Κυριακή 31 Μαΐου 2020

034 Cosmoidioglossia









  • 09/12/15--07:34: Τρία σχόλια ατάκτως ερριμμένα.
    • I
    Η Ωλμπραϊτ επέκρινε τον στρατηγό Κόλιν Πάουελ για την απροθυμία του να εμπλακεί και βρήκε έναν πιστό σύμμαχο στον Βρετανό πρωθυπουργό Τόνυ Μπλαίρ, του οποίου ο ενθουσιασμός για να δώσει τη μάχη του καλού εναντίον του κακού ερχόταν σε αντίθεση με τη σύνεση του προκατόχου του, Τζον Μέιτζορ... Και οι δύο [Ώλμπραϊτ και Μπλαιρ] θεωρούσαν ότι, αν ο ΟΗΕ δεν έδινε το πράσινο φως, οι υποστηρικτές της επέμβασης Θα έπρεπε να τον παρακάμψούν. Παρά την ισχυρή αντίθεση των Ρώσων και των Κινέζων —ο Κινέζος πρεσβευτής χαρακτήρισε την επιχείρηση «σοβαρή παραβίαση τον Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ και των καθιερωμένων αρχών του διεθνούς δικαίού»—, το ΝΑΤΟ άρχισε να βομβαρδίζει τούς Σέρβούς χωρίς εξουσιοδότηση του Συμβουλίου Ασφαλείας [Σημ. Δ`~. Στις 7 Μαίου 1999, βομβαρδίστηκε η κινεζική πρεσβεία στο Βελιγράδι]. Με αυτόν τον τρόπο μια ομάδα δυτικών δυνάμεων υιοθέτησε μια αντίληψη για τον κόσμο σύμφωνα με την οποία η υπεράσπιση της «ανθρωπότητας» υπερίσχυε όχι μόνο της ιερότητας της κυριαρχίας των κρατών αλλά υπό ορισμένες συνθήκες ακόμη και της εξουσίας του ίδιου του ΟΗΕ" (Mark Mazower, Κυβερνώντας τον Κόσμο. Η Ιστορία μιας Ιδέας, Εκδ. Αλεξάνδρεια)
    Παρατηρούμε, λοιπόν, πως σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα του νησιού πλέον, συμπεριλαμβανομένης της «(κεντρο)αριστεράς», αναπτύσσονται -έστω και δειλά-, πρώτον, μη Ευρωενωσιακές τάσεις και -σε μικρότερο βαθμό- δεύτερον, μη παρεμβατικές τάσεις (εξέλιξη που σαφώς επηρεάζει την ιδεολογία του «Ατλαντισμού», ιδιαίτερα εάν συνυπολογίσουμε πως το Ηνωμένο Βασίλειο, ήταν η πρώτη «ευρωπαϊκή ή δυτική» χώρα που αποφάσισε να αγνοήσει τις «παραινέσεις» της Ουάσινγκτον για μη συμμετοχή στην AIIB - Asian Infrastructure Investment Bank). Έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον οι τάσεις ανόδου μη παρεμβατικών φωνών (non-interventionist) στις αριστεροδεξιές του ευρωατλαντικού χώρου.
    -----
    Σε ότι αφορά τις επιμέρους αριστεροδεξιές ιδεολογικές ανησυχίες (για να γίνω λίγο προκλητικός), κύρια αποστολή του Jeremy Corbyn προφανώς -υποτίθεται πως- θα είναι να αποκαταστήσει το ηθικό κενό και την ιδεολογική-ταυτοτική σύγχυση που βρίσκεται στην καρδιά της υπαρξιακής κρίσης της «σοσιαλδημοκρατίας» - οι οπαδοί της οποίας βρίσκονται σε κατάσταση μόνιμης άρνησης των πάντων.
    II
    Today's core, over time, becomes tomorrow's periphery. Today's periphery becomes tomorrow's core - Charles Kupchan. Όσο πιο σύντομα γίνει κατανοητός και αποδεκτός, σε όλη του την έκταση και το βάθος, αυτός ο μετασχηματισμός (έπρεπε ήδη να είχε γίνει) τόσο το καλύτερο για όλους. Οι υπόλοιποι, απλά θα δώσουν μάχες οπισθοφυλακών και θα βρεθούν εκτός ιστορίας, δίχως να συνειδητοποιήσουν το πως και το γιατί. Η άρνηση, τα δακρύβρεχτα λόγια και οι πάσης φύσεως αλαλαγμοί δεν προσφέρουν τίποτα.
    III
    Κράτη των οποίων οι κοινωνίες δεν μπορούν να αναπαραχθούν, ασκούν κριτική σε κράτη των οποίων οι κοινωνίες δεν μπορούν να «εκσυγχρονιστούν» (με βάση τα πρότυπα και τις επιθυμίες των πρώτων). Ας κοιτάξουν τα χάλια τους οι κρατοκοινωνίες της πρώτης κατηγορίας, οι οποίες έχουν απολέσει την πλέον θεμελιώδης και αυτονόητη, βασική και στοιχειώδης αρχή και κατάσταση που χαρακτηρίζει όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες από υπάρξεως «κόσμου», και ας μην ανησυχούν για τη δεύτερη κατηγορία. Οι κοινωνίες της δεύτερης κατηγορίας, αργά ή γρήγορα, θα βρουν το δρόμο τους.
    "ήδη σε ομιλία του το 1999 ο Μπλαιρ είχε υπονοήσει την ιδέα για την Ευθύνη Προστασίας [R2P - παρεμβατικό δόγμα το οποίο επιδιώκει να αναθεωρήσει η Βραζιλία]... «Παρακολουθούμε τις απαρχές ενός νέου δόγματος για τη διεθνή κοινότητα», υποστήριξε... Νέος ηγέτης του «εργατικού κόμματος» στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι ο Jeremy Corbyn. Ο Jeremy Corbyn είναι -soft ή light- «Ευρωσκεπτικιστής». Αυτό σημαίνει πως ολόκληρο το πολιτικό φάσμα -έστω και έμμεσα- μετακινείται προς μη Ευρωενωσιακές κατευθύνσεις και αντιλήψεις. Αλλάζουν, λοιπόν, οι αντικειμενικές συνθήκες σε ότι αφορά το δημοψήφισμα για την παραμονή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ε.Ε. Ακόμα και έτσι, όμως, οι εξωεθνικές και εξωπολιτικές πιέσεις θα είναι αφόρητες προκειμένου το Ηνωμένο Βασίλειο να μην αποχωρήσει από την Ε.Ε (οι πιέσεις αυτές ενισχύονται και από το ζήτημα της Σκωτίας. Στην Ισπανία, επίσης, βρίσκονται σε άνοδο οι υποεθνικές αυτονομιστικές ή αποσχιστικέςτάσεις και πιέσεις - Καταλονία). Ο Jeremy Corbyn μπορεί να θεωρηθεί ως μη παρεμβατιστής (non-interventionist). Αντίθετα οι Blairites -οπαδοί του Tony Blair- ήταν πρωτοπόροι και παραμένουν υπερασπιστές του παρεμβατισμού (βασικά μετά τον Blairism δεν είχε νόημα η ασχολία με την «βρετανική (κέντρο)αριστερά». Μελετούσες τη λεγομένη «global governance» και είχες ξεμπλέξει - όλα σε ένα). Θυμίζω πως:
    00
    Δυστυχώς, δεν υπάρχει απομαγνητοφωνημένο κείμενο (transcript) της ομιλίας, η οποία ξεκινά περίπου στο 11:50 και ολοκληρώνεται στο 1:25:45. Βιβλία του ομιλητή: The New Paradigm in Macroeconomics: Solving the Riddle of Japanese Macroeconomic Performance (2005) - Why Japanese economy or was killed (2003) - Princes of the Yen: Japan's Central Bankers and the Transformation of the Economy (2001).
    Αν η πραγματικότητα (ή το γεγονός ή το εμπειρικό δεδομένο) δεν συμβαδίζει-συμφωνεί με τη θεωρία, αλίμονο στην πραγματικότητα (ή το γεγονός ή το εμπειρικό δεδομένο).
    .~`~
    Richard A. Werner is Professor of International Banking at the University of Southampton, UK. Previously, he was Reader at Southampton and Assistant Professor of Economics at Sophia University in Tokyo, Japan. He has spent over a decade in Asia, including at the Bank of Japan, the Japanese Ministry of Finance and the Asian Development Bank, and as Chief Economist of Jardine Fleming Securities (Asia) Ltd and asset allocator of a major pension fund. He is much quoted in the media and has published widely on financial markets and monetary economics. In 2003, he was selected as Global Leader for Tomorrow by the World Economic Forum in Davos.
    00
    I
    Τα κόμματα, στον ημι-κρατικό δρώντα υπό την ονομασία «Hellenic Republic», ο οποίος αποτελεί περίπτωση μετα-κυρίαρχου/δημοκρατικού πολιτειακού καθεστώτος αποικιοποίησης ή/και κηδεμόνευσης (καθώς ως αυτόνομο πολιτικό σύστημα και εθνική συνταγματική τάξη δεν υφίσταται), δεν έχουν πρόγραμμα, έχουν όμως υποψηφίους - και ψηφοφόρους! Δεν χρειάζονται πρόγραμμα, οι υποψήφιοι και οι ψηφοφόροι αρκούν.
    II
    Λυπάμαι αλλά δεν θα είμαι ευχάριστος. Την ίδια στιγμή που στο B.B.C διαβάζω: Germany 'to start border controls', στο New Europe: Germany suspends Schengen: announces emergency border controls και στον Guardian άρθρο με τίτλο: How much longer can Germany keep its doors open to refugees?, στην Ελλάδα κυριαρχούν, από τη μια μεριά, όσες και όσοι λένε «ναι σε όλα» δίχως καμία περαιτέρω σκέψη ή συζήτηση, και από την άλλη, «ο φασισμός» (ή ανάποδα όσες και όσοι λένε «όχι σε όλα» δίχως καμία περαιτέρω σκέψη ή συζήτηση, και από την άλλη, «ο ουμανισμός»). Δεν είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά.
    Πολύς θόρυβος με τις «selfies» (του ψυχρού -και όχι θερμού- λαϊκισμού) της Καγκελαρίου, με τις φιλότιμες -ομολογουμένως- προσπάθειες του UN Refugee Agency (UNHCR) και τις υποδοχές σε σιδηροδρομικούς σταθμούς (τώρα τα τρένα σταματούν). Προς τι;
    Οι περισσότεροι πόροι -συγκέντρωση κεφαλαίων κ.λπ- (σε ορισμένες κοινωνίες) δεν δεσμεύονται για την πολιτική επίλυση ζητημάτων, αλλά για την διαμόρφωση της «κοινής γνώμης». Η διαμόρφωση της «κοινής γνώμης» αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες «βιομηχανίες» (σε ορισμένες κοινωνίες). Δεν έχει αναλυθεί ιδιαίτερα ο ρόλος της.
    Η ανύπαρκτη «κοινή γνώμη» -αυτή η εφεύρεση του Μπένθαμ- έχει μεταλλαχθεί σε ένα εργαλείο -άσκησης και νομιμοποίησης- πολιτικής, κυρίως εξωτερικής. Η «κοινή γνώμη» δεν είναι γνώμη, αλλά μια τεχνικώς κατασκευαζόμενη ιδεολογία που κατασκευάζεται πάντα «εκ των άνω» (κλασικό παράδειγμα αποτελεί η έκφραση «ευρωπαϊκός πολιτισμός» ή «ευρωπαϊκές αξίες» που αποτελεί ένα ιδεολογικό σύνθημα στα πλαίσια της «κοινής γνώμης», καθώς ο Σικελός, η Σκωτσέζα και ο Ανδαλουσιανός, ο Φιλανδός, ο Έλληνας και η Βελγίδα έχουν εξόχως διαφορετικές παραδοχές για τις «αξίες» και τον «πολιτισμό». Επίσης η «Ευρώπη» είναι ένα όργανο λειτουργίας της «κοινής γνώμης». Υπάρχουν πολλές «Ευρώπες», όχι μια). Η «κοινή γνώμη» μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο για την εδραίωση κλειστότητας όσο και για την εδραίωση ανοιχτότητας, τόσο για την διαμόρφωση εσωτερικής όσο και εξωτερικής ιδεολογίας. Ο μηχανισμός της «κοινής γνώμης»ουσιαστικά είναι απλός: μεταβάλλει την ιστορία σε πολιτικά συνθήματα και αόριστες φρασεολογίες που οδηγούν στον έλεγχο και στην διαμόρφωση των περιεχομένων των συνειδήσεων (δεν είναι τυχαίο που οι «ιστορικές αναδρομές» -ακόμα και οι πρόσφατες- ή η «ιστορική γνώση» είναι «παρωχημένες» στα πλαίσια της «κοινής γνώμης»).
    Αναγνωρίζω πως έχω τις «παραξενιές» μου, ως προς τον τρόπο που προσεγγίζω τα ζητήματα. Αλλά δεν ήταν «παραξενιά», στην προκειμένη περίπτωση, η άμεση αναφορά μου στο UN Refugee Agency, στην επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος, στις ποσοστώσεις, στη «μαλακή ισχύ», στον έλεγχο και τη διαμόρφωση της «κοινής γνώμης» (και πριν ακόμα «φουσκώσει» επικοινωνιακά το θέμα, στις ενδεχόμενες μελλοντικές λύσεις).
    Όταν μεγάλα ζητήματα «εισάγονται» απότομα και βίαια στη δημόσια σφαίρα μέσω ενός δραματικού γεγονότος ή μιας φωτογραφίας, τίποτα καλό δεν προμηνύεται.
    Η διαφύλαξη από την προσβολή και την υπονόμευση της συνείδησης και του αυτοσεβασμού μας, δεν ισχύει μονάχα ως προς το εθνικό επίπεδο, αλλά και ως προς το ευρωπαϊκό. Ο «λαϊκισμός» δεν είναι αποκλειστικότητα ενός μονάχα επιπέδου. Αύριο μάλλον θα γίνει συνεδρίαση του Συμβουλίου της Ε.Ε για τις σταγόνες στον ωκεανό.
    Συμπληρωματικά: 1) Κοινή γνώμη, ιδεολογία και ιστοριογραφία. 2) Τέταρτη εξουσία και παραγωγοί της κοινής γνώμης. 3) Η ισχύς της πειθούς και ο έλεγχος της κοινής γνώμης - μέρος α´. Με αφορμή τα τεκταινόμενα. 4) Σχόλιο επικαιρότητας. 5) I) Προτεινόμενες ευρωπαϊκές ποσοστώσεις μετεγκατάστασης και II) Ανθρωπιστικός -λεγόμενος- παρεμβατισμός (humanitarian intervention) και κρατική κυριαρχία (state sovereignty). Δύο σύντομοι σχολιασμοί. 6) Έξι σχόλια ατάκτως ερριμμένα. 7) Ιχνηλατώντας τον Internationalism μέρος α´ - A Note on the Origin of the Word 'International' by Hidemi Suganami και Nationalism and internationalism by Nicholas Hans. Προλογικά και εννοιολογικό πλαίσιο από Alfred E. Zimmern, Immanuel Wallerstein και E. H. Carr.Τα σημειώματα που αφορούν την επικαιρότητα θα παραμείνουν στην κύρια σελίδα για μικρό χρονικό διάστημα.
    00
    I
    Ο βαθύς, ουσιαστικός και μακροπρόθεσμος -και όχι επιφανειακός και παροδικός- φόβος για τη Γερμανία, δεν είναι -και δεν θα έπρεπε να είναι- ούτε ο ισλαμιστικός ούτε ο ακροδεξιός (εάν χρειαστεί το γερμανικό κράτος θα τους «συμμαζέψει»). Το ουσιαστικό πολιτικό ζήτημα -και αυτό που θα έπρεπε να τρέμουν- είναι η πιθανή διεύρυνση ενός χάσματος ανάμεσα στη Βαυαρία και την υπόλοιπη Γερμανία (γενικότερα η διαφοροποίηση περιοχών - ζήτημα το οποίο χρησιμοποιήθηκε την δεκαετία του '30). Το ζήτημα της Βαυαρίας μπορεί εύκολα να ακολουθήσει την κυρίαρχη τάση των αυτονομιστικών και αποσχιστικών κινημάτων που βρίσκονται σε άνοδο (από την Καταλονία μέχρι τη Σκωτία και από το Βένετο μέχρι την Φλάνδρα).
    -----
    Βέβαια υπάρχουν και άνθρωποι που αυτή την εξέλιξη (άνοδο αυτονομιστικών κινημάτων κ.λπ) την θεωρούν καλοδεχούμενη.
    II
    Στην καθηλωμένη, γεροντοκρατούμενη και υπό αιχμαλωσία ελληνική κοινωνία -η οποία απομυζάται και λεηλατείται- η αδυναμία και η παραίτηση φορά το προσωπείο της «ανοχής» προς το πολιτικό σύστημα και τους φυσικούς εκπροσώπους του - οι οποίοι επιδιώκουν να εξασφαλίσουν την εύνοια υπερεθνικων παραγόντων, με απεριόριστη συμμόρφωση στις όποιες επιθυμίες τους. Δεν είναι «ανοχή» όμως, είναι αδυναμία και παραίτηση της ελληνικής κοινωνίας.
    III
    Από την -επίσημη- έναρξη της κρίσης, το 2007-8, έχουν φύγει από τη χώρα πάνω από 500.000 -κατά βάση νέοι- άνθρωποι. Θα απολογηθεί κανείς γι'αυτή την μη αναστρέψιμη απώλεια;
    Δεν είναι τυχαίο πως αοριστολογούν προκειμένου να εξαπατήσουν συνειδήσεις και δεν μιλούν συγκεκριμένα. Όταν οι ένοχοι, έχουν το θράσος να παρουσιάζονται στη δημόσια σφαίρα με χαμογελάκια και άνεση σαν να μη τρέχει τίποτα -ενώ θα έπρεπε να τρέμουν τα πόδια τους-, καταλαβαίνεις πως έχει καταργηθεί η ουσία του πολιτεύματος.
    Σε μια χώρα που έχει πάνω από 1,2 εκατομμύρια ανέργους έχουν φύγει πάνω από 500.000 άνθρωποι (ο μέσος όρος ηλικίας ήταν 43 ετών, σίγουρα έχει ανέβει). Αντιληφθείτε τα μεγέθη. Ξυπνάτε.
    Πλέον δεν μιλάμε απλά για απώλεια κυριαρχίας, αποικιοποίηση και μετατροπή -ή ορθότερα εκφυλισμό- σε εξαρτημένο ή υποτακτικό (subordinate) σε υπερεθνικούς παράγοντες ημι-κρατικό δρώντα. Μιλάμε για ανθρωπολογική κοινωνική και εθνική εκποίηση, απίσχναση και καταστροφή. Δεν υπάρχουν αντιστάσεις, αυτοσεβασμός, αντίληψη της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε; Αναίσθητοι είμαστε ή υπνωτισμένοι ή νεκρός οργανισμός; και ασχολούμαστε με πάσης φύσεως σαχλαμάρες. Αντιληφθείτε την έκταση και το βάθος της κατάστασης. Ξυπνήστε.
    -----
    Τα μεγέθη, δυστυχώς, είναι μεγαλύτερα καθώς δεν υπάρχουν στοιχεία για τα έτη 2007, 2009, 2014 και 2015. Since the 2007-8 financial crisis, 505,666 Greeks have left Greece, which has suffered two bailouts and years of harsh austerity and high unemployment, according to Eurostat, the European Union’s statistical office. But the true figure of Greeks is likely to be even higher, because Eurostat does not have figures for 2007, 2009, 2014 or 2015 [euractiv].


    00
    10 July 2015
    By Richard A. Werner
    Will Greece default or exit from the euro, or both? First, I will describe the best course of action, then what I think will happen. The two are not the same: In Europe, policy actions have diverged from the optimal course of action for most of the last two decades.
    Consider first the 1990s. Like many economists, at the time I pointed out that the plans by the eurocrats to introduce a single currency were thoroughly misguided: monetary policy is the most powerful policy arm, and there is no reason why any government should amputate it. As I argued then, historically the German D-Mark had been strengthening since its introduction in 1948 against the currencies of its neighbours, and this reflected – and compensated for – increased German competitiveness. Their weakening currencies allowed German trade partners to keep their export industries in business and their workers employed. By introducing a single currency, future revaluations of the German currency were disallowed. This amounted to a de facto future devaluation of German purchasing power, revaluation of the currencies of the other European countries, and hence would render non-German economies less and less able to compete against German exports over time.
    To economists – even of the mainstream ilk – it was clear what would have to follow: Unable to depreciate their currencies, countries such as Spain, Italy, let alone Greece would need to conduct what is euphemistically called an ‘internal devaluation’, i.e. wages would have to fall significantly and domestic purchasing power would have to be reduced. Countries refusing to implement such austerity policies or trying to circumvent them would face ballooning trade deficits with Germany and the need for ever greater borrowing from the German central bank (via what came to be known as TARGET2). Their debt would swell, until reaching an unsustainably high level, and then something drastic would have to happen – default, exit from the single currency, or both. It was an almost unique instance where most economists – famous for disagreeing – agreed.
    When visiting Europe at the time (I was based in Tokyo in the 1990s), and meeting my peers, the chief economists at other banks, I would of course discuss what in my view was the highly worrying prospect of these plans to abolish the D-Mark. I was astonished by their reaction. About half of them insisted that those plans were so lunatic that, of course, they would not be implemented. This was a bad call, since the commitment to the single currency had been enshrined in the Maastricht Treaty in 1993 and the eurocrats were implementing a pre-ordained implementation plan resulting, by the end of the 1990s, in fixed exchange rates, and by 2001 a single currency. I had had the opportunity to hear Mr Alexandre Lamfallusy, the leading technocrat tasked with the introduction of the single currency, speak in Tokyo around 1996. He presented his road map. The astonishing aspect was the level of detail. He told us, years in advance, in which European cities the chiefs of central banks and the finance ministers would meet and what they would decide; when and where their deputies would meet and what they would decide; and where and when the heads of government would meet, and what they would decide: month after month of detailed scheduled meetings, with a complete script of pre-ordained outcomes, named after the cities in which the meetings were to take place. His confident presentation made it clear that he expected this script to be followed to the letter. I saw no reason to doubt his words. (Needless to mention, this is what happened).
    The other half of the chief economists, like me, recognised that a single currency would be introduced, no matter how nonsensical the economics, since it was a political project. (The economics being bad, the politics was even worse: the end of democracy in Europe). They agreed with me that it was going to be a disaster. I asked the chief economist of what was then the fourth largest German bank: “If you think so, why don’t you speak up about this? You are forecasting gloom and doom, but I don’t see any reports by you or your bank about it.” His answer was shocking: He said that there had been clear instructions from the boards of all the large German banks to their staff that no report on the abolition of the D-Mark and the introduction of a European single currency that was in any way negative was allowed to be published. The economists in the private sector had been muzzled by their bosses. The same I heard from journalists. So the German media only quoted the rigged reports from the banking economists.
    As I warned in my 2003 book Princes of the Yen, in the event the European Central Bank was to exacerbate matters greatly by creating massive credit bubbles, banking crises and recessions in its first decade of operation. The ECB then ensured a prolonged crisis by not ending these banking busts, such as in Ireland, quickly and without costs to the tax payer (as central banks are uniquely able to do). Instead, the ECB forced governments to incur massive national debts to rescue their now defunct banking systems. This way, Ireland moved from fiscal poster boy to virtual default, needing an IMF ‘rescue’.
    And this, coupled with excessive consumption and spending during the boom years, is how Greece got into its current predicament.
    So it is high time to recognise that the introduction of the euro was a mistake. It is time to cut our losses, instead of throwing good money after bad. Eurozone countries should therefore now show solidarity with Greece and all exit the eurozone together. This can be done by simply reversing the procedures of introducing the euro.
    By abandoning the euro, each country would regain control over monetary policy and could thus solve their own particular predicament. Some, such as Greece, may default, but its central bank could limit the damage by purchasing the dud bonds from banks at face value and keeping them on its balance sheet without marking to market (central banks have this option, as the Fed showed again in October 2008). Banks would then have stronger balance sheets than ever, they could create credit again, and in exchange for this costless bailout central banks could insist that bank credit – which creates new money – is only allowed for transactions that contribute to GDP in a sustainable way. Growth without crises and large-scale unemployment could then be arranged.
    As to the question of what will actually happen with Greece, we can be short: President Obama called Angela Merkel a fortnight ago and apparently told her that it was ‘critical’ to keep Greece in the euro. Legally, Germany is not a sovereign state; in practice, it is beholden to the US. It is thus likely that a deal will be made, as the US project of ‘ever closer union’, the transfer of all powers and sovereignty to an unelected Brussels elite reporting to Washington, must continue, no matter the costs for the European peoples.
    Richard A. Werner is a German academic, economist and Professor of International Banking at the University of Southampton, UK. Previously, he was Reader at Southampton and Assistant Professor of Economics at Sophia University in Tokyo, Japan. He has spent over a decade in Asia, including at the Bank of Japan, the Japanese Ministry of Finance and the Asian Development Bank, and as Chief Economist of Jardine Fleming Securities (Asia) Ltd and asset allocator of a major pension fund.
    In 1989, Richard graduated in International and Development Economics from the London School of Economics and entered the graduate programme in Economics at Oxford University. In 1990, he joined the Graduate School at the University of Tokyo and became a researcher at the Nomura Research Institute. In the following year, he became European Commission-sponsored Marie Curie Fellow at the Institute for Economics and Statistics, University of Oxford, to conduct doctoral studies on monetary economics and banking in Japan. In subsequent years Richard became the first Shimomura Fellow at the Research Institute for Capital Formation at the Japan Development Bank (now Development Bank of Japan), a Visiting Researcher at the Institute for Monetary and Economic Studies at the Bank of Japan, and Visiting Scholar at the Institute for Monetary and Fiscal Studies at the Ministry of Finance, Tokyo. In 1994, Richard took up the position of chief economist at Jardine Fleming Securities (Asia) Ltd., in which function his market forecasting activities earned him high rankings in investor surveys (Institutional Investor, Greenwich, Japanese Economist). In 1997, Richard joined the faculty of Sophia University, Tokyo, to teach Money and Banking and International Finance. In 1998, he left Jardine Fleming and set up a consulting firm, Profit Research, which conducts macroeconomic research and market forecasting on 37 countries. In 2000, he became tenured Assistant Professor of Economics, teaching Development Economics, International Economics and Monetary Economics. He has worked for several years as senior staff consultant of the Asian Development Bank, Manila, including as Team Leader of a country study on the Asian crisis. Richard has been advisor to the ruling Japanese Liberal Democratic Party's Central Bank Reform Research Group and served on several Ministry of Finance advisory panels. From 2000 to 2003 Richard was a member of the asset allocation committee of one of the largest Japanese pension funds. He has over a decade of experience in advising international investors and hedge funds on investment strategy.
    Richard's book 'Princes of the Yen' became a no. 1 bestseller in Japan. His 2005 book 'New Paradigm in Macroeconomics' (Palgrave Macmillan) correctly predicted the collapse of the UK banking system and property market, highlighted the problem of 'recurring banking crises' and suggested workable solutions.
    In 2003, he was selected as Global Leader for Tomorrow by the World Economic Forum in Davos.
    .~`~.


    Περισσότερα: 1) Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε. 2) Global Governance (Παγκόσμια Διακυβέρνηση) και κυριαρχία. Εισαγωγή. 3) Προκειμένου «να δοθούν λύσεις». 4) Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή. 5) «Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών. 6) Περί «παγκόσμιας διακυβέρνησης» (global governance) - μέρος α´. 7) Όσα ωφελούσαν τους ισχυρούς και ιδιοτελείς τα προπαγάνδιζαν οι αφελείς. 8) Διεθνής κοινωνία, civitas maxima, υπερ-κράτος. 9) Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά. 10) Με αφορμή τα αυτονομιστικά κινήματα και τις υποεθνικές-κρατικές τάσεις και πιέσεις: Ο «νεομεσαιωνισμός» ή «New medievalism» ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας, τρεις οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης -από τα μάτια του τωρινά ισχυρού- και δυο λόγια εισαγωγικά περί «εδαφικών» και μη ιδεολογιών. 11) Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών-κρατών. 12) Διαφορές εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής, οι παραδοσιακοί και οι μοντέρνοι μελετητές και οι αναγωγικές θεωρίες ερμηνείας της διεθνούς πολιτικής - μέρος α´.



  • 09/21/15--10:47: Μετά τις εκλογές - μέρος α´.
  • Δεν υπάρχει μεγάλος νικητής, μονάχα μεγάλος ηττημένος
    • Δεν υπάρχει μεγάλος νικητής, υπάρχει όμως μεγάλος ηττημένος. Και ο μεγάλος ηττημένος είναι το πολιτικό σύστημα.
    Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τις εξωεθνικές ερμηνείες και θριαμβολογίες. Δεν χρειαζόμαστε εξωεθνική «βοήθεια» προκειμένου να ερμηνεύσουμε τι ζούμε. Οι ενδοεκλογικές αναφορές δεν αρκούν, χρειάζονται και εξωεκλογικές, δηλαδή ευρύτερα πολιτικές, προσεγγίσεις. Δεν αρκεί μια στενή αντίληψη περί πολιτικής -όπως η γερμανική- που συρρικνώνει την πολιτική. Και αυτό, γιατί πλέον, τα ποσοστά της αποχής είναι τεράστια (ακόμα και με την όψιμη ανακάλυψη του εκλογικού σώματος από ορισμένους) και από κάποια στιγμή και ύστερα η αποκλειστικά κοινοβουλευτική προσέγγιση καθίσταται παραπλανητική.
    Στις εκλογές του 2007 η συμμετοχή κυμάνθηκε στο 74.15 %, σε αυτές του 2009 ήταν 70.95 %, στις δεύτερες εκλογές του 2012 το ποσοστό συμμετοχής μειώθηκε στο 65,12 % και σε αυτές του Ιανουαρίου του 2015 έφτασε το 63,62 %. Στις τωρινές εκλογές η συμμετοχή άγγιξε το ναδίρ, με το ποσοστό να διαμορφώνεται στο 56,57%. Δηλαδή, η αποχή κυμάνθηκε στο 43,43% (αποχή, λευκό και άκυρο άγγιξαν το 46%). Ακόμη και εάν δεχθούμε πως το μέγεθος του εκλογικού σώματος είναι μικρότερο από το επίσημο (*), μιλάμε για την μεγαλύτερη αποχή, όχι απλά της μεταπολιτευτικής περιόδου, αλλά ολόκληρης της μεταπολεμικής ιστορίας της χώρας (μονάχα με τις πρώτες εκλογές μετά τον πόλεμο με τη Γερμανία, το 1946, μπορεί να συγκριθεί). Πάνω από 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι έχουν βρεθεί εκτός εκλογικής διαδικασίας από το 2007 έως σήμερα. Ενώ σε σχέση με τις εκλογές του 2004 ψήφισαν δύο (2) εκατομμύρια λιγότεροι!
    Οι συγκρίσεις αυτού του τύπου είναι απαραίτητες προκειμένου να αποφευχθούν τρικ που προσπαθούν να υποβαθμίσουν το φαινόμενο της αποχής ή/και να το ανάγουν αποκλειστικά στο μέγεθος του εκλογικού σώματος. Η ιδιόμορφη «μέθοδος» που χρησιμοποιώ παρακάτω είναι κουραστική αλλά απαραίτητη.
    (Αν)ύπαρκτός δικομματισμός
    Στις τελευταίες εκλογές βρέθηκαν στις κάλπες λιγότεροι άνθρωποι από όσους ψήφισαν Ν.Δ και Πα.Σο.Κ το 2004. Σύνολο ψηφοφόρων όλων των κομμάτων τον Σεπτέμβριο του 2015: 5 εκατομμύρια 566 χιλιάδες - Σύνολο ψηφοφόρων Ν.Δ και Πα.Σο.Κ το 2004: 6 εκατομμύρια 362 χιλιάδες. Το 2004 βρέθηκαν στις κάλπες συνολικά 7 εκατομμύρια 573 χιλιάδες άνθρωποι. Τον Σεπτέμβριο του 2015, δύο (2) εκατομμύρια λιγότεροι!
    Στις τελευταίες εκλογές Συ.Ριζ.Α και Ν.Δ, μαζί, συγκέντρωσαν ελάχιστα περισσότερους ψήφους από ότι η Ν.Δ μόνη της το 2004. Σύνολο ψηφοφόρων Συ.Ριζ.Α και Ν.Δ τον Σεπτέμβριο του 2015: 3 εκατομμύρια 452 χιλιάδες - Σύνολο ψηφοφόρων Ν.Δ το 2004: 3 εκατομμύρια 359 χιλιάδες (στις εκλογές του 2004, το Πα.Σο.Κ είχε συγκεντρώσει 3 εκατομμύρια ψήφους).
    Σε χρονικό διάστημα μόλις επτά μηνών διακυβέρνησης, ο Συ.Ριζ.Α, απώλεσε περίπου 320 χιλιάδες ψήφους. Στο ίδιο χρονικό διάστημα η Ν.Δ, ως αξιωματική αντιπολίτευση, απώλεσε περίπου 192 χιλιάδες ψήφους. Συνολικά, Συ.Ριζ.Α και Ν.Δ απώλεσαν πάνω από μισό εκατομμύριο ψήφους μέσα σε επτά μήνες.
    Σε μια από τις συζητήσεις που είχα αυτές τις μέρες είπα: «να δεις που θα φτάσουμε να ψηφίζουν 5,5 εκατομμύρια άνθρωποι και θα κάνουν σαν να μην συμβαίνει τίποτα». Και πράγματι, μόλις 5.566.295 άνθρωποι βρέθηκαν στις κάλπες. Δεν είναι δυνατόν ορισμένοι να κρύβονται πίσω από τους εκλογικούς καταλόγους (οι οποίοι σαφώς και πρέπει να εκκαθαριστούν). Τα μεγέθη προκαλούν ίλιγγο. Υπάρχει ένα ακόμη πολύ σημαντικό ζήτημα, το οποίο δεν θίγεται. Γνωρίζουμε πως από το 2007 έως σήμερα έχουν φύγει πάνω από 500 χιλιάδες άνθρωποι από τη χώρα - και ο αριθμός αυτός δίχως να έχουμε στοιχεία για το 2007, το 2009, το 2014 και το 2015. Πόσοι είμαστε; Πόσοι ψηφίζουμε; Η αποχώρηση και η μη ψήφος π.χ 700 χιλιάδων ατόμων αντιστοιχεί σε ποσοστό περίπου 13% (με βάση τα χθεσινά ποσοστά συμμετοχής). Τι συμβαίνει στη χωρά;
    Όπως και εάν προσεγγίσουμε το ζήτημα, είτε από την πλευρά της αποχής είτε από την πλευρά της φυγής ανθρώπων, υπάρχει πρόβλημα. Η διαύγεια τους εκθέτει, η θολούρα τους συμφέρει.
    Πόσοι είμαστε (με ή χωρίς δικαίωμα ψήφου); Πόσοι -έχουμε δικαίωμα ψήφου και- δεν ψηφίζουμε; Πόσοι έχουμε φύγει; Πάνω από ένα εκατομμύριο άνεργοι, πάνω από πεντακόσιοι χιλιάδες άνθρωποι έχουν φύγει και -τουλάχιστον- δύο εκατομμύρια άνθρωποι δεν ψηφίζουν. Κράτος χαμαιτυπείο.
    Έγραφα πριν λίγους μήνες:

     Στο εσωτερικό των κομματικών σχηματισμών και του πολιτικού συστήματος κυριαρχούν τα πλέον ωφελιμιστικά και εκφυλισμένα στοιχεία, ενώ στην περιφέρεια των κομμάτων και του πολιτικού συστήματος φυτοζωούν οι παραφυάδες του/ς. Όποιες πολιτικές, επιχειρηματικές, διανοητικές και γενικότερα κοινωνικές δυνάμεις έχουν απομείνει στη χώρα, από τις οποίες μπορεί κανείς να προσδοκά κάτι, βρίσκονται εξω-κρατικά και εξω-κομματικά. Εκτός αυτού του κλειστού συστήματος το οποίο συνεχώς ανακυκλώνεται, αλλάζοντας προβιές και δημιουργώντας δυσμορφίες, προκειμένου να αυτοσυντηρηθεί.

    Η «αέναη» παρακμή της Ν.Δ

     Ας δούμε την εξέλιξη των ποσοστών της Ν.Δ από το 2004 έως σήμερα:
    2004: 45,36%

     2007: 41.84%

     2009: 33.47%

     2012: 29,66%

     2015: 27,81% (Ιαν)

     2015: 28,10% (Σεπ)

     Επειδή τα ποσοστά είναι παραπλανητικά -σε ότι αφορά τις τελευταίες εκλογές- ας δούμε και την εξέλιξη σε ψήφους:
    2004: 3.359.682

     2007: 2.994.979

     2009: 2.295.719

     2012: 1.825.637

     2015: 1.718.694 (Ιαν)

     2015: 1.526.205 (Σεπ)

     Απώλειες εντός μιας δεκαετίας: Πάνω από 1 εκατομμύριο 800 χιλιάδες ψήφοι. Σε ποσοστιαία αποτύπωση η πτώση αντιστοιχεί περίπου σε 55%. Έχω γράψει δύο-τρία κείμενα για τη Ν.Δ. Βαριέμαι να ξαναγράφω. Μπορεί να επανέλθω στο επόμενο μέρος. Το κόμμα αυτό, όπως έχω γράψει κατ'επανάληψη, βρίσκεται σε ιστορική -και μη αναστρέψιμη- παρακμή. Και δεν πρόκειται να ανακάμψει. Είναι φανερό πως στο εσωτερικό του κόμματος αυτού, είτε δεν έχουν συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει, είτε έχουν συνειδητοποιήσει και γίνεται προσπάθεια συγκάλυψης (γενικότερα κανόνας είναι τα περισσότερα κόμματα στην Ελλάδα να καταδικάζουν και να καθηλώνουν τους πολίτες -«τους»- σε διαρκή πολιτική, πνευματική και πολιτιστική υποβάθμιση, προκειμένου να αυτοσυντηρηθούν ως «παρατάξεις» μεταβάλλοντας τμήματα της κοινωνίας σε υποχείρια τους).

     Παρατηρείστε πως η εκλογική δύναμη του Συ.Ριζ.Α βρίσκεται στα ίδια περίπου επίπεδα με την εκλογική δύναμη που είχε η Ν.Δ στις εκλογές του 2012 (100 χιλιάδες ψήφοι παραπάνω). Η εκλογική δύναμη της συγκυβέρνησης Συ.Ριζ.Α και Αν.Ελ τον Σεπτέμβριο του 2015 είναι μικρότερη από την εκλογική δύναμη της Ν.Δ ως αξιωματικής αντιπολίτευσης το 2009 (Συ.Ριζ.Α και Αν.Ελ το 2015: 2.126.327 - Ν.Δ το 2009: 2.295.719).

    Χαμένοι-Ηττημένοι

     Απώλειες ψήφων κατά προσέγγιση σε σχέση με τις εκλογές του Ιανουαρίου: 1ος χαμένος: Συ.Ριζ.Α με 320 χιλιάδες. 2ος χαμένος: Ν.Δ με 192 χιλιάδες. 3ος χαμένος: Το Ποτάμι με 151 χιλιάδες. 4ος χαμένος: Αν.Ελ με 93 χιλιάδες. 5ος χαμένος: Κ.Κ.Ε με 37 χιλιάδες. 6ος χαμένος: Χ.Α με 9 χιλιάδες.

     Συνολικές απώλειες κοινοβουλευτικών κομμάτων: Οκτακόσιες (800) χιλιάδες ψηφοφόροι μέσα σε μόλις επτά μήνες.Το κομματικό σύστημα φυλλορροεί. Αυτή η εξωεκλογική και εξωκοινοβουλευτική κίνηση μπορεί να χρωματιστεί είτε αισιόδοξα είτε απαισιόδοξα.

     Εάν συνυπολογιστεί το Κι.Δη.Σο μαζί με το Πα.Σο.Κ και την Δημ.Αρ (με βάση το «αίμα νερό δεν γίνεται») τότε η δύναμη τους μειώθηκε κατά 130 χιλιάδες ψήφους, δηλαδή το «αίμα νερώθηκε». Εάν δεν υπολογίσουμε το Κι.Δη.Σο, τότε το Πα.Σο.Κ και η Δημ. Αρ αύξησαν κατά 22 χιλιάδες τη δύναμη τους ενώ η Ένωση Κεντρώων κατά 75 χιλιάδες ψήφους σε σχέση με τις εκλογές του Ιανουαρίου.

     Σε ότι αφορά τα περί «νέου», επειδή ορισμένοι ασχολούμαστε από αρκετά νωρίς με το ζήτημα «νέο και παλαιό», η απάντηση υπάρχει ήδη και την έχω δώσει μόλις ένα μήνα μετά τις προηγούμενες εκλογές (18/2/2015):
    Ορισμένοι ασυμβίβαστοι δεν έχουν αντιληφθεί πως ο ίδιος ο Συ.Ριζ.Α είναι συμβιβασμός για την ελληνική κοινωνία. Ο συμβιβασμός ξεκίνησε με την ελληνική κοινωνία να αποζητά απεγνωσμένα την ανάδυση κάποιου νέου πολιτικού φορέα-υποκειμένου-κίνησης-ρεύματος, κάτι τέλος πάντων, προκειμένου να προσανατολιστείπρος αυτή την κατεύθυνση και να απεγκλωβιστείαπό το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης. Η μη ανάδυση ή ύπαρξη αυτού του «πράγματος», η μη ριζική ανανέωση του πολιτικού συστήματος, σε ουσία, λειτουργία και όχι στο φαίνεσθαι, και τα αδιέξοδα στα οποία μας εγκλωβισε, οδήγησαν σε δημιουργία ή/και αυτονόμησή καρκινωμάτων και ώθησαν σε συμβιβασμούς. Η επιλογή του Συ.Ριζ.Α από μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας και η επιλογή του συγκεκριμένου προσώπου για την Προεδρία της Δημοκρατίας, δεν είναι παρά η συνέχεια αυτής της κατάστασης. Της μη ύπαρξης, της μη ανάδυσης ενός νέου, δυναμικού και ρηξικέλευθου ρεύματος. Ο ίδιος ο Συ.Ριζ.Α είναι ένας συμβιβασμός για την ελληνική κοινωνία. Αυτό δεν έχουν καταλάβει. Δεν είναι το νέο, ποτέ δεν ήταν.Η αξία του έγκειται στο ότι θα μπορούσε να γίνει το όχημα για κάτι νέο.

    Σάπισμα και κρίση κομμάτων-πολιτικού συστήματος
    και αδιέξοδα της «ελληνικής δημοκρατίας»

     Αυτά τα κόμματα τερατουργήματα-μηχανισμοί διασώθηκαν λόγω συγκεκριμένων συνθηκών και παραγόντων. Μετανάστευση, συμφέροντα που διαπλέκονται, κομματισμός των πάντων, μηντιακό παρακράτος. Ένας ακόμη παράγοντας ήταν η δημόσια χρηματοδότηση ή η κρατική «υποτροφία» τους, η οποία τα μετέβαλε σε οργανικούς τομείς του κράτους. Δίχως χρηματοδότηση και δίχως την πρόσβαση στο μηντιακό τοπίο, πιθανοί νέοι σχηματισμοί μπορούν να εξαϋλωθούν ή να ξεμείνουν από υλικοπνευματικά «καύσιμα» (χρήμα και ιδέες). Δεν υπάρχει πρόσβαση και συμμετοχή στο δημόσιο διάλογο. Η δημοκρατία εκφυλίζεται σε δημοσκοποκρατία (δεν αναφέρομαι σε κίνητρα εταιρειών αλλά σε κάτι πολύ πιο απλό και απτό: με βάση έρευνες ερμηνεύονται αποτελέσματα και θέτονται πολιτικές ατζέντες - χαρακτηριστική περίπτωση η διαφωνία δημοσιογράφου και πολιτικού ως προς το ποιο ήταν το διακύβευμα των εκλογών). Ερμηνείες που μεταφέρουν τη θέληση ομάδων και λόμπι ηγεμονεύουν στο δημόσιο λόγο, χειραγώγηση και αλλοίωση βουλήσεων και ταυτοτήτων. Εξωθεσμικός και εξωπολιτικός ετεροκαθορισμός των κομμάτων.

     Η μη ανανέωση των κομμάτων στο εσωτερικό τους οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο ο οποίος έχει σαν αποτέλεσμα το σάπισμα τους. Μηχανισμοί αυτοελέγχου και αυτοκάθαρσης δεν υπάρχουν στο εσωτερικό τους, ενώ η ατιμωρησία στο εξωτερικό τους, δηλαδή στο πολιτικό σύστημα, κυριαρχεί. Το σάπισμα και μπλοκάρισμα τους μετασχηματίστηκε σε σάπισμα του πολιτικού συστήματος και μπλοκάρισμα της δημοκρατίας (το φαινόμενο αυτό είναι οφθαλμοφανές και πασιφανές στη «δεξιά» ως παράταξη. Κύριος παράγοντας ανεπάρκειας, καθυστέρησης, βαθιάς αντιδραστικότητας, δυσμορφίας και καθήλωσης της οποίας είναι το κόμμα της Ν.Δ. Εννοείται πως, εφόσον αναφερόμαστε σε κοινοβουλευτικά πλαίσια, δημιουργείται ανισορροπία σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα).

     Κόμματα τέτοιας υφής και ποιότητας (και δεν εξαιρώ τον Συ.Ριζ.Α - θα αναφερθώ στη σχέση Τσίπρα-Συ.Ριζ.Α αν και είναι φανερό τι συμβαίνει) είναι πιο ευάλωτα σε εκβιασμούς και πιέσεις εξωθεσμικών παραγόντων και σε εθνικές, οικονομικές ή άλλες παραχωρήσεις προς εξωεθνικούς φορείς. Είναι περισσότερο αρεστά και αποδεκτά. Ο έλεγχος -δηλαδή το μπλοκάρισμα- των διαδικασιών ανανέωσης τόσο στο εσωτερικό των κόμματων αλλά κυρίως του πολιτικού συστήματος (δημιουργία νέων κομμάτων) οδήγησε σταδιακά στη γιγάντωση του πλέγματος: Κανένας, λευκό, άκυρο, όχι (στο κομματικό σύστημα πλέον), αποχή. Η αρνητική ψήφος, η ψήφος διαμαρτυρίας, όλα αυτά, έχουν ιστορία πίσω τους και φανερώνουν την κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς του κράτους, στη διακυβέρνηση, τα αδιέξοδα, τα μπλοκαρίσματα και τα κενά της «ελληνικής δημοκρατίας» ως «συστήματος».

     Κάποιος εξαιρετικά αισιόδοξος μπορεί να ερμηνεύσει την αποχή ως κάθαρση από -και μη νομιμοποίηση και μη συγκατάθεση σε- αυτό το δύσοσμο και ηθικά εκφυλισμένο τοπίο (αισιόδοξη προσέγγιση). Ο πανικός με την αποχή φάνηκε στις ευρωεκλογές του 2009 όταν και έγινε προσπάθεια ποινικοποίησης της (δεν έχουμε όλοι κοντή μνήμη). Η προσπάθεια σχετικοποίησης της αποχής και υποβάθμισης της κρίσης εμπιστοσύνης στα κόμματα και τους θεσμούς, είναι ο προθάλαμος ενός μετασχηματισμού: πολιτική γκετοποίηση-λουμπενοποίηση, στρέβλωση διακυβέρνησης εθνικών πολιτικών συστημάτων, εξωπολιτικές πιέσεις, εξωθεσμικός ετεροκαθορισμός και εξάρτηση των κομμάτων, αποσύνδεση από μεγάλο μέρος της κοινωνίας και στεγανοποίηση, πολιτικός, κοινωνικός και οικονομικός αποκλεισμός. Η χυδαιότητα αυτές τις μέρες φόρεσε «προοδευτικό» προσωπείο.

    Επίλογος

     Ένα πολύ μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας -μεγαλύτερο από το μέγεθος του πρώτου κόμματος- θεωρεί πως η σημερινή κατάσταση δεν είναι αντιμετωπίσιμη, είτε με κοινοβουλευτικό τρόπο γενικά (απαισιόδοξη ερμηνεία), είτε με την παρούσα κοινοβουλευτική σύνθεση ειδικά (αισιόδοξη ερμηνεία). Εάν αγνοηθεί αυτό το φαινόμενο, μέρος του τμήματος της κοινωνίας που βρίσκεται εκτός εκλογικής διαδικασίας, ενδέχεται να αποκτήσει αντικοινοβουλευτικά αντανακλαστικά-χαρακτηριστικά (δεν τα διαθέτει, διαφορετικά θα ψήφιζε Χ.Α). Αυτό είναι το δυσάρεστο σενάριο, υπάρχει όμως και το ευχάριστο. Ενδέχεται να αναπτύσσεται ένα είδος υπευθυνοποίησης, η οποία απορρίπτει, όχι μονάχα με πολιτικά αλλά και με ηθικά κριτήρια την ιδεολογία της ανοχής, η οποία σε επίπεδο ψήφου εκφράζεται με την ψευδορθολογιστική νοοτροπία περί του «μικρότερου κακού», και η οποία σαφώς και δεν έχει τέλος ή πάτο. Οδηγεί ολοένα και βαθύτερα σε μεταλλάξεις, κυνισμούς και εκφυλισμούς.

     Κανένας, λευκό, άκυρο, όχι (στο κομματικό σύστημα πλέον), αποχή. Αποξένωση όλο και μεγαλύτερου μέρους του κοινωνικού σώματος από την πολιτική. Κρίση νομιμοποίησης, ανυπαρξία συναίνεσης, κενό αντιπροσώπευσης. Τα προηγούμενα σε συνδυασμό με την αλλοίωση βουλήσεων και ταυτοτήτων και την παράλληλη στεγανοποίηση του πολιτικού συστήματος απέναντι στην ελληνική κοινωνία οδηγούν σε μια ιδιότυπη πολιτική γκετοποίηση μεγάλου μέρους της (όχι μονάχα του μέρους αυτού που βρίσκεται εκτός εκλογικής διαδικασίας). Αυτός είναι ένας από τους λόγους που δεν γίνεται εύκολα αντιληπτός ο παλμός των εξελίξεων. Χάνεται η επαφή, άρα και το αισθητήριο.
    Ουσιαστικά, αυτή η εξωκοινοβουλευτική αρχικά και εξωεκλογική μετέπειτα, κίνηση διαρκείας, είναι μια προσπάθεια απεγκλωβισμού από το υπάρχον πολιτικό σύστημα.
    Ολοκλήρωση α´ μέρους.
    -----
    (*) Δημοσκοπική εταιρεία -υποτίθεται πως- έχει εκτιμήσει το πραγματικό μέγεθος του εκλογικού σώματος, το οποίο υπολογίζεται κάτω από 8,5 και πάνω από 8 εκατομμύρια. Ακόμα και εάν δεχθούμε αυτόν τον υπολογισμό όμως, η αποχή ξεπερνά κατά πολύ το πρώτο κόμμα. Το 2004 ως ορόσημο έχει τη σημασία του γιατί η εκλογική συμμετοχή -κατά την δημοσκοπική εταιρεία- προσέγγισε το μέγιστό της (93,4% με 7.575.190 ψηφίσαντες), ενώ η αποχή το ελάχιστο της, με 6,6%. Δηλαδή το πραγματικό εκλογικό σώμα υπολογίζεται περίπου στα 8 εκατομμύρια 100 χιλιάδες ανθρώπους. Ακόμα όμως και εάν δεχθούμε αυτούς τους αριθμούς μπορούμε να παρατηρήσουμε τα εξής: 1oν) η αποχή στις τελευταίες εκλογές ξεπέρασε το 30%, 2oν) ξεπέρασε κατά πολύ το πρώτο κόμμα σε καθαρούς αριθμούς και 3ον) πάνω από δύο (2) με δυόμισι (2,5) εκατομμύρια άνθρωποι -υπαρκτοί ψηφοφόροι- βρίσκονται εκτός εκλογικής διαδικασίας. Το ποσοστό του Συ.Ριζ.Α με βάση αυτά τα δεδομένα κυμάνθηκε κάτω από το 25%.
    Ολοκληρώνοντας. Στις εκλογές συμμετείχαν περίπου 5,5 εκατομμύρια άνθρωποι. Τα κόμματα που βρίσκονται εντός βουλής ψηφίστηκαν από 5 εκατομμύρια πολίτες. Mε βάση τα στοιχεία της eurostat το 2011 ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν 11.123.392. Με βάση τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, ο Νόμιμος Πληθυσμός της Απογραφής του 2011 ήταν 9.904.286 ενώ ο Μόνιμος Πληθυσμός ήταν 10.816.286.
    Περισσότερα κείμενα για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.
    Το κενό αντιπροσώπευσης και το χάσμα που χωρίζει μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας από το κομματοκρατικό, μηντιακό και κρατικοεπιχειρηματικό σύστημα, το επόμενο χρονικό διάστημα θα διευρυνθεί.



    Αποφάσισα να κάνω δύο ερωτήσεις σε κοινωνικό δίκτυο οι οποίες σχετίζονταν με συγκεκριμένα στοχευμένα ζητήματα. Τις απαντήσεις τις γνώριζα και ενημέρωσα πως θα ακολουθήσουν μετά τις οποίες οικειοθελείς απαντήσεις των ερωτηθέντων. Ήθελα να διαπιστώσω τις τάσεις, την κατεύθυνση και τις αντιλήψεις που κυριαρχούν γύρω από αυτά τα ζητήματα. Τον παλμό.

    Ερωτήσεις
    Ερώτηση 1:Πως θα χαρακτηρίζατε ένα κόμμα το οποίο θα πρέσβευε ότι τα αληθινά συμφέροντα του έθνους βρίσκονται πέρα και πάνω από την αριστερά, το κέντρο και τη δεξιά;

     Οι απαντήσεις, οι περιγραφές και οι προβληματισμοί που κυριάρχησαν ήταν περίπου οι έξης:
    1) Λαϊκιστικότατο, 2) Φασιστικό, 3) Πατριωτικό, 4) Δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρίσουμε κάτι που δεν υπάρχει, 5) Ρεαλιστικό, 6) Ελληνοκεντρικό, 7) Αιθεροβάμων 8) συνήθως τα "συμφέροντα"και το "έθνος"είναι οι πλούσιοι, στην Ελλάδα τουλάχιστον, 9) Από λαϊκιστικό έως εθνικιστικό, 10) υπάρχει θέμα με «τα αληθινά συμφέροντα του έθνους» και το πως αυτά προσδιορίζονται, με τι κριτήρια, στόχευση 11) Τα «αληθινά συμφέροντα της αριστεράς/του σοσιαλισμού/κλπ» είναι άραγε λιγότερο ευέλικτα; 12) Εάν το εν λόγω κόμμα πρέσβευε πως τα συμφέροντα του έθνους είναι η εδαφική επέκταση ή ο ηγεμονικός γεωπολιτικός χαρακτήρας, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αλυτρωτικό/εθνικιστικό. Εάν τα συμφέροντα του έθνους αφορούσαν σχέσεις καλής γειτονίας, ευμάρεια του πληθυσμού, οικονομική μεγέθυνση και ανεξαρτησία, μάλλον εκσυγχρονιστικό, 13) Από ΠΑΣΟΚ και Θατσερικό Μνημόνιο, μέχρι πλήρη αποικιοποίηση θα μπορούσε να είναι...
    Ερώτηση 2:Πως θα χαρακτηρίζατε ένα κόμμα το οποίο θα έθετε ως πρωτεύον ζήτημα την τραγωδία της Κύπρου καθώς και τους κινδύνους που έχουν προκύψει για το έθνος. Θα αναφερόταν στην ενότητα του λαού προκείμενου να αντιμετωπιστεί ο εξωτερικός κίνδυνος και κάθε επιβουλή, καθώς επίσης, και στην αρνητική εξέλιξη της μετατροπής των ενόπλων δυνάμεων αποκλειστικά σε όργανο αστυνόμευσης;

     Οι απαντήσεις, οι περιγραφές και οι προβληματισμοί που κυριάρχησαν ήταν περίπου οι έξης:
    1) Θα αναζητούσα πολιτικό άσυλο στη Συρία (καταπληκτική απάντηση), 2) Περονικό με επιφύλαξη, 3) εθνικιστικό με ολοκληρωτικό προσανατολισμό, αναιρώντας την αναφορά στην ενότητα του λαού, 4) Οι ένοπλες δυνάμεις αποκλειστικό ρόλο έχουν την αύξηση της ισχύος του κράτους, 5) η Ελλάδα δεν μπορεί να διεκδικήσει τίποτα χωρίς την συναίνεση των εταίρων, 6) Πριν λίγα χρόνια στη Β.Ελλάδα (Σκουριές) είχε γίνει στρατιωτική άσκηση για αντιμετώπιση πολιτών. Ποιος κυβερνάει, και τι αχυράνθρωποι παίρνουν ρόλο; 7) Ρεαλιστικό (εφόσον κατέκρινε την μετατροπή των ενόπλων δυνάμεων), 8) Αποπροσανατολιστικό (και ως προς την πρωτεύουσα σημασία της Κύπρου και ως προς την ανάδειξη των εξωτερικών κινδύνων σε προτεραιότητα έναντι των εσωτερικών προβλημάτων), 9) Το πρόταγμα πρέπει να είναι η Νέμεσις και επιστροφή της δημοκρατίας, 10) Η τραγωδία της Κύπρου σε ανθρώπινο και όχι υπερπολιτικό επίπεδο, μπορεί να λυθεί μόνο με αναπροσανατολισμό της όποιας εθνικής πολιτικής, στον ιστορικά και πολιτιστικά γνωστό χώρο της ανατολικής μεσογείου και της βαλκανικής, 11) Θα υποψιαζόμαστε πως λέει ψέμματα και πως άλλα έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του, 12) Διαχρονικά όσα κόμματα έκαναν σημαία τους την ενότητα του λαού, στην ουσία δούλευαν για τη δική τους ύπαρξη και ισχύ.
    Ποιες είναι οι απαντήσεις
    Οι πραγματικές απαντήσεις -πέρα από αυτές που όλες και όλοι μπορεί να δώσατε ή να υποθέσατε- είναι:

     Απάντηση 1:Η θέση της ερώτησης 1 πως «μόνο τα αληθινά συμφέροντα του έθνους βρίσκονται πέρα και πάνω από την αριστερά, το κέντρο και τη δεξιά» εκφράστηκε πριν μισό περίπου αιώνα -συγκεκριμένα πριν 41 χρόνια- στην ιδρυτική διακήρυξη της Νέας Δημοκρατίας. Αποτελούσε μια από τις οχτώ υποσχέσεις που περιλαμβάνονταν στην ιδρυτική της διακήρυξη. Η ακριβής φράση έχει ως εξής:
    «Η παράταξις της Νέας Δημοκρατίας ζητεί για την πραγματοποίηση των σκοπών της την συνεργασία του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα της νέας γενιάς. Και υπόσχεται: -Ότι θα υπηρετεί πάντα και μόνο τα αληθινά συμφέροντα του έθνους, που βρίσκονται πέρα και πάνω από τις παραπλανητικές ετικέτες της Δεξιάς, του Κέντρου και της Αριστεράς...»
    Απάντηση 2:Οι θέσεις της ερώτησης 2 εκφράστηκαν πριν μισό περίπου αιώνα -συγκεκριμένα πριν 41 χρόνια- στην ιδρυτική διακήρυξη του Πα.Σο.Κ, η οποία ξεκινά ως εξής:
    «Η τραγωδία της Κύπρου καθώς και οι κίνδυνοι που έχουν προκύψει για το έθνος, τόσο από την αδίστακτη επεκτατική πολιτική του Πενταγώνου στα πλαίσια του ΝΑΤΟ όσο και από την προσπάθεια της αμερικανοκίνητης χούντας να μετατραπούν οι ένοπλες δυνάμεις μας αποκλειστικά σε όργανο αστυνόμευσης του Ελληνικού χώρου, κυριαρχούν στη σκέψη κάθε Έλληνα. Όμως η ενότητα του Λαού στην απόφασή του να αντιμετωπίσει ανυποχώρητα τον εξωτερικό κίνδυνο και κάθε επιβουλή ενάντια στην ακεραιότητα της εθνικής μας παρουσίας...»

    Υστερόγραφο-Συμπέρασμα
    Αυτές οι ερωταπαντήσεις είχαν διδακτικό χαρακτήρα ή πιο ορθά, στόχευαν να θέσουν ένα πεδίο προβληματισμού. Προφανώς και το δίδαγμα δεν θα το δώσω εγώ. Αυτό που θέλω απλά να τονίσω είναι το εξής: Ας είμαστε λίγο μετρημένοι με τα τωρινά μας αυτονόητα.

     Θα προσπαθήσω μελλοντικά να εξετάσω ποια ήταν η κύρια μεταστροφή -και πότε αυτή επήλθε- και ιδέες ή διακηρυκτικές αρχές που κυριαρχούσαν ή/και θεωρούνταν αυτονόητες, κατέληξαν να θεωρούνται περιθωριακές ή μη αποδεκτές - αν όχι κοινωνικά τουλάχιστον σε επίπεδο ηγεμονικής ιδεολογίας και δημοσίου λόγου. Και βέβαια αξία έχει ποιες από αυτές παραμένουν επίκαιρες.
    00
    Πρόχειρη απεικόνιση της εξέλιξης της αποχής σε σχέση με τα τρία κόμματα του -υπαρκτού και ανύπαρκτου- δικομματισμού από το 2004 έως το 2015 με βάση τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών. Όσες και όσοι θέτουν ζήτημα εκλογικού σώματος ας παρατηρήσουν απλά την εξέλιξη του διαγράμματος. Μεγαλύτερο χάσμα (διαφορά) ανάμεσα στο πρώτο κόμμα και την αποχή σε καθαρούς αριθμούς. Εκλογές 2012 (β): 1 εκατομμύριο 906 χιλιάδες περίπου. Εκλογές 2015 (β): 2 εκατομμύρια 349 χιλιάδες περίπου. Μπορούν να γίνουν αρκετές ακόμα παρατηρήσεις. Εν καιρώ.




    00
    I
    Αν και είναι υπερβολική η προβολή του συγκεκριμένου προσώπου επικοινωνιακά, η επόμενη φράση, του Ian Bremmer, έχει την σημασία της:
    The Pope defies simple labels of left and right. All interesting people do.
    Στη μετανεωτερική υποτελή πολιτεία της Hellenic Republic, η οποία τελεί υπό καθεστώς αποικιοποίησης ή/και κηδεμόνευσης, τέτοιες φράσεις είναι απαγορευμένες.

     Εκείνο που πρέπει να τονιστεί είναι το εξής: Οι Βρυξέλλες αποτελούν μια κοσμική μορφή Βατικανού (υπερβολικά πιο παρεμβατική βέβαια) και η Ευρωπαϊκή Ένωσηαποτελεί μια κοσμική επαναφορά της Αγιάς ΡωμαιοΓερμανικής Αυτοκρατορίας (ορισμένοι θα ισχυρίζονταν η Ευρωζώνη και όχι η Ε.Ε). Βρυξέλλες και Ε.Ε -ή Ευρωζώνη- αποτελούν ένα κοσμικό ισοδύναμο του είδους της οικουμενικής πολιτικής οργάνωσης που υπήρχε στη δυτική χριστιανοσύνη κατά τον μεσαίωνα. Είναι μια μετανεωτερική νεομεσαιωνικήκοσμικιστική οικουμενίστική πολιτική τάξη-σύστημα που έχει ως βασικά χαρακτηριστικά της την επικαλυπτόμενη εξουσία, την πολλαπλή αφοσίωση και την μη εδαφική ταυτότητα.

     Αν και οι Βρυξέλλες, σε σχέση με το Βατικανό, έχουν πολύ μικρότερο πεδίο αναφοράς (500 εκατομμύρια ανθρώπους - η Ευρωζώνη 330), η παρεμβατικότητα, οι υπερεξουσίες και οι αρμοδιότητες σε επίπεδο νομοθεσίας, πολιτικής και οικονομίας είναι απίστευτες.

     Το Βατικανό έχει μεγάλη γεωπολιτική και γεωπολιτισμική σημασία. Ο επιφανειακός κοσμικιστικός αντι-κληρικαλισμός δεν μπορεί να «δει» τέτοια ζητήματα και οδηγεί σε αναλυτική τύφλωση (είναι ξεπερασμένος τόσο αυτός όσο και τα εργαλεία που διαθέτει). Ούτε την αντιστοιχία Βρυξελλών-Βατικανού μπορεί να «δει», ούτε τη σχέση Βρυξελλών-Γερμανίας ως αντιστοιχία της σχέσης Βατικανό-Αυτοκράτορας (της Αγίας ΡωμαιοΓερμανικής Αυτοκρατορίας), ούτε την σημερινή γεωπολιτική σημασία του Βατικανού.
    -----
    Γενικότερα μιλώντας, ο χριστιανισμός -αρέσει δεν αρέσει-, ως αισθητήρας και ως αποτύπωση των παγκόσμιων εξελίξεων, βρίσκεται πιο κοντά στην πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησηςαπό ότι τα δυτικοευρωκεντρικά προοδευτικά σχήματα -αγγλοσαξονικής λιμπεραλιστικής- «παγκοσμιοποίησης» τα οποία τοποθετούν στο κέντρο τις Η.Π.Α, τον ΕυρωΑτλαντικό χώρο («Δύση») ή την Ε.Ε (Πολιτιστικές μακροδομές: Γενικές παρατηρήσεις για την μετακίνηση του κέντρου βάρους της χριστιανικής ανθρωπογεωγραφίας προς τον Παγκόσμιο Νότο).

     Διαβάστε περισσότερα: 1) Πολιτιστικές μακροδομές: Γενικές παρατηρήσεις για την μετακίνηση του κέντρου βάρους της χριστιανικής ανθρωπογεωγραφίας προς τον Παγκόσμιο Νότο. 2) Με αφορμή τα αυτονομιστικά κινήματα και τις υποεθνικές-κρατικές τάσεις και πιέσεις: Ο «νεομεσαιωνισμός» ή «New medievalism» ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας, τρεις οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης -από τα μάτια του τωρινά ισχυρού. 3) «Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών. 4) Global governanceκαι Supranationalism.

    II
    Ειλικρινά αυτές τις γενικολογίες περί «δυτικού ή ανεπτυγμένου» κόσμου μέσω των οποίων ερμηνεύονται τα πάντα -δηλαδή τίποτα-, δεν τις αντέχω («οι ανεπτυγμένες -δυτικές- κοινωνίες έχουν αποχή»). Η συμμετοχή στις τελευταίες σουηδικές εκλογές άγγιξε το 85%, ενώ στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2012 κυμάνθηκε γύρω στο 80% (η συμμετοχή στις βουλευτικές είναι χαμηλότερη από ότι στις προεδρικές σχεδόν πάντα και παντού). Στην Αυστρία, το 2013, η συμμετοχή ήταν 75%, ενώ στις εκλογές του 2008 το ποσοστό συμμετοχής άγγιξε το 80%. Ήμαρτον με τις αοριστολογικές δυτικο-αναπτυξιολογίες.

     Στη Γαλλία, παραδοσιακά, σε διαφορετικού τύπου εκλογές -περιφερειακές, βουλευτικές- η συμμετοχή όντως μπορεί να κυμαίνεται γύρω στο 50%. Κάποια πράγματα σχετίζονται και με τη δομή των κρατών, τα κρατίδια και τα εκλογικά και πολιτικά συστήματα. Σταματήστε να αναφέρετε συνεχώς τις Η.Π.Α χωρίς να αναφέρετε τη δομή του κράτους, τις τοπικές εκλογές και το εκλογικό και πολιτικό σύστημα. Κατ'αρχήν στις Η.Π.Α λειτουργούν χίλιες δύο οργανώσεις, παρα-οργανώσεις και σύλλογοι σε επίπεδο πολιτειών και σε υποεθνικό επίπεδο (παρόμοια με τον τρόπο που λειτουργούν οι Μ.Κ.Ο - στις οποίες θα αναφερθώ συγκεκριμένα μελλοντικά). Και στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2008 και του 2012 το ποσοστό συμμετοχής κυμάνθηκε γύρω στο 60% και όχι στο 30% όπως λέει ο μύθος.

     Στην Ιαπωνία η συμμετοχή είναι σταθερά χαμηλή για εντελώς διαφορετικούς λόγους από ότι στις βουλευτικές εκλογές της Γαλλίας. Η Ιαπωνία μέχρι το 1993 ήταν ουσιαστικά μονοκομματικό καθεστώς-κράτος. Το γνωρίζατε; Φυσικά και δεν το γνωρίζατε και είναι απολύτως λογικό εφόσον η Ιαπωνία έπρεπε να είναι «δυτική και φιλελεύθερη» προκειμένου να «ανήκει στο δυτικό στρατόπεδο», να διαφυλάσσεται το περί «δημοκρατίας» θεώρημα και να λειτουργούν, διαμορφώνοντας την «κοινή γνώμη», τα ευρωκεντρικά ιδεολογήματα.

     Ποιος να σας πει πως από το 1955 μέχρι το 1993 η Ιαπωνία ουσιαστικά ήταν -«καλό»- μονοκομματικό καθεστώς (Dominant-party system λέγεται κομψά) υπό το «φιλελεύθερο δημοκρατικό» κόμμα. Κεμαλισμός a la Ιαπωνικά.

    III
    Γιατί άραγε δεν ασχολούμαστε με τα ουσιώδη και τα καίρια;

     Δεν έχουμε ευρύτερη πολιτική και οικονομική κυριαρχία (ορισμένοι θέτουν και το ζήτημα νομισματικής τέτοιας), δεν έχουμε κυριαρχία επί του προϋπολογισμού, δεν έχουμε νομοθετική κυριαρχία, σε λίγο δεν θα έχουμε και εδαφική κυριαρχία (ήδη δεν έχουμε μέχρι ενός σημείου).

     Κατά τα άλλα, όμως, διαμορφώνεται το έδαφος για την επικράτηση προπολιτικών συνθηκών και ερμηνειών που μεταβάλλουν την κοινωνία σε αντικείμενο χειραγώγησης. Θα μας μάθουν, για παράδειγμα, να ασχολούμαστε με την πολιτική ως κουτσομπολιό και να ερμηνεύουμε μια αδιανόητη σε έκταση και βάθος κοινωνική, εθνική, οικονομική και δημογραφική καταστροφή και συρρίκνωση -αποκλειστικά και μόνον- με ορούς «διογκωμένου δημοσίου»! Και βέβαια, θα μας μάθουν να δεχόμαστε σχεδόν αδιαμαρτύρητα έναν ασύμμετρο ψυχολογικό πόλεμο και μια λυσσαλέα προπαγάνδα για το πόσο «κακοί, άθλιοι, άχρηστοι και ανίκανοι» κ.λπ είμαστε. Όλη αυτή η απαξίωση, υπό τη συνοδεία ενός υφέρποντος μίσους (που καμία σχέση δεν έχει με «αυτοκριτική»), λειτουργεί στα πλαίσια δικαιολόγησης των αδικαιολόγητων και νομιμοποίησης των αδιανόητων.

     Πολιτική, όμως, σημαίνει να έχεις την ικανότητα να διακρίνεις και να ιεραρχείς τα καίρια και τα ουσιώδη.

     Όταν δεν διαθέτεις πολιτική, οικονομική, επί του προϋπολογισμού, νομοθετική και εδαφική κυριαρχία, είσαι άραγε -στοιχειωδώς- ελεύθερο έθνος και -στοιχειωδώς- διακριτό υποκείμενο ως λαός και ως κοινωνία;

     Όχι βέβαια. Δεν είσαι. Και αυτό είναι το ζήτημα. Πρέπει να πιστέψεις πως δεν αξίζεις να είσαι.
    00
    Στην περίπτωση Ισπανίας-Καταλονίας έχουμε -περίπου- το αντίστροφο σχήμα από ότι στην περίπτωση Ηνωμένου Βασιλείου-Σκωτίας. Στην πρώτη περίπτωση το υπερεθνικό (Βρυξέλλες-Ε.Ε, Φρανκφούρτη-Ε.Κ.Τ κ.λπ) και το εθνικό (Ισπανία) επίπεδο πιέζουν -ή «απειλούν» προειδοποιώντας- το υποεθνικό επίπεδο (Καταλονία). Στη δεύτερη περίπτωση το υπερεθνικό (Βρυξέλλες) και το υποεθνικό επίπεδο (Σκωτία) πιέζουν -ή «απειλούν» προειδοποιώντας- το εθνικό επίπεδο (Ηνώμενο Βασίλειο - βέβαια το Η.Β είναι μια πολύ ιδιόμορφη πολιτειακή δομή και δεν αποτελεί τυπικό παράδειγμα αυτού που ονομάζουμε «εθνικό κράτος». Στην περίπτωση της Καταλονίας -που αν μιλήσεις ισπανικά (Καστιλιάνικα) κάποιοι θα σε κοιτάξουν με μισό μάτι-, μάλλον θα λέγαμε πως η ισπανική κυβέρνηση χρησιμοποιεί το υπερεθνικό ως μοχλό πίεσης).

     Όπως έχω γράψει κατ'επανάληψη -έχοντας συνείδηση πως δεν αρέσει- τα τρια βασικά επίπεδα αντιπαράθεσης στις μέρες μας δεν βρίσκονται -ή δεν κινούνται- πρώτιστα στον οριζόντιο άξονα «αριστερά-δεξιά», αλλά στον κάθετο άξονα ο οποίος ορίζεται από τα τρία επίπεδα: 1ον) της υπερεθνικότητας, 2ον) της διεθνικότητας, της διακρατικότητας και του διακυβερνητισμού και 3ον) της υποεθνικότητας. Οι αριστεροδεξιές παρατάξεις του οριζόντιου άξονα έχουν μετατραπεί σε συνιστώσες ή πτέρυγες -«των επιπέδων ή στρατοπέδων»- του κάθετου άξονα, κατάσταση που οδηγεί «την αριστερά και τη δεξιά» σε εσωτερικές διασπάσεις, κονιορτοποιήσεις, συγχωνεύσεις και σε -περαιτέρω- σύγχυση και απώλεια περιεχομένων.

     Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στην περίπτωση της Σκωτίας και της Καταλονίας. Στην Σκωτία εξαϋλώθηκε το κεντροαριστερο -εργατικό- κόμμα (από την Σκωτία) προς όφελος του εθνοτικο-εθνικού σκωτσέζικου και στην Καταλονία χριστιανοδημοκρατικές, αριστερές, ρεπουμπλικανικές, κεντροδεξιο-φιλελεύθερες τάσεις συσπειρώνονται υπό την ομπρέλα της ανεξαρτησίας της Καταλονίας, δηλαδή υπερτερεί το τοπικό ή το εθνοτικόπολιτισμικό, το οποίο είναι και εδαφικό -το επαναλαμβάνω τονίζωντας το: είναι εδαφικό- έναντι του αριστεροδεξιού.

     Γενικότερα, πάντως, μπορεί να γίνει η εξής παρατήρηση: το υποεθνικό επίπεδο και τα ανεξαρτησιακά, αυτονομιστικά, απόσχιστικά κινήματα που λειτουργούν σε αυτό (ανεξάρτητα των περιεχομένων και των προσανατολισμών τους) αποτελούν προνομιακό «συνομιλητή» του υπερεθνικού επιπέδου. Υπερεθνικό (Supranational)και υποεθνικό επίπεδο μπορουν να ασκήσουν αφόρητη πίεση στο -ή και να κατακερματίσουν το- (δι)εθνικό επίπεδο. Το αντίθετο είναι λιγότερο πιθανό ή συχνό.

     Ο εθνοτικός εθνικισμός στην περίπτωση της Σκωτίας θεωρείται αγνός και αγαθός (και τα εθνοτικοπολιτισμικά του περιεχόμενα καθαγιάζονται, καθώς έχει ευρωενωσιακό προσανατολισμό). Θα δούμε πως θα γίνει δεκτός στην περίπτωση της Καταλονίας (αντίστοιχες περιπτώσεις υπάρχουν ή/και θα μπορούσαν να υπάρξουν στις σχέσεις Γερμανίας-Βαυαρίας, στο εσωτερικό της Ουκρανίας, του Βελγίου και αλλού).

    -----
    Υ.γ: Η πίεση που έχει ασκηθεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια προήλθε τόσο από το (δι)εθνικό/κυβερνητικό (Eurogroup) όσο και από το υπερεθνικό επίπεδο (Ε.Κ.Τ, Βρυξέλλες). Στο υποεθνικό επίπεδο μπορεί να μην είχαμε εθνότικό εθνικισμό και αυτονομιστικές τάσεις -ακόμα...- αλλά είχαμε «Μένουμε Ευρώπη» και παλαιότερα, επί κυβερνήσεως Παπανδρέου, «Πλατείες» (δηλαδή είχαμε συγκεντρώσεις -ούτε καν κινήματα διαρκείας- με μη εδαφικά εθνοπολιτισμικά περιεχόμενα που «ξεφούσκωσαν»). Η συγκέντρωση «Μένουμε Ευρώπη» μάλιστα, η οποία είχε ξεκάθαρο υπερεθνικό και μη εδαφικόχαρακτήρα και προσανατολισμό (ίσως η μόνη σε όλη την Ε.Ε - η Σκωτία, π.χ. είχε εδαφικό εθνοπολιτισμικό περιεχόμενο με υπερεθνικό προσανατολισμό), προωθήθηκε και από τον επίσημο λογαριαμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο twitter - όχι μονάχα από την Αντιπροσωπεία της στην Ελλάδα.

    .~`~.
    Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

     Επίπεδα.

     Τρία επίπεδα και «αριστερά» και «δεξιά».

     Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε.

     Σύντομη αναφορά περί κρατών. 1950-2010.
    Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο-πολιτικός μονόλογος και η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία. Εισαγωγή στις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού».

     Με αφορμή τα αυτονομιστικά κινήματα και τις υποεθνικές-κρατικές τάσεις και πιέσεις: Ο «νεομεσαιωνισμός» ή «New medievalism» ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας, τρεις οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης -από τα μάτια του τωρινά ισχυρού- και δυο λόγια εισαγωγικά περί «εδαφικών» και μη ιδεολογιών.

     Σύντομη παρατήρηση Περί κεϋνσιανο-μαρξιστο-φιλελεύθερου υπερεθνισμού (supranationalism)

     Όσα ωφελούσαν τους ισχυρούς και ιδιοτελείς τα προπαγάνδιζαν οι αφελείς.

     Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών-κρατών.

     Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».

     Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή.

     Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.

     «Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών.

     Ανάμεσα στην Σκύλλα και τη Χάρυβδη.

     Εισαγωγική αναφορά στα δομικά προβλήματα του ευρωπαϊκού πλαισίου και μια αναφορά στον ελλαδοευρωπαϊσμό.

     Περί «λαϊκισμού». Σύντομη αναφορά.

     I) Σύντομη αναφορά στις κυρίαρχες ιδεολογίες και II) την άνοδο του «εθνικισμού» στην «Ευρώπη».

     Ελλαδικός «ευρωπαϊσμός» και αλλοίωση, χειραγωγηση και σύγχυση ταυτοτήτων μέσω τεχνητών διπολισμών και άρνησης της εθνικής διάστασης.

     Περί «Ευρωσκεπτικισμού» - μέρος α´. Η περίπτωση του «Ευρωρεφορμισμού».

     Το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ε.Ε και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή: μια αμφισβητούμενη εξουσία.
    00
    I
    Είμαστε η μόνη χώρα στον πλανήτη, απ'όσο γνωρίζω, που ο μισός πληθυσμός της -συγκεκριμένα περίπου το 40%- βρίσκεται συγκεντρωμένος στο 2-3% της συνολικής της έκτασης.

     Ποια «ανάπτυξη»; Τεταρτοκοσμισμός.

     Με βάση αυτό το στοιχείο, η «Hellenic Republic» ή το ελλαδοαθηναϊκό κομματοκρατίδιο είναι το πιο συγκεντρωτικό «κράτος» στον πλανήτη.

     Για «ανάπτυξη» φωνασκούν οι οικονομιστές, αντιλαμβάνονται όμως τι σημαίνει χωροταξικός και αναπτυξιακός σχεδιασμός; (η φράση έχει μεταβληθεί σε απλό κλισέ κενό περιεχομένου. Και όχι, δεν είναι απλά ζήτημα «αποκέντρωσης», είναι πολύ βαθύτερο). Η περίφημη «αστική τάξη» των μαρξιστοφιλελεύθερων είναι κατά βάση αθηναϊκή τάξη-κάστα. Η σωτηρία της Αθήνας μεταβάλλεται σε θάνατο της χώρας. Η Αθήνα -η οποία αποτελεί μια τερατόμορφη μαύρη τρύπα που ρουφάει τα πάντα- δίνει τον νυν υπέρ πάντων αγώνα, καταστρέφοντας και απομυζώντας τη χώρα και τις ιστορικές της περιφέρειες (ποιος έχει μελετήσει την κατανομή εθνικών και ευρωπαϊκών πόρων; Στην τελευταία προεκλογική ομιλία του, ο νυν Πρωθυπουργός αναφερόταν μονάχα στους «πολίτες της Αθήνας» σε μια καθαρά τοπική ομιλία. Πανελλαδική ή εθνική ήταν μονάχα η εμβέλεια της μετάδοσης. Η ομιλία ήταν τοπική). Να το επαναλάβω. Το 40% του πληθυσμού στο 2-3% του εδάφους. Δεν το έχω συναντήσει πουθενά αλλού στον πλανήτη αυτό το στοιχείο (πιθανώς να υπάρχουν ελάχιστες εξαιρέσεις). Δομική δυσμορφία, υπανάπτυξη και δομικός τεταρτοκοσμισμός. Και ύστερα μιλάνε για «μεταρρυθμίσεις».

     Ορίστε και ένα στοιχείο («ρεκόρ») το οποίο δεν αφορά τη σχέση της συνολικής έκτασης της χώρας (131,957 km2) και της συγκέντρωσης του πληθυσμού (4 περίπου εκατομμύρια σε 3,808 km2 - συνολική έκταση Αττικής και Νήσων), αλλά την Αθήνα καθεαυτή: Ο αστικός ιστός της Αθήνας είναι ο πλέον πυκνοκατοικημένος στον ανεπτυγμένο κόσμο. Καμία μεγάλη αστική περιοχή, είτε στη δυτική Ευρώπη, είτε στην Ιαπωνία, είτε στον Αγγλοσαξονικό κόσμο (Ηνωμένες Πολιτείες, Αυστραλία, Καναδάς, Νέα Ζηλανδία) δεν είναι τόσο πυκνοκατοικημένη.
    -----
    Athens urban area remains among the most dense in the developed world. No major urban area in Western Europe, Japan or the New World (Australia, Canada, New Zealand and the United States) is as dense. The 2013 edition of Demographia World Urban Areas indicates that the Athens urban area has a population of 3.5 million, living in a land area of 225 square miles (580 square kilometers), for a density of 15,600 per square mile (6,000 per square kilometer). This places Athens slightly ahead of London (15,300 per square mile or 5,900 per square kilometer), about double the density of Toronto or Los Angeles and more than four times that of Portland... For Athens, stagnation or decline seems the likely scenario in the foreseeable future.

    II
    Ο κύριος παράγοντας καθυστέρησης, πολιτικής υπανάπτυξης -εξάρτησης και αποικιοποίησης- και γενικότερα κατάντιας της χώρας δεν είναι «ο λαός» (*), αλλά τα κόμματα.

     Είναι τα -συγκεκριμένα- κόμματα και οι «παρατάξεις», που, λόγω της αδυναμίας τους να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις των καιρών, καταδικάζουν και καθηλώνουν την κοινωνία και τη χώρα σε καθυστέρηση, προκειμένου να συμβαδίζουν με τους δικούς τους ρυθμούς. Είναι τα -συγκεκριμένα- κόμματα, που, προκειμένου να αυτοσυντηρηθούν, καταδίκασαν τους πολίτες («τους») σε διαρκή πολιτιστική υποβάθμιση, σκουπιδοποίησαν και οδήγησαν σε ηθική εκπτώχευση τη δημόσια σφαίρα. Είναι τα -συγκεκριμένα- κόμματα, που ενσωματώνουν πελάτες και συντεχνίες και όχι ζωτικές κοινωνικές δυνάμεις (αυτές τις πολεμούν με πάθος) και μέσω της νομής του κράτους, στρέφονται ευθέως εναντίον τους.

     Είναι το -εξαρτημένο, δορυφορικό- αθηνοκεντρικό κράτος των κομμάτων που δρα ενάντια στην κοινωνία, το έθνος και τις περιφέρειες.

     Είναι η αποτυχία τους στο επίπεδο παραγωγής ιδεολογίας και πολιτικής σκέψης που συντήρησε και αναπαρήγαγε έναν μορφωτικό επαρχιωτισμό και μια υπεραπλουστευτική διπολική-μανιχαϊστική «πολιτική» αμορφωσιά («Δύση-Ανατολή», «Κράτος-Αγορά», «Ευρώπη-Βαλκάνια» - βλέπουμε ακόμη και σήμερα ποσό βασίζονται -πόσο αναπαράγουν- και προσπαθούν να γαντζωθούν από αυτούς τους δυϊσμούς).

     Όσο περισσότερο ακινητοποιούνται, γίνονται κενά και φτωχαίνουν -σε περιεχόμενα, σε κινητικότητα ανθρώπων και ιδεών- στο εσωτερικό τους τα κόμματα, τόσο περισσότερο γίνονται υφιστάμενα του εξωτερικού τους περιβάλλοντος και αλλοιώνεται η εσωτερική τους «διαλεκτική» (έτσι ξεκινά η ανακύκλωση -η οποία καταστρέφει δεν αναζωογονεί ιδέες και δυνάμεις-, το εσωτερικό σάπισμα και η αφομοίωση του κόμματος στο κράτος). Στις σημερινές πολυσύνθετες κοινωνίες και στα πολυμορφικά επίπεδα που λειτουργούν τα κόμματα, το πεδίο στο οποίο κρίνονται, είναι ο βαθμός αυτονομίας, διαμόρφωσης και ελέγχου του περιβάλλοντος τους (με την αφομοίωση, αντίθετα, ξεκινά ο εξωθεσμικός έλεγχος και η εξωπολιτική εξάρτηση - η ανεπάρκεια σε επίπεδο διαλόγου, ιδεών και ιδεολογίας οδηγεί στα πάσης φύσεως εξω- στηρίγματα).

     Οι θεσμοί αντιπροσώπευσης, η λειτουργία του πολιτεύματος και του κράτους, της Γαλλίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου (αναφέρω τα συγκεκριμένα κράτη γιατί υποτίθεται πως ήταν/είναι «πρότυπα»), καθορίστηκαν από την ποιότητα των κομμάτων τους (και στην Ε.Σ.Σ.Δ παλαιότερα ή στην Κίνα και την Ιαπωνία σήμερα, το ίδιο συμβαίνει). Δίχως υψηλού επιπέδου κόμματα, αυτές οι χώρες δεν θα είχαν καταφέρει ότι κατάφεραν (ο προηγούμενος αιώνας ήταν αιώνας κομμάτων).

     Δεν έχει κανείς παρά να παρατηρήσει τις «διεργασίες» που γίνονται στη Ν.Δ αυτή την περίοδο. Την κατάντια και τον ξεπεσμό αυτού του «κόμματος» (δεν είναι κόμμα, είναι δυσφήμιση και προσβολή της έννοιας). Το κόμμα είναι που οδηγεί στην υποβάθμιση και την καθυστέρηση, όχι αντίστροφα.
    -----
    (*) «ο λαός» δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός, «ο λαός» είναι αυτός που είναι, και «ο λαός» δεν κυβερνά, τα κόμματα κυβερνούν. Έτσι συμβαίνει σε όλα τα μέρη του πλανήτη. Την ανικανότητα και την ανευθυνότητα τους φανερώνουν όσοι μιλάνε συνεχώς «για τον λαό» («ο λαός» προκήρυξε εκλογές το 2009;). Θα πρέπει να τους ονομάσουμε όλους αυτούς «λαουτζήδες». Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψευδοεπιχείρημα από το «ο λαός» ψήφισε το τάδε ή το δείνα. Μα ακριβώς γι'αυτό μιλάμε για το κομματικό σύστημα (αυτό το επιχείρημα προϋποθέτει πως το ένα κόμμα είναι το άγιο-σωστό και το άλλο το λάθος-δαίμονας και πως τα πάντα κρίθηκαν από αυτήν την -μοιραία τάχα- επιλογή). Οι χώρες όμως λειτουργούν συνολικά ως συστήματα.

     Η ανικανότητα, η ανεπάρκεια και η ανευθυνότητα οδηγεί -σχεδόν- με μαθηματική ακρίβεια στην ανηθικότητα και τη χυδαιότητα.

    III
    (Ευρω)Αμερικανισμός και (Ευρω)Γερμανισμός. Αυτή είναι η διαμάχη. Τα περί «αριστεράς και δεξιάς», έτσι αόριστα, δίχως συγκεκριμενοποίηση, αποτελούν περιτυλίγματα και συνθήματα προς ευκολότερη κατάποση της πραγματικότητας.

     Από τη μία πλευρά έχουμε το ελλαδικό -νεοκατασκευασθέν- παράρτημα του αμερικανικού δημοκρατικού κόμματος (Συ.Ριζ.Α) και από την άλλη το παράρτημα του γερμανικού μεγάλου συνασπισμού (Ν.Δ και Πα.Σο.Κ) - κατ'ουσίαν όμως μιλάμε για τη Ν.Δ ως παράρτημα του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος καθώς το Πα.Σο.Κ είναι άνευ σημασίας, αν και ο κ. Martin Schulz έψαχνε και συνεχίζει να ψάχνει απεγνωσμένα έναν «πολιτικό φορέα» που να συμπληρώνει οργανικά και λειτουργικά το ελλαδικό παράρτημα του κόμματος της κ. Merkel (το αναζητούσε στο Ποτάμι).

     Δεν είναι η ιδεολογική συγγένεια που συσχετίζει τα «κόμματα» αυτά (Συ.Ριζ.Α-Αμ.Δημ.Κομ και Ν.Δ-Γερ.Χριστ.Κομ), διότι αυτά ούτε δική τους ιδεολογία διαθέτουν ούτε κόμματα είναι ως προς τις εξωτερικές τους σχέσεις, παρά παραρτήματα (και όταν δεν διαθέτεις δική σου ιδεολογία, αναγκαστικά πρέπει να διαθέτεις πελατεία στο εσωτερικό και πάτρωνα στο εξωτερικό). Τα κόμματα αυτά, δεν αντιπροσωπεύουν τις ανάγκες της κοινωνίας, παρά αποτελούν παραρτήματα που λειτουργούν ως ιμάντες μεταβίβασης έξωθεν και άνωθεν εντολών, «γραμμών» και πολιτικών στο εσωτερικό της χώρας. Δεν είναι κόμματα που απλά προσδένονται στον εκάστοτε ισχυρό (γερμανική κεντροδεξιά - αμερικανική κεντροαριστερά), είναι παραρτήματα του.

     Το «φαινόμενο Τσίπρας» -σε όχι αμελητέο βαθμό- αποτελεί κατασκευασμένο επικοινωνιακά φαινόμενο που το σπρώχνουν πανταχόθεν (μέρος αυτής της προσπάθειας είναι και η «ηγετοποίηση» και «κεντροποίηση» του - αν και η ανικανότητα σε επίπεδο διακυβέρνησης δυσκολεύει τα πράγματα). Φέρνει στο μυαλό τις προσεγγίσεις και τις προτάσεις του επικοινωνιολόγου Λούλη, οι αναλύσεις του οποίου μετά το πέρας των δεκαετιών 1990-2000 καθίστανται όλο και περισσότερο ξεπερασμένες (ουσιαστικά εισήγαγε στην Ελλάδα την αμερικανική γραμμή της περιόδου Κλίντον. Στα βιβλία του έχει κάνει κάποιες έξυπνες παρατηρήσεις -τις οποίες δεν τις ερμηνεύει καθώς δεν είναι πολιτικός επιστήμονας απλά τις αναφέρει αξιωματικά- αλλά μέχρι εκεί).

     Οι ευρωπαϊκές θέσεις του Συ.Ριζ.Α δεν είναι τίποτα άλλο παρά η γραμμή του πολυμερούς (multilateral) υπερεθνικού αμερικανικού ΕυρωΑτλαντισμού (με ολίγη σως από Habermas). Συγκεκριμένα, ομοσπονδοποίηση και μεταφορά κυριαρχίας και εξουσιών στη -μη εκλεγμένη και μη λογοδοτούσα- υπερεθνική γραφειοκρατία των Βρυξελλών η οποία θα «συνομιλεί» με την Ουάσινγκτον (η πρόταση Βαρουφάκη ήταν η τραπεζική ενοποίηση και η ενοποίηση/διαμοιρασμός του χρέους - κατ'αντιστοιχία της ενοποίησης/διαμοιρασμού της κυριαρχιας). Η Ν.Δ δεν έχει ιδεολογικές ευρωπαϊκές θέσεις (κάποιον στιβαρο διακυβερνητισμό θεμελιωμένο σε ιδεολογικές θέσεις και αρχές), απλά υπακούει στην κ. Merkel και φωνασκεί πως «Μένουμε Ευρώπη» («ανήκουμε» κ.λπ). Η Ν.Δ, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο υπάκουος ακόλουθος της γερμανικής χριστιανοδημοκρατίας. Δεν είναι και δεν μπορεί να είναι -να μετεξελιχθεί σε- χριστιανοδημοκρατικό ιδεολογικά κόμμα. Ο Συ.Ριζ.Α δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο υπάκουος ακόλουθος -και το κατασκεύασμα- του αμερικανικου σοσιαλφιλελεύθερου προοδευτισμού. Οι προσδιορισμοί «γερμανικής» και «αμερικανικού» είναι που έχουν σημασία (και όχι το χριστιανοδημοκρατία και το σοσιαλφιλελευθερισμός που είναι επιμέρους). Έχουμε ένα αμερικανικό και ένα γερμανικό κόμμα. Λάθος. Έχουμε ένα αμερικανικό και ένα γερμανικό παράρτημα.

     Οι Γερμανοί βασίζονται σε μια εκφυλισμένη και παρηκμασμένη Ν.Δ. Οι Αμερικανοί επιδιώκουν να κατασκευάσουν από το τίποτα και με άξονα το «φαινόμενο Τσίπρα» ένα νέο «κόμμα». Οι βάσεις του όμως είναι σαθρές καθώς ο Συ.Ριζ.Α μεγεθύνθηκε απότομα, παραμορφώθηκε και έχασε εντελώς τα περιεχόμενα του.

     Οι «αριστερές» πολιτικές του Συ.Ριζ.Α δεν είναι ακριβώς «αριστερές», αυτά τα λένε υπερδεξιοί της πλάκας. Για παράδειγμα, η «δεξιά» άσκησε κριτική στη χρησιμοποίηση της έννοιας της «ανθρωπιστικής κρίσης», μη αντιλαμβανόμενη -καθόλου περίεργο καθώς μιλάμε για την πλέον ανεπαρκή «δεξιά» στην Ευρασία-, μη αντιλαμβανόμενη, λοιπόν, πως η χρησιμοποίηση του όρου ουσιαστικά οδηγούσε σε αποπολιτικοποίηση και αποκοινωνικοποίηση του ζητήματος της οικονομικής ανισότητας (παρεμφερής είναι και ο τρόπος αντιμετώπισης του προσφυγικού-μεταναστευτικού). Αυτή η γραμμή προσέγγισης των ζητημάτων -αποπολιτικοποίηση- δεν είναι απλά «αριστερή» αλλά κάτι πολύ ευρύτερο.

     Όλα τα ζητήματα που τονίζονται αυτή την περίοδο (θρησκεία, παιδεία κ.λπ) εντάσσονται στο πλαίσιο της αποπολιτικοποίησης. Η αποπολιτικοποίηση επιτυγχάνεται -ανάμεσα σε άλλα και- μέσω της αποεθνικοποίησης (αναζητήστε: Denationalization Depoliticization). Στα -πολιτιστικά και όχι μόνο- ημι-αποικιοκρατούμενα και δορυφορικά κράτη, όπως η Ελλάδα, οι διαδικασίες αποπολιτικοποίησης και αποεθνικοποίησης είναι σαφώς εντονότερες.

     Οι εσωκομματικές εκλογές -και τα συνέδρια- της Ν.Δ και του Πα.Σο.Κ της περιόδου 1996-7, καθόρισαν την πορεία της χώρας για την επόμενη δεκαετία (ουσιαστικά εκείνη την περίοδο είχαμε μεταστροφή στην ιδεολογία του πολιτικού συστήματος συνολικά). Οι τωρινές εσωκομματικές διαδικασίες στη Ν.Δ κρίνουν ελάχιστα πράγματα για το μέλλον της χώρας (ίσως το επίπεδο γερμανικότητας της: με τον Δένδια, π.χ, η Ν.Δ θα κοίταγε περισσότερο προς τον Ατλαντικό). Κανείς δεν ποντάρει δυναμικά όλα του τα λεφτά σε ένα άλογο που έχει αρχίσει να αποσυντίθεται.

     Μπορεί να μην μας αρέσει και ψυχολογικά να είναι δύσκολοχώνευτο, αλλά αυτό είναι, χονδρικά και εν συντομία, το κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό-παίγνιο στην Ελλάδα. Τόσο εξευτελιστικά και εξόφθαλμα αποικιακό. Κόμματα που να προκύπτουν, ενδογενώς, από τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας δεν υπάρχουν. Φυτεμένα ή/και εξωχώρια διαμορφωμένα παρατήματα υπάρχουν και διαχειριστές.


    IV
    Τα επόμενα δεν γράφτηκαν για την Ελλάδα, αλλά περιγράφουν την Ελλάδα.
    when semi-colonialism operated in conjunction with effective policies of cultural imperialism emanating from metropolitan centers, it was able to construct a symbolic hegemony of Euro-American culture over native culture, and this hegemony was supported by the culturally colonized native elites. In this latter mode, semicolonialism was akin to neocolonialism in the way it instituted metropolitan cultural hegemony without direct aid from the military and political control of the territory.
    The Lure of the Modern. Writing Modernism in Semicolonial China, 1917-1937
    Τα προηγούμενα περιγράφουν την κατάσταση στην Κίνα κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Σε εμάς ισχύουν ακόμα στις αρχές του 21ου πρώτου.

     Όταν γίνει κατανοητός ο τρόπος με τον οποίον χρησιμοποιείται «ο διαφωτισμός», «η νεωτερικότητα», «η δύση» και «η Ευρώπη» στην Ελλάδα ίσως τότε συνειδητοποιήσουμε πως δεν έχουμε κόμματα, αλλά -αριστερά και δεξιά- παραρτήματα πολιτιστικής αποικιοκρατίας και πολιτιστικού ιμπεριαλισμού (cultural colonialism/imperialism).

     Η κύρια μορφή ιμπεριαλισμού στη χώρα είναι πολιτιστική.
    -----
    Στην Ελλάδα διεξάγεται ένας συνεχής, ανελέητος και λυσσαλέος πολιτισμικός πόλεμος (δεν συζητώ τι συμβαίνει στα πανεπιστήμια), με ιδεολογική αριστερό-δεξιά επικάλυψη/λόγο/προβιά, τον οποίον έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ που δεν τον αναγνωρίζουμε καν ως τέτοιο (τον έχουμε ενσωματώσει ή/και εσωτερικεύσει στο default). Δεν τον βλέπουμε καν. Ακόμα και άνθρωποι που δεν έχουν κίνητρα ή νοοτροπία αποικιοκρατικής ή ιμπεριαλιστικής φύσεως, αναπαράγουν τέτοιες ιδέες και γίνονται φορείς ή πολέμαρχοι του Μεγάλου Πολιτισμικού Ιμπεριαλιστικού Νεοαποικοκρατικού Πολέμου. Δεν είναι υπερβολές αυτά, απλά στην Ελλάδα δεν γνωρίζουμε σε βάθος αυτά τα γνωστικά πεδία (από ψυχοεπιστήμες και οικονομισμό όμως έχουμε «πήξει»).

     Η Ελλάδα αποτελεί περίπτωση πολιτιστικά αποικιοκρατούμενης-κατεχόμενης χώρας (δεν έχουν απομείνει και πολλές ανά την υφήλιο...).
    Υ.γ: Δεν αναφέρομαι στις προσεγγίσεις Γιανναρά, Διαμαντούρου κ.λπ.
    00
    I
    Από την -επίσημη- έναρξη της κρίσης έχει κυβερνήσει το 87,62% του κομματικού συστήματος του 2009, αν υπολογίσουμε και τα εξωκοινοβουλευτικά, ή το 92,57%, αν υπολογίσουμε μονάχα τα κοινοβουλευτικά κόμματα.

     Τι αποδείχτηκε; Ότι -τουλάχιστον- σε αυτό το κομματικό σύστημα, κανένα κόμμα δεν διαφέρει ιδιαίτερα και ουσιαστικά -τουλάχιστον- ως προς τον τρόπο διακυβέρνησης (το διπλό «τουλάχιστον» το χρησιμοποιώ για να δείξω μετριοπάθεια). Η διαπίστωση μπορεί να είναι δυσάρεστη, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Και δεν πρέπει να αποκρύβεται, ούτε να αγνοείται. Δεν είναι δυνατόν να έχει κυβερνήσει το 92,57% του κομματικού συστήματος και να κάνουμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

     Μύθοι κατέρρευσαν. Ιδεολογικές «παρατάξεις» απομυθοποιήθηκαν και φανέρωσαν τη γύμνια τους.
    -----
    Πα.Σο.Κ, Ν.Δ, Λα.Ο.Σ και Συ.Ριζ.Α κυβέρνησαν ή συμμετείχαν σε κυβερνήσεις (μονάχα το Κ.Κ.Ε δεν συμμετείχε σε κυβέρνηση). Η Δημ.Αρ και οι Αν.Ελ, επίσης συμμετείχαν σε κυβερνήσεις αλλά δεν υπήρχαν στο κομματικό σύστημα του 2009.

    II
    Είναι παραπλανητικό να αποδίδονται όλες -μα όλες- οι αλλαγές και οι τάσεις «στην τεχνολογία». Η έννοια της υπερεθνικής διαμοιρασμένης ή κοινής κυριαρχίας παρουσιάστηκε ως αντίληψη και ως συνειδητή επιλογή την πρώτη μεταπολεμική πενταετία (τότε οι άνθρωποι δεν είχαν κινητό τηλέφωνο ή i-pod) αλλά στις μέρες μας, εξήντα χρόνια μετά, αποδίδεται «στην τεχνολογία». Ομοίως, οι αυτονομιστικές, αποσχιστικές ή ανεξαρτησιακές τάσεις δεν προκύπτουν απαραίτητα επειδή οι άνθρωποι απέκτησαν κινητό τηλέφωνο ή i-pod. Περιφερειακές τάσεις (Regionalism) υπήρχαν πριν το i-pod όπως επίσης και μη εδαφικές ταυτότητες.

     Κυριαρχεί μια ιδεολογία νεοφουτουρισμού-μελλοντολογισμού και ένα μυθο-τεχνο-λογικό «αφήγημα» (τι λέξη και αυτή, πολύ της μόδας) στον ΕυρωΑτλαντικό χώρο που ερμηνεύει άπαντα τα ζητήματα και όλες τις πολιτικές, ταυτοτικές, πνευματικές, οικονομικές, γεωπολιτικές ή άλλες εξελίξεις, γενικά και αόριστα με «την τεχνολογία». Αυτή η αντίληψη έχει κυρίως ευρωπαϊκή ιστορικά καταγωγή διότι η παλαιά Ευρώπη αντιλήφθηκε την τεχνολογία ως όραμα, και μάλιστα την θεώρησε «ευρωπαϊκή» επειδή υποτίθεται πως παρήχθει μόνο στην «Ευρώπη» (εδώ υποβόσκει ο συνδυασμός και η ταύτιση τεχνολογίας-λιμπεραλισμού-ανάπτυξης).

     Πίσω από όλο αυτό το νεοφουτουριστικό, μελλοντολογικό, τεχνολογικό φαντασιακό και διάφορα άλλα τεχνητά μυθολογήματα υπάρχουν αρκετά απτά και ταπεινά πράγματα και βαθύτερες τάσεις που αγνοούνται ή παρακάμπτονται.

    III
    Αποπολιτικοποίηση μέσω οικονομικοποίησης. Αυτή είναι η κυρίαρχη ιδεολογία, η οποία ηγεμονεύει και μεταβάλλεται πλέον σε έναν απέραντο ορίζοντα ερμηνείας και αντίληψης των πάντων.

     Ως φαινόμενο, έχει κατακλύσει την δημόσια σφαίρα. Ελάχιστα έχει μελετηθεί ο ρόλος της δημοσιογραφίας και οι αλλαγές που έχουν συμβεί στον δημόσιο λόγο μετά το 2008. Ένα σοβαρό Πανεπιστήμιο θα μπορούσε να κάνει μια έρευνα ή μελέτη πάνω σε αυτό το ζήτημα και όχι να διεξάγει... δημοσκοπήσεις.

     Όλα τα μεγάλα ζητήματα (από τα δημοψηφίσματα μέχρι τα αυτονομιστικά κινήματα, από την οικονομική κρίση μέχρι τις κοινωνικές ανισότητες, από τους πολέμους μέχρι το προσφυγικό/μεταναστευτικό) αποπολιτικοποιούνται και ερμηνεύονται ηγεμονικά είτε μέσω οικονομικοποίησης είτε μέσω χιουμανιστικοποίησης (humanism).

     Το προσφυγικό/μεταναστευτικό όπως και η κοινωνικοοικονομικές συνθήκες στην Ελλάδα έχουν πλήρως αποπολιτικοποιηθει μέσω του χιουμανισμού («ανθρωπιστική κρίση, διακυβεύεται ο ανθρωπισμός μας» κ.λπ) ενώ η άνοδος των αυτονομιστικών κινημάτων αποπολιτικοποιείται μέσω της ερμηνευτικής οικονομικοποίησης («είναι πλούσια ή φτωχή περιοχή, επιθυμεί περισσότερα κονδύλια» κ.λπ).

    IV
    Η φυσιολογική γεωπολιτικά/οικονομικά/ιστορικά και πολιτιστικά κατάσταση για την Ισπανία, δεν είναι να απομονωθεί εντός των ευρωπαϊκών πλαισίων αλλά να συνδυάσει τα πλαίσια αυτά με την Λατινική Αμερική αποτελώντας προνομιακό συνδετικό οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό κρίκο. Αντίστοιχα πράγματα μπορούν να ειπωθούν και για την Πορτογαλία, που είναι χρεωμένη στην Ανγκόλα, η οποία -Ανγκόλα- πραγματοποιεί «επενδύσεις» στο μηντιακό, ενεργειακό και τραπεζικό κλάδο της Πορτογαλίας (Οι αποικίες αντεπιτίθενται). Τι ακριβώς απαιτούν ορισμένοι δηλαδή; Να αποκοπεί η Πορτογαλία από τον νεοαναδυόμενο ημι-γίγαντα που ακούει στο όνομα Βραζιλία, για να θεωρείται η Πορτογαλία «ευρωπαϊκή»; Αυτά είναι πρωτάκουστα και παρανοϊκά πράγματα.

     Η «Ευρώπη», ως αποκλειστικό και μοναδικό πλαίσιο και πεδίο δράσης συρρικνώνει και απομονώνει, και όχι αντίστροφα όπως ισχυρίζεται το καλά θεμελιωμένο αξίωμα που κυριαρχεί στην «κοινή γνώμη» (δεν με πείθουν με τίποτα: ο στενός και δογματικός ευρωπαϊσμός αποτελεί απομονωτισμό). Αυτό θα πρέπει να το συνειδητοποιήσουν οι επιφανειακοί ή δογματικοί αυτοαποκαλούμενοι «ευρωπαϊστές». Η «Ευρώπη» είναι πολύ μικρή και πολύ γερασμένη για να αξιώνει «αποκλειστικότητες», και ιστορικά, είναι πληθυντική και όχι ένας απέραντος ομοιογενής μονόλογος όπως σταδιακά διαμορφώνεται, κατάσταση που αποτελεί σύμπτωμα εκπτώχευσης και παρακμής της και φανερώνει το τέλος της ηγεμονικής της περιόδου. Όποιος κοιτάζει και κατευθύνεται αποκλειστικά και μόνο (τονίζω το αποκλειστικά και μόνο) προς το εσωτερικό της θα βρεθεί εκτός ιστορικού τόπου και χρόνου και θα συνθλιβεί.

     Τέλος να τονίσω το εξής: Προσωπικά, φύσει και θέσει, δογματικά, είμαι ελάχιστα πράγματα. Θέλω επιχειρήματα, δεδομένα, αποδείξεις, στοιχεία και πραγματικότητες. Υπό αυτή την έννοια οι ιθύνοντες της Ε.Ε θα έπρεπε να ανησυχούν. Γιατί εμένα, ενώ δεν ήμουν φύσει και θέσει «ευρωπαϊστής» ή «αντιευρωπαϊστής», με έχασε ή με χάνει με ολοενά εντονότερους ρυθμούς η «Ευρώπη» (δεν έχω σημασία ως άτομο βέβαια -εις τα παλαιότερα των υποδημάτων τους- αλλά ως αντίληψη και προσέγγιση). Μάλιστα θεωρούσα, και εξακολουθώ να θεωρώ, το ευρωπαϊκό πλαίσιο προνομιακό, για διαφορετικούς λόγους από τους κυρίαρχους (νόμισμα, «εξευρωπαϊσμός» κ.λπ) οι οποίοι δεν μπορούν να αναλυθούν αυτήν τη στιγμή. Θα με ενδιέφερε να μην αποκοπεί η Ελλάδα από την ευρύτερη κεντρική, δυτική και βόρεια ευρωπαϊκή περιοχή, όχι για λόγους χυδαίας «ευρωλαγνείας», αλλά γιατί οποιαδήποτε γεωφυσική/ιστορική αποκοπή αποτελεί ανωμαλία και οδηγεί σε συρρίκνωση.

     Μας απέκοψαν από τους φυσικούς ιστορικούς μας χώρους, την Ανατολική Μεσόγειο, τα Βαλκάνια, την Μαύρη Θάλασσα και τελικά, βρεθήκαμε και απομονωμένοι σε έναν ειδικό θάλαμο αποστείρωσης εντός της «Ευρώπης» και αποκομμένοι από όλο τον υπόλοιπο Πλανήτη.

     Κάθε αποκοπή αποτελεί γεωοικονομική, γεωπολιτική, γεωϊστορική και γεωπολιτισμική ανωμαλία και οδηγεί σε αντίστοιχες συρρικνώσεις, δυσμορφίες και σχιζοφρένειες.

    V

     Έχω θίξει στο παρελθόν το ζήτημα της μεταρρύθμισης του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε (1 - 2). Θεωρώ πως η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση που χρειάζεται ο πλανήτης δεν είναι διάφορα θεολογικά που προπαγανδίζουν ηθικο-οικονομιστές εντός της ΕυρωΑτλαντικής δομής, αλλά η προάσπιση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και η μεταρρύθμιση του Συμβουλίου Ασφαλείας.

     Οι ηγέτες της Ινδίας, της Βραζιλίας, της Γερμανίας και της Ιαπωνίας, συναντήθηκαν πριν λίγες ημέρες στην Νέα Υόρκη (Σύνοδο «G4»), κάνοντας ένα μεγάλο βήμα για αυτή την μεταρρύθμιση και δηλώνοντας πως το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε πρέπει να αντικατοπτρίζει την παρούσα γεωπολιτική παγκόσμια τάξη και όχι αυτή του περασμένου αιώνα. Η παγκόσμια τάξη που δημιούργησαν οι Η.Π.Α μεταπολεμικά είναι νεκρή (3), όχι μονάχα ως προς την νομιμοποίηση της αλλά και ως προς την λειτουργικότητα της, και όσοι/ες εξακολουθούν να πιστεύουν στην παντοδυναμία των Η.Π.Α νομίζω πως ζουν σε άλλη εποχή (εάν η Γερμανία δεν μπορεί να έχει υπερβολικά πολλούς βαθμούς ελευθερίας σε σχέση με τις Η.Π.Α δεν σημαίνει πως οι Η.Π.Α είναι πανίσχυρες ως προς τον πλανήτη αλλά ως προς τη Γερμανία).

     Αυτό το group χωρών -το οποίο σταδιακά κερδίζει όλο και περισσότερους βαθμούς ελευθερίας- δεν είναι αρνητικά προσκείμενο προς τις Η.Π.Α, αν και όλες αυτές οι χώρες έχουν δεχτεί κατά καιρούς επικοινωνιακό πόλεμο από τις Η.Π.Α. Το κλίμα που διαμορφώθηκε στην «κοινή γνώμη» την περίοδο του Μουντιάλ στη Βραζιλία μονάχα τυχαίο δεν ήταν καθώς η Βραζιλία προωθούσε αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία όπως επίσης ένα παρεμφερές δόγμα με αυτό της «Ευθύνης Προστασίας» R2P (4 - 5): με αυτό το παρεμβατικό δόγμα ρίχνουμε «ανθρωπιστικές» βόμβες και «απελευθερώνουμε» τις κατά τόπους «ανθρωπότητες» - τουλάχιστον έτσι μας πληροφορούν οπαδοί μιας φανεροεξαρτημένης «δεξιάς» και μιας κρυφοιμπεριαλιστικής «αριστεράς» (ονόματα δεν λέμε, κόμματα δεν θίγουμε).

     Αυτές οι τέσσερις χώρες είναι «δημοκρατίες», γεγονός που από τη μια μεριά, θα ασκήσει «δημοκρατική» πίεση προς την Ρωσία και την Κίνα και από την άλλη, θα στερήσει «δημοκρατική» μονοπωλιακή ισχύ από τις Η.Π.Α. Οι αλλαγές -ή η μεταρρύθμιση- στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε, είναι αναπότρεπτες και οι Η.Π.Α θα πρέπει να πάψουν να τις υποδαυλίζουν (όπως επίσης να χειραγωγούν τον Οργανισμό). Θα πρέπει να τις δεχτούν και να συμβάλλουν σε αυτές και να μην κάνουν το ίδιο λάθος που έκαναν με την AIIB, όπου απομονώθηκαν και έμειναν αγκαλιά με τη Βόρεια Κορέα.

     Είμαι αναφανδόν υπέρ της μεταρρύθμισης του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε και της συμμετοχής των τεσσάρων αυτών χωρών.

     Η απαξίωση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, ιδιαίτερα υπό τις παρούσες συνθήκες και τις τωρινές παγκόσμιες εξελίξεις, υποκρύπτει κατά την προσωπική μου εκτίμηση, ΝεοΟλοκληρωτικής υφής κίνητρα και επιδιώξεις.
    -----
    Αυτό σημαίνει «δημοκρατικοποίηση» της ισχύος σε πλανητικό επίπεδο και όχι τα περισσότερα ομοιόμορφα «φιλελεύθερα δημοκρατικά» κράτη. Περισσότερα «φιλελεύθερα δημοκρατικά» κράτη στο εσωτερικό σημαίνει εντονότερα ιεραρχικό συγκεντρωτικό και μονοπολικό σύστημα στο εξωτερικό (δηλαδή με την πρόφαση της «δημοκρατίας» -που ουσιαστικά είναι ομοιομορφία προτύπου- στο εσωτερικό, οδηγούμαστε σε πλανητικό ηγεμόνα σε επίπεδο διεθνές! Και αυτό το λένε «δημοκρατία»!). Αυτό δεν γίνεται κατανοητό από όσους δεν αναγνωρίζουν -ή ηθελημένα παρακάμπτουν- τις ποιοτικές διαφορές και τα επίπεδα μεταξύ εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής.

     Θεωρώ απαράδεκτό να μην συμμετέχει μια τουλάχιστον χώρα από τον μουσουλμανικό κόσμο.

     Να περιμένετε εντονότερες πολεμικές για την «στρατιωτικοποίηση» της Ιαπωνίας και την «αποδημοκρατικοποίηση» της.

     Γεια σου Modi με τα ρούχα σου!

     Ζούμε μεγάλες αλλαγές και νέες εποχές για τον Ο.Η.Ε. Η ομιλία του δικού μας ήταν της πλάκας. Αυτή την περίοδο γίνονται -και πρέπει να γίνονται- ομιλίες επικών διαστάσεων και όχι ομιλίες γεμάτες άοσμα απολίτικα κλισέ βγαλμένες από εγχειρίδια. Πόσες φορές θα σου παρουσιαστεί η ευκαιρία να μιλήσεις στον Ο.Η.Ε;
    00
    Στα πλαίσια παρουσίασης σημαντικών ομιλιών, παραθέτω τα επόμενα τρία απομαγνητοφωνημένα κείμενα συνοδευόμενα από οπτικοακουστικό υλικό. Θα ακολουθήσουν και άλλες ομιλίες. Ας διαβάσουμε τι λέγεται από το πλέον επίσημο βήμα στον πλανήτη.

     Ας διαβάσουμε για τις καταναγκαστικές οικονομικές και στρατιωτικές πολιτικές και πρακτικές που έχουν ως στόχο την συντήρηση και διατήρηση των παλαιών υπεροχών-υπεροψιών (superiorities) και κυριαρχιών και δημιουργούν ένα πλαίσιο νοοτροπίας που αγνοεί τις διαφορές μεταξύ κοινωνιών και παγκοσμιοποιεί τις «δυτικές» -λεγόμενες- αξίες ως οικουμενικές-καθολικές. Ας διαβάσουμε για τον επικρατών και κυρίαρχο διεθνή πολιτικό λόγο (discourse) που απεικονίζει ένα πολιτισμένο κέντρο το οποίο περιβάλλεται από απολίτιστες περιφέρειες και για την ηγεμονική σχέση ανάμεσα σε αυτό το παγκόσμιο κέντρο ισχύος και τις περιφέρειες. Για τον λόγο, δηλαδή, της αντίθεσης Βορρά και Νότου που δίνει κεντρικότητα στον Βορρά, περιφεροποιεί τον Νότο και έχει οδηγήσει στη δημιουργία ενός μονολόγου στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων (το φαινόμενο ευρωπαϊκού Βορρά-Νότου είναι απλά τοπικοποίηση μιας ευρύτερης παγκοσμιοποιημένης κυρίαρχης ιδεολογικής αντίληψης. Πραγματική απέχθεια και ναυτία νιώθει κάποια/ος εάν αντιληφθεί τον αποικιοκρατικό χαρακτήρα μιας ελλαδικής «δεξιάς» που εισάγει, προπαγανδίζει και νομιμοποιεί αυτό το νοητικό σχήμα, τη σχέση ανωτερότητας-κατωτερότητας και ηγεμονικής επιβολής [Γερμανία-Ελλάδα ή Ευρώπη-μη Ευρωπη] αλλά και για τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα μιας «αριστεράς» που αγνοεί τις διαφορές μεταξύ κοινωνιών και προπαγανδίζει, προϋποθέτει ή προωθεί την παγκοσμιοποίηση των «δυτικών» -λεγόμενων- αξιών ως οικουμενικών-καθολικών. Όσο και εάν προσπαθούν να τονίζουν -υποτιθέμενες- εσωτερικές διαφορές τους, αυτά τα δύο εξαρτήματα-παραρτήματα λειτουργούν συμπληρωματικά).

     Ας διαβάσουμε για την προσπάθεια επιβολής ενός ενιαίου μοντέλου ανάπτυξης που πρέπει όλοι να αναγνωρίσουν ως το μόνο σωστό και για την σαφήνεια, την διαύγεια και τα ενιαία κριτήρια κατανόησης που πρέπει να χαρακτηρίζουν τους όρους που χρησιμοποιούνται στις διεθνείς υποθέσεις. Για την υπονόμευση της νομιμότητας του Ο.Η.Ε και της κυριαρχίας που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κατάρρευση την αρχιτεκτονική των διεθνών οργανισμών, στην άνοδο της κυριαρχίας της βίας, στην υποκατάσταση της ισομέρειας και της ισότητας από την υπαγόρευση (dictate) και στην αντικατάσταση πραγματικά ανεξαρτήτων κρατών από ένα συνεχώς αυξανόμενο αριθμό de facto προτεκτοράτων και εξωτερικά ελεγχόμενων εδαφών (σας θυμίζει κάτι;). Ας διαβάσουμε, τέλος και για τον τρόπο που προσεγγίζει τα πράγματα μια κουλτούρα «συντηρητική» και «ιδεαλιστική», που προσπαθεί να δημιουργήσει -βιώσιμη- ανάπτυξη για το 1/6 της ανθρωπότητας και αξιώνει την μεταρρύθμιση του Ο.Η.Ε και του Συμβουλίου Ασφαλείας (τα σημεία που αναφέρω είναι ενδεικτικά, υπάρχουν πολλά ακόμα).

     Ας διαβάσουμε λοιπόν, αν όχι τώρα, κάποτε. Στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών έχουν ειπωθεί αυτά από πρόεδρους και πρωθυπουργούς κρατών και ηγέτες εθνών. Δεν είναι ανάγκη να ενημερωνόμαστε και να αποκτούμε αντίληψη από κομπογιαννίτες, δημοσιογραφίσκους και Μ.Μ.Ε, ούτε από ετεροκαθοριζόμενα και εξωθεσμικά, εξωεθνικά και εξωπολιτικά ελεγχόμενα παραρτήματα, εξαρτήματα και υποσυστήματα πολιτιστικής αποικιοκρατίας, κατοχής και ιμπεριαλισμού που παρουσιάζονται ως «κόμματα» και «παρατάξεις» (που, τάχα, αξιώνουν να μας «χειραφετήσουν» και να μας «εκσυγχρονίσουν»).
    .~`~.
    I
    Statement by Narendra Modi Prime Minister of of the Republic of India
    at the United Nations General Assembly


    Excellencies,

     Mahatma Gandhi had once said, “One must care about the world one will not see”. Indeed, humanity has progressed when it has collectively risen to its obligation to the world and responsibility to the future.

     Seventy years after the end of a tragic war and birth of a new hope for our age, we are meeting to chart a course for our humanity and our planet. I consider this a very important summit and thank UN Secretary General for organizing it.

     Just as our vision behind the Agenda 2030 is lofty, our goals are comprehensive. It gives priority to the problems that have endured through the past decades. And, it reflects our evolving understanding of the social, economic and environmental linkages that define our lives.

     We live in an age of unprecedented prosperity, but also unspeakable deprivation around the world.

     I am pleased that elimination of poverty in all forms everywhere is at the top of our goals. Addressing the needs of 1.3 billion poor people in the world is not merely a question of their survival and dignity or our moral responsibility. It is a vital necessity for ensuring peaceful, sustainable and just world.

     A great Indian thinker, Pandit Deen Dayal Upadhyay, placed the welfare of the poorest at the center of his thoughts. This is what we also see in the 2030 Agenda. It is a happy coincidence that we are beginning the celebration of Pandit Deen Dayal Upadhyay’s 100th anniversary today.

     The goals recognize that economic growth, industrialization, infrastructure, and access to energy provide the foundations of development.

     We welcome the prominence given to environmental goals, especially climate change and sustainable consumption. The distinct goal on ocean ecosystem reflects the unique character of its challenges and opportunities. Equally important, it focuses our attention on the future of the island states.

     I speak about Blue Revolution, which includes the prosperity, sustainable use of marine wealth and blue skies.

     Today, much of India’s development agenda is mirrored in the Sustainable Development Goals.

     Since Independence, we have pursued the dream of eliminating poverty from India. We have chosen the path of removing poverty by empowering the poor. We have placed priority on education and skill development.

     Our attack on poverty includes expanded conventional schemes of development; a huge skill development programme; and, a new era of inclusion and empowerment, turning distant dreams into immediate possibilities: new bank accounts for 180 million; direct transfer of benefits; funds to the unbanked; insurance within the reach of all; and, pension for everyone’s sunset years.

     The world speaks of private sector and public sector. In India, we have defined a new personal sector of individual enterprise, micro enterprises and micro finance, drawing also on the strength of digital and mobile applications.

     We are focusing on the basics: housing, power, water and sanitation for all – important not just for welfare, but also human dignity. These are goals with a definite date, not just a mirage of hope. Our development is intrinsically linked to empowerment of women and it begins with a massive programme on educating the girl child that has become every family's mission.

     We are making our farms more productive and better connected to markets; and, farmers less vulnerable to the whims of nature.

     We are reviving our manufacturing, improving our services sector, investing on an unprecedented scale in infrastructure; and, making our cities smart, sustainable and engines of progress.

     We are committed to a sustainable path to prosperity. It comes from the natural instinct of our tradition and culture. But, it is also rooted firmly in our commitment to the future.

     We represent a culture that calls our planet Mother Earth. As our ancient text say:

     “Keep pure! For the Earth is our mother! And we are her children!”

     Our national plans are ambitious and purposeful: new capacity of 175 GW of renewable energy over the next seven years; energy efficiency; a tax on coal; a huge afforestation programme; reforming our transportation; and, cleaning up our cities and rivers. The energy intensity of our growth will continue to decline.

     Sustainable development of one-sixth of humanity will be of great consequence to the world and our beautiful planet. It will be a world of fewer challenges and greater hope; and, more confident of its success.

     Our success will give us more resources to share with our friends. As India’s ancient saying goes, the wise look at the world as one family.

     Today, India is fulfilling its responsibilities as development partners in Asia and Africa and with small island states from the Pacific to the Atlantic.

     Nations have a national responsibility for sustainable development. They also need policy space.

     However, we are here today in the United Nations because we all believe that international partnership must be at the center of our efforts, whether it is development or combating climate change.

     And, the principle of common but differentiated responsibilities is the bedrock of our collective enterprise.

     When we speak only of climate change, there is a perception of our desire to secure the comforts of our lifestyle. When we speak of climate justice, we demonstrate our sensitivity and resolve to secure the future of the poor from the perils of natural disasters.

     In addressing climate change, it is important to focus on solutions that can help us reach our goals. We should forge a global public partnership to harness technology, innovation and finance to put affordable clean and renewable energy within the reach of all.

     Equally, we must look for changes in our lifestyles that would make us less dependent on energy and more sustainable in our consumption.

     It is equally critical to launch a global education programme that prepares our next generation to protect and conserve Nature.

     I hope that the Developed World will fulfil its financing commitments for development and climate change, without in any way putting both under the same head!

     I also hope that the Technology Facilitation Mechanism will turn technology and innovation into an effective instrument for global public good, not just private returns.

     As we see now, distance is no insulation from challenges. And, they can rise from the shadows of conflict and privations from distant lands.

     So, we must transform international partnerships on the strength of solidarity with fellow human beings and also our enlightened self-interest.

     And, we must also reform the United Nations, including its Security Council, so that it carries greater credibility and legitimacy and will be more representative and effective in achieving our goals.

     There is no cause greater than shaping a world, in which every life that enters it can look to a future of security, opportunity and dignity; and, where we leave our environment in better shape for the next generation. And, no cause that is more challenging.

     At 70, we are called to rise to that challenge, with our wisdom, experience, generosity, compassion, skills and technology.

     I am confident that we can.

     In the end, let me express my hope for everyone’s well with a few lines from our ancient texts:

     May all be happy, may all be healthy, may all see welfare, may no one have any sorrow.

     Thank you.

    .~`~.
    II
    Statement by Vladimir Putin President of the Russian Federation
    at the United Nations General Assembly

    Your excellency Mr. President, your excellency Mr. Secretary General, distinguished heads of state and government, ladies and gentlemen, the 70th anniversary of the United Nations is a good occasion to both take stock of history and talk about our common future.

     In 1945, the countries that defeated Nazism joined their efforts to lay solid foundations for the postwar world order.

     But I remind you that the key decisions on the principles guiding the cooperation among states, as well as on the establishment of the United Nations, were made in our country, in Yalta, at the meeting of the anti-Hitler coalition leaders.

     The Yalta system was actually born in travail. It was won at the cost of tens of millions of lives and two world wars.

     This swept through the planet in the 20th century.

     Let us be fair. It helped humanity through turbulent, at times dramatic, events of the last seven decades. It saved the world from large-scale upheavals.

     The United Nations is unique in its legitimacy, representation and universality. It is true that lately the U.N. has been widely criticized for supposedly not being efficient enough, and for the fact that the decision-making on fundamental issues stalls due to insurmountable differences, first of all, among the members of the Security Council.

     However, I'd like to point out there have always been differences in the U.N. throughout all these 70 years of existence. The veto right has always been exercised by the United States, the United Kingdom, France, China, the Soviet Union and Russia later, alike. It is absolutely natural for so diverse and representative an organization.

     When the U.N. was established, its founders did not in the least think that there would always be unanimity. The mission of the organization is to seek and reach compromises, and its strength comes from taking different views and opinions into consideration. Decisions debated within the U.N. are either taken as resolutions or not. As diplomats say, they either pass or do not pass.

     Whatever actions any state might take bypassing this procedure are illegitimate. They run counter to the charter and defy international law. We all know that after the end of the Cold War — everyone is aware of that — a single center of domination emerged in the world, and then those who found themselves at the top of the pyramid were tempted to think that if they were strong and exceptional, they knew better and they did not have to reckon with the U.N., which, instead of [acting to] automatically authorize and legitimize the necessary decisions, often creates obstacles or, in other words, stands in the way.

     It has now become commonplace to see that in its original form, it has become obsolete and completed its historical mission. Of course, the world is changing and the U.N. must be consistent with this natural transformation. Russia stands ready to work together with its partners on the basis of full consensus, but we consider the attempts to undermine the legitimacy of the United Nations as extremely dangerous. They could lead to a collapse of the entire architecture of international organizations, and then indeed there would be no other rules left but the rule of force.

     We would get a world dominated by selfishness rather than collective work, a world increasingly characterized by dictate rather than equality. There would be less of a chain of democracy and freedom, and that would be a world where true independent states would be replaced by an ever-growing number of de facto protectorates and externally controlled territories.

     What is the state sovereignty, after all, that has been mentioned by our colleagues here? It is basically about freedom and the right to choose freely one's own future for every person, nation and state. By the way, dear colleagues, the same holds true of the question of the so-called legitimacy of state authority. One should not play with or manipulate words.

     Every term in international law and international affairs should be clear, transparent and have uniformly understood criteria. We are all different, and we should respect that. No one has to conform to a single development model that someone has once and for all recognized as the only right one. We should all remember what our past has taught us.

     We also remember certain episodes from the history of the Soviet Union. Social experiments for export, attempts to push for changes within other countries based on ideological preferences, often led to tragic consequences and to degradation rather than progress.

     It seemed, however, that far from learning from others' mistakes, everyone just keeps repeating them, and so the export of revolutions, this time of so-called democratic ones, continues. It would suffice to look at the situation in the Middle East and North Africa, as has been mentioned by previous speakers. Certainly political and social problems in this region have been piling up for a long time, and people there wish for changes naturally.

     But how did it actually turn out? Rather than bringing about reforms, an aggressive foreign interference has resulted in a brazen destruction of national institutions and the lifestyle itself. Instead of the triumph of democracy and progress, we got violence, poverty and social disaster. Nobody cares a bit about human rights, including the right to life.

     I cannot help asking those who have caused the situation, do you realize now what you've done? But I am afraid no one is going to answer that. Indeed, policies based on self-conceit and belief in one's exceptionality and impunity have never been abandoned.

     It is now obvious that the power vacuum created in some countries of the Middle East and North Africa through the emergence of anarchy areas, which immediately started to be filled with extremists and terrorists.

     Tens of thousands of militants are fighting under the banners of the so-called Islamic State. Its ranks include former Iraqi servicemen who were thrown out into the street after the invasion of Iraq in 2003. Many recruits also come from Libya, a country whose statehood was destroyed as a result of a gross violation of the U.N. Security Council Resolution 1973. And now, the ranks of radicals are being joined by the members of the so-called moderate Syrian opposition supported by the Western countries.

     First, they are armed and trained and then they defect to the so-called Islamic State. Besides, the Islamic State itself did not just come from nowhere. It was also initially forged as a tool against undesirable secular regimes.

     Having established a foothold in Iraq and Syria, the Islamic State has begun actively expanding to other regions. It is seeking dominance in the Islamic world. And not only there, and its plans go further than that. The situation is more than dangerous.

     In these circumstances, it is hypocritical and irresponsible to make loud declarations about the threat of international terrorism while turning a blind eye to the channels of financing and supporting terrorists, including the process of trafficking and illicit trade in oil and arms. It would be equally irresponsible to try to manipulate extremist groups and place them at one's service in order to achieve one's own political goals in the hope of later dealing with them or, in other words, liquidating them.

     To those who do so, I would like to say — dear sirs, no doubt you are dealing with rough and cruel people, but they're in no way primitive or silly. They are just as clever as you are, and you never know who is manipulating whom. And the recent data on arms transferred to this most moderate opposition is the best proof of it.

     We believe that any attempts to play games with terrorists, let alone to arm them, are not just short-sighted, but fire hazardous (ph). This may result in the global terrorist threat increasing dramatically and engulfing new regions, especially given that Islamic State camps train militants from many countries, including the European countries.

     Unfortunately, dear colleagues, I have to put it frankly: Russia is not an exception. We cannot allow these criminals who already tasted blood to return back home and continue their evil doings. No one wants this to happen, does he?

     Russia has always been consistently fighting against terrorism in all its forms. Today, we provide military and technical assistance both to Iraq and Syria and many other countries of the region who are fighting terrorist groups.

     We think it is an enormous mistake to refuse to cooperate with the Syrian government and its armed forces, who are valiantly fighting terrorism face to face. We should finally acknowledge that no one but President Assad's armed forces and Kurds (ph) militias are truly fighting the Islamic State and other terrorist organizations in Syria.

     We know about all the problems and contradictions in the region, but which were (ph) based on the reality.

     Dear colleagues, I must note that such an honest and frank approach of Russia has been recently used as a pretext to accuse it of its growing ambitions, as if those who say it have no ambitions at all.

     However, it's not about Russia's ambitions, dear colleagues, but about the recognition of the fact that we can no longer tolerate the current state of affairs in the world. What we actually propose is to be guided by common values and common interests, rather than ambitions.

     On the basis of international law, we must join efforts to address the problems that all of us are facing and create a genuinely broad international coalition against terrorism.

     Similar to the anti-Hitler coalition, it could unite a broad range of forces that are resolutely resisting those who, just like the Nazis, sow evil and hatred of humankind. And, naturally, the Muslim countries are to play a key role in the coalition, even more so because the Islamic State does not only pose a direct threat to them, but also desecrates one of the greatest world religions by its bloody crimes.

     The ideologists (ph) of militants make a mockery of Islam and pervert its true humanistic (ph) values. I would like to address Muslim spiritual leaders, as well. Your authority and your guidance are of great importance right now.

     It is essential to prevent people recruited by militants from making hasty decisions and those who have already been deceived, and who, due to various circumstances found themselves among terrorists, need help in finding a way back to normal life, laying down arms, and putting an end to fratricide.

     Russia will shortly convene, as the (ph) current president of the Security Council, a ministerial meeting to carry out a comprehensive analysis of threats in the Middle East.

     First of all, we propose discussing whether it is possible to agree on a resolution aimed at coordinating the actions of all the forces that confront the Islamic State and other terrorist organizations. Once again, this coordination should be based on the principles of the U.N. Charter.

     We hope that the international community will be able to develop a comprehensive strategy of political stabilization, as well as social and economic recovery, of the Middle East.

     Then, dear friends, there would be no need for new refugee camps. Today, the flow of people who were forced to leave their homeland has literally engulfed first neighboring countries and then Europe itself. There were hundreds of thousands of them now, and there might be millions before long. In fact, it is a new great and tragic migration of peoples, and it is a harsh lesson for all of us, including Europe.

     I would like to stress refugees undoubtedly need our compassion and support. However, the — on the way to solve this problem at a fundamental level is to restore their statehood where it has been destroyed, to strengthen the government institutions where they still exist or are being reestablished, to provide comprehensive assistance of military, economic and material nature to countries in a difficult situation. And certainly, to those people who, despite all the ordeals, will not abandon their homes. Literally, any assistance to sovereign states can and must be offered rather than imposed exclusively and solely in accordance with the U.N. Charter.

     In other words, everything in this field that has been done or will be done pursuant to the norms of international law must be supported by our organization. Everything that contravenes the U.N. Charter must be rejected. Above all, I believe it is of the utmost importance to help restore government's institutions in Libya, support the new government of Iraq and provide comprehensive assistance to the legitimate government of Syria.

     Dear colleagues, ensuring peace and regional and global stability remains the key objective of the international community with the U.N. at its helm. We believe this means creating a space of equal and indivisible security, which is not for the select few but for everyone. Yet, it is a challenge and complicated and time-consuming task, but there is simply no other alternative. However, the bloc thinking of the times of the Cold War and the desire to explore new geopolitical areas is still present among some of our colleagues.

     First, they continue their policy of expanding NATO. What for? If the Warsaw Bloc stopped its existence, the Soviet Union have collapsed (ph) and, nevertheless, the NATO continues expanding as well as its military infrastructure. Then they offered the poor Soviet countries a false choice: either to be with the West or with the East. Sooner or later, this logic of confrontation was bound to spark off a grave geopolitical crisis. This is exactly what happened in Ukraine, where the discontent of population with the current authorities was used and the military coup was orchestrated from outside — that triggered a civil war as a result.

     We're confident that only through full and faithful implementation of the Minsk agreements of February 12th, 2015, can we put an end to the bloodshed and find a way out of the deadlock. Ukraine's territorial integrity cannot be ensured by threat of force and force of arms. What is needed is a genuine consideration for the interests and rights of the people in the Donbas region and respect for their choice. There is a need to coordinate with them as provided for by the Minsk agreements, the key elements of the country's political structure. These steps will guarantee that Ukraine will develop as a civilized society, as an essential link and building a common space of security and economic cooperation, both in Europe and in Eurasia.

     Ladies and gentlemen, I have mentioned these common space of economic cooperation on purpose. Not long ago, it seemed that in the economic sphere, with its objective market loss, we would launch a leaf (ph) without dividing lines. We would build on transparent and jointly formulated rules, including the WTO principles, stipulating the freedom of trade, and investment and open competition.

     Nevertheless, today, unilateral sanctions circumventing the U.N. Charter have become commonplace, in addition to pursuing political objectives. The sanctions serve as a means of eliminating competitors.

     I would like to point out another sign of a growing economic selfishness. Some countries [have] chosen to create closed economic associations, with the establishment being negotiated behind the scenes, in secret from those countries' own citizens, the general public, business community and from other countries.

     Other states whose interests may be affected are not informed of anything, either. It seems that we are about to be faced with an accomplished fact that the rules of the game have been changed in favor of a narrow group of the privileged, with the WTO having no say. This could unbalance the trade system completely and disintegrate the global economic space.

     These issues affect the interest of all states and influence the future of the world economy as a whole. That is why we propose discussing them within the U.N. WTO NGO (ph) '20.

     Contrary to the policy of exclusiveness, Russia proposes harmonizing original economic projects. I refer to the so-called integration of integrations based on universal and transparent rules of international trade. As an example, I would like to cite our plans to interconnect the Eurasian economic union, and China's initiative of the Silk Road economic belt.

     We still believe that harmonizing the integration processes within the Eurasian Economic Union and the European Union is highly promising.

     Ladies and gentlemen, the issues that affect the future of all people include the challenge of global climate change. It is in our interest to make the U.N. Climate Change Conference to be held in December in Paris a success.

     As part of our national contribution, we plan to reduce by 2030 the greenhouse emissions to 70, 75 percent of the 1990 level.

     I suggest, however, we should take a wider view on this issue. Yes, we might defuse the problem for a while, by setting quotas on harmful emissions or by taking other measures that are nothing but tactical. But we will not solve it that way. We need a completely different approach.

     We have to focus on introducing fundamental and new technologies inspired by nature, which would not damage the environment, but would be in harmony with it. Also, that would allow us to restore the balance upset by biosphere and technosphere (ph) upset by human activities.

     It is indeed a challenge of planetary scope, but I'm confident that humankind has intellectual potential to address it. We need to join our efforts. I refer, first of all, to the states that have a solid research basis and have made significant advances in fundamental science.

     We propose convening a special forum under the U.N. auspices for a comprehensive consideration of the issues related to the depletion of natural resources, destruction of habitat and climate change.

     Russia would be ready to co-sponsor such a forum.

     Ladies and gentlemen, colleagues, it was on the 10th of January, 1946, in London that the U.N. General Assembly gathered for its first session.

     Mr. Suleta (ph) (inaudible), a Colombian diplomat and the chairman of the Preparatory Commission, opened the session by giving, I believe, a concise definition of the basic principles that the U.N. should follow in its activities, which are free will, defiance of scheming and trickery and spirit of cooperation.

     Today, his words sound as a guidance for all of us. Russia believes in the huge potential of the United Nations, which should help us avoid a new global confrontation and engage in strategic cooperation. Together with other countries, we will consistently work towards strengthening the central coordinating role of the U.N. I'm confident that by working together, we will make the world stable and safe, as well as provide conditions for the development of all states and nations.

     Thank you.

    .~`~.
    III
    Statement by Hassan Rouhani President of the Islamic Republic of Iran
    at the United Nations General Assembly

    In the name of God, the Compassionate, the Merciful

     Praise be to God, the Lord of the worlds. Blessing and Peace be upon our Prophet Mohammad and his kin and companions.

     Mr. President, Mr. Secretary-

     General, Excellencies, Ladies and Gentlemen,

     At the outset, I would like to offer my most sincere felicitations on your deserved election to the presidency of the General Assembly and seize the moment to express appreciation for the valuable efforts of our distinguished Secretary-General.

     Our world today is replete with fear and hope; fear of war and hostile regional and global relations; fear of deadly confrontation of religious, ethnic and national identities; fear of institutionalization of violence and extremism; fear of poverty and destructive discrimination; fear of decay and destruction of life-sustaining resources; fear of disregard for human dignity and rights; and fear of neglect of morality. Alongside these fears, however, there are new hopes; the hope of universal acceptance by the people and the elite all across the globe of “yes to peace and no to war”; and the hope of preference of dialogue over conflict, and moderation over extremism.

     The recent elections in Iran represent a clear, living example of the wise choice of hope, rationality and moderation by the great people of Iran. The realization of democracy consistent with religion and the peaceful transfer of executive power manifested that Iran is the anchor of stability in an otherwise ocean of regional instabilities. The firm belief of our people and government in enduring peace, stability, tranquility, peaceful resolution of disputes and reliance on the ballot box as the basis of power, public acceptance and legitimacy, has indeed played a key role in creating such a safe environment.

     Mr. President, Ladies and Gentlemen,

     The current critical period of transition in international relations is replete with dangers, albeit with unique opportunities. Any miscalculation of one’s position, and of course, of others, will bear historic damages; a mistake by one actor will have negative impact on all others.

     Vulnerability is now a global and indivisible phenomenon.

     At this sensitive juncture in the history global relations, the age of zero-sum games is over, even though a few actors still tend to rely on archaic and deeply ineffective ways and means to preserve their old superiority and domination. Militarism and the recourse to violent and military means to subjugate others are failed examples of the perpetuation of old ways in new circumstances.

     Coercive economic and military policies and practices geared to the maintenance and preservation of old superiorities and dominations have been pursued in a conceptual mindset that negates peace, security, human dignity, and exalted human ideals. Ignoring differences between societies and globalizing Western values as universal ones represent another manifestation of this conceptual mindset. Yet another reflection of the same cognitive model is the persistence of Cold War mentality and bi-polar division of the world into “superior us” and “inferior others.”

     Fanning fear and phobia around the emergence of new actors on the world scene is another. In such an environment, governmental and non-governmental, religious, ethnic, and even racial violence has increased, and there is no guarantee that the era of quiet among big powers will remain immune from such violent discourses, practices and actions. The catastrophic impact of violent and extremist narratives should not – in fact, must not – be underestimated.

     In this context, the strategic violence, which is manifested in the efforts to deprive regional players from their natural domain of action, containment policies, regime change from outside, and the efforts towards redrawing of political borders and frontiers, is extremely dangerous and provocative.

     The prevalent international political discourse depicts a civilized center surrounded by un-civilized peripheries. In this picture, the relation between the center of world power and the peripheries is hegemonic. The discourse assigning the North the center stage and relegating the South to the periphery has led to the establishment of a monologue at the level of international relations. The creation of illusory identity distinctions and the current prevalent violent forms of xenophobia are the inevitable outcome of such a discourse. Propagandistic and unfounded faithphobic, Islamo-phobic, Shia-phobic, and Iran-phobic discourses do indeed represent serious threats against world peace and human security.

     This propagandistic discourse has assumed dangerous proportions through portrayal and inculcation of presumed imaginary threats. One such imaginary threat is the so-called “Iranian threat” -which has been employed as an excuse to justify a long catalogue of crimes and catastrophic practices over the past three decades. The arming of the Saddam Hussein regime with chemical weapons and supporting the Taliban and A1-Qaida are just two examples of such catastrophes. Let me say this in all sincerity before this august world assembly, that based on irrefutable evidence, those who harp on the so-called threat of Iran are either a threat against international peace and security themselves or promote such a threat. Iran poses absolutely no threat to the world or the region. In Fact, in ideals as well as in actual practice, my country has been a harbinger of just peace and comprehensive security.

     President, Ladies and Gentlemen,

     Nowhere in the world has violence been so deadly and destructive as in North Africa and West Asia. Military intervention in Afghanistan, Saddam Hussein’s imposed war against Iran, occupation of Kuwait, military interventions against Iraq, brutal repression of the Palestinian people, assassination of common people and political figures in Iran, and terrorist bombings in countries such as Iraq, Afghanistan and Lebanon are examples of violence in this region in the last three decades.

     What has been – and continues to be – practiced against the innocent people of Palestine is nothing less than structural violence. Palestine is under occupation; the basic rights of the Palestinians are tragically violated, and they are deprived of the right of return and access to their homes, birthplace and homeland. Apartheid as a concept can hardly describe the crimes and the institutionalized aggression against the innocent Palestinian people.

     The human tragedy in Syria represents a painful example of catastrophic spread of violence and extremism in our region. From the very outset of the crisis and when some regional and international actors helped to militarize the situation through infusion of arms and intelligence into the country and active support of extremist groups, we emphasized that there was no military solution to the Syrian crisis. Pursuit of expansionist strategies and objectives and attempts to change the regional balance through proxies cannot be camouflaged behind humanitarian rhetoric. The common objective of the international community should be a quick end to the killing of the innocent. While condemning any use of chemical weapons, we welcome Syria’s acceptance of the Chemical Weapons Convention, and believe that the access by extremist terrorist groups to such weapons is the greatest danger to the region that must be considered in any disarmament plan. Simultaneously, I should underline that illegitimate and ineffective threat to use or the actual use of force will only lead to further exacerbation of violence and crisis in the region.

     Terrorism and the killing of innocent people represent the ultimate inhumanity of extremism and violence. Terrorism is a violent scourge and knows no country or national borders. But, the violence and extreme actions such as the use of drones against innocent people in the name of combating terrorism should also be condemned. Here, I should also say a word about the criminal assassination of Iranian nuclear scientists. For what crimes have they been assassinated? The United Nations and the Security Council should answer the question: have the perpetrators been condemned?

     Unjust sanctions, as manifestation of structural violence, are intrinsically inhumane and against peace. And contrary to the claims of those who pursue and impose them, it is not the states and the political elite that are targeted, but rather, it is the common people who are victimized by these sanctions. Let us not forget millions of Iraqis who, as a result of sanctions covered in international legal jargon, suffered and lost their lives, and many more who continue to suffer all through their lives. These sanctions are violent, pure and simple; whether called smart or otherwise, unilateral or multilateral. These sanctions violate inalienable human rights, inter alia, the right to peace, fight to development, right to access to health and education, and above all, the right to life. Sanctions, beyond any and all rhetoric, cause belligerence, warmongering and human suffering. It should be borne in mind, however, that the negative impact is not merely limited to the intended victims of sanctions; it also affects the economy and livelihood of other countries and societies, including the countries imposing sanctions.

     Mr. President, Excellencies,

     Violence and extremism nowadays have gone beyond the physical realm and have unfortunately afflicted and tarnished the mental and spiritual dimensions of life in human societies. Violence and extremism leave no space for understanding and moderation as the necessary foundations of collective life of human beings and the modem society. Intolerance is the predicament of our time. We need to promote and reinforce tolerance in light of the religious teachings and appropriate cultural and political approaches. The human society should be elevated from a state of mere tolerance to that of collective collaboration. We should not just tolerate others. We should rise above mere tolerance and dare to work together.

     People all over the world are tired of war, violence and extremism. They hope for a change in the status quo. And this is a unique opportunity – for us all. The Islamic Republic of Iran believes that all challenges can be managed – successfully – through a smart, judicious blend of hope and moderation. Warmongers are bent on extinguishing all hope. But hope for change for the better is an innate, religious, widespread, and universal concept.

     Hope is founded on the belief in the universal will of the people across the globe to combat violence and extremism, to cherish change, to oppose imposed structures, to value choice, and to act in accordance with human responsibility. Hope is no doubt one of the greatest gifts bestowed upon human beings by their All-Loving Creator. And moderation is to think and move in a wise, judicious manner, conscious of the time and the space, and to align exalted ideals with choice of effective strategies and policies, while cognizant of objective realities.

     The Iranian people, in a judiciously sober choice in the recent elections, voted for the discourse of hope, foresight and prudent moderation – both at home and abroad. In foreign policy, the combination of these elements means that the Islamic Republic of Iran, as a regional power, will act responsibly with regard to regional and international security, and is willing and prepared to cooperate in these fields, bilaterally as well as multilaterally, with other responsible actors. We defend peace based on democracy and the ballot box everywhere, including in Syria, Bahrain, and other countries in the region, and believe that there are no violent solutions to world crises. The bitter and ugly realities of the human society can only be overcome through recourse to and reliance on human wisdom, interaction and moderation. Securing peace and democracy and ensuring the legitimate rights of all countries in the world, including in the Middle East, cannot – and will not – be realized through militarism.

     Iran seeks to resolve problems, not to create them. There is no issue or dossier that cannot be resolved through reliance on hope and prudent moderation, mutual respect, and rejection of violence and extremism. Iran’s nuclear dossier is a case in point. As clearly stated by the Leader
    of the Islamic Revolution, acceptance of the inalienable right of Iran constitutes the best and the easiest way of resolving this issue. This is not political rhetoric. Rather, it is based on a profound recognition of the state of technology in Iran, global political environment, the end of the era of zero-sum games, and the imperative of seeking common objectives and interests towards reaching common understanding and shared security. Put otherwise, Iran and other actors should pursue two common objectives as two mutually inseparable parts of a political solution for the nuclear dossier of Iran.

     Iran’s nuclear program – and for that matter, that of all other countries – must pursue exclusively peaceful purposes. I declare here, openly and unambiguously, that, notwithstanding the positions of others, this has been, and will always be, the objective of the Islamic Republic of Iran. Nuclear weapon and other weapons of mass destruction have no place in Iran’s security and defense doctrine, and contradict our fundamental religious and ethical convictions. Our national interests make it imperative that we remove any and all reasonable concerns about Iran’s peaceful nuclear program.

     The second objective, that is, acceptance of and respect for the implementation of the right to enrichment inside Iran and enjoyment of other related nuclear rights, provides the only path towards achieving the first objective. Nuclear knowledge in Iran has been domesticated now and the nuclear technology, inclusive of enrichment, has already reached industrial scale. It is, therefore, an illusion, and extremely unrealistic, to presume that the peaceful nature of the nuclear program of Iran could be ensured through impeding the program via illegitimate pressures.

     In this context, the Islamic Republic of Iran, insisting on the implementation of its rights and the imperative of international respect and cooperation in this exercise, is prepared to engage immediately in time-bound and result-oriented talks to build mutual confidence and removal of mutual uncertainties with full transparency.

     Iran seeks constructive engagement with other countries based on mutual respect and common interest, and within the same framework does not seek to increase tensions with the United States. I listened carefully to the statement made by President Obama today at the General Assembly. Commensurate with the political will of the leadership in the United States and hoping that they will refrain from following the short-sighted interest of warmongering pressure groups, we can arrive at a framework to manage our differences. To this end, equality, mutual respect, and the recognized principles of international law should govern the interactions. Of course, we expect to hear a consistent voice from Washington.

     Mr. President, Ladies and Gentlemen,

     In recent years, a dominant voice has been repeatedly heard: “The military option is on the table.” Against the backdrop of this illegal and ineffective contention, let me say loud and clear that “peace is within reach.” So, in the name of the Islamic Republic of Iran I propose, as a starting step, the consideration by the United Nations of the project: “the World Against Violence and Extremism.” (WAVE) Let us all join this “WAVE.” I invite all states, international organizations and civil institutions to undertake a new effort to guide the world in this direction.

     We should start thinking about “Coalition for Enduring Peace” all across the globe instead of the ineffective “Coalitions for War” in various parts of the world.

     Today, the Islamic Republic of Iran invites you and the entire world community to take a step forward; an invitation to join the WAVE: World Against Violence and Extremism. We should accept and be able to open a new horizon in which peace will prevail over war, tolerance over violence, progress over bloodletting, justice over discrimination, prosperity over poverty, and freedom over despotism. As beautifully said by Ferdowsi, the renowned Iranian epic poet:

     “Be relentless in striving for the cause of Good
    Bring the spring, you must, Banish the winter, you should.”

     Notwithstanding all difficulties and challenges, I am deeply optimistic about the future. I have no doubt that the future will be bright with the entire world solidly rejecting violence and extremism. Prudent moderation will ensure a bright future for the world. My hope, aside from personal and national experience, emanates from the belief shared by all divine religions that a good and bright future awaits the world. As stated in the Holy Qur’an:

     “And We proclaimed in the Psalms, after We had proclaimed in the Torah, that My virtuous servants will inherit the earth.” (21:105)
    00
    Άμεσα σχετιζόμενες αναρτήσεις

    .~`~.
    The Global Crackdown on Human Rights
    Πηγή: Post-Western World. Also published in the Brazilian Journal of International Relations, Vol. 3, ed. 2, 2014
    “International support for democracy and human rights faces a serious challenge”, Thomas Carothers and Saskia Brechenmacher argue in a report published by the Carnegie Endowment for International Peace. According to them, a growing number of governments are erecting legal and logistical barriers to democracy and rights programs, “publicly vilifying international aid groups and their local partners, and harassing such groups or expelling them altogether.”

     Indeed, human rights organisations and campaign groups face their biggest crackdown in a generation as a wave of countries pass restrictive laws and curtail activity. Almost half the world’s countries have implemented controls that affect tens of thousands of organisations across the globe. Angola, one of Africa's most successful economies, is a case in point. As The Guardian reports, over the past three months, the Angolan government has intensified its crackdown on any form of suspected challenge to its dominance, in violation of the human rights principles that are enshrined in the Angolan constitution. On 20 June, police in Luanda arrested 13 activists who had been reading books about peaceful political action. Two more were arrested on 22 June. They remain in prison, and most have not had access to legal counsel.

     In their analysis, the authors point a growing number of democratic and autocratic countries (more than 50) that have actively sought to make life difficult for groups that seek to promote or enhance democracy or protect human rights. While most are aware of extreme cases such as Venezuela, Russia or Egypt, the latter of which recently expelled organizations such as the German Konrad Adenauer Foundation (KAS), Closing Space shows that the pushback is far more sustained and broader. There are several reasons for this trend.

     First of all, the US invasion of Iraq in 2003 has strengthened those who regard democracy promotion as little more than Western-imposed regime change, throwing the concept into a legitimacy crisis it has yet to recover from.

     Perhaps more importantly, autocrats across the world may be increasingly disinclined to tolerate European and US-American-financed organizations openly promoting democracy abroad in the context of a global shift of power away from established powers towards emerging actors. The West may lose – as Singapore’s Kishore Mahbubani often argues – the necessary legitimacy to get away with financing democracy and rights support in other countries, and expelling foreign-financed organizations no longer carries the political risk it once did.

     Thirdly, large-scale protests over the past years in seemingly stable autocracies across the Middle East and elsewhere may have led to worries by governing elites that democracy and rights support could turn out to be more threatening than previously thought – even though it remains unclear in how far the work of democracy and rights groups contributed to protests in many autocracies around the world.

     Finally, the global War on Terror and the limitations it imposed on civil freedoms in the United States sent a powerful message to leaders that violating human rights or limiting democracy could be made politically acceptable if it occurred in the name of fighting terrorism.

     Rather than being a short-term aberration, the authors believe that the difficulties experienced by organization in many places represent the “new normal”. Western governments are partly to blame, they write. When the Konrad Adenauer Foundation was prosecuted in Egypt, the German government criticized the move but did not undertake any tangible steps. Most notably, US military aid to Egypt continued after the Egyptian government harassed US civil society organization operating in the country. This shows that Western governments’ reactions to restrictions on civil society are often a compromise between an interest in promoting democracy and economic and security interests – with the latter often proving to be decisive.

     These developments provide a series of insights. First of all, power dynamics are often overlooked by international NGOs, but they matter greatly to recipient societies. Several developing countries had negative experience with foreign meddling by U.S. or European governments, and critics rightly point out that very few developed countries would accept a large influx of foreign money directed at influencing domestic politics. Interestingly enough, eight U.S. states prohibit the deployment of international election monitors, even though the 2000 presidential election was highly problematic by international standards.

     These imbalances are a serious obstacle to democracy supporters, and particularly emerging powers that seek to create an international order in which the same rules apply to all, such as India and Brazil, are likely - and right - to point out such inconsistencies. US-American NGOs that support democracy work abroad should therefore also seek to change U.S. legislation to allow international monitors and the influx of foreign money for politically involved organizations – as long, of course, as they adhere to democratic principles.

     Finally, the report points to difficult political questions that pro-democracy organizations confront: Is it morally justifiable to disobey highly restrictive NGO legislation in autocracies such as Belarus, or does that – if found out – provide autocrats with a convenient excuse to crack down on civil society as a whole?

     Outside the United States and Europe, Closing Space provides useful insights for human rights organizations such as Brazil’s Conectas and institutions that receive foreign funding. Outside of these very small circles, however, few international observers in Latin America, Africa or Asia will read it, largely because the entire subject is still seen as a largely Western endeavor. Yet contrary to what is generally thought, rising democracies such as Brazil are already engaged in democracy support in many regions, such as Africa, where Brazil helped the authorities in Guina-Bissau to register voters.

     In addition, the text raises a series of important questions for international affairs in more general terms. As a shift of power is underway towards emerging powers in the Global South, is the global pushback against democracy work inevitable? What does it mean for the future of democracy if the world’s leading economy is an autocracy? Does the West’s economic decline automatically lead to a loss of legitimacy? Or will actors financed by Western governments merely have to change tactics and engage in more subtle manners? Finally, what role should leading democracies in the Global South, such as Brazil, India and Indonesia play in this context?
    Oliver Stuenkel
    Post-Western World

    Περισσότερα κείμενα: 1. The Endtimes of Human Rights. Ι) Description and Contents ΙΙ) Two Articles by Stephen Hopgood and ΙΙΙ) Video: Session - Stephen Hopgood: The Endtimes of Human Rights (and Humanitarianism?). 2. Το δίκαιο της ανθρωπότητας - μέρος α´. 3. Thinking Inter-Culturally: From racist and Eurocentric Monologism to Inter-Civilizational Dialogism - John M. Hobson, Professor of Politics and International Relations. 4. "International Relations Theory and Western Dominance," Oxford University Lecture by Amitav Acharya. 5. Western policymakers need more culture. 6. After Western Hegemony – 40th World Congress of Sociology / Μετά τη Δυτική Ηγεμονία - Παγκόσμιο Συνέδριο Κοινωνιολογίας. 7. Η Ευρωκεντρική ιδεολογία, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές επιπτώσεις και «Ευρώπη». 8. Rethinking the Standard(s) of Civilization(s) in International Relations. Conference Review. 9. Chinese media coverage of Paris shootings reflects different values. 10. Western Theory, Global World: Western Bias in International Theory (Harvard International Review). 11. Περί εθνικισμού, δημοκρατικής ιδεολογίας -«τέλους της ιστορίας»- του Fukuyama, και χειρισμού της Μέσης Ανατολής από τους ουιλσονιανούς ιδεαλιστές και τους νεοσυντηρητικούς. 12. Ο ευρωκεντρισμός και τα άβαταρ του: τα διλήμματα της κοινωνικής επιστήμης. Εισαγωγή.
    00




  • 10/03/15--02:15: The lowest of the low.
    • Οι μεγαλύτεροι εταίροι ως προς τις εξαγωγές της Σιγκαπούρης είναι: η Κίνα, η Μαλαισία, το Χονγκ Κονγκ, η Ινδονησία, η Νότιος Κορέα, η Ιαπωνία (και οι Η.Π.Α). Οι μεγαλύτεροι εταίροι ως προς τις εισαγωγές της Σιγκαπούρης είναι: η Κίνα, η Μαλαισία, η Νότιος Κορέα, η Ιαπωνία, η Ινδονησία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Σαουδική Αραβία (και οι Η.Π.Α). Εις τα παλαιότερα των υποδημάτων της Σιγκαπούρης το «πλανητικό κέντρο» που ονομάζουμε «Δύση» ή η «Ευρώπη».

     Οι μεγαλύτεροι εταίροι ως προς τις εξαγωγές των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων είναι: η Ινδία, η Ιαπωνία, το Ιράν, η Νότιος Κορέα, η Κίνα, η Σιγκαπούρη και η Ταϊλάνδη (ούτε καν οι Η.Π.Α). Οι μεγαλύτεροι εταίροι ως προς τις εισαγωγές των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων είναι: η Κίνα, η Ινδία, η Ιαπωνία (οι Η.Π.Α και η Γερμανία). Εις τα παλαιότερα των υποδημάτων των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων η «Δύση» ή η «Ευρώπη» ως προς τις εξαγωγές, όχι ως προς τις εισαγωγές (όπου μόλις δύο χώρες της «Δύσεως» υπάρχουν και μια της «Ευρώπης» και μάλιστα όχι στις πρώτες θέσεις).

     Στη Νορβηγία, έχουν διεξαχθεί ιστορικά δύο δημοψηφίσματα για την ένταξη της στους ευρωπαϊκούς θεσμούς (το πρώτο το 1972 και το δεύτερο το 1994). Και στα δύο δημοψηφίσματα η άποψη κατά της ένταξης επικράτησε με ελάχιστο ποσοστό. Συγκεκριμένα, το 1972 ψήφισε κατά το 53,5% και υπέρ το 46,5%, ενώ το 1994 ψήφισε κατά το 52,2% και υπέρ το 47,8% (είμαι πεπεισμένος πως εάν είχαν υπάρξει δημοψηφίσματα στην Ελλάδα και εάν είχαμε τέτοια οριακά ποσοστά, κάποιο μεταμοντέρνο πραξικόπημα θα είχε συμβεί στη χώρα και ορισμένοι -όχι όλοι φυσικά- ultra/supra/hyper«ευρωπαϊστές» θα είχαν φανερώσει το πραγματικό τους πρόσωπο). Και στις δύο περιπτώσεις, στη Νορβηγία, το αποτέλεσμα ήταν οριακό. Τότε. Πλέον το ποσοστά που είναι υπέρ της ένταξης στους ευρωπαϊκούς θεσμούς κυμαίνονται περίπου στο 20%.

     Ας έχουμε υπόψη μας, πως η οικονομία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων δεν είναι απαραίτητα περισσότερο εξαρτημένη από τα πετρελαιοειδή από ότι η οικονομία της Νορβηγίας (το αναφέρω αυτό διότι το -αγαθό και δημοκρατικό, μη ρατσιστικό, οικουμενικό και πανανθρώπινο- ευρωκεντρικόμυαλό κατευθύνεται πάντα πιο εύκολα προς τη λύση: «είναι τα πετρέλαια και μόνο τα πετρέλαια» για τους κελεμπιοφόρους μελαχρινούς με τα μούσια παρά για τον υπερβόρειο λευκόδερμο αδερφό). Επίσης η Νορβηγία δεν οργανώνει αποστολή στον πλανήτη Άρη, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα οργανώνουν. Το μεγάλο πλεονέκτημα της Νορβηγίας -ως διαφορά από τα Η.Α.Ε- είναι πως αποτελεί ναυτικό έθνος, καθώς διαθέτει έναν από τους δέκα μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους στον πλανήτη (πεδίο το οποίο μας φέρνει στο μυαλό μια σύνδεση με την Ελλάδα). Η Σιγκαπούρη, ομοίως, βρίσκεται υψηλά στη σχετική λίστα (ενώ ουδεμία σχέση έχει με πετρελαιοειδή σε αντίθεση με τις δύο προηγούμενες).

     Η μόνη περίπτωση χώρας που βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία, αν όχι αντιστροφή (ως προς τον πλούτο, την ανάπτυξη, το επίπεδο ζωής κ.λπ) η σχέση «εμπορικός στόλος» - «επίπεδο/λειτουργία κράτους/οικονομίας», είναι η Ελλάδα.

     Νομίζω πως δεν θα ήταν άσχημο να διεξαχθεί ένα συνέδριο με θέμα την παράλληλη εξέταση αυτών των τριών οικονομιών. Της Σιγκαπούρης, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Νορβηγίας. Και οι τρεις αυτές χώρες έχουν πληθυσμό μικρότερο από την Ελλάδα και μέχρι τη δεκαετία του 1960-70, οι δύο από αυτές δεν ήταν καν ανεξάρτητες. Η ανεξαρτησία και η κυριαρχία διαδραματίζει καθοριστικό, θεμελιώδες ρόλο και μην ακούτε τους -κεκαλυμμένους αριστεροδεξιούς- προ/υπερμαχους της αποικιοκρατίας.

     Κατά την διάρκεια της κρίσης, έγινε αρκετός λόγος για την περίπτωση της Ισλανδίας (κυρίως στους χώρους της «αριστεράς»). Το 2013 η Ισλανδία υπέγραψε την πρώτη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου ευρωπαϊκής χώρας με την Κίνα. Παλαιότερα είχε φιλοξενήσει τον -πρώην- Κινέζο Πρωθυπουργό και φέτος ανταπέδωσε την επίσκεψη, πηγαίνοντας στο Πεκίνο. Όλα αυτά συνέβησαν δίχως να βυθίσουν την νήσο (η οποία έχει το 1/3 του πληθυσμού της Κύπρου, περίπου 330 χιλιάδες κατοίκους).

     Ποια ήταν και παραμένει η δομική, ή μάλλον ορθότερα η ελάχιστη, διαφορά ανάμεσα στην Ισλανδία και όλες τις προαναφερθείσες χώρες (Σιγκαπούρη, Η.Α.Ε, Νορβηγία) από τη μια μεριά και στην Ελλάδα από την άλλη; (πέρα από το ότι εμείς είμαστε «κακοί, άθλιοι, υπάνθρωποι, ντροπή και όνειδος της Ευρώπης και της ανθρωπότητας κ.λπ» μπλα, μπλα... όπως μας λένε αυτοί που θέλουν να μας σώσουν από τον εαυτό μας. The lowest of the low, the scum of the earth, που λέει και ο Mark Renton στο Trainspotting, το οποίο μια χαρά συνέβαλε ή αποτέλεσε πρόπλασμα των ανεξαρτησιακών τάσεων της Σκωτίας).

     Η Ισλανδία, όπως και όλες οι υπόλοιπες χώρες, διαθέτουν έλεγχο του νομίσματος τους και, το κυριότερο -γιατί οικονομιστές το υποτιμούν- κυρίαρχο κοινοβούλιο (ή κυβέρνηση).

     Παγκοσμιοποίηση, αποτελεί και αυτή η κατάσταση. Η σχέση «παγκοσμιοποίησης» και πολιτικής μονάδας είναι αρκετά πιο σύνθετη από τις θεωρίες περί «εθνικού κράτους».
    Υ.γ: Εάν είχες τον έλεγχο του νομίσματος σου η οικονομία σου θα προσομοίαζε προς την οικονομία αυτών των χωρών; Όχι, δεύτερη θεμελιώδης προϋπόθεση αποτελεί το κυρίαρχο -όχι ρητορικά- κοινοβούλιο. Η εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία. Η Ελλάδα είναι μια χώρα που δεν διαθέτει ευρύτερη πολιτική και οικονομική κυριαρχία, δεν διαθέτει νομισματική κυριαρχία, δεν διαθέτει κυριαρχία επί του προϋπολογισμού, δεν διαθέτει νομοθετική κυριαρχία, σε λίγο δεν θα διαθέτει και εδαφική κυριαρχία. Όλη η γραμμή σκέψης μου δεν έχει να κάνει με το νόμισμα (ούτε με την «Δύση» ή την «Ευρώπη»), αλλά με το εξής θεμελιώδες:
    Στην Ελλάδα προβάλλεται η υποτακτικότητα και η υποταγή ως μόνη διέξοδος από την υστέρηση, τη φτώχεια και την υπανάπτυξη.

    -----
    Και όπως μου επισήμαναν με όμορφο τρόπο: «ο στίχος του Σεφέρη "Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχθείτε. Yποταχθήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη"έχει αποκτήσει καινούργιο νόημα στην μεταπολεμική πολιτική ελληνική πραγματικότητα».
    00
    .~`~.
    I
    Το πολιτικό κενό
    Επί τρεις δεκαετίες το ελληνικό πολιτικό σύστημα παρέμεινε αναλλοίωτο· οι όποιοι ανανεωτικοί ή εναλλακτικοί πολιτικοί σχηματισμοί απέτυχαν.

     Η κρίση, όμως, τάραξε τελικά και τα κομματικά λιμνάζοντα ύδατα. Οι επικείμενες εκλογές στην Αξιωματική Αντιπολίτευση για νέο αρχηγό είναι η τρέχουσα και, προφανώς, όχι η τελική φάση της συνολικής αναθεωρητικής διαδικασίας. Εντούτοις, πίσω από τους μετασχηματισμούς δεν διακρίνεται διακύβευμα. Η συνθηκολόγηση του Πρωθυπουργού τον παρελθόντα Ιούλιο αφήρεσε και την εσχάτη ψευδαίσθηση· ότι, δηλαδή, η πολιτική ζωή μπορεί να δομηθεί γύρω από το «μνημόνιο».

     Το κενό πολιτικής ουσίας εξηγεί και το αυξημένο ποσοστό της αποχής στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές.

     Παλαιότερα, η σύγκρουση βασιλικών/βενιζελικών αντιστοιχούσε χονδρικά στις γεωπολιτικές συγκρούσεις οι οποίες οδήγησαν στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους. Όσο διαρκούσε ο Ψυχρός Πόλεμος, η αντιπαράθεση Δεξιάς/Αριστεράς ευλόγως τροφοδοτούσε πολιτικά πάθη. Η πολιτική κατά την περίοδο 1981-2011 απέκτησε ένα λιγότερο ηρωϊκό, αλλά εξαιρετικά ισχυρό πολιτικό περιεχόμενο : η νομή της εξουσίας έδινε πρόσβαση στο «μάννα εξ ουρανού», την φαινομενικά άνευ ορίων χρηματοδότηση του ελληνικού κράτους από την Ευρώπη και τον δανεισμό.

     Το διακύβευμα το οποίο θα ανασυγκροτήσει την πολιτική ζωή μετά την πλήρη αποσύνθεση, όταν δηλαδή θα εκλείψουν οι αντιστάσεις από ξεπερασμένους θεσμούς, ιδεολογίες και δίκτυα, πρέπει να αναζητηθεί εκτός συνόρων· πρέπει να αντιστοιχεί στο νέο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό περιβάλλον της Ελλάδας.

     Μολονότι εξακολουθούν οι διεθνείς αντιπαραθέσεις οι οποίες θα μπορούσαν να προκαλέσουν ενδοελληνικές πολιτικές συσπειρώσεις και αντισυσπειρώσεις, η κατάσταση δεν πολώνεται στα άκρα του παρελθόντος, όπως κατά τον Ψυχρό Πόλεμο. Υφίστανται, βεβαίως, και σήμερα εντάσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Γερμανίας, οι οποίες εγγράφονται στο ελληνικό πολιτικό τοπίο. Δεν είναι, όμως, πιθανόν να υπερβούν ορισμένα όρια ή να παγιωθούν αρκετά, ώστε να εγείρουν μόνιμες πολώσεις στην πολιτική μας ζωή.

     Ο κόσμος έχει καταστεί πολύ πιο περίπλοκος, με αποτέλεσμα η διεθνής πολιτική να γίνεται ολοένα και περισσότερο ρευστή. Αντί για την επιλογή ανάμεσα σε σαφώς οροθετημένα αντιτιθέμενα στρατόπεδα, οι λαοί βρίσκονται μπροστά σε νεόκοπα διλήμματα τα οποία προκύπτουν από δύο φαινομενικά ανταγωνιστικές και, στην πραγματικότητα, συμπληρωματικές τάσεις. Η Παγκοσμιοποίηση θέτει στις κοινωνίες το δίλημμα για μεγαλύτερο ή μικρότερο άνοιγμα στον διεθνή ανταγωνισμό. Η εισβολή του πολιτισμικού παράγοντα στην πολιτική, μία μόνον έκφανση του οποίου είναι ο Ισλαμισμός, προσθέτει το ερώτημα «ποιοι είμαστε». Οι παλαιές απαντήσεις ακυρώνονται. Τα μεταναστευτικά ρεύματα, η κυκλοφορία των πληροφοριών και η διάδοση ενιαίων πολιτισμικών και καταναλωτικών προτύπων συγκλονίζουν τις συλλογικές συνειδήσεις, καθώς αμβλύνονται τα σταθεροποιητικά εδαφικά ερείσματα της ταυτότητας. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό επηρεάζεται από την αντίσταση σε έξωθεν επιδράσεις. Καθορίζει, αντιστοίχως, σε ποιο βαθμό συντελείται το άνοιγμα ή το κλείσιμο.

     Η αναδυόμενη κεντρική αντίφαση αφορά τα ζητήματα αυτά μάλλον, παρά την «πάλη των τάξεων». Θα εγκαταλείψει η Ελλάδα τα προστατευτικά τείχη, υλικά και πνευματικά, για να αξιοποιήσει τις δυνατότητες τις οποίες δημιουργεί η Παγκοσμιοποίηση; ή θα συνεχίσει να επενδύει στην διανομή τής, αμφίβολης πλέον, έξωθεν προσόδου; Θα μπορέσει η πνευματική και η πολιτική ηγεσία να ανανεώσει την ελληνική ταυτότητα, ώστε να διαμορφωθεί η απαραίτητη αυτοπεποίθηση για το μεγάλο άνοιγμα; Θα πεισθεί ο πληθυσμός να εγκαταλείψει τα φοβικά σύνδρομα τα οποία του κληροδότησαν δύο αιώνες πολέμων και εθνοκαθάρσεων· να απομακρυνθεί από τα στερεότυπα, τα εμπόδια στον διάλογο με τους Άλλους ;

     Όταν διαμορφωθούν πολιτικές δομές προσαρμοσμένες στις νέες πραγματικότητες, η πολιτική θα κερδίσει και πάλι την κοινωνία. Όσο καθυστερεί ένα πολιτικά και ιδεολογικά νέο καθεστώς, τόσο αυξάνουν οι κίνδυνοι για περιπέτειες [Δ`~. το ίδιο βροντοφωνάζω και εγώ, καιρό τώρα]. Στην Ελλάδα, παραμονές του Ψυχρού Πολέμου, βασιλικοί και βενιζελικοί παρέτειναν τις παλαιές τους διαμάχες, διευκολύνοντας την εγκατάσταση του πολιτικού κλίματος το οποίο οδήγησε στον Εμφύλιο. Οι σημερινές αδράνειες εγκυμονούν, επίσης, σοβαρούς κινδύνους. Η ταχεία αποδόμηση του ξεπερασμένου πολιτικού συστήματος υπό την πίεση των οικονομικών δυσκολιών, από την άποψη αυτή, αποτελεί ίσως θετική εξέλιξη.



    Διαβάσαμε έναν «δεξιό-κεντροδεξιό» ο οποίος έχει -στοιχειώδες- υπερκομματικό εύρος αντίληψης και αισθητήριο μακροϊστορικών αλλαγών. Ας διαβάσουμε τώρα και ένα παλαιότερο κείμενο από έναν «αριστερό-κεντροαριστερό». Το κείμενο γράφτηκε όταν ο Συ.Ριζ.Α ήταν αντιπολίτευση. Έχει ενδιαφέρον ως υπενθύμιση το περιεχόμενο του, πρώτον, γιατί τώρα πλέον ο Συ.Ριζ.Α είναι κυβέρνηση και, δεύτερον, γιατί τους επόμενους μήνες επανέρχεται με γοργούς ρυθμούς το συγκεκριμένο ζήτημα.

    .~`~.
    II
    Εξωτερική πολιτική και ιδεολογία
    Πριν από λίγες μέρες αισθάνθηκα υποχρεωμένος να υπερασπιστώ το θεσμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και την ασέβεια στην Ελληνική Δημοκρατία όσων από την ΕΕ επισκέφτηκαν τη χώρα και αρνήθηκαν να δουν τον κ. Τσίπρα.

     Σήμερα θα πρέπει να υπενθυμίσω στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τα αυτονόητα, αφού φιλοδοξεί να ηγηθεί του ελληνικού Δήμου. Η μορφή της παγκόσμιας οργανωτικής δομής είναι διαμορφωμένη με βάση τα κράτη τα οποία στοχεύουν στην επιβίωσή τους σε ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό περιβάλλον. Η υποχρέωση μίας ηγεσίας είναι να λειτουργεί με όρους εθνικούς και γνώμονα την ετερότητα που χαρακτηρίζει το διεθνές γίγνεσθαι. Τα εθνικά συμφέροντα δεν αποτελούν ένα κονστρουκτιβιστικό δημιούργημα αλλά μία οργανωτική και εννοιολογική πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί. Αν το πράξει καθίσταται απειλή για την πατρίδα του, για την συλλογικότητα που εκφράζει και εκπροσωπεί.

     Η άσκηση εξωτερικής πολιτικής και η διαμόρφωση εναλλακτικών επιλογών με όρους ιδεολογίας αποτελεί πρωτεύουσα απειλή για την επιβίωση ενός έθνους. Την έννοια αυτή απορρίπτουν υπερβατικά πολλοί στην αξιωματική αντιπολίτευση και καταθέτουν προτάσεις και απόψεις με άξονα την ιδεολογία. Οι πρόσφατες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την ΠΓΔΜ και η χρήση του όρου «Μακεδονία» προκαλούν εύλογα ερωτήματα όσον αφορά τις επιλογές τους σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.

     Αρνούνται προφανώς της ύπαρξη του εθνικού συμφέροντος ως εξωτερίκευση του δημόσιου συμφέροντος ενός Δήμου [Δ`~. η προηγούμενη φράση είναι εξόχως σημαντική. Όσοι δεν καταλάβουν τι σημαίνει -σε συνθήκες εκποίησης, πολτοποίησης και καταστροφής πολιτικών μονάδων και κοινωνικών σχηματισμών και αλλαγής στους συσχετισμούς δύναμης ανάμεσα σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο- είναι επικίνδυνοι]. Αρνούνται την πραγματικότητα του κρατο-κεντρικού χαρακτήρα του παγκόσμιου πολιτικού συστήματος και δείχνουν διατεθειμένοι να αποποιηθούν της υποχρέωσης τους να προασπιστούν την επιβίωση της χώρας και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που την διαφοροποιούν στο ετερογενές διεθνές γίγνεσθαι. Στην περίπτωση των Σκοπίων προφανώς αρνούνται τον αλυτρωτισμό των γειτόνων μας και το αίτημά τους για «απελευθέρωση» της Ελληνικής Μακεδονίας, κάτι που διδάσκεται στα σχολεία τους και προπαγανδίζεται από τη διασπορά στο εξωτερικό.

     Οι επιλογές αυτές γίνονται με όρους ιδεολογίας τη στιγμή που τα κράτη ως οι βασικές μονάδες του παγκόσμιου συστήματος δεν λειτουργούν ως απλοί φορείς πολιτικής ή ιδεολογικής κοινωνικοποίησης αλλά ως εκφραστές επιλογών που εκφράζουν το κοινό καλό ενός έθνους. Η υπερβατική νιρβάνα της αξιωματικής αντιπολίτευσης την καθιστά αναξιόπιστο εκφραστή του εθνικού συμφέροντος, αφού ιδεολογικά αυτό δεν εμπίπτει στην εννοιολογική φαρέτρα των όπλων που θα χρησιμοποιήσει προκειμένου να προασπιστεί τη συλλογικότητα. Η θέση της ηγεσίας μίας χώρας δεν αποτελεί ευκαιρία ιδεολογικού ακτιβισμού και υπερβατικών πειραματισμών αλλά συγκροτημένη και κυρίως ρεαλιστική αντίληψη του χαρακτήρα του διεθνούς περιβάλλοντος εντός του οποίου θα δράσει.



    -----
    Περισσότερα: 1) Ποιοι είμαστε; Απομαγνητοφωνημένη ομιλία (κείμενο). 2) I) Έλληνες: οι βάτραχοι που βράζουν II) Άρωμα αυταρχισμού και III) «Ποιοί είμαστε;». Τρία κείμενα για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. 3) I) Εκπαίδευση για καιρούς αβέβαιους και II) Μετάλλαξη της δημοκρατίας και των αξιών. Σύντομα αποσπάσματα από δύο κείμενα. 4) I) Ελλάδα, ένα νέο πολιτειακό μόρφωμα II) Ο κατήφορος III) Διαφθορά και εθνικά συμφέροντα και IV) Το φοβικό μας σύνδρομο, η εθνική ουτοπία και η συντριβή. 5) Η μεταβαλλόμενη οντολογία της ενοποιητικής διαδικασίας: ιδεαλισμός, ρεαλισμός ή ουτοπία: I) Αυταρχισμός και το μετα-νεωτερικό ευρωπαϊκό μοντέλο διακυβέρνησης και II) Η επανεμφάνιση του γερμανικού ζητήματος και το διογκούμενο δημοκρατικό έλλειμμα.
    00
    .~`~.
    Working Together to
    Forge a New Partnership of Win-win Cooperation
    and Create a Community of Shared Future for Mankind

     Statement by H.E. Xi Jinping
    President of the People’s Republic of China
    At the General Debate of the 70th Session of the UN General Assembly

     New York, 28 September 2015


    Mr. President,
    Dear Colleagues,
    Seventy years ago, the earlier generation of mankind fought heroically and secured the victory of the World Anti-Fascist War, closing a dark page in the annals of human history. That victory was hard won.

     Seventy years ago, the earlier generation of mankind, with vision and foresight, established the United Nations. This universal and most representative and authoritative international organization has carried mankind’s hope for a new future and ushered in a new era of cooperation.

     It was a pioneering initiative never undertaken before.
    Seventy years ago, the earlier generation of mankind pooled together their wisdom and adopted the Charter of the United Nations, laying the cornerstone of the contemporary international order, and establishing the fundamental principles of contemporary international relations. This was an achievement of profound impact.

     Mr. President, Dear Colleagues,

     On the third of September, the Chinese people, together with the world’s people, solemnly commemorated the 70th anniversary of the victory of the Chinese People’s War of Resistance Against Japanese Aggression and the World Anti-Fascist War. As the main theater in the East, China made a national sacrifice of over 35 million casualties in its fight against the majority troops of Japanese militarism. It not only saved itself and its people from subjugation, but also gave strong support to the forces against aggression in the European and Pacific theaters, thus making a historic contribution to the victory of the World Anti-Fascist War.

     History is a mirror. Only by drawing lessons from history can the world avoid repeating past calamity. We should view history with awe and human conscience. The past cannot be changed, but the future can be shaped. Bearing history in mind is not to perpetuate hatred. Rather, it is for mankind not to forget its lesson. Remembering history does not mean being obsessed with the past. Rather, in doing so, we aim to create a better future and pass the torch of peace from generation to generation.

     Mr. President, Dear Colleagues,

     The United Nations has gone through the test of time over the past seven decades. It has witnessed efforts made by all countries to uphold peace, build homeland and pursue cooperation. Having reached a new historical starting point, the United Nations needs to address the central issue of how to better promote world peace and development in the 21st century.

     The world is going trough a historical process of accelerated evolution: The sunshine of peace, development and progress will be powerful enough to penetrate the clouds of war, poverty and backwardness. The movement toward a multi-polar world, and the rise of emerging markets and developing countries have become an irresistible trend of history. Economic globalization and the advent of an information age have vastly unleashed and boosted social productive forces. They have both created unprecedented development opportunities and given rise to new threats and: challenges which we must face squarely.

     As an ancient Chinese adage goes, “The greatest ideal is to create a world truly shared by all.” Peace, development, equity, justice, democracy and freedom are common values of all mankind and the lofty goals of the United Nations. Yet these goals are far from being achieved, and we must continue our endeavor to meet them. In today’s world, all countries are interdependent and share a common future. We Should renew our commitment to the purposes and principles of the UN Charter, build a new type of international relations featuring win-win cooperation, and create a community of shared future for mankind. To achieve this goal, we need to make the following efforts:

     —We should build partnerships in which countries treat each other as equals, engage in mutual consultation and show mutual understanding. The principle of sovereign equality underpins the UN Charter. The future of the world must be shaped by all countries. All countries are equals. The big, strong and rich should not bully the small, weak and poor, The principle of sovereignty not only means that the sovereignty and territorial integrity of all countries are inviolable and their internal affairs are not subjected to interference. It also means that all countries’ right to independently choose social systems and development paths should be upheld, and that all countries’ endeavors to promote economic and social development and improve their people’s lives should be respected.

     We should be committed to multilateralism and reject unilateralism. We should adopt a new vision of seeking win-win outcomes for all, and reject the outdated mindset that one’s gain means the other’s loss or that the winner shall take all. Consultation is an important form of democracy, and it should also become an important means of exercising contemporary international governance. We should resolve disputes and differences through dialogue and consultation. We should forge a global partnership at both international and regional levels, and embrace a new approach to state-to-state relations, one that features dialogue rather than confrontation, and seeks partnership rather than alliance. Major countries should follow the principles of no conflict, no confrontation, mutual respect and win-win cooperation in handling their relations. Big countries should treat small countries as equals, and take a right approach to justice and interests by putting justice before interests.

     —We should create a security architecture featuring fairness, justice, joint contribution and shared benefits. In the age of economic globalization, the security of all countries is interlinked and has impact on one another. No country can maintain absolute security with its own effort, and no country can achieve stability out of other countries’ instability. The law of the jungle leaves the weak at the mercy of the strong; it is not the way for countries to conduct their relations. Those who adopt the high-handed approach of using force will find that they are only lifting a rock to drop on their own feet.

     We should abandon Cold War mentality in all its manifestation, and foster a new vision of common, comprehensive, cooperative and sustainable security. We should give full play to the central role of the United Nations and its Security Council in ending conflict and keeping peace, and adopt the dual approach of seeking peaceful solution to disputes and taking mandatory actions, so as to turn hostility into amity.

     We should advance international cooperation in both economic and social fields and take a holistic approach to addressing traditional and non-traditional security threats, so as to prevent conflicts from breaking out in the first place.

     —We should promote open, innovative and inclusive development that benefits all. The 2008 international financial crisis has taught us that allowing capital to blindly pursue profit can only create a crisis and that global prosperity cannot be built on the shaky foundation of a market without moral constraints. The growing gap between rich and poor is both unsustainable and unfair. It is important for us to use both the invisible hand and the visible hand to form synergy between market forces and government function and strive to achieve both efficiency and fairness.

     Development is meaningful only when it is inclusive and sustainable. To achieve such development requires openness, mutual assistance and win-win cooperation. In the world today, close to 800 million people still live in extreme poverty, nearly six million kids die before the age of five each year and nearly 60 million children are unable to go to school. The just concluded UN Sustainable Development Summit adopted the Post-2015 Development Agenda. We must translate our commitments into actions and work together to ensure that everyone is free from want, has access to development and lives with dignity.

     —We should, increase inter-civilization exchanges to promote harmony, inclusiveness and respect for differences. The world is simply more colorful as a result of its cultural diversity. Diversity breeds exchanges, exchanges create integration, and integration makes progress possible.

     In their interactions, civilizations must accept their differences. Only through mutual respect, mutual learning and harmonious coexistence can the world maintain its diversity and thrive. Each civilization represents the unique vision and contribution of its people, and no civilization is superior to others. Different civilizations should have dialogue and exchanges instead of trying to exclude or replace each other. The history of mankind is a process of active exchanges, interactions and integration among different civilizations. We should respect all civilizations and treat each other as equals. We should draw inspirations from each other to boost the creative development of human civilization.

     —We should build an ecosystem that puts mother nature and green development first. Mankind may utilize nature and even try to transform it. But we are after all a part of nature. We should care for nature and not place ourselves above it. We should reconcile industrial development with nature and pursue harmony between man and nature to achieve sustainable development of the world and the all-round development of man.

     To build a sound ecology is vital for mankind’s future. All members of the international community should work together to build a sound global eco-environment. We should respect nature, follow nature’s ways and protect nature. We should firmly pursue green, low-carbon, circular, and sustainable development. China will shoulder its share of responsibility and continue to play its part in this common endeavor. We also urge developed countries to fulfill their historical responsibility, honor their emission reduction commitments and help developing countries mitigate and adapt to climate change.

     Mr. President, Dear Colleagues,

     The over 1.3 billion and more Chinese people are endeavoring to realize the Chinese dream of great national renewal. The dream of the Chinese people is closely connected with the dreams of other peoples of the world. We cannot realize the Chinese dream without a peaceful international environment, a stable international order and the understanding, support and help from the rest of the world. The realization of the Chinese dream will bring more opportunities to other countries and contribute to global peace and development.

     China will continue to participate in building world peace. We are committed to peaceful development. No matter how the international landscape may evolve and how strong it may become, China will never pursue hegemony, expansion or sphere of influence.

     China will continue to contribute to global development. We will continue to pursue common development and the win-win strategy of opening up. We are ready to share our development experience and opportunities with other countries and welcome them to board China’s express train of development so that all of us will achieve common development.

     China will continue to uphold the international order. We will stay committed to the path of development through cooperation. China was the first country to put its signature on the UN Charter. We will continue to uphold the international order and system underpinned by the purposes and principles of the UN Charter. China will continue to stand together with other developing countries. We firmly support greater representation and say of developing countries, especially African countries, in the international governance system. China’s vote in the United Nations will always belong to the developing countries.

     I wish to take this opportunity to announce China’s decision to establish a 10-year, US$1 billion China-UN peace and development fund to support the UN’s work, advance multilateral cooperation and contribute more to world peace and development. I wish to announce that China will join the new UN Peacekeeping Capability Readiness System and has thus decided to take the lead in setting up a permanent peacekeeping police squad and build a peacekeeping standby force of 8,000 troops. I also wish to announce that China will provide a total of US$100 million of free military assistance to the African Union in the next five years to support the establishment of the African Standby Force and the African Capacity for Immediate Response to Crisis.

     Mr. President, Dear Colleagues,

     As the United Nations enters a new decade, let us unite ever more closely to forge a new partnership of win-win cooperation and a community of shared future for mankind. Let the vision of a world free of war and with lasting peace take root in our hearts. Let the aspiration of development, prosperity, fairness and justice spread across the world!

     Thank you.
    00
    I
    Είναι πολύ εύκολο να αναγνωρίσει κάποιος μια πολιτική δύναμη -εάν και εφόσον ποτέ εμφανιστεί- που θα θελήσει να «εκσυγχρονίσει» και να «μεταρρυθμίσει» την Ελλάδα πραγματικά και ουσιαστικά: Θα αξιώσει -στοιχειώδης- εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία (αυτήν τη στιγμή η Ελλάδα αποτελεί ένα μεταμοντέρνο εδαφικό-χωρικό αποικιακό σουρωτήρι που δεν διαθέτει κανενός είδους κυριαρχία: εσωτερική, εξωτερική, πολιτική, οικονομική, προϋπολογισμού, νομοθετική, εδαφική).

     Ποιόν κοροϊδεύουν; Δεν έχει υπάρξει ποτέ ιστορικά περίπτωση χώρας που να κατάφερε οτιδήποτε δίχως κυριαρχία (*).

     Μόνο μια τέτοια πολιτική δύναμη θα έχει πραγματικό κίνητρο να αλλάξει τη χώρα ουσιαστικά και εκ βάθρων αξιώνοντας -στοιχειώδης- εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία.

     Στον χάρτη αποτυπώνονται οι χώρες που κήρυξαν την ανεξαρτησία τους από το Ηνωμένο Βασίλειο (ορισμένες κατάφεραν να γίνουν κυρίαρχες, άλλες όχι). Εμείς δεν κηρύξαμε την ανεξαρτησία μας γιατί υποτίθεται πως ήμασταν «ανεξάρτητοι» εκ γενετής (**). Το αντίθετο συνέβη. Η Ελλάδα αποτελεί περίπτωση κρατογέννεσης εν εξαρτήσει. Οι εξωχώριες παρεμβάσεις, ο εξωεθνικός έλεγχος, οι αλλοιώσεις στο πολιτικό σύστημα, η υποτακτικότητα αποτέλεσαν δομική στρέβλωση του ελληνικού πολιτικού συστήματος στη διαχρονία του.


    -----
    (**) Όταν η Ελλάδα έγινε «ανεξάρτητη», οι -εξωχώριες- μεγάλες δυνάμεις επέβαλλαν στη χώρα να γίνει «βασίλειο» (monarchy) και όχι «δημοκρατία» (republic), κατεύθυνση προς την οποία προσανατολιζόταν η λαϊκή βούληση. Διόρισαν τον πρώτο μονάρχη, τον 17χρόνο βαυαρό πρίγκιπα Όθων υπό επιτροπεία (Βαυαροκρατία) και μεταφύτευσαν εξωχώριους θεσμούς, δίχως να ασκήσει καμία ουσιαστική επιρροή ο λαός. Το 1843 απαιτήθηκε σύνταγμα μετά από λαϊκή εξέγερση και τελικά, δύο δεκαετίες αργότερα, είχαμε την ανατροπή του. Και πάλι όμως, αυτή η κατάσταση δεν έγινε αποδεκτή από τις εξωχώριες δυνάμεις. Και έστειλαν τον δευτερότοκο γιο του βασιλιά της Δανίας, Γεώργιο. Αργότερα, την μεταπολεμική περίοδο, απλά περάσαμε από την Αγγλία στις Η.Π.Α, όταν και υπήρξε η νέα ένταξη. Από την περίοδο 2007-2009 και μετά έχουμε ανάλογες εξωχώριες και εξωεθνικές παρεμβάσεις και αλλοιώσεις στο πολιτικό σύστημα. Αυτό που συμβαίνει είναι πολύ απλό και συμπυκνώνεται στο εξής: πληρώνουμε την -αντιπαράθεση για την- νέα μας ένταξη.

     (*) Κάποιοι μπορεί να αναφερθούν σε μια συγκεκριμένη χώρα αλλά αυτή είναι μεγάλη κουβέντα. Τα περί «παγκοσμιοποίησης» γενικά και αόριστα αποτελούν συνθήματα και κενολογίες.

    II
    Καμία «κρίση» δεν διέρχεται η κυριαρχία (τουλάχιστον έτσι όπως την παρουσιάζουν). Αυτό που συμβαίνει είναι πως επιδιώκεται μια κατάσταση ολιγο-κυριαρχίας. «Συμμαζεύονται» οι κυριαρχίες. Γιατί; Γιατί έχασαν τη γη κάτω από τα πόδια τους μόλις συνειδητοποίησαν τον παρακάτω χείμαρρο:

     1950: 60 κράτη αναγνωρισμένα από τον Ο.Η.Ε
    1960: 99 κράτη ομοίως
    1970: 127 κράτη ομοίως
    1990: 166 κράτη ομοίως
    2010: 193 κράτη ομοίως

     Συλλογικά υποκείμενα παντού ανά τον πλανήτη αξιώνουν αυτοκύβερνηση και κυριαρχία («κράτος»). Και σκεφτείτε πόσα ενδεχομένως έπονται. Κούρδοι, Παλαιστίνιοι, Σκώτοι, Βάσκοι, ίσως οι Καταλανοί και οι Φλαμανδοί αν αξιώσουν κράτος, ο Καύκασος, το Θιβέτ και το Σινκγιάνγκ στη Κίνα, ακόμα και το Τέξας ενδέχεται κάποια στιγμή μελλοντικά. Σχεδόν έχουμε συνηθίσει την ιδέα του πολλαπλασιασμού των κρατών στη Μέση Ανατολή κ.λπ. Ας μην ξεχνάμε πως οι γείτονες μας στο Βορρά αποτελούν νεόδμητο κράτος. Από τις δεκαετίες 1950-1970 και μετά, ο αριθμός των κρατών συνεχώς αυξάνεται με δαιμονιώδεις ρυθμούς.

     Ενώ «ενοποιείται» οικονομικά ο πλανήτης, πολιτικά οδεύει προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.

     Να θυμίσω πως η τριχοτόμηση ανάμεσα σε πολιτισμένη (Ευρώπη, Αμερική), βάρβαρη (Ασία) και πρωτόγονη ανθρωπότητα (υπόλοιποι), την οποία συνεχίζουν οι κοινωνικοί επιστήμονες σήμερα, σχετιζόταν με το δικαίωμα πλήρους, μερικής ή καθόλου αναγνώρισης των κρατών ως μελών της «διεθνούς κοινωνίας» (στις μέρες μας μετονομάστηκε σε παγκόσμια ή ανθρώπινη). Αυτά είναι άγνωστα όμως (*).

     Αυτό που λένε είναι το εξής απλό: Δεν μπορεί να έχει ο κάθε κουτσός μάριος κυριαρχία.
    -----
    (*) «Τη δεκαετία του 1880 ο σκοτσέζος νομικός του φυσικού δικαίου James Lorimer εξέφρασε το ορθόδοξο δόγμα της εποχής, όταν έγραψε ότι η ανθρωπότητα διαιρείτο στην πολιτισμένη ανθρωπότητα, στη βάρβαρη ανθρωπότητα και στην πρωτόγονη ανθρωπότητα.

     Η πολιτισμένη ανθρωπότητα περιελάμβανε τα έθνη της Ευρώπης και της Αμερικής, που είχαν το δικαίωμα πλήρους αναγνώρισης τους ως μέλη της διεθνούς κοινωνίας. Η βάρβαρη ανθρωπότητα περιελάμβανε τα ανεξάρτητα κράτη της Ασίας -την Τουρκία, την Περσία, το Σιάμ, την Κίνα και την Ιαπωνία-, που είχαν δικαίωμα σε μερική αναγνώριση. Και η πρωτόγονη ανθρωπότητα ήταν η υπόλοιπη, που ήταν απόβλητη από την κοινωνία των κρατών, αν και είχε δικαίωμα «φυσικής και ανθρώπινης αναγνώρισης».

     Παρεμπιπτόντως αξίζει να σημειώσουμε ότι η διάκριση του Lorimer είναι στην πραγματικότητα η ίδια με εκείνη που κάνουν οι κοινωνικοί επιστήμονες σήμερα, όταν κάνουν διάκριση ανάμεσα στις σύγχρονες κοινωνίες, στις παραδοσιακές και στις πρωτόγονες.» Hedley Bull

    III
    Τα κόμματα στην Ελλάδα δεν έχουν καμία απολύτως άποψη για τα μεγάλα διεθνή ζητήματα αλλά ούτε και για τα εσωτερικά. Είτε σε επίπεδο κοινωνικών εξελίξεων είτε σε επίπεδο διανόησης και προβληματισμών. Οι άνθρωποι που υπάρχουν στο εσωτερικό τους αποτελούν απόλυτες μετριότητες. Θα πρέπει να καταλάβουν πως τους πληρώνουμε για να έχουν άποψη -προτάσεις και λύσεις- για το τι χρειάζεται η Ελλάδα και όχι για να αποτελούν μεταπρατικούς παπαγάλους και «ιδεολόγους». Κρίνεται η τύχη ενός ολόκληρου έθνους, ενός λαού, μιας κοινωνίας. Η ανεπάρκεια τους οδηγεί σε ανευθυνότητα και η ανευθυνότητα σε ανηθικότητα.

     Τα κόμματα δεν έχουν δική τους, ενδογενή άποψη για το τι χρειάζεται, για το τι έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία και η χώρα. Η έννοια του κόμματος έχει παρεξηγηθεί. Θα έπρεπε να συγκεντρώνουν και να ενσωματώνουν «ελίτ» (δεν εννοώ κοινωνικά), ότι καλύτερο υπάρχει στη χώρα, από πλευρά εμπειρίας, διανόησης, δυναμισμού και προβληματισμού και όχι πελατείες ή να διαπράττουν ανθρωποφαγία με το μέλλον -τις νέες και τους νέους- της γερασμένης αυτής χώρας.

     Πρόσφατα, είδα μια ομιλία από έναν σπουδαίο καθηγητή, που αναφερόταν στα αναπτυξιακά πρότυπα και στους τρόπους μετάβασης των χωρών από μια κατηγορία σε μια άλλη και διατήρησης του επιπέδου τους. Παρατήρησε πως ουσιαστικά είναι λίγες οι χώρες που έχουν καταφέρει να αρθούν σε ένα ορισμένο επίπεδο και πως δεν υπάρχει καμία -το επαναλαμβάνω καμία- διεθνή συναίνεση ως προς τον τρόπο που το κατάφεραν (κυρίαρχη ή καθεστωτική αντίληψη υπάρχει αλλά είναι αμφισβητήσιμη με βάση τα εμπειρικά και ιστορικά δεδομένα). Περιέγραψε στην ομιλία του, τρεις βασικές προσεγγίσεις-απόψεις και έθεσε προβληματισμούς και ερωτήματα πάνω σε αυτές (μελλοντικά θα τις παρουσιάσω).

     Μια τέτοια προσέγγιση σε ωθεί να είσαι κριτικός με τα copy-paste εισαγόμενα δόγματα, να εξετάζεις τις ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούν στο εσωτερικό της χώρας σου και πως αυτές μπορούν να γίνουν αξιοποιήσιμες και εκμεταλλεύσιμες (και όχι να ισοπεδώνεις εξομοιώνοντας). Ένας τέτοιος προβληματισμός δεν θα έπρεπε να αναπτυχθεί στο εσωτερικό των κομμάτων; Η Ελλάδα χρειάζεται να προσπαθήσει -τουλάχιστον- να δημιουργήσει ένα δικό της πρότυπο. Με βάση τις δικές της ανάγκες και τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά να διαμορφώσει μια δική της ατμόσφαιρα η οποία θα την καθιστά διακριτή ως οντότητα (έχει εφόδια). Χρειάζεται δικό της μυαλό, δικά της μάτια και δικά της εργαλεία. Δεν το πιστεύουν αυτό. Και δεν το πιστεύουν επειδή δεν το μπορούν. Και δεν το μπορούν -όχι μονάχα επειδή είναι ανεπαρκείς, ψυχικά αδύναμοι και διανοητικά τεμπέληδες αλλά- γιατί όλοι αυτοί γεννήθηκαν και θα πεθάνουν παπαγάλοι, ζώντας με ξένες και δανεικές σκέψεις, με ξένα και δανεικά μυαλά, μάτια και αυτιά. Και επίσης δεν αγαπάνε τη χώρα, δεν τους ενδιαφέρει να δημιουργήσουν με αυτήν και σε αυτήν (έστω και σαν πρόκληση).

     Δεν υπάρχει ελληνική άποψη για τίποτα. Τι-πο-τα. Είτε τοπικό, είτε εθνικό, είτε διεθνές και παγκόσμιο. Δεν μπορεί μια χώρα απλά να ενσωματώνεται και να αφομοιώνεται, πρέπει, οφείλει και να διαμορφώνει. Πρέπει να έχει άποψη. Αυτό που έχει επικρατήσει να ονομάζεται «παγκοσμιοποίηση» έχεις δεκάδες αρνητικά και κινδύνους, αλλά προσφέρει και τεράστιες ευκαιρίες και δυνατότητες. Είναι δυνατόν στον πρώτο πραγματικά παγκόσμιο αιώνα να μην έχεις το κίνητρο και την επιδίωξη να ψελλίσεις κάτι, να προσφέρεις το παραμικρό; Πρέπει όμως να έχεις σχέδιο και ιδέες, θέληση και κίνητρα, αποφασιστικότητα και αυτοπεποίθηση, όραμα και στρατηγική, επιδιώξεις.

     Η Ελλάδα χρειάζεται ταυτότητα, αυτοτέλεια και προσανατολισμό και όχι μεταπρατική εξωγενή και εισαγόμενη νοοτροπία και συνεχή ετεροκαθορισμό. Ηθική διάσταση, μνήμη, πληρότητα και όχι έλλειψη θέσεων, περιεχομένων και λόγου. Τι εκπροσωπεί η Ελλάδα στον 21ο αιώνα; (Θα μπορούσε να εκπροσωπεί αν όχι πολλά, τουλάχιστον κάτι). Μήπως εκπροσωπεί κάτι σε επίπεδο οικονομικό; Μήπως σε τεχνολογικό; Μήπως σε πολιτισμικό και σε επίπεδο τρόπου ζωής; Μήπως εκφράζει κάποια ιδιαίτερη ηθικοπνευματική διάσταση; Η Ελλάδα δεν εκπροσωπεί απολύτως τίποτα. Δεν έχει λόγο και νόημα ύπαρξης. Και από ότι φαίνεται δεν την απασχολεί και να αποκτήσει. Δεν επικαλείται τίποτα άλλο πέρα από το ότι ''ανήκει''«στην Ευρώπη» ή «στην μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια» (μα ακόμα και τα μέλη των «οικογενειών» αποτελούν αυτοτελείς οντότητες και διακριτές υπάρξεις). Η Ελλάδα βροντοφωνάζει πως δεν είναι τίποτα άλλο πάρα μια -ετεροκαθοριζόμενη και περιφερειακή- επαρχία.
    00
    I
    Οι βυζαντινές σπουδές, εκτοξεύθηκαν στην Ευρώπη τον 17ο αιώνα και μετά συνεθλίβησαν και καταστράφηκαν από τον διαφωτισμό. Άνθρωποι όπως ο Γίββων και ο Βολταίρος μισούσαν τους Βυζαντινούς. Στην κυριολεξία σκότωσαν τις βυζαντινές σπουδές και η αναβίωση τους ήρθε πολύ καθυστερημένα, μόλις πρόσφατα. Πράγματι τα τελευταία 30 χρόνια υπάρχει άνθηση των βυζαντινών σπουδών... έχουμε κείμενα στα οποία προηγουμένως δεν υπήρχε απολύτως καμία πρόσβαση.
    Edward N. Luttwak

     Γνωρίζουμε πλέον (καιρό τώρα) τι συνέβη. Και αυτό το παραμύθι δεν μπορεί να συνεχιστεί μέσω ψευδοιδεολογημάτων. Δεν είναι δυνατόν να αναβιώνει η Αγία ΡωμαιοΓερμανική Αυτοκρατορία υπό τη μορφή της Ε.Ε -ή της Ευρωζώνης- και να είναι ''κακό και απαγορευμένο''το «Βυζάντιο». Ούτε είναι δυνατόν να απαγορεύεται η επανασύνδεση με τους ευρύτερους ιστορικούς χώρους μέσω του «Βυζαντίου» και να επιτρέπεται μονάχα μέσω της Οθωμανίας. Λες και η Οθωμανική Αυτοκρατορία θα υπήρχε ή, πιο ορθά, θα είχε μετεξελιχθεί σε αυτό που μετεξελίχθηκε δίχως την «Βυζαντινή» (δηλαδή την Ορθόδοξη Ρωμαϊκή). Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν έγινε αυτή η απίστευτα ισχυρή και σταθερή δομή όταν κινούνταν μεταξύ της οροσειράς Ζάγρος και του Οροπεδίου της Άγκυρας αλλά όταν θεμελιώθηκε σε αυτά τα άγια ιστορικά νερά, σε αυτή την Άγια -θαλάσσια- Τριάδα: Ανατολική Μεσόγειος - Αιγαίο - Μαύρη Θάλασσα.
    -----
    - Είναι φανερή στις μέρες μας η a la carte -κατ'εξαίρεση- θετική αντιμετώπιση της Αγίας ΡωμαιοΓερμανικής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως «καλών» σε σχέση με τις υπόλοιπες οι οποίες είναι «κακές». Βέβαια δεν παραξενεύει αυτή η αντιμετώπιση σε ότι αφορά την δεύτερη (Ο.Α). Οι μετέπειτα «διαφωτιστές» της δυτικής Ευρώπης είχαν σχεδόν κοινή τοποθέτηση ως προς την προάσπιση την Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έναντι της Τσαρικής. Φαίνεται σε αυτή την αντίφαση και a la carte αντιμετώπιση πόσο υποκριτικό ήταν πραγματικά το -τάχα αποκλειστικά- «διαφωτιστικό» κριτήριο.

     - Βέβαια, για να είμαστε σοβαροί. Και η Οθωμανική Αυτοκρατορία έχει υποτιμηθεί ιστοριογραφικά γενικότερα αλλά και ως προς την ισχύ της ειδικότερα, καθώς ''there can be only one'', και γνωρίζουμε πολύ καλά ποιος είναι αυτός ο -καλός- ένας. Για να αντιληφθείτε τα μεγέθη: Φανταστείτε να χρειάζεται να συνασπιστούν η σημερινή Αυστρία, η Πολωνία και η Λιθουανία, η Βαυαρία και ομόσπονδα κράτη της σημερινής Γερμανίας και η Ουγγαρία προκειμένου να σταματήσουν την Τουρκία. Αυτή ήταν η δεύτερη πολιορκία της Βιέννης.

     - Τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 17ου και τις αρχές του 18ου αιώνα, η επιλογή στο περίφημο «ιστορικό δίλημμα» δεν αποδεικνύεται «λανθασμένη» (δεν προκύπτει από πουθενά κάτι τέτοιο), τουλάχιστον από την άποψη των συσχετισμών δύναμης μεταξύ των δύο περιοχών.

     Περισσότερα i) Αμερικανοβυζαντινές υπερβάσεις και διδάγματα ή «πως το Βυζάντιο, και όχι η Ρώμη, μπορεί να συμβάλλει στη διατήρηση της Pax Americana» (Edward N. Luttwak) ii) Φιλότιμο, Ρωμηοσύνη, Νεογραικισμός. iii) Βρυξέλλες και Βατικανό iv) Ο «νεομεσαιωνισμός» ή «New medievalism» ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας v) Πολιτισμικές δομές και πλανητικός μετασχηματισμός. Εισαγωγικά αυτογνωσιακά (;) για την καθ'ημάς Δύση. vi) «Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών

    II
    Περί το 2000 μ.Χ, ελάχιστα κράτη τολμούσαν να αγνοήσουν ή να μην ευθυγραμμιστούν με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σήμερα, λίγα χρόνια μετά, έχει διαμορφωθεί ένα εντελώς διαφορετικό παγκόσμιο σκηνικό.

     Το βλέπουμε στην επιδείνωση των σχέσεων Η.Π.Α και Ισραήλ (δεν είναι μονάχα η σχέση Obama-Netanyahu, το Ισραήλ στρέφεται σταδιακά προς την Ασία), Η.Π.Α και Σαουδικής Αραβίας (μετά την αποχώρηση των Αμερικανικών δυνάμεων από την Υεμένη και όχι μόνο). Το βλέπουμε στην απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου να ανοίξει πρώτο τον -ευρωπαϊκό- χορό της ένταξης στην Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB)και την αγνόησή των «παραινέσεων» και των πιέσεων από την πλευρά των Η.Π.Α. Το βλέπουμε ακόμα και στην Ιαπωνία με διάφορους τρόπος (προσπάθεια αλλαγής Συντάγματος, «επανέναρξης» σχέσεων και συνομιλιών με την Ρωσία). Το βλέπουμε ακόμα στον ρόλο που -φαίνεται να- αναλαμβάνει στην Μέση Ανατολή η -παρακμάζουσα (;) τουλάχιστον με βάση όσα διαβάζουμε- Ρωσία. Μια Ρωσία που στο απόγειο της δύναμης της δεν προωθούνταν πέρα από την άμεση περιφέρεια της (εξαίρεση αποτελεί η περίπτωση του Σουέζ). Το βλέπουμε, σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και με την «παραδοσιακή σύμμαχο» και «προνομιακό εταίρο» Γερμανία. Οι φυγόκεντρες τάσεις, τόσο εντός του ευρωατλαντικού όσο και εντός του ευρωπαϊκού χώρου είναι φανερές.

     Αυτές είναι ενδείξεις και συμπτώματα που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Στο εσωτερικό μπορείς να κοροϊδέψεις, να παραπλανήσεις ή ακόμα και να καλλιεργήσεις ψευδαισθήσεις στους πολίτες και του ψηφοφόρους ως προς το εκτόπισμα της δύναμης σου. Στο διεθνές περιβάλλον ποτέ.

     Ο κόσμος άλλαξε. Ορισμένοι στην Ελλάδα, όμως, δείχνουν να μην θέλουν να το αποδεχθούν (βρίσκονται σε κατάσταση άρνησης). Δεν είναι παράξενο αυτό βέβαια σε μια χώρα που παραδοσιακά αντιλαμβάνεται τις παγκόσμιες εξελίξεις με καθυστέρηση -τριών- δεκαετιών. Η Ελλάδα φροντίζει να ζει σε έναν άλλο πλανήτη και να βαδίζει ανάποδα, σαν τον κάβουρα (*). Αντίθετα προς τις παγκόσμιες τάσεις.
    -----
    (*) Επειδή «οι Αμερικανοί θα πιέσουν τους Γερμανούς για το χρέος». Αυτά όμως είναι κάπως παιδιάστικα πράγματα. Όπως και η τεχνητή εικόνα της υποτιθέμενης παντοδυναμίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Ας το επαναλάβω. Στο εσωτερικό μπορείς να κοροϊδέψεις, να παραπλανήσεις ή ακόμα και να καλλιεργήσεις ψευδαισθήσεις. Στο διεθνές περιβάλλον ποτέ (όσα ιδεολογήματα και όσους κομματισμούς και ωραία λόγια να χρησιμοποιήσεις). Τα γεωπολιτικά κενά και τα κενά ισχύος που αφήνουν πίσω τους οι Η.Π.Α είναι πολλά και τεράστια.

     Και όλα αυτά, δίχως να αναφέρω χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία, η Ινδονησία κ.λπ. Από τους παραδοσιακούς συμμάχους στους οποίους αναφέρθηκα, ξέχασα την περίπτωση της Αυστραλίας που πάντα θεωρούνταν περίπου «αυτονόητη».

    III
    Η Εταιρική Σχέση των δύο ακτών του Ειρηνικού (Trans-Pacific Partnership - TPP) είναι σημαντικότερη για τις παγκόσμιες εξελίξεις και την διαμόρφωση του νέου αιώνα από ότι η Διατλαντική Συμφωνία-Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (Transatlantic Trade and Investment Partnership - TTIP). Η τελευταία -όχι από οικονομική σκοπιά αλλά από στρατηγική- επιδιώκει την διατήρηση της ενότητας και την εμβάθυνση του ΕυρώΑτλαντικού πλαισίου και την συγκράτηση των φυγόκεντρων τάσεων που έχουν αναπτυχθεί στο εσωτερικό του. Δεν θα τα καταφέρει. Και δεν θα τα καταφέρει γιατί οι φυγόκεντρες δυνάμεις/τάσεις που αναπτύσσονται στο εσωτερικό του ΕυρώΑτλαντικού -και ευρωπαϊκού- χώρου είναι δομικές σε ότι αφορά τη σχέση τους με το διεθνές σύστημα'και είναι αδύνατον μια εμπορική, επενδυτική ή άλλη συμφωνία να αντιστρέψει δομικές διεθνοσυστημικές τάσεις.

     Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, δηλαδή κατά τη διάρκεια του διπολικού συστήματος, επικράτησαν κεντρομόλες δυνάμεις τόσο εντός του ΕυρωΑτλαντικού χώρου όσο και εντός της Ευρώπης, οι οποίες τροφοδότησαν τις ενοποιητικές διαδικασίες του ευρωπαϊκού σχεδίου. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, δηλαδή από την κατάρρευση του διπολικού συστήματος, και ύστερα, και με επιταχυνόμενους ρυθμούς κατά την τελευταία δεκαπενταετία άρχισαν να ενισχύονται οι φυγόκεντρες δυνάμεις τόσο εντός του ΕυρωΑτλαντικού χώρου όσο εντός του ευρωπαϊκού.

     Αυτή η -δομική- αλλαγή σε επίπεδο διεθνούς συστήματος, αυτή η παγκόσμια διαδικασία ή τάση δεν είναι αναστρέψιμη μέσω -μιας- οποιασδήποτε συμφωνίας.
    -----
    - Και όλα τα προηγούμενα δίχως να αναφερθώ καν στο τι τέρατα ενδέχεται να γεννήσει η εφαρμογή της (είναι διαφορετικό πράγμα η ψήφιση και διαφορετικό πράγμα η εφαρμογή). Έχουμε καιρό ακόμα.

     - Για την Trans-Pacific Partnership (TPP) θα επανέλθω. Απλά να σας ενημερώσω πως υπάρχει το -παναγνωστό, όχι τυχαία βέβαια- «κινέζικο» αντίστοιχο της. Η Regional Comprehensive Economic Partnership (RCEP), η οποία συμπεριλαμβάνει εξαιρετικά σημαντικές χώρες που δεν συμμετέχουν στην TPP, όπως η Ινδία και η Ινδονησία. Ο πυρήνας της RCEP δεν είναι μονάχα η Κίνα, αλλά η τριπλέτα Κίνα, Ιαπωνία και Νότιος Κορέα (εξαιρετικά έξυπνο για την ασιατική πλευρά του Ειρηνικού, εξαιρετικά ανησυχητικό για την Αμερικανική πλευρά του). Σε συνδυασμό με την πρόσφατη διπλωματική καταστροφή και παταγώδη αποτυχία υποδαύλισης της Ασιατικής Τράπεζας Επενδύσεων και Υποδομών (AIIB), οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται υπό πίεση σε ότι αφορά την παρουσία τους στην Ασία.

     - Ο συνδυασμός της TPP και της TTIP, επιδιώκει να προσδώσει μια κεντρικότηταστη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών στο διεθνές σύστημα, δηλαδή να δημιουργήσει μια αρχιτεκτονική που στο κέντρο της θα βρίσκονται οι Η.Π.Α (είναι ανισοβαρής και ασύμμετρη η σχέση βέβαια).
    00
    Biography
    John Fonte is a Senior Fellow and Director of the Center for American Common Culture at the Hudson Institute. He is the author of "Sovereignty or Submission: Will Americans Rule Themselves or be Ruled by Others?", winner of the Intercollegiate Studies Institute’s Paolucci-Bagehot book award for 2012 and a number-one rated Amazon best-seller in international law. Fonte’s ideas on "lawfare" were cited in the annual New York Times Magazine's "Year in Ideas" as among the most noteworthy of 2004.

     Fonte's articles and essays on citizenship, history, civic education, patriotism, assimilation, immigration, civil rights, global organizations, American sovereignty, and liberal democracy have appeared in Foreign Affairs, The Chronicle of Higher Education, Commentary, Orbis, National Review, The National Interest, Policy Review, American Enterprise, Transaction, Academic Questions, American Legion Magazine, Chicago Tribune, Chicago Sun Times, Pittsburgh Post-Gazette, San Diego Union-Tribune; as well as internationally, in LeFigaro (France), in Nativ (Israel), in Opinio (Netherlands), Perfiles Liberales (Mexico), Policy (Australia), Review (Australia), The Weekend Australian (Australia), and the National Post (Canada). He is co-editor of Education for America's Role in World Affairs (University Press), a book on civic and world affairs education used in universities and teacher training institutes.

     He has appeared on CNN, MSNBC, BBC, France 24 Live News, Voice of America, News Talk TV, Bloomberg TV, the Armstrong Williams Show, as well as numerous radio programs throughout the country including National Public Radio.

     Fonte has been a visiting scholar at the American Enterprise Institute where he directed the Committee to Review National Standards under the chairmanship of Lynne V. Cheney. He also served as a senior researcher at the U.S. Department of Education and a program administrator at the National Endowment for the Humanities (NEH). He is currently on the Board of the American Council for Trustees and Alumni (ACTA).

     Fonte has testified before Congress on immigration, assimilation, citizenship, citizenship naturalization and on civil rights issues. He has served as a consultant for the Texas Education Agency, the Virginia Department of Education, the California Academic Standards Commission, the American Federation of Teachers, and the Ministry of Education and Science of the Republic of Lithuania. He was a member of the steering committee for the congressionally-mandated National Assessment for Education Progress (NAEP) which issued the "nation's report card" on civics and government.

     He served as principal advisor for CIVITAS: A Framework for Civic Education funded by the Pew Charitable Trusts, and he was appointed by the general editor to write the chapter on The Federalist Papers. He has taught at the higher education and secondary school levels. He received his Ph.D. in World History from the University of Chicago, and his M.A. and B.A. in History from the University of Arizona.
    .~`~.
    Cultural Diplomacy, Global Governance, and Democratic Sovereignty


    Thank you, pleasure to be here. I will talk a little about global governance and democracy, which you’ve certainly heard a lot about. There is today, in the developed world anyway, a prevailing zeitgeist, a dominant narrative, a set of core assumptions and presuppositions of how the world should work. That is a normative description, how the world should work. It’s not an empirical or descriptive of how it does work.

     Well the dominant paradigm is a sort of narrative, we could say. It runs something likes this: we need to build new global architecture, transnational institutions, norms and laws, at the same time promote democratic values to advance a more prosperous, peaceful and democratic world. So, it means leading officials from western and developed world government talk in this manner. We share the political commitment to a rules-based globalization, we believe in a functioning system of global governance. Ok, so this narrative combines two ideas: the advance of global governance and global institutions as well as the advance of democratic values. It’s presented as a harmonious hole with little tension between them, sort of harmoniously.

     Now, I want to spend the next 20 minutes examining what I think is wrong with this narrative and presenting the counter-narrative, that I believe is more likely to achieve a prosperous, peaceful and democratic world. I am going to suggest that the goals of this symposium, the goals of cultural diplomacy - building cultural bridges and strengthening the cross-cultural relationships for the benefit improving international relations and international security, the whole goals of cultural diplomacy - are not well served by understanding the world by through the lens of the narrative of global governance, at least at it is seen today. The dominant narrative tells us that the architecture of global governance and liberal democracy are complementary. I will argue that they are often contradictory.

     Let’s start with the question: how many of you have heard the phrase, ‘global problems require global solutions?’ Raise your hand if you ever heard that phrase ‘global problems require global solutions’. It’s just about everybody. So what are some global problems then? World poverty we can say is a problem, the lack of social mobility, violence, war and peace, violations of human rights and so on. Let’s take the economic issue; many people in the world are living in sub poverty conditions today. Different solutions are proposed, but in the all cases what these solutions are, are disputed, people are arguing about these solutions. The solutions are of course political, aren’t they? A social democratic approach will be one that emphasizes Keynesian economics, government programs, higher taxes and some types of capitals. That’s quite different form let’s say Reagan/Thatcher approach, that emphasize the role of free markets, deregulation of some of the government’s economics authority, so it’s depend on your point of view and how we handle the problem of global poverty.

     I’m presuming that everyone in this room, myself included, believes in sort of rules-based globalization, but it depend upon what the rules are and who has the right to make the rules. We hear a lot about global rules, but who makes them, what are they? The single most important question in world government world politics, just two words: “who decides”? Who decides what kind of economic policy we should live under? Who decides what our national security policy is? Who decides what our immigration policy is? Who decides what are and what are not human rights? That is very interesting, I was listening to professor Primrose’s talk, just in the last session it was really interesting. He told the story about a people coming here; one was Mr. Vargas who comes from the Philippines and someone coming for the American dream. Well interesting question, and probably the core is when you say what is democracy, what do we mean by liberal democracy? To what extent does democracy mean government by consent or be governed, who would agree with that sort of point of democracy? That is a key part of it then, government by consent of the government. Well Mr. Vargas has his dream, he is coming here, but of course he’s here without the consent of the government. Many people have arrived without consent of the government. That is about what is being debated today, you know the number of folks we have and there are rules. So some people may have their certain circumstances, but people can come here with or without the consent.

     I want to start digging a little bit deeper it to some of these issues I think that is what you are going to find. So who governs? Who decides? This is the oldest question in politics, it is back to Plato and Aristotle, they wrote about this. Who should make these decisions? They say liberal democracy has one set of answers. Democracy, demos, people, see rule of the people, consent, govern by content of the governed. It’s doesn’t mean that 51% of the people ram their views down the throats of the other 49%. There are some sorts of limitations; the government is also limited. So we not only have the democracy, we have liberty so together it makes liberal democracy. So the liberal democracy is a compound system, it is not just one system of majoritarian rule, it is a system of liberal democracy, liberty and democracy together, government can do these things that people agree to but there are certain things that are limited. There are certain things that governments cannot do: come to your house, break it down and arrest you for no reason. So it is limited.

     So, I am suggesting a counter narrative to the global governance paradigm. I am suggesting that when you are looking at the world we shouldn’t simply think of what we are seeing today in global governance. We should see the world today - the developed world I’m talking about here because in the developing world there is still a struggle of getting to liberal democracy – in which it is established that we have an arena of ideological competition between two different agendas. One is democratic sovereignty, liberal democracy, through a nation state and the other is global governance and supranational governments and the EU, European Union, is partly supranational. There is a different way of deciding thinks, of making decisions. Decisions are not made necessarily by national parliaments, but there are made in some cases by the European Commission or European Council. The European Parliament can veto but they really can’t propose things. So there are two different ideas in the world, the developed world today, the world of sovereign democracy, and the global governance.

     I have written a book; in Washington you’re supposed to promote your books, so I’m going to promote this one. It’s called “Sovereignty or Submission”, there is an American title too. I have a chapter on the European Union, I have a chapter about what is going on in Israel - it is a world affair. I am saying that this is the conflict, in the developed world, between democratic sovereignty and global governance. Now in this book, and in my arguments that I have been making in the last couple of years, I distinguish between just pure and national sovereignty and democratic sovereignty. The national sovereignty we’re implying North Korea or Burma or other authoritarian states. We know about Westphalian sovereignty from international relations from the treaty of Westphalia. Its means that the state is sovereign, the sovereignty means the sovereign, the king, the queen, the state is sovereign. So, I come with the title, instead of Westphalian sovereignty I am more interested in Philadelphian sovereignty. It rhymes with Westphalia, but with Philadelphia I am thinking about the American Constitution or the Declaration of Independence. At the beginning of the American Constitution says ‘we the people of United States’ so the idea at least is that the people are sovereign, not the state but the people so that is Philadelphian sovereignty as opposed to Westphalian sovereignty. So I distinguish this in my book and my recent arguments that I have been giving the last couple of years.

     So how we define the other theory? Global governance, we’ve heard a lot about that. Well, Abraham Lincoln defines sovereignty as a political community without political superior, nobody above that. The leading fears of global governance define democratic states as subordinate beneath the institution of global governance. We have an example; Anne-Marie Slaughter has been a leading theorist of global governance, she was a head of the United States State Department Office of Policy and Planning, that is the in-house think-tank, a very important office, that George Cannon headed once - if you know about cold war history. Slaughter said that nations should cede sovereign authority to supranational institutions and transnational networks. Well that’s what they’ve done in Europe, they’ve ceded authority to the European Commission or the European Court of Human Rights, and various pan-European institutions that are above the nation state.

     Well, Slaughter says that we can do this on a global basis and she maintains that supranational institutions and networks can perform, this is a direct quote, can perform many of the functions of world government: legislation, administration and adjudication without the fore, thereby creating an effective global rule of law. So, if we go back to Abraham Lincoln’s formulation of sovereignty, the global governance agenda would be a political superior, some global institutions and global laws would be superior. But again, getting back to the most important question: who decides? Who decides when global institutions and laws are superior to the democratic nation sates? Now, in my argument I am not rejecting internationalism or international cooperation. I am presenting a counter-narrative, which is robustly internationalist, just done by democratic states. What I am criticizing here is a non-democratic global overreach, and that should be clear in few minutes.

     Obviously, the nation states enter many treaties and international agreements for mutual benefit, for which they agreed to limit sovereignty. They mostly appear to international law in most cases. By international law, including customary international law, is built on state consent, states have to agree. The problem arises when the democratic consent is missing.

     So I’m going to give you two examples before we get to question period. Two examples of where there are problems in the global governance arguments. Let’s examine the institution that probably many people here in the room think of as a very good institution: the International Criminal Court. Let’s examine that in the context of democratic values and the context of human rights and the context of democratic accountability. The International Criminal Court, the ICC, was established as a permanent global court to deal with the most egregious international crimes including genocides, crimes against humanity, war crimes and crimes of aggression. This was the idea after Nuremburg, what we needed was a set of norms from just the allies, the four victorious powers of World War Two making decisions what will be a global core, so they created this court. More than 100 countries are members of the Rome Statute that established the ICC, but leading democracies have refused to join. The United States is one, but also the world largest democracy, India, isn’t a member, the world largest Muslim democracy, Indonesia, is not a member, Israel is not a member, El Salvador and some other countries are not. And they are objecting on the grounds of what I call democratic sovereignty.

     Let’s take a hypothetical case; let’s take the world largest democracy, India. Let’s say it is very possible that this could happen: Indian troops are on peace-keeping mission in the Democratic Republic of the Congo – the Democratic Republic of the Congo is member of ICC – and war crimes are allegedly committed by the Indian soldiers. Now, even though India is not a part of the ICC, Congo is so there could be some claims of jurisdiction. Now, what would happen is the question of subsidiarity – I’m Sure that you have heard this term before - would kick in. For subsidiarity and in ICC rules this is called complementarity. It means, that in this particular case India could say: “Ok. Our soldiers are charged with war crimes, we are going to try these Indian soldiers in an Indian court.” So they try them in an Indian court. Let’s say they are acquitted. At this point ICC would say: “Well there was something fishy about this trial, we think, even though you have a democratic legal system”. If the party is unwilling or unable to conduct a legitimate trial, then the ICC can take over, if the ICC decides. So in this case the ICC could say: “Well we think that you were unwilling to have a regular trial, so we are taking over this case”. This is according to the ICC rules, it would determine the global prosecutor of the spectrum of the ICC could ask in a pre-trial chamber of the ICC and they would rule out of two to one vote to take this case.

     So in this case we have according the rules of ICC- the ICC is autonomous supranational institution of global governance - so they would claim legal authority or the citizens of national democratic state, in this case India without the consent of that state. Now there is a further problem, according to Freedom House, 37% of the nations that belong to the International Crime Court are not completely free societies. So could have in this case the judges from dictatorships like Chad, Congo, Kyrgyzstan some other countries as Venezuela that is listed by Freedom House. The judges of those countries could sit in judgment over country citizen of functioning democracies, such as Israel, Indonesia, India and El Salvador. Now, state consent has always been the core principle of international law, hence the rules of the ICC, in which almost every European country is a member, are themselves in violation of international law and I would say they are an affront to international governance.

     Now, there is another issue though, what is a war crime? What constitutes a war crime? Well, that is in dispute. The dominant legal opinion of International Criminal Court is in the 1977 Additional Protocol 1 in the Geneva Contention. We’ve all heard about the Geneva Contention, you know, World War II, Red Cross delivering packages and so on. Well in 1977 they added a bunch of stipulations to the Geneva Contention called the Additional Protocol 1. One example of the Additional Protocol 1 is a belligerent - let’s say that there’s a war going – a belligerent is required to warn the other side before air attack if there are civilians in the air so the civilians could leave the area. So in the World War II you would be calling up Berlin saying there’s an air attack coming, you better clear your civilians out of the way. Well obviously if they warn the other side, they are tipping off the other side’s air defenses and putting their own airmen at risk. However, if they do not do it, they are committing a possible war crime according to the current International Criminal Court definition. Now, remember the International Crime Court was established to deal with most egregious crimes: genocides, crimes against humanity, war crimes - the Nuremberg trials are often evolved.

     Well, many nations and democracies do not adhere to this definition, to the ICC Additional Protocol 1’s definition, because they know the difference between Nuremberg, between the holocaust, and warning an enemy before an air attack. There is a difference between them. So my critique of International Criminal Court is not that is a good idea in principal but it’s still got a lot to achieve in practice. I am saying that is a bad idea in practice. Now, if United States did not exist - because I took another examples, I didn’t mention the United States - if it didn’t exist as a nation state, the principals of the ICC would be still be problematic because they are at odds with the concept with government by consent of government.

     I want to give you one more example. I would like to give you a sort of domestic policy example before we go to questions. Various human rights treaties are being developed by the UN since the formation of UN declaration of Human Rights, most people know about that. That was created under the leadership of Eleanor Roosevelt, right after War World II. One of the treaties, that was created, there was many different areas sort of based on the Universal Declaration of Human Rights, is the UN Convention for the Elimination of Forms of Discrimination Against Women, the CEDAW treaty. I am a member of International Society for International Law, so before I wrote the book, three years ago I had the conversation with one of the members of CEDAW Monitoring Committee of UN, she was on that committee that goes around the world for countries that sign the UN treaty and see if they are in compliance and have questions, and there are checking what the governments are doing to be in compliance with the CEDAW treaty. I was talking to her and I said: “Yes, I remember the case in 1997 where the CEDAW report on Slovenia complained that in Slovenia only 30% of the women have their children in daycare centers”. That was a problem for CEDAW. I said: “well, why was that an issue?” I said for one thing the government was just elected; in 1997 it was the Christian-democratic party was elected on the platform they will have benefits for home stay parents, usually women. This was there policy, they were elected and did this. So I said: “isn’t it what happens in free societies?” and the UN representative said: “no, what this policy basically does is reinforce old stereotypes and in the UN committee’s view it deprives children of the educational and social opportunities that would be available in the daycare center, so they would be deprived of these centers. So I went through their election, and suggested that you could have a new election” - which actually happened in Slovenia and the social democratic government came in and they changed the daycare policies.

     So isn’t this how that things work in free society? Isn’t it a question of policy? Isn’t a question of daycare centers in Slovenia, a question if democracy can decide by itself? Can democratic parliament decide or individuals can make these decisions? And the CEDAW monitor said, who is a big advocate in global governance action, said: “no, this was not a policy issue, that was a matter of universal human rights. Slovenian policy on stay-at-home parents was discriminatory and hurt women rights. In this case global norms trump legislation from a democratically elected parliament.” So I contend that this is not what Eleanor Roosevelt had in mind, when the Universal Declaration of Human Rights was agreed to and signed. That wasn’t really what people had in mind when they signed the CEDAW treaty in Beijing in the 70’s. Today we have a bloated definition of human rights, which is crowding out democratic decision-making. Now, are they policies or are they what? Which is in this case is outside of democratic arena.

     Now, again as with all this global problems we are discussing including security problems or domestic policy problems, these are problems about which intelligent people can disagree. What exactly constitutes women rights or human rights? In which system this determination should be done? Should it be a liberal democracy with the nation state? Or should it be global governance? Or since we have a lot of Europeans here should it be decided by the European Court of Human Rights? When I was in Britain couple of years ago, there was a big question; Britain was trying to extradite what they consider terrorists, and they wanted to send them from the country. The case went before the Strasbourg court, which is not an EU court, it is a member of the European Council on Human Rights. It said, ‘you cannot deport these terrorists, or whom you consider to be a terrorist because it is questions human rights if they go back to Jordan - they may be in danger in Jordan.’ The British parliament passed the law saying they are going to deport them. So there is the question, who decides here? Who decides about national security and policy in Britain? Is it decided by the British parliament, elected by the British people? Or is it decided by judges of the European Council on Human Rights in Strasbourg, who don’t have to live with the consequences of their decisions? So again we always go back to the question of who decides? Who decides family law in Slovenia or national security issues in Britain? Is it a supranational institution or democratically elected legislator? The devil is always in the details.

     Now, a leading American professor, I won’t mention his name but a leading American professor of International Relations is advocating that human rights decisions are best made by what he called epistemological communities. Epistemological means knowledge-based, so people who have the knowledge. So in this case they should make decisions on human rights - so that will be global, legal experts, basically. So this is rule by an oligarchy, it is not rule by democracy. So I suggest to you, the advocates of global governance and that includes the European Union, you have not yet solved the democracy deficit. As Josh Fisher himself said we haven’t solved the deficit democracy problem.

     Now the Institute for Cultural Democracy is conducting a series of symposia in 2014 across the globe on issues such as world peace the interfaith dialogue, international laws, sustainable development, youth empowerment, women rights, human rights, peace building through conflict resolution. All of these issues will not be discussed in a vacuum; they will be discussed within an overreaching narrative. I suggest to you a framework that examines two competing visions, two competing narratives of international progress, how to achieve international progress. On one hand democratic sovereignty, democratic nation states working together, on the other hand global governance, where you have the supranational institutions. There are two choices. This competition I am suggesting I think is a better way and I think it addresses what the global governance narrative fails to seriously address, which is its own inherent contradictions and I will stop there.
Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)