056 Cosmoidioglossia Μετά από την Angela Dorothea της καρδιάς μας όμως, τι;

€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

Οὖτις ἐμοί γ'ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ'ἄλλοι πάντες ἑταῖροι…

• 09/27/17--11:36: _Ανθρωποποίηση.
• 09/29/17--04:00: _Σχολιασμός.
• 09/29/17--08:08: _Ανθρωποποίηση.
• 10/01/17--03:49: _Σχολιασμός (1η Οκτ ...
• 10/01/17--08:44: _Με αφορμή τα κινήμα...
• 10/01/17--23:34: _Σχολιασμός (Καταλον...
• 10/03/17--04:10: _3 Οκτωβρίου 2017.
• 10/04/17--03:32: _Το τότε είναι τώρα ...
• 10/05/17--08:41: _5η Οκτωβρίου 2017.
• 10/07/17--09:16: _Σχολιασμός.
• 10/09/17--10:13: _Πολιτιστικές περιοχ...
• 10/10/17--08:17: _I) Ιστορικές φάσεις...
• 10/11/17--08:19: _Ανθρωποποίηση.
• 10/13/17--09:54: _Quo vadis America?
• 10/13/17--13:16: _Ανθρωποποίηση.
• 10/14/17--06:46: _Σχολιασμός (14 Οκτ ...
• 10/14/17--11:35: _Ανθρωποποίηση.
• 10/16/17--10:12: _Δύο Σύντομοι Σχολια...
• 10/16/17--11:43: _Ανθρωποποίηση.
• 10/18/17--12:30: _Δύο Σύντομα Σχόλια.

                          € « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €
    .~`~.  .~`~.           ****              .~`~..~`~.

Εναλλακτικές προτάσεις στο σύγχρονο σύστημα κρατών:

 Ένας νέος μεσαιωνισμός

09/29/17--04:00: Σχολιασμός.

John Adams - Common tones in simple time

Adams - Phrygian gates (1978)

10/18/17--12:30: _Δύο ΣύντομαΣχόλια.

(showing articles 1101 to 1120of 1250)

Τώρα τι να γράψουμε για το «Κουρδιστάν»; 

Από τηνπλευρά μας προσπαθήσαμε να αναδείξουμε και ναπροσφέρουμε διάφορες πτυχές και οπτικές που να σαςδείχνουν γιατί πρέπει να έχετε προσγειωμένα τα μυαλά

σας, σε σχέση με αντιλήψεις που κυκλοφορούσαν.

 Ότανμπορέσουμε, θα κάνουμε μια επανάληψη όλων όσωνέχουμε γράψει.

Αυτό που σκοπεύαμε να γράψουμε πρόσφατα ήταν«Καλως ήρθατε στο Νότιο Σουδάν της Μέσης Ανατολής»,αλλά ήταν τόσο απόλυτη η απόρριψη τουδημοψηφίσματος (εκτός των περιφερειακών και

γειτονικών δυνάμεων και από Ε.Ε και Η.Π.Α) που ακόμηκαι αυτή η πρόταση θα ήταν περιττή. Το Ν. Σουδάν μαζίμε το Ισράήλ (την Ινδία, το Πακιστάν και την Β. Κορέα)είναι τα μόνα κράτη που δεν έχουν υπογράψει τηΣυνθήκη μη διάδοσης πυρηνικών όπλων (Treaty on the

Non-Proliferation of Nuclear Weapons, NPT). 

Θα είχεενδιαφέρον, εφόσον αποκτούσε υπόσταση το«ανέξαρτητο» (από το Ιράκ) Κουρδιστάν, να βλέπαμε εάν θα υπέγραφε τη Συνθήκη αυτή (ή εάν θαακολουθούσε την πολιτική στάση του «ανεξάρτητου» Ν.Σουδάν). 

Ψάξτε να δείτε τι συμβαίνει στο Νότιο Σουδάν από τη στιγμή που «ανεξαρτητοποιήθηκε», το 2011.

Ορισμένες επισημάνσεις

• Κατ'αρχάς, ουδείς τονίζει πως είναι διαφορετικό πράγμα ένα αμερικανικό, ένα ισραηλινό, και ένα

τουρκικό «Κουρδιστάν» (τίποτα από τα προηγούμενα δεν μπορεί να γίνει δίχως τη μερική συγκατάθεση των Ρώσσων πλέον). 

Παραδείγματως χάριν, ένα «αμερικανικό» Κουρδιστάν εκτός του ότι θα υποβάθμιζε

και θα καθιστούσε περισσότερο ελέγχόμενη και εξαρτημένη την Τουρκία, θα υποβάθμιζε και το Ισραήλ.

Ένα «ισραηλινό» Κουρδιστάν θα υποβάθμιζε την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία. 

Ένα «τουρκικό» Κουρδιστάν θα έκανε το ίδιο με το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία κ.λπ.

Παλαιότερα, σε μια κουβέντα, είχα επισημάνει πως το ζήτημα «Κουρδιστάν» ήταν πιο ψηλά στην ατζέντα του Ισραήλ και πως δεν ήταν τόσο υψηλά ιεραρχικά ούτε είχε τόσο μεγάλη βαρύτητα για τις Η.Π.Α. 

Με κοίταξαν σαν εξωγήινο (βέβαια εντός των Η.Π.Α, πλέον, είναι τόσο «πλουραλιστικά» χαοτικές και άναρχες ορισμένες ορισμένοι στην Ελλάδα). 

Όχι γιατί είναι «δίκαιο» -που είναι- αλλά γιατί με κάποιον τρόπο πρέπει να πάψει να αποτελεί νεκρό σημείο και να αρχίσει να λειτουργεί ξανά η περιοχή, κάτι που αποζητούν όλοι με τον τρόπο τους (Τα πράγματα αυτά ομως δεν θα γίνουν υπό το δόγμα «ειρήνη για έναν και αναταραχή για τους υπολοίπους» όπως δήλωσε και ο Rouhani στην ομιλία του στον Ο.Η.Ε). Το Κουρδικό σχετίζεται τόσο με το Παλαιστινιακό, όσο και με τη σύνδεση υδάτινων ενεργειακών πόρων. 

Το Κουρδικό και το Παλαιστινιακό αποτελούν επίσης τα καθοριστικά σημεία καμπής και τομής των σχέσεων Η.Π.Α-Τουρκίας. 

Είναι αφελής η «στρατηγίκη» της συνολικής επίλυσης όλων των προηγούμενων μέσω του φυτέματος ενός κράτους με συγκεκριμένη-εγκιβωτισμένη ταυτότητα και γεωπολιτική κατεύθυνση. 

Ούτε το μέρος, ούτε η εποχή, ούτε οι συσχετισμοί δύναμης ενδείκνυνται (Μια διευρυμένη «π.Γ.Δ.Μ» της Μέσης Ανατολής π.χ, προϋποθέτει παντοδυναμία Αμερικής, εκπορνευμένη και υπό κατάρρευση Ρωσσία, υπάκουη ανεκτική και χειραγωγούμενη Ελλάδα, Βουλγαρία και Αλβανία και όχι Ιράν και Τουρκία, μια διαφορετική-σημερινή Ρωσσία κ.λπ).

• Περί δικαίου μιλώντας, καλο είναι να αποφεύγεται η εύκολη και επιφανειακή χρήση του λόγου περί δικαίου, γιατί όπως κάποιος μιλάει για «τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν» πολύ εύκολα κάποιος άλλος μπορεί να μιλήσει για κουρδοκρατούμενη -και κατασφαγμένη Αρμενία ή για κατεχόμενα ασσυριακά εδάφη κ.ο.κ.

• Η προσπάθεια να παρουσιαστούν «οι Κούρδοι», έτσι γενικά και αόριστα εκατομμύρια άνθρωποι, ως prowestern και secular σχεδόν εγγυάται μελλοντικές δυσμορφίες και χαοτικές καταστάσεις (pro-western και secular «εκ φύσεως» υπάρχουν μόνο στα μυαλά όσων πιστεύουν σε secular liberal fantasies, οπως η «Αραβική Άνοιξη»).

• Θα πρέπει πάντα να έχουμε στο νου μας πως το Κουρδικό έχει ευρωπαϊκο βραχίωνα - σκέλος.

• Ένα κλειδί προκειμένου να εκτιμήσει κανείς μακροπρόθεσμα, και πέρα από άμεσα γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, μια πιθανή μελλοντική εξέλιξη κατεύθυνση του ζητήματος είναι να αναρωτηθεί (ακριβώς μη σκεπτόμενος αυστηρά έθνοκεντρικά ή στενά εθνικιστικά): με ποιόν λαό της περιοχής είναι πιθανότερο η μεγάλη πλειοψηφία των Κούρδων να αποκτήσει μελλοντικά αίσθηση κοινότητας πεπρωμένου; 

Με τους Άραβες, τους Ισραηλινούς, τους Ιρανούς ή τους Τούρκους; 

Είναι αυτή η αίσθηση κοινού πεπρωμένου η οποία θα σφυρηλατήσει και την αίσθηση του ανήκειν, που θα φανερώσει προς ποιά κατεύθυνση θα κινηθεί μακροπρόθεσμα η όλη κατάσταση. 

Το προηγούμενο  ερώτημα θέτει έναν παρεμφερή -αλλά όχι όμοιοπροβληματισμό με ένα παλαιότερο ερώτημα που έχουμε  κάνει (το οποίο αναφέρεται σε Η.Π.Α και Ιράν): «η συγκεκριμένη περιοχή (Arab Shia), σε βάθος χρόνου, σε τίνος άραγε την σφαίρα επιρροής θα περάσει; 

Μιας δύναμης που βρίσκεται στην άλλη άκρη της γης ή μιας γειτονικής ιστορικής περιφερειακής δύναμης;»

• Τέλος, υπάρχουν και τα καθαρά εσωτερικά ζητήματα και οι ενδογενείς παράγοντες, σε ό,τι αφορά το Κουρδικό (ταυτότητας, γλωσσικά, χαρακτήρας εθνικισμού, θρησκείας, αριθμός αλφάβήτων, εσωτερικές διαιρέσεις και τριμπαλιστικά -clans- στοιχεία και χαρακτηριστικά, κοινωνικές διαφοροποιήσεις κ.α), αλλά με αυτά σκοπεύμαμε να ασχοληθούμε μονάχα εφόσον το ζήτημα θα είχε προχωρήσει πολύ (δεν μπορούμε να ασχολούμαστε π.χ με τις ανάγκες επιβίωσης της φραξιάς Barzani, που αντιλαμβάνεται την KRG ως προσωπική του περιουσία). 

Τα μεγαλύτερα προβλήματα των Κούρδων είναι εσωτερικά.

                                                                  Σημειώσεις

[-] Επί 180 και πλέον χρόνια, υπήρξες χωρίς το Ισράηλ.

Υπό αυτή την έννοια δεν έχεις εσύ ανάγκη το Ισράηλ (όσο έχει το Ισραήλ εσένα). 

Τώρα πως υπήρξες και πως συνεχίζεις να υπάρχεις είναι άλλο ζήτημα... 

Ασφαλώς είναι απαράδεκτο μετά από σχεδόν δύο αιώνες ζωής, να έχει ένα κράτος τη νοοτροπία, τις συμπεριφορές, τις εξαρτήσεις και τις καθηλώσεις της Ελλάδας. 

Υπό αυτή την έννοια η Τουρκία μέσα σε 90 χρόνια και το Ισραήλ μέσα σε 70, έχουν καταφέρει περισσότερα πράγματα από την ευρωδυτική -εκδιδόμενη- γριά, ετών 187, που ακόμη μαϊντανίζει (για να μην πούμε τίποτα άλλο). 

Που συμπεριφέρεται σαν κράτος μαϊντανός.

[-] Όσες και όσοι ήταν υπερβολικά υπέρ του Κουρδιστάν ουσιαστικά πρότειναν (όχι φυσικά όλοι συνειδητά) η Κύπρος και η Ελλάδα να μετατραπούν σε συνιστώσες του Ισράηλ. 

Από συνιστώσα και εξαρτημένο παράρτημα του Ηνωμένου Βασιλείου και μερικώς της Γαλλίας (στα ντουζένια τους), των Ηνωμένων Πολιτειών στο αποκορύφωμα τους (με πάντα υπαρκτή την επιρροή της Γερμανίας), σε συνιστώσα του Ισραήλ. Τρελή «αναβάθμιση».

[-] Δεν λέμε φυσικά να μην έχεις σχέσεις. Να έχεις. 
Και ιδιαίτερα οι ανατολικομεσογειακές σχέσεις είναι απαραίτητες. 

Άλλο πράγμα είναι όμως να μεταβάλλεσαι σε συνιστώσα ή/και να ιδεολογικοποιείς και να μεταβάλλεις σε ταυτότητες, ως μέσο παγίωσης εξάρτησης, ελέγχου και γεωπολιτικής πρόσδεσης, ορισμένα πράγματα. 

Πέρα του ότι δεν είναι αυτονόητο πως υπάρχει κοινότητα ή/και ταύτιση συμφερόντων (π.χ, ως προς την Κύπρο και την Κρήτη), η ταύτιση συμφερόντων χρειάζεται και ένα βαθμό ευελιξίας και ελευθερίας. 

Και όχι εγκιβωτισμό επί της κατεύθυνσης και των συμφερόντων του άλλου μέσω π.χ ταυτοτήτων, διπολισμών, ή/και δαιμονοποίησης που οδηγούν σε στρεβλώσεις, δυσμορφίες ή/και απομόνωση - εδώ η πλήρης ταύτιση συμφερόντων υπό τη συνοδεία των προηγούμενων οδηγεί σε απώλειες και καταστροφές όταν γίνεται με μεγάλες δυνάμεις, οπως οι Η.Π.Α, πόσο μάλλον με μικρομεσαίες ημι-περιφερειακές δυνάμεις (το Ισραήλ δεν είναι μεγάλη δύναμη, και από το 2005-6 και ύστερα, βαθμιαία, υποχωρεί. 

Γι'αυτό αναγκάζεται να «πέσει» στη θάλασσα και να «εμβαθύνει» στη στεριά).

[-] 1. Δήλωση Trump κατά τη συνάντηση του με τον Erdoğan: 
“He’s running a very difficult part of the world. He’s involved very, very strongly and, frankly, he’s getting very high marks. And he’s also been working with the United States. We have a great friendship as countries. I think we’re, right now, as close as we have ever been. And a lot of that has to do with the personal relationship”. 

2. Επίσημη πληροφόρηση-ενημέρωση από

τη σελίδα του Λευκού Οίκου [The White House. Office of

the Press Secretary. For Immediate Release. September

22, 2017]: “President Donald J. Trump met today with

President Recep Tayyip Erdogan of Turkey. They

reaffirmed the strategic partnership between the United

States and Turkey and agreed to continue working

together to foster regional stability and defeat terrorism

in all its forms. The two leaders reaffirmed their

rejection of the planned Kurdistan Regional

Government's referendum on September 25th, and the

serious consequences that would follow if it occurs. They

called on Kurdish leaders to accept the process of

intense negotiations on all outstanding issues which the

United States and Turkey are prepared to endorse and

support”. 3. Αποσπάσματα από δηλώσεις του Erdoğan

λίγες ημέρες μετά: “Who will recognize your

independence? Israel. But there is not only Israel in the

world... Northern Iraq, what will you get only with

Israel? They do not know politics, either. They do not

have a clue about how to be a state. They think it will

happen just by saying ‘we did it’. No, it cannot and will

not happen... Those, who provoke you today, will leave

tomorrow. However, we will continue to live together for

thousands of years to come. Do not throw away your

future for today’s greed. Flying flags of Israel there will

not save you, you should know that... Ruling a country

is not the same as ruling a tribe. He must have received

some very serious encouragements regarding this

point;... We must carefully consider who benefits from

the ethnic conflict in this region which already suffered

enough due to sectarian conflicts... I read in a

newspaper today that an official from IKRG said “We did

not know about the Israeli flags”. How is it possible that

while we knew in Turkey, they were not aware of it in

northern Iraq?... Because in the past, MOSSAD of Israel

was in cooperation with their leaders. This cooperation is

now activated again”.

                                                Παρατήρηση

Το Κουρδικό, τα τελευταία χρόνια, αποτέλεσε έναν πολύ καλό τρόπο (μάλλον τον τελευταίο) να απωθείται το τεράστιο χάσμα ισχύος που έχει δημιουργηθεί μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας μεταψυχροπολεμικά και ιδιαίτερα κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες (και παράλληλα να «επιβεβαιώνεται», κυρίως ψυχικά, πως οι επιλογές και η πορεία της Ελλάδας ήταν προς τη «σωστή» κατεύθυνση).

Το Κουρδικό ήταν ένα πολύ καλό αποκούμπι, ένα ναρκωτικό, προκειμένου να απωθείται η κατάπτωση και η πορεία της σημερινής Ελλάδας (αναμένοντας παράλληλα μια μεσσιανική καταστροφή που θα μετέβαλε σχεδόν στιγμιαία συσχετισμούς και κανόνες ή ένα μαγικό σωτήριο Ισραήλ που θα άλλαζε τα πάντα). 

Το ναρκωτικό αυτό ήρθε να συμπληρώσει ένα ακόμη δυνατότερο ναρκωτικό ή/και υπνωτικό: τον «ευρωπαϊσμό». 

Άν κάποτε «Ευρώπη» σήμαινε μιμητισμό και πιθηκισμό, σήμερα η έννοια αυτή έχει μεταβληθεί σε υποκατάστατο της έλλειψης εθνικού και στρατηγικού σχεδιασμού. 

Η Ευρωμανία και η €υρωλαγνεία αποτελεί δικαιολογία για την απουσία ηγεμονικής ιδεολογίας, ταυτότητας, στρατηγικής, οράματος και προοπτικής. 

Ποιά είναι η στρατηγική μας; Η ταυτότητα μας; Ο άξονας συνοχής μας; Το όραμα μας; 
Η απάντηση είναι μονολεκτική:

«Ευρώπη» (Καμία, Κανένας, Κανένα και Τίποτα). 
Γι'αυτό και η λύση πάντα είναι «περισσότερη Ευρώπη». 

Είναι εμφανές - για εμάς εδώ και τουλάχιστον μια δεκαπενταετία - πως αυτή η νοοτροπία οδηγεί

κατευθείαν σε καταστροφικές και αδιέξοδες καταστάσεις (καθόλου δεν ξαφνιαστήκαμε με το κλείσιμο των συνόρων. 

Το θεωρήσαμε λογική συνέπεια ορισμένων πραγμάτων τα οποία αναλύσαμε). 

Αλλά ας μείνουμε στο Κουρδικό ως ναρκωτικό:

Μίλαγες για μέση ηλικία και πως κατάντησες να είσαι στις πρώτες 5-10 (!) πιο γηρασμένες κοινωνίες στον πλανήτη και άκουγες «ναι, αλλά το Κουρδικό» (και η «Ευρώπη»

φυσικά). 
Μίλαγες για το πως έχει μεταβληθεί η πληθυσμιακή αναλογία-ισορροπία μεταξύ Ελλάδας και

Τουρκίας από το 1925 μέχρι σήμερα και η αντίδρασηαπάντηση ήταν «ναι, αλλά το Κουρδικό» (ομοίως).

Μίλαγες για G20: «ναι, αλλά το Κουρδικό» (τα ίδια).

Μίλαγες για το νεαρό της Republic of Turkey (μόλις 94 ετών) σε αντιπαραβολή με το ελληνικό κράτος (187 ετών) και πως σε μόλις 94 χρονιά, η Republic of Turkey κατάφερε να γίνει η 6-7η μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρώπη και η 17-8η στον πλανήτη, πάλι «ναι, αλλά το Κουρδικό» (μην ξαναγράφουμε). 

Μίλαγες για τρομερή κινητικότητα, επισκέψεις και συμφωνίες σε διεθνές επίπεδο: 

«ναι, αλλά το Κουρδικό» [μόνο κατά τις τελευταίες 10-11 ημέρες, ο Erdoğan συναντήθηκε, μεταξύ άλλων, με τον Trump των Η.Π.Α, τον Putin της Ρωσσίας, τη May της Βρετανίας, τον Macron της Γαλλίας, τον Abe της Ιαπωνίας, τον Vučić της Σερβίας, τον Poroshenko της Ουκρανίας, τον Guterres (U.N. Secretary-General), τον Stoltenberg (NATO Secretary 5 General), τον Jack Yun Ma (Alibaba Group) και τον Michael Bloomberg (CEO of Bloomberg). 

Σας ποτίζουν ναρκωτικά και υπνωτικά]. 
Μίλαγες για την ίδρυση εξωπεριφερειακών  -υπερπόντιων βάσεων, «ναι, αλλά το Κουρδικό». 

Μίλαγες για τη δημογραφική και οικονομική αύξηση και βαρύτητα μετά - ψυχροπολεμικά (τριπλασιασμός Α.Ε.Π, πληθυσμιακή αύξηση κατά δύο και πλέον Ελλάδες) «ναι, αλλά το Κουρδικό».

 Μίλαγες για συγκριτικά μεγέθη μεταξύ των δύο χωρών σε πολλαπλούς τομείς και για το άμεσο (κοντινό δύο-τριών δεκαετιών) μέλλον, και πάλι, «ναι, αλλά το Κουρδικό».

Απέναντι σε όλα αυτά, τα οποία ήταν ενδεικτικά και δεν περιελάμβαναν άλλα πεδία, πολιτιστικά, πολεμικής βιομηχανίας και τεχνογνωσίας, πυρηνικής ενέργειας, Software Engineering, Cyber warfares/security (digital certificate, Malware production etc), η Ελλάδα είχε να αντιπαράθεσει ένα και μόνο πράγμα, το οποίο μάλιστα ξαναθυμήθηκαν - ανακάλυψαν στη χώρα αυτή τα τελευταία 3-5 χρόνια. 

Το Κουρδικό. Δηλαδή κάτι εξωγενές ως προς την Ελλάδα. 

Η Ελλάδα, δεν είχε να αντιπαράθεσει τίποτα η ίδια. 
Τίποτα ενδογενές.  Παρμονάχα ευχολόγια, ευρωμανουάλια και ψυχολογισμούς(η Ελλάδα είναι «δυτική» και «ευρωπαϊκή» ενώ η Τουρκία «μογγολική». 
Ευρωκεντρικές μπαγιάτικες αστειότητες δύο και πλέον αιώνων.

Προφανώς εκδίδει «μογγολικά» digital certificates η Τουρκία, αναπτύσσει «μογγολική» πολεμική βιομηχανία και έχει «μογγολικές»πυρηνικές ανησυχίες).

Στο τέλος σου έκλεισε τα σύνορα και η «Ευρώπη» και ησύχασες...

Η δημιουργία μιας γυάλας (ιδεολογικής, ψυχολογικής κ.λπ) ή ενός γυάλινου πύργου αποτελεί σύνηθες φαινόμενο σε γηρασμένες, υποτακτικές, κουρασμένες, που ανέχονται τα πάντα, παρηκμασμένες κοινωνίες. 

Η Ελλάδα -έμαθε να- συμπεριφέρεται σαν μικρή χώρα (συνέβαλε και ο «ευρωπαϊσμός» σε αυτό). 

Και δυστυχώς, ιδιαίτερα κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες, αυτή η νοοτροπία εμπότισε και το κοινωνικό σώμα, το οποίο, μέσα στη τρέλα του, πάντα διατηρούσε μια διαφορετική νοοτροπία και στάση. 

Κάποτε... («εξευρωπαϊστηκε» και «δυτικοποίηθηκε» πλέον και «ο λαός»).

Ολοκληρώνουμε με την παρακάτω δήλωση (από τον Erdoğan):

In order to understand the geopolitical importance of our country, it is enough to take a look at the world map. Holding such a treasure surely comes with a price. Turkish nation has been paying this price for a thousand years.

Έτσι μιλάνε, εκφράζοντας και μια αποφασιστικότητα, και όχι όπως μίλησε ο Παυλόπουλος, με τρεχούμενα σάλια  και κλάματα, κατά την επίσκεψη Macron (ή όπως μιλάνε όσες και όσοι θα ήθελαν να έχουν γεννηθεί στο Ρήνο και να ζούν στην πατρίδα τους την «Ευρώπη»).

09/29/17--08:08: Ανθρωποποίηση.

                   .~`~.  .~`~.           ****              .~`~..~`~.

                                             10/01/17--03:49: Σχολιασμός (1η Οκτ 2017).

Το μεταπολεμικό και ψυχροπολεμικό σύστημα ισορροπίας δυνάμεων επιδίωκε, μεταξύ άλλων, να τιμωρήσει, να (ανα)διαπαιδαγώγησει, να επανεκπαιδεύσει (φυσικά να «δυτικοποιήσει») και να θέσει υπό έλεγχο και περιορισμό την ισχύ, τις αξιώσεις και τα πιθανά αισθήματα εκδικητικότητας της ηττημένης Γερμανίας, μέσω του αρχικού κατοχικού πολυκερματισμού, της μετέπειτα διάσπασης-διχοτόμησης της, και στρέφοντας ή εκτρέποντάς όλες τις ανθρώπινες ενέργειες, θελήσεις και δυνάμεις, καθώς και τα νοήματα (πέραν της αυτονόητης ανάγκης ανοικοδόμησης), στην ιδεολογική σύγκρουση του ψυχρού πολέμου. 

Το προηγούμενο λειτούργησε για The Tea Party - Drawing Down the Moon

κάποιο διάστημα και μέχρι ενός σημείου ως ιδεολογικός τρόπος υποταγής και ιεράρχησης όλων των κρατών υπό τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, στα πλαίσια του διατλαντικού συστήματος ή της λεγόμενης «Δύσεως», επί της οποίας ήταν ενσωματωμένο το ευρωπαϊκό (υπο)σύστημα ανοικοδόμησης και ισορροπιών (Ε.Ο.Κ).

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και με την επανένωση/ενοποίηση της Γερμανίας, τη διάλυση της

Νοτιοσλαβίας και τη κατάρρευση ή αυτοδιάλυση της

Ε.Σ.Σ.Δ, η ισορροπία δυνάμεων και η δομή ισχύος στην ευρωπαϊκή ήπειρο μετεβλήθη ξανά. 

Έτσι ήρθε στο προσκήνιο ή τέθηκε σε εφαρμογή το νέο ή μετεξελιγμένο, τωρινό μεταψυχροπολεμικό ευρωπαϊκό σύστημα-σχέδιο ισορροπιών-ολοκλήρωσης υπό την ονομασία «Ευρωπαϊκή Ένωση» (ή European - UnionProject) [1].

Οι μεταβολές αυτές επηρέασαν την ευρωαμερικανική ή διατλαντική, την ευρωπαϊκή και την εγγύς ευρασιατική ισορροπία δυνάμεων. 

Το σύστημα ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και ισορροπίας (δυνάμεων) έχει άρχισει να τρίζει, να κλονιζεται, να αναρχοποιείται ή/και σταδιακά να πολυδιασπάται [2] έχοντας εισέλθει σε φάση ανισορροπίας καθώς, το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε την αποχώρηση του από αυτό (Brexit) ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες λένε ‘America First’, την ίδια στιγμή που Τουρκία και Ρωσσία επανακαθορίζουν τόσο τις μεταξύ τους σχέσεις, όσο και αυτές με τη λεγόμενη «Ενωμένη Ευρώπη» υπό τον λεγόμενο Γαλλο-Γερμανικό Άξονα (πάντως με όσα συμβαίνουν σε Ισπανία και Πολωνία, «Ενωμένη» δεν τη λές. Αναμένουμε με ενδιαφέρον τη μελλοντική στάση της μεγάλης χάμενης του 'European Project', της Ιταλίας).

Για European Britain μίλαγαν πολλοί, για European Germany ακόμη περισσότεροι.
 Για European France όμως, κανείς. Γιατί άραγε;

Ο χρόνος που το σύστημα αυτό, της Ε.Ε και της Ευρωζώνης, θα λειτουργεί ως μέσο (αυτό)περιορισμού και (αυτό)ελέγχου της Γερμανίας, έχει εξαντληθεί ή το λιγότερο έχει αρχίσει να μετρά αντίστροφα. 

Αλλιώς: Ο χρόνος που μέσω του συστήματος αυτού (της Ε.Ε και της Ευρωζώνης), η Γαλλία επιδιώκει τον περιορισμό και τον έλεγχο της Γερμανίας, έχει αρχίσει να μετρά αντίστροφα (αναμένουμε να δούμε πόσους ακόμη «ευρωπαϊκούς» - shared, pooled, european, etc- μανδύες θα περιτυλίξει η Γαλλία την αναδιαπαιδαγωγημένη «δυτικοποιημένη» και επανεκπαιδευμένη «εξευρωπαΐσμένη» Γερμανία, προκειμένου να αισθάνεται και να κρίνει πως εξισορροπούνται τα πράγματα, πως καλύπτονται οι ανασφάλειες της, και πως διαθέτει μερικό έλεγχο) [3].

Αν καταφέρει η Γαλλία να συνεχίσει να επενδύει και να περιτυλίγει με -τα αγαπημένα της αόριστα- νοήματα, με θεσμούς, ηθικούς φραγμούς, με όρους και δεσμεύσεις τη Γερμανία, και κυρίως, αν (έχει) καταφέρει να δημιουργήσει μια τόσο ισχυρή κοινότητα συμφερόντων και σκοπών μαζί της [4], θα έχουμε ΝεοΚαρολίγγεια ή ΝέαΡωμαιοΓερμανική Ευρώπη. Αν όμως όχι, τότε, και αυτό το ευρωπαϊκό σύστημα ισορροπιών, υπό την ονομασία «Ευρωπαϊκή Ένωση», όπως και όλα τα προηγούμενα στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια ιστορία πριν από αυτό, θα καταρρεύσει.

                                                                 Σημειώσεις

[1] Το ευρώσύστημα αυτό δεν είναι απλά εγκιβωτισμένο εντός της «Δύσεως» (υπό τις Η.Π.Α) πλέον και δεν αποτελεί μια απλή υποκατηγορία της (Εξ ου και διπλασιάζονται οι «Δύσεις» και πολλαπλασιάζονται οι «Ευρώπες»).

[2] Ομοίως το διατλαντικό αλλά εδώ ασχολούμαστε με το ευρωπαΐκό.

[3] Υπό αυτη την έννοια η (Γερμανία της) Merkel είναι το καλύτερο στοίχημα (της Γαλλίας) του Macron. Μέχρι πότε όμως; 

Η Merkel της Γερμανίας και ο Morales της Βολιβίας κατ'ουσιάν έχουν μείνει - από τους αναγνωρίσιμους -, σε ολόκληρο τον πλανήτη, με τόσο μακρά συνεχή θητεία-διάρκεια διακυβέρνησης (ο Erdogan και ο Putin έχουν αλλάξει αξιώματα, ενώ η ρητορική 'Assad Must Go'μετεβλήθη σε κατάρα και λογοπαίγνιο με τα γνωστά αποτέλεσματα για όποιον την ξεστομίζει). 

Μετά από την Angela Dorothea της καρδιάς μας όμως, τι;

[4] Υπό αυτή την οπτική, και καθαρά σε ό,τι αφορά τις σχέσεις Γαλλίας και Γερμανίας (μόνο), οι δυνάμεις στη Γαλλία που είναι εναντίον μιας περαιτέρω εμβάθυνσης ή/ και μιας -μερικής έστω- αντιστροφής της, θεωρούν δεδομένο πως δεν... (υπάρχει ή δεν πρόκειται να επιτευχθεί τόσο ισχυρή κοινότητα συμφερόντων και σκοπων) και εκφράζουν ουσιαστικά την άποψη «όσο γρηγορότερα το αποφασίσουμε ή το συνειδητοποιήσουμε τόσο το καλύτερο». 

Υπό την ίδια οπτική, οι δυνάμεις στη Γερμανία που επίσης είναι εναντίον -και εναντίον της γενικότερης πορείας και στάσης της Merkel -, εκφράζουν την άποψη πως μονάχα όσοι αντέχουν -και φυσικά υπακούουν - μπορούν να αποτελούν μέρος μιας τέτοιας κοινότητας συμφερόντων και σκοπων (τον αποκλειστικό δεσμευτικό καθορισμό του περιεχομένου των οποίων - συμφερόντων και σκοπών- προφανώς διαφυλάττουν αυστηρά για τον εαυτό τους).

                                                                           Παράρτημα

Στα προηγούμενα αναφερθήκαμε στην Ε.Ο.Κ και την Ε.Ε ως συστήματα ευρωπαϊκών ισορροπιών και ολοκληρώσεων (μήπως θα έπρεπε να γράψω ανισορροπιών;).

 Επειδή μπορεί να παραξενευτεί κάποιος συμπληρώνω πως η εξισορρόπηση ισχύος, η κυριαρχία και η κοινωνία των κρατών αποτελούν την βασική κατεύθυνση των ευρωπαϊκών διεθνών σχέσεων από τηνΕιρήνη της Βεστφαλίας και τη Συνθήκη της Ουτρέχτης το1713 και ύστερα (πριν από το 1648 ο ΟυνιβερσαλισμόςUniversalism αποτελούσε κυρίαρχη κατεύθυνση).

Αμφισβητήσεις της συνεχιζόμενης ύπαρξης της κοινωνίας των κρατών υπήρξαν αρκετές φορές από συγκεκριμένα δεσπόζοντα κράτη όπως, η Αυτοκρατορία των Αψβούργων, η Γαλλία του Λουδοβίκου ΙΔ', η Γαλλία του Ναπολέοντα, η Γερμανία του Hitler, οι Η.Π.Α και η Ε.Σ.Σ.Δ μετά τον Β'Παγκόσμιο Πόλεμο, που φαίνονταν ικανές να ανατρέψουν το σύστημα και την κοινωνία των κρατών και να το μετατρέψουν σε οικουμενική αυτοκρατορία. 

Όλες απέτυχαν. 
Η Ε.Ε μέσω της διαδικασίας της λεγόμενης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης θέλει να αυτοκατανοείται ή να αυτοπαρουσιάζεται ως μια ακόμη τέτοια προσπάθεια υπέρβασης σε περιφερειακήηπειρωτική κλίμακα, που θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για όλους τους υπολοίπους (βέβαια η Ε.Ε εδώ πασχίζει, και δεν μπορεί να καταφέρει, να δημιουργήσει αυτό που οικοδόμησε το Ισλάμ εδώ και περίπου μια χιλιετία: Ummah. Μια eurosecular Ummah θέλει να κατασκευάσει η Ε.Ε, δηλαδή μια κοινότητα των κοσμικών πιστών της).

Αμφισβητήσεις υπήρξαν επίσης από παράγοντες διαφορετικούς από τα κράτη, που απειλούσαν να στερήσουν από τα τελευταία τη θέση που έχουν ως βασικοί φορείς στην παγκόσμια πολιτική και ως φορείς δικαιωμάτων και υποχρεώσεων στο εσωτερικό της διεθνούς κοινωνίας. 

«Υπερκρατικοί» παράγοντες, όπως η Παπική Εκκλησία και ο αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τον 16ο και 17ο αιώνα ή τα Ηνωμένα Έθνη -αν μετασχηματιστούν- συνιστούν ή αποτελούν μια τέτοια απειλή (της μόδας στις μέρες μας είναι φορείς της λεγόμενης globalization ή του κινήματος για την παγκόσμια διακυβέρνηση κ.λπ). 

«Υποκρατικοί» παράγοντες, που λειτουργούν στην παγκόσμια πολιτική από το εσωτερικό ενός συγκεκριμένου κράτους, ή «διεθνικοί» παράγοντες, που είναι ομάδες που διαπερνούν τα σύνορα των κρατών, μπορεί επίσης να απειλήσουν την προνομιούχα θέση των κρατών στην παγκόσμια πολιτική ή το δικαίωμα τους να απολαμβάνουν αυτή τη θέση (στα πλαίσια αυτά κινούμαστε από Μ.Κ.Ο, εταιρείες και διάφορους transnational δρώντες, μέχρι περιφερειακούς εθνικισμούς, διεθνιστικά, υπερεθνικά ή περιφερειακά κόμματα, κινήματα και ρεύματα κ.λπ) [Για περισσότερα δες Hedley Bull, Martin Wight]. Επίσης απέτυχαν.

Ο παλαιότερος αμφισβητίας και πολέμιος της κοινωνίας των κρατών είναι η Ρωμαιοκαθολική Παπική Εκκλησία (όσες και όσοι αμφισβητούν τα κράτη, τη κυριαρχία, την ισορροπία ισχύος κ.λπ είναι μεταλλαγμένα πολιτικά τέκνα της, είτε το γνωρίζουν και το αντιλαμβάνονται είτε όχι).

Αυτό συμβαίνει γιατί ακριβώς το Οικουμενικό πνεύμα και οι αξιώσεις -ή ο Universalism της Christendom-, ήταν η κυρίαρχη κατεύθυνση των ευρωπαϊκών διεθνών σχέσεων πριν από την Ειρήνη της Βεστφαλίας.

 Τα βασίλεια και ταπριγκιπάτα (δεν αναφερόμαστε τις Ιταλικές Πόλεις) της λατινικής χριστιανοσύνης στον μεσαίωνα δεν ήταν κράτη γιατί δεν διέθεταν εσωτερική κυριαρχία, καθώς δεν

υπερείχαν έναντι άλλων αρχών στην επικράτεια και στον πληθυσμό τους, ενώ ταυτόχρονα δεν είχαν εξωτερική κυριαρχία, αφού δεν ήταν ανεξάρτητα από τον πάπα ή σε μερικές περιπτώσεις από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (ο καθένας μπορεί να κρίνει σε ποιό βαθμό η ΕλλάδαΔουκάτο διατηρεί εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία σε σχέση με 15 χρονια νωρίτερα). 

Υπό αυτή την έννοια, η αντιστοιχία Βρυξελλών-Βατικανού είναι αξιά λόγου (μαζί με το Βατικανό υπήρχε και Αυτοκράτορας βέβαια). 

Η Ε.Ε-υποτίθεται πως- αποτελεί ένα ακόμη project, μια ακόμη προσπάθεια, υπέρβασης της βεστφαλιανής κυριαρχίας (η κοινή γνώμη λέει «των πολέμων»). 

Όλες οι προηγουμενες απέτυχαν.

Ωστόσο, η κατ΄επανάληψη αποτυχία αυτών των  προσπαθειών -υπέρβασης του συστήματος κρατών μέσω μιας ηγεμονικής επιβολής ουσιαστικά-, μπορεί ή είναι πιθανό να οδηγήσει σε κάτι άλλο. Σε ένα σύστημα επικυρίαρχου κράτους. 

Οι σχέσεις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τα βαρβαρικά φύλα και τους γείτονες της καταδεικνύουν την έννοια του συστήματος του επικυρίαρχου κράτους, το Χαλιφάτου των Αββασίδων με τις μικρότερες δυνάμεις που το περιέβαλλαν ή η Αυτοκρατορία της Κίνας με τα υποτελή σε αυτήν κράτη επίσης (ίσως και η προνομιακή θέση των Η.Π.Α στο εσωτερικό του διατλαντικού-δυτικού συστήματος για κάποιες δεκαετίες. 

Κάτι αντίστοιχο ως φόβος υφέρπει, λόγω των γνωστών ανησυχιών, και για το εσωτερικό της Ε.Ε).

10/01/17--08:44: 

Με αφορμή τα κινήματα αυτονομίας, απόσχισης ή/ και ανεξαρτησίας και τις υπο-εθνικές/κρατικές τάσεις και πιέσεις.

Πριν από τρεισήμισι και πλέον χρόνια, δημοσίευσα μια σύνθεση κειμένων, μια ανάρτηση -που εκείνη την περίοδο φάνηκε αδιάφορη σε αρκετούς- υπό τον μακροσκελή τίτλο: 

''Με αφορμή τα αυτονομιστικά κινήματα και τις υποεθνικές-κρατικές τάσεις και πιέσεις:

Ο «νεομεσαιωνισμός» ή «New medievalism» ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας, τρεις οπτικές θεώρησης της

παγκοσμιοποίησης -από τα μάτια του τωρινά ισχυρούκαι δυο λόγια εισαγωγικά περί «εδαφικών» και μη ιδεολογιών''.

Επαναφέρω αναπροσαρμοζοντας ελαφρώς τη δομή και τα περιεχόμενα. 

Προκειμένου να ακολουθήσετε την εσωτερική λογική των επόμενων πρέπει να έχετε στο

μυαλό σας τα τρία επίπεδα και τη σχέση υπο-εθνικού/    κρατικού, εθνικού/κρατικού και υπερ-εθνικού/κρατικού επιπέδου. 

Δεν υπάρχει κάτι κομβικό που να μην έχουμε παρουσιάσει-αναλύσει και για το οποίο να μην έχετε

ενημερωθεί.

 Όλα όσα διαβάζετε παρακάτω είναι από τις 23 Φεβ 2014. 

Οι συγγραφείς και τα έργα αναφέρονται στο τέλος. Τα περιεχόμενα έχουν ως εξής:

I. Η διακυβέρνηση της παγκόσμιας οικονομίας: 

Ο «νεομεσαιωνισμός» ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας οικονομίας

II. Εναλλακτικές προτάσεις στο σύγχρονο σύστημα κρατών: Ένας νέος μεσαιωνισμός

III. Εικόνες

IV. Οι τρεις οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης και

V) Περί «εδαφικών» και μη, ιδεολογιών (ενδεικτικά).

• Η οπτική της ελεύθερης αγοράς

• Η λαϊκιστική (εθνικιστική) οπτική

• Η κοινοτική οπτική

Έξοδος. 

Περί εδαφικών και μη, ιδεολογιών (για περαιτέρω κατανόηση)

I

Ο «νεομεσαιωνισμός» ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας οικονομίας

Ο «νέος μεσαιωνισμός», ο οποίος βασίζεται στη πεποίθηση ότι ο κόσμος βιώνει το τέλος της εθνικής

κυριαρχίας, απορρίπτει ανεπιφύλακτα την ιδέα μιας φιλελεύθερης διεθνούς οικονομικής τάξης που θα βασίζεται στη συνεργασία των κυρίαρχων κρατών. 

Το δόγμα της κυριαρχίας, το οποίο διατυπώθηκε για πρώτη φορά στη Συνθήκη της Βεστφαλίας το 1648, υποστηρίζει ότι οι κυβερνήσεις απολαμβάνουν πλήρη έλεγχο επί του εδάφους και των ατόμων που διαβιούν εντός της νόμιμης δικαιοδοσίας τους [1]. 

Οι οπαδοί του νέου μεσαιωνισμού πιστεύουν ότι η έννοια της εθνικής κυριαρχίας, η οποία κατηύθυνε την άσκηση της διεθνούς πολιτικής για τριακόσια πενήντα χρόνια, καταρρέει εξαιτίας τόσο εσωτερικών όσο και εξωτερικών εξελίξεων'τα κράτη κατακερματίζονται σε μικρότερες μονάδες εξαιτίας εθνικών και περιφερειακών συγκρούσεων, ενώ ταυτόχρονα επισκιάζονται από ανερχόμενους μη κρατικούς και υπερκρατικούς παράγοντες όπως οι πολυεθνικές εταιρείες, οι διεθνείς οργανισμοί και ιδιαίτερα οι μη κυβερνητικές οργανώσεις

[2].

Οι οπαδοί του νέου μεσαιωνισμού εξηγούν ότι αυτή η ιστορική καμπή έχει προκύψει λόγω των διεθνικών οικονομικών δυνάμεων (του εμπορίου, των χρηματοοικονομικών κ.λπ.) και λόγω των σύγχρονων τεχνολογικών εξελίξεων, όπως είναι ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, οι τεχνολογίες πληροφόρησης και η πρόοδος στις μεταφορές. 

Στην εποχή του Ιντερνέτ διατείνονται ότι οι κυβερνήσεις έχουν χάσει το μονοπώλιο τους στην πληροφορία και επομένως μπορούν να τις αμφισβητήσουν με επιτυχία οι μη κυβερνητικοί παράγοντες. 

Καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι αυτές οι αλλαγές διαβρώνουν τους ιεραρχικούς οργανισμούς και υπονομεύουν τις συγκεντρωτικές δομές εξουσίας, βλέπουν να αντικαθίστανται η άλλοτε κυρίαρχη ιεραρχική τάξη των εθνών-κρατών από οριζόντια δίκτυα κρατών, εθελοντικές οργανώσεις και διεθνείς θεσμούς. 

Αυτή η εξέλιξη με τη σειρά της οδηγεί στην επίλυση των προβλημάτων μέσω της συνεργασίας των ενδιαφερόμενων ατόμων και ομάδων ολόκληρου του κόσμου. 

Στη θέση της αμέριστης αφοσίωσης που όφειλε κατά το παρελθόν ο πολίτης στον ανώτατο άρχοντα θεωρείται επιθυμητό να δημιουργηθεί ένας κόσμος πολλαπλών αναφορών και ευθυνών, ένας κόσμος στον οποίο οι μη κρατικοί, εθνικοί και υπερεθνικοί θεσμοί θα μοιράζονται την αρμοδιότητα επί των ατόμων... 

Αν και οι μη κυβερνητικές οργανώσεις αρχικά ασχολούνταν κυρίως με εγχώρια προβλήματα, έχουν αρχίσει να ασχολούνται όλο και περισσότερο με τις υποτιθέμενες αρνητικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης σε διάφορους τομείς διεθνώς [3].

Η εξέταση του μεσαιωνικού μοντέλου διακυβέρνησης υποδηλώνει το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η ατζέντα του νεο μεσαιωνισμού. 

Ο μεσαιωνικός κόσμος της Δυτικής Ευρώπης από τον 5ο έως τον 15ο περίπου αιώνα μοιραζόταν μια κοινή κληρονομιά όσον αφορά στον χριστιανισμό και στο ρωμαϊκό δίκαιο. 

Η άρχουσα αριστοκρατία όλων των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών μοιραζόταν πολλές παρόμοιες ιδέες, αρχές και αξίες. 

Σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη συναντιόνταν οι ίδιες κοινωνικές και πολιτικές δομές: 

η φεουδαρχία, η εκκλησία, η βασιλεία. 

Παρά τις συνεχείς πολιτικές, θρησκευτικές και κοινωνικές διαμάχες της, θα μπορούσε κανείς εύλογα να πει για τη μεσαιωνική Ευρώπη ότι είχε μια ενιαία πολιτική κουλτούρα. 

Αυτή η χιλιετία που προηγήθηκε της εμφάνισης του σύγχρονου εδαφικού κράτους

χαρακτηρίστηκε επίσης από εύθραυστες και διασκορπισμένες συγκεντρώσεις οικονομικής και

πολιτικής ισχύος.

Αν και οι υπερασπιστές του νέου μεσαιωνισμού μιλούν για την ανάδυση μιας παγκόσμιας πολιτικής κουλτούρας κοινών αξιών και αντιλήψεων που θα μπορούσαν να παράσχουν τις κοινωνικές και πολιτικές βάσεις για τη δημιουργία ενός κόσμου που θα διαχειρίζονταν οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, τα στοιχεία που στηρίζουν αυτό τον ισχυρισμό δεν είναι καθόλου πειστικά.

 Στον βαθμό που υπάρχει πράγματι μια μεταεθνική, παγκόσμια πολιτική κουλτούρα, αυτή περιορίζεται στον δυτικό πολιτισμό' εντούτοις, ακόμη και στη Δύση, εξακολουθούν να υπάρχουν έντονες εθνικιστικές, εθνοτικές και φυλετικές συγκρούσεις. 

Παρά την αφύπνιση του μη δυτικού κόσμου σχετικά με τη σπουδαιότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την ανεκτικότητα έναντι θρησκευτικών διαφορών και τα δυτικά φιλελεύθερα ιδεώδη, αυτοί οι άλλοι πολιτισμοί δεν μοιράζονται την πολιτική κουλτούρα και/ή τις βασικές αξίες της Δύσης. 

Η γνώση της ιστορίας του 20ου αιώνα καθιστά δύσκολο το να αποδεχτούμε το επιχείρημα που προτάσσουν πολλοί υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ότι δηλαδή οι καταπατητές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα αποφεύγουν στο εξής τέτοιες ενέργειες διότι κινδυνεύουν να εκτεθούν παγκοσμίως.

Δεν χρειάζεται κανείς να αποδεχτεί το επιχείρημα του Samuel Huntington στο βιβλίο του The Clash of Civilizations (1996) για να αντιληφθεί ότι εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι δεν προσυπογράφουν τις κοσμικές αξίες της Δύσης, ούτε αποδέχονται την ιδέα μιας παγκόσμιας πολιτικής κουλτούρας η οποία ενσωματώνει τη θρησκευτική ανεκτικότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον σεβασμό του ατομικισμού.

Στην Κίνα, στην Ινδία και σε άλλα μέρη του λιγότερο αναπτυγμένου κόσμου το κράτος είναι σίγουρα ζωντανό και ακμαίο. 

Είναι πολύ απίθανο οι μη κυβερνητικές οργανώσεις να αποκτήσουν σε αυτές τόση επιρροή όση έχουν στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε ορισμένες άλλες δυτικές χώρες. 

Κάποια μέρα ίσως, ιδιαίτερα ως συνέπεια της οικονομικής ανάπτυξης και της ανάδυσης μιας ισχυρής μεσαίας τάξης, αυτοί οι πολιτισμοί μπορεί να υιοθετήσουν τις δυτικές αξίες της δημοκρατίας, του ατομικισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αυτή όμως η εποχή δεν έχει έρθει ακόμη [4].

Είναι στη φύση της πολιτικής -και για πολιτική μιλάμε εδώ - η ισχύς να δημιουργεί αντισταθμιστική ισχύ...

Παράλληλα με τις «καλές» μη κυβερνητικές οργανώσεις της εποχής μας, όι οποίες τις περισσότερες φορές επιδιώκουν αξιόλογους στόχους, μπορεί κάποια στιγμή να εμφανιστούν μη κυβερνητικές οργανώσεις των οποίων οι στόχοι δεν θα είναι τόσο αξιόλογοι. 

Μια τέτοια πιθανότητα προδιαγράφτηκε με την ανίερη συμμαχία στο Σιάτλ μεταξύ «καλών» μη κυβερνητικών οργανώσεων που επιδίωκαν να επιτύχουν ανιδιοτελείς στόχους, όπως

την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του περιβάλλοντος, με τα οργανωμένα αμερικάνικα σωματεία, τα οποία κυνικά εκμεταλλεύτηκαν τους στόχους των μη κυβερνητικών οργανώσεων στην εκστρατεία τους να κρατήσουν τις εξαγωγές των λιγότερο αναπτυγμένων χωρών εκτός της αμερικανικήςοικονομίας. 

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η Εθνική Ένωση Οπλοφορόυντων στις ΗΠΑ και η ρωσική μαφία,

των οποίων οι ατζέντες δεν συμφωνούν καθόλου με την πολιτική ατζέντα των οπαδών του νέου μεσαιωνισμού, συγκαταλέγονται μεταξύ των πιο επιτυχημένων μη κυβερνητικών οργανώσεων!

II

Εναλλακτικές προτάσεις στο σύγχρονο σύστημα κρατών:
 Ένας νέος μεσαιωνισμός

Είναι πιθανόν τα κυρίαρχα κράτη να εξαφανιστούν και να αντικατασταθούν όχι από μια παγκόσμια κυβέρνηση αλλά από ένα σύγχρονο και κοσμικό ισοδύναμο του είδους της οικουμενικής πολιτικής οργάνωσης που υπήρχε στη δυτική χριστιανοσύνη στο μεσαίωνα. 

Στο σύστημα αυτό κανένας ηγέτης ή κράτος δεν ήταν κυρίαρχο με την έννοια ότι κατείχε την ανώτατη εξουσία σε ένα συγκεκριμένο έδαφος και σε ένα τμήμα του χριστιανικού πληθυσμού' όλοι έπρεπε να μοιράζονται την εξουσία με τους υποτελείς ηγεμόνες και με τον πάπα, ενώ στη Γερμανία και στην Ιταλία έπρεπε να τη μοιράζονται με τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 

Η οικουμενική πολιτική τάξη της δυτικής χριστιανοσύνης αποτελεί μια εναλλακτική λύση στο σύστημα κρατών που δεν περιλαμβάνει ακόμη μια οικουμενική κυβέρνηση.

Κάθε εξουσία στη μεσαιωνική χριστιανοσύνη θεωρείτο ότι απέρρεε σε τελική ανάλυση από τον Θεό και το πολιτικό σύστημα ήταν κατά βάση θεοκρατικό [ποιό είναι το κοσμικό αντίστοιχο της προηγούμενης πρότασης;].

Συνεπώς θα μπορούσε ίσως να φανεί παράδοξο ότι σκεφτόμαστε μια επιστροφή στο μεσαιωνικό μοντέλο, αλλά δεν είναι παράδοξο να υποθέσουμε ότι θα μπορούσε ίσως να αναπτυχθεί ένα σύγχρονο και κοσμικό ισοδύναμο του, το οποίο να περιλαμβάνει τα βασικά του χαρακτηριστικά: ένα σύστημα επικαλυπτόμενης εξουσίας και πολλαπλής αφοσίωσης.

Είναι γνωστό ότι τα κυρίαρχα κράτη μοιράζονται σήμερα τη σκηνή της παγκόσμιας πολιτικής με «άλλους παράγοντες», όπως ακριβώς στους μεσαιωνικούς χρόνους το κράτος έπρεπε να μοιράζεται τη σκηνή με «άλλες ενώσεις». 

Αν τα σύγχρονα κράτη έφταναν να  μοιράζονται την εξουσία τους πάνω στους πολίτες τους καθώς και την ικανότητα τους να ελέγχουν την αφοσίωση τους, αφενός με τις περιφερειακές και παγκόσμιες αρχές και αφετέρου με τις υπο-κρατικές και τις υπο-εθνικές αρχές, σε τέτοιο βαθμό, που να έπαυε να είναι εφαρμόσιμη η ιδέα της κυριαρχίας, τότε θα μπορούσε ίσως κανείς να πει ότι εμφανίστηκε μια νεομεσαιωνική μορφή οικουμενικής πολιτικής τάξης.

Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου θα έπρεπε να μοιράζεται την εξουσία της αφενός με τις αρχές στη Σκοτία, στην Ουαλία, στο Γουέσεξ και αλλού και αφετέρου με την ευρωπαϊκή αρχή στις Βρυξέλλες και τις παγκόσμιες αρχές στη Νέα Υόρκη και στη Γενεύη σε τέτοιο βαθμό, που η έννοια της κυριαρχίας της στα εδάφη και στον λαό του Ηνωμένου Βασιλείου να μην είχε καμιά ισχύ... 

Θα μπορούσαμε ίσως να υποθέσουμε ότι η πολιτική αφοσίωση των κατοίκων, για παράδειγμα, της Γλασκόβης θα ταλαντευόταν σε τέτοιο βαθμό ανάμεσα στις αρχές του Εδιμβούργου, του Λονδίνου και των Βρυξελλών και της Νέας Υόρκης, που η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι απολάμβανε κάποια υπεροχή έναντι των άλλων, σαν αυτή που έχει σήμερα [1977]. 

Αν επικρατούσε μια τέτοια κατάσταση σε ολόκληρο τον κόσμο, θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε, ελλείψει ενός καλύτερου όρου, νεομεσαιωνική τάξη.

III

***

I'm not Italian, I am Neapolitan!

Sophia Loren

(Εκτός αυτού είσαι και γυναικάρα, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα)

IV

Οι τρεις οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης

Στην εντεινόμενη αντιπαράθεση που διεξάγεται σχετικά με την παγκοσμιοποίησηκαι τις συνέπειες της στις εκβιομηχανισμένες οικονομίες διακρίνονται καθαρά τρεις διαφορετικές οπτικές θεώρησης. 

Οι οικονομολόγοι, οι περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες και επικεφαλής επιχειρήσεων και άλλοι υπέρμαχοι της παγκοσμιοποίησης συμμερίζονται μια οπτική «ελεύθερης αγοράς» που αντιστρατεύεται την αυστηρή ρύθμιση της παγκόσμιας οικονομίας. 

Πολλά άτομα και ομάδες συμφερόντων, όπως τα εργατικά συνδικάτα, οι επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν τον ανταγωνισμό των εισαγωγών και οι οικονομικοί εθνικιστές έχουν κοινή μια «λαϊκιστική» οπτική και εναντιώνονται σφόδρα στην παγκοσμιοποίηση, υποστηρίζοντας παράλληλα την επιβολή περιορισμών στο ελεύθερο εμπόριο και στις δραστηριότητες των επενδυτών και των πολυεθνικών εταιρειών. 

Κάπως επικαλυπτόμενοι με τη λαϊκιστική οπτική, αλλά πλησιέστερα προς την πολιτική Αριστερά, είναι οι «κοινοτιστές» - περιβαλλοντιστές, υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλοι, οι οποίοι πιστεύουν ότι η παγκοσμιοποίηση δημιουργεί μια περιβαλλοντικά μολυσμένη, ιεραρχική και εκμεταλλευτική παγκόσμια τάξη. 

Αυτές οι ομάδες τάσσονται υπέρ μιας δικαιότερης, περιβαλλοντικά υγιούς και με περισσότερη ισότητα παγκόσμιας τάξης.

                           Η οπτική της ελεύθερης αγοράς

Στη μεγάλη τους πλειοψηφία, οι οικονομολόγοι και οι επικεφαλής επιχειρήσεων πιστεύουν ότι η παγκοσμιοποίηση και η παγκοσμίως προϊούσα υιοθέτηση των αμερικάνικων αξιών (κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών) απελευθερώνουν καταπιεσμένες έως τώρα οικονομικές δυνάμεις και οδηγούν σε αποτελεσματικότερη αξιοποίηση των σπανιζόντων πόρων του πλανήτη, κάτι το οποίο θα έχει ως αποτέλεσμα τη μεγιστοποίηση του παγκόσμιου πλούτου και θα επιτρέψει σε όλους τους λαούς να ωφεληθούν οικονομικά.

Πέραν τούτων, τρέφουν την προσδοκία ότι συνάμα θα ενισχύονται οι εμπορικοί και άλλοι δεσμοί μεταξύ των δημοκρατικών, προσανατολισμένων στην αγορά κοινωνιών, με αποτέλεσμα να εξυπηρετείται παράλληλα και η υπόθεση της παγκόσμιας ειρήνης.

Την πίστη στα υπέρμετρα πλεονεκτήματα της παγκοσμιοποίησης εξήγησαν με μεγάλο ενθουσιασμό ο Lowell Bryan και η Diana Farrell στο βιβλίο τους Market Unbound: Unleashing Global Capitalism (1996). 

Οι δύο συγγραφείς, σύμβουλοι επιχειρήσεων το επάγγελμα, διακηρύσσουν ότι ο καπιταλισμός οδηγεί σε μια εποχή πρωτοφανούς ευημερίας, καθώς αφενός μεν όλο και πληθαίνουν τα κράτη που συμμετέχουν στην παγκόσμια οικονομία, αφετέρου δε οι χρηματοοικονομικές ροές και οι ροές τεχνολογίας από τις ανεπτυγμένες χώρες οδηγούν στην άμβλυνση των ανισοτήτων ως προς την κατανομή του πλούτου και της ανάπτυξης από τη μια άκρη του κόσμου μέχρι την άλλη.

                    Η λαϊκιστική (εθνικιστική) οπτική

Όσοι ανήκουν σ'αυτή την ομάδα κατηγορούν την παγκοσμιοποίηση ως υπαίτια για τα περισσότερα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά δεινά που ταλανίζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες εκβιομηχανισμένες κοινωνίες. 

Το ένα ή το άλλο μέρος της εν λόγω ομάδας αποδίδει στην παγκοσμιοποίηση τις εξής δυσάρεστες εξελίξεις: 

τις διευρυνόμενες οικονομικές ανισότητες και τα υψηλά επίπεδα ανεργίας στις εκβιομηχανισμένες οικονομίες, τη συρρίκνωση ή την έλλειψη των κοινωνικών προγραμμάτων και του κράτους πρόνοιας στο όνομα της διεθνούς ανταγωνιστικότητας, την καταστροφή των εθνικών πολιτισμών και της εθνικής πολιτικής αυτονομίας, την παράνομη μετανάστευση, την άυξηση της εγκληματικότητας κ.ο.κ.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες ο Ross Perot και ο Patrick Buchanan στον χώρο της πολιτικής Δεξιάς και τα προσκείμενα προς την πολιτική Αριστερά εργατικά συνδικάτα προσυπογράφουν πεποιθήσεις αυτού του είδους'τόσο η Δεξιά όσο και η Αριστερά αποκήρυξαν το ελεύθερο εμπόριο και τις πολυεθνικές επιχειρήσεις θεωρώντας ότι προκάλεσαν ή έστω επιδείνωσαν τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα της Αμερικής.

Στην Ευρώπη νεοφασίστες και σοσιαλιστές εκδήλωσαν αντιπάθεια απέναντι στο οικονομικό άνοιγμα και την απειλούμενη απώλεια της εθνικής αυτοδιάθεσης. 

Ακόμα και ένα επιτυχημένος καπιταλιστής όπως ο Γαλλοβρετανός κεφαλαιούχος James Goldsmith προειδοποίησε για τους κινδύνους που εγκυμονεί το ελεύθερο εμπόριο με τις χώρες της Ανατολικής Ασίας με τα φτηνά εργατικά χέρια και τάχθηκε υπέρ της επιβολής υψηλών φραγμών προκειμένου να περιοριστούν οι εισαγωγές από τις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες προς την Ευρώπη.

Αυτοί οι επικριτές υποστηρίζουν τον εμπορικό προστατευτισμό, τα περιφερειακά οικονομικά μπλόκ και την επιβολή περιορισμών στις δραστηριότητες των πολυεθνικών επιχειρήσεων.

                                   Η κοινοτική οπτική

Η τρίτη άποψη αποτελεί ένα συνονθύλευμα θεωρίας της εξάρτησης, γκαντιανών οικονομικών (Gandhian economics)και της θέσης περί των «ορίων της ανάπτυξης». 

Ο όρος «κοινοτισμός» προήλθε από το βιβλίο του Dani Rodrik Has Globalization Gone Too Far? (1997) και υποδηλώνει ότι ο κεντρικός στόχος αυτής της ομάδας είναι η επιστροφή στις τοπικές, ανεξάρτητες και στενά συνδεδεμένες κοινότητες (Η χρήση του όρου «κοινοτιστής» αναφέρεται, σύμφωνα με τον Rodrik, σε εκείνα τα άτομα που δίνουν έμφαση στις «ηθικές και πολιτικές αρετές» και τρέφουν μεγάλη καχυποψία απέναντι στις οικονομίες των αγορών).

Τα μέλη αυτής της συγκεχυμένης ομάδας, η οποία περιλαμβάνει τους ζαπατίστας αντάρτες της πολιτείας Τσιάπας στο Μεξικό, τον ηγέτη της σταυροφορίας κατά των επιχειρήσεων Ralph Nader και τον κεφαλαιούχο/ επενδυτή George Soros [Σημ. Δ`~.: καθώς και τον πάπα  Ιωάννη Παύλο Β' -γράφει σε άλλο σημείο του κειμένουο οποίος πέθανε το 2005], αποκηρύσσουν την

παγκοσμιοποίηση επειδή επιφυλάσσει στους λαούς του κόσμου ένα καθεστώς ωμής καπιταλιστικής τυραννίας, ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης και υποβάθμισης του περιβάλλοντος. 

Φοβούνται έναν κόσμο κυριαρχούμενο από τις τεράστιες πολυεθνικές επιχειρήσεις, οι οποίες θα άρουν κάθε εμπόδιο που περιορίζει την οικονομική ανάπτυξη, το ελεύθερο εμπόριο και την ακόρεστη επιδίωξη ικανοποίησης επιχειρησιακών συμφερόντων.

Οι διαπνεόμενοι από τέτοιες αντιλήψεις επικριτές της παγκοσμιοποίησης υποστηρίζουν ότι, εν ονόματι της διεθνούς ανταγωνιστικότητας και της μεγιστοποίησης του κέρδους, στις εκβιομηχανισμένες χώρες καταργούνται τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας και οι λαοί απανταχού της γης ομοιογενοποιούνται σε μια μάζα παθητικών καταναλωτών. 

Όπως και οι λαϊκιστές, αυτή η ομάδα πιστεύει ότι οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, οι απελευθερωμένες από ρυθμίσεις κεφαλαιαγορές και η απρόσωπη διεθνής γραφειοκρατία οργανισμών, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, εκτελούν τα προστάγματα των καπιταλιστών και κυβερνούν τον κόσμο κατά τρόπους που καταστρέφουν την εθνική ανεξαρτησία και τη δημοκρατική αυτοκυβέρνηση σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Οι κοινοτιστές, όπως και πολλοί λαϊκιστικές, πιστεύουν επίσης πως η παγκοσμιοποίηση ευθύνεται για όλα σχεδόν τα οικονομικά και πολιτικά δεινά που μαστίζουν τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των εισοδηματικών ανισοτήτων και της χρόνιας υψηλής ανεργίας'όπως το έθεσε ένας επικριτής, οι φτωχοί στις πλούσιες χώρες επιδοτούν τους πλούσιους στις φτωχές χώρες. 

Ωστόσο οι κοινοτιστές διαφέρουν από τους λαϊκιστές στο ότι είναι προσανατολισμένοι προς την πολιτική Αριστερά. 
Για παράδειγμα, ο Richard Falk στο βιβλίο του EconomicAspects of Global Civilization: 

The Unmet Challenges of World Poverty (1992) κατηγορεί την παγκοσμιοποίηση για πολλά από τα «στραβά» του κόσμου, από την οικονομική δεινοπάθεια του Νότου μέχρι και τον πόλεμο του Κόλπου. 

Όντας πεπεισμένοι ότι η παγκοσμιοποίηση τελικά δεν θα διατηρηθεί λόγω των καταστροφών που προκαλεί στο περιβάλλον, πολλοί κοινοτιστές τάσσονται υπέρ της επιστροφής σε έναν κόσμο αυτάρκων κλειστών κοινοτήτων.

V

Παρότι οι τρεις αμέσως προηγούμενες οπτικές (IV)αντιπροσωπεύουν τα τρία επίπεδα (υπο-εθνικό/υποκρατικό, (δι)εθνικό/κρατικό και υπερ-εθνικό/κρατικό), η παρακάτω άποψη δεν θα πρέπει να θεωρηθείπως δεν συνάδει με όσα διαβάσατε, επειδή προβαίνει σεδιχοτόμηση:

Μια νέα πολιτική διαίρεση μοιάζει ναχαράσσεται ανάμεσα στους κοσμοπολίτες καισε όσους είναι καταδικασμένοι να παραμένουνστον δικό τους τόπο. 

Μια «παγκόσμια τάξη» θαβρεθεί, απ'ότι φαίνεται, αντιμέτωπη με τηνυπόλοιπη ανθρωπότητα -και θα κατηγορείταιγια υποκρισία, αν υιοθετεί έναν φιλελεύθεροοικουμενισμό που δεν αντιστοιχεί στη ζωή καιτις εμπειρίες των λιγότερο επιτυχημένωνκοινωνικά και οικονομικά. 

Εξάλλου, πέρα απότο αν είναι διαθέσιμος στους καταδικασμένουςτης γης, ο κοσμοπολιτισμός ως μια μορφήφιλελεύθερου οικουμενισμού έχει δεχτείεπιθέσεις εξαιτίας της εμφανούς ανικανότηταςτου να αναπτύξει τρία συστατικάχαρακτηριστικά της ιδιότητας του ανθρώπου:αληθινούς δεσμούς, ισχυρά κίνητρα καιπραγματική πολιτική δράση.

Jan Werner Müller

Η παραπάνω διχοτόμηση μπορεί να ιδωθεί με βάση τηνιστορική εμπειρία, δηλαδή πως θα επαναληφθεί η ιστορίασύγκρουσης των δύο -τότε στη πράξη- «κρατικιστικών»ιδεολογιών που επικράτησαν στην Ευρώπη και που οιφορείς τους, η εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία και ησοβιετική Ρωσία, πολέμησαν πρώτιστα μεταξύ τους, ηδεύτερη επικράτησε επί της πρώτης (και έτσιδημιουργήθηκε το δίπολο -το οποίο εκφράστηκε μέσωτου μετέπειτα διπολικού συστήματος και κόσμου- με τηντρίτη ιδεολογία που φορέας της ήταν οι Η.Π.Α) καιύστερα «κατέρρευσε» ή «ηττήθηκε» και ο δικός τηςφορέας για να επικρατήσει τελικά ο φορέας της«ελεύθερης αγοράς» και του «φιλελεύθερουοικουμενισμού». 

Μόνο που τώρα η «κοινοτική» και η«λαϊκιστική» οπτική δεν βλέπονται ως «κρατικιστικές»,αλλά ως «εδαφικές» ιδεολογίες.

 Έτσι λοιπόν,«κοινοτιστές» και «λαϊκιστές» μπορούν να ιδωθούν ωςαυτοί που εκφράζουν «εδαφικ(οποιημέν)ες» ιδεολογίες,ενώ η -δήθεν- ελεύθερη αγορά είναι -δήθεν-«απεδαφικοποιημένη».

 Και έτσι όπως συγκρούστηκανμεταξύ τους οι «κρατικιστικές» ιδεολογίες μπορεί τώρανα συγκρουστούν οι «εδαφικές» μεταξύ τους, και μετάτην επικράτηση μίας εκ των δύο (των φορέων τουςδηλαδή) να καταλήξουμε πάλι σε μια κατάσταση όπουμια «νέα πολιτική διαίρεση μοιάζει να χαράσσεταιανάμεσα στους κοσμοπολίτες και σε όσους είναικαταδικασμένοι να παραμένουν στον δικό τους τόπο».

                 .~`~.  .~`~.           ****              .~`~..~`~.

I) και IV) Robert Gilpin, Παγκόσμια Πολιτική Οικονομία, 2001 [Εκδ. Ποιότητα, 2009] 

II) Hedley Bull, Η Άναρχη Κοινωνία. Μελέτη της Τάξης στη Παγκόσμια Πολιτική,

1977 [Εκδ. Ποιότητα, 2001].

Σημειώσεις

[1] Υπό τη παγκόσμια τάξη της Βεστφαλίας τωνκυρίαρχων εθνών κρατών, η οποία διαμορφώνει τιςδιεθνείς σχέσεις από το 1648, μονάχα ο συντονισμένοςοικονομικός εθνικισμός που εστιάζει στην εσωτερική ανάπτυξη μπορεί να αποτραβήξει τη παγκόσμια οικονομίααπό το καθοδικό σπιράλ. 

Ο οικονομικός εθνικισμός δενπρέπει να συγχέεται με τον εμπορικό προστατευτισμό.

Δεκαετίες αρπακτικού διασυνοριακού νεοφιλελεύθερουχρηματοπιστωτισμού και εμπορίου έχουν παραγάγειισχυρά συναισθήματα αντι-παγκοσμιοποίησης σε κάθεχώρα σε όλο τον κόσμο. 

Έχει μετατραπεί σε μια πάλητων τάξεων ανάμεσα στη χρηματιστική ελίτ και τουςφτωχούς εργαζομένους, στις πλούσιες και τις φτωχέςχώρες εξίσου... σε έναν κόσμο όπου ο φονταμενταλισμόςτης αγοράς έχει γίνει νόρμα, ο ασύνετος εμπορικόςπροστατευτισμός φαίνεται να εμφανίζεται γρήγορα καινα μετεξελίσσεται σε έναν νέο παγκόσμιο εμπορικόπόλεμο με σύνθετες διαστάσεις. 

Η ειρωνεία είναι ότιαυτός ο νέος εμπορικός πόλεμος προωθείται όχι από τιςκακομεταχειρισμένες φτωχές οικονομίες... αλλά από τιςΗΠΑ, ως ηγέτη των πλούσιων εθνών που έχουν κερδίσειπερισσότερο απ'ό, τι έχουν χάσει υπό την τρέχουσαοικονομική τάξη και το εμπορικό σύστημα - Henry C.K.Liu (2009)

[2] Σύνοψη, μεταξύ άλλων. Κοσμοϊδιογλωσσία: 21Σεπτεμβρίου 2017.

[3] Υπάρχει αφθονία αυτοπροσδιοριζόμενων

εκπροσώπων του κοινού καλού του «διαστημοπλοίου

γη» ή «αυτού του πλανήτη που κινδυνεύει». 
Ωστόσο οιαπόψεις αυτών των ιδιωτών, όποια αξία και να έχουν,δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας πολιτικής διαδικασίαςπροώθησης και σύνθεσης συμφερόντων. 

Καθώς δενεπικυρώνονται από μια τέτοια πολιτική διαδικασία, οιαπόψεις αυτών των ατόμων συνιστούν έναν ακόμηλιγότερο έγκυρο οδηγό για το κοινό καλό τηςανθρωπότητας από ό,τι οι απόψεις των εκπροσώπωνκυρίαρχων κρατών, ακόμη και εκείνων με μηαντιπροσωπευτικά ή τυραννικά καθεστώτα, που έχουντουλάχιστον δικαίωμα να μιλούν για κάποιο μέρος τηςανθρωπότητας ευρύτερο από τον εαυτό τους. 

Ούτεέχουν οι εκπρόσωποι των μη κυβερνητικών ομάδωντέτοιου είδους εξουσία'μπορεί να μιλούν με κύρος για τοσυγκεκριμένο αντικείμενο τους, αλλά το να καθορίζουντα συμφέροντα της ανθρωπότητας ισοδυναμεί με το νααξιώνουν ένα είδος εξουσίας που μπορεί να παρασχεθείμόνο από μια πολιτική διαδικασία. 

Αν όμωςαναγκαζόμασταν να ψάξουμε μέσα από τις απόψεις τωνκρατών, και ειδικά των κρατών που συναθροίζονται σεδιεθνείς οργανισμούς, για να ανακαλύψουμε τοπαγκόσμιο κοινό καλό, τούτο θα οδηγούσε σεδιαστρέβλωση της πραγματικότητας. 

Οι οικουμενικέςιδεολογίες που ασπάζονται τα κράτη είναι πασίγνωστο ότιεξυπηρετούν τα ιδιαίτερα συμφέροντα τους και οισυμφωνίες που συνάπτονται μεταξύ κρατών είναι

γνωστό ότι είναι περισσότερο προϊόντα διαπραγμάτευσηςκαι συμβιβασμού παρά προϊόντα κάποιουενδιαφέροντοςγια τα συμφέροντα της ανθρωπότητας ως συνόλου -

Hedley Bull (1977)

[4] Τελευταία, η Δύση κουράστηκε από το κράτος καιέγινε δύσπιστη απέναντι του, αηδίασε με την κυριαρχίατου και θέλει να την τροποποιήσει. 

Το ενδιαφέρονσήμερα μετατοπίστηκε στην εξωτερική πολιτική, τουςδιεθνείς θεσμούς και τον διεθνή έλεγχο, ακόμη και σεένα παγκόσμιο κράτος, επειδή το σύστημα κρατώνσήμερα βρίσκεται φανερά στην ίδια αναρχικήαπαρχαίωση που βρίσκονταν τα φεουδαρχικά βασίλειατην εποχή που γεννήθηκε ο Machiavelli - Martin Wight(1991)

              10/01/17--23:34: Σχολιασμός (Καταλονία).

Κάποια στιγμή ίσως οι άνθρωποι καταλάβουν πόσο βαθιά ριζωμένα είναι τα ζητήματα ιστορίας και πολιτισμού.

Αυτά που συμβαίνουν στην Καταλονία έχουν τις βαθύτατες ρίζες τους (ενδεικτικά) στο, 795-801 μ.Χ (Marca Hispanica/County of Barcelona), το 1137-1162 (Στέμμα της Αραγωνίας) και το 1139 (Βασίλειο της Πορτογαλίας), το 1283 (Corts Catalanes/Catalan constitutions), το 1412 (House of Barcelona/Compromise of Caspe), το 1469 (Ferdinand II of Aragon and Isabella I of Castile: unification of the crowns of Aragon and Castile / Spain), το 1580 (Iberian Union) το 1640-1668 (Catalan revolt/Portuguese

War. 
Η Ισπανία αναγνωρίζει, με τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, την κυριαρχία της πορτογαλικής δυναστείας του Οίκου Braganza, μετά από παράλληλη εξέγερση - επανάσταση σε Πορτογαλία και Καταλονία. 

Η τελευταία θα καταρρεύσει. Θα οδηγηθούμε στη Συνθήκη των Πυρηναίων ανάμεσα σε Ισπανία και Γαλλία, κατά την οποία οι Γάλλοι διατηρούν καταλανικά εδάφη βόρεια της οροσειράς και έχουμε partition της Καταλονίας), το 1714-1716 (War of the Spanish Succession/Treaty of Utrecht/Nueva Planta decrees. 

Οι Βρετανοί επιβάλλουν και απαιτούν τη διατήρηση των ιστορικών δικαιωμάτων της Καταλονίας, τα οποία καταλύονται ένα χρόνο αργότερα, μετά από κοινή Γάλλο/Φραγκο - Ισπανική εισβολή και κατοχή της Βαρκελώνης. 

Γίνεται προσπάθεια νομοθετικής και θεσμικής ενοποίησης και ομογενοποίησης), για να φτάσουμε σε Peninsular War, Constitution of 1812, Carlist Wars, anti/pro-fueros, Renaixença, Bases de Manresa κ.λπ (δηλαδή εκεί από όπου ξεκινάνε οι περισσότεροι). Ενδεικτικά και εν συντομία τα προηγούμενα. 

Τα περί «αριστεράς» και «δεξιάς» αποτελούν επικαλύψεις και προβιές που αλλάζουν ανάλογα την εποχή και επενδύονται σε ανεπίλυτα ιστορικά ζητήματα και ζητήματα πολιτισμού και πολιτικής, μετατρέποντας τα σε «νεωτερικά» τέτοια.

Τα ζητήματα αυτά - της Σκωτίας, της Καταλονίας και πιθανότατα μελλοντικά της Φλάνδρας - κυρίες και κύριοι, φίλες και φιλοι, φανερώνουν, μεταξύ άλλων, πως οι σχέσεις Βρετανίας, Ισπανίας και Γαλλίας... «αναδεύονται», για να το θέσω κάπως... ιδιόμορφα και κομψά.

                                                Παρατηρήσεις-Επισημάνσεις

[-] Εάν η Καταλονία βρισκόταν τοποθετημένη γεωγραφικά στον Ατλαντικό (όπως η Πορτογάλία) και όχι στα Πυρηναία και τη δυτική Μεσόγειο, συνορεύοντας με τη Γαλλία, ίσως να ήταν αυτή σε παρεμφερή θέση με τους Πορτογάλους και οι Πορτογάλοι να ήταν κατεχόμενοι και διαιρεμένοι μεταξύ Ισπανίας και Γαλλίας (Δεν θα αναφερθώ στη σχέση και συνάφεια Πορτογαλίας-Γαλικίας). Βέβαια, εάν ίσχυε αυτό το «εάν», πολύ απλά δεν θα ήταν Καταλονία.

[-] Όσο και εάν καταπιέζονται ή/και απωθούνται ορισμένα ιστορικά και πολιτισμικά ζητήματα, αν έχουν βαθιές ρίζες, επιστρέφουν. 

Μετασχηματίζονται και επιστρέφουν. 

Εκτός φυσικά αν είσαι Γαλλία, όπου τους ομογενοποιείς-πολτοποιείς-εξαφανίζεις όλους και ησυχάζεις (και είσαι και ο «καλός» της υπόθεσης).

[-] Για κάθε πράγμα υπάρχουν ενδογενή αίτια, εξωγενείς παράγοντες και δυνάμεις, συγχρονισμοί και χρονικότητες, συμφέροντα, περιβάλλον, συγκυρίες κ.λπ.

[-] Το Llibre del Consolat del Mar, το οποίο γράφτηκε στην καταλανική γλώσσα κατά τον 14ο αιώνα, είναι μια από τις παλαιότερες συλλογές ναυτικού δίκαίου στον πλανήτη. 

10/03/17--04:10: 3 Οκτωβρίου 0 0

2017.

I

Η Επιστροφή, & όχι το Τέλος της Ιστορίας, κ. Y. F. Fukuyama, κ.κ. της Ουάσινγκτον, των Βρυξελλών & της Φραγκφούρτης.

Τα λέμε εδώ και περίπου μια δεκαπενταετία - και τα γράφουμε εδώ και περίπου μια πενταετία -, αλλά ποιός άραγε προετοιμάστηκε για το ξύπνημα από το ρόδινο όνειρο της προόδου του 21ου αιώνα και την κατάρρευση της τελευταίας έκφρασης της «δυτικής» εκκοσμικευμένης εσχατολογίας; (του λεγόμενου Τέλους της Ιστορίας, μιας αυτάρεσκης ψευδαίσθησης ή αυταπάτης).

II

Με την απόφαση για αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Brexit), με τα δημοψηφίσματα και τις γενικότερες εξελίξεις σε υποκρατικό επίπεδο σε Σκωτία και Καταλονία, με την περιφερειακή ομάδα των χωρών Visegrád (Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία) εντός Ε.Ε να αγνοεί τις υπερεθνικές Βρυξέλλες και το εθνοκρατικό Βερολίνο στο ζήτημα της μεταναστευτικής-προσφυγικής κρίσης, με την επιβολή ελέγχων και περιορισμού κίνησης στα σύνορα Αυστρίας και Γερμανίας και με τη μερική κατάλυση της ζώνης Σένγκεν, με κατάσταση έκτακτης ανάγκης στη Γαλλία λόγω τρομοκρατικών επιθέσεων, με αυστριακά στρατεύματα στα ιταλικά σύνορα, με τις Ηνωμένες Πολιτείες του"Make America Great Again"και τον Trump του "America First", με τη Merkel να δηλώνει ''The times when we could completely count on others, they are over''και με ορισμένους να περιμένουν από τη Γαλλία του Macron και τη Γερμανία της Merkel να ''Make Europe Great Again'', ευελπιστούμε να είναι πλέον απολύτως ευκρινές, ξεκάθαρο και κατανοητό (αυτό που έχουμε προγνώσει και επιβεβαιώνεται, και με το οποίο σας έχουμε ζαλίσει εδώ και καιρό) τι σημαίνει πο-λυ-διά-σπαση: πολυδιάσπαση της «Δύσης» - και αναρχοποίηση της.

Σημείωση: Τα προηγούμενα είναι ενδεικτικά. 
Μπορούν να προστεθούν πολλά, πολλά ακόμη.

10/04/17--03:32: Το τότε είναι τώρα 
(3 Οκτωβρίου 1990).

Στο 2:03 η μεγάλη καμπάνα ηχεί και η μεγάλη σημαία υψώνεται.

Για να καταλάβεις το σήμερα, πρέπει να δεις όχι μόνο τις ομοιότητες αλλά και τις διαφορές από τότε. Από τη μια πλευρά, σκέφτεται κανείς πόσες μεταβολές έχουν συμβεί από τότε μέχρι σήμερα. 
Από την άλλη όμως, το τότε είναι τώρα.

10/05/17--08:41: 5η Οκτωβρίου 2017.

Countdown zur Einheit 03.10.1990 Teil 9/13

Ζούμε τους προσεισμούς της αποσύνθεσης και πολυδιάσπασης του «δυτικού» διατλαντικού ψυχροπολεμικού συνασπισμού, σε συνέχεια της αποσύνθεσης του «ανατολικού» ευρασιατικού τέτοιου.

Τα νοήματα, λόγω της οικονομικής κρίσης, στρέφονται προς μια επαναφορά της δεκαετίας του 1930, αλλά μήπως θα έπρεπε, σε ό,τι αφορά τον βορείοατλαντικό χώρο, να στρέφονται προς μια μετανεωτερική ευρωαμερικανική δεκαετία του 1980;

Η αντιπαράθεση και ο ανταγωνισμός - ή ο συζυγικός καβγάς- ανάμεσα σε φιλελεύθερους και μαρξιστές, παγκοσμιοποιήθηκε μέσω του διπολικού συστήματος και της ψυχροπολεμικής ιδεολογικής σύγκρουσης μεταξύ του «δυτικού στρατοπέδου» με πυρήνα τις Η.Π.Α και του «ανατολικού» με πυρήνα την Ρωσσία. 

Υπό το καθεστώς της ιδεολογικής αυτής σύγκρουσης και υπό την αοριστολογία του συνθήματος περί «Δύσεως» καλλιεργήθηκε η εντύπωση πως η υποταγμένη δυτική Ευρώπη και η επικυρίαρχη Αμερική είναι ένα και το αυτό, το ίδιο πράγμα, και πως o πλανήτης ολόκληρος βρισκόταν ελάχιστα μακριά, μια ιστορική ανάσα πραγματικά, πριν από την πλήρη αποδοχή της γραμμικής προοδευτικής φιλοσοφίας και αντίληψης περί ιστορίας.

Υπήρχε μονάχα ένα «μικρό» εμπόδιο. 

                Η Ρωσική Σοβιετική Αυτοκρατορία. 

Άπαξ και το εμπόδιο αυτό εξέλειπε, θα φτάναμε στον εκκοσμικευμένο παράδεισο επί της γης υπό την υπερεθνική ή παγκόσμια κοσμική Εκκλησία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων [1], στο τέλος των συγκρούσεων κ.λπ. 

Αυτό, εν συντομία, ήταν το εκκοσμικευμένο εσχατολογικό παραμύθι.

Το διπολικό σύστημα και η ιδεολογική αντιπαράθεση ανάμεσα στα δύο αυτά στρατόπεδα λειτούργησε, μεταξύ άλλων, και ως μια ιδεολογική φυλακή ή ως ένας διανοητικός κλίβανος για μεγάλο μέρος της υπόλοιπης ανθρωπότητας (η περίοδος αυτή αποτελεί επίσης την κορύφωση της εποχής -και της διαδικασίας- της «δυτικοποίησης»).

 Εγκλωβισμένες και εγκιβωτισμένες εντός αυτού του κλίβάνου-φυλακής, οι κοινωνίες αναγκάστηκαν να «διαλέξουν στρατόπεδο» και να (επ)ενδυθούν τους ιδεολογικούς αυτούς μανδύες για δικές τους ανάγκες και σκοπιμότητες (εκσυγχρονιστικές, αντιαποικιοκρατικές, εθνικών ολοκληρώσεων, εκβιομηχάνισης και ραγδαίας αστικοποίησης, διεκδικήσεων εδαφών και ιστορικών δικαίων, αλλαγής καθεστώτων, ηγεμόνευσης ομάδων και ανατροπής ηγεσιών, αποσχίσεων και ανεξαρτητοποιήσεων κ.λπ).

Ήδη, από τη δεκαετία του 1970, είχαν αρχίσει οι εξεγέρσεις εντός της διπολικής φυλακής και της εξαρτημένης περιφέρειας της.

Μόλις το ανατολικό τμήμα της φυλακής γκρεμίστηκε, και κατά τα πρώτα χρόνια της μετα-ψυχροπολεμικής/ διπολικής περιόδου, επιχειρήθηκε μέσω της μονοπολικής στιγμής και κυριαρχίας των Η.Π.Α η δημιουργία μιας νέας ιδεολογικής φυλακής, ή ορθότερα ο μετασχηματισμός και  η επέκταση του δυτικού μισού της, προκειμένου να εγκλωβιστεί-φυλακιστεί ολόκληρη η ανθρωπότητα εντός της (την «άδεια προσθήκης» την επικύρωσαν διανοούμενοι και αλλαγές στο διεθνές δίκαιο), εξέλιξη που θα οδηγούσε στην εγκαθίδρυση του νεραϊδοβασιλείου [1] και του Τέλος της Ιστορίας μέσω της Παγκοσμιοποίησης κ.λπ. 

Τελικά, όχι απλά δεν επετεύχθη η πραγμάτωση του ονείρου μέσω επέκτασης και επιβολής, όχι απλά δεν ενσωματώθηκε και δεν αφομοιώθηκε ολόκληρη η ανθρωπότητα στο παλαιό ψυχροπολεμικό (μεταλλαγμένο πλέον) «δυτικο» στρατόπεδό, αλλά το τελευταίο αλώθηκε και μεταλλάχθηκε εσωτερικά, διευρύνθηκε το ρήγμα ανάμεσα στις δύο πλευρές του (Η.Π.Α και Ε.Ε), είχαμε εσωτερίκευση και άνοδο αναρχίας, αποσταθεροποίηση και τάσεις πολυδιάσπασης στο εσωτερικό της παλαιάς «Δύσης» [2].

Αυτό που ζούμε δεν είναι η επέκταση και εγκαθίδρυση του «δυτικού» εκκοσμικευμένου παραδείσου επί της γης, μετά από την κατάρρευση του «ανατολικού στρατοπέδου» και της Ουτοπίας του, αλλά η αποσύνθεση, ο κατακερματισμός και η πολυδιάσπαση και του παλαιού, με τη σειρά του, ψυχροπολεμικού «δυτικού» διατλαντικού συνασπισμού (και φυσικά ο επανακαθορισμός των εσωτερικών και εξωτερικών του σχέσεων). 

Το ψυχροπολεμικό «εμπόδιο» (Ε.Σ.Σ.Δ) λειτουργούσε εξισορροπητικά, ομογενοποιητικά, σταθεροποιητικά και ανασχετικά ως προς την πλημμυρίδα των προβλημάτων που είχαν συσσωρευθεί στον πλανήτη - και εξαιτίας χειρισμών και σφαλμάτων της ευρωπαϊκής πολιτικής του παρελθόντος: 

Δεν έχετε παρά να δείτε π.χ, τι τραβάνε οι Αμερικανοί με τα ευρωκατασκευάσματα της Μέσης Ανατολής (Ιράκ, Συρία, Ισραήλ, Σ. Αραβία) ή τι συμβαίνει στο τόξο Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ινδία, Μπαγκλαντές ή/και μελλοντικά στο σύμπλεγμα Ινδονησία, Μαλαισία, Φιλιππίνες [3]. 

Επίσης, δύο πόλεμοι που σχετίζονται -και οι δύο- άμεσα με την παλαιά αποικιακή πολιτική του παρελθόντος (Ιράκ και Αφγανιστάν) έχουν σχεδόν γονατίσει ή καταστρέψει την Αμερικανική Ατλαντική Αυτοκρατορία [2].

Τέλος, όχι τυχαία, η πτώση του σοβιετικού κομμουνισμού αποτέλεσε τμήμα του ευρύτερου καμβά της ευρωπαϊκής αποαποικιοποίησης [4]. 

Τα δαιδαλώδη και δυσεπίλυτα αυτά προβλήματα που αναδύθηκαν, επανήλθαν ή ξεπάγωσαν από το 1989 και ύστερα, κατέκλυσαν και έπνιξαν και τους Αμερικανούς και τη λεγόμενη «Δύση» και μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής ηπείρου και ολόκληρου του πλανήτη [5].

Λόγω της οικονομικής κρίσης τα νοήματα στρέφονται προς τη δεκαετία του 1930. 

Μήπως όμως, όπως έχουμε επισημάνει και παλαιότερα [6], σε ό,τι αφορά το εσωτερικό της λεγόμενης «Δύσης», θα πρέπει να σκεφτόμαστε περισσότερο τη δεκαετία του 1980; 

Πιο συγκεκριμένα το τέλος αυτής της δεκαετίας; 

Όποιος έχει μελετήσει την άνοδο των «εθνικισμών» και την αναρχοποίηση του εγγύς σοσιαλιστικού κόσμου του σλάβικού ημισφαιρίου κατά την τελευταία περίοδο της Ε.Σ.Σ.Δ, μπορεί να αντλήσει διδάγματα για την σημερινή επάνοδο του «εθνικισμού». 

Επιστροφή εθνικισμών, δημοψηφίσματα, διακηρύξεις ανεξαρτησίας που αρχικά θεωρήθηκαν παράνομες και διακηρύξεις κυριαρχίας αυτόνομων δημοκρατιών, περίοδος τελμάτωσης, δεικτές γονιμότητας, μοτίβα αναπαραγωγής και δημογραφικές  πιέσεις, δύστροπα κράτη-δορυφόροι. 

Σχεδόν όλα όσα παρατηρούνται σήμερα στα δυτικά υπήρχαν εκείνη την περίοδο στα ανατολικά [7]. 
Τα πρώτα κινήματα διαμαρτυρίας στις χώρες της Βαλτικής (οι οποίες έζησαν μια τραγωδία στον 20ο αιώνα) το 1987, ξεκίνησαν ως κινήματα διαμαρτυρίας για το περιβάλλον. 
Η Εσθονία, το

1988, ήταν η πρώτη χώρα στα πλαίσια της Ε.Σ.Σ.Δ που διακήρυξε την κυριαρχία της ως αυτόνομη δημοκρατία (τότε η κυριαρχία ήταν καλή, αργότερα, στα πλαίσια της

Ε.Ε, πάλιωσε και μπαγιάτεψε). 
Στις 11 Μαρτίου 1990 η

Λιθουανία θα διακηρύξει την ανεξαρτησία της από την

Σοβιετική Ένωση.  Λίγες ημέρες μετά η Σοβιετική Ένωση θα δηλώσει πως είναι παράνομη και άκυρη [8].

Με τον κατακερματισμό και την αυτοκατάλυση της Ε.Σ.Σ.Δ, τον πόλεμο και την πολυκερματισμό της Νοτιοσλαβίας (που μελλοντικά θα επανερμηνευθεί υπό διαφορετικά πρίσματα: π.χ Συρία και Ισπανία), την επανένωση της Γερμανίας και τον χωρισμό-διχοτόμηση της Τσεχοσλοβακίας, μεταβάλλεται άρδην η ισορροπία δυνάμεων και η δομή ισχύος στην ευρωπαϊκή ήπειρο [9].

Η νοοτροπία και ιδεολογία του λεγόμενου «ευρωπαϊσμού» προέκυψε κατά την μετατροπή ή τον μετασχηματισμό της Ε.Ο.Κ σε Ε.Ε, μέσω της αντιγραφής ή αναπροσαρμογής του υπερεθνικού πολιτικού μοντέλου (παραλλαγμένου κατά το «πλουραλιστικότερον», φυσικά) και της ευρύτερης πολιτικής φιλοσοφίας - όχι όμως του οικονομικού συστήματος- της Ε.Σ.Σ.Δ.

Άλλωστε και η Ε.Σ.Σ.Δ θα εξασφάλιζε την ευημερία όλων των λαών, χωρίς εθνικισμούς και ηγεμονισμούς (θεωρώντας παρωχημένη κάθε έκφραση εθνικισμού). 

Η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών ήταν η πρώτη «μετανεωτερική αυτοκρατορία» που κατέρρευσε (οικοδομήθηκε αρχικά σε μοντερνιστικές βάσεις). 

Το οικονομικό μοντέλο και η δημογραφική δομή σε συνδυασμό με την εξαιρετικά δύσκολη σχέση ΚέντρουΠεριφέρειας (δύστροπα «κράτη-δορυφόροι») ήταν ορισμένες από τις βασικές αιτίες απελευθέρωσης των εθνικισμών στην Ε.Σ.Σ.Δ και στην ευρύτερη σλαβογενή, εγγύς σοσιαλιστική και σοβιετική ευρώσφαίρα.

Υπάρχει άραγε σήμερα στιβαρή και συγκεκριμένη ερμηνεία - πέρα από την αοριστία υπό την ονομασία «οικονομική κρίση»- για την επάνοδο των εθνικισμών υπό διάφορες μορφές στην Ε.Ε και στην ευρύτερη ευρωατλαντική σφαίρα; 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί το δεύτερο μετανεωτερικό εγχείρημα στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Στις 15 Μαΐου 1988 η Σοβιετική Ένωση ξεκίνησε τη διαδικασία απόσυρσης των στρατευμάτων της από το Αφγανιστάν.

Στις 15 Φεβρουαρίου 1989, ανακοινώθηκε η πλήρης και επιτυχής αποχώρηση όλων των σοβιετικών στρατευμάτων. 

Στις 26 Δεκεμβρίου 1991 ο λεγόμενος «Ανατολικός Συνασπισμός» και η σοβιετική - σοσιαλιστική σφαίρα, έπαψε να υπάρχει [10]. Το 2011, ο πρώην Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Μπαράκ Ομπάμα, ανακοίνωσε την απόφαση σταδιακής αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν [11].

Τον Μάρτιο του 2014 ο Ομπάμα διατάζει το Πεντάγωνο να αναπτύξει σχέδια για πλήρη απόσυρση. 

Τον Μαΐο του ίδιου έτους ανακοινώνει πλάνο για την ολοκληρωτική αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων μέχρι το τέλος του 2016 και τη λήξη της θητείας του (βρισκόμαστε 26 χρόνια μετά από την 15η Μαΐου 1988).

Τον Οκτώβριου του 2015, σε μια υπαναχώρηση, ο Ομπάμα αναφέρει ότι η κατάσταση είναι πολύ εύθραυστη για να αποχωρήσει ο αμερικάνικος στρατός. 

Ανακοινώνει σχέδια για την διατήρηση της υπάρχουσας δύναμης. 

Το μεγάλο μέρος των στρατευμάτων έχει αποχωρήσει.

Πλήρης αποχώρηση δεν έχει επιτυχώς ακόμη ολοκληρωθεί ενώ αναμένεται μερική αύξηση του αριθμού τους και παράταση του χρόνου παραμονής τους [11].

                                              Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[1] Και οι δύο αναφορές παραπέμπουν στην ειρωνεία του Hobbes για το «νεραϊδοβασίλειο» και τις μοιρολογίστρες του. Δες επίσης, Κοσμοϊδιογλωσσία: 

Το κίνημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης (global governance).

[2] Η μεταπολεμική φιλελεύθερη διεθνής τάξη καταρρέει, καθώς η παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων έχει μεταβληθεί και το κέντρο βάρους της μετατοπίζεται, ενώ τα ιδρυτικά της θεμέλια, πάνω στα οποιά εδράζόταν η δύναμη των Η.Π.Α και οικοδομήθηκε η λεγόμενη Pax Americana, έχουν ραγίσει. Η τάξη που αναδύθηκε μεταπολεμικά και μετασχηματίστηκε με την μονοπολική στιγμή κυριαρχίας των Η.Π.Α, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, απλά δεν λειτουργεί. 

Σε πρόσφατο σημείωμα αναφέραμε ενδεικτικά παραδείγματα πολυδιάσπασης και αναρχοποίησης της «Δύσης». 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να προετοιμάζονται για τη νέα μετα - ηγεμονική εποχή και την νέα παγκόσμια πραγματικότητα και όχι να παρασύρονται από δυνάμεις ή υποτακτικούς που μιλάνε ακόμη για Την Υπερδύναμη (ή/ και επιδιώκουν να καθηλώσουν τις Η.Π.Α σε συγκεκριμένα σημεία του πλανήτη). 
Στην πραγματικότητα, η αποδυνάμωση των Η.Π.Α έχει ξεκινήσει αρκετά παλαιότερα. 

Σε αυτό το σημείωμα όμως δεν ασχολούμαστε με τις Η.Π.Α. 

Έχουμε εξετάσει την πορεία αποδυνάμωσης τους σε παλαιότερα σημειώματα.

[3] Τα Στενά της Μαλάκκα και της Καριμάτα, η Θάλασσα της Ιάβα και το Αρχιπέλαγος της Ινδονησίας, συνδέουν τον Ινδικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό. 

Υψίστης στρατηγικής σημασίας θαλάσσιες περιοχές που οικοδομήθηκαν πάνω  τους ολόκληρες αυτοκρατορίες. 

Πριν από την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, δεν υπήρχαν ιστορικές διαιρέσεις μεταξύ της Μαλαισίας και Ινδονησίας (θα μπορούσαμε να πούμε και των Φιλιππίνων, αν και αποτελούν γεωγραφική ολότητα - σύμπλεγμα από μόνές τους).

 Αυτό που ουσιαστικά υπήρχε ήταν ανταγωνισμός ανάμεσα σε δύο κέντρα ισχύος της περιοχής, το ένα στη Μαλάκκα και το άλλο στην Ιάβα (υπό αυτή την έννοια, ο οργανισμός ASEAN, αποτελεί αξιόλογη προσπάθεια).

 Και εδώ, όπως και αλλού, έχουμε την δημιουργία τεχνητών αποικιακών συνόρων και κρατοκατασκευαστικών (στη συγκεκριμένη περιοχή έχουμε Βρετανο - Ολλανδικές σχέσεις, στην εγγύς Ανατολή κυρίως Βρετανο - Γαλλικές και στην κεντρική Ασία, από την Περσία μέχρι το Θιβέτ, Βρετανο - Ρωσσικές.

Στην περίπτωση των Φιλιππίνων έχουμε, στην τελική φάση, Ισπανο-Αμερικανικές, με την Αμερική όμως να θεωρείται, τουλάχιστον αρχικά, μετα-αποικιακη αντιευρωπαϊκή/αποικιοκρατική και αντιμοναρχική ρεπουμπλικανική δύναμη).

[4] Διαβάζω σε ένα βιβλίο: «Φόνος ή αυτοκτονία;

Επανάσταση ή αποχώρηση; 
Τα ίδια ερωτήματα που διατυπώνονται συχνά με το τέλος της βρετανικής εξουσίας στην Ινδία, ή της ολλανδικής στην Ινδονησία, μπορούν να τεθούν και προκειμένου για το 1989 [και για το 2017 προσθέτουμε]. 

Όχι τυχαία: η πτώση του κομμουνισμού αποτέλεσε τμήμα του ευρύτερου καμβά της ευρωπαϊκής αποαποικιοποίησης». 

Η αποσύνθεση των αυτοκρατοριών, σε συνδυασμό με αυτό που ονομάστηκε αποαποικιοποίηση (ολικά αγνοημένη διαδικασία παγκοσμίων διαστάσεων και τεράστιας σημασίας), αποτελεί αντικείμενο ιδιαίτερου ενδιαφέροντος και εξέχουσας σημασίας - την οποία ανακαλύπτουν τα τελευταία δύο-τρία χρόνια, υπο μια συγκεκριμένη της μορφής, στην «Ευρώπη». 

Επίσης, τέλος, για να γίνουν ακόμη περισσότερο κατανοητές οι εξελιξεις σε Σκωτία και Καταλονία, θα πρέπει να ενταχθούν στο πλαίσιο της αποσύνθεσης της βρετανικής και της ισπανικής αυτοκρατορίας, την πορεία συρρίκνωσης-υποχώρησης τους και την κρίση της βρετανικής και ισπανικής ταυτότητας. 
Θα μπορούσαμε να δώσουμε τον εξής τίτλο:

Από το Χονγκ Κονγκ και τη Δυτική Σαχάρα, στην Σκωτία και την Καταλονία.

[5] Και συνεχίζουν ορισμένοι ακόμη να μιλάνε μονάχα περί «εθνικισμών» εκεί ακριβώς που υπάρχουν κυρίως προβλήματα πολιτισμών και ιστορικών σχέσεων. 

Και στην Καταλονία σήμερα, όπως παλαιότερα στη Λιθουανία - ή/και στο Αζερμπαϊτζάν, το Κουρδιστάν και άλλουμιλάνε απλά για «εθνικισμό» (ή/και επιδόματα!) και όχι για ανεπίλυτα προβλήματα ιστορικών σχέσεων. 

Αλλά τέτοιοι άνθρωποι κυριαρχούν και τέτοιες συνειδήσεις έχουν διαμορφωθεί στην... «Ευρώπη».

[6] Κοσμοϊδιογλωσσία:
 i) 22 Ιουν 2016. 
ii) Σύντομη χιουμοριστική ιστορική αναδρομή μιας επικής διαμάχης(3 Ιουν 2015). 

[7] Ασφαλώς η ψυχροπολεμική ατλαντική ευρωσφαίρα είναι πιο πολυάνθρωπη, περισσότερο πυκνοδομημένη θεσμικά, πλουσιότερη και απείρως πιο πολυσύνθετη κ.λπ, απ' ό,τι η παλαιά σοβιετική και σλαβογενής πρώην σοσιαλιστική ευρώσφαίρα, αλλά τα πάντα, όλα, τα συναντάμε σήμερα και στο εσωτερικό της Ε.Ε. 

Το σημείωμα ασχολείται με το εσωτερικό της διατλαντικής δομής, ενδό«δυτικά». 

Υπό αυτή την έννοια είναι «δυτικοκεντρικό». 

Σε ό,τι αφορά την παγκόσμια κλίμακα, έχουμε αναφερθεί παλαιότερα εκτενώς εξετάζοντας μεταβολές και τάσεις. 

Παραδείγματως χάριν έχουμε εκτιμήσει πως στον νέο παγκόσμιο αιώνα θα υπάρχει ποικιλομορφία και όχι ομοιομορφία πολιτικών μονάδων, ετερογένεια και ποικιλομορφία - και όχι ομοιομορφία- στο παγκόσμιο «σύστημα» και τάσεις θεσμοποιημένης παραδοχής της αναίρεσης ή εγκατάλειψης του Τέλους της Ιστορίας και της Δογματικής Ομοιομορφίας. 

[8] Συμβουλές από την περίοδο αποσύνθεσης της Ε.Σ.Σ.Δ, προς την Ε.Ε και το Βασιλείο της Ισπανίας (και όλους τους ενδιαφερόμένους): 

«Είναι δυνατόν να καταστέλλεις, να εξαναγκάζεις, να δωροδοκείς, να τσακίζεις ή να συντρίβεις, αλλά μόνον για μια ορισμένη περίοδο». 

Το Στέμμα όταν παρεμβαίνει για πρώτη φορά και έχει τη συγκεκριμένη στάση φανερώνει πανικό ή αδυναμία. Ορθότερα ανεπάρκεια.

Πρέπει να στέκεται πέρα και πάνω. 
Ο Felipe, εκτός από Βασιλιάς της Ισπανίας είναι και Πρίγκιπας της Καταλονίας, γνωρίζει καταλανικά, αλλά επέλεξε να μιλήσει μόνο ισπανικάκαστιγιάνικα. 

Η Καταλονία είναι διχασμένη. Και η Ισπανία όμως είναι διχασμένη. 

Το ζήτημα μπορεί να πάει βαθιά και η κατάσταση να μετεξελιχθεί και να αποκτήσει ή/και να επαναφέρει ευρύτερες προεκτάσεις - διαστάσεις (Καρλισμός, Βουρβώνοι κ.λπ).

[9] Η δεύτερη μεγάλη μεταβολή στην ευρωπαϊκή ισορροπία δυνάμεων μεταψυχροπολεμικά συνέβη στο εσωτερικό της Ε.Ε, αυτή τη φορά, με τη διεύρυνση του 2004. 

Οι χώρες που προσχώρησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση την 1η Μαΐου 2004 ήταν οι εξής: Πολωνία, Ουγγαρία, Σλοβακία, Τσεχία (κεντρική ανατολική Ευρώπη, πρώην σύμφωνο Βαρσοβίας, πρώην Comecon), Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία (Βαλτική, πρώην Ε.Σ.Σ.Δ) - ολες οι προηγούμενες χώρες ουσιαστικά χρησιμοποίησαν την Ε.Ε προκειμένου να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ -, Σλοβενία (Βαλκάνια, πρώην Γιουγκοσλαβία) και τέλος, Κύπρος και Μάλτα (Μεσόγειος, αποαποικιοποίηση, ανεξαρτησία από την Βρετανική Αυτοκρατορία, Κίνημα Αδεσμεύτων και οι δύο τους). Και εδώ φαίνεται ο καμβάς της αποαποικιοποίησης. 

Η διεύρυνση του 2004 αποτέλεσε ταφόπλακα όχι μονάχα για τη συνοχή του «δυτικού ή/και φιλελεύθερου» τριγώνου Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Γερμανίας (που κοιτάζει προς τον Ατλαντικό) -κάτι που επισημάναμε πριν από το Brexitαλλά και για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, τονπροσανατολισμό, την εξέλιξη, την ταυτότητα και τομέλλον της.

[10] Φυσικά με τον παραμερισμό του «εμποδίου» (Ε.Σ.Σ.Δ), το οποίο όπως περιγράψαμε δεν ήταν τελικά ακριβώς «εμπόδιο» (τουλάχιστον για αυτούς στα δυτικά που το θεωρούσαν τέτοιο, για άλλους ίσως), ανευρέθηκαν νέα τέτοια που εμποδίζουν την πραγμάτωση της Ουτοπίας -και των συμφερόνων των φορέων και προπαγανδιστών της-, τα οποία πρέπει να εξαλειφθούν (εχθροί, κίνδυνοι, απειλές, μεταξύ άλλων, και για λόγους συσπείρωσης, ιεράρχησης ή/και υπακοής, ευθυγράμμισης και υποταγής). 

Και πάντα θα ανευρίσκονται.

[11] i) Ο αριθμός των αμερικανικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν κορυφώνεται τα έτη 2009-2012. ii) Donald Trump commits more US troops to Afghanistan and callson Britain to follow suit (telegraph). US sending almost 4,000 extra forces to Afghanistan, Trump official says

(the guardian). Trump expected to send 4,000 extra troops to Afghanistan. Decision contradicts Mr Trump's earlier criticisms of war effort (independent). 
iii) Και κάπως έτσι, σταθμίζοντας και τον πόλεμο στο Ιράκ, καταλήγουμε εδώ (ως προς την εσωτερική κοινωνική αμερικανική διάσταση.  Η εξωτερική άλλωστε ελάχιστα τους ενδιαφέρει):

Αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία στις

Ηνωμένες Πολιτείες... εξακολουθούν να υποφέρουν από την ψευδαίσθηση πως κυβερνούν τον κόσμο. 

Μιλούν με έναν τρόπο λες και είναι δικτάτορες σε ολόκληρη τη γη!

Και υπάρχουν ορισμένοι που τους υπακούουν από φόβο και χαμηλή αυτοεκτίμηση... ποιοι νομίζετε ότι είστε; 

Αν είστε ισχυρό κράτος, τότε να διαχειριστείτε τη δική σας χώρα! 

Εάν ενδιαφέρεστε πραγματικά, αντιμετωπίστε τις ανασφάλειες και τη βία στους δρόμους της

Five Finger Death Punch - W e Finger Death Punch - Wrong Side Of Hea ong Side Of Heaven

Ουάσιγκτον, της Νέας Υόρκης και του ΛοςΆντζελες! 
Εάν ενδιαφέρεστε πραγματικά, να

διορθώσετε τις φυλετικές διακρίσεις & τιςκαταστροφικές παραβιάσεις τωνανθρωπίνων δικαιωμάτων τόσο για τους λευκούς όσο καιγια τους μαύρους στη χώρα σας! 
Κοιτάξτε τη δική σας δουλειά, αντί να ανακατευτεύεστεστις υποθέσεις άλλων εθνών!

Ayatollah Khamenei

Παρατήρηση-Bonus

Πέρα από τις συνθηματολογίες περί δυτικού και ανατολικού στρατοπέδου, ας δούμε πιο συγκεκριμένα τα πράγματα. 

Η Ε.Σ.Σ.Δ ήταν πολιτική μονάδα-υπερεθνική οντότητα (Ε.Ε, καταχρηστικά Ε.Ο.Κ), το Σύμφωνο της Βαρσοβίας ήταν στρατιωτική συμμαχία (Ν.Α.Τ.Ο) ενώ η Comecon οικονομικός οργανισμός-συνεργασία (Ο.Ε.Ο.Σ, Ε.Ο.Κ, Ο.Ο.Σ.Α).

 Βλέπουμε για μια ακόμη φορά την παραδοσιακή τριχοτόμηση ισχύος, δομών και θεσμών σε πολιτική, οικονομική και στρατιωτική.

1. Ε.Σ.Σ.Δ: 1922-1991 (69 έτη)

2. CoMEcon: 1949-1991 (42 έτη)

3. Σύμφωνο της Βαρσοβίας: 1955-1991 (36 έτη)

1. Ε.Ο.Κ: 1958-1993, Ε.Ε 1993-2016 (58 έτη)

2. Ο.Ε.Ο.Σ: 1948-1961, Ο.Ο.Σ.Α 1961-2016 (68 έτη)

3. Ν.Α.Τ.Ο: 1949-2016 (67 έτη)

Ανατολικός Συνασπισμός: 
Πρώτα εγκαθιδρύεται η - ευρασιατική - πολιτική μονάδα (Ε.Σ.Σ.Δ, 1922), έπειτα 
η οικονομική συνεργασία (CoMEcon, 1949) και τέλος, η στρατιωτική συμμαχία (1955). 
Δυτικός Συνασπισμός:

Πρώτα ή σχεδόν ταυτόχρονα εγκαθιδρύεται η οικονομική συνεργασία (Ο.Ε.Ο.Σ, 1948) & η στρατιωτική συμμαχία(Ν.Α.Τ.Ο, 1949) & έπειτα η - ευρωπαϊκή - πολιτική μονάδα (Ε.Ο.Κ, 1958). 

Η παρατήρηση που έχει σημασία είναι η εξής: 
ο πυρήνας του «ανατολικού στρατοπέδου» ήταν μια πολιτική μονάδα, η Ε.Σ.Σ.Δ (κράτος - πυρήνας της οποίας ήταν η Ρωσία), η οποία είχε διάρκεια ζωής 69 έτη. 

Ο πυρήνας του «δυτικού στρατοπέδου» είναι μια στρατιωτική συμμαχία, το Ν.Α.Τ.Ο (κράτος πυρήνας της οποίας είναι οι Η.Π.Α), το οποίο έχει διάρκεια ζωής 67 έτη.

10/07/17--09:16: Σχολιασμός.

Αρκετές οθωμανικές προσωπικότητες ήταν, μερικώς ή ολοκληρωτικά, έλληνικής καταγωγής μουσουλμάνοι, τόσο παλαιότερα ιστορικά, όσο και τα νεώτερα χρόνια.

Σε ό,τι αφορά τα νεώτερα χρόνια - γιατί αν πιάσουμε τα παλαιά χρόνια δεν θα τελειώνουμε -, ενδεικτικά ονόματα είναι ο ποιητής Tevfik Fikret (οι πολιτικές του απόψεις αντίθετες - κριτικές προς τον Abdul Hamid II), θεμελιωτής της μοντέρνας τουρκικής ποίησης, ο καλλιτέχνης, πρωτοπόρος ζωγράφος, διανοούμενος, αρχαιολόγος Osman Hamdi Bey (μεγάλη φώτο, αριστερά), ο Hüseyin Hilmi Pasha και ο Ahmed Vefik Pasha, πολιτικοί, διπλωμάτες, υπάλληλοι της οθωμανικής διοίκησης και Μεγάλοι Βεζίρηδες. 

Μάλιστα ο Ahmed Vefik, ήταν από τους πρωτεργάτες του Παν-Τουρκισμού! 
(απ'ό,τι φαίνεται είναι ανήσυχα πνεύματα οι ελληνικής καταγωγής, είτε μονοθεϊστές, είτε πολυθεϊστές, είτε αθεϊστές - οι τελευταίοι βέβαια είναι συνήθως μεταλλαγμένοι κρυφοπροτεστάντες, είτε το γνωρίζουν ή το αντιλαμβάνονται, είτε όχι). 

Σχετικά παλαιότερη προσωπικότητα που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, πιο σύνθετη περίπτωση θρησκευτικά βέβαια, είναι και ο Mikhail Mishaqa. Ιστορικά, γίνεται πανικός ή της κολάσεως.

Ο Ahmed Vefik, ο οποίος διετέλεσε επίσης και Οθωμανός πρέσβης στη Γαλλία, ήταν ελληνικής καταγωγής, σε αντίθεση, παραδείγματως χάριν, με τον πρώην δήμαρχο - του Δουκάτου - της Αθήνας και πρώην πρόεδρο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Μιλτιάδη Έβερτ, ο οποίος ήταν βαυαρικής καταγωγής (σε περίπτωση που δεν το γνωρίζετε - και απόγονος ενός εκ των τριών-πέντε περίπου χιλιάδων στρατιωτών που συνόδευσαν τον Όθωνα κατά τον ερχομό του στην Ελλάδα).

6 Οκτωβρίου 2017

10/09/17--10:13: Πολιτιστικές περιοχές και σημεία σύγκλισης, και η εξακτίνωση της Καταλονίας ως - ιστός της αράχνης ή - αισθητήρας περιφερειακών διαστάσεων.

Προτού παρουσιάσουμε ένα ακόμη πλαίσιο και πρίσμα, μέσω του οποίου μπορούν να εξεταστούν οι εξελίξεις σε υποκρατικό επίπεδο (διεθνείς συνθήκες, αποσχίσεις, κρατογεννέσεις κ.λπ), ας ασχοληθούμε με κάτι μη θεσμικό και νομικίστικο, συνάμα όμως ουσιώδες.

Τα Βαλκάνια και ο Καύκασος αποτελούν την κόλαση του

χαρτογράφου και του εθνογράφου, ένα εθνο - γλωσσικό/ θρησκευτικό/εθνοτικό «κολαστήριο» επί της γης, δύο από τις πιο περίπλοκες και πολυσύνθετες περιοχές του πλανήτη (όχι τυχαία, εφόσον υπήρχε σποραδικότητα και εδαφική ασυνέχεια καθώς και ανάπτυξη οργανικών σχέσεων μεταξύ ομάδων). 

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών είναι πολύ πρωτόγονος (στις αρχές του) και υπανάπτυκτος για να καταλάβει τι έχει οικοδομηθεί σε αυτές τις περιοχές μέσα στους αιώνες και πως έχουν διαμορφωθεί πολιτιστικοί χώροι οι οποίοι εδράζονται σε κοινωνικές δομές, εθνοθρησκευτικά περιβάλλοντα, πολιτιστικές οργανικότητες και κατηγορίες, που λειτουργούν βάσει εσωτερικών νόμων και με εντελώς διαφορετικές αρχές από αυτές που πρεσβέυει ο Οργανισμός και κάποια σύγχρονα ανεπτυγμένα κρατη. 

Παραδείγματως χάριν, όπως γράφαμε πριν από δυόμησι και πλέον χρόνια στο σημείωμα υπό τον τίτλο «Πολιτιστικές περιοχές και σημεία σύγκλισης του μέλλοντος και η εξακτίνωση της Αλβανίας ως - ιστός της  αράχνης ή - αισθητήρας περιφερειακών διαστάσεων»:

 Ο Κροάτης μπορεί μέσω του Σέρβου και του Ρουμάνου να δημιουργήσει ένα πεδίο αρμονικής ενοποίησης -ή «γέφυρας»- για τον Ουκρανό και τον Ρώσο ή αντίθετα, οι σφαγές ανάμεσα στον Ουκρανό και τον Ρώσο, μπορούν να φτάσουν μέχρι τον Σέρβο, τον Κροάτη και τον Πολωνο. 

Η μωαμεθανή Αλβανίδα, μπορεί μέσω της ομόδοξης Βόσνιας και Βουλγάρας να δημιουργήσει ένα αρμονικό πεδίο συνύπαρξης ή συνεννόησης με την Τουρκάλα και την Κούρδισσα ή, αντίθετα, η σφαγή της Κούρδισσας στην περιφέρεια του Ιράκ και της Συρίας, της Τουρκίας και του Ιράν, μπορεί να φτάσει μέχρι την αυλή της Βόσνιας [η οποία είναι εθνοτικά - φυλετικά Σέρβα αλλά θρησκευτικά μωαμεθανή] και της Αλβανίδας.

Κατά παρόμοιο τρόπο ο Καταλανός μπορεί μέσω του Οξιτάνού και του Ναπολιτάνου να φτάσει μέχρι τη Σικελία και... τη Λευκάδα, ενώ ένα ζευγάρι Γαλικιανών μέσω της Χώρας των Βάσκων μπορεί ομορφότατα να πίνει τον καφέ του στην Παμπλόνα της Ναβάρρα, αφού προηγουμένως έχει παρακολουθήσει τις ταυροδρομίες και προτού χορέψει με δύο Ιρλανδές χορεύτριες (Nuala), οι οποίες μέσω Ουαλίας και Βρετάνης κατέφθασαν στην  Βαρκελώνη για την εορτή του Celto-RomanoBritishΑγίου Πατρικίου (βίντεο), μέσω της της οποίας

εορτής - και του του μπάντζο (banjo) που ακούγεται στο παρακάτω τραγούδι - όλα τα προηγούμενα, εξακτινώνονται στις... Ηνωμενες Πολιτείες της Αμερικής (όπου ζουν πάνω από 25-30 εκατομμύρια Ιρλανδο Αμερικανοί, την ίδια στιγμή που η Ιρλανδία έχει πληθυσμό λιγότερο από πεντε εκατομμύρια). 

Αυτά τα πράγματα ο Ο.Η.Ε, οι φιλελεύθεροι και οι μαρξιστές, δεν μπορούν να τα καταλάβουν (ούτε φυσικά οι «γεωπολιτικοί αναλυτές» -της φακής- των... Mackinder και Haushofer ή/και διάφοροι «Ευρωπαϊστές» που κλαψουρίζουν βλέποντας παντού μονάχα «εθνικισμούς»).

10/10/17--08:17: I) Ιστορικές φάσεις ή σημεία καμπής σε συνάφεια και με τη δημιουργία
 και την αύξηση του αριθμού κρατών, αποσχιστικών κινημάτων κ.λπ, II)

Διασαλεύσεις ή έμμεσες αναθεωρήσεις συνθηκών και εδαφικών τάξεων 
στην ευρύτερη γεωγραφία μας, και III)

Έξοδος: Το τότε είναι τώρα.

I

1• Περίοδος ΡωσοΤουρκικού Πολέμου, Συνθήκη Αγίου Στεφάνου Κωνσταντινούπολης και Συνθήκη του Βερολίνου (1877-78). 
Αποσχίσεις, ανεξαρτησίες και Irish dance vs Galician traditional dance δημιουργία νέων κρατών, από τμήματα της υποχωρούσας και αποσυντιθέμενης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Σερβία και το Μαυροβούνιο (Књажевина Црна Гора/Principality of Montenegro, 1852-1910). 

Οι αναφορές είναι χονδροειδής και σχετίζονται κυρίως με μεγάλες μεταβολές, κρατογεννέσεις κ.λπ. Παραδείγματως χάριν έχουμε, μεταξύ άλλων, Αρμενικά Βιλαέτια σε περιοχές της σημερινής Τουρκίας [1], απόδοση της Κύπρου στη Μεγάλη Βρετανία, λίγο αργότερα  - Σύμβαση της Χαλέπας παραχώρηση αυτοδιοίκησης, σύνταγμα και αυτονομία με επίσημη γλώσσα την ελληνική στην Κρήτη υπό την Υψηλή Πύλη, και αυτονομίες Ερζεγοβίνης και Βοσνίας υπό την κηδεμονία της Αυστρο Ουγγαρίας.

2• Περίοδος λίγο πριν και μετά από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Ουσιαστικά μιλάμε για τα αποτελέσματα και τη δημιουργία ενός νέου κόσμου που

προέκυψε από τις αποφάσεις της Συνδιάσκεψης ειρήνης των Παρισίων του 1919. 

Δημιουργία κρατών έπειτα από την κατάρρευση ή/και το partition [2] των πολυεθνικών

μοναρχικών αυτοκρατοριών, των Ρομανώφ, της ΑυστρόΟυγγρικής, της Οθωμανικής και της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Ιδρυτικές συνθήκες της Republik Österreich (Αυστριακής Δημοκρατίας), της Magyarország (Ουγγαρίας) και της Türkiye Cumhuriyeti (Τουρκικής

Δημοκρατίας) ως διάδόχων εθνικών κρατών των αυτοκρατοριών. 

Με αυτές τις συνθήκες έχουμε επίσης άρση της κυριαρχίας της Deutsches Reich (Γερμανικής

Αυτοκρατορίας), παύση ή άρνηση των εδαφικών διεκδικήσεων από μεριάς όλων των προηγούμενων

κρατών (ονομαστικά, είδαμε τι συνέβη λίγες δεκαετίες αργότερα, κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο), μετασχηματισμό τους σε ρεπούμπλικες -έστω άτυπα στην περίπτωση της Deutsches Reich [3] -, ανακατανομή και μεταφορά αρμοδιοτήτων στις νικήτριες δυνάμεις με εντολές-mandates της Κοινωνίας των Εθνών (Κ.τ.Ε). 

Οι γερμανικές αποικίες στην Αφρική μοιράστηκαν κυρίως μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και Γαλλίας, ενώ η Εγγύς μετα - οθωμανική Ανατολή διαμοιράστηκε σε περιφέρειες που αποδόθηκαν από την Κ.τ.Ε σε Γαλλία και Αγγλία (τα σημερινά προβλήματα σε Συρία, Ιράκ, Ισραήλ, Παλαιστίνη έχουν εδώ τις ρίζες τους). 
Επίσης απαγορεύθηκε στην Αυστρία να ενωθεί με τη Γερμανία και η αρχική ονομασία του νέου κράτους «Γερμανική Αυστρία» (Deutschösterreich) μετατράπηκε σε «Αυστρία» (όλα αυτά βέβαια τα αναθεώρησε αποτυχημένα η Γερμανία του Χίτλερ). 

Δημιουργούνται τα ανεξάρτητα κράτη της Γιουγκοσλαβίας και της Τσεχοσλοβακίας (και τα δύο θα διαλυθούν ή διασπαστούν-διχοτομηθούν την ίδια περίοδο. 

Δες και τέταρτη φάση-σημείο καμπής IV παρακάτω), τα κράτη των χωρών της Βαλτικής, η Πολωνία και η Αλβανία.

3• Μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου έχουμε την σταδιακή έναρξη της διαδικασίας  αποαποικιοποίησης (τα αποτελέσμα της οποίας μόλις τώρα πρακτικά έχουν αρχίσει να τα αντιλαμβάνονται ή/ και να τα αισθανονται αρκετοί στην «Ευρώπη») κατά την οποία οι περιοχές που είχαν ενσωματωθεί ή κυριευθεί από την επέκταση των δυτικοευρωπαϊκών κρατών ξέφυγαν, σε κάποιο βαθμό και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, από τον αποικιακό έλεγχο και πήραν τις θέσεις τους ως κράτη μέλη της διεθνούς κοινωνίας. 

Η διαδικασία αυτή ξεκίνησε με την Αμερικανική Επανάσταση και ολοκληρώθηκε με την μεταπολεμική αφρικανική και ασιατική αντιαποικιοκρατική επανάσταση

[4]. Η πορεία αυτή συνεχίζεται έχοντας φτάσει πλεον

στον αρχικό γεωγραφικό, πολιτικό-οικονομικό και

ιστορικο πυρήνα, γεγονός που μάλλον δεν έχει γίνει

αρκετά αντιληπτό ή κατανοητό. 
Το αποτέλεσμα, όπως επισημάναμε σε ένα σημείωμα προ δυόμησι ετών [5], ήταν το εξής: 
«το 1945 υπήρχαν 51 αναγνωρισμένα από τον Ο.Η.Ε κράτη.  Από τα 60 αναγνωρισμένα το 1950, ο αριθμός των κρατών αυξήθηκε σε 130 το 1970, και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο αριθμός τους είχε φτάσει περίπου τα 160». 

Από τα 60 προπολεμικά κράτη λοιπόν, φτάσαμε στα 160 μεταπολεμικά.

4• Μεταψυχροπολεμικά είχαμε τον κατατεμαχισμό του εγγύς ευρα σιατικού σλαβογενή πρώην σοσιαλιστικού χώρου και των πολυεθνικών σοσιαλιστικών υπό κομμουνιστική διοίκηση κρατών (Σοβιετική Ένωση, Γιουγκοσλαβία, Τσεχοσλοβακία). 

Από την διαδικασία αυτή προέκυψαν 20 - 25 νέα κράτη.

 Έτσι στο προαναφερθέν σημείωμα [5], συνεχίζαμε: 

«Τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα ο αριθμός των κρατών έφτασε τα 190 και στις μέρες μας υπάρχουν 193 κράτη αναγνωρισμένα από τον Ο.Η.Ε (206 συνολικά, κάποια είναι παρατηρητές, κάποια άλλα δεν διαθέτουν καμία κυριαρχία κ.λπ)... 

Ενδιαφέρον έχει να σκεφτούμε πόσα κράτη ενδεχομένως έπονται. Κούρδοι, Παλαιστίνιοι, οι Σκώτοι προς το παρόν όχι, οι Βάσκοι, ίσως οι Καταλανοί και οι Φλαμανδοί αν αξιώσουν κρατική υπόσταση, ίσως το Θιβέτ και το Σινκγιάνγκ στη Κίνα, ακόμα και το Τέξας ή το Νέο Μέξικό ενδέχεται κάποια στιγμή μελλοντικά.

Ήδη, έχουμε συνηθίσει και θεωρούμε αυτονόητη την ιδέα του πολλαπλασιασμού των κρατών στη Μέση Ανατολή κ.λπ».

Ορισμένα από αυτά τα κράτη βέβαιαμπορεί να μην είναι ούτε ακριβώς ανεξάρτητα ούτε ακριβώς κυρίαρχα, αλλά (υπο)μονάδες στα πλαίσια νέων εν αναμονή και υπό διαμόρφωση συνομοσπονδιών και ομοσπονδιών.

II

Επειδή το πρώτο και το δεύτερο σημείο καμπής, οι δύο πρώτες ιστορικές φάσεις, μας αφορούν άμεσα στο παρόν [6], όπως και ολόκληρη την κεντρική και ανατολική Ευρώπη και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, θα επανέλθουμε με ειδικό σημείωμα. 

Το τότε είναι τώρα. 

Πολλά σημερινά προβλήματα εδράζονται εδώ. 
Η επικαιρότητα αυτής της περιόδου και η επανεμφάνιση ζητημάτων που σχετίζονται με τις συνθήκες που υπογράφηκαν τότε, φαίνεται και από το εξής απλό γεγονός: 

Η Γιουγκοσλαβία και Τσεχοσλοβακία, δύο κράτη που δημιουργήθηκαν στη δεύτερη φάση - σημείο καμπής, διαλύθηκαν με την έναρξη της τελευταίας, πρόσφατης, μεταψυχροπολεμικής φάσης (τέταρτο σημείο καμπής). 

Είναι νομίζουμε ξεκάθαρο. 
Ζούμε -ξανά- την αναθεώρηση των αποφάσεων και την αμφισβήτηση της εδαφικής τάξης που εγκαθιδρύεται με τη Συνδιάσκεψη της ειρήνης των Παρισίων του 1919 (και με παλαιότερες Συνθήκες όπως αυτές του Αγίου Στεφάνου και του Βερολίνου). 

Συν τοις άλλοις, είναι εμφανής η τάση «ανεξαρτητοποίησης» και απόκτησης «εθνοκρατικής» υπόστασης παλαιών οθωμανικών βιλαετιών. 

Πιο συγκεκριμένα. 

Με τη Συνθήκη του Βερολίνου, το Βιλαέτι της Βοσνίας τέθηκε υπό ΑυστροΟυγγρικό έλεγχο, αν και επισήμως παρέμεινε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μέχρι που προσαρτήθηκε από την Αυστροουγγαρία το 1908, για να «ανεξαρτητοποιηθεί» το 1992 και να γίνει κράτος - πατέντα-εργαστήριο μετά από την απόσχιση του από την πρώην Γιουγκο/ Νοτιοσλαβία και και τον πολυτεμαχισμό της τελευταίας (ανακαλύφθηκε μάλιστα και «βοσνιακό έθνος»). 

Το παλαιό Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου ως επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας περιελάμβανε τα σημερινά εδάφη του Κοσσυφοπεδίου και το μεγαλύτερο τμήμα της σημερινής πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (πΓ.Δ.Μ). 

Βλέπουμε πόσο εξωφρενικά επίκαιρα είναι τα ζητήματα αυτά που επιστρέφουν ως προβλήματα «εθνικισμών» (Κόσοβο: ένα ακόμη «μωαμεθανικό έθνος» των ημερών μας.  Νέες «σχιζοφρένειες» δηλαδή, άρα και ριζοσπαστικοποίησεις, σφαγές, βόμβες κ.λπ). 

Ακόμη και σε ο,τι αφορά το Κουρδικό, ο πυρήνας των εξελίξεων, βρίσκεται στα πρώην βιλαέτια Mamuret-ul-Aziz και Diyâr-ı Bekr [1]. 

Τα δύο αυτά πρώην βιλαέτια αποτελούσαν μέρος των έξι αρμενικών βιλαετιών με βάση την Συνθήκη του Βερολίνου (επί των εδαφών των οποίων στις μέρες μας κατοικούν κυρίως Κούρδοι, 'secular'μάλιστα κατά τους «δυτικούς αναλυτές». 

Μια ακόμη «σχιζοφρένεια» [7]).

Οι βασικές συνθήκες που υπογράφηκαν στη Συνδιάσκεψη ειρήνης των Παρισίων ήταν οι εξής:

Συνθήκη των Βερσαλλιών (28 Ιουνίου 1919), του Αγίου Γερμανού (10 Σεπτεμβρίου 1919), του Νεϊγύ (27 Νοεμβρίου 1919), Συνθήκη του Τριανόν στις 4 Ιουνίου 1920 (των Σεβρών στις 10 Αυγούστου 1920, δίχως επικύρωση) και της Λωζάννης στις 24 Ιουλίου 1923.

Όπως είχαμε γράψει παλαιότερα
 (i) - πρoτού γίνουν της

μόδας οι δημόσιες αναφορές στη συνθήκη της Λωζάννης - και έχουμε επαναλάβει αρκετές 

(iiκαι iii) φορές:
 ''Αυτό που εξελίσσεται στη Συρία και το Ιράκ, από πλευράς Συνθηκών - οι οποίες αποτελούν διεθνή και ιστορικά αγκυροβόλια - είναι η κατάρρευση της εδαφικής τάξης που εγκαθιδρύθηκε με τη συμφωνία Sykes-Picot. 

Η προσφυγική-μεταναστευτική κρίση στο παρόν, και το κουρδικό ζήτημα διαχρονικά, τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα, επανασυνδέουν όχι μονάχα γεωγραφικά τη

«Μέση Ανατολή» με τα «Βαλκάνια», αλλά και ιστορικά τη συμφωνία Sykes-Picot με τη Συνθήκη της Λωζάνης''. 

Η μεταναστευτική-προσφυγική κρίση (η οποία στα βιβλία του μέλλοντος θα αποτελεί ξεχωριστό-ειδικό κεφάλαιο από μόνης της, καθώς είναι κομβικό σημείο και σπουδαίας ιστορικής σημασίας εξέλιξη), δεν συνέδεσε μονάχα τις δύο προηγούμενες Συμφωνίες - Συνθήκες μεταξύ τους, αλλά και με τη Συνθήκη του Τριανόν (Για όποιον γνωρίζει το περιεχόμενο της Συνθήκης: 

i.

Hungary seals border with Serbia, 
ii. Hungarian Troops

Defend Croatia Border Crossing,
 iii. Bulgaria, Croatia,

Slovenia And Hungary Forming the ‘Special Operations’).

Σκοπός της ύπαρξης του Ουγγρικού κράτους είναι η αναθεώρηση της Συνθήκης του Τριανόν. 
Για την Ουγγαρία η Ε.Ε και το ΝΑΤΟ - ή/και ο Ομάδα Visegrád - είναι τα οχήματα αναθεώρησης αυτής της Συνθήκης [8].

Οι άνθρωποι δεν έχουν αντιληφθεί τι συνέβη ή/και τι σηματοδότησε η μεταναστευτική-προσφυγική κρίση. 

Τη βαρύτητά της.

Οι διασαλεύσεις των συνθηκών και των εδαφικών τάξεων, φανερώνονται εκτός από το διακρατικό επίπεδο και στο υποκρατικό επίπεδο πρώην οθωμανικών διοικητικών περιφερειών που αναδύονται λαμβάνοντας εθνοκρατικό χαρακτήρα, όπως προαναφέραμε. 

Η περίπτωση της περιοχής της μετα - οθωμανικής Μακεδονίας, όπου οι τωρινές εξελίξεις φέρνουν στο μυαλό μια αναψηλάφηση-διασάλευση της Συνθήκης του Βουκουρεστίου μέσω της οποίας ορίζονται τα σύνορα της ηττημένης στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο Βουλγαρίας, είναι χαρακτηριστική. 

Παρόλες τις απώλειες η δυτική Θράκη προσαρτήθηκε τότε στη Βουλγαρία. 

Λίγοι πολίτες της Ελλάδας γνωρίζουν πως μεταξύ της Συνθήκης του Νεϊγύ το 1919 και της Συνθήκης του Σάν Ρέμο το 1920, η Βουλγαρία χάνει τη δυτική Θράκη και την έξοδο στο Αιγαίο η οποία θα αποδοθεί στην Ελλάδα [9]. 

Ό,τι είναι η Συνθήκη του Τριανόν για την Ουγγαρία είναι η Συνθήκη του Νεϊγύ για την Βουλγαρία (Δες εδώ ή/και στο III ένα ντοκουμέντο:  Bulgarian and Austria-Hungarian troops in Skopje (Skopie) during World War I. HD Stock Footageκαι ένα δημοσίευμα της περιόδου της συνοριακής κρίσης: 

Hungary, Bulgaria ask Israel about barrier to keep out migrants). 

Παράλληλα, ο Erdoğan πριν από λίγους μήνες, με μια δήλωση του που πέρασε στα ψιλά στην Ελλάδα, χαρακτήρισε ως unacceptable την περίπτωση μιας "Greater Albania" (Μεγάλης Αλβανίας), ενώ αυτές τις μέρες ολοκληρώνεται η τριήμερη επίσκεψη του σε Σερβία και Βελιγράδι (Γιατί; Τι συμβαίνει; Ψάξτε).

Σε μια ακόμη μετα-οθωμανική περιοχή, αυτή της

Αρμενίας [10], είναι φανερό πως ο Τούρκος πλησιάζει τον Ρώσσο, μεταξύ άλλων, και για τη Συνθήκη του Καρς.

Η Συνθήκη αυτή είχε αντίκτυπο και στις ΤουρκοΠερσικές σχέσεις [11]. 

Οι σχέσεις Τουρκίας, Ρωσσίας και Ιράν έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. 

Όποιος έχει στοιχειώδη γνώση ιστορίας και ελάχιστηεποπτεία των προηγούμενων γνωρίζει πως «το πλέονπαροδικό, το λιγότερο σταθερό στοιχείο ιστορικά, είναιτα πολιτικά σύνορα». 

Σύνορα, σημαίνει πως κάποιος είναι κυρίαρχος σε μια οριοθετημένη επικράτεια από μια διακριτή ταυτότητα (Επανάληψη και έμφαση: κυρίαρχος, οριοθετημένη επικράτεια, διακριτή 

Έξοδος

Το τότε είναι τώρα

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν

Τότε Τώρα

1) Sebastian Kurz, the Austrian foreign minister, said...

“Austria is ready to support the countries of the western

Balkans and in particular Macedonia with police officers

and technical equipment, and even with soldiers should

they be needed", 2) Bulgarian army steps in to buttress

Macedonia border and 3) Hungarian police arrive in

Macedonia to help control flow of migrants.

Το τότε είναιτώρα

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν

                                                                        Σημειώσεις

[1] Αναθεωρώντας -σιωπηρά- τη Συνθήκη της Αμάσειας (27 Αυγ 2016).

[2] Ορισμένες από τις χώρες που έχουν υποστεί partition Bulgarian and Austria-Hungarian troops in Skopje ιστορικά, πέραν της Γερμανικής, της ΑυστροΟυγγρικής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (στο partiotion της οποίας οι Η.Π.Α δεν συμμετείχαν), είναι οι εξής: Πολωνία (τρεις ή τέσσερις φορές. Εξαρτάται πως μετρά κανείς), Ιρλανδία (ισχύει ακόμη), Καταλονία (επίσης), Πρωσσία, Λουξεμβούργο, Τσεχοσλοβακία, Κορεά (Νότια και Βόρεια), Ινδίες (ανατολική και δυτική Βεγγάλη, Πακιστάν, Μπαγκλαντές), Νοτιοσλαβία, Ινδονησία και... η Κύπρος (de facto). Βλέπουμε πόσο επίκαιρα είναι τα προβλήματα στις περισσότερες περιπτώσεις. 

Τέλος, ασφαλώς έχουμε partition και σε μια ολόκληρη ήπειρο

(!). Αναφερόμαστε στη διαίρεση και διανομή της Αφρικής τον 19ο αιώνα μέσω της οποίας ολοκληρώνεται η πρώτη φάση της επέκτασης του παγκόσμιου πολιτικού συστήματος, ως συστήματος κρατών παγκοσμίων διαστάσεων. 

Η Κίνα αποτελεί άλλη, δική της κατηγορία.

[3] Η «Δημοκρατία της Βαϊμάρης», Republik von Weimar και Weimar Republic, αποτελεί κατοπινό ιστορικό και πολιτικό όρο που χρησιμοποιήσε αρχικά ο Χίτλερ και αργότερα έγινε ευρέως γνωστός. 

Η επίσημη ονομασία ήταν Deutsches Reich και η διάρκεια ζωής της ήταν από το 1871 (δηλαδή από την αυτοκρατορική ενοποίηση της Γερμανίας) μέχρι το 1943. Deutsches Reich μιας συγκεκριμένης περιόδου λοιπόν, διαφορετικά, είναι περίπου σαν να ισχυριζόμαστε πως η Οθωμανική Αυτοκρατορία έπαψε να υπάρχει με το Σύνταγμα του

1876. Το Σύνταγμα της Βαϊμάρης υιοθετήθηκε στις 11 Αυγούστου 1919. 

Ομοσπονδιακή Συνταγματική Μοναρχία υπό Κοινοβουλευτικό Σύστημα Διακυβέρνησης. 

Αυτή είναι μια σχετικά αξιοπρεπής -ως προς το σεβασμό και την ακρίβεια των εννοιών και των νοημάτωνπεριγραφή.

[4] i. Η μακρά παγκόσμια κυρίαρχη τάση των τελευταίων δύο αιώνων και η αντίστροφη πειραματική ακροβασία της Ε.Ε (12 Μαρ 2015),

 ii. Από το ευρωκεντρικό πολυπολικό στο εξωευρωπαϊκό διπολικό σύστημα. Ιστορική αναδρομή και επιπτώσεις για τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη και την Ε.Ε, ]

 iii. Η προαναφερθείσα ανάγνωση-ερμηνεία των πραγμάτων (Αμερικανική Επανάσταση, μεταπολεμική αφρικανική και ασιατική αντιαποικιοκρατική επανάσταση) υποβαθμίζεται μέσω της «αδελοφοποίησης», ταύτισης ή της μονόπλευρης ανάδειξης της συνάφειας ανάμεσα σε Αμερικανική και Γαλλική Επανάσταση. 

Οι Η.Π.Α όμως ιστορικά αποτελούν μια μετα-αποικιακή αντι-ευρωπαϊκή/ αποικιοκρατική (και αντιμοναρχική) δύναμη

[5] Σύντομη αναφορά περί κρατών. 1950-2010 (29 Απρ 2015).

[6] Αν και πολλά πράγματα, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα στο παρόν, κρίθηκαν ή είχαν κριθεί μέχρι περίπου την περίοδο που πέθαινε ο Κονδύλης (τον οποίον δεν ανακαλύψαμε όλοι κατά τη διάρκεια της κρίσης).

[7] Μάλιστα πρόσφατα είχαμε και: Study finds  close genetic connection between Jews, Kurds.  Και άλλες «σχιζοφρένειες».

Θα επανέλθουν και τα περί lost tribes σε λίγο.

[8] Η Ουγγαρία παλαιότερα μετετράπει σε «νεκρό σημείο», όπως περίπου η Σερβία τις τελευταίες δεκαετίες, όπου όλες οι πολιτικές των «δυτικών» - διάβαζε φιλελεύθερων - δυνάμεων στρέφονται εναντίον ενός και μόνον λαού: των Σέρβων. 

Παρόμοια πράγματα πέρασαν παλαιότερα οι Ούγγροι. 

Οι δε Πολωνοί αποτελούν διαχρονικό παράδειγμα τους τελευταίους αιώνες, από τους γείτονες τους όμως (Για τους Σλοβάκους, που βρίσκονται σφηνωμένοι ανάμεσα σε όλους αυτούς θα μιλήσουμε άλλη στιγμή). 

Η περίφημη δυτική Ευρώπη δεν θα παραμείνει αυτή η μυθοποιημένη - για ορισμένους τέλος πάντων - περιοχή εάν υπάρξει ενοποίηση ή συνεκτικότητα στην κεντρική Ευρώπη (με μια ευρεία και όχι στενή έννοια της) και συνεννοήσεις ή/και συνεργασίες στην ανατολική Μεσόγειο. 

Την άνοδο και την διατήρηση της προνομιακής της θέσης την οφείλει και στην αποδυνάμωση, την πολυδιάσπαση και τον κατακερματισμό των δύο αυτών περιοχών (καθόλου τυχαίο που κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου έχασε τα παγκόσμια πρωτεία της. 
 Απολύτως φυσική ιστορική και πολιτική εξέλιξη).

[9] Επικρατεί μια σχετική θολούρα σε αρκετούς γύρω από το ζήτημα. 
Για τη Συνθήκη του Σάν Ρέμο, των Σεβρών και της Λωζάννης θα επανέλθουμε σε ειδικό σημείωμα.

[10] Για οσες και όσους δεν γνωρίζουν, ο όρος «Γεωργία» δεν αποτελεί ονομασία εθνικού κράτους αλλά πολιτιστικού χώρου ή περιοχής (όπως π.χ Αγγλόσφαιρα και Hispanidad για τις αποικιακές δυνάμεις, Κεντρική Ευρώπη ή Turkestan). 

Κατά παρόμοιο τρόπο μπορούν ή/ και πρέπει να προσεγγίζονται ως ιστορικές και πολιτιστικές περιοχές, πέραν της Γεωργίας, η Μακεδονία και η Αρμενία (σε όλους τους προηγούμενους πολιτιστικούς χώρους έγινε προσπάθεια να δοθεί μια καθαρά εθνοκρατική υπόσταση, ασφαλώς συρρικνωμένη). 

Με τον ίδιο τρόπο μπορεί να ισχυριστεί κανείς πως λειτουργούν οι όροι Θράκη και Ιβηρία (Γεωργία και αρχαία Ιβηρία είναι δίπλα η μια στην άλλη στον Καύκασο) όπως και ο όρος Αλβανία (Αλβανίες, με παραφθορές, υπήρχαν ή υπάρχουν από τον Καύκασο μέχρι τη Βαλκανική και την Βρετανία - Σκωτία.  Οι αρχαίοι είχαν τον όρο Άρβωνα). 

Η κωδικοποίηση και απλοποίηση όλων των προηγούμενων (προκειμένου να μην βραχυκυκλώσει ο ευρωκεντρικός «αριστεροδεξιός» homo κομμάτικους ideologicus neóterikous ψηφοφόριους) γίνεται υπό τον όρο «εθνικισμός».

[11] Στη Συνθήκη του Κάρς εδράζεται και το ζήτημα του Nakhichevan. 

Όχι, δεν υπάρχει μονάχα το Nagorno Karabakh στις σχέσεις Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν. 
Υπάρχει και το Nakhichevan που σχεδόν όλοι λησμονούν. 

Συνυπολογίστε στα προηγούμενα και τα έξι αρμενικά βιλαετία της Συνθήκης του Βερολίνου. 

Εκείνη την περίοδο έχουμε την κουρδική εξέγερση του Αραράτ, Ararat rebellion. 

Η Republic of Ararat είχε χρόνο ζωής μόλις τρία έτη. 

Την Αρμενία και την Μακεδονία ως περιοχές - και όχι ως κράτη - τις αναφέρω γιατί, αν τις συνδυάσετε στο μυαλό σας με την προηγούμενη παρατήρηση για την «ανεξαρτησία» και «εθνοκρατικοποίηση» παλαιών - πρώην οθωμανικών βιλαετιών, έχουν τη σημασία τους.

Devlin - Watchtower (Instrumental) (High Quality)

The Jimi Hendrix Experience - All Along The Watch

10/13/17--09:54: Quo vadis America?

Η πλειοψηφία των Ιδρυμάτων, Οργανισμών και Θεσμών που ιδρύθηκαν-οικοδομήθηκαν μεταπολεμικά, μονάχα ονομαστικά υπήρξαν παγκόσμια. 

Παραδείγματως χάριν η «Παγκόσμια Τράπεζα» ήταν ένα αμερικανοκινούμενο ή αμερικανοκατευθυνόμενο ίδρυμα. 

Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν συνειδητοποιήσει ή/και αποφασίσει πως πλέον, είτε θα υπάρχουν 

1ον) αμερικανοκινούμενοι ή/και αμερικανοκεντρικοί θεσμοί που δεν θα είναι παγκόσμιοι, είτε 

2ον) παγκόσμιοι θεσμοί, συμφωνίες και όργανα που δεν θα είναι αμερικανοκινούμενα και αμερικανοκρατούμενα, είτε 
3ον) τίποτα από τα δύο. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες με την TransPacific Partnership αρχίσαν να λένε πως θέλουν

αμερικανοκινούμενους θεσμούς και συμφωνίες που δεν θα είναι παγκόσμιες (1η κατηγορία). 

Αυτή η έμμεση παραδοχή αρκούσε στις Η.Π.Α του Ομπάμα. Δεν αρκούσε όμως στις Η.Π.Α του Τράμπ που επέλεξαν να αποχωρήσουν (3η κατηγορία). 

Με την αμφισβήτηση ή/ και αποχώρηση από τη Συμφωνία για το Κλίμα, οι Η.Π.Α άρχισαν να λένε πως δεν θέλουν παγκόσμιες συμφωνίες που δεν είναι αμερικανοκινούμενες (2η κατηγορία). 

Το ίδιο ισχύει, σε μικρότερη κλίμακα και σε διαφορετικό

- διακρατικό - πλαίσιο, και για τη Συμφωνία P5+1 για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν (η επίσημη ονομασία της οποίας είναι Joint Comprehensive Plan of Action).

Επίσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες, παλαιότερα είχαν αποχωρήσει από το Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης (International Court of Justice), το οποίο αποτελεί το βασικό δικαστικό Όργανο των Ηνωμένων Εθνών.

Οι αναταραχές και οι εντάσεις στις σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών και Ηνωμένων Εθνών έχουν το παρελθόν τους.

• Στις 25 Οκτωβρίου 1971 υιοθετήθηκε από την Γενική Συνέλευση των Ηνωμενων Εθνών το ψήφισμα 2758 που αναγνώριζε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (Πεκίνο) ως τη μοναδική νόμιμη κυβέρνηση της Κίνας και απέβαλε "the representatives of Chiang Kai-shek from the place which they unlawfully occupy at the United Nations" (Ταϊβάν). 

Οι Η.Π.Α αντέδρασαν αρχικά. Η ένταση όμως υπήρξε παροδική. 

Η απόφαση αποτέλεσε καταλύτη για τη μεταβολή της πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών ως προς την Κίνα και την επίσκεψη Νίξον στο Πεκίνο (είχαν προηγηθεί επισκέψεις του Κίσινγκερ, ενώ το λόμπι της Ταϊβάν, μεταξύ 1971 και 1972 έκανε ό,τι μπορούσε για να παρεμποδίσει την εξομάλυνση των σχέσεων των Ηνωμένων Πολιτείων με την Κίνα). 

Όπως επισημάνθηκε πρόσφατα [I]: 

«Οι μόλις 21 χώρες που αναγνώριζαν τη Taiwan, πλέον έγιναν 20... 
Στον πλανήτη υπάρχουν 195 χώρες. 

Από αυτές, 175 αναγνωρίζουν τη κυβέρνηση του Πεκίνου ως τη μοναδική νόμιμη κυβέρνηση της Κίνας και μόλις 20 τη κυβέρνηση της Ταϊπέι».

• Λίγα χρόνια μετά, και συγκεκριμένα στις 10 Νοεμβρίου 1975, η Γενική Συνεύλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε το ψήφισμα 3379 το οποίο "determine[d] that Zionism is a form of racism and racial discrimination". 

Οι Η.Π.Α αντέδρασαν. 
Τελικά ο ορισμός-χαρακτηρισμός αυτός ανακλήθηκεαποσύρθηκε μετά από 16 χρόνια, το 1991, με

το ψήφισμα 4886 (δες και παρακάτω).

• Το 1986 οι Η.Π.Α αποχώρησαν μερικώς από το Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης (International Court of Justice), το οποίο αποτελεί το βασικό δικαστικό όργανο των Ηνωμένων Εθνών, όταν το δικαστήριο αποφάσισε πως ο μυστικός-  κεκαλυμμένος πόλεμος των Ηνωμένων Πολιτειών εναντίον της Νικαράγουα έγινε κατά παράβαση των αρχών του διεθνούς δικαίου. 

Πιο συγκεκριμένα, οι Η.Π.Α δεν αποχώρησαν ακριβώς, αλλά κατ'ουσίαν έπαψαν αναγνωρίζουν τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου γενικώς, εξετάζοντας-αναγνωρίζοντας την κατά περίπτωση.

• Το 2009, η κυβέρνηση των Η.Π.Α απείχε από το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας 1860, το περιεχόμενο του οποίου σχετιζόταν με το Ισραήλ.

Τέλος, θα πρέπει να θυμίσουμε πως την περίοδο Ρήγκαν,  οι Η.Π.Α αποχώρησαν -και τότε- από την UNESCO προκειμένου, μέσω άσκησης πίεσης, το προαναφερθέν ψήφισμα (Resolution 3379) να αποσυρθεί, κάτι το οποίο κατάφεραν το 1991 όπως προείπαμε. 

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα. 
Συγκεκριμένα στο χθές. 

Χθες οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχώρησαν από την UNESCO. 
Την αποχώρηση των Η.Π.Α ακολούθησε και το Ισραήλ. 
Αντιγράφω από παλαιότερη δημοσίευση με τίτλο «Η απομόνωση του Ισραήλ και η συνεχής απώλεια επιρροής και ισχύος στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών»

[III]:

Τον περασμένο μήνα πέρασε μια σειρά ψηφισμάτων (συγκεκριμένα έξι) στη Γενικη Συνέλευση του Ο.Η.Ε, όπου καταδίκαζαν το Ισραήλ για μια σειρά ζητημάτων (καθεστώς Ιερουσαλήμ, υψίπεδα Γκολάν, εποικισμούς κ.λπ). 

Κάποτε αυτά δεν είχαν ιδιαίτερη σημασία. Όμως οι εποχές - και οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει. 
Σε μια από τις πιο «ευνοϊκές»

περίπτωσεις για το Ισραήλ, ψήφισμα πέρασε με 103 ψήφους κρατών υπέρ, 6 ψήφους κατά (που δεν ήταν 6 αλλά 2: Η.Π.Α, Καναδάς και κάτι Μικρονησίες, νήσοι Παλάου και Μάρσαλ - φυσικά και Ισράηλ), ενώ 56 κράτη απείχαν.

Αυτή ήταν σχετικά «ευνοϊκή» περίπτωση και το ψήφισμα απαιτούσε την αποχώρηση από τα υψίπεδα του Γκολάν. 

Στην πιο δυσάρεστη περίπτωση, ψήφισμα πέρασε με 153 ψήφους κρατών υπέρ, 7 ψήφους κατά (που δεν ήταν 7 αλλά 3: 

Αυστραλία, Η.Π.Α, Καναδάς και ξανά Μικρονησίες, νησιά Παλάου κ.λπ) και 7 αποχες. 

Πριν λίγες ημέρες πέρασε ψήφισμα από το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε... 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες απήχαν. Αποτέλεσμα: 14 ψήφοι υπέρ και μια (1) αποχή. 

Πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες που οι Η.Π.Α δεν άσκησαν βέτο σε ψήφισμα που αφορά το ζήτημα των εποικισμών.

Σε ένα κείμενο που είχαμε παρουσιάσει στις αρχες του 2015 διαβάζαμε:
 «Ο Νετανιάχου οδηγεί το Ισραήλ σε πρωτοφανή απομόνωση» [*]. Μόνο το Ισραήλ; Τους Αμερικανούς; Αν αυτό δεν είναι διεθνής απομόνωση, τι είναι; Συνεχίζω την παράθεση [III]. 

Παρατηρείστε την αιτιολόγηση. 
Είναι παρεμφερής με την αποχώρηση από την UNESCO:

Η αποχή αιτιολογήθηκε ως εξής: Explaining

that Israel had been treated differently from

other States for as long as it had been a

member of the United Nations, she pointed

out that in the course of 2016, 18 resolutions

had been adopted in the General Assembly

and others in the Human Rights Council, all

condemning Israel. Because of that bias, and

some factors not included in the resolution,Privacy

17/5/2020 Δ`~. Κοσμοϊδιογλωσσία

isogeothermal51.rssing.com/chan-23005495/all_p56.html 55/65

the United States had not voted in favour of

the resolution, she said, explaining that her

delegation would not have let it pass had it

not addressed acts of terrorism and incitement

to violence. 
Μελλοντικά θα εξετάσουμε το περιεχόμενο των τοποθετήσεων συγκεκριμένων κρατών. 
Υπάρχουν ακραίες φωνές στο εσωτερικό του Ισραήλ που έχουν μιλήσει ακόμη και για αποχώρηση από τον Ο.Η.Ε.

Εντάξει, δεν είναι αποχώρηση από τον Ο.Η.Ε, κάθως κάτι

τέτοιο πρακτικά είναι αδύνατον, αλλά από ένα υποτμήμα - specialized agency του, ως μοχλός άσκησης πίεσης. 

Δεν θα έχει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. 
Ότι και να κάνει ή να λέει ο Τράμπ δεν ζούμε στην περίοδο του Ρήγκαν. 

Το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του

Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών του 1975 (Resolution 3379) πέρασε εκείνη την εποχή με ψήφους 72 υπέρ και 35 κατά (32 αποχές). 

Τα πρόσφατα ψηφίσματα της Γ.Σ του Ο.Η.Ε πέρασαν με ψήφους 103 υπέρ και 6 κατά (56 αποχές) το «ευνοϊκό» και 153 υπέρ και 7 κατά (7 αποχές) το «δυσμενές». 

Η μεταβολή είναι εμφανής.

Φυσικά το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών με ψήφους 14 υπέρ και μια αποχή είναι και αυτό ενδεικτικό.

Το σημείωμα αυτό, προκειμένου να είναι ολοκληρωμένο, θα επρεπε να εξετάζει δύο ακόμη πλαίσια (τα οποία θα μπορούσαν να είναι οργανικά ενταγμένα σε μια πιο μακροσκελή μορφή της σημερινής δημοσίευσης, κάτι που δεν κατέστη δυνατόν). 

Θα ακολουθήσουν λοιπόν, εν καιρό, δύο ακόμη συνέχειες που θα ασχολούνται με, ή/ και θα επαναπροσεγγίζουν, τα εξής: πρώτον, την αποδυνάμωση ή εξαϋλωση της επιρροής των Ηνωμένων Πολιτειών στη δυτική Ασία (προφανώς σε συνάφεια με τις σχέσεις Η.Π.Α, Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας) και δεύτερον, τις σχέσεις του Κράτουςτων Ηνωμένων Πολιτειών με το Κίνημα της Παγκοσμίας Διακυβέρνησης σε συνάφεια με το Σύστημα των Ηνωμένων Εθνών. 

Επειδή η κλίμακα και η σημασία του δεύτερου ζητήματος είναι ασφαλώς ευρύτερη απ'του πρώτου, επισημαίνουμε, ήδη από τώρα, πως δεν θα πρέπει να ταυτίζεται ισοπεδωτικά το λεγόμενο Κίνημα της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης με τον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών (ουτε όμως και να βλέπεται ως εντελώς ομογενοποιημένο και ομοιόμορφο, και πλήρως ευθυγραμμισμένο εσωτερικά, το συγκεκριμένο Κινημα).

Το Σύστημα των Ηνωμένων Εθνών οικοδομήθηκε μεταπολεμικά (1945), ενώ το Κίνηματης Παγκόσμιας Διακυβέρνησης (επάν)ενεργοποίηθηκε δυναμικά μεταψυχροπολεμικά (1991). 

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πρωτόν, πως υπάρχει κάποιας μορφής μερική «άλωση» ή/και προσπάθεια οικειοποίησης και μετασχηματισμού του Συστήματος από το Κίνημα, αλλά αυτό δεν σημαίνει αυτονόητη ταύτιση Κινήματος (Παγκόσμιας Διακυβέρνησης) και Οργανισμού (Ηνωμένων Εθνών) και δεύτερον, πως γίνεται φανερή μια τάση μερικής αποδόμησης του Συστήματος του Ο.Η.Ε (το οποίο ασφαλώς χρειάζεται μεταρρύθμιση ή αναθεώρηση), τμηματικά, από το Κράτοςτων Η.Π.Α.

Η Συμφωνία για το Κλίμα (η οποία έχει μεγαλύτερη συνάφεια με τα περί Παγκόσμιας Διακυβέρνησης), σαφώς και δεν ανήκει στην ίδια κατηγορία με τη Συμφωνία P5+1 για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν (η οποία σχετίζεται με τα περί δυτικής Ασίας και) την οποία υπέγραψαν τα πέντε Μόνιμα Μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε και η Γερμανία (+EU). 

Αυτή αποτελεί μια πρώτη διαφοροποίηση ανάμεσα στο Κίνημα της Παγκόσμιας Διακυβέρνησηςκαι το Σύστημα των Ηνωμένων Εθνών.

Τέλος, δεν θα πρέπει να συγχέονται μεταξύ τους, το προαναφερθέν Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης (International Court of Justice), το οποίο ιδρύθηκε το 1945 και αποτελεί το βασικό δικαστικό όργανο των Ηνωμένων Εθνών, με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (International Criminal Court), το οποίο ιδρύθηκε το 2002, είναι ανεξάρτητο, μόνιμο δικαστήριο, αρκετά αμφιλεγόμενο και αμφισβητούμενο (όχι μόνο από τις Η.Π.Α, αλλά και από άλλες δυνάμεις), και το οποίο δεν αποτελεί Όργανο του Ο.Η.Ε. 

Αυτή η παρατήρηση μας προσφέρει μια δεύτερη διαφοροποίηση ανάμεσα σε

Σύστηματων Ηνωμένων Εθνών και Κίνημα της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης.

      .~`~.  .~`~.           ****              .~`~..~`~.

10/14/17--06:46: Σχολιασμός (14 Οκτ 2017).

Ορισμένοι άνθρωποι στην Ελλάδα νομίζουν, θέλουν να πιστεύουν ή προσπαθούν να πείσουν, πως αν δεν υπήρχε η Ολλανδία και το Βέλγιο ή η Ουάσινγκτον και οι Βρυξέλλες ή η «Ευρώπη» και η «Δύση», ο κυρ Αλέκος (ο Τσίπρας) από το χωριό του στην Άρτα, εκεί δίπλα στα Τζουμέρκα, και ο κυρ Πολάκης από τα Σφακιά, θα ανακάλυπταν μόνοι τους και θα προωθούσαν προς ψήφιση ζητήματα ταυτότητας - και αλλαγής - φύλου...

Όλο αυτό το ρεύμα, όλα αυτά τα ζητήματα, από τους γάμους μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου και τις υιοθεσίες μέχρι τις αλλαγές φύλου -που όλα αποτελούν υποκατηγορίες των LGBT rights/δικαιωμάτων [1]-, πρακτικά ξεκίνησαν προς τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και κυρίως στις αρχές του 2000 [2]. 

Η πρώτη χώρα που νομιμοποίησε ή ορθότερα αναγνωρίσε και κατοχύρωσε νομικά, τους γάμους ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου ήταν η Ολλάνδία το 2001 και ακολούθησε το Βέλγιο το 2003 - το οποίο πρόσφατα έγινε η πρώτη χώρα που, κακώς και δυστυχώς, νομιμοποίησε την ευθανασία ακόμη και για παιδιά [3] (Οι γάμοι είναι νόμιμοι σε περίπου 25 χώρες από τις περίπου 195 που υπάρχουν). 

Η Ολλανδία υπήρξε επίσης η πρώτη χώρα που κατέστησε νόμιμη την υιοθεσία (τεκνοθεσία την ονομάζουν) από LGBT άτομα ζευγάρια (Νόμιμη σε περίπου 25-30 χώρες). Αυτό για τοοποίο έγινε φασαρία πρόσφατα, ουσιαστικά μπορεί να ενταχθεί στην κατηγορία των λεγόμενων 'gender identity laws'και έχουν ψηφίσει παρεμφερή πράγματα μάλλον καμιά 15αριά χώρες (Ο αριθμός ίσως να μην είναι ακριβής. Επειδή διαφοροποιούνται οι νόμοι ως προς το περιεχόμενο είναι δύσκολο να προσμετρηθούν χώρες).

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών αναγνώρισε LGBT (lesbian, gay, bisexual and transgender) rights για πρώτη φορά το 2006, μετά από πρωτοβουλία της Νορβηγίας και με την υποστήριξη 56 κρατών (ο πυρήνας υποστήριξης και προώθησης ήταν τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα κράτη που είναι υποψήφια προς ένταξη - όπως π.χ η Ουκρανία και η π.Γ.Δ.Μ- και τα κράτη περίξ αυτής - όπως η Νορβηγία-, η Αγγλόσφαιρα με τις Η.Π.Α σε κεντρικό επίπεδο, δηλαδή ομοσπονδιακής κυβέρνησης -γιατί εσωτερικά τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα- και μεγάλα κράτη της λατινικής Αμερικής, συν η Ν. Κορέα) και σε δεύτερη φάση το 2008.

Το ζήτημα της θεσμοθέτησης, αναγνώρισης και νομιμοποίησης τέτοιων θεμάτων (LGBT rights, σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας φύλου κ.λπ), έχει λιγότερες από δύο δεκαετίες ζωής [2] και πυρήνας του ρεύματος είναι ευρωπαϊκά κράτη, κοινοβούλια και συμβούλια συνήθως του πυρήνα της Ε.Ε ή της «Ευρώπης» μαζί με κράτη της Αγγλόσφαιρας, και οι Η.Π.Α σε κεντρικό επίπεδο (με τις προαναφερθείσες εσωτερικές διαφοροποιήσεις), δηλαδή αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν «Δύση», και κράτη της λατινικής Αμερικής με ορισμένα -ελάχιστα- κράτη της Ασίας που είναι φιλικά προκείμενα προς -ή εξαρτημένα από - τις Η.Π.Α και νομοθετούν σποραδικά τέτοια ζητήματα (Παραδείγματως χάριν η Ταϊβάν, η οποία πρόσφατα έγινε ''the first asian country to recognize / legalize same-sex marriage''μήπως και αντλήσει κάποια περαιτέρω «παγκόσμια» νομιμοποίηση, καθώς η αναγνώριση της κυβέρνησης της Ταϊπέι σε διεθνή-διακρατική κλίμακα καταρρέει). 

Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις, το ζήτημα -της θεσμοθέτησης, αναγνώρισης καινομιμοποίησης- είναι ακόμη πιο πρόσφατο. 

Η Γερμανία νομιμοποίησε τους γάμους μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου φέτος, το 2017, ενώ η Γαλλία το 2013 [4].

Σημειώσεις

[1] Τα λεγόμενα LGBT rights εμπεριέχούν μια βεντάλια

θεμάτων (gender identity, sexual orientation) όπως:

same-sex marriage, (LGBT) hate crime laws, age of

consent, (LGBT) adoption and parenting, (LGBT)

immigration equality, employment discrimination laws

by sexual orientation and/or gender identity, (LGBT)

service in national militaries and blood donation policies,

laws concerning gender identity-expression, legal

recognition of non-binary genders, intersex rights etc.

Για κριτικές προσεγγίσεις (πολιτικές και όχι απολίτικες ή/

και ηθικίστικες) επί των προηγούμενων search

'Pinkwashing' and 'LGBT Rights Geopolitics' (ενδεικτικά, για μια πρώτη ιδέα).

[2] Υπήρχαν και ορισμένες σποραδικές-μεμονωμένες μικρο-αναγνωρίσεις παλαιότερα ενώ υπάρχουν και ανεξάρτητες-ιδιαίτερες περιπτώσεις κρατών, οι οποίες όμως δεν εντάσσονται σε αυτό ρεύμα των τελευταίων δύο δεκαετίων, το οποίο σαφώς έχει ιδεολογικοποιηθεί, φανερώνει έντονα στοιχεία εργαλειοποίησης και ενσωματώνει ή εξυπηρετεί σε αρκετές περιπτώσεις γεωπολιτικές λειτουργίες και συμφέροντα.

[3] Belgium legally recognizes same-sex marriage,

becoming the second country in the world to do so

(2003). Netherlands became the first country to legalize

same-sex weddings in 2001. Belgium becomes the first

country in the world to legalise euthanasia for terminally

ill patients of any age (2014). Belgium's parliament

votes through child euthanasia (BBC).

[4] Μάλιστα πρόσφατα, ίσως να θυμάστε, υπήρξαν και πορείες-διαδηλώσεις στη Γαλλία.

 .~`~.  .~`~.           ****              .~`~..~`~.

                  10/16/17--10:12: Δύο ΣύντομοιΣχολιασμοί (16 Οκτ 2017).

I

Αφήστε τον τίτλο (που είναι η «λύση» που προτείνεται) και διαβαστε την πρώτη παράγραφο από το άρθρο του

Economist:

EUROPE’S biggest countries were once among the biggest anywhere. In 1950, four of the world’s ten most populous states were in western Europe alone. But decades of falling birth rates have resulted in slower population

ᴴᴰ VITALISM | GRADUS | GUI ALISM | GRADUS | GUITAR PLAYTHROUGH [ THROUGH [

VITALISM | P ALISM | PAGAN | GUI GAN | GUITAR PLAYTHROUGH [OFF THROUGH [OFF

growth in Europe than in other regions. By 2017, Europe’s most populous country, Germany, ranked just 16th globally. The continent’s birth rate is now so low that the total population in many European countries has begun to decline.

Όταν τα διαβάζατε από εδώ αυτά, στον Economist έπλεκαν τις (globalised) πλεξούδες τους. 

Τι οικονομίστικα αντεπιχειρήματα δε, ακούγαμε και διαβάζαμε, αντιπαραβάλλονταν απέναντι σε αυτές τις πραγματικότητες, ας μην τα θυμηθούμε καλύτερα

(άλλωστε είχαμε να κάνουμε με μια υποτιθέμενη «Υπερδύναμη» και όχι με μια οντότητα, ένωση ή/και ήπειρο σε πορεία πολυδιάσπασης και παρακμής). «Αυτά δεν παίζουν ρόλο».

II

Το γράφω δίχως καμία περαιτέρω διευκρίνιση, ανάλυση ή/και ερμηνεία, προς το παρόν (γιατί τρέχει ένα άλλο ζήτημα που παρακολουθώ και για το οποίο θέλω να γράψω):

Μελλοντικά, ενδέχεται να κινδυνεύσει η εδαφική ακεραιότητα του κράτους της Ρουμανίας.

Σημείωση

Θα επανέλθουμε φυσικά. Πρόσφατα άλλωστε γράψαμε, έαν προσέξατε, κάτι σχετικό ή έμμεσα σχετιζόμενο.

10/18/17--12:30: Δύο Σύντομα Σχόλια.

I

Τώρα τι να (ξανα)γράψουμε για το Κουρδικό; 
Να γράψουμε σας τα λέγαμε, σας τα γράφαμε; 

Όσοι παρακολουθούσατε δεν θα ξαφνιαστήκατε με όσα συμβαίνουν (και θα ήσασταν επιφυλακτικοί με όσους προσπαθούσαν να σας φουσκώσουν το κεφάλι).

Προσεγγίσαμε το ζήτημα μέσα από πολλά διαφορετικά πρίσματα, προκειμένου να αναπτύξέτε τη δική σας κρίση και άποψη, και τις δικές σας αντιστάσεις απέναντι στο διαμορφούμενο κλίμα και την κοινή γνώμη των καιρών.

Το επόμενο διάστημα, θα κάνουμε μια Σούμα με τα κομβικότερα σημεία που επισημάναμε τα τελευταία χρόνια, τα οποία θα φανούν χρήσιμα και στο μέλλον.

Ξέρετε πολλούς που να μην έπεσαν έξω σε ό,τι αφορά το Κουρδικό;

                                                        Σημείωση

Τί ήταν το Κουρδικό (για την Ελλάδα και ως ζήτημα εγχώριας κατανάλωσης και παρηγοριάς), το γράψαμε πριν από λίγο καιρό.

Επισήμανση

Δεν θα γράψουμε τίποτα λοιπόν για το Κουρδικό.
Το μόνο που θα επισημάνουμε είναι πως το «Κουρδικό» δεν τέλειωσε. 

Θα επιστρέψει υπό νέα μορφή («όχι έτσι όπως φαντασιώνονται ορισμένοι στην Ελλάδα»), όπως συμβαίνει πάντα, αν και το Κιρκούκ οπωσδήποτε αποτελεί ταφόπλακα μιας συγκεκριμένης αντίληψης και προσέγγισης του «Κουρδικού».

 Εδώ και έναν αιώνα, Μοσούλη και Κιρκούκ, αποτελούν κλειδόλιθους. 

Η Συρία και η Αίγυπτος (ως Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία) ακριβώς την Μοσούλη προσπάθησαν να ξεκολλήσουν από το Ιράκ την περίοδο 1958-1961/63 (επί Abd alKarim Qasim), ενώ η μοίρα Αρμενίων και Ελλήνων και η προσπάθεια μετατροπής τους σε «ξένο σώμα» παλαιότερα, σε περιοχές όπου κατοικούσαν και δραστηριοποιούνταν επί αιώνες, σφραγίστηκε από το Μπακού (Baku) και τη Μοσούλη (Mosul).  

Μελλοντικά, τα πράγματα ενδέχεται να επιστρέψουν εκεί από όπου και ξεκίνησαν το 1990. 

Δηλαδή στο Κουβέιτ (Από την εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ). Κιρκούκ, Μοσούλη και Κουβέιτ δεν είναι άσχετα μεταξύ τους πράγματα.   

Το 1913 καθορίζονται τα όρια της οθωμανικής επιρροής επί του Περσικού Κόλπου (Anglo-Ottoman Convention), μεταξύ άλλων, και σε ό,τι αφορά το Βιλαέτι της Βασόρας - επί του οποίου περιλαμβανόταν και το Κατάρ, στο οποίο έχει επιστρέψει η Τουρκία με στρατιωτική βάση (αυτή τηστιγμή η Τουρκία έχει βάλει πόδι σε βόρειοδυτική Συρία και Κατάρ, δηλαδή σε τμήματα δύο παλαιών-πρώην οθωμανικών βιλαετιών:  Vilâyet-i Haleb και Vilâyet-i Basra). 

Στο Κατάρ είχαμε ένταση πριν από λίγο καιρό.

Ήδη λοιπόν, ένα τμήμα του Βιλαετιού της Βασόρας έχει αναδευθεί. 

Απομένει να δούμε τι θα συμβεί και με το τμήμα του Κουβέιτ. 

Το εμιράτο του Κουβέιτ βρισκόταν υπό βρετανική κηδεμονία ως το 1961, όταν και έγινε ανεξάρτητο. 

Μην εγκλωβίζεστε στο Κουρδικό. 
Εχουμε γράψει κατ'επανάληψη για μεταβολές Συνθηκών, καθώς και για την εξαϋλώση της επιρροής των Ηνωμένων

Πολιτειών στη βόρεια Μέση Ανατολή και τη δυτική Ασία.

Παρεμπιπτόντως, μετά από την απομόνωση (ή/και την «αυτοαπομόνωση», όχι όμως με την παραδοσιακή αμερικανική αντίληψη περί απομονωτισμού) μιας συγκεκριμένης Αμερικής επί συγκεκριμένων θεμάτων σε παγκόσμια κλίμακα, έχουμε και την απομόνωση συγκεκριμένων Κούρδων σε περιφερειακή κλίμακα. 

Οι «απομονωμένοι» θα πρέπει να αναθεωρήσουν τις πολιτικές τους και να επανεξετάσουν τις προτροπές και τα συγχαρητήρια διαφόρων... «σύμμάχων» τους, οι οποίοι, δεν θα μας ξάφνιαζε έαν μελλοντικά έκαναν κάποια κίνηση πανικού. 

Το καλύτερο που έχουν να κάνουν εκεί στην Ουάσινγκτον, είναι να ακούνε περισσότερο τη Φλόριντα (τα υψηλά κλιμάκια του στρατού και την Κεντρική Διοίκηση) παρά διάφορους... «συμμάχους». 

17 Οκτωβρίου

II

Υπάρχει μια σχετικά πρόσφατη προσέγγιση, την οποία έχουμε υπόψη μας και έχουμε θίξει - αγγίξει έμμεσα κατά καιρούς και στην οποία σκοπεύουμε να επανέλθουμε, εξετάζοντας την εκτενώς μελλοντικά, που ισχυρίζεται (τώρα που χάνουν οι Η.Π.Α επιρροή στη Μέση Ανατολή και πιο συγκεκριμένα στη Δυτική Ασία - τρίγωνο Τουρκία, Ιράν και Αραβική Χερσόνησος) πως μεταφέρεται το κέντρο βάρους του ενδιαφέροντος τους απο τη Μέση Ανατολή αποκλειστικά ή κύρια προς την Ανατολική Μεσόγειο. 

Η προσεγγιση αυτή όμως δεν

επιλύει και δεν σταθμίζει, μεταξύ άλλων, ούτε το ζήτημα

των Στενών και της Κωνσταντινούπολης [*] - είτε γεωπολιτικά είτε ιστορικά- ούτε τα ζητήματα του Περσικού Κόλπου και της Μεσοποταμίας. Θα επανέλθουμε.

                                                            Σημείωση

[*] Το ζήτημα της Πόλης είναι και ιστορικά κομβικό όσο και αν μπορεί να ακούγεται κάτι τέτοιο κάπως «ιδεαλιστικό». 

Δεν είναι όμως. Το ζήτημα της Κωνσταντινούπολης δεν έχει επιλυθεί με το κράτος της Τουρκίας (ή της Άγκυρας) όπως και το ζήτημα των Ιεροσολύμων δεν έχει επιλυθεί με το κράτος του Ισραήλ (ή του Τέλ Αβίβ ή της ανατολικής Ιερουσαλήμ). 

Εξ'ου, και υπάρχουν περιορισμοί ή ζητήματα με τις συγκεκριμένες πόλεις (Ο.Η.Ε, συνθήκες κ.λπ, π.χ το νομικό καθεστώς της Ιερουσαλήμ σε ό,τι αφορά το Ισραήλ, ενώ πολιτικά, σε ό,τι αφορά την Τουρκία, η Κωνσταντινούπολη δεν αποτελεί πρωτεύουσα εδώ και 94 ετη, μετά από σχεδόν 1500 συνεχή χρόνια, κατάσταση που ασφαλώς δεν πρόκειται να διαρκέσει επ'αόριστον).

Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που οι Αμερικανοί ήθελαν Τούρκους και Ισραηλινούς στο ίδιο κάδρο. 

Συν τοις άλλοις, τα προηγούμενα αποτελούν υψηλά ιστορικά νοήματα που εμπεριέχουν ισχυρότατους συμβολισμούς.

                            € « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €
       .~`~.  .~`~.           ****              .~`~..~`~.

                            € « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €