό ή από εκείνο το ορυκτό πρέπει να παραχθεί και πόσοι εργάτες πρέπει να χρησιμοποιηθούν. 
Δεν τους περνά από το μυαλό ότι καμιά οικονομική τάξη πραγμάτων δεν μπορεί να ισχύσει αν δεν βασίζεται σε μια πολιτική τάξη και ότι, για να κάνεις τον Βέλγο ή τον Βοημό εργάτη να δουλέψει, δεν αρκεί να του υποσχεθείς έναν ορισμένο μισθό...»
1942, Λουτσόλλι, διπλωμάτης φασιστικής Ιταλίας
(«Την άνοιξη του 1942 ένας νεαρός Ιταλός διπλωμάτης ονόματι Λουτσόλλι γύρισε στην πατρίδα του μετά από ενάμιση χρόνο υπηρεσία στην πρεσβεία του Βερολίνου.
 Η πρώτη του δουλειά στη Ρώμη ήταν να καταγράψει τις σκέψεις του... 
Όταν επέστησαν την προσοχή του Μουσολίνι στο μνημόνιο του, σχολίασε ότι ''δεν είχε διαβάσει τίποτα τόσο σημαντικό και επιβλητικό εδώ και πολύ καιρό''»)
.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

- Ο ΟρντοΛιμπεραλισμός ως οικονομική Θεολογία της Τάξης και επικοινωνιακός λόγος.
- Εισαγωγή στα -στοιχειώδη- περί της ευρασιατικής στρατηγικής της Γερμανίας και γιατί η σύγκλιση θρέφει την σύγκρουση. Η εξομοίωση θα απομακρύνει την Κίνα από τις Η.Π.Α.
- Ένας αιώνας μετά την έναρξη του Α'Παγκοσμίου Πολέμου. Γερμανία (1862-1945). Στόχοι και αντίπαλοι. Το γερμανικό ιστορικό επέκτασης.
- Η γερμανική «ιδιαίτερη πορεία» και οι γερμανικές προοπτικές.
- Friedrich Ratzel, Μεσευρώπη (Mitteleuropa) και «Ευρωπαϊκή Ένωση».
- Μεσευρώπη (Mitteleuropa), Πανευρώπη και τρέχουσα κρίση.
- Περί αφέλειας, μη αναστρεψιμότητας και της μυθικής χώρας.
- Μεσευρώπη (Mitteleuropa), αυτοκρατορική περίοδος και εθνικές μειονότητες κατά την περίοδο του Α´ Παγκοσμίου Πολέμου.
- Χριστιανοδημοκρατία, ορντολιμπεραλισμός και «Ευρώπη». Εισαγωγικό σχόλιο.
- Προς περαιτέρω γνώσιν του «γερμανικού ζητήματος» που σχετίζεται με ορισμένα εισαγωγικά για τα τρία ρεύματα της διεθνούς θεωρίας.
- Είπαν ή έγραψαν... για το «ευρασιατικό προγεφύρωμα».
- Είπαν ή έγραψαν... Προς -δήθεν «προφητική» γερμανοευρωκεντρικόδυτική- γνώσιν...
- Προς γερμανοιαπωνική γνώσίν... -του πλανητικού μετασχηματισμού.
- How Western Is Germany? Russia Crisis Spurs Identity Conflict - και ορισμένες συμπληρωματικές αναφορές.
- Leaving the West Behind. Germany Looks East - και ένα παράρτημα.
- Το ιστορικό υπόβαθρο της Ε.Ε ως νεοπαραδοσιακή αντίδραση και η μεταστροφή στην έννοια της «Ευρώπης».
- I) Emmanuel Todd on Europe - Can the European Union Hold? και II) αναφορές στο έργο του.
- Η Ευρώπη στο κατώφλι του 21ου αιώνα: μια κοσμοϊστορική και γεωπολιτική θεώρηση.
- Η επανένωση της Γερμανίας. Ενθυμήσεις.
- Ο υπνοβάτης γίγαντας. Οι βαρετές γερμανικές εκλογές αποτελούν κακή είδηση για την Ευρώπη.
- Η επόμενη Ευρώπη. Προς μια ομοσπονδιακή ένωση.

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

17 επιλεγμένες αναρτήσεις με άξονα την Κίνα.
Πλανητικός μετασχηματισμός.
Διεθνείς Σχέσεις.
    
07/13/15--13:20: Τα ρυπαρά στόματα.
Οι ευθύνες, οι παραλήψεις, τα βάρη, οι ενοχές και τα λάθη θα αφορούν αποκλειστικά και μόνον εσένα και την επαρχία σου. Θα ασχολείσαι μονάχα με αυτήν και με τίποτα άλλο πέρα από τα όρια της επαρχίας σου. Δεν θα έχεις δικαίωμα και δεν θα τολμάς να αναφέρεσαι στην Αυτοκρατορία (η Αυτοκρατορία είναι το Φως, την μολύνεις με το ρυπαρό στόμα σου). Είσαι υποκείμενος στην Αυτοκρατορία και όχι πολίτης ή ενεργό μέλος της.

Ολόκληρος ο πλανήτης σήμερα -και όσοι άνθρωποι γνωρίζουν στοιχειωδώς τις καταστατικές συνθήκες της Ε.Ε- μιλάει για την «Ευρώπη» και τη Γερμανία. Μονάχα εσύ επαρχιώτη δεν θα έχεις δικαίωμα -ως παρίας που είσαι- να μιλάς για τίποτα άλλο πέρα από την επαρχία σου. Γιατί Φταις.

Κάλως ήρθατε στο πρώτο στάδιο κατασκευής του νέου υπο-ευρωπαίου (κατά το υπανθρώπου) μετανεωτερικού επαρχιώτη δουλοπάροικου. Κάλως ήρθατε στην μικρή επαρχία της νεο-μεσαιωνικήςμας Αυτοκρατορίας.

        
07/14/15--03:00: Μια σύντομη μακροϊστορική προσέγγιση των ευρωπαϊκών εξελίξεων.
Εισαγωγή

Θα αναφερθώ σε επόμενο σημείωμα στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, στην «συμφωνία» ή αλλιώς στην πλήρη οπισθοχώρηση-συνθηκολόγηση και όλα τα παρεπόμενα των τελευταίων δύο εβδομάδων που συνόδευσαν το δημοψήφισμα (μπορείτε να κρίνετε κατά πόσο ήταν ορθές οι εκτιμήσεις μου γι'αυτό). Πριν από αυτά όμως, θέλω σε αυτό το σημείωμα να συμπυκνώσω ορισμένες σκέψεις τις οποίες έχω εκφράσει κατ'επανάληψη στο παρελθόν, ακριβώς επειδή γίνεται προσπάθεια να μετατραπούμε σε μετανεωτερικούς επαρχιώτες δουλοπάροικους. Αγνοώ λοιπόν όσες και όσους προσπαθούν να εθνικοποιήσουν όλες τις ευρωπαϊκές εξελίξεις επιδιώκοντας να κατασκευάσουν υπο-ευρωπαίους/υπανθρώπους Έλληνες (subhumans that suppose to sacrifice anything όπως ορθά παρατήρησε ο Emmanuel Todd) και προσπαθώ να δω τα πράγματα από μια μακροϊστορική ευρωπαϊκή σκοπιά.


Σύντομη μακροϊστορική προσέγγιση

Η Μεσόγειος, τόσο οι βόρειες όσο και οι νότιες ακτές της, ήταν κάποτε το ευρωπαϊκό Κέντρο και ο Δούναβης και ο Ρήνος τα όρια, το αυτοκρατορικό ρωμαϊκό limes, τα «σύνορα» ανάμεσα στον -τότε- ανεπτυγμένο και πολιτισμένο εμπορικά, πολιτικά, νομικά και ηθικά κόσμο ο οποίος υπήρχε στο Νότο των δύο ποταμών, και στον κόσμο της «βαρβαρότητας» που υπήρχε πέραν του Δούναβη και του Ρήνου. Στις μέρες μας, οι σχέσεις έχουν πλήρως αντιστραφεί. 
Ο Ρήνος (και ο Βορράς) είναι το Κέντρο (Βρυξέλλες, Στρασβούργο και Φραγκφούρτη) και η Μεσόγειος το «όριο», η «γραμμή ασφαλείας» μιας κάποιας «Ευρώπης». 
Η Μεσόγειος, η μήτρα των μεγάλων πολιτισμών και θρησκειών, μετατράπηκε σε μια στείρα και νεκρή -κυριολεκτικά και συμβολικά- θάλασσα, σε μια απέραντη «αμυντική γραμμή» την οποία κατοικούν, στις βόρειες ακτές της, διάφοροι αντιπαραγωγικοί μελαχρινοί τεμπέληδες και ανορθολογικοί ημιβάρβαροι, οι οποίοι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους προς το πολιτισμένο Κέντρο, πληρώνοντας tribute και προστατεύοντας από τις ορδές των κυρίως ειπείν «βαρβάρων» -αν όχι «άγριων»-, τους externus hostis που κατοικούν στις νότιες ακτές της Μεσογείου.
Τα δε «Βαλκάνια», πλήρως διασπασμένα, από εκεί που ήταν ο σύνδεσμος ανάμεσα σε Μαύρη Θάλασσα, Ανατολική Μεσόγειο και Αδριατική, Κεντρική Ευρώπη και Ανατολία, μετατράπηκαν σε ένα ακατάπαυστο πεδίο σύγκρουσης -battlefield- και επίλυσης διαφορών των ισχυρών. 
Σκεφτείτε πόσο κατεστραμμένες και δυσλειτουργικές είναι οι σχέσεις των -περισσότερων- χωρών που διατρέχει ο Δούναβης και συγκρίνετε τες με τις σχέσεις των χωρών που διατρέχει ο Ρήνος. Εάν οι σχέσεις της Ευρώπης του Ρήνου (η οποία αποτελεί την καρδιά της Ε.Ε), ήταν ανάλογες ή αντίστοιχες, με τις σχέσεις της Ευρώπης του Δούναβη, πολύ απλά, δεν θα υπήρχε Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ωστόσο, το Κέντρο πλέον δεν βρίσκεται στις Βρυξέλλες και τον Ρήνο (εξ ου και η μετάλλαξη της Ε.Ε). 
Το κέντρο βάρους σταδιακά μετακινείται μεταξύ Βερολίνου, Βαλτικής και κεντροανατολικής Ευρώπης. 
Παρατηρήστε το κάτωθι εξαιρετικό απόσπασμα:
Σε έναν πρόσφατο διάλογο «ευρωπαίων διανοούμενων» (sic) για την «Ευρώπη», στο ερώτημα πως θα μπορούσε να ολοκληρωθεί η εικόνα της Ευρώπης προς Νότον, η απάντηση, ή μάλλον η διαπίστωση από τις απαντήσεις είναι, απλώς, ότι δεν υπάρχει κανένας Νότος για την σημερινή «ευρωπαϊκή» αυτοσυνείδηση.
 Η Μεσόγειος αποτελεί απλώς κάποιο «νότιο σύνορο της Ευρώπης» (ρόλος που της ανετέθη ακριβώς λίγο πρίν από το Συνέδριο της Βιέννης...)...
 Στην πολύ κρίσιμη ερώτηση του συντονιστού της συζητήσεως (που είναι Ιταλός...), αν η πορεία των ανατολικοευρωπαϊκών κρατών προς την «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» αντί για την κατεύθυνση προς την δυτική Ευρώπη, δηλαδή την Ευρωπαϊκή Ένωση, λάβει την κατεύθυνση εις βάρος του Νότου, ο πολωνοεβραίος ιστορικός και πολιτικός B. Geremek είπε ότι το βασικό ήταν να γίνει το Ζλότυ μετατρέψιμο νόμισμα, ώστε να «μπει» η Πολωνία στην «Ευρώπη» - πράγμα που έγινε. Από εκεί και πέρα, «ελπίζει» ότι δεν θα λάβουν τα πράγματα τέτοιαν τροπή. (19/11/2014)
Σκεφτείτε ακόμα πως από τις πέντε ή έξι θάλασσες της ευρωπαϊκής ηπείρουμονάχα οι δύο είναι λειτουργικές.
 Η Βαλτική και η Βόρεια Θάλασσα.
Το ισοζύγιο ανάμεσα σε βορειοηπειρωτική και νοτιοδυτική Ευρώπηάλλαξε, ο ΓαλλοΓερμανικός άξονας έγινε αφόρητα ετεροβαρής και το «όραμα» της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σχεδόν ξεψύχησε, μόλις έγιναν μέλη της Ε.Ε οι σκανδιναβικές χώρες και οι χώρες της Βαλτικής.
 Εάν η Ελλάδα δεν ήταν μέλος της €uroζώνης, δηλαδή εάν ολοκληρωνόταν το πλάνο ακρωτηριασμός μολυσμένου μέλους (αυτό είμαστε εμείς), καυτηριασμός προς αποφυγή επέκτασης της μολύνσεως και εμβάθυνση-ένωση, το μεγαλύτερο μέρος μιας ευρωπαϊκής περιοχής (οι ρωμαιοκαθολικές λατινογενείς χώρες ή οι χώρες της δυτικής Μεσογείου) θα οδηγούνταν σε μόνιμη ανισοβαρή συνθήκη με ένα άλλο μέρος της ευρωπαϊκής περιοχής (τόξο Κεντρικής, Βαλτικής και Βόρειας Ευρώπης).
Το αξιοσημείωτο, όμως, που ταυτόχρονα δείχνει ότι η σημερινή «Ευρώπη» δεν αποτελεί όργανο ενιαίας βουλήσεως προς διαμόρφωση πολιτικής, είναι κάτι άλλο: 
παρατηρούμε βάσει των κοινοτικών μηχανισμών να έχουν λόγο στα βαλκανικά προβλήματα οι Δανοί, οι Βέλγοι, και οι Ολλανδοί, δεν είδαμε όμως ως τώρα να έχουν λόγο οι Ιταλοί, για τους οποίους τα Βαλκάνια αποτελούν γεωφυσικώς και ιστορικώς τον «ζωτικό» τους χώρο. 
Οι διαφορές συνεπώς μεταξύ ευρωπαϊκού Βορρά και Νότου συνεχίζουν να υφίστανται σαν ιστορικές σημασίες. 
Η «Ευρώπη» της Montanunion μπορεί να σημαίνει μια οικονομική κοινοπραξία αλλά καμμιά ιστορική σύνθεση (12/3/2014και 9/6/2014)... 
Αφού ή Μεταρρύθμιση έπεκράτησε, αρχίζει ένα είδος άγώνα δρόμου μεταξύ τών δυό τμημάτων τού δυτικού Χριστιανισμού -αρχής γενομένης μέ τούς Ολλανδούς πού κυνηγάνε τους Πορτογάλους στις άποικίες-, ό όποίος κρατάει ώς σήμερα καί που μέ τήν άνάπτυξη τής τεχνολογίας προσλαμβάνει το προσωπείον τής «προόδου».
 Καί όταν λέμε ώς σήμερα, τό έννοούμε κυριολεκτικώς (5/6/2014)...
Κανένας πόλεμος ανάμεσα σε «αριστερά και δεξιά» δεν υπάρχει (αυτό είναι πασιφανές όσο και εάν προσπάθησαν ορισμένοι να προσδώσουν στην ρηγμάτωση Νότου-Βορρά ιδεολογική «αριστερή» επικάλυψη). 
Αυτό που βλέπουμε να εξελίσσεται είναι η επαναφορά μιας μακροϊστορικής ή «πολιτισμικής» διαμάχης με εντελώς νέα χαρακτηριστικά.
 Περιγράφοντας το με περισσότερο ρεαλιστικούς όρους: 
Το ισοζύγιο ισχύος μεταξύ περιοχών είναι η βάση και όχι τα σπρέντς και όλες αυτές οι χρηματιστηριακό-αγοραίες σαχλαμάρες οι οποίες είναι επιφαινόμενα αυτής της ετεροβαρούς σχέσης ανάμεσα στη δυτική Ευρώπη κάτωθεν και δυτικά του Ρήνου (με θαλάσσιο θεμέλιο τη δυτική Μεσόγειο) και την βόρεια Ευρώπη άνωθεν και ανατολικά του Ρήνου (με θαλάσσιο θεμέλιο την Βαλτική και εν μέρει τη Βόρεια Θάλασσα).
Στην Ελλάδα εσωτερικεύθηκε -με νεοαποικιακούς όρους- όλη η πίεση, ένταση και ρηγμάτωση που προκύπτει από αυτην την (αν)ισορροπία (οι δομικές ενδογενείς αδυναμίες της χώρας ενισχύουν τις επιπτώσεις αυτής της εξωγενούς ανισορροπίας-πίεσης).
 Εάν η Ελλάδα αποχωρούσε από την €uroζώνη όλη αυτή η πίεση θα εσωτερικευόταν στην Ιταλία αποκτώντας μόνιμα χαρακτηριστικά (τα οποία μάλλον θα οδηγούσαν σε διεύρυνση του χάσματος Ιταλικού Βορρά και Νότου)
Το Drang nach Osten ή η Οstpolitik, γενικότερα το άνοιγμα προς την Ανατολή (και τον Βορρά) γίνεται εις βάρος των μεσογειακών περιοχών ή του Νότου και ο παράλληλος μετασχηματισμός της οικονομικής ισχύος της Γερμανίας σε πολιτική τέτοια μέσω μιας Ορντολιμπεραλιστικής €uroζώνης οδηγεί στην μετακίνηση του κεντροβαρικού άξονα από τις Βρυξέλλες και την Ε.Ε προς το τόξο Κεντρικής, Βαλτικής και Βόρειας Ευρώπης.
 Με απλά λόγια οδηγούμαστε σε ένα μείγμα νέοΧανσεατικής Ένωσης ή (ΟλλανδοΒαλτικών νέοΙεροΣύμμαχων) και Μεσευρώπης.
      
07/15/15--07:49: Μια απλή και σύντομη παρατήρηση.
Το κενό αντιπροσώπευσης και το χάσμα που χωρίζει μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας από το κομματοκρατικό, μηντιακό και κρατικοεπιχειρηματικό σύστημα, το επόμενο χρονικό διάστημα θα διευρυνθεί.
Στο εσωτερικό των κομματικών σχηματισμών και του πολιτικού συστήματος κυριαρχούν τα πλέον ωφελιμιστικά και εκφυλισμένα στοιχεία, ενώ στην περιφέρεια των κομμάτων και του πολιτικού συστήματος φυτοζωούν οι παραφυάδες του/ς. 
Όποιες πολιτικές, επιχειρηματικές, διανοητικές και γενικότερα κοινωνικές δυνάμεις έχουν απομείνει στη χώρα, από τις οποίες μπορεί κανείς να προσδοκά κάτι, βρίσκονται εξω-κρατικά και εξω-κομματικά. 
Εκτός αυτού του κλειστού συστήματος το οποίο συνεχώς ανακυκλώνεται, αλλάζοντας προβιές και δημιουργώντας δυσμορφίες, προκειμένου να αυτοσυντηρηθεί.
Η Ελλάδα διαθέτει ένα από τα πλέον ύπουλα και ανθεκτικά πολιτικά συστήματα στον πλανήτη.     
07/16/15--09:44: Επιθυμίες, «βούληση» και €uroπαϊκά «εκσυγχρονιστικά και ρεαλιστικά» Μανουάλια.
Προσπαθώ να βρώ ορθολογικά εσωτερικά δεδομένα, τάσεις και στοιχεία (πέρα από «επιθυμίες» και «βουλήσεις») που να με οδηγούν στο συμπέρασμα πως η Ελλάδα μεσοπρόθεσμα θα παραμείνει στην €uroζώνη. Δεν βρίσκω.
Η «επιθυμία» και η «βούληση» (ιδιαίτερα των αυτοπροβαλλόμενων ως «ρεαλιστών») οδεύει προς σύγκρουση με τον γρανιτένιο τοίχο της πραγματικότητας. Όπως έχω γράψει παλαιότεραο «ιδεαλιστικός ελλαδο€uroπαϊσμός» αποτελεί την παρωδιακή αντιστροφή του «ρεαλιστικού ελλαδο€uroπαϊσμού». Αναμένουμε με στωικότητα τα αποτέλεσματα της σύμπραξης τους.

Όταν το πάθος για την «Ευρώπη», δηλαδή για το €uro, δεν μετατρέπεται σε λογική, κριτική ικανότητα, συγκεκριμένες προτάσεις και λύσεις και κυρίως, σε ολοκληρωμένο σχέδιο, τότε το πάθος αυτό εκφυλίζεται σε φονταμενταλισμό, δαιμονοληψία και οπισθοδρόμηση σε συνθήκες προπολιτικές (εξ'ου και οι συζητήσεις διεξάγονται με όρους θεολογικούς ή στην ακραία τους μορφή, με όρους μισαλλοδοξίας). Τα υπόλοιπα είναι ενδο/διακομματικές κραυγές απόκρυψης της ανεπάρκειας, των ευθυνών και της παρακμής.
Βέβαια, σχέδιο δεν είχαν ποτέ. 
Γι'αυτό φτάσαμε σε αυτό το σημείο.
Ο αυτόματος πιλότος, υπό την συνοδεία ευχολογίων και €uroπαϊκών μανουαλίων, συνεχίζεται.

                                                               .~`~.

€uroπαϊκό «εκσυγχρονιστικό και ρεαλιστικό» Μανουάλι
Σημειώματα περί δημοψηφίσματος
Σημειώματα για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό
      
07/18/15--01:25: 
                                 Επιστροφή στο 2007. 
           Στην απαρχή του κύκλου εσωτερικής κατάρρευσης.

Επιστροφή στο 2007. 
Οι πυρκαγιές, συμβολικά, μας επαναφέρουν στην απαρχή του κύκλου εσωτερικής κατάρρευσης, αστάθειας ή/και αποσταθεροποίησης, ο οποίος ξεκίνησε πριν από το 2010 και την είσοδο της χώρας στο Δ.Ν.Τ και στον «ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης». 
Εν έτει 2015, οκτώ χρόνια μετά από τις πυρκαγιές του 2007, η χώρα είναι πιο φτωχή υλικά, ηθικά και πνευματικά, πιο γερασμένη, καθημαγμένη, με την νέα γενιά να μεταναστεύει, τεράστια ανεργία και ακόμα μεγαλύτερη υπογεννητικότητα.
Τότε ο κομματικός σεκταρισμός και κεντροαριστερός/δεξιός «παραταξιασμός» επικράτησε επί οποιασδήποτε ευρύτερης αίσθησης εθνικού ή/και δημοσίου συμφέροντος και ασφάλειας. 
Ο δημόσιος λόγος και η «κοινή γνώμη» κατακλύστηκε από ειρωνείες, χαβαλέ, γελάκια, αστειάκια, εξυπναδες και χλευασμούς. 
Όπως τότε, έτσι και τώρα οι οπαδοί των σεκτών-κομμάτων και του υπαρκτού αριστερο/δεξιού «παραταξιασμού» (οποίος αγγίζει τα όρια ενός εθνοφυλετικού τριμπαλισμού) κανένα ευρύτερο αισθητήριο δεν δείχνουν να διαθέτουν. 
Κανένα ένστικτο συλλογικής, κοινωνικής και εθνικής συσπείρωσης και αυτοσυντήρησης.
Ας κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στα πεπραγμένα του πολιτικού συστήματος που κατάφερε να διαλύσει στην Ελλάδα σε διάστημα 15 ετών:
...Μας διανοίγεται έτσι μια σειρά γεγονότων. 
Οι εσωκομματικές εκλογές στο Πα.Σο.Κ και στη Ν.Δ και η εκλογή των Κώστα Σημίτη και Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία των κομμάτων τους αντίστοιχα, η κρίση των Ιμίων, η υπόθεση Οτζαλάν, το χρηματιστηριακό κραχ του 1999, η ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του €υρώ (με τον γνωστό τρόπο), η ανάληψη και διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004, το Κυπριακό (σχέδιο Ανάν και η απόρριψη του)... 
η οικονομική απογραφή, η αλλαγή ηγεσίας στο Πα.Σο.K, οι υποθέσεις της Μονής Βατοπεδίου, των δομημένων ομολόγων, Ζαχόπουλου και της απαγωγής Πακιστανών, η υπόθεση των υποκλοπών και της παρακολούθησης του τότε Πρωθυπουργού, οι μεγάλες πυρκαγιές του 2007 στις οποίες έχασαν τη ζωή τους 63 άνθρωποι (και οι οποίες εμπεριείχαν υψηλό συμβολισμόσε κοινωνικό και εθνικό επίπεδο), το σκάνδαλο της Siemens (η οποία Siemens χρημάτιζε πολιτικούς σε διάφορες χώρες), η δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από ειδικό φρουρό στα Εξάρχεια τον Δεκέμβριο του 2008 και τα μετέπειτα γεγονότα, οι πυρκαγιές στην Αθήνα το 2009 (όπου κάηκαν συνολικά 210.000 στρέμματα), η αιφνιδιαστική κήρυξη (με Διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας) της λήξης των εργασιών της Β'Συνόδου της ΙΒ'Βουλευτικής Περιόδου, η προκήρυξη -πρόωρων- εκλογών, η αναθεώρηση του ελλείμματος και η υπογραφή της δανειακής σύμβασης από την νεοεκλεγμένη κυβέρνηση Παπανδρέου, η πυρπόληση της συναγωγής των Χανίων και οι βανδαλισμοί σε εβραϊκά νεκροταφεία και συναγωγές, η προαναγγελία διεξαγωγής δημοψηφίσματος (μέσω θυελλωδών αντιδράσεων τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας), η αποπομπή Παπανδρέου και η σύσταση κυβέρνησης συνεργασίας υπό τον Λουκά Παπαδήμο δίχως τη διενέργεια εθνικών εκλογών και με αντιδράσεις από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης (σε αυτό το χρονικό σημείο έχουμε ουσιαστικά μεταβίβαση εξουσιών -όχι μονάχα στην Ελλάδα- από τη νομοθετική προς την εκτελεστική εξουσία, η οποία αποκτά υπερεξουσίες'επίσης σε ολόκληρη αυτή την περίοδο η Ελλάδα και η ελληνική κοινωνία ως τέτοια, δέχεται ξεκάθαρες και ρητές «ρατσιστικές» επιθέσεις από το εξωτερικό, οι οποίες ενισχύονται και από το εσωτερικό της χώρας - ο «ρατσισμός» έδρασε παράλληλα με αισθήματα ενοχοποίησης και αυτοϋποτίμησης). (30 Δεκ 2013)
Και πόσα ακόμα έχω ξεχάσει: νόμος περί ευθύνης υπουργών, C4I κ.λπ. Όλα τα προηγούμενα μέχρι το 2012. 
Από το 2012 έως τις τελευταίες εκλογές μπορείτε να προσθέσετε ότι επιθυμείτε: απώλεια εκ μέρους του πολιτικού συστήματος και πρωτίστως της κυβέρνησης του ελέγχου των δρώντων υποκειμένων εντός του κράτους, τρομοκρατική επίθεση στην οικία του Γερμανού πρέσβη στο Χαλάνδρι, μετακίνηση των αντιπαραθέσεων σε οριακά σημεία και θεωρίες περί «συνταγματικών τόξων» και «δύο άκρων», δολοφονία Φύσσα από μέλος της Χ.Α, απαγγελίες κατηγοριών σε βουλευτές -μέλη της Χ.Α-, δολοφονία των μελών της Χ.Α, Φουντούλη και Καπελώνη και ανάληψη ευθύνης από την τρομοκρατική οργάνωση «Μαχόμενες Επαναστατικές Λαϊκές Ομάδες», αμυντικά σχέδια της χώρας σε ιδιωτική οικία!, υπόθεση Φαλτσιάνι, δηλαδή λίστα Λαγκάρντ κ.λπ. Οχετός.
Το πολιτικό σύστημα πολλοί το υποτιμούν αλλά είναι αισθητήρας και δείκτης της εσωτερικής κατάστασης και πορείας της χώρας. 
Από το 2007 έχουμε να δούμε κυβέρνηση να ολοκληρώνει θητεία (αποτέλεσμα της συσσώρευσης σκανδάλων και της μη κάθαρσης της περιόδου 1999-2007). 
Όλα τα γεγονότα που περιγράφονται φανερώνουν την ενοχή, την ανευθυνότητα και την ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος και των φυσικών του εκπροσώπων. 
Είναι ζωτική ανάγκη για το πολιτικό σύστημα συνεχώς και κατ'εξακολούθηση να αποκρύπτει και να μετακυλίει τις ευθύνες και τις ήττες του στους πολίτες προκειμένου να τους παγιδεύει και να τους καταστήσει συνένοχους.
Η πλήρης ανεπάρκεια και ανικανότητα θωράκισης και σταθεροποίησης της χώρας δεν ξαφνιάζει. Όταν δεν αναπτύσσεις μια συνεκτική εσωτερική δομή και ένα ισχυρό θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας, όταν το εσωτερικό σου γίνεται ατροφικό, χάνει την συνοχή του και οδηγείται σε μαρασμό, όταν δεν ελέγχεις στο ελάχιστο το -άμεσο περιφερειακό- περιβάλλον σου παρεμβαίνοντας σε αυτό, καταλήγεις να σε διαπερνούν ροές -σαν σουρωτήρι- και να σε ελέγχουν εξωθεσμικοί και εξωσυστημικοί παράγοντες που μπορούν να σε αποσταθεροποιήσουν ανά πάσα στιγμή (μάλλον οι μόνοι σταθεροί άξονες του κράτους όλα αυτά τα χρόνια είναι το Πυροσβεστικό και το Λιμενικό Σώμα). 
Με απλά λόγια γίνεσαι έρμαιο και ανοχύρωτη χώρα.
Η Ελλάδα είναι μια ανοχύρωτη χώρα πολύ πριν από το 2010. 
Η Ήττα, πολυδιάστατη και πολυεπίπεδη, είχε προαναγγελθεί. 
Οι τυφλοί βλέπουν μονάχα την οικονομική της διάσταση. 

 Η Ήττα, όμως, είναι συνολική και ολοκληρωτική.
Υπήρξαν άραγε συμπεράσματα από όλα τα προηγούμενα; 
Αναπτύχθηκε κάποιος ευρύτερος προβληματισμός;
 Η «ελληνική διανόηση» με τι ασχολήθηκε; Τα πολιτικά κόμματα; Τι διδαχθήκατε, τι διδαχθήκαμε από όλα αυτά; Να σας πω:
 «Πρώτη φορά αριστερά», «πάση θυσία στο €uro», «δραχμοσυμμορίτες», «ραντεβού στα γουναράδικα», «προδοσίες». 
Δείγματα όλα μιας κοινωνίας που έχει χάσει κάθε προσανατολισμό, συνοχή και ένστικτο αυτοσυντήρησης, που παραληρεί κατακερματισμένη τρώγοντας τις σάρκες της, ευρισκόμενη μεταξύ συνθηκών αναρχίας, κατάρρευσης και αποκτήνωσης. 
Με έναν λαό ο οποίος αφέθηκε γυμνός, δίχως καμία θεσμική προστασία και επάρκεια, ο οποίος ζει σε συνθήκες πλύσης εγκεφάλου, μαζικής προπαγάνδας, ασύμμετρου και ψυχολογικού πολέμου: 
έξωεθνικοί, εξωθεσμικοί, μηντιακοί εκβιασμοί και απειλές έσωθεν, έξωθεν και άνωθεν, κοινωνικό-οικονομικός πόλεμος με μοχλό την φορολαίλαπα, τεχνητοί διπολισμοί και αλλοίωση ταυτοτήτων, λυσσαλέος πολιτισμικός πόλεμος (ο οποίος ενδύεται διάφορες ιδεολογικές προβιές), χειραγωγήσεις και υφαρπαγές ψήφου υπό καταστάσεις πνιγμού ρευστότητας και δημιουργίας τεχνητού πανικού, εσωτερική υπονόμευση, περιφερειακοί πόλεμοι και εθνοκρατικές καταρρεύσεις, μεταναστευτικές και προσφυγικές εισροές με παράλληλες εκροές νέων ανθρώπων και κεφαλαίων, κατηγορίες πως «μαζί τα έφαγε», πως είναι «μικροαστός» και «κοπρολαός», πως δεν είναι αρκετά «ευρωπαίος». 
Και όλα τα προηγούμενα δίχως να αναφερθώ στον έξωθεν ρατσισμό -κυρίως- του 2010 ή σε έναν υφέρπον, σε ορισμένες περιπτώσεις, λούμπεν και περιθωριακό -θέλω να- πιστεύω, μισελληνισμό, ο οποίος κατοικοεδρεύει και ανθεί σε πεπαλαιωμένους σάπιους αποικιοκρατικούς κύκλους, που προσπαθούν να μας μεταβάλλουν σε μετανεωτερικούς επαρχιώτες δουλοπάροικουςυπο-ευρωπαϊκής στάθμης. 
Η υπερχρέωση ως «βοήθεια» με την παράλληλη αλλοίωση και τον έλεγχο του πολιτικού συστήματος, η ηθική και οικονομική καταστροφή, η τιμωρία και ο εξευτελισμός της Ελλάδας ως επίσημη ευρωπαϊκή πολιτική, συμβολίζει την πολιτισμική μετάλλαξη της «Ευρώπης», αλλά γι'αυτά θα γράψω άλλη στιγμή. 
Απίστευτα πράγματα. 
Ο ελλαδοευρωπαϊστικός, ψευδοεκσυγχρονιστικός, οικονομιστικός λόγος και ο λόγος της μεταεθνικότητας, δηλαδή της μεταδημοκρατίας και της μετακυριαρχίας (αργά το θυμήθηκαν), υπό την συνοδεία ενός κομματικοκρατικού, μηντιακού και κρατικοεπιχειρηματικού συμπλέγματος το οποίο αποτελεί τον πυρήνα του δορυφορικού απο-ελληνοποιημένου κρατιδίου, συνέβαλλαν ενεργά στο να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Συνέβαλλαν στην πολιτική και πολιτιστική υποβάθμιση, στην οικονομική και δημογραφική απίσχναση και στη διαμόρφωση μιας κατάστασης όπου ηγεμονεύουν οι κομματοκρατικοί, παραταξιακοί, δημοσιογραφικοί και πνευματικοί γενίτσαροι.
Την συνειδητοποίηση της σταδιακής και διαρκούς εσωτερικής κατάρρευσης και του πλήρους εκβαρβαρισμού την εμποδίζουν -πέρα από όλα τα προηγούμενα- η ψυχολογία του στρουθοκαμηλισμού, τα εκβιαστικά διλήμματα, οι απόψεις περί του «επόμενου βήματος» (τα προηγούμενα;), η λογική του μικρότερου κακού, δηλαδή η μετατροπή μας σε ανδρείκελα-ρομπότ δίχως συνείδηση, ταυτότητα και ιστορικότητα, παρελθόν και μέλλον. 
Οι -ανύπαρκτες- «μεταρρυθμίσεις» και το γάντζωμα από «το νόμισμα» όχι απλά δεν σβήνουν όλα τα προηγούμενα και δεν σώζουν την παρτίδα (δεν έγραψα πατρίδα, παρτίδα έγραψα) την τελευταία στιγμή, αλλά είναι ακριβώς η απόδειξη της μη αναστρέψιμης πορείας στην οποία έχουμε περιέλθει. Εικόνα ενός πιθανού μέλλοντος:
Κοινωνικός κατακερματισμός, πολιτική «βαλκανοποίηση», μεταεθνική χυλοποίηση, οικειοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών, οικονομική απίσχανση, απονομιμοποίηση κυβερνήσεων, αποδόμηση εθνικών πολιτικών συστημάτων, πολτοποίηση εθνοκρατικών κοινωνικών σχηματισμών και μετατροπή τους σε εδαφικούς τέτοιους. (6/6/2015)
Οι πυρκαγιές του 2015, ας γίνουν η αφορμή για να προβληματιστούμε για τα γεγονότα που μεσολάβησαν από το 2007 έως σήμερα.
Η μνήμη, η αυτοκριτική και η αυτογνωσία είναι απαραίτητες συνθήκες για την ύπαρξη κάθε ανθρώπινης κοινωνίας.
 Η μνήμη εξανθρωπίζει.
 Όσοι από εμάς είχαμε την εμπειρία να περπατήσουμε τα καμένα στην Πελοπόννησο και στην αρχαία Ολυμπία αποκτήσαμε μια διαφορετικής υφής, ποιότητας και ευαισθησίας συλλογική, εθνική, κοινωνική και τοπική ταυτότητα, συνείδηση και μνήμη.
.~`~.
Η μνημοσύνη και η λήθη της ελιάς.
        
07/18/15--05:35: I) Ενδοευρωπαϊκές διαιρετικές τομές - μέρος α´ και 
II) Διαιρέσεις με αφορμή την περίπτωση της Ελλάδας.
                              .~`~.
I
Ενδοευρωπαϊκές διαιρετικές τομές - μέρος α´

Οι παρακάτω δύο χάρτες αποτυπώνουν δύο βασικές ενδοευρωπαϊκές διασπάσεις που κυριαρχούν αυτή την περίοδο (υπάρχουν και άλλες). Το χάσμα μεταξύ αυτών των διαιρέσεων-διασπάσεων φαίνεται να βαθαίνει όσο περισσότερο η γερμανική οικονομική ισχύ μετασχηματίζεται σε πολιτική τέτοια μέσω μιας -ολοένα και περισσότερο- Ορντολιμπεραλιστικής€uroζώνης.
Χάρτης I: Κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν ως νόμισμα το €uro (μπλέ)και κράτη-μέλη που έχουν εθνικά νομίσματα (κίτρινο).
Χάρτης II: Κράτη-πιστωτές (μπλέ)και κράτη-οφειλέτες (κόκκινο)στο εσωτερικό της €uroζώνης. Μια τρίτη κατηγορία είναι όλοι οι υπόλοιποι (κίτρινο)που για λόγους συμφέροντος, εξισορρόπησης κ.λπ τάσσονται είτε με τη μια είτε με την άλλη πλευρά. Όπως και να 'χει, η Γερμανία, η Ολλανδία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο είναι ο πυρήνας των κρατών-πιστωτών.
Χάρτης I
€uroζωνικά (μπλε)και μη €uroζωνικά (κίτρινο)μέλη της Ε.Ε
Χάρτης II
Πιστωτές (μπλε)οφειλέτες (κόκκινο)και υπόλοιπα (κίτρινο)μέλη της €uroζώνης
Παρατηρήσεις: 
Είναι πασιφανές πως ο άξονας Δυτικής και Ανατολικής Μεσογείου είναι κατεστραμμένος και βρίσκεται σε ανισοβαρή σχέση με τον άξονα Βόρειας και Βαλτικής Θάλασσας. Να τοποθετήσετε σε μια νοητή ζυγαριά τους εξής άξονες: 
1) Οριζόντια: Δυτική και Ανατολική Μεσόγειος/Βόρεια και Βαλτική Θάλασσα. 
2) Κάθετα: Δυτική Μεσόγειος και Βόρεια Θάλασσα/Ανατολική Μεσόγειος και Βαλτική Θάλασσα. Και τις εσωτερικές σχέσεις των κάθετων αξόνων: 2α) Δυτική Μεσόγειος/Βόρεια Θάλασσα και 2β) Ανατολική Μεσόγειος (ουσιαστικά το Αιγαίο)/Βαλτική Θάλασσα. 
Θα δείτε προς τα που γέρνει το κέντρο βάρους και ποιος εξωθείται στην περιφέρεια. 
Ορισμένοι πιστεύουν πως εάν «μεταρρυθμιστεί» το εσωτερικό της Ελλάδας, η χώρα θα πάψει να εξωθείται σε περιθωριοποίηση (θα αντισταθμίσει άραγε το εσωτερικό μιας χώρας το ισοζύγιο ανάμεσα σε περιοχές; Αστεία πράγματα).
                                .~`~.
II
Διαιρέσεις με αφορμή την περίπτωση της Ελλάδας

Κράτη-μέλη της €uroζώνης που τάχθηκαν υπέρ (κόκκινο)και κατά (μπλέ)της αποχώρησης της Ελλάδας από την €uroζώνη. Κράτη που υποστήριξαν την διατήρηση του status quo (κίτρινο).

Παρατηρήσεις: 
Το Λουξεμβούργο ήταν το μόνο κράτος-πιστωτής που δεν ήταν υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την €uroζώνη. Καμία ρωμαιοκαθολική λατινογενής χώρα δεν ήταν υπέρ της αποχώρησης της Ελλάδας από την €uroζώνη. 
Η Σλοβενία και η Σλοβακία, οι οποίες ήταν υπέρ της αποχώρησης έχουν ρωμαιοκαθολικό μεν, σλαβικό δε πολιτισμικό υπόστρωμα (με την Σλοβακία να λουθηράνίζει αρκετά). 
ρωμαιοκαθολική γερμανόφωνη Αυστρία η οποία αποτελεί μέρος της λατινικής κληρονομιάς και το όνομα της ενσωματώνει την ιστορικότητα του ορίου της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ήταν υπέρ της διατήρησης του status quo. 
Οι χώρες που αποτέλεσαν μέρη του βόρειου τμήματος της Αγίας ΡωμαιοΓερμανικής αυτοκρατορίας, μετέπειτα της Μεταρρύθμισης και έχουν λουθηρανικό ή/και καλβινιστικό ηθικοθρησκευτικό υπόστρωμα ήταν υπέρ της αποχώρησης της Ελλάδας από την €uroζώνη, όπως και οι χώρες της Βαλτικής (εντελώς διαφορετική περίπτωση). 
Οι οικονομικές πολιτικές της Γερμανίας σαφώς και δεν είναι μονάχα «πραγματιστικές» ή «ρεαλιστικές» καθώς διαθέτουν ηθικοαξιακό υπόβαθρο.
 Απορώ που ορισμένοι εξακολουθούν να μιλούν περί «νεοφιλελευθερισμού» υποβαθμίζοντας το ζήτημα του Ορντολιμπεραλισμού (είτε δεν γνωρίζουν τι αντιμετωπίζουν -γεγονός που εξηγεί την αφέλεια τους- είτε επιδιώκουν κάτι άλλο το οποίο δεν δύναμαι να αντιληφθώ). 
Ρεαλιστικά μιλώντας, η Γαλλία και η Ιταλία προσπάθησαν να εξισορροπήσουν τη Γερμανία, την Ολλανδία και το Βέλγιο, δηλαδή τα κράτη-πιστωτές ή για να το δούμε από γεωφυσική σκοπιά, χώρες της Δυτικής Μεσογείου προσπάθησαν να εξισορροπήσουν χώρες της Βόρειας Θάλασσας. 
Ο άξονας Ατλαντικός Ωκεανός-Δυτική Μεσόγειος κάτωθεν του καναλιού (της Μάγχης εννοείται) εξισορρόπησε τον άξονα Βόρεια Θάλασσα-Κεντρική Ευρώπη άνωθεν του καναλιού. 
Όπως γίνεται κατανοητό, μιλώντας ανεξάρτητα από τα θεσμικά πλαίσια, το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελεί καθοριστικό παράγοντα αυτού του ισοζυγίου ή αυτής της εξισορρόπησης. 
Ο χάρτης αυτός φανερώνει την μοναξιά της Ελλάδας.

               ---------------------------------------------------
I) Μια σύντομη μακροϊστορική προσέγγιση των ευρωπαϊκών εξελίξεων II) Θάλασσες και γεωγραφικές λειτουργικότητες της Ευρώπης. Εισαγωγή III) Ένας -ακόμη- ενδοευρωπαϊκος ανταγωνισμός ανάμεσα σε χώρες του Βορρά και του Νότου και μια σύντομη αναφορά στις σχέσεις Τουρκίας και Ε.Ε IV) Από τον Κόλπο του Kattegat και τα Στενά Skagerrak στις Δαλματικές ακτές. Παράδειγμα σύνδεσης γεωγραφίας και (γεω)πολιτισμού V) Περισσότερα σημειώματα για Ε.Εκαι «Ευρώπη».
        
07/20/15--09:14: Ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας
Ανάμεσα στα πολλά που έγραψα την περίοδο που μεσολάβησε από την δημοσιοποίηση μέχρι την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, ήταν και το εξής:
Ο ιστορικός κύκλος της λεγόμενης μεταπολίτευσης, ξεκίνησε με ένα Ναι και ένα Όχι σε ένα Δημοψήφισμα και ολοκληρώνεται με κραυγές και αλαλαγμούς από Ναι-ηδες και Όχι-ηδες σε ένα «δημοψήφισμα» καρικατούρα...
 Το τωρινό «δημοψήφισμα» είναι ένας κόλαφος, μια παρωδία και ένας τραγέλαφος. Φανερώνει την κατάντια, τα διανοητικά ερείπια και τον εκφυλισμό που αφήνουν πίσω τους τα μεταπολιτευτικά κόμματα και η κληρονομιά τους. 
Η μεταπτωχευμένη Ελλάδα.
Το πρόβλημα είναι τα πολιτικά, ηθικά και κοινωνικά ερείπια που αφήνει πίσω της η μεταπολίτευση. Ζούμε το ανώτατο και έσχατο στάδιο του μεταπολιτευτισμού, ο οποίος, έχοντας εξαντλήσει πλέον σχεδόν όλες του τις δυνάμεις και εφεδρείες οδηγεί την μεταπτωχευμένη Ελλάδα στο βάραθρο, προκειμένου να παρατείνει για λίγους ακόμα μήνες την νεκροζώντανη και μεταλλαγμένη ύπαρξη του. 
Η Ελλάδα χρειάζεται -ήδη από το 2010- έναν τρόπο όχι σύνθεσης, ανακύκλωσης και ξεπλύματος αλλά υπέρβασης και κάθαρσης της κόπρου της μεταπολίτευσης. Το υψηλό επίπεδο απονομιμοποίησης των κομμάτων και των εκφραστών τους ωθεί στην προσπάθεια εφεύρεσης νέων τρόπων πολιτικής επανανομιμοποίησης και ηθικής επανακεφαλαιοποίησης τους, που αποσκοπούν στην απόκρυψη των ευθυνών, των ενοχών και της συντριβής τους. Η δίκη τους συντριβή γίνεται συντριβή της χώρας.
Ένας τρόπος, εκ των πραγμάτων, ήταν το δημοψήφισμα. 
Όχι και Ναι, μαζί, ψήφισε το 56,71%.
 Η αποχή, το άκυρο και το λευκό, μαζί, κυμάνθηκαν στο 43,29%. 
Η πτώση των ποσοστών συμμετοχής -και μάλιστα σε μια διαδικασία εκ φύσεως πολωτική- και η «αναγκαστική» συμμετοχή ή η συμμετοχή με μισή καρδιά, η αποχή, το άκυρο και το λευκό, η αρνητική ψήφος και η ψήφος διαμαρτυρίας στις εκλογές, το «δεν έχω τι να ψηφίσω», όλα τα προηγούμενα, φανερώνουν την κρίση του πολιτικού συστήματος, την παρακμή και τον εκφυλισμό των κομμάτων, την έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών -ακόμα και πολλών από όσους συμμετέχουν-, την στρεβλή ως ανύπαρκτη αντιπροσώπευση τους, την απομάκρυνση του κοινωνικού σώματος και την αποξένωση του από το πολιτικό προσωπικό. 
Το αντιπροσωπευτικό κενό.
Τα προηγούμενα είναι απόρροια του ελέγχου και του μπλοκαρίσματος των διαδικασιών ανανέωσης του πολιτικού συστήματος και της δημιουργίας νέων κομμάτων. 
Αυτές είναι βαθύτατα αντιδημοκρατικές διαδικασίες χειραγώγησης και ελέγχου που καταλήγουν σε δυσμορφίες και πάσης φύσεως εκφυλιστικά φαινόμενα κατά την προσπάθεια κατασκευής μιας ανύπαρκτης κοινωνικά συναίνεσης. 
Μια κοινωνία και δημοκρατία που έχει μπλοκάρει, που έχει χαμηλό ποσοστό συμμετοχής και κινητοποίησης δυνάμεων δεν μπορεί να πορευθεί δυναμικά, σέρνεται, αποσυντίθεται και λιώνει.
Ένας ακόμα τρόπος νομιμοποίησης είναι η θυσία. 
Οι ένοχες «πολιτικές» ομάδες συγκαλύπτουν τις ευθύνες και τις ένοχες τους προσφέροντας στον διαδικτυακό, εικονικό και υπαρκτό όχλο σφάγια και κεφαλές επί πίνακι. 
Η θυσιαστική τελετουργία είναι ένας τρόπος επανανομιμοποίησης, διατήρησης και ξεπλύματος των εσωτερικών διεφθαρμένων ιεραρχικών τους δομών και των ανήθικων σχέσεων τους. 
Πρωτοαρχαϊκές και νεομεσαιωνικές συμπεριφορές, εκτός πολιτικής σφαίρας, που χαρακτηρίζουν παραπολιτικές γιάφκες και μαφίες του υποκόσμου, όχι δημοκρατικές διαδικασίες κάθαρσης και δικαίου. Προσφέροντας βορά στα θηρία του μηντιακού και διαδικτυακού Κολοσσαίου, κάποιους δικούς τους (όπως έκαναν και οι προηγούμενοι ή σε συνεννόηση μαζί τους) επιδιώκουν την αθώωση και επανανομιμοποίηση τους με την παράλληλη ικανοποίηση των κατώτερων ενστίκτων των οπαδών τους. 
Μέσω της προσωποποίησης και του εξανδραποδισμού επιδιώκουν τη συγκάλυψη των ενοχών και των ευθυνών τους. 
Προπολιτικές καταστάσεις, οχετολογίας, θανατολαγνείας και σκοταδισμού.
Μέσα σε μια τέτοια ατμόσφαιρα ηθικής αποκτήνωσης και οχλαγωγίας, μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον εκβιασμών, απειλών και ελλιπούς αντιπροσώπευσης, δίχως κυβέρνηση και δίχως αντιπολίτευση, πορευόμαστε. 
Έγινε η ανοχή στη σαπίλα, η ηθική εξαχρείωση και ο εκβαρβαρισμός συνήθεια μας. 
Η πολιτιστική και υλική υποβάθμιση και η μορφωτική και ηθικοπνευματική εκπτώχευση συνοδεύεται από τον εκφυλισμό και τη συρρίκνωση της πολιτικής σε μια ψήφο, ακόμα χειρότερα, σε ένα -μεταπολιτευτικής υφής και ποιότητας- Ναι και Όχι (Ναι μεν αλλά). 
Αυτός είναι ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας.
      
07/20/15--11:21: Είπε ο Διδάσκαλος:
Μόνο σαν φτάσουν τα μεγάλα κρύα, ξέρουμε πως ο κέδρος και το κυπαρίσσι είναι τα τελευταία δένδρα που φυλλορροούν.
                           Κομφούκιος
                孔夫子
         .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)