Παρατηρητήριο Αμαρουσίου: 051 Cosmological Ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας

Κυριακή 31 Μαΐου 2020

051 Cosmological Ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας

Γεωπολιτικές τεκτονικές πλάκες & περιφερειακή αρχιτεκτονική

Οὖτις ἐμοί γ'ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ'ἄλλοι πάντες ἑταῖροι…

05/27/17--06:49

Όπως θα γνωρίζετε, δεν γράφω συχνά για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

Όταν όμως γράφω (σπάνια), γράφω.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση απλά αδυνατώ και βαριέμαι, οπότε θα υπενθυμίσω-επαναφέρω ορισμέναεπίκαιρα, καθόσον φαίνεται, πράγματα, αφού πρώτα

επισημάνω σύντομα δύο σημεία.

Αν δεν έχει απομείνει κανένας άλλο τρόπος συσπείρωσηςκαι νομιμοποίησης, παρά μόνον μια τρομοκρατική επίθεση / απόπειρα δολοφονίας ενός διορισμένου μη εκλεγμένου πρώην πρωθυπουργού της Ελλάδας (πρώην διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και αντιπρόεδρου της

Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας), τότε τα πράγματα είναι δύσκολα, πολύ δύσκολα.

Δύο σημεία.

Το ένα έχει να κάνει με (εξώ/πάρα)θεσμική λειτουργία και επάρκεια και το άλλο με αποσταθεροποίηση, εξωτερική και εσωτερική:

1) Μέσω των θεσμών -που αποτελούν μοτίβα, δομές και μηχανισμούς- καθορίζεται, ελέγχεται και διαμορφώνεται μια κοινότητα και κυβερνάται μια πολιτεία.

Όταν οι θεσμοί αποσυνδέονται και αυτονομούνται από την κοινότητα (ή/και δυσλειτουργούν ή στρέφονται εναντίον της) το χάσμα ή το κενό που δημιουργείται, συμβάλλει στη διαμόρφωση περιβάλλοντος επί του οποίου ανθίζουν,κυριαρχούν και αναδύονται εξωθεσμικοί παράγοντες και

τρόποι.

2) Η Ελλάδα από το 2007, συνεχώς και κατ'εξακολούθηση, αποσταθεροποιείται.

Αυτό συμβαίνει είτε μέσω εξωεθνικών είτε μέσω παραθεσμικών παραγόντων και τρόπων.

Γιατί η Ελλάδα, κατ'εξακολούθηση -αναρωτιόμουν πριν από χρόνια- σε διάφορες ιστορικές περιόδους, φανερώνει πως δεν διαθέτει πολιτικό ανάστημα και ικανότητα,ευθύνη, κοινωνική συνοχή και θεσμούς, δεν διαθέτει ανθρώπους, που να δρουν ανασχετικά σε εξωτερικές ροές, σε πιέσεις δυνάμεων, σε αποσταθεροποιήσεις, σε κρίσεις; (γιατί η ιστορία της Ελλάδος είναι πλήρως

συνυφασμένη με έξωθεν ή περιφερειακές αλληλεπιδρούσες δυνάμεις και συμφέροντα, και με το να μην αναγνωρίζεται ρητά αυτό το γεγονός, απλά διαιωνίζεται μια εθελοτυφλία που οδηγεί σε ένα ηθικίστικο ενοχικό σύνδρομο -το οποίο τάχα μου ως ανάληψη ευθύνης ενώ δεν είναι παρά νομιμοποίηση υποταγής- και όχι σε εύρεση αιτιών και ανάληψη ευθυνών).
Γιατί λοιπόν, μόλις επέρχεται ο«σεισμός» δεν φανερώνεται η «αντισεισμική προστασία»του οικοδομήματος, παρά τα σαθρά και σάπια θεμέλια καιη μη συνεκτικότητα του όλου οικοδομήματος Ελλάδα;

Γιατί όταν ασκείται εξωτερική πίεση, το εσωτερικό αντί να αντιστέκεται καταρρέει;

Γιατί δεν έχει δομηθεί ένα σύστημα ώστε η χώρα να προστατεύεται;

Τα προηγούμενα τα έγραφα πριν από 52 μήνες, όταν η συντριπτική πλειοψηφία από εσας, ούτε γνωρίζε ούτε διάβαζε το ιστολόγιο.

Όλες οι πολιτικές μεταβάσεις, από το 2009 και ύστερα,έγιναν μέσω θεσμικής δυσλειτουργίας ή δυσμορφίας (γιατο θέσω κομψά).

Ούτε το 2009, ούτε το 2011, ούτε το 2012, ούτε το 2015 υπήρξε κανονικότητα και ομαλή

θεσμική λειτουργία (μονάχα επίφαση των προηγούμενων).

Από το 2007, κυρίες και κύριοι,συμπολίτες μου, έχουμε να δούμε κυβέρνηση να ολοκληρώνει θητεία. Απο το 2007.

Είναι φανερό πως οδεύουμε είτε σε ένα νέο κύκλο αποσταθεροποίησης είτε σε μια ακόμη ανώμαλη θεσμικάπολιτική εξέλιξη ή μετάβαση (ίσως η απομάκρυνση της πιθανότητας εκλογών να συνέβαλε προς αυτή την κατεύθυνση).

Ας θυμηθούμε ορισμένα πράγματα -κατ'ουσίαν τα άπλυτά μας ως πολιτικής κοινωνίας- που γράφονταν τέσσερα χρόνια νωρίτερα, το 2013:

Μας διανοίγεται έτσι μια σειρά γεγονότων... η αιφνιδιαστική κήρυξη (με Διάταγμα του

Προέδρου της Δημοκρατίας) της λήξης των εργασιών της Β'Συνόδου της ΙΒ' Βουλευτικής Περιόδου, η προκήρυξη -πρόωρων- εκλογών,η αναθεώρηση του ελλείμματος και η υπογραφή της δανειακής σύμβασης από την νεοεκλεγμένη κυβέρνηση Παπανδρέου, η πυρπόληση της συναγωγής των Χανίων και οι βανδαλισμοί σε εβραϊκά νεκροταφεία και συναγωγές, η προαναγγελία διεξαγωγής

δημοψηφίσματος (μέσω θυελλωδώναντιδράσεων τόσο στο εσωτερικό όσο και στο

εξωτερικό της χώρας), η αποπομπή Παπανδρέου και η σύσταση κυβέρνησης συνεργασίας υπό τον Λουκά Παπαδήμο δίχωςτη διενέργεια εθνικών εκλογών... (σε αυτό το χρονικό σημείο έχουμε ουσιαστικά μεταβίβασηεξουσιών -όχι μονάχα στην Ελλάδα- από τη νομοθετική προς την εκτελεστική εξουσία, ηοποία αποκτά υπερεξουσίες) επίσης σε ολόκληρη αυτή την περίοδο η Ελλάδα και η

ελληνική κοινωνία ως τέτοια, δέχεται ξεκάθαρες και ρητές «ρατσιστικές» επιθέσεις

από το εξωτερικό, οι οποίες ενισχύονται και από το εσωτερικό της χώρας (ο «ρατσισμός»έδρασε παράλληλα με αισθήματα ενοχοποίησης και αυτοϋποτίμησης).

Κάπως έτσι, χονδρικά, φτάνουμε στις εκλογές του 2012 και την περίοδο της πρωθυπουργίας

Σαμαρά και της συγκυβέρνησης Βενιζέλου...

Από εδώ και πέρα είναι νωπά τα επισυμβαίνοντα [έγραφα το 2013].

Η περίοδος αυτή της πρωθυπουργίας Σαμαρά και συγκυβέρνησης Βενιζέλου χαρακτηρίζεται από

την απώλεια, εκ μέρους του πολιτικού συστήματος -και πρωτίστως της κυβέρνησης του ελέγχου των δρώντων υποκειμένων εντόςτου κράτους και τη μετακίνηση των αντιπαραθέσεων σε οριακά σημεία (και δεναναφέρομαι μονάχα στην πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στην οικία του Γερμανού

πρέσβη στο Χαλάνδρι και στο πλέγμα τρομοκράτος-παρακράτος-μυστικές υπηρεσίες,αλλά και στις θεωρίες περί «συνταγματικών τόξων» και «δύο άκρων» -οι οποίες, οι ίδιες

μετακινούν τις αντιπαραθέσεις σε οριακά σημεία-, τη δολοφονία Φύσσα από μέλος της Χ.Α, τις απαγγελίες κατηγοριών σε βουλευτές-μέλη της Χ.Α-, τη δολοφονία των μελών της Χ.Α, Φουντούλη και Καπελώνη και την ανάληψη ευθύνης από την τρομοκρατική

οργάνωση «Μαχόμενες Επαναστατικές Λαϊκές Ομάδες» κ.λπ)...
Όλα αυτά ενώ η Ελλάδα έχει από τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας σεπλανητική κλίμακα και απίστευτη,πρωτάκουστη μείωση 25% στο Α.Ε.Π της.

Εάν βρείτε παρόμοιες καταστάσεις, με όσα περιγράφονται στις προηγούμενες δύο παραγράφους, να έχουν συμβεί τη τελευταία δεκαετία στο εσωτερικό πολιτικό τοπίο, για παράδειγμα, της Πορτογαλίας ή της Ιρλανδίας,ενημερώστε με...

Μετά ακολούθησε η μη ολοκλήρωση της θητείας και εκείνης της κυβέρνησης (Σαμαρά) όπως συνέβη νωρίτερα και με την κυβέρνηση Παπανδρέου (ο μόνος πολιτικός που είχε συμμετάσχει σε όλες τις κυβερνήσεις από το 2009 μέχρι εκείνο το σημείο ήταν ο Βενιζέλος).

Επανερχόμενοι στο σήμερα πρέπει να θέσουμε δύο ερωτήματα.

Πρώτον, γιατί συνέβαιναν αυτά στην Ελλάδα και όχι αλλού;

Και δεύτερον, τι ειχε προηγηθεί όλων αυτών;

Επιστρέφουμε σε όσα έγραφα το 2013:

Μας διανοίγεται έτσι μια σειρά γεγονότων...

Οι εσωκομματικές εκλογές στο Πα.Σο.Κ και στη Ν.Δ και η εκλογή των Κώστα Σημίτη και Κώστα

Καραμανλή στην ηγεσία των κομμάτων τους αντίστοιχα, η κρίση των Ιμίων, η υπόθεση

Οτζαλάν, το χρηματιστηριακό κραχ του 1999,η ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του €υρώ (με

τον γνωστό τρόπο), η ανάληψη και διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004, το

Κυπριακό (σχέδιο Ανάν και η απόρριψη του)...η οικονομική απογραφή, η αλλαγή ηγεσίας στο

Πα.Σο.K, οι υποθέσεις της Μονής Βατοπεδίου,των δομημένων ομολόγων, Ζαχόπουλου και

της απαγωγής Πακιστανών, η υπόθεση των υποκλοπών και της παρακολούθησης του τότε

Πρωθυπουργού, οι μεγάλες πυρκαγιές του 2007 στις οποίες έχασαν τη ζωή τους από 63ώς 84 άνθρωποι (και οι οποίες εμπεριείχαν υψηλό συμβολισμό σε κοινωνικό και εθνικό

επίπεδο), το σκάνδαλο της Siemens (η οποίαSiemens χρημάτιζε πολιτικούς σε διάφορες

χώρες), η δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από ειδικό φρουρό στα Εξάρχεια τον Δεκέμβριο του 2008και τα μετέπειτα γεγονότα, οι πυρκαγιές στην Αθήνα το 2009 (όπου κάηκαν συνολικά 210.000 στρέμματα) [και επιστρέφουμε φυσικάστην... αιφνιδιαστική κήρυξη (με Διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας) της λήξης των εργασιών της Β'Συνόδου της ΙΒ' Βουλευτικής

Περιόδου, η προκήρυξη -πρόωρων- εκλογών]

Σήμερα αναρωτιέμαι πόσα ακόμη είχα ξεχάσει:

Nόμος περί ευθύνης υπουργών, C4I κ.λπ. Όλα τα προηγούμενα μέχρι το 2012.

Τι να πρωτοθυμηθούμε; Αμυντικά σχέδια της χώρας σε ιδιωτική οικία!, υπόθεση Φαλτσιάνι,

δηλαδή λίστα Λαγκάρντ κ.λπ.
Αλήθεια, τη δολοφονία τουKώστα Τσαλικίδη την θυμάται κανείς; Οχετός.

Nα τονίσω πως στα προηγούμενα δεν ανέφερα τις εκλογές του 2000.

Να βγουν και να πουν τι συμβαίνει στη χώρα εδώ και πάνω από μια δεκαετία.
Και να αφήσουν τα κόλπα, πουκατά τα λοιπά προφανώς συμφέρουν αρκετούς, προσπαθώντας να τα φορτώσουν ο ένας στον άλλον, να πολώσουν και, όλοι μαζί, είτε να μετακυλίσουν ευθύνες«στο λαό» (αυτό κάνουν εδώ και αρκετά χρόνια)οδηγώντας πιθανώς σε ένα καθεστώς πολιτικής φίμωσης,είτε να θυσιάσουν κανέναν δικό τους προκειμένου να διασωθούν (για τη θυσιαστική λειτουργία διάβαζε παρακάτω).

Η πόλωση αποτελεί σανίδα σωτηρίας.

Το 2015 έγραφα για επιστροφή στο 2007 στην οποία μας επανέφεραν συμβολικά οι πυρκαγιές. Μίλαγα για μια συμβολική επαναφορά στην απαρχή του κύκλου εσωτερικής κατάρρευσης ή/και αποσταθεροποίησης, ο οποίος ξεκίνησε πριν από την είσοδο της χώρας στο Δ.Ν.Τ και στον «ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης».

Μίλαγα για μια μιά χώρα που οκτώ χρόνια μετά από τις πυρκαγιές του 2007, ήταν μια χώρα πιο φτωχή υλικά,ηθικά και πνευματικά, πιο γερασμένη, καθημαγμένη, με την νέα γενιά να μεταναστεύει, τεράστια ανεργία καιακόμα μεγαλύτερη υπογεννητικότητα.

Θα χρειαστεί άραγε το καλοκαίρι του 2017, που ξεκινά σε λίγες

ημέρες, να ξαναγράψω για επιστροφή στο 2007;

Ήμήπως για επιστροφή στο 1999 και το 1996;

Αφού πρώτα τονίσω πως η απόπειρα κατά του Παπαδήμου, αν και φαινομενικά αποτυχήμενη -μιας και ο άνθρωπος είναι καλά- φανερώνει αναβάθμιση(επαναλαμβάνω αναβάθμιση, επιχειρησιακή, στόχουκ.λπ), θα επισημάνω πως η υπερβολική προσωποποίηση και η αποκλειστική εστίαση στο πρόσωπο αποτελεί μια μη πολιτική στάση που μάλλον συσκοτίζει και δημιουργεί θολούρα, παρά διαύγεια (κάτι που συνήθως συμφέρει ή σχετίζεται με τρόμο -, πάρα -, βαθέα -, μυστικά - ή/και άλλα συστήματα/κράτη).

Ολοκληρώνω με το 2015:

Το πολιτικό σύστημα πολλοί το υποτιμούν αλλάείναι αισθητήρας και δείκτης της εσωτερικής

κατάστασης και πορείας της χώρας.

Από το 2007 έχουμε να δούμε κυβέρνηση να ολοκληρώνει θητεία (αποτέλεσμα, μέχρι ενός

σημείου, και της συσσώρευσης σκανδάλων και της μη κάθαρσης της περιόδου 1999-2007).

Όλα τα γεγονότα που περιγράφονται φανερώνουν την ενοχή, την ανευθυνότητα και

την ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος καιτων φυσικών του εκπροσώπων.

Είναι ζωτική ανάγκη για το πολιτικό σύστημα συνεχώς και κατ'εξακολούθηση να αποκρύπτει και να μετακυλίει τις ευθύνες και τις ήττες του στους πολίτες προκειμένου να τους παγιδεύει και να τους καταστήσει συνένοχους.

Η πλήρης ανεπάρκεια και ανικανότητα θωράκισης και σταθεροποίησης της χώρας δεν ξαφνιάζει. Όταν δεν αναπτύσσεις μια συνεκτική εσωτερική δομή & ένα ισχυρό θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας, όταν τοεσωτερικό σου γίνεται ατροφικό, χάνει τηνσυνοχή του και οδηγείται σε μαρασμό, όταν

δεν ελέγχεις στο ελάχιστο το - άμεσο περιφερειακό- περιβάλλον σου παρεμβαίνοντας σε αυτό, καταλήγεις να σε διαπερνούν ροές- σαν σουρωτήρι - & να σε ελέγχουν εξωθεσμικοί & εξωσυστημικοί παράγοντες που μπορούν να σε αποσταθεροποιήσουν ανά πάσα στιγμή (μάλλον οι μόνοι σταθεροί άξονες του κράτους όλα αυτά τα χρόνια είναι το Πυροσβεστικό & το Λιμενικό Σώμα).

Με απλά λόγια γίνεσαι έρμαιο και ανοχύρωτη χώρα.

Η Ελλάδα είναι μια ανοχύρωτη χώρα πολύ πριν από το 2010.

Η Ήττα, πολυδιάστατη και πολυεπίπεδη, είχε προαναγγελθεί.

Οι τυφλοί βλέπουν μονάχα την οικονομική της διάσταση.

Η Ήττα, όμως, είναι συνολική και ολοκληρωτική

18 Ιουλ 2015 Αποσπάσματα και Ενθυμήσεις

[-] ''Υπήρξαν άραγε συμπεράσματα από όλα τα προηγούμενα;

Αναπτύχθηκε κάποιος ευρύτερος προβληματισμός;

Η «ελληνική διανόηση» με τι ασχολήθηκε;

Τα πολιτικά κόμματα;

Τι διδαχθήκατε, τι διδαχθήκαμε από όλα αυτά;

Να σας πω: «Πρώτη φορά Αριστερά», «πάση θυσία στο €uro»,«δραχμο-συμμορίτες», «ραντεβού στα γουναράδικα», «προδοσίες».

Δείγματα όλα μιας κοινωνίας που έχει χάσει κάθε προσανατολισμό, συνοχή και ένστικτο

αυτοσυντήρησης, που παραληρεί κατακερματισμένη τρώγοντας τις σάρκες της, ευρισκόμενη μεταξύ

συνθηκών αναρχίας, κατάρρευσης και αποκτήνωσης.

Με έναν λαό ο οποίος αφέθηκε γυμνός, δίχως καμία θεσμική προστασία και επάρκεια, ο οποίος ζει σε συνθήκες πλύσης εγκεφάλου, μαζικής προπαγάνδας, ασύμμετρου και ψυχολογικού πολέμου: έξωεθνικοί, εξωθεσμικοί,μηντιακοί εκβιασμοί και απειλές έσωθεν, έξωθεν και άνωθεν, κοινωνικό-οικονομικός πόλεμος με μοχλό την φορολαίλαπα, τεχνητοί διπολισμοί και αλλοίωση ταυτοτήτων, λυσσαλέος πολιτισμικός πόλεμος (ο οποίος ενδύεται διάφορες ιδεολογικές προβιές), χειραγωγήσεις

και υφαρπαγές ψήφου υπό καταστάσεις πνιγμού ρευστότητας και δημιουργίας τεχνητού πανικού,

εσωτερική υπονόμευση, περιφερειακοί πόλεμοι και εθνοκρατικές καταρρεύσεις, μεταναστευτικές και

προσφυγικές εισροές με παράλληλες εκροές νέων ανθρώπων και κεφαλαίων, κατηγορίες πως «μαζί τα έφαγε», πως είναι «μικροαστός» και «κοπρολαός», πως δεν είναι αρκετά «Ευρωπαίος».

Και όλα τα προηγούμενα δίχως να αναφερθώ στον έξωθεν ρατσισμό - κυρίως - του2010 ή σε έναν υφέρπον, σε ορισμένες περιπτώσεις,λούμπεν και περιθωριακό - θέλω να- πιστεύω,

μισελληνισμό, ο οποίος κατοικοεδρεύει και ανθεί σεπεπαλαιωμένους σάπιους αποικιοκρατικούς κύκλους, που προσπαθούν να μας μεταβάλλουν σε μετανεωτερικούςεπαρχιώτες δουλοπάροικους υπο-ευρωπαϊκής στάθμης''

18 Ιουλ 2015 - Επιστροφή στο 2007.

Στην απαρχή του κύκλου εσωτερικής κατάρρευσης.

Τα επόμενα θα μπορούσαν να ενταχθούν οργανικά σε ένα μεγαλύτερο κείμενο, αλλά δεν έχω το χρόνο για κάτι τέτοιο.

Όλα τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι δύο και πλέον ετών. Διαβάστε, σκεφτείτε, προβληματιστείτε:

[-] ''Η διαχείριση της περιόδου 2010-2015 θα ήταν πολύ διαφορετική εάν είχε προχωρήσει η διαλεύκανση της υπόθεσης Siemens - Χριστοφοράκου, η υπόθεση του χρηματιστηρίου και πολλών άλλων, από το 2000 και ύστερα.

Η ατιμωρησία διόγκωσε τη διαφθορά (η οποία δεν υπάρχει μονάχα στο εσωτερικό αλλά και μεταξύ των κρατών) και μπλόκαρε το πολιτικό σύστημα οδηγώντας τα κόμματα να ελέγχονται από εξωεθνικούς και εξωθεσμικούς παράγοντες.
Τέτοια κόμματα και πολιτικά συστήματα ούτε να προστατεύσουν -και να διορθώσουν τα κακώς κείμενα σε- μια κοινωνία μπορούν, ούτε να διαπραγματευτούν από ηθική θέση ισχύος προβάλλοντας ηθικό πλεονέκτημα.

Αυτά είναι τα ουσιώδη στα οποία κρίνονται πορείες και όχι οι τιμωρητικές αριθμομετρίες και «εκσυγχρονιστικές» θεολογίες των ΤεχνοΗθικοΟικονομιστών που επιδιώκουν να νομιμοποιηθούν κατόπιν εορτής''

12 Ιουλ 2015 - Μπλοκάρισμα και διαχείριση

[-] ''Η περίοδος από το 2007 έως σήμερα συνοδεύεται από συνεχείς πολιτικές ήττες...

Ουδείς εκ των τελευταίων τριών εκλεγμένων πρωθυπουργών έχει καταφέρει να ολοκληρώσει την θητεία του.

Μετά τους Καραμανλή, Παπανδρέου και Σαμαρά, ο Τσίπρας αργά ή γρήγορα θα έχει την ίδια τύχη...

Από το 2007 έχουν διεξαχθεί τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις και έχουν σχηματιστεί πέντε κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης Παπαδήμου (μάλιστα ο κύριος Martin Schulz, ο οποίος μιλάει πολύ, μας πρότεινε κυβέρνηση τεχνοκρατών.

Ας του πει κάποιος να σωπάσει επιτέλους).

Το πολιτικό σύστημα συνεχώς και κατ'εξακολούθηση μετακυλίει τις ευθύνες και τις ήττες του στους πολίτες προκειμένου να τους καταστήσει συνένοχους.

Το δημοψήφισμα αποτελεί μια ακόμη ήττα...

Η δυσμορφία και χρεωκοπία του κράτους καθώς και η αλλοίωση και ο εκφυλισμός του πολιτεύματος από το μεταπολιτευτικό σύστημα είναι γνωστές, τις ζούμε.

Η κατάρρευση του κομματικού συστήματος θα συμπαρασύρει και το ίδιο πολίτευμα.

Η Ελλάδα είναι μια μπλοκαρισμένη δημοκρατία.

Τα κόμματα έχουν αποτύχει ως θεσμοί αντιπροσώπευσης και κοινωνικής ενσωμάτωσης, γι'αυτό χρησιμοποιούν διπολικά σχήματα προκειμένου να ενσωματώνουν, δηλαδή να εγκλωβίζουν και να αλέθουν, κοινωνικές δυνάμεις και να (επανα)νομιμοποιηθούν...

Αύριο οι πολίτες δεν αποφασίζουν για τίποτα.
Αύριο οι πολίτες συναινούν, επικυρώνουν, νομιμοποιούν αποφάσεις που έχουν πάρει, θα πάρουν ή σκοπεύουν να πάρουν, άλλοι γι'αυτούς'' 4 Ιουλ 2015 -

Το δημοψήφισμα ως ήττα. [Δεν έλαβα μέρος, δε συμμετείχα, στο δημοψήφισμα γιατί το θεώρησα απάτη].

[-] ''Ο Φασουλής και ο Περικλέτος θα «ανταγωνιστούν» για το ποιος θα είναι ο -κύριος- διαχειριστής του εκφυλισμένου, εκπτωχευμένου και γεμάτου μπαλώματα πολιτικού τοπίου κουρελού-ζόμπι που βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης.

Η διαδικασία, διάσπαση -του ιδίου-, ανακύκλωση - του ιδίου -, ξέπλυμα, αθώωση -τ ου ιδίου - και επανανομιμοποίηση (μετά από την πλήρη ηθική και πολιτική απονομιμοποίηση) -του ιδίου-, συνεχίζεται.

Το πολιτικό κεφάλαιο όμως εξαντλήθηκε

- εκφυλιζόμενο και ανακυκλούμενο- και δεν διαθέτει εφεδρείες.

Η απονομιμοποίηση είναι τεράστια σε έκταση και βάθος και το χαώδες κενό αντιπροσώπευσης θα διευρυνθεί περαιτέρω. Ως πότε θα αντέχουν τα τσιρότα και τα μπαλώματα;''

20 Αυγ 2015 - Τέσσερις επίκαιροι σχολιασμοί.

[-] ''Η Ελλάδα χρειάζεται -ήδη από το 2010- έναν τρόπο

όχι σύνθεσης, ανακύκλωσης και ξεπλύματος αλλά

υπέρβασης και κάθαρσης της κόπρου της

μεταπολίτευσης. Το υψηλό επίπεδο απονομιμοποίησης

των κομμάτων και των εκφραστών τους ωθεί στην

προσπάθεια εφεύρεσης νέων τρόπων πολιτικής

επανανομιμοποίησης και ηθικής επανακεφαλαιοποίησης

τους, που αποσκοπούν στην απόκρυψη των ευθυνών,

των ενοχών και της συντριβής τους. Η δίκη τους

συντριβή γίνεται συντριβή της χώρας.

Ένας ακόμα τρόπος νομιμοποίησης είναι η θυσία. Οι

ένοχες «πολιτικές» ομάδες συγκαλύπτουν τις ευθύνες

και τις ένοχες τους προσφέροντας στον διαδικτυακό,

εικονικό και υπαρκτό όχλο σφάγια και κεφαλές επί

πίνακι. Η θυσιαστική τελετουργία είναι ένας τρόπος

επανανομιμοποίησης, διατήρησης και ξεπλύματος των

εσωτερικών διεφθαρμένων ιεραρχικών τους δομών και

των ανήθικων σχέσεων τους. Πρωτοαρχαϊκές και

νεομεσαιωνικές συμπεριφορές, εκτός πολιτικής σφαίρας,

που χαρακτηρίζουν παραπολιτικές γιάφκες και μαφίες

του υποκόσμου, όχι δημοκρατικές διαδικασίες κάθαρσης

και δικαίου. Προσφέροντας βορά στα θηρία του

μηντιακού και διαδικτυακού Κολοσσαίου, κάποιους

δικούς τους, επιδιώκουν την αθώωση και

επανανομιμοποίηση τους με την παράλληλη ικανοποίηση

των κατώτερων ενστίκτων των οπαδών τους. Μέσω της

προσωποποίησης και του εξανδραποδισμού επιδιώκουν

τη συγκάλυψη των ενοχών και των ευθυνών τους.

Προπολιτικές καταστάσεις, οχετολογίας, θανατολαγνείας

και σκοταδισμού.

Μέσα σε μια τέτοια ατμόσφαιρα ηθικής αποκτήνωσης και

οχλαγωγίας, μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον εκβιασμών,

απειλών και ελλιπούς αντιπροσώπευσης, δίχως

κυβέρνηση και δίχως αντιπολίτευση, πορευόμαστε. Έγινε

η ανοχή στη σαπίλα, η ηθική εξαχρείωση και ο

εκβαρβαρισμός συνήθεια μας. Η πολιτιστική και υλική

υποβάθμιση και η μορφωτική και ηθικοπνευματική

εκπτώχευση συνοδεύεται από τον εκφυλισμό και τη

συρρίκνωση της πολιτικής σε μια ψήφο, ακόμα

χειρότερα, σε ένα... Ναι και Όχι (Ναι μεν αλλά). Αυτός

είναι ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας''

20 Ιουλ 2015 - Ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας

05/27/17--06:50: Τρία Σχόλια (27 Μαΐ 2017).

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η απαραίτητη προϋπόθεση διαμόρφωσης γόνιμου εδάφους (περιβάλλοντος) για τις τρομοκρατικές οργανώσεις είναι η διάλυση των εθνικών κρατικών θεσμών και η αστάθεια τους...

Abdel Fattah El Sisi

Στην ίδια σύνοδο (ΑραβοΙσλαμικό-Αμερικάνικη) που μίλησε ο Trump.

Κατά αυτόν τον τρόπο δημιουργείται, συνέχισε ο Sisi ''ένα καταστρεπτικό κενό που δημιουργεί το κατάλληλο περιβάλλον για τη διάδοση τρομοκρατικών οργανώσεων και τον κατακερματισμό των λαών σε εθνοτικές και σεχταριστικές (δηλαδή εθνοθρησκευτικές) συγκρούσεις.

Η Αίγυπτος απορρίπτει ολοκληρωτικά κάθε προσπάθεια παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις των... χωρών ή την υποκίνηση και παρακίνηση θρησκευτικών καταστροφών που διαμορφώνούν ένα γόνιμο περιβάλλον για την ανάπτυξη της τρομοκρατίας και την καταστροφή του εθνικού κράτους''.

Μα «οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης» κύριε...

Σημείωση

Ο Sisi, είναι αυτό που είναι -και δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορέσει να αντέξει το καθεστώς του-, τουλάχιστον όμως είπε και κάτι άξιο λόγου και αναφοράς.

Ο Trump περιορίστηκε περίπου στο «για όλα φταίει το Ιράν» χρησιμοποιώντας και τον όρο-σφραγίδα του δημοκρατικού κόμματος (extremism-εξτρεμισμός).

Ωραίο κλίμα και ωραία ατμόσφαιρα...

III

Η Ιαπωνία, δεν ήταν και δεν είναι, ούτε τόσο «φιλελεύθερη», ούτε τόσο «δυτική», ούτε τόσο «δημοκρατική» όσο λέγεται (όπως επεσήμανα πρόσφατα, Trump: I won rump: I won't ask how much N 't ask how much NATO HQ costs O HQ costs δίπλα στα «νεόδμητα» ευρωπαϊκά λεγόμενα 'illiberal states', όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία, θα μπορούσαν να προστεθούν το Ισραήλ και η Ιαπωνία).

Η Ινδία, είναι η «μεγαλύτερη δημοκρατία του πλανήτη» επίσης όμως, όπως και η Ιαπωνία, δεν είναι ούτε τόσο «φιλελεύθερη», ούτε τόσο «δυτική», ούτε τόσο «δημοκρατική».

Τα ίδια ισχύουν και για τη «μεγαλύτερη μουσουλμανική δημοκρατία του πλανήτη», την Ινδονησία.

Η Ιαπωνία -και όχι μονάχα αυτή, αλλά και χώρες όπως η Ρωσσία και η Ινδονησία- αναπτύχθηκε υπό προϋποθέσεις που συνιστούν τον ιδεολογικό αντίποδα του δυτικοευρωπαϊκού φιλελευθερισμού.

Η εξέλιξη αυτή αποκρύφθηκε ή υποβαθμίστηκε -πέραν των αναγκών που εξυπηρετούσαν τον διπολικό ιδεολογικό πόλεμοπροκειμένου να διατηρηθεί το κοινωνιολογικό δόγμα και η οικονομίστική πίστη πως υπάρχει μονάχα ένας δρόμος τεχνολογικής αναπτύξεως.

Ο λεγόμενος «δυτικός» (θυμίζω πως η Ρωσσία είναι η δεύτερη περισσότερο τεχνολογικά ανεπτυγμένη χώρα, όχι μονάχα από απόψεως οπλικών συστημάτων και πυρηνικής αλλά και διαστημικής τεχνολογίας.

Τα Soyuz 4ης γενιάς μας ανεβοκατεβάζουν στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, όχι οι Γάλλοι & οι Γερμανοί).

Τα ίδια που έγινε προσπάθεια να αποκρυφθούν ή να υποβαθμιστούν κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου για την Ιαπωνία (η οποία ήταν η πρώτη ασιατική χώρα που κονιορτοποίησε όλα τα ευρωκεντρικά ιδεολογήματα και δόγματα), είχαν συμβεί παλαιότερα με τη Γερμανία και τη μεταπολεμική δαιμονοποίηση της λεγόμενης «ιδιαίτερης πορείας», δηλαδή του γερμανικού 'sonderweg' (χρησιμοποιώ τον όρο αν και είναι αρνητικά φορτισμένος).

Τα ίδια συμβαίνουν σήμερα με το Ιράν (ή/ και την Ινδονησία) κ.λπ.

Η αοριστιά που οι άνθρωποι ονομάζουν «Δύση» (και που ουδεμία σχέση έχει φυσικά με τον Αλκιβιάδη ή τον Αγαμέμνονα, παρά αποτελεί τη μεταδιπολική μετονομασία του συνεχώς συρρικνούμενου και πολυδιασπαζόμενου ψυχροπολεμικού «Ελεύθερου Κόσμου») καταστρέφει ή αφομοιώνει τις ιδιαίτερες πορείες ή τα 'sonderweg', μεταξύ άλλων, για να υπάρχει μονάχα ένας δρόμος προς τη νεωτερικότητα, τον εκσυγχρονισμό ή/και την εκβιομηχάνιση: ο «δυτικός φιλελεύθερος».

Tο γερμανικό 'sonderweg', χρειάστηκε δύο παγκόσμιους πολέμους για να τελειώσει και να αφομοιωθεί (ίσως να αναδύεται ξανά - αν και κάτι τέτοιο δε νομίζω πως συμφέρει κανέναν).

Το ιαπωνικό 'sonderweg'χρειάστηκε έναν πόλεμο (μετά την ήττα η Ιαπωνία εντάχθηκε και αυτή στο ίδιο γεωπολιτικό project με τη Γερμανία και έγινε προσπάθεια αφομοίωσης της), ενώ μεταπολεμικά ορισμένοι λύσσαξαν με τα keiretsu - και σε μικρότερο βαθμό τα zaibatsu -, τα οποία προσπάθησαν να εξαφανίσουν. Τώρα σειρά έχει το ρωσικό (το οποίο προσπαθούν να το αφομοιώσουν πάνω από έναν αιώνα) κ.λπ.

Σίγουρα όμως πρέπει να καταστραφεί το κυρίως ειπείν 'sonderweg'της εποχής μας.

Η πιο χαρακτηριστική και καθοριστική «ιδιαίτερη ] πορεία». Η κινεζική.

Όμως παράλληλα αναδύονται -σαν κλαδιά ξεπετάγονται- άλλα μονοπάτια τα οποία δυσαρεστούν.

Όπως το αραβικό 'sonderweg', το τουρκικό ή αυτό της Ινδονησίας κ.λπ.

Η Ιαπωνία δεν ήταν «δυτική».

Eπρεπε να παρουσιάζεται ή να είναι «δυτική» προκειμένου να φαίνεται πως τεχνολογία παράγεται μονάχα στο «δυτικό» πλαίσιο και πως υπάρχει μονάχα ένας δρόμος. Ο «δυτικός».

Τα προηγούμενα σχετίζονται με την προσπάθεια ταύτισης ή σύνδεσης και τη σύγχυση πολιτικών και οικονομικών δομών και τεχνολογίας.

Η σύμφυρση φιλελευθερισμού και τεχνολογίας αποτελεί ένα πολιτικών σκοπιμοτήτων ιδεολόγημα που επιβλήθηκε δια της ισχύος των όπλων από την έκβαση των δύο παγκοσμίων πολέμων (και τα μεταπολεμικά συντάγματα επίσης με τον ίδιο τρόπο επιβλήθηκαν).

Ο πόλεμος δεν είναι απλώς και μόνον επιβολή συμφερόντων, είναι κυρίως κυριαρχία, επιβολή και ιδεών.

Σημείωση

Οι Ρώσσοι βρίσκονται σε διαδικασία παραγωγής
μιας νέας γενιάς διαστημοπλοίων, των Federation,
που θα αντικαταστήσουν τα Soyuz TMA-M και MS.

05/25/17--05:55: 25 Μαΐ 2017. 0 0

Οι ριζοσπάστες φιλελεύθεροι ευρωσεκιουλαριστές έχουν πείσει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες ότι ο χριστιανισμός αποτελούσε εμπόδιο στον ουμανισμό και τη φιλελεύθερη κοινωνία και πως ο φιλελευθερισμός αποτελεί την ουσία του δυτικού πολιτισμού.

Όμως είναι ο φιλελευθερισμός που γίνεται μετα-δυτικός και μετα-ανθρώπινος και όχι ο «δυτικός πολιτισμός».

Τα πράγματα αυτά ούτε με το Βατικανό και το Μέιφλαουερ έχουν σχέση, ούτε με το γεωγραφικό και ιστορικό τόξο που ξεκινά από τη Βαρσοβία και μέσω Ρώμης καταλήγει στη Μαδρίτη (εκτός αν όλα τα προηγούμενα είναι ανατολή).

Και τι δουλειά έχει ο Αριστοτέλης με αυτόν τον μετα-ανθρώπινο υπερRoss Daly and the Mediterranean Orchestra "Earpi Bustan Abraham - Gypsy Soul (composed by Emm φιλελευθερισμό;

Δεν επέβαλε ο «δυτικός πολιτισμός» απο - εθνικοποίηση και απο - θρησκειοποίηση στον εαυτό του, άλλα ο φιλελεύθερος σεκιουλαρισμός (secular liberalism) με τα κοινωνικά και ιδεολογικά του παρακλάδια.

Ούτε η «Ευρώπη» έφτασε στο 7% του παγκοσμίου πληθυσμού από το 25%, εντός 100 ετών, μέσω του «δυτικού πολιτισμού».

Μέσω του φιλελευθερισμού, και πιο συγκεκριμένα μέσω του φιλελεύθερου σεκιουλαρισμού, έφτασε [*].

Γιατί μιλούν για «δυτικό φιλελευθερισμό» ταυτίζοντας τον με τον «δυτικό πολιτισμό»;

Η ταύτιση φιλελευθερισμού και δυτικού πολιτισμού αποτελεί μια από τις πιο πετυχημένες ιστοριογραφικές και εννοιολογικές αλλοιώσεις της σημερινής εποχής.

Ο φιλελευθερισμός, συγκεκριμένα ο φιλελεύθερος σεκιουλαρισμός, δεν αποτελεί ουσία της ευρωπαϊκής ηπείρου και του λεγόμένου «δυτικού πολιτισμού» (τον οποίον προσπαθεί να ορίσει με δικό του τρόπο και να φέρει στα μέτρα του) αλλά αίτιο κατάρρευσης του.

Επισημάνσεις

[*] Ούτε μέσω του δυτικού πολιτισμού, από δεύτερη πληθυσμιακά ήπειρος στον πλανήτη, η ευρωπαϊκή ήπειρος βρέθηκε για πρώτη φορά στη τρίτη θέση (την ξεπέρασε η Αφρική πριν από δύο δεκαετίες) και μέχρι το 2030-2040 αναμένεται να βρεθεί στη τέταρτη (θα την ξεπεράσει η Λατινική Αμερική), για πρώτη φορά στην καταγεγραμμένη ανθρώπινη ιστορία.

Τα προηγούμενα αποτελούν προϊόντα του φιλελεύθερου σεκιουλαρισμού, ουσιαστικά μιας πολιτικής θρησκείας, και οχι κάποιου «δυτικού πολιτισμού» (όπως τον έχουνε κόψει και ράψει στα μέτρα τους -από απόψεως ιστορίας των ιδεών και κοινωνικής ιστορίας-, διάφοροι φιλελεύθεροι).

[-] Είναι αστείο αυτό που συμβαίνει, βλέποντας το μακροϊστορικά.

Πριν από περίπου έναν αιώνα ουσιαστικά εκδιώχθηκε ο χριστιανισμός από την ευρωπαϊκή ήπειρο.

Και αφού πρώτα εκδίωξαν τον χριστιανισμό, τώρα έρχονται και εισάγουν μουσουλμανισμό (αλλά του λένε, ξέρεις, όλα κι όλα, σε θέλω decafeine musulmán).

Φυσικά ο χριστιανισμός δεν έπαθε τίποτα.
Όχι μόνο δεν εξαφανίστηκε, αλλα επεκτάθηκε, άνθισε και μεγεθύνθηκε στον υπόλοιπο πλανήτη.

Άλλοι έχουν πρόβλημα.

[-] Περί το 1900, το 80% περίπου των Χριστιανών ζούσαν στην Ευρώπη και τη βόρεια Αμερική.

Σήμερα ζει περίπου 30% (και το ποσοστό αυτό οφείλεται κυρίως στο τόξο που προανέφερα και στη βόρεια Αμερική).

Το 1900, στις δέκα πρώτες χριστιανικές χώρες, οι οκτώ ήταν ευρωπαϊκές και δύο αμερικανικές (Η.Π.Α, Βραζιλία).

Έναν αιώνα μετά, στις δέκα πρώτες χριστιανικές χώρες μόλις δύο είναι ευρωπαϊκές (Ρωσσία και Γερμανία), εάν υποθέσουμε πως και αυτές είναι ή παραμένουν χριστιανικές.

Ο εξω-ευρωπαϊκός χριστιανισμός πάντως μια χαρά είναι.

Ας το ξαναπούμε, άλλοι έχουν πρόβλημα.

[-] Τέλος, η λεγόμενη Αραβική Άνοιξη, πολύ ορθά χαρακτηρίστηκε ως secular liberal fantasy.

Η ρίζα εξελιξεων και πραγμάτων είναι ο φιλελεύθερος σεκιουλαρισμός και όχι ο «δυτικός πολιτισμός» (τον οποίον προσπαθεί να εργαλειοποιήσει, να οικειοποιηθεί και να χρησιμοποιήσει σαν προβιά ο πρώτος για να κάνει τα κόλπα του).

Ο Τράμπ φαίνεται να επιδιώκει την επαναφορά και εμβαθύνση μιας στρατηγικής που ξεκίνησε επί Μπούς του νεώτερου (ή του βλάξ).

Η εκκίνηση αυτής της στρατηγικής μπορεί να τοποθετηθεί στη λεγόμένη «Επανάσταση των Κέδρων» (μια ακόμη επανάσταση) που οδήγησε στην απόσυρση των συριακών στρατευμάτων από τον Λίβανο στις 30 Απριλίου του 2005.
Το επόμενο έτος ξεκινά ο πόλεμος του Λιβάνου (2006 Israel-Hezbollah War ή July War).

Οι επιδιώξεις αυτής στρατηγικής -τακτικό μέρος της οποίας ήταν ουσιαστικά ο προαναφερθής πόλεμος- είχαν ως εξής:
αποδυνάμωση ή ξεδόντιασμα των δυνάμεων της Χεζμπολά στο Λίβανο [απέτυχε], απομόνωση του καθεστώτος Άσσαντ (αφού θα είχαν αλλάξει οι συσχετισμοί στον Λίβανο) και πτώση του [απέτυχε και δεν απέτυχε.

Διαλύθηκε πάντως μια ολόκληρη χώρα], μετά «επίλυση του Παλαιστινιακού» [έπεται], και τέλος, ολοκληρωτική απομόνωση του Ιράν στην περιοχή (προκειμένου μέσω εξωτερικής πίεσης, περικύκλωσης από Ιράκ και Αφγανιστάν και εσωτερικής αποσταθεροποίησης, να υπάρξει αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν) [έπεται].

Τα προηγούμενα τα έχω αναλύσει σε παλαιότερο σημείωμα με τίτλο Στοιχεία περί Μέσης Ανατολής από το 2005 και ύστερα (to "put things in perspective").

Όπως έγραφα σε εκείνο το σημείωμα, σχετικά με όσα αναφέρω στην προηγούμενη παράγραφο:

Όλα αυτά φυσικά οι Ιράνοι -οι οποίοι δεν είναι ούτε Άραβες ούτε Τούρκοι σουνίτες- τα γνώριζαν, και όχι μόνο δεν επέτρεψαν να συμβούν, αλλά τα ανέστρεψαν και τα γύρισαν μπούμερανγκ κιόλας.

Έβαλαν φρένο στο Λίβανο, μπήκαν για τα καλά στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, επέκτειναν την επιρροή τους στον Κόλπο και το νότιο Ιράκ, ενώ προσπάθησαν να ασκήσουν επιρροή και στην Ιορδανία.

Σήμερα, ο Τράμπ φαίνεται να χρησιμοποιεί το κουρδικό στη Συρία, ως προς το συγκεκριμένο ζητημα, σαν μοχλό άσκησης πίεσης της Τουρκίας προκειμένου η τελευταία να αποδεχτεί τις πολιτικές των Η.Π.Α στη Συρία και να συμμετάσχει σε έναν συνασπισμό εναντίον του Ιράν, ο οποίος έχει ως περιφερειακό του πυρήνα τον άξονα Σαουδικής Αραβίας - Ισράηλ.

Μα η Τουρκία ήταν μέρος της προηγούμενης ομπρέλας των Η.Π.Α εναντίον του άξονα Χεζμπολά, Συρίας, Ιράν.

Πως βρέθηκε λοιπόν η Τουρκία στην Αστάνα μαζί με το Ιράν και τη Ρωσσια;

Έγραφα στις παλαιότερα, αναφερόμενος στο 2013:

Σε αυτό το χρονικό σημειο το περιφερειακό σύστημα-στρατόπεδο Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας, Κατάρ (στο βάθος Ισραηλ, Αίγυπτος) υπό τη μεγάλη ομπρελα των Η.Π.Α (στο βάθος Βρετανία, Γαλλία) με τις όποίες διαφορές, αντιθέσεις και από/επανα-συνδέσεις στο εσωτερικό του (π.χ η Αίγυπτος έρχεται πιο κοντά σε Τουρκία και Κατάρ αλλά η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ ανησυχούν για την εξέλιξη στην Αίγυπτο, παρ'ό,τι ακόμη και η Αίγυπτος του Μόρσι δεν αποτελεί «υπαρξιακό εχθρό» επιπέδου Ιράν), σε αυτο το χρονικό σημείο λοιπόν η περιφερειακή αυτή σύμπραξη φαίνεται να βρίσκεται σε θέση ισχύος έναντι του άξονα-στρατοπέδου Ιράν, Δαμασκού και Χεζμπολάχ (Hizballah).

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, όλα βαίνουν καλώς.

Μετά αλλάζουν τα πάντα...

Η Τουρκία, από κάποια στιγμή και ύστερα, συνειδητοποίησε, ένιωσε πολύ έντονα στο πετσί της, πως δεν τη συνέφερε να είναι το κύριο μέτωπο και ο βασικός τοπικός της αντιπαράθεσης μιας περιφερειακής συμμαχίας, η οποία αντιτίθετο στον άξονα Μόσχας, Τεχεράνης, Δαμασκού (πόσο μάλλον όταν έχει το κουρδικό στον κόρφο της).

Η Τουρκία πιέστηκε πολύ και εσωτερικά και εξωτερικά δίχως να έχει ουσιαστικό όφελος, το αντίθετο μάλιστα.

Περικυκλωμένη γεωγραφικά, υπέστει -και εσωτερίκευσε - όλα τα αρνητικά, τις απώλειες, τα βάρη και τις επιπτώσεις αυτής της αντιπαράθεσης.

Κάπως έτσι, και με διάφορα ακόμη που προηγήθηκαν, η Τουρκία βρέθηκε στην Αστάνα με το Ιράν και τη Ρωσσία.

Σε αυτή την εξέλιξη συνέβαλε και η διστακτικότητα της προηγούμενης αμερικανικής διοίκησης να εμπλακεί δυναμικά και άμεσα στη Συριά (οι περίφημες κόκκινες γραμμές του Ομπάμα που ξεθώριασαν).

Οι Αμερικανοί θέλουν να ξεκολλήσουν τους Τούρκους από τους Ρώσσους και τους Ιρανους.

Ωστόσο τα πράγματα δεν είναι απλά γιατί οι Ιρανοι - και οι Ρώσσοι, αλλά ας μείνουμε στους Ιρανούς- μπορούν να αποσταθεροποιήσουν τη Τουρκία με πολλαπλούς τρόπους (πολιτικούς, οικονομικούς και στρατιωτικούς).

Η Συρία και το Ιράν έχουν κατά καιρούς στηρίξει -το Ιράν ακόμη και στρατιωτικά- το PKK όπως και η Τουρκία έχει αποσταθεροποιήσει τη Συρία και πιέσει το Ιράκ.

Το Ιράν και αυτή την περίοδο στηρίζει το PKK (Απορώ με ορισμένους «ατλαντικούς» Έλληνες που είναι και εναντίον του Ιράν και εναντίον της Τουρκίας ταυτόχρονα. Κοροϊδεύουν τον κόσμο).

Δεν είναι εύκολο πράγμα να συνορεύεις με το Ιράν.
Το Ιράν δεν ούτε Βουλγαρία, ούτε Ιράκ, ούτε Συρία (ούτε φυσικά π.Γ.Δ.Μ, Αλβανία, Γεωργία ή Αρμενία).

Το Ιράν είναι πολύτιμο για την Ελλάδα (και σε αυτό το σημείο δεν συμπίπτουν τα συμφέροντα της Ελλάδας και του Ισραήλ).

Οι Η.Π.Α αποσκοπούν στην αποκοπή-αποσύνδεση του PYD από το PKK (!!!;;;) και θεωρούν πως το συμφέρον τους εξυπηρετείται καλύτερα από την σταδιακή ανάπτυξη στη Συρία μια σχέσης που θα προσομοιάζει στη σχέση Άγκυρας - Περιφερειακής Κυβέρνησης Κουρδιστάν στο Ιράκ (KRG).

Δηλαδή στη μεταβολή της λεγόμένης Rojava σε νέο-συριακό KRG.

Οι Τούρκοι, και φοβούνται και δεν πείθονται για τις προθέσεις των Αμερικανών.

Αλλά οι Αμερικανοί τους απαντούν: τα ίδια μας λέγατε και για το KRG, την Περιφερειακή Διοίκηση του Κουρδιστάν στο Ιράκ, που τελικά εξελίχθηκε στον καλύτερο σύμμαχο σας.

Οι Αμερικανοί είχαν πιέσει προς την κατεύθυνση οι Κούρδοι να εμπλουτίσουν τα τάγματα τους με αραβικά - και τουρκομανικά- στοιχεία προκειμένου να αποκτήσουν νομιμοποίηση στα μάτια των Αράβων, όχι μόνο σε εδάφη εμφανώς αραβικά, στα οποία κυριαρχεί το SDF και στα οποία δεν έχουν καμία δουλειά οι Κούρδοι, αλλά και για τους Άραβες της υπόλοιπης Συρίας (οι Κούρδοι επίσης ούτε είχαν, ούτε έχουν καμία δουλειά και επαφή με θάλασσα).

Το ζήτημα είναι πως, πέρα απ'ό,τι το SDF μέχρι πριν ένα χρόνο ήταν πλειοψηφικά κουρδικό, έχουν αναπτυχθεί δύο τάσεις στους διαμορφωτές πολιτικής των Η.Π.Α.

Η μια είναι αυτή που ισχυρίζεται πως πρέπει να οδηγηθούν στην εγκαθίδρυση ενός φιλοαμερικανικού ομοσπονδιακού συστήματος στη βόρεια Συρία που θα αποτελέσει ένα σταθερό και ασφαλές περιβάλλον υπό την ομπρέλα του SDF, και η άλλη ισχυρίζεται πως οι Κούρδοι και το SDF δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσουν νομιμοποίηση στα μάτια των Αράβων, και άρα πως πρέπει να ασχοληθούν -ξανά- με το αραβικό στοιχείο, το οποίο άλλωστε είναι και το συντριπτικά πλειοψηφικό στη Συρία (65-75% Άραβες, 9-10% Κούρδοι, 4-5% Τουρκομάνοι, έπονται οι Ασσύριοι κ.λπ).

Το ζήτημα είναι πως οι Άραβες, από απόψεως ταυτότητας, δεν ριζοσπαστικοποιούνται προς την ιδεολογική κατεύθυνση που επιζητούν οι Αμερικανοί.

Τέλος, πιθανώς οι Αμερικανοί να θεωρούν πως η «πλουραλιστικοποίηση» του SDF θα μπορούσε να οδηγήσει στην αποσύνδεση του PYD από το PKK.

Οι Αμερικανοί εξακολουθούν να θελουν να «κατεβάζουν» τους Τούρκους στα αραβικά εδάφη μέσω των Κούρδων (όπως κατάφεραν στην περίπτωση του Ιρακινού Κουρδιστάν) με δικούς τους όρους, και παράλληλα, να είναι αυτοί (οι Αμερικανοί) που θα εξισορροπούν και θα εποπτεύουν τις σχεσεις και τα συμφέροντα Κούρδων-Τουρκων (Αράβων).

Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούν ανά πάσα στιγμή να κρατούν δέσμια την Τουρκία και να «ψαλιδίζουν», να ελέγχουν και να χειραγωγούν τις φιλοδοξίες, την ισχύ, τον προσανατολισμό και την ταυτότητα της Τουρκίας (πάντως όσο περισσότερο οι Η.Π.Α θα αναμοχλεύουν τους Κούρδους, τόσο περισσότερο η Τουρκία θα πέφτει στην αγκαλιά του Ιράν.

Κάτι που τρελαίνει το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία - οι δύο αυτές χώρες συνεχώς και σταθερά ευθυγραμμίζονται, όσο και αν κάτι τέτοιο υποβαθμίζεται στα πλαίσια προσπαθειών ιδεολογικοποίησης των πολιτικών εξελίξεων για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης).

Λεπτές ισορροπίες αυτές, που έχουν τα όρια τους.

Αν δούμε το ζήτημα μόνον στη συριακή κρατική του διάσταση (και όχι στην υπερ-κρατική κουρδική του), οι Αμερικανοί επιδιώκουν να πράξουν με τους Κούρδους σήμερα, ό,τι έπραξαν παλαιότερα οι Γάλλοι με τους Αλαουίτες (εν πολλοίς διαπράττουν το ίδιο σφάλμα).

Ακόμη και αν το κατάφερναν μέσω του πλουραλισμού, της ανοιχτότητας κ.λπ των Κούρδων του SDF στη Συρία, αν όχι σε λίγα χρόνια τότε σε λίγες δεκαετίες θα είχαμε Αραβο Σουνιτική ριζοσπαστικοποίηση εναντίον των Κούρδων, όπως συμβαίνει σήμερα εναντίον των Αλαουίτων (όσο «ανεκτικοί» κι αν ήταν οι Κούρδοι του SDF).

Μετά τον κεμαλισμό και τον μπααθισμό, ο εκκοσμικευτικός μαρξίζον πλουραλίστικός κοινοτισμός (ή ελευθεριακός σοσιαλισμός στα πλαίσια δημοκρατικού φεντεραλισμού ή όπως αλλιώς θέλετε) των Κούρδων, ο οποίος αποτελεί το τελευταίο κοσμικό καταφύγιο της «δυτικής» ισχύος στη Μέση Ανατολή, θα έχει την ίδια μοίρα σε βάθος χρόνου.

Θα καταρρεύσει και αυτός.
Δεν μπορεί να οικοδομηθεί νομιμοποίηση στον μουσουλμανικό κόσμο με αυτές τις «δυτικού» τύπου κοσμικιστικές - σεκιουλαριστικές κατασκευές του 20ου αιώνα.

Εάν θέλεις κουρδικό κράτος, θέλεις κουρδικό -είτε έτσι, είτε αλλιώς- κράτος (όποιος νομίζει πως το προηγούμενο αποτελεί κοινό τόπο ας σκεφτεί την προσπάθεια ταύτισης των εννοιών τουρκικό και κεμαλικό).

Εάν οι Αμερικανοί δίνουν τη μάχη -δεν το γνωρίζω- για κοσμικά κράτη τύπου 20ου αιώνα στη καρδιά της Μέσης Ανατολής, θα την χάσουν.

Ας φροντίσουν πρώτα να διατηρήσουν τον σεκιουραλισμό στις Η.Π.Α και στη Γαλλία (όπου διέρχεται κρίση) τις επόμενες δεκαετίες και ύστερα βλέπουν...

Καιστο τέλος τέλος, κανείς δεν είναι σίγουρος πως οι Κούρδοι ή ακόμη και το Ισραήλ (το οποίο μιλάει για Ιερουσαλήμ και εβραϊκό -επαναλαμβάνω εβραϊκόκράτος) θα παραμείνουν στον αιώνα τον άπαντα ευθυγραμμισμένοι με τον φιλελεύθερο σεκιουραλισμό.

Οι Κουρδοι μπορεί να μην είναι «εξτρεμιστές» (ορολογία του δημοκρατικού κόμματος είναι αυτή), αλλά ούτε άθεοι είναι, ούτε οπαδοί του Βολταίρου.

Σουνίτες είναι οι άνθρωποι.

Τέλος, Κούρδοι δεν είναι μονάχα όσοι συμπεριλαμβάνονται στο Kurdistan Communities Union (στην Ελλάδα ουσιαστικα ως Κούρδοι αναφέρονται μονάχα αυτοί).

Ολοκληρώνω με το εξής, που είχα γράψει παλαιότερα και θεωρώ σημαντικό:

Πιο πιθανό είναι το Ισραήλ να «Ιρανοποιηθεί», να γίνει κατ'αντιστοιχία ή κατ'αναλογία ένα εβραϊκό Ιράν (θρησκευτικό κράτος), παρά το Ιράν να γίνει (παλαιά κεμαλική) Τουρκία ή Ισραήλ (των 90s). Κρατήστε το αυτό.

[30 Ιουλ 2016]

Σημειώσεις-Επισημάνσεις

[-] Εάν οι Αμερικανοί δίνουν αυτή τη μάχη, στην οποία αναφέρθηκα, θα την χάσουν.

Ακόμη και αν κερδίσουν περιφερειακούς πολέμους (δύσκολο το βλέπω.
Θα πρέπει να έχουν τους πάντες στο πλευρό τους.

Το Ιράν δεν είναι Ιράκ).
Και δεν θα τη χάσουν στο εξωτερικό της ευρωατλαντικής δομής, αλλά και στο εσωτερικό της.

Γιατί ουδείς έχει πάρει είδηση ότι ''γίνεται φανερό πως επίκειται μια μεγάλη κρίση του -λεγόμενου- «κοσμικού πολιτισμού» εντός της ευρύτερης φιλελεύθερης ευρωπαϊκής γεωγραφίας''.

[-] Η Πολωνία αναγνώρισε την Παναγία προστάτιδα και βασίλισσα του πολωνικού έθνους.

Αυτό ήρθε κατόπιν την αναγνώρισης του Χριστού ως βασιλία της Πολωνίας.

Στην «Ευρώπη» θα έχουμε Kulturkampfs.
Θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο πως δεν υπάρχει μια Ευρώπη.

[-] Βασικά θα υπάρξουν πολλαπλές «secularities» που θα αναμειγνύονται με, ή θα αναδύονται από,

«θρησκευτικότητες», ενώ σε αρκετές περιπτώσεις θα χάνονται ή θα θολώνουν τα όρια μεταξύ αυτών των δύο.

Secularization -στον ενικό- is the narrative of the West.

[-] Οι Η.Π.Α δεν είναι σε θέση να απομονωσουν και το Ιράν και την Κίνα, να πιέζουν και να έχουν υπό έλεγχο και τη Γερμανία και τη Βραζιλία και τη Ρωσσία, συνεχώς να φέρνουν κοντά την Αίγυπτο με το Ισραήλ και κυρίως τη Σαουδική Αραβία (και να ευθυγραμμίζουν τις μοναρχίες του κόλπου), να κουμαντάρουν και τις Φιλιππίνες και τη Τουρκία ή τις σχέσεις Ρωσσίας - Ιαπωνίας και νότιας Κορεάς - Κίνας κ.α... Οι Η.Π.Α δεν είναι αυτές που ήταν (γι'αυτό και τίποτα από προηγούμενα κάποτε δεν ήταν εμφανές, ενώ τώρα είναι) και εάν δεν προσέξουν, θα επιταχυνθεί η πορεία των δύο τελευταίων διοικήσεων.

Οι Η.Π.Α δεν μπόρεσαν να διαμορφώσουν και να διατηρήσουν ένα ιεραρχικό σύστημα.

Η άνοδος της αναρχίας αποτελεί απόδειξη της αποτυχίας τους (η αναρχία δεν αποτελεί στρατηγική ή σοβαρή στάση, η εξισορρόπηση αποτελεί).

05/29/17--03:08: Σχολιασμοί.

Ορισμένες σκέψεις με αφορμή το γενικότερο κλίμα που διαμορφώνεται ευρωπαϊκά επιβολής τιμωριών και κυρώσεων, ποινικοποίησης, διώξεων και πολιτικής φίμωσης, μέσω της επίκλησης μέτρων διασφάλισης της ειρήνης, προστασίας συνθηκών και νόμων κ.λπ.

Δύο χαρακτηριστικά κυριαρχούν καθόλη τη διάρκεια των ευρωπαϊκών κρίσεων των τελευταίων ετών.

Από την κρίση της ζώνης ευρω (χρέους, οικονομική) και την κρίση της ζώνης σένγκεν (μεταναστευτικό, πολιτική ασύλου), μέχρι αυτήν σε επίπεδο αστυνομικής και δικαστικής συνεργασίας και κοινής πολιτικής και ασφάλειας (τρομοκρατία, κατάσταση έκτακτης ανάγκης, illiberal states) αλλά και γενικότερα πολιτικά (brexit, εθνοκρατικοποίηση πολιτικών, σχέσεις Η.Π.Α-Ε.Ε).

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, παρατηρούμε παρόμοιο τρόπο σκέψης-αντίληψης, παρόμοια «μεθοδολογία» και μοτίβα συμπεριφοράς (στις σημειώσεις παραδείγματα).

1. Συγχέονται συμπτώματα και αίτια και εξαφανίζονται συνθήκες και πραγματικότητες οι οποίες ανάγονται σε ζητήματα ρητορικής ή λόγου.

Δεν υπάρχουν - εξαφανίζονται - κοινωνικές, υλικές, πολιτικές ή άλλες συνθήκες, πραγματικότητες και αίτια, παρά μονάχα αντιπαλότητα σε επίπεδο ηθικής ρητορικής.

Είναι η «ρητορική» Α που προκαλεί το Α'.

Οι πολιτικές, οι προσανατολισμοί, οι συνθήκες, οι πραγματικότητες και η στρατηγική δε χρειάζεται να αλλάξουν.

Παρά μονάχα ο λόγος.

Παρατηρούμε ανύπαρκτη ανάλυση και ερμηνεία (μη- ή έξω-οικονομικών) κοινωνικών και πολιτικών φαινομένων και σύγχυση συμπτώματων και αιτιών ή, πιο σωστά, αναγωγή συμπτωμάτων -ή αποτελεσμάτων- σε αίτια, και κατόπιν προσπάθεια καταπίεσης, καταπολέμησης, ποινικοποίησης ή/και ενοχοποίηση τους μέσω ενός ηθικίστικού λεξιλογίου (σε δεύτερη φάση έχουμε αναγωγή σε καθαρά ατομικό επίπεδο.

Ο φορέας μιας ρητορικής ή ενός λόγου τίθεται εκτός νόμου ή θεωρείται εχθρός του ως παραβάτης ή ταραξιας.

Προσοχή.
Ο φορέας ενδέχεται να μην είναι καν φυσικός αυτουργός κάποιου εγκλήματος ή αδικήματος αλλά να θεωρείται ηθικός αυτουργός και να αποτελεί προσωποποίηση ενός αφηρημένου εχθρού αορίστου σημασίας και περιεχομένου, π.χ, του «μίσους, της βίας ή/και του εξτρεμισμού»).

Ούτε κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες και συνθήκες υπάρχουν, ούτε αίτια, ούτε φυσικοί αυτουργοί.

Υπάρχει μονάχα ηθική ρητορεία ή λόγος και αφηρημένες ή αόριστες εχθρότητες, έννοιες και γενικότητες.

Αυτή η «μεθοδολογία» ή τρόπος θα αποτελέσει εργαλείο και πρόφαση επιβολής εξ ίσου γενικών και αφηρηµένων - προφανώς περιοριστικων ή/και καταπιεστικών- μέτρων και νόµων [*].

2. Απ'ότι φαίνεται, ορισμένοι, παρά τον πολυδιαφημιζόμενο «ορθό λόγο» και την «πρόοδο» τους, καθώς και την πολυπροβαλλόμενη εκκοσμίκευση τους και την υποτιθέμενη υπέρβαση των «θρησκειών» και της μαγικής σκέψης, όχι μόνο δεν έχουν σχέση με τα προηγούμενα, αλλά είναι κατ'ουσίαν ανιμιστές, καθώς φαίνεται πως τους διαπερνά και τους κατακυριεύει ο «φόβος μπροστά στη μαγική δύναμη της λέξης και της κατάρας: όποιος λέει κάτι κακό, το επιθυμεί κιόλας και συμβάλλει eo ipso στην πραγμάτωση του» [**].

Το προηγούμενο σε συνδυασμό με την επανάληψη ευχολόγιών προκειμένου συμπτώματα ή αποτελέσματα (τίνος πράγματος άραγε) να εξαφανιστούν, έρχεται να ολοκληρώσει την ανιμιστική εικόνα όλων αυτών των προ-πολιτικών ή απολίτικων, κατ'ουσίαν μαγικών, σκέψεων, συμπεριφορών και νοοτροπιών.

Σημειώσεις - Παραδείγματα - Επισημάνσεις

[*] Η αοριστία δικαιολογεί τα πάντα, από θεωρίες μέχρι πράξεις, και μέσω αυτής μπορεί ανά πάσα στιγμή, όχι μονάχα να υπάρξει επιβολή πολιτικών και νόμων, αλλά και να οικοδομηθεί ταυτότητα (χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αοριστία της σημασίας και του περιεχομένου περιπλανόμενων συνθημάτων όπως «Ευρώπη», «Δύση», «Ανατολή», «Δημοκρατία», «Ασφάλεια της Ευρώπης», «Ασία» κ.λπ).

Η αοριστία του περιεχομένου και της σημασίας των εννοιών φανερώνει εμμονές σε συγκεκριμένα μοτίβα σκέψεων και παραστάσεων, σε νοητικές κλειστότητες, και υπήρξε ανέκαθεν το αγαπημένο άθλημα της «Ευρώπης», καθώς μέσω αυτής εξαφανίζονται πραγματικότητες και περιορίζεται η σκέψη σε επιθυμητά σχήματα πολιτικής ενώ δικαιολογούνται τα πάντα ανά πάσα στιγμή (καθώς και η μόνιμη αταξία).

[**] ''Η ανιμιστική προϊστορία της σύμφυρσης Είναι και Δέοντος διαφαίνεται μέσα στον φόβο μπροστά στη μαγική δύναμη της λέξης και της κατάρας: όποιος λέει κάτι κακό, το επιθυμεί κιόλας και συμβάλλει eo ipso στην πραγματοποίηση του.

''Παναγιώτης Κονδύλης - Ισχυς καὶ απόφαση. Ἡ διαμόρφωση των κοσμοεικόνων και το πρόβλημα των αξιών (1991)

Παραδειγματα

i. ''Η επαναφορά της πολιτικής των εθνικών συνόρων, δηλαδή της ανόδου της αναρχίας και της αταξίας στο εσωτερικό της Ε.Ε (συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας) υπήρξε αποτέλεσμα (ή σύμπτωμα) της ανεπάρκειας και της αποτυχίας της λεγόμενης «ευρωπαϊκής» πολίτικης, της αύξησης της μετανάστευσης & της μεταβολής στη σχέση εξωτερικών-εσωτερικών συνόρων της Ε.Ε:

η απότομη & αθρόα εισροή μεταναστών - προσφύγων (χαλάρωση εξωτερικών συνόρων) οδήγησε αμέσως στην ενίσχυση των εσωτερικών διακρατικών συνόρων & των εθνικών πολιτικών - δηλαδή στην άνοδο της αναρχίας & της αταξίας- στο εσωτερικό της Ε.Ε, οδηγώντας σε αποσταθεροποίηση της.

Τι έκαναν;
Επέκριναν το αποτέλεσμα ή το σύμπτωμα: την άνοδο της αναρχίας και της αταξίας.

Μα πως επήλθε αυτή; (Βέβαια δεν έκαναν μονάχα αυτό.

Κατόπιν έγινε μετακύλιση βαρών από την Ε.Ε των 500 εκατομμύρίων σε 5-10 νησιά του

ανατολικου Αιγαίου των δεκάδων χιλιάδων.
Προκειμένου η «Ευρώπη» να μην ρηγματωθεί - και να μην τραυματιστεί ή καταποντιστεί περαιτέρω η δημοφιλία της κ. Μέρκελ-, το βάρος που αποδείχθηκε ανίκανη να αναλάβει μια υπερ - εθνική οντότητα 500 εκατομμυρίων ανθρώπων έκτασης 4.325.000 km² μετακυλίστηκε σε μια

υπο - εθνική περιοχή-περιφέρεια της Ελλάδας - υπό τη συνοδεία απειλών μάλιστα, και οι δικοί μας συναίνεσαν σε αυτό.

Ουδείς μίλησε. Ομερτά.
Μόνον ψυχολογικός πόλεμος, απειλές, λαϊκισμός, δαιμονοποίηση, ψέμα, εκβιασμοί.'' [5 Δεκεμβρίου 2016].

Χαρακτηριστική ήταν, εκείνη την περίοδο, η κοινή δήλωση των ηγετών 28 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αφορμη την τρομοκρατία, που αναφερόταν σε επίθεση εναντίον της «ανοιχτής δημοκρατικής κοινωνίας μας» την ίδια ώρα που η Ελλάδα είχε κλειστά σύνορα και τελούσε υπό καθεστώς ευρώκαραντίνας.

ii. ''Τι είναι αυτό που οδήγησε στο σημείο, η Μέρκελ να κινδυνεύει «να πέσει», το Ηνωμένο Βασίλειο να υπάρχει περίπτωση να αποχωρήσει από την Ε.Ε και η Λε Πεν να διεκδικεί την Προεδρία της Γαλλίας;...

Όλες και όλοι επικρίνουν, καταπολεμούν ή/και ενοχοποιούν τα αποτελέσματα (τίνος πράγματος) και επαναλαμβάνουν συνεχώς ευχολόγια προκειμένου τα τελευταία να εξαφανιστούν.

Επόμενο παράδειγμα πολιτικής συμπτωματολογίας...

Πολλοί επικρίνουν και απορρίπτουν μετά βδελυγμίας την άνοδο -έστω ως κλίμα και ατμόσφαιρα- των Τράμπ και Σάντερς στις Η.Π.Α.

Ομοίως, επικρίνουν και καταπολεμούν το σύμπτωμα.
Δεν μας εξηγούν όμως το γιατί - προς τι. Φωνασκούν για την άνοδο του «λαϊκισμού» αλλά δεν μας εξηγούν γιατί -και πως- προέκυψε αυτός.

Είναι οι λαϊκιστές που φταίνε για την άνοδο του λαϊκισμού... λένε.

Καληνύχτα, και καλή τύχη.'' [2 Φεβ 2016]

iii. ''Η απόφαση για την διενέργεια του δημοψηφίσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν γνωστή εδώ και χρόνια.

Τα πάντα ήταν γνωστά, και όμως, παίχτηκε για ακόμη μια φορά το παιχνίδι της «ρητορικής».

Σαν να μην υπάρχουν κοινωνικές συνθήκες και αίτια, σαν να υπάρχει μονάχα

μια αντιπαλότητα σε επίπεδο «ρητορικής». η «ρητορική» Α που προκαλεί το Α'.
Οι πολιτικές, οι προσανατολισμοί, οι συνθήκες και η στρατηγική δεν χρειάζεται να αλλάξουν.

Παραμένουν ίδιες και απαράλλαχτες.

Είναι απλά ζήτημα «ρητορικής».'' [29 Ιουν 2016]

Επισήμανση

Τα πράγματα αυτά δεν είναι τυχαία (ούτε αυτό το μειγμα, ανιμισμού, ηθικισμού και οικονομισμού).

Ακριβώς σκοπός αυτών των αντιλήψεων είναι να κατοχυρώσει το υπάρχον και τη γραμμική-νομοτελειακή εξελιξη των πραγμάτων, η οποία αποτελεί εγγύηση για τη διατήρηση, τη συνέχεια και την επέκταση του (υπάρχοντος).

Το υπάρχον δε φταίει, και δεν γίνεται να φταίει, για τίποτα και σε τίποτα.

Από αυτή την αντίληψη και «φιλοσοφία» περί πραγμάτων προκύπτουν πολιτικοί, οικονομικοί, ιδεολογικοί μονόδρομοι και αδιέξοδα, καθώς και η αστυνομοκρατία και λογοκρισία στα μυαλά.

Πιο επίσημο το διαζύγιο ανάμεσα σε ΑγγλοΑμερικανούς ή Αγγλοσάξωνες του Ατλαντικού και Ηπειρωτικούς ή Ευρωπαίους του Ρήνου (ένα χάσμα για το οποία σας γράφω καιρό τώρα) δεν μπορεί να γίνει:

EU cannot completely rely on US and Britain any more - I have experienced this in the last

few days... And that is why I can only say that we Europeans must really take our fate into

our own hands... we have to know that we must fight for our future on our own, for our destiny as Europeans

Angela Merkel

Επισημάνσεις

[-] Αγγλοαμερικανοί (με τους Άγγλους βέβαια να βρίσκονται σε ιδιόμορφη και δύσκολη θέση) και ΝεοΚαρολίγγειοι συγκεκριμένα - και όχι «Ευρωπαίοι» έτσι γενικά και αόριστα (και αυτό θα φανεί το επόμενο χρονικό διάστημα).

[-] Oρισμένα ψυχροπολεμικά απολειφάδια ακόμη εξακολουθούν να μας ζαλίζουν με την περιπλανώμενη αοριστολογία που ακούει στο ονομα «Δύση» (προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και να αποκρύψουν τα αδύνατα πλέον να αποκρυφθούν).

Η παράνοια των αόριστων εννοιών: ''Το χάσμα «Δύσης» και «Ευρώπης» βαθαίνει'' (διάβαζε Η.Π.Α και Γερμανίας). NATO (multilateralism) is over.

III

Δεν υπάρχει καμία γερμανική Ευρώπη όσο οι Γάλλοι βάζουν πλάτη και νομιμοποιούν τη σημερινή κατάσταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζωνη.
Αρκετά χαϊδεύτηκε η Γαλλία.

Θα πρέπει να βγει και να αναφερθεί καθαρά ένας θεσμικός παράγοντας της Γαλλίας για να

μιλήσουμε για αθέμιτη γερμανική ηγεμονία ή για γερμανική Ευρώπη.

Μη διασώζετε τους Γάλλους.
Φέρουν μεγάλες, τεράστιες, ευθύνες και είχαν υπερβολικά ευμενή και προνομιακή αντιμετώπιση και μεταχείριση μέχρι τώρα.

Οι γαλλικές ελίτ και το πλειοψηφικό τμήμα της γαλλικής πολιτικής τάξης -δείχνουν πως- έχουν

αποφασίσει να δέσουν τη μοίρα τους με τη Γερμανία και η Γαλλία οικειοθελώς να μεταβληθεί σε παρακολούθημα της.
Μη διασώζετε άλλο τη Γαλλία.

Αρκετά κράτησε το αστείο.

Η Πολωνία θα αγριέψει το επόμενο διάστημα.
Ο πρώην Πρωθυπουργός της Πολωνίας Jarosław Kaczyński, δήλωσε πρόσφατα, πως η Γερμανία θα πρέπει να αποφασίσει για τη φύση των σχέσεων της με την Πολωνία.
Επεσήμανε πως η Γερμανία θα ήθελε οι συνθήκες εξόδου της Βρετανίας να την απομακρυνουν

από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ η Πολωνία θέλει η Βρετανία να παραμείνει όσο το δυνατόν πιο κοντά στην Ε.Ε (παλαιότερα ο ίδιος είχε δηλώσει πως μια Καρολίγγεια Ευρώπη, δηλαδή μια Ευρώπη του Ρήνου ή των Έξι, θα οδηγούσε σε συγκρούσεις στην ευρωπαϊκή ήπειρο).

Η τωρινή Πρωθυπουργός, Beata Szydło, μετά από την τρομοκρατική επίθεση στο Μάντσεστερ, δήλωσε (στρέφοντας φυσικά τα πυρά της και εναντίον των Βρυξελλών):

«Θέλουμε να βοηθήσουμε τους λαούς, όχι

τις πολιτικές ελίτ... Έχω το κουράγιο να ρωτήσω όλες τις ευρωπαϊκές πολιτικές ελιτ: Που βαδίζετε; Που βαδίζεις Ευρώπη;», τονίζοντας πως η Πολωνία δεν πρόκειται να δεχτεί να μην προστατεύσει τον εαυτό της (συνολικά η ομιλία ήταν έντονη).

Η Πολωνία θα σηκώσει μια πολύ συγκεκριμένη σημαία μιας πολύ συγκεκριμένης Ευρώπης στην οποία έχω αναφερθεί παλαιότερα.

Οι Πολωνοί επιθυμούν εξισορρόπηση της Γερμανίας, αναθεώρηση ευρωπαϊκών συνθηκών και επανεθνικοποίηση πολιτικών (αντίβαρα προς τις Βρυξέλλες και στις προσπάθειες συνολικής ηγεμονίας στην ήπειρο).

Εάν μετά από την κρίση και διάσπαση του δυτικού ή φιλελεύθερου τριγώνου Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Γερμανίας (για το οποίο έγραφα πριν από το Brexit) χαλαρώσει περαιτέρω ή θρυμματιστεί η εσωτερική συνοχή και του τριγώνου της Βαϊμάρης (πέθανε και ο Brzezinski που πολύ το αγαπούσε), δηλαδή Γαλλίας, Γερμανίας και Πολωνίας, τότε η πολυδιάσπαση της Ε.Ε θα είναι γεγονός και, με τον πλέον επίσημο τρόπο, θα έχουμε μπεί στην τελική ευθεία ή στην περίοδο αυτού που εδώ και καιρό ονομάζω «ασύμμετρη Ευρώπη».

Σημειώσεις

[-] Οι αντί-συσπειρώσεις για τις οποίες έχω μιλήσει, μάλλον δεν έχουν ολοκληρωθεί.

[-] Εξαιρετικό ενδιαφέρον πλέον αποκτά (πέρα από τους οικονομισμούς που τελικά καμία μεγάλη μεταβολή δεν επέφεραν, όπως υπόσχονταν ορισμένοι) η στάση της Ιταλίας από εδώ και πέρα.

[-] Πιθανότατα, η Πολωνία, η Βρετανία και η Τουρκία να ευθυγραμιστούν και να (επανα)προσεγγίσουν η μια την άλλη.

Ας το γράψουμε για όσες και όσους δεν το γνωρίζουν.
Η αγγλο - αμερικανική πίεση για συμμετοχή της Τουρκίας στην Ε.Ε, παράλληλα με την αύξηση των πιέσεων προς την Κύπρο, λάμβανε χώρα προκειμένου η Ε.Ε να υποχρεωθεί να αποδεχτεί την παρουσία της Τουρκίας στην Κύπρο και να εμποδίστει μια μελλοντική ευρωπαϊκή άμυνα δίχως τη συμμετοχή της Τουρκίας (αλλά οι κομματικοί νάνοι και τα πολιτικά ανθρωπάκια, δεν τολμούσαν να σας το πούν).

Άντε καλές «μεταρρυθμίσεις» και «καλή» 29η Μαΐου... 2017.

05/29/17--10:27: 29 Μαΐου 2017 0 0

Νομίζω πως έχουν γραφτεί τόσα πολλά από αυτόν εδώ τον διαδικτυακό χώρο-τόπο κατά καιρούς, με αφορμή τη σημερινή ημέρα (και μάλιστα όχι αναμασήματα και βαρετές παρωχημένες αντιλήψεις, αλλά μάλλον), προσεγγίσεις γονιμες, κριτικές απόψεις και οπτικές και ιστορικές συνθέσεις που διανοίγουν πεδία προβληματισμού.

Η ιστορία την οποία γνωρίζετε, την οποία γνωρίζουμε, είναι μια ιστορία δίχως γεωγραφία, μια χρονικότητα δίχως χωρικότητα (μια τάση που δεν κυριάρχησε φυσικά μονάχα στην Ελλάδα και που δεν είναι τόσο αυτοφυής όσο νομίζουμε, παρόλο που εξυπηρετούσε ανάγκες).

Από αυτή τη «μεθοδολογία» παρήχθησαν στρεβλώσεις ταυτοτήτων, πνευματικές παθογένειες και πολλά ακόμη (διαμορφώθηκαν κρατικές δομές, εξυπηρετήθηκαν γεωπολιτικοί σχεδιασμοί κ.λπ).

Η ιστορία και η γεωγραφία επανασυνδέονται.

Στην πραγματικότητα ποτε δεν αποσυνδέθηκαν, παρά μονάχα μέσω ιστοριογραφικών και ιδεολογικών κατασκευών.

Παρακάτω ακολουθούν δύο βασικές αναρτήσεις που εμπεριέχουν πολλαπλά σημειώματα.

Τις αφήνω εδώ για όσες και όσους ενδιαφέρονται.

Σε ένα σημείωμα που δεν περιλαμβάνεται σε αυτές

(υπάρχουν και άλλα διάσπαρτα στο ιστολόγιο), έγραφα:

«Όλα αυτά (για) μια Πόλη; θα αναρωτηθεί κάποιος.
Ναι, όλα αυτά μια (για) Πόλη».

Η Κωνσταντινούπολη, δεν είναι απλά μια πόλη.
Όχι επειδή σχετιζόμαστε εμείς με διάφορους τρόπους (συναισθηματικούς, καταγωγικούς ή άλλους) μαζί της, ούτε «ψυχοθεραπευτικά» ή μεσω μιας στενά εθνοκεντρικής μονάχα ματιάς.

Αλλά γιατί αυτό λέει η Ιστορία και η Γεωγραφία.

Και η Επιστήμη (η οποία ασφαλώς και δεν ταυτίζεται με την ευρωκεντρική ιδεολογία και ιστοριογραφία).

.~`~.

Θραύσματα περί Ιστορίας και Ταυτότητας - μέρος α´.

Θραύσματα περί Ιστορίας και Ταυτότητας - μέρος β´.

Προτείνω, εκτός από την 29η Μαΐου (1453), να έχουμε ως άτυπη επέτειο-ενθύμηση και την 13η Απριλίου (1204).

Που ξέρετε, στο τέλος μπορεί και να αποκτήσουμε ταυτότητα και θεσμούς.

Επισήμανση

Πρώτα επήλθε ο πολιτικός κατάκερματισμός και διαμελισμός, μέσω της έξωθεν κατάκτησης και επιβολής, της 13ης Απριλίου, και ύστερα η 29η Μαΐου.

05/30/17--07:00:
Το πρόβλημα της «δεξιάς».

Το πρόβλημα της «δεξιάς» είναι πως ασχολείται με το παρελθόν και με τον εαυτό της, και όχι με το έθνος.

Ασχολείται με την αυτοδικαίωση και επανανομιμοποίηση της - αρνητικά όμως, μέσω της αποδόμησης και των αποτυχιών των άλλων- και με τα τραύματα της (το έθνος όμως δεν είναι απαραίτητο πως έχει ανάγκη τη ψυχοθεραπεία της δεξιάς).

Το πρόβλημα της «δεξιάς» είναι ο ετεροκαθορισμός της, πως είναι ετερόφωτη, και πως προσπαθεί να νοηματοδοτήσει την ύπαρξη της από το εξωτερικό.

Το πρόβλημα της δεξιάς είναι πως δεν διαθέτει ταυτότητα και πως δεν μπόρεσε να διαμορφώσει μια αυτόχθονη οργανική πολιτική θεωρία.

Το πρόβλημα της δεξιάς είναι η παραρτηματοποίηση της και πως κινείται μεταξυ ιδεολογικής, διανοητικής και πνευματικής ασημαντότητας και ανθελληνισμού (στη συγκεκριμένη πρόταση αναφέρομαι στη Ν.Δ).

Το πρόβλημα της δεξιάς είναι πως απέναντι στην αριστερά δεν έχει να αντιπαράθεσει τίποτα αυτόχθονο ή/και αυτοφυές αλλά κάτι δυτικοευρωπαϊκό ή ιδεολογικοποιημένα νεο-φράγκικο / καρολίγγειο (και μάλιστα σε μια περίοδο όπου η αριστερά εμφανώς κατακρεμνίζεται).

Το πρόβλημα της δεξιάς είναι πως δεν αντιλαμβάνεται ότι τα μορφωτικά κινήματα, σε βάθος χρόνου και υπό κατάλληλες συνθήκες, μετασχηματίζονται σε πολιτικά (και ότι culture trumps politics).

Το πρόβλημα της δεξιάς είναι η στειρότητα και η ανυπαρξία ιδεών (πνευματικών εφοδίων και καυσίμων) και η πνευματική της ένδεια.

Το πρόβλημα της δεξιάς είναι πως συμπεριφέρεται ως τοπικός βραχίωνας εξω - ελλαδικών κέντρων (δηλαδή κάνει όσα κατηγορούσε την «αριστερά», αλλά για «καλά-εκπολιτιστικά» κέντρα).

Το πρόβλημα της δεξιάς είναι πως κουβαλάει την εικόνα της παναγίας ενώ στην πραγματικότητα προσεύχεται στο ευρώ.

Το πρόβλημα της δεξιάς είναι πως στεναχωριέται και έχει καημό μεγάλο που δεν είμαστε ηθικά προτεστάντες.

Το πρόβλημα της δεξιάς είναι πως δεν αντιλαμβάνεται ότι είναι διαφορετικό πράγμα μια οικονομική, τεχνολογική και θεσμική δομή και διαφορετικό πράγμα ο στοχασμός, ο τρόπος διαχείρισης και η κριτική πρόσληψη τους.

Το πρόβλημα της δεξιάς είναι πως ο εθνοκεντρισμός της δεν είναί τίποτα άλλο παρά μεταμφιεσμένος ευρωκεντρισμός.

Το πρόβλημα της δεξιάς είναι πως ταυτίζει τον ρεαλισμό με την προσφορά σε ξένη εξάρτηση, την υπακοή και την υποταγή (ή το λιγότερο τα ιδεολογικοποιεί) και πως δεν μιλάει για κυριαρχία.

Το πρόβλημα της δεξιάς είναι πως είναι παρωχημένη, αραχνιασμένη, κουραστική, και πως μεταβάλλει νέους ανθρώπους σε πνευματικούς γέροντες.

Το πρόβλημα της δεξιάς είναι πως παρέδωσε εθνικό χώρο.

Το πρόβλημα της δεξιάς είναι πως αποτελεί παράγοντα πολιτικής και πολιτιστικής καθυστέρησης, υποβάθμισης και υπανάπτυξης της χώρας.

Το πρόβλημα της «δεξιάς» είναι πως, διαβάζοντας όλα τα προηγούμενα, θα αναρωτηθεί αυτόματα, στιγμιαία και αμέσως, βάσει παραταξιακών ρεφλέξ: δηλαδή η «αριστερά» είναι καλή;

Σημειώσεις

[-] Τα προβλήματα της δεξιάς δεν είναι τυχαία ούτε ανερμήνευτα, και δεν σχετίζονται απλά και μόνον με το Πα.Σο.Κ (αυτό αποτελεί μια ιδεολογική φυγή και ένα καταφύγιο, μεταξύ άλλων).

Αποτελεί ένα ακόμη πρόβλημα της δεξιάς πως μας τα έχει ζαλίσει με το Πα.Σο.Κ και την Πα.Σο.Κολογία (ειναι κάπως σαν να μας τα ζαλίζουν με την Ε.Σ.Σ.Δ, όταν στις μέρες μας δεν υπάρχει Ε.Σ.Σ.Δ, αλλά Ε.Ε).

[-] Ένα ακόμη πρόβλημα της «δεξιάς» είναι πως ούτε την προκλασική και ελληνιστική περίοδο αγαπά, ούτε τη βυζαντινή (η σχέση της με τη τελευταία είναι ανάλογη της σχέσεως Παναγία - €υρώ), και πως είναι πλήρως κατεχόμενη από μια ευρωκεντρική ιστοριογραφία:

το στοιχειώδες, δηλαδή ότι οι «Φράγκοι» αφού άλωσαν μεταξύ 6ου και 9ού αιώνα μ.Χ τους ρωμαϊκούς χώρους της δυτικής Μεσογείου, συνεχίζουν την πορεία τους το 1204 μ.Χ με τους χώρους της ανατολικής -για νά ακολουθήσουν τελικά οι Τούρκοι, έπειτα από τον διαμελισμό και τον πολιτικό κατακερματισμό που επιβλήθηκε- δεν μπορεί να το αντιληφθεί.

Ποτέ δεν θα αναφέρει πως στη σημερινή Γαλλία, Ισπανία και Ιταλία υπήρξαν φραγκοκρατούμενοι λαοί ή πως η άνοδος του δυτικοευρωπαϊκού χώρου προϋποθέτει τον κατακερματισμό του ανατολικομεσογειακού, παρά θα μιλήσει για ανθενωτικούς και ενωτικούς ή θα ανατιμήσει τη Φραγκοκρατια και θα μιλήσει για καλή κατοχή και αποικιοποίηση («εκσυγχρονιστικού» τύπου, σαν τη σημερινή για παράδειγμα).

Επίσης συγχέει ή ταυτίζει το αυτόχθονο με την «ανατολή» και τα «βαλκάνια».

Δεν υπερασπίζεται τον αρχαίο και μεσαιωνικό Ελληνισμό, παρά γίνεται φορέας του φραγκικού και Γερμανο Τευτονικού, πολιτιστικού και πολιτικού ιμπεριαλισμού και επιδιώκει την ταύτιση μαζί του και την αφομοίωση σε αυτόν.

Ποιά θέλετε να είναι η πολιτική εξέλιξη και ανάπτυξη της ελλαδικής δεξιάς όταν αυτές είναι οι πολιτιστικές της βάσεις και τα θεμέλια της;

Γιατί γκρινιάζουν για τους σοσιαλδημοκράτες με ηπειρωτικο ευρωπαϊκές αναφορές, όπως ο Σημίτης (και ο Βενιζέλος);

Πολιτικά παιδιά των πολιτιστικών αντιλήψεων του Κανελλόπουλου από σοσιαλδημοκρατική σκοπιά είναι αυτοί (αλλά όταν υπάρχει μονάχα οικονομία και διαχείριση, πως να προσεγγίσει κανείς έτσι τα πράγματα).

[-] Τώρα μπορείτε να μιλήσετε για το πρόβλημα της δεξιάς σε σχέση με την οικονομία.

Το αφήνω σε εσάς

Επισήμανση

Τους όρους «αριστερά και δεξιά» τους χρησιμοποιώ καταχρηστικά για εσάς.

Πρώτον, επειδή τους αγαπάτε, και δεύτερον, για να καταλαβαινόμαστε.

05/30/17--07:03:
Δύση, άνοδος, διάσπαση, εμπορική οδός και Ατλαντικός.

Το παγκόσμιο εμπόριο, εδώ και χιλιετίες, ακολουθεί

συγκεκριμένους θαλάσσιους και χερσαίους δρόμους.
Η μεγάλη μεταβολή των τελευταίων αιώνων συνέβη με την καταστροφή ή τον κατακερματισμό αυτών των εμπορικών περιοχών-οδών και με την είσοδο του Ατλαντικού στο παγκόσμιο σύστημα επί του οποίου θεμελιώθηκε μια ολόκληρη εποχή και η έξοδος της δυτικής Ευρώπης (ενός απομονωμένου ακρωτηρίου της Απω Δυτικής Ευρασίας) από την ιστορική αφάνεια.

Η άνοδος της ατλαντικής Ευρώπης έχει στα θεμέλια της ένα πράγμα:
Την εύρεση μιας νέας εμπορικής οδού.

Το παγκόσμιο εμπόριο ακολουθεί συγκεκριμένες θαλάσσιες και χερσαίες οδούς που δεν αλλάζουν παρά μονάχα σε βάθος αιώνων όταν ανακαλύπτεται και προστίθεται μια νέα εμπορική οδός.

Η προσθήκη στο παγκόσμιο σύστημα μιας νέας εμπορικής οδού αλλάζει εκ βάθρων και μεταβάλλει δομικά το παγκόσμιο -εμπορικό και όχι μόνοσύστημα.

Αυτός είναι και ο λόγος που έχουν λυσσάξει - κυριως στην Ευρώπη- με το πέρασμα του Αρκτικού Κύκλου (βέβαια όσα γράφουν είναι πρώιμα και αποτελούν υπερβολές που αναμειγνύονται με την κλιματική αλλαγή).

Το πέρασμα του Αρκτικού Κύκλου θα αποτελέσει -όταν και εφόσον γίνει λειτουργικό- τη νέα μεγάλη μεταβολή και προσθήκη στο παγκόσμιο σύστημα μετά από την προσθήκη του Ατλαντικού (παρατηρείστε πως πέρασαν αιώνες).

Ούτε φυσικά είναι τυχαίο πως η Κίνα μιλάει για το Νέο Δρόμο του Μεταξιού ο οποίος κατακερματίστηκε και παρήκμασε παράλληλα με την άνοδο της σημασίας του Ατλαντικού.

Παλαιότερα, τον Δρόμο του Μεταξιού τον μπλόκαραν οι Πέρσες-Ιρανοί (ο τρίτος Τουρκο-Περσικός πόλεμος 627-629 μ.Χ μπορεί να ιδωθεί ως τμήμα, υπό-ενότητα ή επεισόδιο του πολέμου των Ρωμαίων ή «Βυζαντινών» εναντίον των Σασσανίδών.

Εκείνη την περίοδο τα τουρκικά φύλα, μπλέ ή δυτικοί Τούρκοι - Göktürks, αποτελούσαν τον στρατιωτικό σύνδεσμο των Ρωμαίων εις βάρος των Περσών και τον εμπορικό τους σύνδεσμο με το Δρόμο του Μεταξιού, τον οποίο μπλόκαραν οι Πέρσες-Ιρανοί).

Προφανώς ορισμένοι στην αμερικανική πλευρά του Ατλαντικού επιθυμούν να τον ξαναμπλοκάρουν.

Σταματώ όμως εδώ γιατί θα αναγκαστώ να ανοίξω νέα θεματική.

Οι εμπορικοί οδοί στην ιστορία της ανθρωπότητας είναι συγκεκριμένοι. Αυτοκρατορίες και έθνη, πολιτισμοί, γλώσσες και θρησκείες πάνε και έρχονται αλλά οι οδοί του παγκόσμιου εμπορίου παραμένουν (συγκεκριμένοι, λίγοι) και δεν αλλάζουν.

Η ατλαντική Ευρώπη, δηλαδή η ευρωπαϊκή Δύση, τον 14ο-16ο αιώνα ήταν μια πολιτισμικά και τεχνολογικά υπανάπτυκτη παρωνυχίδα της Ευρασίας, ένα απώτατο αδιάφορο άκρο της, που βρισκόταν στις παρυφές του Ατλαντικού Ωκεανού (είναι η περίοδος που στον τοτε ανεπτυγμένο κόσμο μεσουρανούν οι πρώτες Αυτοκρατορίες της Πυρίτιδας:

Οθωμανική Αυτοκρατορία, Σαφαβίδες, Μογγολική-Mughal Αυτοκρατορία της Ινδίας

- και φυσικά η Κίνα, από την οποία εισήχθει το χειροβόλο όπλο, τα «κινεζικά λουλούδια» και τα «κινεζικά βέλη», δηλαδή τα πυροτεχνήματα και οι ρουκέτες).

Η άνοδος της δυτικής Ευρώπης και η έξοδος της από την ιστορική αφάνεια βασίζεται στην ενσωμάτωση του Ατλαντικού Ωκεανού στο παγκόσμιο σύστημα.

Η προσφορά ή συμβολή της στο παγκόσμιο σύστημα είναι η ενσωμάτωση της Αμερικής (ως ηπείρου) στο παγκόσμιο σύστημα της ΑφροΕυρασίας.

Τα πράγματα αυτά προέκυψαν διότι η Μεσόγειος αποτέλεσε μια κλειστή μουσουλμανική λίμνη και επειδή το Ισλάμ ήλεγχε τους εμπορικούς κόμβους.

Το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκαν όλα τα υπόλοιπα, είναι ένα. Ο Ατλαντικός.

Η άνοδος της Δύσης έχει στα θεμέλια της τον Ατλαντικό, ξεκίνησε με το άνοιγμα στον Ατλαντικό και την ενίσχυση της σημασίας, της βαρύτητας και της κεντρικότητας του.

Η Δύση οφείλει τα πάντα στον Ατλαντικό.

Μέχρι τον 18ο, και κυρίως τον 19ο αιώνα, η δυτ. Ευρώπη είχε καταστεί κέντρο του διεθνούς συστήματος.

Η ευρωπαϊκή πλευρά του Ατλαντικού απέκτησε μια παγκόσμια κεντρικότητα, ενώ τα παλαιά παραδοσιακά κέντρα, σταδιακά, έχασαν την δική τους.

Στα τέλη του 19ου και στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα η ατλαντική Ευρώπη ήταν το αδιαμφισβήτητο κέντρο του παγκοσμίου συστήματος - και όχι τυχαία 1 στους 4 ανθρώπους επί του πλανήτη περπατούσε στην ευρωπαϊκή ήπειρο (οι Κεντροευρωπαίοι ήρθαν να διεκδικήσουν την ισχύ από τους Ατλαντικούς, αλλα σταματώ εδώ γιατί θα χρειαστεί, επίσης, νέα θεματική).

Στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, ο Ατλαντικός απέκτησε την μεγαλύτερη κεντρικότητα που είχε ποτέ, με τις δύο πλευρές του να αποτελούν κοινό συμμαχικό, εμπορικό, στρατιωτικό πεδίο.

Με την λήξη του ψυχρού πολέμου, την άρση της «απειλής» της Ε.Σ.Σ.Δ -δηλαδή μιας ηπειρωτικής ισχύος της στέπας- και την μετάβαση στην μετα-διπολική εποχή, η αμερικανική πλευρά του Ατλαντικού και οι Η.Π.Α ως πολιτική μονάδα, μετατράπηκαν σε κέντρο της πολιτικής, οικονομικής και στρατηγικής συγκρότησης του διεθνούς συστήματος για μικρό χρονικό διάστημα (Σε αυτό το σημείο «Δύση» σημαίνει: υπό αμερικανική ηγεσία.

Παράλληλα ξεκινά η υπερ-χρήση, ιδεολογικοποίηση και επανανοηματοδότηση του όρου «Ευρώπη», την κλιμάκωση και αποθέωση του οποίου ζούμε σήμερα).

Έτσι το κέντρο βάρους του διεθνούς συστήματος μετακινήθηκε από την ευρωπαϊκή πλευρά του Ατλαντικού, αρχικά, στις δύο πλευρές του έπειτα (αποθέωση της κεντρικότητας του), για να καταλήξει στην αμερικανική πλευρά του.

Ο Ατλαντικός -και ιδιαίτερα το βόρειο τμήμα του- χάνει την σπουδαιότητα και την κεντρικότητα που κατείχε τους τελευταίους αιώνες (ως κοινό πεδίο ανταγωνισμού και συμμαχιών).

Ο Ατλαντικός, «σπάει» (υπάρχει άραγε μεγαλύτερος συμβολισμός από την απόφαση για αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε; είχα γράψει).

Το κέντρο βάρους του παγκοσμίου συστήματος, πλέον, έχει περάσει στον Ειρηνικό και την Ασία.

Η ουσία, ολοκληρώνοντας, βρίσκεται στο εξής:
Οι εμπορικοί οδοί στην ιστορία της ανθρωπότητας είναι συγκεκριμένοι.

Η άνοδος της Δύσης έχει στα θεμέλια της ένα πράγμα: το άνοιγμα και την ανακάλυψη ενός νέου εμπορικού δρόμου, που οδήγησε στην ενσωμάτωση του Ατλαντικού Ωκεανού και της Αμερικανικής Ηπείρου, στο παγκόσμιο σύστημα της ΑφροΕυρασίας.

Το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκαν όλα τα υπόλοιπα, είναι ένα: ο Ατλαντικός.

Ο Ατλαντικός Ωκεανός στον 21ο αιώνα χάνει την κεντρικότητα που κατείχε τους τελευταίους αιώνες.

Η μεταβολή είναι συγκλονιστική.
Η άνοδος της Δύσης ξεκίνησε με το άνοιγμα στον Ατλαντικό και την ενίσχυση της σημασίας και της βαρύτητας του.

Η διάσπαση της Δύσης ξεκινά με την αποδυνάμωση της κεντρικότητας και της βαρύτητας του Ατλαντικού.

Σημειώσεις

[-] Έγραφα, πριν από την άνοδο Τράμπ στην εξουσία (αλλά ποιός με άκουγε): ''το να προσπαθείς να αντιστρέψεις αυτή την βαθιά και μακρά δομή, αυτή την μεταβολή τεκτονικής φύσεως, με συμφωνίες τύπου TTIP (ή με επαναληπτικό δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο), είναι σαν να προσπαθείς να συγκρατήσεις ένα ρήγμα που προκαλείται από τεκτονικές πλάκες, με σχοινιά ή σελοτέιπ (οι οπαδοί του ευρωατλαντικού status quo δίνουν μάχες οπισθοφυλακής και ασχολούνται με σχοινιά και σελοτέιπ).''

[-] Και ακόμη παλαιότερα πως ''η κρίση της ιδεολογίας του Ατλαντισμού, της μεταπολεμικής συναίνεσης και των σχέσεων Η.Π.Α - Ε.Ε, οι διαστάσεις και διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ, όλα τα προηγούμενα (και αρκετά ακόμα), αποτελούν εξελίξεις απολύτως φυσιολογικές, καθώς η Ε.Ε στρέφεται ανατολικά, μέσω της ηπειρωτικής Ευρασίας, και οι Η.Π.Α στρέφονται δυτικά, μέσω του Ειρηνικού Ωκεανού, λόγω του «μαγνητικού πεδίου» που εκπέμπουν τα νέα μεγάλα παγκόσμια κέντρα (στην πραγματικότητα πολύ παλαιά που επιστρέφουν) και της αποδυνάμωσης της σημασίας και της κεντρικότητας του Ατλαντικού''.

[-] Βασικά όλα τα προηγούμενα, το καθένα ξεχωριστά, τα έχω γράψει και αναλύσει τα τελευταια χρόνια σε διάσπαρτα κείμενα:

I) 1492: Ένα παραπλανητικό ιστοριογραφικό σημείο καμπής.

II) «Οικουμένες», πολιτιστικοί και εμπορικοί χώροι ή «υποσυστήματα» του παγκόσμιου συστήματος του 13ου αιώνα.

III) Ο Ατλαντικός Ωκεανός στις αρχές του 21ου αιώνα - μέρος

α´. IV) Με αφορμή τη νέα Διώρυγα του Σουέζ...
Για το Βόρειο-Αρκτικό Πέρασμα. V) Σχολιασμοί (9 Ιουλ 2016).

Ορισμένα από αυτά.

Μια διαφορετική ιστορική ματιά, όχι & τόσο παρελθούσα ή ανεπίκαιρη

05/30/17--14:18: Σχολιασμός. 0 0

Σε περίπτωση που δεν το γνωρίζετε να σας ενημερωσω ότι ο Γκαίμπελς, στην εποχή του, πήρε τις αφηρημένες αοριστολογίες και τα περιπλανώμενα νοήματα που χρησιμοποιούσαν οι Γάλλοι και οι Βρετανοί -όπως ο όρος «Δύση»-, και τα προσάρμοσε στα μέτρα του, στρέφοντας τα εναντίον των αποικιακών φιλελεύθερων δυνάμεων (έτσι π.χ η «Δύση» -που ήταν η εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία- αμυνόταν κατά της «πλουτοκρατίας»).

Αυτή την περίοδο, ο Martin Schulz και ο Sigmar Gabriel, χρησιμοποιούν με παρόμοιο τρόπο τον περί «Δύσεως» λόγο ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες του Trump.

Φυσικά, το προηγούμενο δε το γραφουμε για να εξισώσουμε ή να ταυτίσουμε τους προηγούμενους με τον Goebbels.

Εκείνο που θελουμε να αναδείξουμε είναι η προπαγανδιστική και πολεμική χρήση των όρων (η οποία ασφαλώς και λαμβάνει χώρα από τους Γερμανούς), τονίζοντας όμως, απορώντας ή επισημαίνοντας παράλληλα:

πως θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά, αφού κανένας μέχρι σήμερα δεν φροντισε να ορίσει το σύνθημα «Δύση»;

Ή αλλες πλανώμενες αοριστολογίες - όπως «Ευρώπη» -, μέσω των οποίων επιδιώκεται να αποκτηθεί ιδεολογική νομιμοποίηση.

Σε ένα άξιο λόγου βιβλίο, διαβάζω:

Ο Bismarck έδειχνε να χάνει την υπομονή του όταν γινόταν χρήση των λέξεων

«Χριστιανοσύνη» ή «Ευρώπη» στη διπλωματική γλώσσα (συνήθως από τους Ρώσους και τον Υπουργό των Εξωτερικών τους Gorchakov).

Στα Γερμανικά έγγραφα προ του 1914 υπάρχει μια σημείωση που έκανε ο Bismarck σε ένα υπόμνημα που είχε συντάξει ο Gorchakov:

«Η συζήτηση περί Ευρώπης είναι άνευ αντικειμένου: πρόκειται για γεωγραφική έννοια:

Ποια είναι η Ευρώπη; (η φράση αυτή γραμμένη στα γερμανικά, στα γαλλικά και στη συνέχεια στα αγγλικά) wer ist Europa? qui estil l'Europe? who is Europe?»...

Και όταν κάποτε

ο ίδιος ο Gorchakov υποστήριξε την άποψη ότι το Ανατολικό Ζήτημα δεν ήταν ούτε Γερμανικό, ούτε Ρωσικό, αλλά Ευρωπαϊκό ζήτημα, ο Bismarck έδωσε την ισοπεδωτική απάντηση:

«Ανέκαθεν συναντούσα τη λέξη Ευρώπη στα χείλη των πολιτικών εκείνων που ήθελαν κάτι από άλλες Δυνάμεις, το οποίο όμως δεν τολμούσαν να ζητήσουν εξ ονόματος τους...»

Τέλος, ...ένας Ρώσος διπλωμάτης χρησιμοποίησε κάποτε σε μια συζήτηση με τον Bismarck τη λέξη «Χριστιανοσύνη».

Ο Bismarck είπε: «τι εννοείς με τη λέξη Χριστιανοσύνη;».

Ο διπλωμάτης απάντησε: «Ορισμένες Μεγάλες Δυνάμεις».

Ο Bismarck απάντησε: Και τι συμβαίνει αν δεν συμφωνούν μεταξύ τους;

Σημειώσεις

Wight Martin - International Theory: The Three Traditions. Δες επίσης εδώκαι εδώ.

Στους όρουςOccident, Abendland, θα επανέλθω μελλοντικά.

06/01/17--06:29: 1 Ιουνίου 2017.

Το κουρδικό, είναι το όπιο των Ελλήνων

Κατά την απογραφή του 1991, ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν 10.258.364 κάτοικοι.

Μια δεκαετία μετά, το 2001, ο πληθυσμός της χώρας ήταν 10.964.020. Το 2011 ο πληθυσμός της Ελλάδας εκτιμήθηκε σε 10.787.690 (δηλαδή μείωση πάνω από 170 χιλιάδες εντός μια δεκαετίας).

Ωστόσο, την ίδια χρονιά, η Eurostat ανακοίνωσε τις εκτιμήσεις της για όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και οι εκτιμήσεις της για τον πληθυσμό της Ελλάδας ήταν 11.329.600 κάτοικοι.

Η απόκλιση μεταξύ Eurostat και ΕΛΣΤΑΤ ξεπερνούσε το μισό εκατομμύριο (πάνω από 540 χιλιάδες).

Τα τελικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ έκαναν λόγο για 10.815.197 κάτοικους το 2011.

Η περσινή (2016) εκτίμηση της CIA μίλαγε για 10.7 εκατομμύρια κατοίκους.

Η μέση ηλικία στην Ελλάδα το 1991 ήταν τα 36 έτη.

Σήμερα έχει ξεπεράσει τα 44 έτη.
Ο πληθυσμός της Τουρκίας το 1991 ήταν περίπου 56 εκατομμύρια (και της Ελλάδας 10.2).

Σήμερα, ο πληθυσμός της Τουρκίας εκτιμάται στα 80 περίπου εκατομμύρια (και της Ελλάδας 10.8).

Για να το γράψουμε πιο απτά, όπως αρέσει στους ανθρώπους να διαβάζουν, να προσλαμβάνουν και να κατανοούν τα πράγματα.

Όταν ο εκλιπών εξελέγη βουλευτής Χανίων με το κόμμα των Φιλελευθέρων, το 1950, ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν περίπου 7.5 εκατομμύρια και της Τουρκίας περίπου 21 εκατομμύρια.

Όταν σχημάτισε κυβέρνηση το 1990, ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν 10.1 εκατομμύρια και της Τουρκίας 54 εκατομμύρια.

Αφήνει πίσω του μια Ελλάδα των 10.8 εκατομμύριων με μέση ηλικία τα 44 έτη και μια Τουρκία των 80 εκατομμυρίων με μέση ηλικία τα 31 έτη.

Το ότι οι Έλληνες είναι καθηλωμένοι, π.χ στα Ιουλιανά ή Αποστασία, και παλινδρομούν συνεχώς σε αυτά τα γεγονότα (ή στον εμφύλιο), δεν σημαίνει πως ο υπόλοιπος κόσμος δεν προχωρά.

Σημαίνει πως οι Έλληνες δεν προχωρούν, ζουν καθηλωμένοι και μέσα σε γυάλες (ή με διαφόρων ειδών όπια).

III

Και κάπως έτσι, αποχωρεί και ο τελευταίος πολιτικός απόγονος μιας παράδοσης που ουσιαστικά έχει τη ρίζα της στον βενιζελισμό.

Η Ελλάδα δεν έχει προχωρήσει βήμα πέρα από τον βενιζελισμό (ούτε ο καραμανλισμός, ούτε ο παπανδρεϊσμός κατάφεραν να τον υπερβούν - παραλλαγές, ανανεώσεις, μεταλλάξεις, αλλοιώσεις, στρεβλώσεις του αποτελούν).

Θα έπρεπε να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση για το που πάει η χώρα.

Γιατί η χώρα, όπως είχα γράψει χρόνια πριν, είναι μετέωρη και δεν διαθέτει ταυτότητα, προσανατολισμό και στρατηγική.

Οποιαδήποτε προσπάθεια αναβίωσης ενός αναμασημένου (ασφαλώς ψευδό-) βενιζελισμού δεν θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τις εξελίξεις της εποχής (ή του καιρού).

Το τέλος του Βενιζελισμού -όπως και του κεμαλισμούέχει επέλθει δημιουργώντας ένα τεράστιο κενό (το οποίο φυσικά αδυνατούν είτε να καλύψουν είτε να αποκρύψουν, όσο και αν προσπαθούν, στη δική μας πλευρά του Αιγαίου).

Η Ελλάδα πρέπει να βρεί έναν τρόπο να απαγκιστρωθεί από το βενιζελικό παρελθόν και να υπερβεί με ηγεμονικούς όρους τον βενιζελισμό.

Τόσες δεκαετίες δεν το έχει καταφέρει. Προσεγγίζουμε έναν αιώνα από την Μικρασιατική Καταστροφή.

Τέλος εποχής.

Ο Καραμανλής γεννήθηκε, στη λήξη περίπου του Μακεδονικού Αγώνα και έξι χρόνια πριν από τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, το 1907.

Ο Μητσοτάκης γεννήθηκε, στην έναρξη περίπου της εκστρατείας στη Μικρά Ασία και πέντε χρόνια πριν από τη Συνθήκη της Λωζάνης, το 1918.

Ο Παπανδρέου γεννήθηκε, ένα χρόνο πριν από τη Συνθήκη των Σεβρών και τρία χρόνια πριν από το πέρας του πολέμου και την Μικρασιατική Καταστροφή, το 1919.

Για να έχουμε αίσθηση και αντίληψη της εποχής -και ενός ιστορικού κύκλου- που ολοκληρώνεται με την αποχώρηση αυτής της γενιάς.

Διαβάζω (31 Μαΐ 2017):

Italy’s central bank warned today that leaving the eurozone would not solve the country’s economic problems, as two major parties campaign to drop the common currency before an election that may come as soon as this autumn... the anti-establishment 5-Star Movement... wants to hold a referendum on the issue.

Euractiv

Έγραφα (12 Μαΐ 2016):

Η γνώμη μου εδώ και καιρό είναι πως, εάν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν υπέρ της αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μέχρι το φθινόπωρο, θα είχαμε δημοψήφισμα στην Ιταλία για αποχώρηση της από την Ευρωζώνη

Κοσμοϊδιογλωσσία

Σημείωση

Και δύο ακόμη ειδήσεις - η μία ίσως προκαλέσει εντύπωση και ξαφνιάσει αρκετούς:

1) The Austrian Social Democratic Party (SPÖ) is on the verge of breaking a long-standing taboo on forming political alliances with the far-right Freedom Party of Austria (FPÖ) [euractiv] και

2) The head of the European Commission accused the US government on Wednesday of seeking bilateral trade deals with individual member states and said he would block any such attempt to break the bloc's unified position on trade... They say: We do not want to negotiate with you as a European Union but with each member state separately, Juncker stated [euractiv].

06/03/17--02:53: Σχολιασμοί (3 Ιουνίου 2017).

Θα το θέσω κομψά. Η τάδε χώρα μπορεί να μην χρειάζεται «την Ελλάδα», αλλά τον άξονα Κύπρος, Κρήτη, Πελοπόννησος.

Η δείνα χώρα μπορεί να μην χρειάζεται «την Ελλάδα», αλλά μια ζώνη πέντε χιλιομέτρων από τη μια και την άλλη πλευρά ενός σιδηροδρομικού ή/και οδικού δικτύου ή ένα λιμάνι και μια περιμετρική ζώνη γύρω του.

Μια τρίτη χώρα μπορεί να μην χρειάζεται «την Ελλάδα», αλλά τη Θράκη ή την Ήπειρο, μια τέταρτη τα Δωδεκάνησα και τμήμα του ανατολικού Αιγαίου και μια πέμπτη τμήμα της Μακεδονίας ή το σύνολο της.

Μια άλλη χώρα μπορεί να να μην χρειάζεται «την Ελλάδα», αλλά την Αθήνα και τμήμα ή το σύνολο του νοτίου Αιγαίου κ.ο.κ.

Δεν είναι απαραίτητο πως όλες οι προηγούμενες τάδε ή δείνα χώρες, όταν λένε «Ελλάδα», εννοούν το σύνολο της εδαφικής επικράτειας της χώρας ή πως τα συμφέροντα τους εξυπηρετούνται ή/και σχετίζονται με την Ελλάδα ως ενιαία πολιτική εδαφική οντότητα.

Η Ελλάδα ενδέχεται να οδεύει προς τη δική της «Συνθήκη των Σεβρών» (μεταμοντέρνας ίσως υφής).

Σημείωση

Διαβάζω στο ιστολόγιο: ''Κάποιοι φωνάζαμε για κυριαρχία. Κάποιοι άλλοι φώναζαν για «εξευρωπαϊσμό» και «διαμοιρασμό» κυριαρχίας (Κάποιοι γνωρίζουν πως βρίσκονται στο Αιγαίο, στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο, κάποιοι άλλοι νομίζουν πως βρίσκονται στο Ρήνο).

Έχω γράψει σε ανύποπτο χρόνο, πως εάν η Ελλάδα συνεχίσει αυτή την πορεία, τα σύνορα της θα φτάσουν στον Αλιάκμονα'' [28 Σεπ 2016]. Βέβαια, ο κατακερματισμός ή η πολυδιάσπαση -η ρευστοποίηση ή το κούρεμα, όχι του χρέους, αλλά- ενός χώρου μπορεί να έχει διάφορες κατευθύνσεις (βόρειες, νότιες, ανατολικές κ.λπ) και να λάβει διάφορες μορφές (έχώ μιλήσει για κουρελούδες και σκουπιδότοπους της «παγκοσμιοποίησης», αλλά ας μείνουμε στα πιο εθνοκρατικά).

Ο Trump κάνει πολύ συγκεκριμένα πράγματα.
Οι πολιτικές του κινήσεις ή επιλογές οδηγούν προς -ή αξιώνουν- την αναπροσαρμογή ή επαναδιαπραγμάτευση κάθε πολυμερούς συμφωνίας, μέσω της άρνησης ή της απειλής αποχώρησης:

από την TPP (από την οποία οι Η.Π.Α αποχώρησαν) & την Συμφωνία του Παρισιού (UN Paris Climate Accord, επίσης αποχώρησαν), μέχρι το ΝΑΤΟ (που αποτελεί πολυμερή συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας) & τις εμπορικές συμφωνίες Β. Αμερικής (NAFTA) ή μεταξύ Η.Π.Α και Ε.Ε.

Πολυμερές πλαίσιο σημαίνει συντονισμός εθνικών πολιτικών σε γκρούπ τρίων ή περισσότερων μερών στη βάση ορισμένων κοινών αρχών (σε αρκετές περιπτώσεις αυτές οι «κοινές αρχές» ενσωματώνουν συμφέροντα παραγόντων όπως τα ονομαζόμενα στις Η.Π.Α special interests).

Σε αρκετές περιπτώσεις η πολυμέρεια μπορεί να αποκτήσει, μέσω των κρατών και μονάχα μέσω αυτών, πέρα από διακρατικά και υπερεθνικά χαρακτηριστικά (επίσης εδώ μπορούν να φωλιάζουν νέα special interests).

Ο Trump καταστρεφεί, αρνείται ή αμφισβητεί τα πολυμερή πλαίσια που δημιούργησαν οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες προκειμένου να τρώνε με χίλιες μασέλες, να ελέγχουν, να επιβάλλουν και να ηγεμονεύουν.

Ο Trump μέσω της καταστροφής ή της άρνησης των πολυμερών πλαισίων αυτό που ουσιαστικά λέει, με απλά λόγια, είναι πως η πολυμέρεια (multilateralism) στρέφεται εναντίον του ίδιου του κράτους που την προώθησε - καθώς έγινε hijacked είτε από special interests είτε από άλλα κράτη.

Με διαφορετικά λόγια, σε ό,τι αφορά τα special interests, τα παράσιτα που γιγαντώθηκαν παράλληλα με τη μεγέθυνση και επέκταση της ισχύος και των δικτύων των Η.Π.Α, πλέον κατατρώνε το σώμα του φορέα τους και λειτουργούν εις βάρος του κράτους, της εδαφικής βάσης, που τα προώθησε (ας το επαναλάβω γράφοντας το με κεφαλαία: της ΕΔΑΦΙΚΗΣ ΒΑΣΗΣ).

Ο Trump θεωρεί πως, σε αυτή τη φάση, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι περισσότερο ισχυρές -και οι συνθήκες ευνοϊκότερες- σε διμερή απ'ό,τι σε πολυμερή βάση.

Η πολυμέρεια, με τον τρόπο που έχει εξελιχθει, συμφέρει χώρες όπως η Γερμανία προκειμένου, είτε να αποκρύβουν ή/και καλύπτουν τις εθνικές τους επιδιώξεις είτε να αναβαθμίζουν την διαπραγματευτική τους ισχύ (Γαλλία και Γερμανία), απέναντι σε άλλες χώρες (εν δυνάμει μπορεί να συμφέρει και μικρες χώρες εφόσον υπάρχει δέσμευση από τις μεγαλύτερες και κοινότητα συμφερόντων με αυτές).

Εν πολλοίς, ο Trump αποστασιοποιείται, καταστρέφει ή αμφισβητεί, την ίδια τη μεταπολεμική αμερικανική τάξη και τη μεταδιπολική αμερικανική πολιτική στάση και λογική: πλέον δε συμφέρει να «ηγείσαι», δηλαδή να ηγεμονεύεις.

Πρέπει να συμφεριφερθείς όπως οι περισσότεροι (να κοιτάς πρώτα και σχεδόν αποκλειστικά το συμφέρον σου).

Η ειλικρίνεια αυτής της στάσης έγκειται στο ότι δεν επιθυμεις ή δεν επιδιώκεις παγκόσμια ηγεμονία, δίχως να αναλαμβάνεις και τις ευθύνες που αναλογούν (για το τελευταίο, σε ευρωπαϊκό πλαίσιο, έχει κατηγορηθεί η Γερμανία. Ηγεμονία διχως ανάληψη των ευθυνών που αναλογούν).

Στο τέλος τέλος, και σε μη εθνοκρατικό επίπεδο, αυτό που αμφισβητεί ο Trump με τις πολιτικές του επιλογές είναι το motto: Global problems need global solutions.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες επέλεξαν τον δρόμο της πολυμέρειας προκειμένου να αποκρύψουν την πραγματικότητα της ηγεμονίας μέσω -της ρητορείας περί- του πλουραλισμού. Τους έκλεισαν ολους σε ένα ιδεολογικό μαντρί (υπό τις ορολογίες του «Ελεύθερου Κόσμου» ή της «Δύσης») και τους ελέγξαν.

Είναι ένας εξαιρετικός τρόπος ηγεμονίας που παρουσιάζεται -και νομιμοποιείται- ως ηγεσία (κατά την πρώτη μεταδιπολική περίοδο «Δύση» σήμαινε υπό αμερικανική ηγεσία).

Τα ίδια ή παρεμφερή πράγματα που έκαναν οι Η.Π.Α, κάνει η Γερμανία μέσω της «Ευρώπης» (μάλλον και της «Δύσης», αν κρίνουμε από τις πρόσφατες δηλώσεις Schulz και Gabriel).

Η διαφορά είναι πως κινητήριος μοχλός της ευρωπαϊκής πολυμέρειας ήταν -ποιός άλλος;- η Γαλλία, η οποία προσπάθησε να κλείσει σε ένα μαντρί -ή να περιτυλίξειτη Γερμανία (η Γαλλία δεν θα πρέπει να αθωώνεται, καθώς τα περισσότερα δείνα που τραβάει η ευρωπαϊκή ήπειρος οφείλονται στην αδυναμία της και στην αποτυχία των στρατηγικών της).

Η ευρωπαϊκή πολυμέρεια εξυπηρετούσε τα στρατηγικά συμφέροντα της Γαλλίας και οι Γάλλοι έκαναν μεγάλες προσπάθειες να πείσουν τους Αμερικανούς (ως ένα βαθμό και οι ίδιοι οι Αμερικανοί ήθελαν να πειστούν) πως η ευρωπαϊκή

πολυμέρεια αποτελεί ένα βήμα προς μια συνεχώς εξαπλούμενη και αναπτυσσόμενη παγκόσμια πολυμέρεια (Και έρχεται τώρα ο Trump, ο οποίος είναι πολιτικός τσουρουκάς, και ουσιαστικά λέει: και ποιός σου είπε πως εμένα με συμφέρει πλέον αυτή η πολυμέρεια;).

Κάπως έτσι, οι ευρωπαϊκοί λαοί δεινοπαθούν εξ αιτίας της εκλαμπροτάτης και πανάγιας Γαλλίας (των σφαλμάτων και της νομιμοποίησης που προσφέρει), της οποίας ηγείται ο δροσερός, χαμογελαστός, ρετουσαρισμένος και επίσης εκλαμπρότατος -όχι όμως πανάγιος, αλλά αλλαζονικότατος- νεανίας.

Να σας ρωτήσω. Τι νομίζετε πως είναι οι Ιταλοί, για να κάθονται να δεινοπαθούν και να υπομένουν για χάρη, ή εξαιτίας των λαθών, των Γάλλων; Ευρωελλαδίτες;

Θυμίζω πως η Ιταλία από τη δεκαετία του 1930 και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν η τέταρτη πολυπληθέστερη χώρα της Ευρώπης, πίσω από τη Ρωσσία, τη Γερμανία και τη Βρετανία (η Γαλλία την ξεπέρασε πριν από περίπου δύο δεκαετίες).

Θυμίζω επίσης πως η Ιταλία ήταν στους ηττημένους του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ενώ η Γαλλία, η οποία είχε αστείες απώλειες μάχιμων (για να το θέσω ευγενικά) βρέθηκε στους νικητές, με μόνιμη θέση στο συμβούλιο ασφαλείας του Ο.Η.Ε και με πυρηνικά.

Η Γαλλία, κάποια στιγμή, θα πρέπει να υποστεί ορισμένες από τις συνέπειες των επιλογών και των σφαλμάτων της (και όχι οι Ισπανοί, οι Έλληνες, οι Ιταλοί, οι Ουγγροι, οι Λετονοί ή οποιοσδήποτε άλλος). Ξερω, θίγω τα ιερά και τα όσια του έθνους: τη Γαλλία.

Πρέπει όμως να ειπωθούν ορισμένες πραγματικότητες και αλήθειες.

Τους Αμερικανούς δεν τους ενδιαφέρουν οι Γάλλοι, αλλά οι Γερμανοί.

Γαλλία. Η Αγία Παρθένος Μαρία - & €υρωτόκος - της διεθνούς πολιτικής
(η πιο double talk χώρα στο παγκόσμιο στερέωμα).

Τα πολυμερή πλαίσια και οι πολυεθνικοί θεσμοί και οργανισμοί μαζί με τα υπερεθνικά δομημένα συμφέροντα οδηγούν στην ιδέα της παγκόσμιας διακυβέρνησης (η φράση Global problems, global solutions: Towards better global governance, αποτελεί motto του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου).

Όλες οι παγκόσμιες εμπορικές συμφωνίες είναι πολυμερείς.

Υπό αυτή την έννοια, οι πολιτικές επιλογές του Trump χτυπούν έμμεσα και τομείς της «παγκοσμιοποίησης» και της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Η «παγκοσμιοποίηση» φυσικά δεν έπεσε από τον ουρανό, ούτε συνέβη μηχανιστικά. Συνέβη επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες την οδήγησαν, την κατηύθυναν.

Η «παγκοσμιοποίηση» (εντός εισαγωγικών) ήταν αμερικανοκινούμενη ή κατευθυνόμενη από τις Η.Π.Α, ήταν δηλαδη U.S-led Globalisation.

Το ζητημα της πολυμέρειας είναι πολυπλόκαμο και θα χρειαστεί να επανέλθω, καθώς τα προηγούμενα, υπό καμία έννοια, δεν αναφέρονται στην πολυμέρεια αυτήν καθ εαυτήν αλλά στη σχέση των Ηνωμένων Πολιτειών του Trump ως προς αυτήν.

Σημειώσεις

[-] Θέλω να επανέλθω και να έχουν συνέχεια τα προηγούμενα καθώς δίδεται μια αρκετά μερική εικόνα στο ζήτημα της πολυμέρειας.

Επίσης δεν αναφέρθηκα σε αυτό το σημείωμα στη σχέση ανεπτυγμένων και αναπτυσσόμενων χωρών, στη μεταρρύθμιση διεθνών θεσμών, στη σχέση πολυμέρειας και ρεζιοναλισμούπεριφερισμού κ.λπ.

[-] Έχω γράψει για τη σχέση και αλληλεπίδραση ανάμεσα σε υπερεθνικό, εθνικό και υποεθνικό επίπεδο.

Ένα υπερεθνικό «ευρωπαϊκό» motto είναι:
Europe's problems need global solutions and global problems need European action. Επ'ευκαιρίας: I was elected to represent Pittsburgh, not Paris, δήλωσε ο Trump.

Φυσικά επειδή το υπερεθνικό επίπεδο είναι ισχυρό, αν και δεν διαθέτει εθνικές εδαφικές βάσεις, και επειδή διαπλέκεται με το υποεθνικό επίπεδο -των περιφερειών και των πόλεων- παρακάμπτοντας τα κράτη, υπήρξε αμέσως απάντηση σε επίπεδο συνθηματολογίας και προπαγάνδας.

III

Ας γράψουμε ορισμένες πιο εξειδικευμένες θεματικές, πέρα και έξω από το κλίμα των ημερών και την ατμόσφαιρα που επικρατεί στην «κοινή γνώμη» αλλά και συνάμα τη διαμορφώνει, προκειμένου να βοηθήσουμε, στο βαθμό του δυνατού, όσες και όσους επιθυμούν να καταλάβουν πως λειτουργούν τα πράγματα.

Τα επόμενα τα διατυπώνω ηθελημένα με συγκεκριμένο ύφος και τρόπο.

1.Πριν λίγους μήνες ολοκληρώθηκε η Συνδιάσκεψη του Ο.Η.Ε για την προστασία του κλίματος για το έτος 2016.

Από τις 7 έως τις 18 Νοεμβρίου φιλοξενήθηκε στο Μαρακές του Μαρόκου η 22η Συνδιάσκεψη Μελών (COP22) στα πλαίσια της Σύμβασης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC).

Ένα χρόνο μετά τη Συμφωνία για το Κλίμα στο Παρίσι (COP21), την πρώτη παγκόσμια δεσμευτική συμφωνία για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, οι ηγέτες των συμβαλλόμένων χωρών συναντήθηκαν στο Μαρακές.

Στόχος του Συνεδρίου ήταν να υποστηρίξει χώρες στις τεχνικές προετοιμασίες των Εθνικών Καθορισμένων Εισφορών τους (Nationally Determined Contributions – NDCs) και στην Ανάπτυξη της Στρατηγικής Χαμηλών Ρύπων (Low-Emission Development Strategy – LEDS). Εταιρείες και επενδυτές, πόλεις και περιφερειακές κυβερνήσεις ανακοίνωσαν νέες δεσμεύσεις προς υποστήριξη της Συμφωνίας του Παρισιού.

Δώστε σημασία: Εταιρείες και επενδυτές, πόλεις και περιφερειακές κυβερνήσεις.

Και τώρα διαβάσε τον τίτλο ενός άρθρου από το World Economic Forum - Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ: Cities, not nation states, will determine our future survival.

2.Ένας ισχυρός νέος παίκτης, το Φόρουμ των Κλιματικά Ευάλωτων (Climate Vulnerable Forum, CVF), το οποίο αποτελείται από 40 χώρες που κινδυνεύουν περισσότερο από τα ακραία καιρικά φαινόμενα, κυκλοφόρησε μια διακήρυξη που ενισχύει την έκκληση για τον περιορισμό της παγκόσμιας αύξησης της θερμοκρασίας όσο το δυνατόν πιο κοντά στους 1,5 βαθμούς Κελσίου.

Η εξέλιξη αυτή δεν είχε ουδέτερο χαρακτήρα.

Πριν από δύο περίπου χρόνια, στο Παρίσι, στη μια πλευρά ήταν η Κίνα και η Ινδία, που προσπάθησαν να πείσουν τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες της Αφρικής ότι η συνεργασία παράγει μεγαλύτερη πίεση στις πλουσιότερες χώρες να δώσουν βοήθεια, ενώ στην άλλη πλευρά, οι Η.Π.Α και η Ε.Ε που είχαν ως στόχο να προσελκύσουν το CVF και την Ομάδα κρατών της Αφρικής, με την προοπτική μιας συμφωνίας για τη μείωση των εκπομπών, όπου κάθε πέντε χρόνια οι χώρες θα πρέπει να υποβάλουν αυξημένους στόχους ώστε να οδηγήσουν τις μειώσεις των παγκόσμιων εκπομπών πιο κοντά στον 1,5 βαθμό Κελσίου.

Πίσω και κάτω από την διογκούμενη ρητορική που διαβάζουμε αυτές τις ημέρες και που παρουσιάζει τα πράγματα ως σχεδόν φυσικά και αυτονόητα καμωμένα, υπήρξαν σκληρές πολιτικές αντιπαραθέσεις (που

μπορούσαν ακόμη και να μας προϊδεάσουν για την μακροβιότητα της συμφωνίας).

Αλλά η αποπολιτικοποίηση, τα τεχνικά θέματα (δεν είναι τυχαία γραμμένα με ένα ορισμένο ύφος όσα διαβάζετε) και η ηθική καταιγίδα είναι κυρίαρχες μόδες και τάσεις των ημερών μας (τα ίδια μοτίβα συναντάμε και στο εσωτερικό της Ε.Ε και της Ευρωζώνης).

Η έστιαση της πολιτικής και μηντιακής πίεσης σε εκείνους που, όπως ισχυρίζονται, εμποδίζουν την πρόοδο, δεν υπήρχε μονάχα χθές και σήμερα, αλλά και τότε.

Αυτό, μέχρι ενός σημείου είναι κατανοητό ως τακτικισμός και ως προσπάθεια διεκδίκησης ηθικού ερείσματος, αλλά αποκρύπτει τι πραγματικά συμβαίνει.

Οι διαπραγματεύσεις για την κλιματική αλλαγή έχουν περιγραφεί ως ένα είδος περιβαλλοντικού ψυχρού πολέμου μεταξύ ανεπτυγμένων και αναπτυσσόμενων χωρών.

Η Ινδία και η Νότια Αφρική προσπάθησαν να σταθεροποιήσουν τις συμμαχίες των αναπτυσσομένων χωρών, κατηγορώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες του Obama για υπονόμευση της διαδικασίας και της αρχής της ισότητας.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση μίλησαν για την ανάδυση ενός άτυπου Συνασπισμού που θα γεφύρωνε το χάσμα πλουσίωνφτωχών (είχαν ανάγκη να προσεταιριστούν και άλλες χώρες γιατί οι παλαί ποτέ καιροί της δόξας και της απροσμέτρητης ισχύος έχουν περάσει, ότι και αν σας ταΐζουν ως «δυτική ή ευρωπαϊκή» ιδεολογία εσωτερικής κατανάλωσης και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης).

Όχι μονάχα τα εθνικά συμφέροντα των κρατών ήταν παρόντα στις διαπραγματεύσεις, αλλά και τα κομματικά συμφέροντα (π.χ ο πρόεδρος των ΗΠΑ Obama χρειαζόταν μια νίκη για να εξασφαλίσει την κληρονομιά του και να προστατεύσει την εγχώρια ενεργειακή πολιτική των Δημοκρατικών).

Η Ε.Ε, από την άλλη, προσπάθησε να επιδείξει ένα ηγετικό προφίλ στο ευρωκοινό της με αφορμή τις διαπραγματεύσεις για το κλίμα (κάτι που ήδη επανάμβάνει από χθές μετά από την ανακοίνωση Trump).

Σε μια οργισμένη πρόταση οι Η.Π.Α του Obama δήλωσαν πως οι αναδυόμενες οικονομίες θα μπορούσαν οικειοθελώς να βοηθήσουν οικονομικά τις φτωχότερες χώρες.

Η πρόταση βέβαια ήταν γκάφα καθώς Κίνα και Ινδία είχαν ανακοινώσει πακέτα στήριξης των φτωχότερων χωρών.

Η αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών θα μπορούσε να υπονομεύσει - δύσκολα βέβαια- τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αν οδηγούσε σε πόλωση των αναπτυσσόμενων χωρών μεταξύ Η.Π.Α και Κίνας (ίσως γι'αυτό, αμέσως, πριν καν περάσουν λίγες ώρες εμφανίστηκαν άρθρα που παρουσιάζουν την Ε.Ε να συνομιλεί και να προσεγγίζει την Κίνα).

Νομίζω σας έδωσα μια εικόνα που βρίσκεται έξω από τη γυάλα της «κοινής γνώμης».

Είναι η δυναμική και η κεντρικότητα των εθνικών συμφερόντων, και όχι οι αφηρημένες αρχές ή η ιστορική ευθύνη, που αποτελούν τα πολιτικά θεμέλια της συμφωνίας του Παρισιού.

Πόσο ανθεκτική θα είναι αυτή η πρώτη παγκόσμια δεσμευτική συμφωνία για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, μόνο ο χρόνος μπορεί να το δείξει.

3.Προκειμένου να αποτραπεί η ενίσχυση των ακραίων κλιματικών συνθηκών, η Παγκόσμια Τράπεζα ανακοίνωσε ένα νέο σχέδιο για την υποστήριξη των χωρών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής (MENA) με στόχο να αντιμετωπιστούν οι πολλαπλές κλιματικές απειλές. Μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια, το σχέδιο δράσης MENA για το Κλίμα (MENA Climate Action Plan) στοχεύει σχεδόν να διπλασιάσει το μερίδιο της Παγκόσμιας Τράπεζας που είναι αφιερωμένο στην χρηματοδότηση δράσεων για το κλίμα, φτάνοντας περίπου τα 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως έως το 2020.

Το σχέδιο δράσης ΜΕΝΑ για το Κλίμα βασίζεται σε ένα σύνολο πέντε δεσμεύσεων.

Η πρώτη είναι να μετατοπιστεί μεγαλύτερο μέρος τραπεζικής χρηματοδότησης σε δράσεις για το κλίμα, και η δεύτερη συμπληρωματική δέσμευση, είναι σχεδόν να διπλασιαστεί η υποστήριξη για την προσαρμογή στη νέα κλιματική πραγματικότητα.

Θα περιλαμβάνονται υποστήριξη για δίκτυα κοινωνικής ασφάλειας που προστατεύουν τα πιο ευάλωτα μέρη από την κλιματική αλλαγή, πολεοδομικός σχεδιασμός για την ετοιμότητα σε περίπτωση καταστροφών προκειμένου να προστατευθούν οι άνθρωποι και οι περιουσίες τους από τις ακραίες καιρικές συνθήκες και τις συνέπειές της, καθώς και η καλύτερη διαχείριση των φυσικών πόρων, ιδίως σε ευάλωτα οικολογικά συστήματα.

Η τρίτη δέσμευση είναι η στήριξη των πολιτικών μεταρρυθμίσεων που θα θέσουν τα θεμέλια για ένα πράσινο μέλλον, όπως η άρση δαπανηρών επιδοτήσεων στα ορυκτά καύσιμα και η δημιουργία των κατάλληλων ρυθμίσεων για την ενθάρρυνση των ιδιωτικών επενδύσεων σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Η τέταρτη είναι η αντιμετώπιση των εξόδων μετάβασης στην πράσινη ανάπτυξη με τη χρήση τραπεζικών προγραμμάτων για την προσέλκυση ιδιωτικής χρηματοδότησης, καθώς και εγγυήσεις για μείωση του κινδύνου για τους ιδιώτες επενδυτές.

Η πέμπτη και τελευταία δέσμευση, είναι η οικοδόμηση περιφερειακών εταιρικών σχέσεων για την ανάπτυξη κοινών λύσεων σε κοινές προκλήσεις, όπως η λειψυδρία και η πρόσβαση στην ενέργεια.

4.Την ένταξη στους κόλπους του, 29 νέων μελών ανακοίνωσε ο Συνασπισμός Under2 Coalition, φτάνοντας συνολικά τα 165 μέλη. Ανάμεσα στα νέα μέλη είναι οι περιφέρειες της νότιας Σουμάτρας και του ανατολικού και δυτικού Καλιμαντάν από την Ινδονησία, η επικράτεια-διοικητικό διαμέρισμα της αυστραλιανής Πρωτεύουσας, η ιταλική περιφέρεια Αμπρούτσο (Abruzzo) και τα μεξικανικά κράτη Tabasco και Michoacán.
Επιπλέον, 23 κινεζικές πόλεις-μέλη της Συμμαχίας Alliance of Peaking Pioneer Cities (APPC), συμπεριλαμβανομένου του Πεκίνου, επίσης υιοθέτησαν τον Συνασπισμό.

Ο Συνασπισμός αποτελεί γκρούπ υπόεθνικών κυβερνήσεων (και σε αυτό το σημείο σας καλώ να σκεφτείτε όσα έχω γράψει κατα καιρούς για τη σχέση και αλληλεπίδραση του υπερεθνικού με το υποεθνικό επίπεδο -των περιφερειών και των πόλεων - που παρακάμπτει τα κράτη), κυβερνήσεων που έχουν δεσμευτεί να μειώσουν τις εκπομπές ρύπων κατά τουλάχιστον 80% μέχρι το 2050.

Το συνολικό Α.Ε.Π των 165 μελών πλησιάζει τα 26 τρισεκατομμύρια δολάρια - περίπου το ένα τρίτο της παγκόσμιας οικονομίας - ενώ ο πληθυσμός των μελών αγγίζει το ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους από τη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική, την Αφρική και την Ασία.

06/04/17--10:34: 4 Ιουνίου 2017.

Εάν μπορέσουν στην «Ευρώπη», δηλαδή στην Ευρώπη του Ρήνου και στην κεντρική ευρωπαϊκή γεωγραφία του φιλελεύθερου σεκιουλαρισμού, να εντοπίσουν την κοίτη, να ερμηνεύσουν και να καταπολεμήσουν τα αίτια του φαινομένου της ριζοσπαστικοποίησης, να μου τρυπήσετε τη μύτη (που λένε και τα μικρά παιδιά).

Θα είναι σαν να αρνούνται την ιδανική αυτοκατανόηση τους - και άρα την οικουμενική αξίωση τους - ή να αυτοκαταλύονται.

Η αυτοκαταστροφή είναι το αντίτιμο που πρέπει να πληρώσει κάποιος προκειμένου να παραμείνει σε συμφωνία με τον ιδεατό εαυτό του.

Επισήμανση

Στην «Ευρώπη» (διάβαζε προηγούμενα για τη σημασία του όρου) και στη «Δύση», δηλαδή στην κεντρική γεωγραφία της παγκόσμιας φιλελεύθερης εκκοσμίκευσης, έχουν παψει προ πολλού να σκέπτονται και να δρούν με όρους πραγματικότητας (υπερβολική η δήλωση θέλω όμως να δώσω έμφαση).

Ο λεγόμενος «δυτικός κόσμος» δεν πάει τυχαία και δίχως λόγο κατά διαβόλου (Μα πως είναι κάτι τέτοιο δυνατόν; Μέχρι πριν λίγα χρόνια - ακόμη και σήμερα σε κάποιο βαθμό - δεν ερμηνεύε τον κόσμο ολόκληρο ανάποδα; Θριαμβικά;).

Το πρόβλημα με τον λεγόμενο «δυτικό κόσμο» (ομοίως διάβαζε προηγούμενα) δεν είναι τόσο προς τα που οδεύει ο ίδιος - μέσω και λόγω της ανωριμότητας και των εμμονών του -, αλλά πως παίρνει και άλλους στο λαιμό του, μαζί του ή στον τάφο του.

.~`~.

06/06/17--12:04: Σχολιασμοί (6 Ιουνίου 2017).

Όλα έχουν να κάνουν με το Ιράν. Τα υπόλοιπα είναι παραπλανήσεις, αποπροσανατολισμοί και εξαπατήσεις - κοινώς, φύκια για μεταξωτές κορδέλες και πολιτικό αφρόγαλα.

Εις «αύριον» τα υπόλοιπα. Βαριέμαι και δεν προλαβαίνω τώρα.

Ο Trump κάνει μέγα σφάλμα στην περίπτωση του Ιράν.

Θα καταστρέψει τη χώρα του.
Το «Δόγμα Νίξον» το 1971, δηλαδή η κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομικής ηγεμονίας των Η.Π.Α, έχει τις ρίζες του στον Πόλεμο του Βιετνάμ.

Η υπερχρέωση των Η.Π.Α και η εξάρτηση της χρηματοδότησης της χώρας από ξένους πιστωτές, έχει τις ρίζες της στην υπερανάπτυξη της στρατιωτικής ισχύος τους στη δεκαετία του 1980, υπό τον πρόεδρο Ρήγκαν.

Ο πόλεμος στο Ιράκ κόστισε τεράστια ποσά και επιβάρυνε και υπέσκαψε σε τρομακτικό βαθμό την υλική και ηθική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών, διέσπασε τη «Δύση» και συνέβαλε στην ολοκλήρωση της αμερικανικής ηγεμονικής περιόδου (ενώ είχε ως αποτέλεσμα το Ιράν να ασκεί επιρροή στο Νότο της Μεσοποταμίας -για να μην αναφέρω άλλες περιοχές μη άμεσα σχετιζόμενεςμετά από πέντε περίπου αιώνες, έχοντας έμμεσα και σιωπηρά αναθεωρήσει τη Συνθήκη της Αμάσειας).

Νομίζουν ορισμένοι στις Ηνωμένες Πολιτείες ότι έχουν να κάνουν με Αφγανιστάν ή Ιράκ.

Σημειώσεις

[-] Το Βιετνάμ, το κανονικό, όχι της Μέσης Ανατολής (έτσι ονομάστηκε το Ιράκ), το Βιεντάμ λοιπόν, θα φαντάζει σαν ένα αδιάφορο περιφερειακό γεγονός (σαν παιχνιδάκι ή/και γλυκιά ανάμνηση).

[-] Κατά τα λοιπά.
Αυτά που διαβάζετε σήμερα δε συμβαίνουν για πρώτη φορά.

Θα γράψω και για τις ιδεολογικές ρίζες της αντιπαράθεσης, τα ενεργειακά, τα οικονομικά κ.λπ.

Η Theresa May, αφού τόνισε πως οι τελευταίες επιθέσεις συνδέονται μεταξύ τους μέσω μιας κακής ιδεολογίας (του Ισλαμιστικού εξτρεμισμού) επεσήμανε, μεταξύ άλλων:

Είναι μια ιδεολογία που ισχυρίζεται ότι οι Δυτικές αξίες μας της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι ασύμβατες με τη θρησκεία του Ισλάμ.

Είναι μια ιδεολογία που αποτελεί μια διαστρέβλωση του Ισλάμ και μια διαστρέβλωση της αλήθειας.

Ποιά είναι όμως αυτή η (δια)στρέβλωση της αλήθειας;

Ποιά είναι αυτή η αλήθεια που (δια)στεβλώνεται;
Μα φυσικά ότι οι Δυτικές αξίες (της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων) είναι συμβατές με τη θρησκεία του Ισλάμ.

Διαβάζω: ''Έτσι, η αυτοκατανόηση της Δύσης εκβάλλει σε μιαν οικουμενική αξίωση.

Όσοι διανοούμενοι ενστερνίζονται δυτικές αξίες (ανθρώπινα δικαιώματα, ανοχή κ.τ.λ.) προασπίζουν επομένως όχι απλώς μια παρούσα πραγματικότητα, αλλά και ένα μελλοντικό όραμα, θέλουν δηλ. να πραγματωθεί σε παγκόσμια κλίμακα η κοινωνική οργάνωση της Δύσης'' [*].

Δεν θα ασχοληθούμε εδώ καθόλου με μια στενή ερμηνεία των εννοιών Δυτική, Ελευθερία, Δημοκρατία, Ισλάμ ή και με την ιστορία και γενεαλογία της ιδέας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (και με το δεσμευτικό ορισμό του περιεχομένου της, αλλά και όλων των προηγούμενων εννοιών).

Θα θέσουμε μονάχα ένα ερώτημα.

Η ιδεολογία στην οποία αναφέρεται η Theresa May είναι εξτρεμιστική λόγω των μέσων, των μεθόδων και των πρακτικών που χρησιμοποιεί ή λόγω «της διαστρέβλωσης της αλήθειας»;

Σημείωση

[*] Το απόσπασμα ενταγμένο στο πλαίσιο που γράφτηκε:

''Οι «προοδευτικοί», δηλ. δεχόμενοι την φιλοσοφία της ιστορικής προόδου, διανοούμενοι συμπαρατάχθηκαν με τη στρατευμένη Ουτοπία πιστεύοντας ότι η Ουτοπία θα γίνει στο μέλλον πραγματικότητα, άρα ότι η Ιστορία θα τους δικαιώσει.

Και οι δυτικόφρονες διανοούμενοι

μέμφονται σήμερα με τόση αυτοπεποίθηση τις αμαρτίες

της αντίπαλης πλευράς επειδή φρονούν ότι, το αργότερο

το 1989, η Ιστορία έδωσε δίκιο σ’ αυτούς.
Και στις δύο περιπτώσεις η παγκόσμια Ιστορία εμφανίζεται, καθώς είπε ο Schiller, ως το παγκόσμιο δικαστήριο, και στις δύο επίσης επιστρατεύεται η αντίληψη ότι ο τρόπος, με τον όποιο η εκάστοτε παράταξη κατανοεί τον εαυτό της, εκφράζει ιδεατά την αντικειμενική πορεία της ιστορίας.

Όπως η μαρξιστική μυθολογική διαλεκτική ταύτιζε την αυτογνωσία του προλεταριάτου με την αυτογνωσία της Ιστορίας στην τελική της φάση, έτσι νομίζουν σήμερα οι «φιλελεύθεροι» διανοούμενοι ότι η αυτοκατανόηση της Δύσης (οι «αξίες» της) θα μπορούσε ν’ αποτελέσει τη βάση ενός κοινωνικού προγράμματος οικουμενικά εφαρμόσιμου και να οδηγήσει στο αίσιο τέρμα της την οικουμενική Ιστορία.

Έτσι, η αυτοκατανόηση της Δύσης εκβάλλει σε μιαν οικουμενική αξίωση.

Παναγιώτης Κονδύλης - Από τον 20ο στον 21ο Αιώνα.

III

Η μελλοντική διαμάχη «Ατλαντιστών - Ευρωπαϊστών», η οποία έχει ήδη προαναγγελθεί, είναι μια διαμάχη που δεν ανταποκρίνεται στο παγκόσμιο παρόν.

Είναι μια διαμάχη του παρελθόντος που όμως θα διεξαχθεί στο ελλαδικό μέλλον.

Αυτή η διαμάχη, της οποίας ήδη έχουμε ζήσει τα πρώτα επεισόδια, αν δεν προσέξουν όλοι, θα καταστρεψει την Ελλάδα.

Αυτή η διαμάχη δεν θα οδηγήσει την Ελλάδα στον 21ο αιώνα (ή στον Νέο Παγκόσμιο Αιώνα), αλλά στα τέλη του 19ου ή στις αρχές του 20ου αιώνα.

Είναι μια διαμάχη εκτός ιστορικού τόπου και χρόνου (για την ηγεμονία ενός χώρου που χάνει την αποκλειστικότητα των προνομίων του, γερνάει, αποδυναμώνεται, πολυδιασπάται και παρακμάζει, και ο οποίος θα εξαντληθεί από αυτήν, εφόσον βαθύνει).

Ο εγκλωβισμός σε αυτήν τη διαμάχη προκύπτει λόγω της δομής, της κρατογέννεσης εν εξαρτήσει, και της ταυτότητας του ελλαδικού κράτους.

Και 5% του παγκόσμιου πληθυσμού και 10% του παγκόσμιου Α.Ε.Π να έφτανε υποθετικά (ο ευρωατλαντικός χώρος), τα ίδια διλήμματα θα είχαμε (αν υπήρχαμε ως διακριτό υποκείμενο).

Η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να σκέφτεται με όρους Δύσης ή Ανατολής, Ατλαντικού ή Ευρώπης, αλλά εθνοκεντρικά και με όρους κυριαρχίας (και ασύµµετρα).

Τα δίπολα αυτά ιδεολογικοποιούν, εγκλωβίζουν και καθηλώνουν, και αποτελούν παράγοντες υποβάθμισης και καθυστέρησης (και ασφαλώς πρόσδεσης).

Η Ελλάδα αποτελεί το παλαιότερο εν ζωή κράτος πελάτη (client state) στον πλανήτη.

Κατασκευάστηκε ως τέτοιο και τέτοιο παραμένει μέχρι σήμερα. Πότε ακριβώς κατάφερε η Ελλάδα να ανέλθει στο status της κυρίαρχης χώρας;

Τα παραδοσιακώς περιφερειακά και πολλαπλώς εξαρτημένα subordinated κράτη-πελάτες ούτε εκσυγχρονίζονται ούτε αναπτύσσονται ποτέ ουσιωδώς εάν δεν ανέλθουν στην κατηγορία των κυρίαρχων κρατών - η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών που είναι πραγματικά και πολυεπίπεδα (όχι μονάχα οικονομικά) ανεπτυγμένες είναι αυτές που δεν υπήρξαν ποτέ αποικίες οι ίδιες ή/και που δεν έχασαν ποτέ την κυριαρχία τους [*].

Το τουρκικό κράτος μέσα σε 94 έτη από την ίδρυση του και το ισραηλινό μέσα σε 69 έτη, προσανατολίζονται ή οδεύουν προς αυτή την κατεύθυνση (παρόμοια το ιρανικό μέσα σε 92 ή 76 ή 38 έτη, ανάλογα από που εκκινεί κανείς, και το πολωνικό μέσα σε 99 ή 65 ή 22 έτη, ομοίως).

Το ελλαδικό κράτος,

187 έτη μετά από την ίδρυση του, επαναλαμβάνει τα ίδια πράγματα με διαφορετικά χρώματα.

Δύο αιώνες τα ίδια πράγματα και ορισμένοι κάνουν τους ανήξερους (ή πως δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, τι φταίει).

Σημειώσεις

[*] Πρώτα η Κίνα ανέκτησε κυριαρχία, πρώτα επέστρεψε το Macau στην Κίνα από την Πορτογαλία και έγινε η μεταβίβαση-παράδοση της κυριαρχίας του Hong Kong από τη Βρετανία στο Πεκίνο, και ύστερα ήρθε η σημερινή Κίνα.
Τα ίδια, με κάπως πιο ιδιόμορφο τρόπο, ισχύουν και για τη Γερμανία, η οποία όμως ήδη προτού ηττηθεί, είχε φτάσει σε επίπεδο-σημείο να ανταγωνίζεται Βρετανούς, Γάλλους και Ρώσσους, ενώ είχε επί αιώνες πίσω της μια κυρίαρχη χώρα-δομή (όπως και η Ιαπωνία).

Φυσικά για χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσσία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία κ.λπ δε χρειάζεται να γράψουμε - ή για την Ελβετία η οποία, με εξαίρεση ένα σύντομο χρονικό διάστημα της ναπολεόντειας περιόδου, είναι ανεξάρτητη και κυρίαρχη από το 1499.

Δεν έχει υπάρξει ποτέ ιστορικά περίπτωση χώρας που να κατάφερε οτιδήποτε δίχως κυριαρχία.

[-] Το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα χάθηκε για την Ελλάδα λόγω της κατάρρευσης και της αποτυχίας της ευρωκεντρικής και της υπερβολικά προσανατολισμένης προς την Ευρώπη του Ρήνου στρατηγικής.

Από την άλλη, σαφώς θα πρέπει να ειπωθεί (και αυτό από εδώ που δεν έχουμε χαριστεί στην κριτική μας προς το συγκεκριμένο ζήτημα) πως η Ελλάδα στράφηκε υπέρ του δέοντος στον Ρήνο, μεταξύ άλλων, και γιατί κάτι είχε διαγνωστεί στην τοποθέτηση του αγγλοαμερικανικού παράγοντα σε σχέση με τα ελληνοτουρκικά (ορθότερα με τα τουρκοκεντρικά).

Απλά το γράφω γιατί οι καιροί είναι πολιτικά άστατοι και τα δίπολα δεν καλύπτουν τις ανάγκες που κάλυπταν παλαιότερα.

Στην αρχή της μεταψυχροπολεμικής εποχής ούτε σημαίες βλέπαμε να υψώνονται συχνά, ούτε σύνορατείχη (border barrier/wall).
Σταδιακά, κυρίως μετά το πέρας της δεκαετίας του 1990 και τις αρχές του 2000, και με ιδιαίτερα επιταχυνόμενους ρυθμούς κατά τη τελευταία δεκαπενταετία, οι σημαίες και τα συνορα απέκτησαν ξανά όλο και μεγαλύτερη σημασία και ισχύ.

Κατά τη διάρκεια της ψυχροπολεμικής περιόδου, τα πιο γνωστά συνοριακά τείχη ή φράγματα που υψώθηκαν - δηλαδή που από εικονικά έγιναν εδαφικά- ήταν δύο.

Αυτό μεταξύ νότιας και βόρειας Κορέας (1953) και αυτό μεταξύ Αιγύπτου και Λωρίδας της Γάζας (1979) - δεν υπήρξαν και πολλά περισσότερα.

Τη νέα μεταψυχροπολεμική εποχή εγκαινιάσε η κατασκευή του τείχους μεταξύ Κουβέιτ και Ιράκ το 1991.

Ακολούθησε το 1998 η περιτείχιση της ισπανικής Melilla η οποία, μαζί με τη Ceuta, αποτελούν τα μόνα εδάφη της Ε.Ε επί της αφρικανικής ηπείρου (Μαρόκο).

Η Ceuta ακολούθησε τρία χρόνια μετά, το 2001.

Νωρίτερα, το 1999 είχαμε την ανέγερση φράγματος-εμποδίου μεταξύ Κιργιζίας και Ουζμπεκιστάν.

Ακολούθησαν, μετά το 2000, διαφόρων ειδών εδαφικά εμπόδια, φράγματα ή/και τείχη, μεταξύ Τουρκμενιστάν και Ουζμπεκιστάν (το μεγαλύτερο σε μήκος μέχρι στιγμής), Αφγανιστάν και Ουζμπεκιστάν, Μποτσουάνας και Ζιμπάμπουε, Ινδίας και Πακιστάν (Κασμίρ), Σαουδικής Αραβίας και Υεμένης (μετά από ορισμένα χιλιόμετρα ακυρώθηκε).

Όλα αυτά, και ορισμένα ακόμη, μέχρι το 2004-2006.

Το 2014, με αφορμή την προσφυγική-μεταναστευτική κρίση και τον πόλεμο στη Συρία, ξεκίνησε ένα νέο κύμα.

Το χορό άνοιξε η κατασκευή του τείχους μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράκ (το δεύτερο μεγαλύτερο που ονομάζεται και «Μεγάλο Τείχος της Σαουδικής Αραβίας») και Βουλγαρίας - Τουρκίας (για το οποίο προτάθηκε πως θα μπορούσε να επεκταθεί και στα σύνορα με την Ελλάδα), ακολούθησε η ανέγερση φραχτών μεταξύ Ουγγαρίας και Σερβίας, π.Γ.Δ.Μ και Ελλάδας, Τουρκίας και Συρίας (δεν έχει ολοκληρωθεί) και μεταξύ Σλοβενίας και Κροατίας (μια επισήμανση που έχει ενδιαφέρον σε αυτό το σημείο.

Το τελευταίο σύνορο-εμπόδιο Σλοβενίας και Κροατίας είναι εσωτερικό σύνορο της Ε.Ε. Πως προέκυψε λοιπόν;

Επειδή η Σλοβενία ειναι μέλος της ζώνης Σένγκεν και η Κροατία όχι. Είχα γράψει κάτι παλαιότερα επί του θέματος σχετικά με την Ελλάδα).

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εδώ και χρόνια οικοδομήσει φράχτη-τείχος με το Μεξικό δυτικά, το οποίο όμως είναι ασυνεχές (αν αγνοήσουμε αυτή την παράμετρο τότε αυτό είναι το μεγαλύτερο σε μήκος).

Υπό ανέγερση βρίσκεται συρμάτινος φράχτης μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσσίας, που ονομάζεται και Ουκρανικό ή Ευρωπαϊκό Τείχος (χαμογελάω).

Έχουν προταθεί, βρίσκονται υπό κατασκευή ή έχουν τμηματικά περατωθεί, φράχτες, εμπόδια ή τείχη μεταξύ Ινδίας και Μπαγκλαντες (το μεγαλύτερο σε μήκος στον πλανήτη, εφόσον ολοκληρωθεί), Ινδίας και Μιανμάρ (Βιρμανίας), Κίνας και βόρειας Κορέας (τμηματικό και από τις δύο πλευρές για λόγους ασφαλείας), Ιράν και Πακιστάν (δίχως το τελευταίο να έχει αντίρρηση), Τουρκίας και Ιράν (ομοίως), Μαλαισίας και Ταϊλάνδης (κοινή συναίνεση), Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Ομάν (επίκαιρο) κ.λπ

Χρειάζεται να σχολιάσουμε οτιδήποτε για το τσουνάμι της τελευταίας δεκαπενταετίας; (αυτής της «παγκοσμιοποιήσεως»).

Οι επίσημοι λόγοι ανέγερσης-κατασκευής φραχτών, εμποδίων ή τειχών, δηλαδή μετατροπής εικονικών συνόρων σε εδαφικά, κατά σειρά συχνότητας, είναι οι εξής:

παράνομη μετανάστευση, τρομοκρατία, λαθρεμπόριο (ναρκωτικών κυρίως) και συγκρούσεις (ασφάλεια).

Βασικός παγκόσμιος καταναλωτής και εισαγωγέας μεταναστών και ναρκωτικών είναι ο λεγόμενος «δυτικός κόσμος».

Ιδίαιτερα δε, σε ό,τι αφορά τα ναρκωτικά (διότι η μετανάστευση σταδιακά οδεύει προς το 60% Βορράς - 40% Νότος), η παραγωγή τους εξυπηρετεί σε συντριπτικό βαθμό, τη ζήτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση (είχα παραθέσει παλαιότερα και χάρτη από βιβλίο Γάλλου συγγραφέα με τις περιοχές παραγωγούς και τις περιοχές καταναλωτές).

Σε ορισμένες περιπτώσεις, παράνομη ή/και
εξαναγκασμένη μετανάστευση, τρομοκρατία και ναρκωτικά ή λαθρεμπόριο συμβαδίζουν (και επ'αυτών επικάθονται το υπερεθνικό ή διεθνοποιημένο οργανωμένο έγκλημα και οι μυστικές υπηρεσίες, δηλαδή ο υπόκοσμος της πολιτικής).

Κάπως έτσι λοιπόν, ο proxy war, ο πόλεμος δια

αντιπροσώπων, μεταξύ Σαουδικής Αραβίας (Η.Π.Α και

Ισραήλ) από τη μια μεριά και Ιράν από την άλλη,

μεταφέρεται στο εσωτερικό του Ιράν.

Σημείωση

Το Ιράν είχε να δεχθεί ουσιαστική τρομοκρατική επίθεση

από τότε που δολοφονήθηκαν οι πυρηνικοί του

επιστήμονες. Ο proxy φυσικά παραμένει αυτός που ήταν

GAIDUSHKA - balkan music - rachenitsa (Ocial V

Privacy

17/5/2020 Δ`~. Κοσμοϊδιογλωσσία

isogeothermal51.rssing.com/chan-23005495/all_p51.html 53/74

εξ αρχής. Ο ίδιος τα τελευταία χρόνια.

Η ίδρυση και κατασκευή στρατιωτικής βάσης από πλευράς Τούρκιας στο Κατάρ, δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός ή μοναδική εξέλιξη.

Αποτελεί μέρος μιας περιφερειακής τάσης που αναπτύσσεται και βρίσκεται σε εξέλιξη.

Η Γαλλία ίδρυσε στρατιωτική βάση πολλαπλών χρήσεων στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα το 2009, ενώ οι Βρετανοί, μετά από 40 χρόνια, επέστρεψαν στον Κόλπο με την ίδρυση μόνιμης στρατιωτικής βάσης στο Μπαχρέιν.

Η συμφωνία που υπέγραψε η Τουρκία με το Κατάρ

- υποτίθεται πως- περιλαμβάνει ρήτρα casus foederis, μέσω της οποίας ορίζεται ότι εάν μια χώρα δεχθεί επίθεση, η άλλη θα έρθει σε βοήθεια - συνδρομή της.

Έχει ενδιαφέρον να δούμε εάν η μετακίνηση στρατευμάτων γίνεται σε αυτά τα πλαίσια ή απλά στα καθιερωμένα πλαίσια προστασίας συμφερόντων, ενίσχυσης της βάσης ή/και ελέγχου του κλίματος και της κατάστασης κ.λπ (το πιθανότερο).

Εκτός από την υποχρέωση στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, casus foederis, η Τουρκία έχει με δύο ακόμη εταίρους: την κατεχόμενη βόρεια Κύπρο και το Αζερμπαϊτζάν.

Όπως και να 'χει. Μετά από έναν αιώνα, τούρκικά στρατεύματα επιστρέφουν στην αραβική χερσόνησο.

Θυμίζω, εν συντομία, πως κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, η Βρετανία επιδίωξε να αποσπάσει το Χετζάζ ή τη Χετζάζη, δηλαδή την κεντρική ιερή γεωγραφία του Ισλάμ και τις πόλεις Μέκκα και Μεδίνα, από τον έλεγχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Στα πλαίσια αυτά ο διορισμένος από τους Οθωμανούς Sharif Hussein υποκινήθηκε από τους Βρετανούς να ξεσηκωθεί και να κηρύξει αυτονομία.

Το 1916 οι Οθωμανοι χάνουν τον έλεγχο της Μέκκας και της Τζέντας.

Το 1919 τον έλεγχο της Μεδίνας.
Το 1922 εμεις χάνουμε τα πάντα απέναντι (και σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να εξετάζεται η Εκστρατεία. Οι Βρετανοί πάντως δεν έχασαν τίποτα).

Το 1924 καταργείται το Χαλιφάτο.
Έλα μου όμως που ο Sharif στον αραβικό νότο (και οι Κούρδοι, κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, στο βορρά) διεκδικούν για τον εαυτό τους το Χαλιφάτο.

Τη μοιρα των Κούρδων τη γνωρίζουμε.

Οι Βρετανοί υποκινούν έναν τύπο που έγινε γνωστός ως Abdulaziz ή Ibn Saud (πλήρες όνομα Abdulaziz ibn Abdul Rahman ibn Faisal ibn Turki ibn Abdullah ibn Muhammad Al Saud) να ξεσηκωθει εναντίον του Hussein και να καταλάβει τη Χετζάζη.

Κάπως έτσι, εν συντομία, θα οδηγηθούμε στη Σαουδική Αραβία.

Μπορεί αυτό το τεχνητό κατασκεύασμα να αντέξει απέναντι στο Ιράν;
Κατά βάθος νομίζω πως ούτε το Ισραήλ ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες πιστεύουν πως μπορεί.

Γι'αυτό και έχει σημασία η Αίγυπτος και η Τουρκία (ως αξονες για το Ισραήλ).

Ο Richard N. Haass, δήλωσε: ''US siding w(ith) Saudi Arabia vs Qatar unwise; US siding unconditionally w(ith) Saudis vs Iran dangerous as could encourage Saudis to act recklessly''

Τέλος, θα πρέπει να τονιστεί πως, πέρα από το γεγονός πως μετά από έναν αιώνα ο τουρκικός στρατός ξηράς επιστρέφει, ξανάβάζει πόδι, στην αραβική χερσόνησο, η ίδια η ίδρυση και κατασκευή της στρατιωτικής βάσης στο Κατάρ σηματοδοτεί, σε επίπεδο συμβολισμού, την επιστροφή ή ορθότερα την δυνατότητα επιστροφής του τουρκικού ναυτικού στον Ινδικό Ωκεανό για πρώτη φορά μετά από το 1550.

Να σου πάλι η Συνθήκη της Αμάσειας.

Σημειώσεις

[-] Η Συνθήκη της Αμάσειας αφορά Οθωμανούς και Σαφαβίδες.

Εκείνη την περίοδο, πέρα από τους Ιρανούς σε χερσαία κλίμακα, οι Οθωμανοί ανταγωνίστηκαν ανεπιτυχώς τους Πορτογάλους ναυτικά για την κυριαρχία στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή (έχει ενδιαφέρον κανείς να σκεφτεί ποιό ήταν το εκτόπισμα της Πορτογαλίας και της Τουρκίας τότε, και ποιό είναι τώρα.

Την εξέλιξη αυτών των δύο χωρών).
Την ίδια περίοδο διαμορφώνεται η Φραγκο-Οθωμανική συμμαχία, μια από τις σημαντικότερες και μακροβιότερες συμμαχίες της Γαλλίας (που καθόρισε σε σημαντικό βαθμό την πορεία της ευρωπαϊκής ιστορίας μέχρι τους ναπολεόντειους χρόνους).

[-] Η Τουρκία διαθέτει ή βρισκονται υπό κατασκευή τέσσερις εξωχώριες ή/και υπερπόντιες στρατιωτικές βάσεις:

κατεχόμενη Κύπρος, Σομαλία, Κατάρ και Ιράκ (Κουρδιστάν).

Αναλόγως πως ακριβώς ορίζει κανείς τον όρο «βάσεις» (π.χ μόνιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις), μπορεί να μιλήσει και για δύο ακόμη σε Αζερμπαϊτζάν και Συρία.

[-] Για τη στήριξη απο πλευράς Τουρκίας και Κατάρ προς την Μουσουλμανική Αδελφότητα, εξέλιξη που οδήγησε τη Σαουδική Αραβία να χρηματοδοτήσει το πραξικόπημα στην Αίγυπτο που έφερε τον Al Sisi στην εξουσία, και για τις πιέσεις που ασκούνται στην Τουρκία, έχουμε γράψει παλαιότερα και θα επανέλθουμε (Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν επισκέφθηκε ήδη την Τουρκία).

Τα προηγούμενα σχετίζονται και με τις ιδεολογικές ρίζες της κρίσης - και σε αυτό το σημείο φανερώνεται μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση ανάμεσα σε Ηνωμένες Πολιτείες και Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς οι πρώτες (Η.Π.Α) με τις πράξεις τους συνεχώς και κατ'εξακολούθηση χαϊδεύουν ουαχαμπιστές και σαλαφιστές, ενώ η Βρετανία έχει μεγάλο ιστορικό παρελθόν με το πολιτικό Ισλάμ και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, την οποία είχε θεωρήσει στο πρόσφατο παρελθόν ως «τείχος προστασίας ενάντια στον εξτρεμισμό» (τέλος, η Theresa May δήλωσε πως ήταν λάθος του Trump να κριτικάρει το δήμαρχο του Λονδίνου, Sadiq Khan, ενώ πριν λίγες ημέρες είχε θέσει θέμα για διαρροές ευαίσθητων πληροφοριών από μέρους του).

Είναι φανερό πως Η.Π.Α και Βρετανία αποκλείνουν κάπως και, υπό αυτό το φως, οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην Αγγλία αποκτούν μια επιπλέον και διαφορετική διάσταση.

III

...ο τωρινός πόλεμος είναι, με τον πιο εμφατικό τρόπο, μόνον η αρχή μιας μιας μακράς ιστορικής εξέλιξης, στο τέλος της οποίας βρίσκεται η ήττα της παγκόσμιας θέσης της Αγγλίας... [και] η επανάσταση των έγχρωμων φυλών ενάντια στον αποικιοκρατικό ιμπεριαλισμό της Ευρώπης.

Με τον «τωρινό πόλεμο» αναφέρεται στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Ποιός;

Ο Colmar Freiherr von der Goltz ή/και Goltz Pasha - Πασάς Goltz (ψάξτε τον όσες και όσοι δεν τον γνωρίζετε), μέχρι και πρίν από τους δύο παγκόσμίους πολέμους, διαβαζόταν περισσότερο και ήταν πιο δημοφιλής από τον Carl von Clausewitz.

Η φράση, η οποία γράφτηκε πριν από έναν αιώνα (για να αντιληφθείτε τι ανύπαρκτους διαβάζουμε σήμερα), το 1915, στην ολότητα της έχει ως εξής:

''Αν ηττηθούμε αυτή τη φορά, ίσως να έχουμε καλύτερη τύχη την επόμενη.

Για εμένα, ο τωρινός πόλεμος είναι, με τον πιο εμφατικό τρόπο, μόνον η αρχή μιας μιας μακράς ιστορικής εξέλιξης, στο τέλος της οποίας βρίσκεται η ήττα της παγκόσμιας θέσης της Αγγλίας.

Το σήμα κατατεθέν του εικοστού αιώνα θα -πρέπει να- είναι (must be) η επανάσταση των έγχρωμων φυλών ενάντια στον αποικιοκρατικό ιμπεριαλισμό της Ευρώπης''.

06/08/17--02:32: Ανθρωποποίηση.

.~`~.

06/10/17--03:24: Σχολιασμοί (10

Ιουνίου 2017).

Το αποτέλεσμα των εκλογών στο Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί να ήταν κακό για τη «δεξιά», ήταν καλό όμως για την ενότητα της συγκεκριμένης χώρας και τη βρετανική ταυτότητα (αλλά οι άνθρωποι είναι τόσο άρρωστοι με το «αριστερά-δεξιά», τόσο τυφλοί, που δεν βλέπουν τα στοιχειώδη - ούτε μισό πόντο πέρα από τα πάθη τους).

Σημείωση

Αναφέρομαι σε απτή όχι μονάχα συμβολική ενότητα (Στέμμα).

Φαίνεται πως υπάρχει ακόμη -τουλάχιστον ή προς το παρόν- βρετανικός λαός και πως η χώρα και το νησί, ως βασίλειο, λειτουργεί ως ενιαίο όλον (Τα πάντα στη Βρετανία είναι royal και όχι national).

Η κριση της βρετανικής ταυτότητας δεν είναι καινούργια και δεν προέκυψε τώρα, έχει ορισμένες δεκαετίες πίσω της.

8 Ιουνίου στις 11:10 μ.μ.

Όλες αυτές οι αηδίες, εσύ μην κάνεις εκείνο, εσύ μην κάνεις το άλλο, Κατάρ μην κάνεις το τρίτο κ.ο.κ, όλη αυτή η λογική του νταβατζή, όλη αυτή η ανοητολογία και σαχλαμάρα, δεν λειτουργεί τη συγκεκριμένη περίοδο που διανύουμε, είναι αδιέξοδη [*].

Η μάχη που δίνει η Σαουδική Αραβία είναι αδιέξοδη (μια μάχη μάλιστα με τη βοήθεια σχεδόν των αραβοπεριφερειακών πάντων).

Ας καταλύσει το Κατάρ στρατιωτικά.

Να δούμε τι θα συμβεί... πέρα από το ό,τι θα χάσει την όποια νομιμοποίηση της.

Τι φανερώνει η ανάγκη σύμπραξης καμιά δεκαρία γειτονικών χώρών προκειμένου να στοιχίσει πίσω της μια εδαφική παρωνυχίδα;

Αδυναμία φανερώνει.

Και ανικανότητα να οικοδομήσει ένα περιφερειακό ιεραρχικό σύστημα με την ίδια στον πυρήνα του (κάτι μου θυμίζει αυτό).

Το Κατάρ, αρνείται πεισματικά να μετατραπεί σε υποτελές κράτος πελάτη (client state) της Σαουδικής Αραβίας.

Το Κατάρ έπαψε να συμπεριφέρεται ως τέτοιο 30 περίπου χρόνια μετά την ίδρυση του, κάπου μέσα στη δεκαετία του 1990 (Γειά σου μωρή γηραιά Ελλάδαρα - πελάτισσα).

Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[*] Και για την Asian Infrastructure Investment Bank η

Βρετανία άνοιξε το χορό (και το Ισραήλ συμμετείχε σε αυτήν), και η Τουρκία και το Βιετνάμ και η Πολωνία δεν λένε απλά ναι (η καθεμία τους σε διαφορετικά αφεντικά), και η νότια Κορέα και το Κατάρ κοιτάζουν οικειοθελώς προς τα εκεί που κρίνουν κ.λπ.

Αν τα κράτη συμπεριφέρονταν με τον τρόπο που ήθελαν οι Η.Π.Α σε παγκόσμια κλίμακα ή η Γερμανία σε περιφερειακή, τότε δεν θα βλέπαμε τη δημιουργία ισορροπιών αλλά τη σφυρηλάτηση μίας παγκόσμιας ηγεμονίας.

Αυτό δεν συμβαίνει, επειδή η εξισορρόπηση και όχι η πρόσδεση στο άρμα του ισχυρότέρου είναι η συμπεριφορά που ενθαρρύνει το σύστημα και που σε αρκετές περιπτώσεις τα κράτη επιλέγουν.

Ελλάδα χώρα του φωτός... Του και Α, Βου, πρόσδεση στο άρμα του «ισχυρού» (εις τον αιώνα τον άπαντα και ανεξάρτητα της δομής του συστήματος. Γελάει ο κόσμος).

Και εθελόδουλος πελάτης του.

Βέβαια, καμία φορά ο «ισχυρός» είναι φαντασιακά τέτοιος.

Επίσης, ο ισχυρός δεν καταστρέφει τα δικά του - πρώην ή νυν - client states, αλλά αυτά του αντιπάλου.

Άντε γιατί βαρεθήκαμε τους ψευδορεαλιστές υποτακτικούς και διάφορα τοπικά παραρτήματα νταβατζήδων που δεν έχουν διαβάσει μια -όχι δύο, αλλά μία- φορά τον Θουκυδίδη ολόκληρο και έχουν μπερδέψει την Ιστορία με την Πραγματεία περί εθελοδουλείας.

[-] Το Κατάρ ιδρύθηκε το 1971. Η γηραιά Ελλαδάρα το 1830 (ισως θα έπρεπε να γράψω Αθηνάρα ή Κρατοελλαδάρα και όχι Ελλαδάρα).

Κατά τα λοιπά, το Κατάρ είναι πολύ μικρό εδαφικά για να αναπτύξει οποιασδήποτε μορφής αυτάρκεια (επειδή τα διαβάσαμε και αυτά).

Και μικρός χώρος ίσον μικρός χρόνος και

μικρό βάθος (σκέψου Ρωσσία). 8 Ιουνίου στις 11:10 μ.μ.

III

Σε ένα «βαθέως» ισραηλινό -για να το θέσω κομψάιστότοπο, διαβάζω πως οι χώρες που αναλαμβάνουν τα συντρίμμια της μετά-ISIS εποχής μοιράζονται σε δύο ομάδες.

Η πρώτη ομάδα ειναι ''το Ιράν, η Ρωσσία, η αλαουίτικη Συρια και η Τουρκία, ενώ η δεύτερη ομάδα αποτελείται από την αναδυόμενη σουνιτική συμμαχία υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας, των τμημάτων της αντιπολίτευσης στη Συρία, των Κούρδων και του Ισραήλ''.

Ας μείνουμε λίγο στην πρώτη «ομάδα».
Η Ρωσσία δεν επιθυμεί την υπέρ του δέοντος ισχυροποίηση του Ιράν.

Το Κουρδικό φέρνει την Τουρκία πιο κοντά στο Ιράν, από πλευράς και με πρωτοβουλία Τουρκίας όμως, καθώς το Ιράν δεν απειλείται άμεσα και στο εσωτερικό του από αυτό παρά μονάχα έμμεσα μέσω της πιθανότητας διαμόρφωσης μιας δεύτερης αμερικανοισραηλινής πρόσβασης στα σύνορα του (η πρώτη είναι στο

Αζερμπαϊτζάν). Ούτε η Τουρκία επιθυμεί την υπερβολική ενδυνάμωση του Ιράν.

Το Ισλαμικό Κράτος λειτούργησε υποβοηθητικά στην προσπάθεια των Ηνωμένων Πολιτειών του Obama, της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας να μπλοκάρουν έναν εδαφικό διάδρομο που θα συνέδεε Τεχεράνη και Δαμασκό - κάτι που τελικά απέτυχαν να πραγματοποιήσουν: μετά από 7 χρόνια Βαγδάτη, Δαμασκός και Βηρυτός αποτελούν ένα πολιτικό και εδαφικό συνεχές.

Για όσο διάστημα εξυπηρετούσε τον σκοπό του, δεν είχε αυτονομηθεί και δεν δάγκωνε το χέρι που το ταΐζε, υπήρχε (και όχι επειδή ήταν παντοδυνάμο όπως προσπαθούσαν να μας πείσουν ορισμένοι προκειμένου να δικαιολογήσουν τη στάση των Η.Π.Α).

Πλέον, ο ρόλος αυτός παραλλαγμένος επιδιώκεται να αναληφθεί από τους Κούρδους μέσω εξισορρόπησης (υπό τη συνοδεία φυσικά της Σαουδικής Αραβίας, του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών).

Εάν μια τέτοια ομάδα, όπως η πρώτη, ήταν συμπαγής, παγιωμένη και είχε στρατηγικό χαρακτήρα θα ήταν περιφερειακά ανίκητη - όπως και ήταν σε στιγμές καθώς η Τουρκία κινήθηκε προς το μέρος του άξονα Μόσχας, Τεχεράνης, Δαμασκού ακριβώς επειδή δεν τη συνέφερε η προηγούμενη περιφερειακή συμμαχία.

Αυτός είναι και ο λόγος που ο Trump θέλει τους Ρώσσους.

Το κουρδικό προχωράει από πλευράς Η.Π.Α επειδή συναινούν οι Ρώσσοι.

Και το Ιράν μπορεί να «απομονωθεί», ορθότερα να πιεστεί αφόρητα (γιατί τέτοιες χώρες υπό τις παρούσες συνθήκες δεν απομονώνονται), μόνο εφόσον η Ρωσσία συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο.

Τα περί Σαουδικής Αραβίας, Ισράηλ και Κούρδων είναι υπερβολές αν όχι αστειότητες δίχως Η.Π.Α και Ρωσσία.

Οι Κούρδοι -κάπως γενικά και αόριστα- θεωρούνται ως η μόνη αξιόπιστη δύναμη καταπολέμησης της ιρανικής επιρροής (κάποτε θεωρείτο η Τουρκία, ύστερα η Σαουδική Αραβία, μετά και οι δύο μαζί και στο τέλος το Ισλαμικό Κράτος. Δεν θα πρέπει όμως να αγνοούνται αυτές οι αποτυχίες).

Ωστόσο, πέρα από το προφανές, δηλαδή πως οι περιφερειακές κουρδικές ενώσεις που διαμορφώνονται δεν θα είναι ανεξάρτητες, θα θυμίσω κάτι που είχα γράψει παλαιότερα:

''Ας προσέξουν.
Υποτίμησαν τους Ιρανούς και πλέον, μετά από την ουσιαστική καταστροφή του Ιράκ, η επιρροή του Ιράν εκτείνεται από τον Κόλπο, και μέσω των Αράβων της νότιας Μεσοποταμίας μέχρι τον Λεβάντε.

Ας τους υποτιμήσουν ξανά, και δεν είναι καθόλου απίθανο, μέσω των Κούρδων, η επιρροή του Ιράν να επιστρέψει για τα καλά στον Καύκασο και στην ανατολική Ανατολία, και να αναδειχθούν στο ιστορικό προσκήνιο τίποτα νεοΣαφαβίδες (και κανένα Μεγάλο Ιράν ή καμία Μεγάλη Περσία)''.

Πως ενδέχεται να κινηθεί το Ιράν μέσα σε αυτή τη διαμορφούμενη κατάσταση; (που είναι πασιφανές ποιά είναι η τελική της στόχευση).

Ένας Ινδός πρώην διπλωμάτης μας βοηθά να σκιαγραφήσουμε μια απάντηση:

Ο υπολογισμός Η.Π.Α - Σαουδαράβων - Ισραηλινών (US-Saudi-Israeli) θα είναι ότι κάποια στιγμή, η Τεχεράνη μπορεί να ξεκινήσει αντίποινα.

Ωστόσο, είναι εξαιρετικά απίθανο το Ιράν να αντιδράσει με το ίδιο νόμισμα των αντιπάλων του - με την τρομοκρατία ως βασικό μέσο κρατικής πολιτικής.

Θα προγραμματίσει τις κινήσεις του προσεκτικά, μεθοδικά.

Ένας εκτεταμένος πόλεμος δια αντιπροσώπων είναι πολύ πιο πιθανός.

Ο αντίκτυπός του θα γίνει αισθητός στην Υεμένη, τη Συρία και το Ιράκ - ακόμη και το Αφγανιστάν.

Από αυτή την άποψη οι αμερικανικές δυνάμεις που έχουν αναπτυχθεί και αναπτύσσονται σε αυτές τις χώρες μπορεί να αρχίσουν να αισθάνονται ότι η ζωή γίνεται περισσότερο επικίνδυνη από ποτέ.

Μην αποκλείσετε κάποια στιγμή σε ένα πιθανό μέλλον μια επανάληψη της εμπειρίας της Βηρυτού της 23ης Οκτωβρίου 1983, όταν ένας μοναχικός μαχητής του Λιβάνου σκότωσε 241 αμερικανούς πεζοναύτες και στρατιωτικά στελέχη.

Ήταν η πιο θανατηφόρα μεμονωμένη επίθεση εναντίον αμερικανών πεζοναυτών από τη μάχη της Iwo Jima.

Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1984, ο Ronald Reagan είχε εξασφαλίσει την πλήρη απομάκρυνση των αμερικανών πεζοναυτών από το Λίβανο.

Όσοι δεν μαθαίνουν ιστορία είναι καταδικασμένοι να την επαναλάβουν.

Ο Trump σπρώχνει τα πράγματα απερίσκεπτα.

Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[-] Όλα τα προηγούμενα θα πρέπει να ενταχθούν στο πλαίσιο μιας υπό διαμόρφωση νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής. Στο ζήτημα αυτό θα επανέλθω.

[-] Ψάξτε 1983 Beirut barracks bombings.
Πάνω από 300 νεκροί. 241 Αμερικανοί και 58 Γάλλοι στρατιώτες.

[-] Εάν κοιτάξουμε τη δυτική Ασία, δηλαδή όλες τις χώρες μεταξύ της χερσονήσου του Σινά και του Ιράν (ουσιαστικά Μέση Ανατολή πλην Αιγύπτου), η Σαουδική Αραβία δεν έχει καμία τύχη σε περίπτωση πιθανής μελλοντικής κλιμάκωσης.

Εάν δούμε όμως τη Μέση

Ανατολή (δηλαδή αν πρόσθέσουμε την Αιγύπτο στο κάδρο) και εάν προϋποθέσουμε μια πολύ δυναμικότερη παρουσία και έναν πολύ ενεργητικότερο και παρεμβατικό ρόλο της Αιγύπτου, τότε η εικόνα μεταβάλλεται.

Είναι η Τουρκία που πιέζεται περισσότερο.

Συμφέρει όμως κάτι τέτοιο όσους επιθυμούν να «περιορίσουν» το Ιράν;

Οι τρεις χώρες-θεμέλια της περιοχής είναι η Αίγυπτος, η Τουρκία και το Ιράν.

Όλοι οι υπόλοιποι (συμπεριλαμβανόμενου ασφαλώς και του μυθοποιημένου Ισραήλ) πρέπει να έχουν τουλάχιστον μία ή δύο από αυτές τις χώρες στο πλευρό τους.

[-] Σημειώστε πως την Ινδία, η οποία έχει καλές σχέσεις τόσο με το Ιράν όσο και με το Ισραήλ (και στην οποία πήγε ο Αναστασιάδης της Κύπρου), δεν την ικανοποιεί η προσπάθεια απομόνωσης του Κατάρ (το οποίο επέλεξε να φιλοξενεί αμερικανική και τουρκική στρατιωτική βάση ακριβώς επειδή δεν επιθυμεί να γίνει πελάτης του Ιράν, αλλά να εξισορροπήσει τη Σαουδική Αραβία).

Θα έχει ενδιαφέρον η στάση της Ινδίας απέναντι στη Σαουδική Αραβία.

Ίσως η Ινδία και η Κίνα να αρχίσουν να κάνουν περισσότερο εμφανή την παρουσία τους στην περιοχή το επόμενο χρονικό διάστημα.

Ο τρόπος με τον οποίον οι Η.Π.Α και η Σαουδική Αραβία βλέπουν τον κόσμο και προσπαθούν να επιβάλλουν πολιτικές στις διάφορες χώρες (μη εκείνο μη το άλλο, όπως περιγράφω παραπάνω) δεν συμβαδίζει -είναι παρωχημένος και ασυγχρόνιστος- με τις διεθνείς σχέσεις όπως αναπτύσσονται στον νέο παγκόσμιο αιώνα.

Τα pivot states -στα οποία έχω αναφερθει κατά το παρελθόνείναι το μέλλον, τα frozen-shadow states (αχ Ελλάδα σ'αγαπώ...) είναι το παρελθόν.

Τα απολιθώματα μιας άλλη εποχής.

Τα ψυχροπολεμικά διπολικά ή μεταψυχροπολεμικά μονοπολικά αν δεν είσαι μαζί μας είσαι εναντίον μας, ή με εμάς ή με τους άλλους, δεν υπάρχει καμία ισορροπία ισχύος η ισορροπία ισχύος είμαι εγώ (ο ηγεμόνας) κ.λπ, δεν λειτουργούν.

[-] Η Ινδία έγινε πλήρες μέλος του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (Shanghai Cooperation Organization - SCO). Τα πλήρη μέλη του Οργανισμού είναι Κίνα και Ρωσσία, τα κράτη της Κεντρικής Ασίας (Καζακστάν, Τατζικιστάν, Κιργιζία και Ουζμπεκιστάν), Ινδία και Πακιστάν.

Καθεστώς χώρας παρατηρητή έχει το Ιράν, η Λευκορωσία και το Αφγανιστάν κ.α, ενώ καθεστώς συνομιλητή έχει η Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν και η Αρμενία κ.α.

[-] Μια ισχυρή πολιτική οντότητα στην καρδιά της Μέσης Ανατολής την φοβούνται ακόμη και αυτοί που προωθούν το Κουρδικό (μήπως ξεφύγει από τον έλεγχο τους).

Γι'αυτό και θα θελήσουν αυτές οι περιφερειακές ενώσεις (η 25η Σεπτεμβρίου αποφασίστηκε να είναι η ημερομηνία διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία από το Ιράκ του ιρακινού πολιτικά Κουρδιστάν) να είναι αδύναμες και εντελώς εξαρτημένες.

Τι δυσμορφίες, ανωμαλίες και εσωτερικές έριδες μπορεί να δημιουργήσει αυτό ας το αφήσουμε στην άκρη.

Μια τέτοια κατάσταση όμως μπορεί να προσφέρει χώρο ή να δώσει αφορμή για «πραγματικά ανεξάρτητες κουρδικές δυνάμεις».

Ο τρόπος με τον οποίον λειτουργούν οι Ιράνοι είναι ιδιόμορφος.

Γι'αυτό κερδίζουν επιρροή σε φαινομενικά «ασύμβατα» ιδεολογικά περιβάλλοντα.

[-] Η Ιρανική Επανάσταση έχει πάψει προ πολλού να είναι απλά σιιτική, κάτι που δεν τονιζεται αρκετά (Όταν οι Ιρανοί έβλεπαν πως οι Κούρδοι κατοικούν σε μια από τις πλέον εξέχουσες περιοχές ευρασιατικής διέλευσης, άλλοι... παρέδιδαν τον Öcalan).

Έγραφα για την περιοχή που κατοικούν οι Άραβες Σιίτες: «η συγκεκριμένη περιοχή, σε βάθος χρόνου, σε τίνος άραγε την σφαίρα επιρροής θα περάσει;

Μιας δύναμης που βρίσκεται στην άλλη άκρη της γης ή μιας γειτονικής ιστορικής περιφερειακής δύναμης;».

Σε βάθος χρόνου, ποιός θα ασκήσει μακροχρόνια επιρροή στα κουρδικά εδάφη και βαθιά επίδραση στους κουρδικούς πληθυσμούς;

Οι Αμερικανοί, οι Ισραηλινοί ή οι Ιράνοί; (ή οι Τούρκοι αν θέλετε).

Οι Ιρανοί τις τελευταίες δύο δεκαετίες ποτέ δεν προσπάθησαν να διαδώσουν τον περσικό πολιτισμό, να εγκαταστήσουν ιρανικά στρατεύματα ή να μεταστρέψουν τους Σουνίτες Κούρδους στο Σιιτικό Ισλάμ.

Η ειρωνεία είναι ότι εδώ και χρόνια υπάρχουν-δραστηριοποιούνται εκατοντάδες Αμερικανοί ιεραπόστολοι στο πολιτικά ιρακινό Κουρδιστάν, προσπαθώντας να μεταστρέψουνπροσηλυτίσουν τους Κούρδους στον Χριστιανισμό (όχι στον Ορθόδοξο προφανώς).

Οι Κούρδοι πιθανόν να αναρωτιούνται:
Ποιοι είναι οι θρησκευτικοί φονταμενταλιστές εδώ, οι Αμερικανοί ή οι Ιρανοί;

06/10/17--08:35: Crisis in the Gulf.

Λίγο παραπλανητικός ο τίτλος του κειμένου.
Αποτελεί όμως αφορμή για να εξεταστεί και να αναδειχθεί μια πολύ σημαντική εξέλιξη, μια θεμελιώδης αναπροσαρμογή, που υποβαθμίζεται ή δεν αναδεικνύεται στις μέρες μας.

Eurasia Group - Eurasia Live, 9 June 2017

WHY TRADITIONAL ALLIANCES ARE ON THE WAY OUT

When Saudi Arabia and three of its major allies abruptly

cut off diplomatic ties with Qatar on 5 June, headlines

focused on accusations of Doha's backing of terror

groups. In fact, the rift goes much deeper.

More than the specifics of Qatar's involvement with the

Muslim Brotherhood, Hamas, or Iran, what truly makes

Saudi Arabia uneasy with its neighbor is the notion that

such a small country has proven so intent on running a

foreign policy that doesn't clearly fit within the “us”

versus “them” narrative the Kingdom has been trying to

impose on the Gulf Cooperation Council (GCC). In

Riyadh's view, you are either for or against Iran. There

is no middle ground.

Sound familiar? That's because this has been the Privacy

17/5/2020 Δ`~. Κοσμοϊδιογλωσσία

isogeothermal51.rssing.com/chan-23005495/all_p51.html 63/74

American way for years as well. Best exemplified by the

administration of George W. Bush, this black and white

approach to foreign relations is long rooted in US policy.

Like Saudi Arabia with Qatar, the US cringes when its

partners show any indication of wavering, or openness

to US foes. Think French opposition to the US invasion

of Iraq in 2003; Germany's hesitance to antagonize

Russia up until the downing of flight MH17; or newlyelected South Korean President Moon Jae-in's more

conciliatory approach to North Korea. America likes an

ally like Japanese Prime Minister Shinzo Abe; a man you

can count on to be the enemy of your enemies.

The problem for both Saudi Arabia and the US is that

this view of the world is increasingly out of sync with the

way international relations work in the 21st century. The

number of states who prefer to view their foreign policy

as having multiple good options, rather than a single

correct answer, is fast-expanding and will continue to do

so as cultural, technological, and economic imperatives

make it increasingly untenable to limit oneself to a

single set of partners.

These “pivot states” are becoming the norm. India is

getting closer to the US by the day, but it still enjoys

working with Russia and has long resisted calling China

an outright enemy. Singapore may be wary of Chinese

expansionism, but it's not going to full-heartedly

embrace a US-only alliance; particularly not after

Washington's Trans-Pacific Partnership failure. Germany

is currently upset at Russia, but geographic proximity

and deep economic complementarity mean it won't be

long before Berlin once again balances between

Atlanticism and Eurasianism.

If the list of countries opting for such mixed foreign

policies was limited to second-tier, less-than-significant

nations, the US could either ignore or quash them. But

for every allegiant UK, there is a France; for every

Japan, there is a Germany; for every Saudi Arabia,

there is an India. Most critically, what distinguishes

today's trend from the Cold War-era concept of “nonalignment” is that two foremost power-brokers – Russia

and China – sit squarely in the camp of favoring such

multi-directional foreign policies. Unlike the US, they

show no desire to force their partners into a rigid choice

between “us” and “them”.

This explains Russia's current lack of appetite for

choosing a side in the Qatar/GCC spat. It also accounts

for China's hesitation to pick favorites between Saudi

Arabia and Iran. Many observers have argued that

Russia's tough choice between Qatar and Saudi Arabia is

due to Moscow's interests in both countries. Rather,

countries like Russia have stakes in both Doha and

Riyadh precisely because they have a tradition of

refusing to take sides. An even better example

China's balancing act between its relationships with Iran

and Saudi Arabia.

It used to be that smaller states would be forced into a

choice between masters, but at least knew they could

then rely on their new protector for backing. Today, it's

the exact opposite: Saudi Arabia may appreciate the

fact that China hasn't forced it to toe any political line,

but Riyadh is also going to discover that Beijing's ways

means unconditional support won't be as forthcoming as

it had been under the heyday of Rule Americana.

As is becoming clear, the rules of international politics

are in a period of fundamental readjustment. Russia and

China must decide if they want to stick to their guns

when it comes to not picking sides. Small states like

Qatar or Singapore must choose whether they are

willing to continue to pay the price for their freedom of

mind. And, critically, the US and its Saudi Arabian-like

peers should think twice about whether their “my way or

the highway” foreign policy can still win out in the 21st

century.

Andrew Bishop

Eurasia Group - Eurasia Live

As deputy director of research, Andrew Bishop helps

ensure the relevance, timeliness, rigor, and accuracy of

the firm's research. He is also a senior analyst in the

Global Macro practice, where he works directly with

Eurasia Group President Ian Bremmer and Chairman

Cliff Kupchan.

06/11/17--04:35:
Σχολιασμός για γεωπολιτικές τεκτονικές πλάκες
και περιφερειακή αρχιτεκτονική.

Πετυχημένο πραξικόπημα στην Αίγυπτο και καθαίρεση του πρώτου δημοκρατικά εκλεγμένου Προέδρου στην ιστορία της χώρας - όπως αναγνωρίζει ακόμη και το πλέον απεχθές προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα καθεστώς της Συρίας του Assad [1].

Αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία, ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας και Η.Π.Α και απομάκρυνση τους (με παράλληλη προσέγγιση Τουρκίας και Ιράν).

Και τώρα, εν αναμονή πραξικοπήματος στο Κατάρ, φτάσαμε στο σημείο

- σύμφωνα με μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες - ιρανικές δυνάμεις να φυλάνε το Παλάτι του Εμίρη [2] και η

Τουρκία, με αφορμή την περιφερειακή κρίση και την προσπάθεια απομόνωσης του, να αποστέλλει

- προγραμματισμένες μεν εσπευσμένα δε-, στρατιωτικές δυνάμεις στη βάση της στο Κατάρ.

Δεν οικοδομούνται έτσι περιφερειακές αρχιτεκτονικές (Αμερική μου).

Περιφερειακά συντρίμμια και ερείπια δημιουργούνται.

Στον ψυχρό πόλεμο μπορεί να οικοδομούνταν.
Στον «μετα-Δυτικό» (θα γίνει της μόδας ο όρος) κόσμο στον οποίο ζούμε σήμερα, δύσκολα, πολύ δύσκολα.

Που θα οικοδομηθεί αρχιτεκτονική;

Σε μια πραξικοπηματική Αίγυπτο και σε μια τρεμάμενη & ασταθή Σαουδική Αραβία; (που δεν μπορεί να κάνει καλά μια εδαφική παρωνυχίδα, παρά μόνο με την άνευ όρων υποστήριξη των Η.Π.Α).

Είναι αυτά στέρεα και γερά θεμέλια για έναν μακροπρόθεσμό σχεδιασμό;

Οι Σαουδάραβες μέσω της απομόνωσης του Κατάρ και της κρίσης που δημιούργησαν επιδιώκουν να μεταβάλλουν την ισορροπία δυνάμεων, να αλλάξουν το Status Quo στην περιοχή.

Έθεσαν σε κίνηση μια διαδικασία αλλαγής των συσχετισμών δύναμης στην περιοχή (κρίνοντας προφανώς πως η υπάρχουσα δεν είναι ευνοϊκή).

Το Status Quo ίσως αλλάξει.
Όχι όμως απαραίτητα προς όφελος τους.

Σε περίπτωση που δεν το γνωρίζετε, το 75% με 80% των αραβικών παραλίων του Κόλπου (των παραλίων -και όχι της ενδοχωρας- των κρατών Κουβέιτ, Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν, Κατάρ κ.λπ) κατοικούνται από Σιίτες.

Δηλαδή στα παράλια απέναντι από το Σιιτικό Ιράν κατοικούν πλειοψηφικά Άραβες Σιίτες.

Η Σαουδική Αραβία πιθανόν να έχει πραγματοποιήσει έναν επικίνδυνο και εσφαλμένο στρατηγικό υπολογισμό στην προσπάθεια της να επιβάλλει τη βούλησή της στο μικρό εδαφικά Κατάρ.

Έχει διασαλεύσει την περιφερειακή τάξη πάνω στην οποία στηρίχθηκε προκειμένου να αντιμετωπίσει την επιρροή και τη κυριαρχία του Ιράν.

Εάν ο πόλεμος στη Συρία έφερε κοντά τη Σαουδική Αραβία και τη Τουρκία, η κριση στο Κατάρ κάνει το αντίθετο.

Απομακρύνει τις δύο χώρες.

Η Σαουδική Αραβία δεν αποτελεί κίονα ή θεμέλιο αλλά αδύναμο κρίκο, στην οικοδόμηση μιας αμερικανογενούς περιφερειακής αρχιτεκτονικής.

III

Όπως βιάζονται να κλείσουν το Κυπριακό οι Αμερικανοί, άλλο τόσο βιάζονται να δημιουργήσουν ένα «αραβικό ΝΑΤΟ» (ή μια Συνθήκη για έναν «Οργανισμό της Εγγύς Ανατολής» όπως προσεγγίζουν, κάπως παραλλαγμένα, τα περιφερειακά πράγματα οι Ισραηλινοί).

Οι Αμερικανοί έχουν γίνει τσαπατσούληδες.

Και με το κουρδικό τα ίδια θα είχαν αν δεν συναινούσαν - μέχρι ποιού βαθμού θα δούμε - οι Ρώσσοι.

Ασφαλώς και το Κυπριακό, το Κουρδικό και το Αραβικό υπό τη Σαουδική Αραβία δεν είναι ασύνδετα μεταξύ τους.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδίωκαν και ήθελαν μέχρι το 2015 να έχουν κλείσει το Κυπριακό (υπό την προηγούμενη διοίκηση Ομπάμα «έπρεπε» να είχε κλείσει).

Δεν τα κατάφεραν.

Γενικότερα, η βούληση και οι σχεδιασμοί

των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής συγκρούονται

σφοδρά με την πραγματικότητα.

Οι Αμερικανοί κάνουν λάθος.
Η σωστή κίνηση -η μόνη ορθή άλλωστε της προηγούμενης διοίκησης- ήταν η προσπάθεια κοινωνικοποίησης του Ιράν στο διεθνές και περιφερειακό σύστημα (και η δέσμευση του μέσω μιας διαδικασίας ανάληψης υποχρεώσεων).

Όχι το boosting, η άνευ όρων ενίσχυση, προώθηση και υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας.

Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[1] Από επίσημη κυβερνητική (Ministry of Information) ηλεκτρονική εφημερίδα της Συρίας (ως προς το θέμα της αναγνώρισης του απεχθούς για την ασαντική Συρία μεν, εκλεγμένου δε, Morsi):

''Egypt accused Qatar of supporting "terrorist" organizations, including the Muslim Brotherhood which it has been cracking down on since the 2013 coup against the country’s first ever democratically-elected leader, Mohamed Morsi''.

[2] Η πληροφορία περί ιρανικών δυνάμεων που βρίσκονται στο Παλάτι του Εμίρη του Κατάρ προέρχεται από αιγυπτιακές και ισραηλινές πηγές.

Εγώ την αναφέρω. Εσείς θα κρίνετε κατά πόσο είναι αξιόπιστη ή όχι.

Πιθανώς να αποσκοπεί στον ερεθισμό των Η.Π.Α προκειμένου να αυξηθούν οι πιθανότητες άμεσης παρέμβασης τους.

Όπως και να 'χει.
Η στάση της Τουρκίας και του Ιράν αποτελούν αποτρεπτικούς παράγοντες ενός ακόμη πραξικοπήματος με ρίζα τη Σαουδική Αραβία μετά από αυτό της Αιγύπτου (θυμίζω πως στρατεύματα της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων συνέβαλαν στην καταστολή και συντριβή της εξέγερσής στο Μπαχρέιν το 2011 - είπαμε, στα παράλια κατοικούν Σιίτες).

Επισημάνσεις

• Μέσω του Κυπριακού, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής επιδιώκουν την διευθέτηση και εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας - Ισραήλ και Τουρκίας - Αιγύπτου, τον κατευνασμό της Τουρκίας και, μέσω της αποδοχής της παρουσίας της στην Κύπρο, την παρεμπόδιση μιας μελλοντικής «ευρωπαϊκής» άμυνας δίχως τη συμμετοχή της Τουρκίας. Στα μυαλά των Αμερικανών όλα αυτά.

• Το πλέον καθοριστικό σημείο των τελευταίων ετών, που αλλάζει τα πάντα στην περιοχή, είναι το πραξικόπημα στην Αίγυπτο.

Από εκείνο το σημείο ξεκινούν και οι δυσκολίες και τα προβλήματα της Τουρκίας (η λεωφόρος μετατρέπεται σε κακοτράχαλο δρόμο) και γενικότερα μεταβάλλεται το τοπίο στη Μέση Ανατολή.

Μέχρι τότε η επιρροή της Τουρκίας ανέβαινε ασταμάτητα και με ταχύτατους ρυθμούς ενώ η επιρροή της Σαουδικής Αραβίας -και του Ισραήλ- εξαϋλώνόταν και ο ετεροκαθορισμός τους αυξανόταν. Game Changer.

Με όλη τη σημασία της φράσης.

• Προκειμένου να μεταβληθούν οι συσχετισμοί δύναμηςστη δυτική Ασία προς όφελος της Σαουδικής Αραβίας απαιτείται άμεση παρέμβαση των Ηνωμένων Πολιτείων.

Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.
Τουρκία, Ιράν, Ιράκ, Λίβανος, Ιορδανία, Κουβέιτ, Ομάν, Σουδάν, Αλγερία, Μαρόκο και Τυνησία, είναι διστακτικές, αρνούνται ή αποστασιοποιούνται από τη στρατηγικής της Σαουδικής Αραβίας να απομονώσει το Κατάρ.

• Η πιθανότητα πραξικοπήματος στο Κατάρ ειναι που θέτει την Τουρκία σε επιφυλακή για την πιθανότητα ενός νέου πραξικοπήματος.

Η Τουρκία ναι μεν στηρίζει το Κατάρ, ωστοσο δεν μπορεί και δεν επιθυμεί να διακινδυνεύσει πλήρως τις σχέσεις της με τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Το Ιράν προσέφερε στο Κατάρ τρία λιμάνια του προς χρήση (πάλι καβάλα στο άλογο το Ιράν σε σχέση με Τουρκία και Σαουδική Αραβία).

• Και εκτός όλων των άλλων, πέρα από όλα τα προηγούμενα, αναμένεται και η πτώση της Raqqa, η οποία το πιθανότερο είναι πως θα σηματοδοτήσει την αρχή για ένα νέο μεσανατολικό πανδαιμόνιο.

Ίσως να ξεκινήσει μια πραγματική ανοιχτή σύγκρουση, υπό τη έννοια ότι θα βγούν στην επιφάνεια οι πραγματικές δυνάμεις δίχως να κρύβονται πίσω από proxies (κάτι τέτοιο φανερώνει και η προσέγγιση των Κούρδων της Συρίας με τη Σαουδική Αραβία.

Η Σαουδική Αραβία δεν γίνεται να μην αναδυθεί στην επιφάνεια, να μην φανερωθεί, καθώς χάνεται ο προηγούμενος proxy).

Η Raqqa και η Doha απομακρύνουν όχι μονάχα τη Σαουδική Αραβία αλλά και τις Ηνωμένες Πολιτείες από την Τουρκία.

Οι γεωπολιτικές τεκτονικές πλάκες της Μέσης Ανατολής βρίσκονται σε κίνηση. Σεισμοί και μεγάλες ανακατατάξεις στην περιοχή του Περσικού Κόλπου καθίστανται σχεδόν αναπόφευκτες.

06/14/17--08:44:
Γεωπολιτικών τεκτονικών πλακών συνέχεια
& επίκαιροι επιμέρους σχολιασμοί.

Πέρα από ένδειξη αδυναμίας, όπως εξ αρχής επισημάνθηκε, η κρίση του Κατάρ και η προσπάθεια απομόνωσης του, φανερώνει την έλλειψη ή την ανεπάρκεια ηγεσίας στο Σουνιτικό κόσμο (η συντριπτική πλειοψηφία -πάνω από 80%- του μουσουλμανικού κόσμου είναι Σουνίτες, και όμως, είναι η σιιτική μειονότητα υπό την ηγεσία του Ιράν που αποτελεί κινητήρια δύναμη των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή).

Ο εσφαλμένος στρατηγικός υπολογισμός της Σαουδικής Αραβίας θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και σε διάλυση του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου.

Το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (Gulf Cooperation Council-GCC) είναι μια περιφερειακή διακυβερνητική πολιτική και οικονομική ένωση που αποτελείται από όλα τα αραβικά κράτη του Κόλπου εκτός του Ιράκ. Μέλη του είναι το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ, η Σαουδική Αραβία, το Ομάν, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα [Χάρτης].

Εάν συνεχιστεί η κρίση και πολωθούν περαιτέρω τα πράγματα, θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε στη διάλυση του GCC μέσω της αποχώρησης του Κατάρ, ίσως και του Ομάν (πιο δύσκολα, ακόμη και του Κουβέιτ).

Εάν από την άλλη, η σύγκρουση χαλαρώσει σε ένταση αλλά παραταθεί χρονικά, θα μπορούσε να οδηγήσει σε εσωτερική αποσταθεροποίηση τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα με αποτέλεσμα να πάψουν να είναι... ενωμένα.

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι μια ομοσπονδιακή απόλυτη μοναρχία που αποτελείται από επτά Εμιράτα [Χάρτης]. Γνωστότερα στην Ελλάδα είναι το Αμπού Ντάμπι και το Ντουμπάι.

Σε αυτή την περιπέτεια και στον άξονα Σαουδικής Αραβίας - Η.Α.Ε (στρατεύματα των οποίων, όπως έγραψα παλαιότερα, συνέβαλλαν στην καταστολή της εξέγερσης στο Μπαχρέιν το 2011), έχει σύρει όλα τα υπόλοιπα Εμιράτα κυριως το Αμπού Ντάμπι (Abu Dhabi).

Τα Εμιράτα Dubai και Sharjah, το πρώτο και το τρίτο πληθυσμιακά, δεν είναι χαρούμενα με αυτήν την εξέλιξη και δεν θέλουν να έχουν μεγάλη σχέση, ούτε με την περιπέτεια εις βάρος του Κατάρ ούτε με την αντιπαράθεση Σαουδικής Αραβίας και Ιράν, και ενδέχεται να έρθουν σε αντίθεση με το Abu Dhabi, το μεγαλύτερο εδαφικά Εμιρατο, εξέλιξη που θα μπορούσε να οδηγήσει σε αποσύνθεση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων ή απλά στη δημιουργία δύο ομάδων-στρατοπέδων στο εσωτερικό τους (μια που θα είναι πιο κοντά στη Σαουδική Αραβία και μια που θα είναι πιο κοντά στο Κατάρ και τη Τουρκία).

Ο μόνος τρόπος η όλη κατάσταση στη δυτική Ασία [Απεικόνιση] να εξελιχθεί με αυξημένες πιθανότητες υπέρ της Σαουδικής Αραβίας είναι μια άμεση και καθαρή παρέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών υπέρ της.

Διαφορετικά, η όλη προσπάθεια απομόνωσης του Κατάρ και μεταβολής της ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή θα μπορούσε να γυρίσει μπούμερανγκ στην ίδια τη Σαουδική Αραβία - και σε ακραία περίπτωση, αντί να έχουμε πραξικόπημα και αναταραχές στο Κατάρ, να ζήσει τέτοιες καταστάσεις η Σαουδική Αραβία (Η Τουρκία, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, κατάφερε να ανταπεξέλθει στο πραξικόπημα, η Σαουδική Αραβία δεν μπορεί να αντέξει πραξικόπημα).

Μέσω ενός εσφαλμένου στρατηγικού υπολογισμού, ο οποίος βασίζεται στην αμέριστη υποστήριξη την οποία υποτίθεται πως παρέχουν οι Η.Π.Α, η Σαουδική Αραβία θα έχει πυροβολήσει τα πόδια της.

Οι πιθανότητες για τις προηγούμενες περιπτώσεις θα είναι αυξημένες εάν η ανάπτυξη τουρκικών στρατευμάτων οδηγήσει σε απομάκρυνση - ή ακόμη και ρήξη στις σχέσεις- Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας (κάτι που η Τουρκία δεν επιθυμεί). Μόλις τα τουρκικά στρατεύματα φτάσουν στο Κατάρ, η Σαουδική Αραβία θα βρεθεί σε αδιέξοδο.

Θα έχει έρθει η ώρα των αποφάσεων.

Η σύγκρουση για το Κατάρ, όπως εξελίσεται, αποτελεί μεγάλο βήμα τόσο για τους Άραβες της χερσονήσου όσο και για τους Τούρκους.

Ιδιαίτερα εάν έρθουν στην επιφάνεια, όπως φαίνεται να συμβαίνει, κατηγορίες πως τα Η.Α.Ε είχαν συμβάλλει μέσω χρηματοδοτήσεων στο πραξικόπημα στην Τουρκία (κάτι που είχε αιωρηθεί παλαιότερα, αλλά αφέθηκε να περάσει), τα πράγματα μαλλον θα εκτραχυνθούν.

Μέσω της κρίσης στο Κατάρ η Τουρκία θα μπορούσε να βάλει για τα καλά πόδι στον Κόλπο, εξέλιξη για την οποία μάλλον δεν δείχνει έτοιμη. Πάντως η πόλωση ανάμεσα σε Τουρκία και Σαουδική Αραβία - Η.Α.Ε, θα επανακαθορίσει τη γεωπολιτική τοποθέτηση της Τουρκίας, καθώς έρχεται στην επιφάνεια μια ΑραβοΤουρκική ενδο-Σουνιτική διαμάχη που θα εμπλέξει έμμεσα ή άμεσα Κούρδους και Ιρανούς (και που στο βάθος και ως φόντο θα έχει τοπικούς παράγοντες όπως το Κατάρ, το Ισράηλ και τη Συρία, και επιβλέποντες τους Αμερικανούς και τους Ρώσσους).

Ολοκληρώνω με το παρακάτω απόσπασμα που γράφτηκε πριν από περίπου δύο δεκαετίες:

...η αλληλεπίδραση της γεωεθνικής συγκρότησης και των πεδίων γεωοικονομικών πόρων αποτελεί πηγή νέων σεναρίων κρίσεων στα σχέδια αναφορικά με το μέλλον της Μέσης Ανατολής...

Από την εκτεθείσα πλευρά προκαλεί το ενδιαφέρον κατά τη μεταψυχροπολεμική περίοδο η διάσταση του συγχρονισμού (που έχουν τρία ζητήματα):

Το Παλαιστινιακό, το θέμα του Ιράκ και το Κουρδικό...

Τα μελλοντικά σχέδια, που επικεντρώνονται επί της εν λόγω διαπίστωσης, συνίστανται στη μετατροπή του Μεσανατολικού ζητήματος, το οποίο κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα ταυτίστηκε με την αραβοϊσραηλινή διένεξη με άξονα την Παλαιστίνη σε μια τουρκοαραβοϊρανική ένταση επικεντρωθείσα κατά το πρώτο ήμισυ του 21ου αιώνα επί του «Κουρδικού ζητήματος»...

Ο ευρύτερος κίνδυνος, ικανός να απειλήσει την περιφερειακή ειρήνη σχετικά με το εγγύς μέλλον της Μέσης Ανατολής, έγκειται στην πρόκληση μιας εθνοτικού χαρακτήρα σύγκρουσης μεταξύ τουρκικών, περσικών, αραβικών και κουρδικών στοιχείων και η μετατροπή του σε μια γάγγραινα, η οποία θα αποτελεί πηγή διαρκών προβλημάτων...

Είναι ευδιάκριτος ο μαρκοπρόθεσμός στρατηγικός σχεδιασμός των ΗΠΑ και η αρχή η οποία διέπει τόσο την αβεβαιότητα και τις εσωτερικές αντιμαχίες στο Βόρειο Ιράκ όσο και ό,τι αφορά το καθεστώς τριχοτόμησης του Ιράκ:

Την αναγωγή των κρατών της περιοχής όσο το δυνατόν σε μικρότερης κλίμακας μονάδες ελαχιστοποιώντας έτσι τον αριθμό χωρών που είναι ικανές να συγκεντρώσουν περιφερειακή ισχύ, εξακολουθώντας να παρεμβαίνουν στην περιοχή εκμεταλλευόμενες τις εσωτερικές αντιπαλότητες και συμμαχίες των εν λόγω μικρής κλίμακας μονάδων.

Αυτός ο στρατηγικός υπολογισμός αποβλέπει στο να παρεμποδίσει να κλονιστεί ο χαρακτήρας του ατλαντικού άξονα ως στηρίγματος του παγκοσμίου συστήματος, ώστε να συνεχίσει να εκτελεί χρέη μεσολαβητή (arbiter) απέναντι στα παγκόσμια κέντρα ισχύος.

Η μείωση της ισχύος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή θα σημάνει μεγάλη μείωση και της θέσης ισχύος τους απέναντι στην Ευρώπη και την Ανατολική Ασία.

Ο διαχωρισμός της Μέσης Ανατολής σε μικρότερης κλίμακας κέντρα ισχύος εμφανίζει επίσης μια απόλυτη αρμονία με τα στρατηγικά σχέδια του Ισραήλ.

Ahmet Davutoğlu, 2001

Σημειώσεις - Επισημάνσεις

[-] Πάντως, σε ό,τι αφορά την κρίση στο Κατάρ, πιθανώς ούτε το Ισραήλ -το οποίο διατηρεί υπόγειες σχέσεις με τα Η.Α.Ε- επιθυμεί να πάει η κατάσταση στα άκρα.

Το Κατάρ είναι ένας από τους κύριους οικονομικούς υποστηρικτές της ανασυγκρότησης της Λωρίδας της Γάζας (και συνομιλεί σε αυτά τα πλαίσια με τους Ισραηλινούς).

Η απομόνωσή του θα μπορούσε να οδηγήσει σε μείωση της υποστήριξής και να ωθήσει τη Χαμάς ανοιχτά στην αγκαλιά του Ιράν.

Εκατό φορές αν ρωτήσετε τους Ισραηλινούς ''ποιός προτιμάτε να ασκεί επιρροή στους Παλαιστίνίους, η Τουρκία ή το Ιράν;'', εκατόν μια φορές θα σας απαντήσουν η Τουρκία (ό,τι κι αν λένε για την Τουρκία).

Χίλιες φορές συμφέρει το Ισράηλ να «ενσωματώνει» η Τουρκία Παλαιστίνιους Άραβες παρά οι τελευταίοι να φανερώνουν τάσεις αφοσίωσης προς τη Τεχεράνη.
Εάν η Τουρκία πάψει να μιλάει φιλόπαλαιστινιακά το πιθανότερο είναι να αρχίσουν να

ανησυχούν στο Ισραήλ και να σκέφτονται: ''κάνε κάτι

επιτέλους Erdoğan. Θα μας τους πάρει όλους το Ιράν''.
Η «φιλο-παλαιστινιακή» πολιτική της Τουρκίας εξασφαλίζει πως το παλαιστινιακό θα είναι ελεγχόμενο. Τα ίδια ισχύουν και με το Κατάρ.

[-] Ηθελημένα δεν αναφέρομαι σε αυτό το σημείωμα σε μια υποτιθεμένη μελλοντική υπόθεση-πρόταση που έχω διαβάσει να συζητείται για το Παλαιστινιακό.

Πρώτον, γιατί αυτή η υπόθεση-πρόταση μπορεί να είναι πρώιμη και άτοπη και δεύτερον, γιατί εάν μια τέτοια πρόταση προωθηθεί και δει το φως της δημοσιότητας επίσημα, δε νομίζω πως θα συνεχίσει να υπάρχει Αίγυπτος του Sisi για αρκετό χρονικό διάστημα μετά από τη δημοσιοποίηση της, προκειμένου να συμβάλλει στην εφαρμογή υλοποίηση της.

Επίκαιροι Επιμέρους Σχολιασμοί

Διαφορετικές περιπτώσεις μεν, παρ'όλα αυτά, μετά το Makau και το Hong Kong, πλησιάζει και η ώρα της Taiwan.

Και ο Παναμάς διέκοψε διπλωματικές σχέσεις μαζί της (προφανώς υπέρ της «μίας Κίνας»).

Οι μόλις 21 χώρες που αναγνώριζαν τη Taiwan, πλέον έγιναν 20. So much for ''the first asian country to recognize / legalize same-sex marriage''.

Αμ δε γίνεται διεθνής πολιτική και δεν αντλείται διεθνής νομιμοποίηση μόνον με αυτά Αμερική μου.

Στον πλανήτη υπάρχουν 195 χώρες.
Από αυτές, 175 αναγνωρίζουν τη κυβέρνηση του Πεκίνου ως τη μοναδική νόμιμη κυβέρνηση της Κίνας και μόλις 20 τη κυβέρνηση της Ταϊπέι.

Διάφοροι «ευρωπαϊστές» με αφορμή και αντιπαραβάλλοντας τις εκλογές σε Βρετανία και Γαλλία προσπαθούν να παρουσιάσουν-τονίσουν τις δυσκολίες του Λονδίνου και την παρακμή της επιρροής του σε παγκόσμια κλίμακα σε σχεση με του Παρισιού.

Παραπλανούν φυσικά προκειμένου και επιδιώκοντας να

διαμορφώσουν κλίμα.
Όχι επειδή κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην περίπτωση της Βρετανίας αλλά γιατί τα ίδια - αν όχι χειρότερα - ισχύουν για τη Γαλλία.

Όταν από εδώ γράφαμε για αποδυνάμωση της Βρετανίας και της Γαλλιας (για την κρίση του ευρωπαϊκού πυρήνα της «Δύσης») και για την ολοκλήρωση ενός ιστορικού κύκλου, αναφερόμενοι σε αυτές τις δύο χώρες, αυτοί πιπίλιζαν μια ευρωφιλική ανάγνωση ή/και φαντασιώνονταν ένα ευρωκεντρικό τελος της ιστορίας.

Τώρα προσπαθούν να πείσουν πως είναι μονάχα το Λονδίνο που αντιμετωπίζει πρόβλημα και πως μονάχα το εκτόπισμα της Βρετανίας μειώνεται και η επιρροή της εξασθενεί.

Δεν πειράζει.
Εδώ είμαστε και σε λίγους μήνες θα ξαναγράψουμε.

Σημείωση

Φυσικά ισχύει και το ανάποδο από αγγλοκεντρική σκοπιά.

Μονάχα ή κυρίως η Γαλλία έχει πρόβλημα, όχι η Βρετανία.

Όμως αυτο το «ενδο-δυτικό» μπρα - ντε - φέρ,

πέρα από το ότι είναι αστείο, αποτελεί από μόνο του παραδοχή ορισμένων πραγμάτων για όποιον βλέπει ή δεν επιθυμεί να απωθεί τη μεγαλύτερη εικόνα.

III

Πριν από περίπου έναν αιώνα, η Βρετανία και η Γαλλία έκοβαν και έραβαν, έλυναν και έδεναν και χώριζαν αυθαίρετα και κατά πως τους βόλευε τις ιστορικές περιοχές της Μεσοποταμίας και του Λεβάντε, της Ανατολίας και της Αραβίας και φυσικά του Περσικού Κόλπου, επιβάλλοντας όρους.

Σήμερα, έναν αιώνα μετά, τη μοίρα αυτών των ιστορικών περιοχών καθορίζουν οι Η.Π.Α, η Ρωσσία, το Ιράν, η Τουρκία και οι Άραβες (κρατικά, αναφέρομαι σε κρατικούς δρώντες), επιβάλλοντας όρους. Καληνύχτα ευρωκεντρική Έλλάδα.

Ο κόσμος άλλαξε. Εσύ δεν θα αλλάξεις ποτέ.

Επισημάνσεις

[-] Κανένας από τους προηγούμενους, που συμμετείχαν ή ενεπλάκησαν ενεργά στη Συρία, δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία ή μεγάλη βαρύτητα στο τι ήθελε ή έλεγε η Γαλλία.

Θυμίζω πως η σημερινή Συρία πέρασε από την οθωμανική κυριαρχία, σφαίρα και επιρροή στη γαλλική και πως ήταν «γαλλικό μαντάτο» (υπό γαλλική εντολή) και όχι κάποιο άσχετο προς τη Γαλλία κράτος.

[-] Κατά τα λοιπά, στις μέρες μας, με αφορμή τις εκλογές

στις δύο χώρες, ορισμένοι προσπαθούν να διαμορφώσουν κλίμα και ανταγωνίζονται για το εάν μειώνεται περισσότερο το εκτόπισμα της Γαλλιας ή της Βρετανίας και για το αν εξασθενεί περισσότερο η επιρροή του Λονδίνου ή του Παρισιού σε παγκόσμια κλίμακα (δηλαδή κινούνται μεταξύ καθήλωσης, προπαγάνδας, ευρωκεντρισμού και τύφλωσης για το ποιός …

Παρατηρητήριο Αμαρουσίου

Κυριακή 31 Μαΐου 2020

051 Cosmological Ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου