- 10/08 / 15--03: 15: _ Περιφερειακό Integratio ...
- 10/09 / 15--06: 09: _Μήι η η κυκλ ...
- 10/10 / 15-08: 01: _Τρεις θεμελιώδεις -...
- 10/13 / 15--11: 20: _Ι) 1492:
- 10/14 / 15--03: 54: _Σύντομη χρήση για ...
- 10/14 / 15--12: 13: _ Η Νέα Χιλιετία.
- 10/16 / 15--10: 24: _Τρεις σχολιασμοί.
- 10/17 / 15--02: 41: _J'accuse: Αριστερά ...
- 10/17 / 15--11: 09: _ Πρίγκιπες του γεν: ...
- 10/16 / 15--11: 00: _Δύο κείμενα και δια ...
- 10/20 / 15--12: 20: _I) 1821 και διαμεν ...
- 10/22 / 15--02: 24: _Αφηγήσεις και «μετα ...
- 10/23 / 15-07: 29: _Ολοταχώς πίσω στον ...
- 10/24 / 15--09: 41: _Ελλάδα, Ευρώπη και ...
- 10/25 / 15--09: 50: _Με αφορμήματα εκλογής ...
- 10/27 / 15--04: 29: _Τέσσερα επίκαιρα σχ ...
- 10/30 / 15--11: 34: _Δύο επίκαιροι μαθητές ...
- 10/31 / 15-06: 00: _ "Η Δύση και ο Ρούσι ...
- 10/31 / 15--06: 12: _Ένας τρόπος με βάση τον πράκτορα ...
- 10/31 / 15--14: 17: _Η παρακμή και η ...
- Ο πληθυσμός της Κίνας είναι 1,4 -πλέον- δισεκατομμύρια άνθρωποι. Το 1950 ήταν περίπου 550 εκατομμύρια. Η αύξηση είναι συγκλονιστική σε καθαρούς αριθμούς αλλά ακόμα και σε ποσοστά (όπως γίνεται κατανοητό το μεγάλο μέγεθος μιας χώρας περιορίζει το ποσοστό σε σχέση με μια μικρή). Η πληθυσμιακή αύξηση της Κίνας τα τελευταία 50 χρόνια είναι περίπου 150%.
- Ο πληθυσμός της Βραζιλίας το 1960 ήταν περίπου 72 εκατομμύρια, σήμερα είναι 202 εκατομμύρια. Η πληθυσμιακή αύξηση της Βραζιλίας τα τελευταία 50 χρόνια είναι περίπου 180%.
- Ο πληθυσμός της Ινδονησίας το 1960 ήταν περίπου 88 εκατομμύρια, σήμερα είναι 252 εκατομμύρια. Η πληθυσμιακή αύξηση της Ινδονησίας τα τελευταία 50 χρόνια είναι περίπου 185%.
- Ο πληθυσμός του Μεξικό το 1960 ήταν περίπου 39 εκατομμύρια, σήμερα είναι 123 εκατομμύρια. Η πληθυσμιακή αύξηση του Μεξικό τα τελευταία 50 χρόνια είναι περίπου 220%.
- Ο πληθυσμός της Ινδίας το 1950 ήταν περίπου 360 εκατομμύρια, σήμερα είναι περίπου 1,3 δισεκατομμύρια. Η πληθυσμιακή αύξηση της Ινδίας τα τελευταία 50 χρόνια είναι περίπου 245%.
- Ο πληθυσμός του Ιράν το 1960 ήταν περίπου 22 εκατομμύρια, σήμερα είναι 78 εκατομμύρια. Η πληθυσμιακή αύξηση του Ιράν τα τελευταία 50 χρόνια είναι περίπου 254%.
- Ο πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών το 1900 ήταν περίπου 76 εκατομμύρια, σήμερα είναι 320 εκατομμύρια. Η πληθυσμιακή αύξηση των Ηνωμένων Πολιτειών τα τελευταία 50 χρόνια είναι περίπου 319%.
- Ο πληθυσμός της Γερμανίας το 1960 ήταν περίπου 73 εκατομμύρια, σήμερα είναι 82 εκατομμύρια. Η πληθυσμιακή αύξηση της Γερμανίας τα τελευταία 50 χρόνια είναι μόλις 12%.
- Ο πληθυσμός της Ιταλίας το 1960 ήταν περίπου 50 εκατομμύρια, σήμερα είναι 61 εκατομμύρια. Η πληθυσμιακή αύξηση της Ιταλίας τα τελευταία 50 χρόνια είναι 22%.
- Ο πληθυσμός του Ηνωμένου Βασιλείου το 1960 ήταν περίπου 52 εκατομμύρια, σήμερα είναι 65 εκατομμύρια. Η πληθυσμιακή αύξηση του Ηνωμένου Βασιλείου τα τελευταία 50 χρόνια είναι 24%.
- Ο πληθυσμός της Γαλλίας το 1960 ήταν περίπου 46 εκατομμύρια, σήμερα είναι 66 εκατομμύρια. Η πληθυσμιακή αύξηση της Γαλλίας τα τελευταία 50 χρόνια είναι 46%.
Presented at the 2015 Eurasian Workshop at IIASA, Luxemburg, Austria – Sept 15-16
Regional integration is a multi-national political process in which sovereign nation states within a region voluntarily agree to enhance cooperation in regional affairs through participation in supranational institutions governed by integrated regulatory regimes to facilitate the region’s common goals and objectives in socio-economic development, while retaining individual state sovereignty.
It is important that regional integration does not degenerate into empire structure dominated by any one nation state, or one group of nation states.
As a political process, regional integration aims to achieve within a region economic, social, cultural and political integration. This goal is to be achieved through the promotion of international trade by reducing trade barriers within a region, such as reduction or removal of tariffs to create a single regional market, and to adopt unified rules on trade, standards on goods quality and service performance, legal framework and a common currency, or at least a free convertibility of currencies of member states.
The process also orchestrates multilateral governmental support from sovereign states in a region for tackling common regional problems that transcend national borders, such as protection of the environment, maintenance of public health, safeguard of cross-border water purity and supply, setting standards for food safety, policing of transnational crime, particularly illegal cross-border traffic of narcotic drugs and controlled substances, undocumented immigration, violation of financial regulations and fraudulent business practices, and illicit money laundering.
Regional integration as it has developed nowadays focuses primarily on economic issues, particularly through market liberalization in international trade and finance and concerted efforts to create a region-wide single market, operating under the assumption that prosperity can best be achieved through trade and that prosperity is a sine qua non for achieving socio-cultural and political integration .
Yet many regional problems are not purely economic or financial, but are social-political problems with economic and financial dimensions. Such socio-economic-political problems cannot be understood, let alone solved, through doctrinaire market fundamentalism. This is because the market is only one narrow aspect of the economy and while the market can give a quick fix on economic conditions at a specific moment, it is not informative to view the market itself as the economy, particularly as an input in socio-political policy deliberation.
Historically, the most effective venue for regional integration has been the empire structure of the 19th century. As WWI brought about the end of Age of Empire, it also gave life to a new Age of Imperialism gamely practiced by democratic governments of new bourgeois sovereign republics that followed the demise of imperial monarchies.
WWII ended the Age of Colonialism but gave a second life to Neo-Colonialism as whitewashed by Winston Churchill’s fantasy propaganda of the victorious Allies as “The Democracies” and “Defenders of Freedom”, and because neocolonialism could be used as an effective program to stop the spread of global communism, it deserved the support of the US as the superpower of the capitalistic democratic camp.
It is particularly pathetic that Churchill himself was nor democratically elected Prime Minister, but appointed by the King as an emergency arrangement to form a war-time coalition government with the opposing Labor Party without an election being held.
Predictably, lingering colonialism drove many national liberation movements to turn toward communism in pursuit of self determination. Post-war France was consumed by civil war to suppress national liberation in Algeria and Vietnam seeking self determination.
Anti-communist fixation in the US forced the guarantor of self-determination to support residual French colonialism, dragging the country into a protracted Vietnam War that instead of bringing peaceful unification in the small distant Asian country, caused a deep split in US public opinion, radicalizing US politics and exposing US government to populist mass protests. The high cost of the no-win war in Vietnam torpedoed LBJ’s grand vision of Great Society as massive resources were siphoned off to fund foreign war to save French colonialism.
Han Morgenthau in his Politics among Nations: The Struggle for Power and Peace (New York: McGraw-Hill Education, 2005) sets forth six fundamental principles of real politik. The first principle of political realism maintains that politics are grounded in observable laws of human nature – any idealistic attempt to challenge these laws will only lead to failure. Therefore, the project of political realists is “the testing of this rational hypothesis against the actual acts and their consequences that gives theoretical meaning to the reality of international relations” He describes US post-war behavior as imperialistic.
Moegenthau’s second principle of political realism is the centrality of power. Political realists believe that power is the main articulation of political interest, a hypothesis that can be tested by the observable actions of statesmen throughout history. By focusing on the study of political power, realists create a continuity of analysis of policy: each state can then be analyzed in terms of power politics.
However, Morgenthau warns against two common misconceptions: the first, trying to understand the motives of statesmen, is faulty because motives do not always align to actual policy or outcomes of policy; and the second, the alignment of ideology with action, to which the realist responds that a policy may be articulated in terms of popular ideologies, but nevertheless remains a product of considerations of power. Only a rational foreign policy built off a reasoned analysis of international relations will be a successful foreign policy.
The third principle is that while power is a “universally valid” concept, realism does not endow that concept with a meaning that is fixed for once and all.” While the focus of analysis remains power, the method and articulation of power throughout centuries has changed and will continue to change. It is possible for a shift in scalar units of analysis (away from then nation-state), since “the contemporary connection between interest and the nation-state is a product of history and therefore bound to disappear in the course of history.” However, realists still disagree with their idealist counterparts in believing that the transition away from the nation-state system will occur as a product of the laws of international relations – not by the reasoned pleas of a utopian minority.
The fourth principle states: “political realism is aware of the moral significance of political action”. However, the moral principles relevant to a particular policy must be historicized and contextualized. Therefore, ethics is incorporated into political realism through the calculation of the political consequences of a particular policy or action.
The fifth principle holds that “political realism refuses to identify the moral aspirations of a particular nation with the moral laws that govern the universe”. Since nations have and will continue to disguise their particular ambitions within the language of universal morality, the shrewd realist sees through their rhetorical maneuver. Instead, power forms the basis for judging the actions of other countries and developing appropriate reactions to those actions.
Lastly, the sixth principle is the acknowledgment of the primacy of political analysis in the sphere of the political. Morgenthau warns that policy repeatedly guided by legal and moral guidelines instead of strictly political considerations endangers the power of a country and the welfare of its citizens. Instead, realism advocates that policy must arise out of purely political analysis: an analysis of power. In a world order of sovereign state interacting in free trade financial capitalism operating through markets with a price mechanism, policy must arise from an analysis of market power, which can be defined as a participant’s ability to effect price to his benefit in an open market without alienating other participants to the extent of causing market failures.
Even today, the formation of regional integration frameworks is at constantly risk of dominant states exploiting the creation of ideologically preferred integration frameworks in which preeminent states can exercise exclusive imperialistic influence over other weaker member states in a virtual form of synthetic empire building.
In this context, including and excluding of certain target countries in regional integration schemes are essentially stealth empire building measures by dominant states, as can be observed in the distinct feature of the US engineered Trans-Pacific Partnership (TPP) in its pointed exclusion of the People’s Republic of China (PRC).
Boycotts or nonparticipation in regional integration initiatives is a negative form of empire building as US position of the China-proposed Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB), an international financial institution focused on supporting infrastructure construction in the Asia-Pacific region.
AIIB was proposed as an initiative by the government of China and was supported by 37 regional and 20 non-regional members as Prospective Founding Members (PFM), 51 of which have signed the Articles of Agreement that form the legal basis for the proposed bank. AIIB starts operation after the agreement enters into force, which requires 10 ratifications, holding a total number of 50% of the initial subscriptions of the Authorized Capital Stock. Countries with a large GDP that did not become PFMs are the US, Japan (which dominated the ADB) and Canada.
AIIB is regarded by some as a rival for the IMF, the World Bank and the Asian Development Bank (ADB), which are regarded as dominated by developed countries like the United States. The United Nations has addressed the launch of AIIB as "scaling up financing for sustainable development" for the concern of Global Economic Governance.
AIIB was proposed by China in 2013 and the initiative was launched in Beijing in October 2014. The Articles of Agreement (AOA) were signed by 50 PFMs on 29 June 2015, which become a party to the agreement through ratification. As of July 2015, one member state (Myanmar) has ratified the agreement, formally becoming a founding member.
AIIB was proposed as an initiative by the government of China and was supported by 37 regional and 20 non-regional members as Prospective Founding Members (PFM), 51 of which have signed the Articles of Agreement that form the legal basis for the proposed bank. AIIB starts operation after the agreement enters into force, which requires 10 ratifications, holding a total number of 50% of the initial subscriptions of the Authorized Capital Stock. Countries with a large GDP that did not become PFMs are the US, Japan (which dominated the ADB) and Canada.
AIIB is regarded by some as a rival for the IMF, the World Bank and the Asian Development Bank (ADB), which are regarded as dominated by developed countries like the United States. The United Nations has addressed the launch of AIIB as "scaling up financing for sustainable development" for the concern of Global Economic Governance.
AIIB was proposed by China in 2013 and the initiative was launched in Beijing in October 2014. The Articles of Agreement (AOA) were signed by 50 PFMs on 29 June 2015, which become a party to the agreement through ratification. As of July 2015, one member state (Myanmar) has ratified the agreement, formally becoming a founding member.
Within US policy circles, the rapid rise of China as a major force in the global economy is provoking a reconsideration of whether free trade is still in the US national interest. The prospect that China can be a major economic power is feeding wide-spread paranoia in the US. The fear is that developing nations led by China and India may out-compete the advanced nations for high-tech jobs while keeping the low-skill, labor-intensive manufacturing jobs they already won.
China already is the world's biggest producer and exporter of consumer electronics and it is a matter of time before it becomes a major player in auto exports. Shipbuilding is now dominated by China and aircraft manufacturing will follow. The US Navy is now dependant on Asia, and eventually China, to build its new ships and eventually the economics of trade will force the US Air Force to procure planes assembled in China from parts made in Asia.
The fear of China by the US dates back to almost two centuries of institutional racial prejudice, ever since Western imperialism invaded Asia beginning in early 19th century. Notwithstanding that it is natural, ceteris paribus, that the country with the world’s largest population, an ancient culture and long history would again be a big player in the world economy in modern times as it modernizes, the fear that China might soon gain advantages of labor, capital and even technology that would allow it to dominate the world economy and gain the strategic advantages that go along with such domination, is enough to push the world’s only superpower to openly contemplate preemptive strikes against it.
Furthermore, Chinese culture commands close affinity with the population in Asia, the main concentration of the world’s population and a revived focal point of global geopolitics. Suddenly, socio-economic Darwinism of survival of the fittest, celebrated in the US since its founding, is no longer welcome by US policymakers when the US is no longer the fittest and the survival of US hegemony is at stake. To many in the US, particularly the militant neo-conservatives, international trends of socio-economic Darwinism now need to be stopped by war.
China has more than 1.3 billion people, a fifth of the world’s population, and a work force of 700 million as against a US work force of 147 million, at a ratio of 5 to 1. To avoid being over taken by China in aggregate national income, US wages would have to maintain a gap of five times over Chinese wages. Historically-based technological and economic advantages currently give US workers a nominal wage gap of over 35 to 1 over Chinese workers, or 9 to 1 on purchasing power parity (PPP) basis. This comfortable gap is not based on current productive differentials but rather on unbalanced terms of trade and geopolitical incongruity left by history. Yet until wage parity is attained, free trade will continue to be driven by cross-border wage arbitrage in favor of China. But with wage parity, the Chinese economy will be five times the size of the US economy, a prospect not particularly welcomed by the US geopolitical calculations. It was the superior US economy that enabled the US to emerge as victor in the two world wars and to prevail in the Cold War.
The US is waking up from its self delusion about free trade to the reality that free trade never leads to balanced trade. Free trade always works against the weaker trading partner, notwithstanding Ricardian principle of comparative advantage. The British promoted free trade when it’s early industrial economy was the strongest in the world.
Friedrich List, in his National System of Political Economy (1841), asserts that political economy theory as espoused in England, far from being a valid science universally, was merely British national opinion, suited only to British historical conditions.
List’s school of institutional economics asserts that the doctrine of free trade was devised to keep England rich and powerful at the expense of its trading partners and such free trade must be fought with protective tariffs and other protective measures of economic nationalism by trading countries with weaker economies. Henry Clay’s "American system" was a national system of political economy.
The US was happy to promote free trade when unbalanced trade was in favor of the stronger US economy. Balanced trade between unequal partners requires managed trade to reduce market power of the stronger partner, which is achieved by the weaker economy resorting to government interference on free trade for more favorable terms of trade. Such government interference is driven by the politics of trade. When managed trade is conducted against the weaker partner, it is economic imperialism. When it is conducted against the stronger partner, it is known as leveling the playing field. Yet some in the US are engaging in New Speak when they seek the perpetuation of economic imperialism by demanding a leveling of the playing field in trade with weak, less-developed economies with low wages.
It is important that regional integration does not degenerate into empire structure dominated by any one nation state, or one group of nation states.
As a political process, regional integration aims to achieve within a region economic, social, cultural and political integration. This goal is to be achieved through the promotion of international trade by reducing trade barriers within a region, such as reduction or removal of tariffs to create a single regional market, and to adopt unified rules on trade, standards on goods quality and service performance, legal framework and a common currency, or at least a free convertibility of currencies of member states.
The process also orchestrates multilateral governmental support from sovereign states in a region for tackling common regional problems that transcend national borders, such as protection of the environment, maintenance of public health, safeguard of cross-border water purity and supply, setting standards for food safety, policing of transnational crime, particularly illegal cross-border traffic of narcotic drugs and controlled substances, undocumented immigration, violation of financial regulations and fraudulent business practices, and illicit money laundering.
Regional integration as it has developed nowadays focuses primarily on economic issues, particularly through market liberalization in international trade and finance and concerted efforts to create a region-wide single market, operating under the assumption that prosperity can best be achieved through trade and that prosperity is a sine qua non for achieving socio-cultural and political integration .
Yet many regional problems are not purely economic or financial, but are social-political problems with economic and financial dimensions. Such socio-economic-political problems cannot be understood, let alone solved, through doctrinaire market fundamentalism. This is because the market is only one narrow aspect of the economy and while the market can give a quick fix on economic conditions at a specific moment, it is not informative to view the market itself as the economy, particularly as an input in socio-political policy deliberation.
Historically, the most effective venue for regional integration has been the empire structure of the 19th century. As WWI brought about the end of Age of Empire, it also gave life to a new Age of Imperialism gamely practiced by democratic governments of new bourgeois sovereign republics that followed the demise of imperial monarchies.
WWII ended the Age of Colonialism but gave a second life to Neo-Colonialism as whitewashed by Winston Churchill’s fantasy propaganda of the victorious Allies as “The Democracies” and “Defenders of Freedom”, and because neocolonialism could be used as an effective program to stop the spread of global communism, it deserved the support of the US as the superpower of the capitalistic democratic camp.
It is particularly pathetic that Churchill himself was nor democratically elected Prime Minister, but appointed by the King as an emergency arrangement to form a war-time coalition government with the opposing Labor Party without an election being held.
Predictably, lingering colonialism drove many national liberation movements to turn toward communism in pursuit of self determination. Post-war France was consumed by civil war to suppress national liberation in Algeria and Vietnam seeking self determination.
Anti-communist fixation in the US forced the guarantor of self-determination to support residual French colonialism, dragging the country into a protracted Vietnam War that instead of bringing peaceful unification in the small distant Asian country, caused a deep split in US public opinion, radicalizing US politics and exposing US government to populist mass protests. The high cost of the no-win war in Vietnam torpedoed LBJ’s grand vision of Great Society as massive resources were siphoned off to fund foreign war to save French colonialism.
Real Politik
Han Morgenthau in his Politics among Nations: The Struggle for Power and Peace (New York: McGraw-Hill Education, 2005) sets forth six fundamental principles of real politik. The first principle of political realism maintains that politics are grounded in observable laws of human nature – any idealistic attempt to challenge these laws will only lead to failure. Therefore, the project of political realists is “the testing of this rational hypothesis against the actual acts and their consequences that gives theoretical meaning to the reality of international relations” He describes US post-war behavior as imperialistic.
Moegenthau’s second principle of political realism is the centrality of power. Political realists believe that power is the main articulation of political interest, a hypothesis that can be tested by the observable actions of statesmen throughout history. By focusing on the study of political power, realists create a continuity of analysis of policy: each state can then be analyzed in terms of power politics.
However, Morgenthau warns against two common misconceptions: the first, trying to understand the motives of statesmen, is faulty because motives do not always align to actual policy or outcomes of policy; and the second, the alignment of ideology with action, to which the realist responds that a policy may be articulated in terms of popular ideologies, but nevertheless remains a product of considerations of power. Only a rational foreign policy built off a reasoned analysis of international relations will be a successful foreign policy.
The third principle is that while power is a “universally valid” concept, realism does not endow that concept with a meaning that is fixed for once and all.” While the focus of analysis remains power, the method and articulation of power throughout centuries has changed and will continue to change. It is possible for a shift in scalar units of analysis (away from then nation-state), since “the contemporary connection between interest and the nation-state is a product of history and therefore bound to disappear in the course of history.” However, realists still disagree with their idealist counterparts in believing that the transition away from the nation-state system will occur as a product of the laws of international relations – not by the reasoned pleas of a utopian minority.
The fourth principle states: “political realism is aware of the moral significance of political action”. However, the moral principles relevant to a particular policy must be historicized and contextualized. Therefore, ethics is incorporated into political realism through the calculation of the political consequences of a particular policy or action.
The fifth principle holds that “political realism refuses to identify the moral aspirations of a particular nation with the moral laws that govern the universe”. Since nations have and will continue to disguise their particular ambitions within the language of universal morality, the shrewd realist sees through their rhetorical maneuver. Instead, power forms the basis for judging the actions of other countries and developing appropriate reactions to those actions.
Lastly, the sixth principle is the acknowledgment of the primacy of political analysis in the sphere of the political. Morgenthau warns that policy repeatedly guided by legal and moral guidelines instead of strictly political considerations endangers the power of a country and the welfare of its citizens. Instead, realism advocates that policy must arise out of purely political analysis: an analysis of power. In a world order of sovereign state interacting in free trade financial capitalism operating through markets with a price mechanism, policy must arise from an analysis of market power, which can be defined as a participant’s ability to effect price to his benefit in an open market without alienating other participants to the extent of causing market failures.
Virtual Synthetic Empires
Even today, the formation of regional integration frameworks is at constantly risk of dominant states exploiting the creation of ideologically preferred integration frameworks in which preeminent states can exercise exclusive imperialistic influence over other weaker member states in a virtual form of synthetic empire building.
In this context, including and excluding of certain target countries in regional integration schemes are essentially stealth empire building measures by dominant states, as can be observed in the distinct feature of the US engineered Trans-Pacific Partnership (TPP) in its pointed exclusion of the People’s Republic of China (PRC).
Boycotts or nonparticipation in regional integration initiatives is a negative form of empire building as US position of the China-proposed Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB), an international financial institution focused on supporting infrastructure construction in the Asia-Pacific region.
AIIB was proposed as an initiative by the government of China and was supported by 37 regional and 20 non-regional members as Prospective Founding Members (PFM), 51 of which have signed the Articles of Agreement that form the legal basis for the proposed bank. AIIB starts operation after the agreement enters into force, which requires 10 ratifications, holding a total number of 50% of the initial subscriptions of the Authorized Capital Stock. Countries with a large GDP that did not become PFMs are the US, Japan (which dominated the ADB) and Canada.
AIIB is regarded by some as a rival for the IMF, the World Bank and the Asian Development Bank (ADB), which are regarded as dominated by developed countries like the United States. The United Nations has addressed the launch of AIIB as "scaling up financing for sustainable development" for the concern of Global Economic Governance.
AIIB was proposed by China in 2013 and the initiative was launched in Beijing in October 2014. The Articles of Agreement (AOA) were signed by 50 PFMs on 29 June 2015, which become a party to the agreement through ratification. As of July 2015, one member state (Myanmar) has ratified the agreement, formally becoming a founding member.
AIIB was proposed as an initiative by the government of China and was supported by 37 regional and 20 non-regional members as Prospective Founding Members (PFM), 51 of which have signed the Articles of Agreement that form the legal basis for the proposed bank. AIIB starts operation after the agreement enters into force, which requires 10 ratifications, holding a total number of 50% of the initial subscriptions of the Authorized Capital Stock. Countries with a large GDP that did not become PFMs are the US, Japan (which dominated the ADB) and Canada.
AIIB is regarded by some as a rival for the IMF, the World Bank and the Asian Development Bank (ADB), which are regarded as dominated by developed countries like the United States. The United Nations has addressed the launch of AIIB as "scaling up financing for sustainable development" for the concern of Global Economic Governance.
AIIB was proposed by China in 2013 and the initiative was launched in Beijing in October 2014. The Articles of Agreement (AOA) were signed by 50 PFMs on 29 June 2015, which become a party to the agreement through ratification. As of July 2015, one member state (Myanmar) has ratified the agreement, formally becoming a founding member.
Rise of China Upsets US
Within US policy circles, the rapid rise of China as a major force in the global economy is provoking a reconsideration of whether free trade is still in the US national interest. The prospect that China can be a major economic power is feeding wide-spread paranoia in the US. The fear is that developing nations led by China and India may out-compete the advanced nations for high-tech jobs while keeping the low-skill, labor-intensive manufacturing jobs they already won.
China already is the world's biggest producer and exporter of consumer electronics and it is a matter of time before it becomes a major player in auto exports. Shipbuilding is now dominated by China and aircraft manufacturing will follow. The US Navy is now dependant on Asia, and eventually China, to build its new ships and eventually the economics of trade will force the US Air Force to procure planes assembled in China from parts made in Asia.
The fear of China by the US dates back to almost two centuries of institutional racial prejudice, ever since Western imperialism invaded Asia beginning in early 19th century. Notwithstanding that it is natural, ceteris paribus, that the country with the world’s largest population, an ancient culture and long history would again be a big player in the world economy in modern times as it modernizes, the fear that China might soon gain advantages of labor, capital and even technology that would allow it to dominate the world economy and gain the strategic advantages that go along with such domination, is enough to push the world’s only superpower to openly contemplate preemptive strikes against it.
Furthermore, Chinese culture commands close affinity with the population in Asia, the main concentration of the world’s population and a revived focal point of global geopolitics. Suddenly, socio-economic Darwinism of survival of the fittest, celebrated in the US since its founding, is no longer welcome by US policymakers when the US is no longer the fittest and the survival of US hegemony is at stake. To many in the US, particularly the militant neo-conservatives, international trends of socio-economic Darwinism now need to be stopped by war.
China has more than 1.3 billion people, a fifth of the world’s population, and a work force of 700 million as against a US work force of 147 million, at a ratio of 5 to 1. To avoid being over taken by China in aggregate national income, US wages would have to maintain a gap of five times over Chinese wages. Historically-based technological and economic advantages currently give US workers a nominal wage gap of over 35 to 1 over Chinese workers, or 9 to 1 on purchasing power parity (PPP) basis. This comfortable gap is not based on current productive differentials but rather on unbalanced terms of trade and geopolitical incongruity left by history. Yet until wage parity is attained, free trade will continue to be driven by cross-border wage arbitrage in favor of China. But with wage parity, the Chinese economy will be five times the size of the US economy, a prospect not particularly welcomed by the US geopolitical calculations. It was the superior US economy that enabled the US to emerge as victor in the two world wars and to prevail in the Cold War.
Free Trade leads to Unbalance Trade
The US is waking up from its self delusion about free trade to the reality that free trade never leads to balanced trade. Free trade always works against the weaker trading partner, notwithstanding Ricardian principle of comparative advantage. The British promoted free trade when it’s early industrial economy was the strongest in the world.
Friedrich List, in his National System of Political Economy (1841), asserts that political economy theory as espoused in England, far from being a valid science universally, was merely British national opinion, suited only to British historical conditions.
List’s school of institutional economics asserts that the doctrine of free trade was devised to keep England rich and powerful at the expense of its trading partners and such free trade must be fought with protective tariffs and other protective measures of economic nationalism by trading countries with weaker economies. Henry Clay’s "American system" was a national system of political economy.
The US was happy to promote free trade when unbalanced trade was in favor of the stronger US economy. Balanced trade between unequal partners requires managed trade to reduce market power of the stronger partner, which is achieved by the weaker economy resorting to government interference on free trade for more favorable terms of trade. Such government interference is driven by the politics of trade. When managed trade is conducted against the weaker partner, it is economic imperialism. When it is conducted against the stronger partner, it is known as leveling the playing field. Yet some in the US are engaging in New Speak when they seek the perpetuation of economic imperialism by demanding a leveling of the playing field in trade with weak, less-developed economies with low wages.
End of part I
Henry C.K. Liu Homepage
Henry C.K. Liu Homepage
«Η εποχή των μικρών εθνών έχει περάσει προ πολλού, έφτασε η εποχή των Αυτοκρατοριών»
Joseph Chamberlain (1904)
Μετά από αυτή την -μελλοντολογική- δήλωση του Joseph Chamberlain διαλύθηκαν οι εξής αυτοκρατορίες: Ρωσική, Γερμανική, ΑυστροΟυγγρική, Οθωμανική, Ιαπωνική, Βρετανική, Γαλλική (μπορούμε να αναφέρουμε και την Σοβιετική).
Στην τελευταία της αποικία, η Ισπανία παραχώρησε ανεξαρτησία μόλις το 1975, ενώ η Ινδία ανακατέλαβε την περιοχή της Γκόα (Goa - γνωστή από την μουσική Trance και τα Rave Party), την οποία κατείχε η Πορτογαλία, μέσω εισβολής το 1961 (ένα χρόνο πριν έχουμε την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας από το Ηνωμένο Βασίλειο). Το Μακάο «επέστρεψε» στην Κίνα -από την Πορτογαλία- μόλις το 1999 ενώ η μεταβίβαση-παράδοση της κυριαρχίας του Hong Kong από το Ηνωμένο Βασίλειο στην Κίνα έγινε μόλις το 1997.
Από αυτή την εξωευρωπαϊκή σκοπιά οι πλανητικές εξελίξεις έχουν διαφορετική πορεία από αυτήν που μας μαθαίνουν τα κυρίαρχα «αφηγήματα» της εποχής. Ανάποδα βλέπουμε τις πλανητικές εξελίξεις εδώ εμείς εις τας Ευρώπας. Εξ'ου και έχω χρησιμοποιήσει σε ένα παλαιότερο σημείωμα την προκλητική φράση «αντίστροφη πειραματική ακροβασία» (Η μακρά παγκόσμια κυρίαρχη τάση των τελευταίων δύο αιώνων και η αντίστροφη πειραματική ακροβασία της Ε.Ε).
Αναφέρθηκα πρόσφατα στην κυριαρχία (Ελλάδα και κυριαρχία - «Κρίση» και επέκταση κυριαρχίας), σε τέσσερις διαφορετικές χώρες (Σιγκαπούρη, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Νορβηγία, Ισλανδία) με διαφορετικά πολιτικά σύστηματα και διαφοροποιήμενα παραγωγικά πρότυπα (The lowest of the low) και στην τριχοτόμηση ανάμεσα σε πολιτισμένη, βάρβαρη και πρωτόγονη ανθρωπότητα (που σχετιζόταν με το δικαίωμα πλήρους, μερικής ή καθόλου αναγνώρισης κρατών ως μελών της διεθνούς κοινωνίας). Όχι τυχαία.
Οι χώρες που είναι ανεπτυγμένες -οικονομικά, στρατιωτικά- είναι αυτές που δεν υπήρξαν ποτέ αποικίες οι ίδιες, που δεν έχασαν ποτέ την κυριαρχία τους. Εντός λίγων δεκαετιών από την στιγμή που πρώην αποικιακοί χώροι απέκτησαν κυριαρχία, οι παγκόσμιοι συσχετισμοί δύναμης άρχισαν να αλλάζουν (όπως και οι σχέσεις, για παράδειγμα, Πορτογαλίας - Βραζιλίας και Ανγκόλας, Ηνωμένου Βασιλείου - Ινδίας, Αυστραλίας, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Σιγκαπούρης, Νοτίου Αφρικής και Κίνας με όλους τους υπολοίπους).
Εάν δεν σας λένε τίποτα τα προηγούμενα, διαβάστε παρακάτω την περίληψη της μελέτης Does Sovereignty Matter for Growth? An Analysis of Growth Rates Between 1870 and 1950 και τρεις κριτικές για το βιβλίο Poverty from the Wealth of Nations: Integration and Polarization in the Global Economy Since 1760. Μπορείτε να εντάξετε αυτές τις σκέψεις στο ευρύτερο πλαίσιο των Μακροδομών. Αυτά τα κείμενα-βιβλία δεν πρόκειται να μεταφραστούν στην Ελλάδα.
Δεν έχει υπάρξει ποτέ ιστορικά περίπτωση χώρας που να κατάφερε οτιδήποτε δίχως κυριαρχία. Η κυριαρχία -όχι σε ρητορικό επίπεδο- είναι πρωταρχικός παράγοντας όχι μονάχα «ανάπτυξης», αλλά και πολλών άλλων πραγμάτων. Does Sovereignty Matter? Η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο Ναι. Και μάλιστα, πολύ περισσότερο από ότι νομίζουμε.
"Poverty from the Wealth of Nations" provides concrete evidence to support the argument that European imperialism devastated, rather than enhanced, the economic development of much of the rest of the world. The author, M. Shahid Alam, brings in the factors of sovereignty and racism to show that market mechanisms alone were not the only factors determining success or failure. Alam shows that the initial disparities between now advanced and now lagging countries were not as great as once supposed, and that the subsequent divergence was due more to exploitation and racist policies rather than to the innate qualities of particular peoples. In doing so, he challenges the prevailing, if unconscious, tenets of Eurocentric ideology.
The more sovereignty a state had, the more it was able to shape its economic policy to its own advantage. Sovereign countries usually did this by instituting protectionist measures to enable their nascent industries to establish themselves domestically and then get a foothold in the global market.
Dependencies, quasi-colonies, and colonies were proportionally less and less able to do this, and were thrown into a vicious downward spiral.
Alam meticulously demonstrates the sovereignty differentials among these categories in terms of the countries' export orientation, industrialization, human capital, and growth rates. Non-sovereign countries' markets were forced open, providing a cheap source of raw materials to the imperial power, while cheaper manufactured imports prevented any domestic manufacturing sector from developing. Meanwhile, the colonial powers used their technological gains to create their own "import substitution" at home, improving their agricultural techniques and creating synthetic replacements for other primary goods (e.g., dyes), while denying these advances to the colonies, so that the colonies' range of potential exports progressively narrowed.
Infrastructure in colonies was designed with export in mind, causing markets for domestically produced goods to wither. Also, social policies were influenced to keep education, job advancement opportunities, and wages at a minimum, as this kept the prices of primary goods low as well, maximizing profits and savings for the colonial power. Over time, the cumulative effects of these phenomena brought about the extreme disparities in wealth between nations that we see today.
Alam's findings should be carefully examined by economists and other scholars who are willing to consider the possibility that our prevailing economic worldview is fundamentally flawed.
Alam's brilliant and original book studies the growing polarisation between the economically advanced and lagging countries since 1760. He marshals extensive cross-country evidence and concludes, "The results showed a strong positive correlation between sovereignty and industrialisation."
As he writes, "Sovereignty did matter! Countries which had it would grow faster than countries which did not. The logic of it is simple. Colonization of lagging countries led, via forced integration, to the loss of manufactures, a shrinking comparative advantage in primary production, and the displacement of indigenous capital, skills and enterprises; it also led to monopolization and direct appropriation of their resources. Only sovereign lagging countries - free to structure their integration into the world economy - could avoid or minimize the adverse consequences of integration. Ergo, loss of sovereignty retarded economic growth. ... Countries will structure their international relations to develop manufactures and indigenous capital, enterprises and technological capabilities; they will impose at the outset, or gradually, policies that regulate the entry of imports and foreign capital, labor and enterprises. ... These asymmetries ensure that loss of sovereignty will produce lower levels of industrialisation, lower levels of productivity in the subsistence sector, lower levels of human capital, lower rates of taxation and public expenditure and, finally, lower growth rates of per capita income."
Countries winning their independence after 1945 achieved substantial increases in their manufacturing industry. 1980 saw the imperial counterattack; the international financial institutions, egged on by the key capitalist states, attacked the lagging countries and reimposed dependency. The Soviet Union's demise orphaned the lagging countries; they lost the most powerful counterweight to the USA.
World Bank and IMF policy packages are identical to the EU's demands: end fiscal deficits, privatise industries and services, open government contracts to foreign firms, end state subsidies, remove controls on capital accounts of the balance of payments, end barriers to foreign enterprises' entry.
Without economic sovereignty, all other forms of sovereignty are shadows. The economy is the root of sovereignty: without control over how we work and produce, we are slaves.
This is a very timely book. At a time when globalization is sweeping aside the sovereignty of developing countries and imposing free-trade regimes on their debt-ridden governments, this book provides a historical critique of these policies through a systematic examination of a similar globalization that swept across countries in Asia and Africa starting in the nineteenth century. It shows that the results of colonization and free trade were devastating for these economies. Thankfully, these results are established with a theoretical perspicacity and empirical rigor that are lacking in neo-Marxist critiques of the global economy. The strong parallels between quasi-colonialism and the IMF-WTO regime suggest that this new round of imperialism will also deepen global inequalities.
Είναι τυχαίο άραγε που ως πρωτεύουσα τού ελληνικού κράτους, η Αθήνα διαθέτει μια παγκόσμια πρωτοτυπία και πρωτιά; (η οποία είναι ενδεικτική για το «τι» είναι το ελλαδοαθηναϊκό κράτος). Δεν έχει βομβαρδιστεί ποτέ από εχθρικά παρά μονάχα από συμμαχικά στρατεύματα. Όχι «εχθροί», αλλά μονάχα «φίλοι», «εταίροι» και «σύμμαχοι» έχουν βομβαρδίσει την Αθήνα: οι Γάλλοι το 1916 και οι Βρετανοί το 1944 (σε προηγούμενο σημείωμα είχα αναφερθεί στην πρώτη περίοδο -Όθωνας και μετά-, εδώ αναφέρω ένα ενδεικτικό παράδειγμα της επομένης περιόδου).
«Κυρίαρχη» και «ανεξάρτητη» η Ελλάς, δύο αιώνες τώρα... Μια -ιερή- αγελάδα στην Γκόα και ένας -αυτοκρατορικός- πιγκουίνος στην Ανταρκτική, δάκρυσαν, και αμέσως μετά, πέθαναν από τα γέλια.
Στην τελευταία της αποικία, η Ισπανία παραχώρησε ανεξαρτησία μόλις το 1975, ενώ η Ινδία ανακατέλαβε την περιοχή της Γκόα (Goa - γνωστή από την μουσική Trance και τα Rave Party), την οποία κατείχε η Πορτογαλία, μέσω εισβολής το 1961 (ένα χρόνο πριν έχουμε την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας από το Ηνωμένο Βασίλειο). Το Μακάο «επέστρεψε» στην Κίνα -από την Πορτογαλία- μόλις το 1999 ενώ η μεταβίβαση-παράδοση της κυριαρχίας του Hong Kong από το Ηνωμένο Βασίλειο στην Κίνα έγινε μόλις το 1997.
Από αυτή την εξωευρωπαϊκή σκοπιά οι πλανητικές εξελίξεις έχουν διαφορετική πορεία από αυτήν που μας μαθαίνουν τα κυρίαρχα «αφηγήματα» της εποχής. Ανάποδα βλέπουμε τις πλανητικές εξελίξεις εδώ εμείς εις τας Ευρώπας. Εξ'ου και έχω χρησιμοποιήσει σε ένα παλαιότερο σημείωμα την προκλητική φράση «αντίστροφη πειραματική ακροβασία» (Η μακρά παγκόσμια κυρίαρχη τάση των τελευταίων δύο αιώνων και η αντίστροφη πειραματική ακροβασία της Ε.Ε).
Αναφέρθηκα πρόσφατα στην κυριαρχία (Ελλάδα και κυριαρχία - «Κρίση» και επέκταση κυριαρχίας), σε τέσσερις διαφορετικές χώρες (Σιγκαπούρη, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Νορβηγία, Ισλανδία) με διαφορετικά πολιτικά σύστηματα και διαφοροποιήμενα παραγωγικά πρότυπα (The lowest of the low) και στην τριχοτόμηση ανάμεσα σε πολιτισμένη, βάρβαρη και πρωτόγονη ανθρωπότητα (που σχετιζόταν με το δικαίωμα πλήρους, μερικής ή καθόλου αναγνώρισης κρατών ως μελών της διεθνούς κοινωνίας). Όχι τυχαία.
Οι χώρες που είναι ανεπτυγμένες -οικονομικά, στρατιωτικά- είναι αυτές που δεν υπήρξαν ποτέ αποικίες οι ίδιες, που δεν έχασαν ποτέ την κυριαρχία τους. Εντός λίγων δεκαετιών από την στιγμή που πρώην αποικιακοί χώροι απέκτησαν κυριαρχία, οι παγκόσμιοι συσχετισμοί δύναμης άρχισαν να αλλάζουν (όπως και οι σχέσεις, για παράδειγμα, Πορτογαλίας - Βραζιλίας και Ανγκόλας, Ηνωμένου Βασιλείου - Ινδίας, Αυστραλίας, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Σιγκαπούρης, Νοτίου Αφρικής και Κίνας με όλους τους υπολοίπους).
Εάν δεν σας λένε τίποτα τα προηγούμενα, διαβάστε παρακάτω την περίληψη της μελέτης Does Sovereignty Matter for Growth? An Analysis of Growth Rates Between 1870 and 1950 και τρεις κριτικές για το βιβλίο Poverty from the Wealth of Nations: Integration and Polarization in the Global Economy Since 1760. Μπορείτε να εντάξετε αυτές τις σκέψεις στο ευρύτερο πλαίσιο των Μακροδομών. Αυτά τα κείμενα-βιβλία δεν πρόκειται να μεταφραστούν στην Ελλάδα.
Δεν έχει υπάρξει ποτέ ιστορικά περίπτωση χώρας που να κατάφερε οτιδήποτε δίχως κυριαρχία. Η κυριαρχία -όχι σε ρητορικό επίπεδο- είναι πρωταρχικός παράγοντας όχι μονάχα «ανάπτυξης», αλλά και πολλών άλλων πραγμάτων. Does Sovereignty Matter? Η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο Ναι. Και μάλιστα, πολύ περισσότερο από ότι νομίζουμε.
Poverty from the Wealth of Nations:
Integration and Polarization in the Global Economy Since 1760
Integration and Polarization in the Global Economy Since 1760
M. Shahid Alam
I
A Challenge to the Prevailing Economic Worldview
A Challenge to the Prevailing Economic Worldview
"Poverty from the Wealth of Nations" provides concrete evidence to support the argument that European imperialism devastated, rather than enhanced, the economic development of much of the rest of the world. The author, M. Shahid Alam, brings in the factors of sovereignty and racism to show that market mechanisms alone were not the only factors determining success or failure. Alam shows that the initial disparities between now advanced and now lagging countries were not as great as once supposed, and that the subsequent divergence was due more to exploitation and racist policies rather than to the innate qualities of particular peoples. In doing so, he challenges the prevailing, if unconscious, tenets of Eurocentric ideology.
The more sovereignty a state had, the more it was able to shape its economic policy to its own advantage. Sovereign countries usually did this by instituting protectionist measures to enable their nascent industries to establish themselves domestically and then get a foothold in the global market.
Dependencies, quasi-colonies, and colonies were proportionally less and less able to do this, and were thrown into a vicious downward spiral.
Alam meticulously demonstrates the sovereignty differentials among these categories in terms of the countries' export orientation, industrialization, human capital, and growth rates. Non-sovereign countries' markets were forced open, providing a cheap source of raw materials to the imperial power, while cheaper manufactured imports prevented any domestic manufacturing sector from developing. Meanwhile, the colonial powers used their technological gains to create their own "import substitution" at home, improving their agricultural techniques and creating synthetic replacements for other primary goods (e.g., dyes), while denying these advances to the colonies, so that the colonies' range of potential exports progressively narrowed.
Infrastructure in colonies was designed with export in mind, causing markets for domestically produced goods to wither. Also, social policies were influenced to keep education, job advancement opportunities, and wages at a minimum, as this kept the prices of primary goods low as well, maximizing profits and savings for the colonial power. Over time, the cumulative effects of these phenomena brought about the extreme disparities in wealth between nations that we see today.
Alam's findings should be carefully examined by economists and other scholars who are willing to consider the possibility that our prevailing economic worldview is fundamentally flawed.
II
Superb critique of the new imperialism
Superb critique of the new imperialism
Alam's brilliant and original book studies the growing polarisation between the economically advanced and lagging countries since 1760. He marshals extensive cross-country evidence and concludes, "The results showed a strong positive correlation between sovereignty and industrialisation."
As he writes, "Sovereignty did matter! Countries which had it would grow faster than countries which did not. The logic of it is simple. Colonization of lagging countries led, via forced integration, to the loss of manufactures, a shrinking comparative advantage in primary production, and the displacement of indigenous capital, skills and enterprises; it also led to monopolization and direct appropriation of their resources. Only sovereign lagging countries - free to structure their integration into the world economy - could avoid or minimize the adverse consequences of integration. Ergo, loss of sovereignty retarded economic growth. ... Countries will structure their international relations to develop manufactures and indigenous capital, enterprises and technological capabilities; they will impose at the outset, or gradually, policies that regulate the entry of imports and foreign capital, labor and enterprises. ... These asymmetries ensure that loss of sovereignty will produce lower levels of industrialisation, lower levels of productivity in the subsistence sector, lower levels of human capital, lower rates of taxation and public expenditure and, finally, lower growth rates of per capita income."
Countries winning their independence after 1945 achieved substantial increases in their manufacturing industry. 1980 saw the imperial counterattack; the international financial institutions, egged on by the key capitalist states, attacked the lagging countries and reimposed dependency. The Soviet Union's demise orphaned the lagging countries; they lost the most powerful counterweight to the USA.
World Bank and IMF policy packages are identical to the EU's demands: end fiscal deficits, privatise industries and services, open government contracts to foreign firms, end state subsidies, remove controls on capital accounts of the balance of payments, end barriers to foreign enterprises' entry.
Without economic sovereignty, all other forms of sovereignty are shadows. The economy is the root of sovereignty: without control over how we work and produce, we are slaves.
III
Globalization: What is New?
Globalization: What is New?
This is a very timely book. At a time when globalization is sweeping aside the sovereignty of developing countries and imposing free-trade regimes on their debt-ridden governments, this book provides a historical critique of these policies through a systematic examination of a similar globalization that swept across countries in Asia and Africa starting in the nineteenth century. It shows that the results of colonization and free trade were devastating for these economies. Thankfully, these results are established with a theoretical perspicacity and empirical rigor that are lacking in neo-Marxist critiques of the global economy. The strong parallels between quasi-colonialism and the IMF-WTO regime suggest that this new round of imperialism will also deepen global inequalities.
Does Sovereignty Matter for Growth?
An Analysis of Growth Rates Between 1870 and 1950
An Analysis of Growth Rates Between 1870 and 1950
M. Shahid Alam
Abstract:
This paper is a theoretical and empirical exploration of the connections between sovereignty (or its absence) and growth rates in lagging countries over the period 1870 to 1950. Using a four-fold taxonomy of sovereignty, our estimates of sovereignty differentials for growth rates of per capita income for 1900-1950 show a quantitatively strong positive impact of sovereignty on growth during this period. In a concluding section we draw attention to the strong parallels between the regime created by the World Trade Organization since the early 1990s and the Open Door Treaties that were imposed on the Ottoman Empire, Iran, China and Thailand starting in the early nineteenth century.
-----
Για την Ελλάδα, τα είπαμε πριν λίγο καιρό. (Θέλει να πιστεύει πως) Γεννήθηκε «ανεξάρτητη» και «κυρίαρχη». Σνομπάρει αυτά τα παρωχημένα πράγματα -περί κυριαρχίας και ανεξαρτησίας- εξ'ου και παραμένει υπό καθεστώς επιτροπείας, αποικιοποίησης και κηδεμόνευσης. Για μια ακόμη φορά και σε ένα ακόμη επίπεδο, πηγαίνει σαν τον κάβουρα ανάποδα και αντιτίθεται στις παγκόσμιες τάσεις. Ποια «ανεξαρτησία» και «κυριαρχία» τώρα. Όλοι αυτοί -σε ολόκληρο τον πλανήτη- είναι οπισθοδρομικοί. Η Ελλάδα δεν έχει επίγνωση «τι» είναι ως χώρα.Είναι τυχαίο άραγε που ως πρωτεύουσα τού ελληνικού κράτους, η Αθήνα διαθέτει μια παγκόσμια πρωτοτυπία και πρωτιά; (η οποία είναι ενδεικτική για το «τι» είναι το ελλαδοαθηναϊκό κράτος). Δεν έχει βομβαρδιστεί ποτέ από εχθρικά παρά μονάχα από συμμαχικά στρατεύματα. Όχι «εχθροί», αλλά μονάχα «φίλοι», «εταίροι» και «σύμμαχοι» έχουν βομβαρδίσει την Αθήνα: οι Γάλλοι το 1916 και οι Βρετανοί το 1944 (σε προηγούμενο σημείωμα είχα αναφερθεί στην πρώτη περίοδο -Όθωνας και μετά-, εδώ αναφέρω ένα ενδεικτικό παράδειγμα της επομένης περιόδου).
«Κυρίαρχη» και «ανεξάρτητη» η Ελλάς, δύο αιώνες τώρα... Μια -ιερή- αγελάδα στην Γκόα και ένας -αυτοκρατορικός- πιγκουίνος στην Ανταρκτική, δάκρυσαν, και αμέσως μετά, πέθαναν από τα γέλια.
.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
I) Ελλάδα και κυριαρχία II) «Κρίση» και επέκταση κυριαρχίας III) Ελλάδα και κόμματα. Τρεις σύντομοι σχολιασμοί.
The lowest of the low.
Η μακρά παγκόσμια κυρίαρχη τάση των τελευταίων δύο αιώνων και η αντίστροφη πειραματική ακροβασία της Ε.Ε.
I. Άνοδος και πτώση αυτοκρατοριών. Η.Π.Α - Κίνα - Ρωσία - Η.Β (1820-2020) II. Ασία - Β. Αμερική - Ε.Ε (1950-2020). GDP based (PPP) share of world total (%). Πλανητικός μετασχηματισμός.
II) Ανατολική Ασία, Βόρεια Αμερική και Ευρώπη. Μεγέθη και στοιχεία με βάση την οικονομική, πολιτική και ιστορική Γεωγραφία. I) Εξέλιξη ανεπτυγμένων οικονομιών (G7) και αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων οικονομίων της Ασίας (Emerging and developing Asia) από τη δεκαετία του 1980 έως σήμερα.
Δυτική Ευρώπη, αποικίες και Ανατολική Μεσόγειος. Το χθες στο σήμερα.
Παγκόσμια, δυτικά και ευρωπαϊκά οικονομικά και πληθυσμιακά μεγέθη κατά τον πλανητικό μετασχηματισμό.
The global transformation: the nineteenth century and the making of modern international relations. Barry Buzan and George Lawson.
Η Ευρωκεντρική ιδεολογία, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές επιπτώσεις και «Ευρώπη».
Before the Rise of the West. International Orders in the Early Modern World. Edited by Shogo Suzuki, Yongjin Zhang, Joel Quirk (Book review).
Κοινή γνώμη, ιδεολογία και ιστοριογραφία.
Thinking Inter-Culturally: From racist and Eurocentric Monologism to Inter-Civilizational Dialogism - John M. Hobson, Professor of Politics and International Relations.
Western Theory, Global World: Western Bias in International Theory (Harvard International Review).
The lowest of the low.
Η μακρά παγκόσμια κυρίαρχη τάση των τελευταίων δύο αιώνων και η αντίστροφη πειραματική ακροβασία της Ε.Ε.
I. Άνοδος και πτώση αυτοκρατοριών. Η.Π.Α - Κίνα - Ρωσία - Η.Β (1820-2020) II. Ασία - Β. Αμερική - Ε.Ε (1950-2020). GDP based (PPP) share of world total (%). Πλανητικός μετασχηματισμός.
II) Ανατολική Ασία, Βόρεια Αμερική και Ευρώπη. Μεγέθη και στοιχεία με βάση την οικονομική, πολιτική και ιστορική Γεωγραφία. I) Εξέλιξη ανεπτυγμένων οικονομιών (G7) και αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων οικονομίων της Ασίας (Emerging and developing Asia) από τη δεκαετία του 1980 έως σήμερα.
Δυτική Ευρώπη, αποικίες και Ανατολική Μεσόγειος. Το χθες στο σήμερα.
Παγκόσμια, δυτικά και ευρωπαϊκά οικονομικά και πληθυσμιακά μεγέθη κατά τον πλανητικό μετασχηματισμό.
The global transformation: the nineteenth century and the making of modern international relations. Barry Buzan and George Lawson.
Η Ευρωκεντρική ιδεολογία, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές επιπτώσεις και «Ευρώπη».
Before the Rise of the West. International Orders in the Early Modern World. Edited by Shogo Suzuki, Yongjin Zhang, Joel Quirk (Book review).
Κοινή γνώμη, ιδεολογία και ιστοριογραφία.
Thinking Inter-Culturally: From racist and Eurocentric Monologism to Inter-Civilizational Dialogism - John M. Hobson, Professor of Politics and International Relations.
Western Theory, Global World: Western Bias in International Theory (Harvard International Review).
I
Πρέπει να επιμείνουμε στα ουσιώδη και τα καίρια (όχι στα παραπλανητικά και τα ανούσια): ''Greece is no longer a sovereign state, an independent nation, and a free people. It is now at best a vassal state or a protectorate of the EU both economically, politically, and to a large extent socially''.
Κυριαρχεί στη δημόσια σφαίρα η εκλογίκευση -ως ψυχολογικός μηχανισμός-, η υποβάθμιση και η νομιμοποίηση. Η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική, ασφυκτική και η προπαγανδιστική περικύκλωση ολοκληρωτική.
Δημοσιογράφοι, οικονομολόγοι, καθηγητές πανεπιστημίων, πολιτικοί, αναλυτές, διανοούμενοι, ακαδημαϊκοί (όλοι οι προηγούμενοι σε εισαγωγικά), ηλεκτρονικά έντυπα και εφημερίδες, τύπος, ραδιόφωνο, τηλεόραση, διαδίκτυο, θεσμικοί παράγοντες και κόμματα, άνθρωποι από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα -από τα «αριστερά» μέχρι τα «δεξιά»- συμμετέχουν στην οργάνωση και διεξαγωγή επιχειρήσεων ασύμμετρου ψυχολογικού πολέμου, πλύσης εγκεφάλου και μαζικής προπαγάνδας, απίστευτης κλίμακας.
Είναι τέτοιο το εύρος της επίθεσης και τόσο πολλά τα επίπεδα στα οποία λαμβάνει αυτή χώρα, που η συνειδητοποίηση της προκαλεί ναυτία (η μη συνειδητοποίηση προκαλεί απλά σύγχυση). Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει.
Το δίλημμα που τέθηκε στην Ελλάδα ήταν απλό και ξεκάθαρο (ωμό και εκβιαστικό μπορεί να το χαρακτηρίσει κάποιο ευαίσθητο άτομο):
Παρακάτω ακολουθούν μερικά μονάχα από όσα -ουσιώδη και καίρια- δεν λέγονται από διάφορους -τάχα- «ρεαλιστές», «ορθολογιστές» και «ευρωπαϊστές» που κάνουν τα λιοντάρια στο εσωτερικό -με εξωεθνική βοήθεια και στήριξη- αλλά είναι φρόνιμα επαρχιώτικα και γλοιώδη ποντικάκια στο εξωτερικό, και από διάφορους μηχανισμούς προπαγάνδας που υποβαθμίζουν, στηρίζουν και νομιμοποιούν το καθεστώς κηδεμόνευσης και αποικιοποίησης που έχει επιβληθεί στη χώρα:
Γιατί άραγε δεν ασχολούμαστε με τα ουσιώδη και τα καίρια;
Ας προσέξουν οι κυβερνώντες (και μαζί τους διάφοροι ψευτορεαλιστές και ψευτοεκσυγχρονιστές/μεταρρυθμιστές). Ας αφήσουν τα παραμύθια και τα ιδεολογήματα περί «Ευρώπης» και ας σοβαρευτούν. Έχουν αυτοαθωωθεί και επανανομιμοποιηθεί κατ'επανάληψη με τη χρήσης μιας και μόνης λέξης (και όλων των παραγώγων της).
(**) Η δημογραφία αποτελεί θεμελιώδη παράγοντα σε θεωρίες οικονομικής ανάπτυξης. Επηρεάζει άμεσα όμως απίστευτα πολλά πεδία πέρα από το οικονομικό (στο αμέσως προηγούμενο σημείωμα αναφέρθηκα και στην κυριαρχία).
Η πολιτιστική αποικιοποίηση και ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός υποβαθμίζονται συνειδητά.
(*) Αυτή την πραγματικότητα αναγνώρισε και ο Πρόεδρος των Η.Π.Α Obama κατά την πρόσφατη ομιλία του στον Ο.Η.Ε (την οποία θα παρουσιάσω μελλοντικά): «In Iraq, the United States learned the hard lesson that even hundreds of thousands of brave, effective troops, trillions of dollars from our Treasury, cannot by itself impose stability on a foreign land».
- Μελλοντικά θα παρουσιάσω απτά παραδείγματα πολιτιστικών -και «πνευματικών»- προϋποθέσεων που απαιτούνται στα πεδία της οικονομίας και της γεωπολιτικής (το έχω κάνει και παλαιότερα).
Κυριαρχεί στη δημόσια σφαίρα η εκλογίκευση -ως ψυχολογικός μηχανισμός-, η υποβάθμιση και η νομιμοποίηση. Η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική, ασφυκτική και η προπαγανδιστική περικύκλωση ολοκληρωτική.
Δημοσιογράφοι, οικονομολόγοι, καθηγητές πανεπιστημίων, πολιτικοί, αναλυτές, διανοούμενοι, ακαδημαϊκοί (όλοι οι προηγούμενοι σε εισαγωγικά), ηλεκτρονικά έντυπα και εφημερίδες, τύπος, ραδιόφωνο, τηλεόραση, διαδίκτυο, θεσμικοί παράγοντες και κόμματα, άνθρωποι από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα -από τα «αριστερά» μέχρι τα «δεξιά»- συμμετέχουν στην οργάνωση και διεξαγωγή επιχειρήσεων ασύμμετρου ψυχολογικού πολέμου, πλύσης εγκεφάλου και μαζικής προπαγάνδας, απίστευτης κλίμακας.
Είναι τέτοιο το εύρος της επίθεσης και τόσο πολλά τα επίπεδα στα οποία λαμβάνει αυτή χώρα, που η συνειδητοποίηση της προκαλεί ναυτία (η μη συνειδητοποίηση προκαλεί απλά σύγχυση). Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει.
Το δίλημμα που τέθηκε στην Ελλάδα ήταν απλό και ξεκάθαρο (ωμό και εκβιαστικό μπορεί να το χαρακτηρίσει κάποιο ευαίσθητο άτομο):
Be a vassal -state- or an outcast (Fortune).
Παρακάτω ακολουθούν μερικά μονάχα από όσα -ουσιώδη και καίρια- δεν λέγονται από διάφορους -τάχα- «ρεαλιστές», «ορθολογιστές» και «ευρωπαϊστές» που κάνουν τα λιοντάρια στο εσωτερικό -με εξωεθνική βοήθεια και στήριξη- αλλά είναι φρόνιμα επαρχιώτικα και γλοιώδη ποντικάκια στο εξωτερικό, και από διάφορους μηχανισμούς προπαγάνδας που υποβαθμίζουν, στηρίζουν και νομιμοποιούν το καθεστώς κηδεμόνευσης και αποικιοποίησης που έχει επιβληθεί στη χώρα:
- Greece is being treated like a hostile occupied state
- Greece could either exit or accept a program that effectively makes it a European protectorate, without any hope of economic improvement.
- Greece is now a mere protectorate (many actually say a “colony”) of the EU.
- In one sentence, Greece has lost control of its economic but also of its political and legislative processes.
- Greece is a browbeaten and humiliated vassal state seething with resentment.
- for a fact and for the foreseeable future, there is absolutely no question Greece has ceased to exist as an independent nation.
Γιατί άραγε δεν ασχολούμαστε με τα ουσιώδη και τα καίρια;
II
Το σπουδαιότερο, μεγαλύτερο και βαθύτερο ενδογενές πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι το δημογραφικό. Πρόβλημα πολυπλόκαμο και θεμελιώδες, τις πολυεπίπεδες και ποικιλόμορφες επιπτώσεις του όποιου ούτε που μπορούν να τις διανοηθούν όσες και όσοι προσπερνούν το ζήτημα ελαφρά τη καρδία. Η διατήρηση στη ζωή του υπάρχοντος, βαλτώδους, σαπισμένου και αποσυντεθειμένου κομματικού συστήματος (*), η κοινωνική κινητικότητα, το συνταξιοδοτικό και η οικονομική ανάπτυξη (**), είναι ορισμένα μονάχα (υπάρχουν πολλά ακόμα) από τα πεδία που επηρεάζονται άμεσα από το δημογραφικό. Ένα ζήτημα, το οποίο έγινε μεγάλη προσπάθεια να υποβαθμιστεί μέσω ιδεολογημάτων και μπουρδολογημάτων, όχι μονάχα στην Ελλάδα (αν και αυτό μας απασχολεί) αλλά και γενικότερα.Ας προσέξουν οι κυβερνώντες (και μαζί τους διάφοροι ψευτορεαλιστές και ψευτοεκσυγχρονιστές/μεταρρυθμιστές). Ας αφήσουν τα παραμύθια και τα ιδεολογήματα περί «Ευρώπης» και ας σοβαρευτούν. Έχουν αυτοαθωωθεί και επανανομιμοποιηθεί κατ'επανάληψη με τη χρήσης μιας και μόνης λέξης (και όλων των παραγώγων της).
-----
(*) Όλα τα μεταπολιτευτικά κόμματα ωφελήθηκαν. Η διατήρηση στην ζωή της -νεκροζώντανης- Ν.Δ οφείλεται σε έναν και μόνο παράγοντα: στον υψηλό μέσο όρο ηλικίας που υπάρχει στη χώρα και στο ενεργό εκλογικό σώμα. Το κόμμα αυτό λαμβάνει ποσοστά, κάτω από 15% στους νέους ανθρώπους. Η μετανάστευση επίσης συνέβαλε στη διατήρηση και διαιώνιση της ανυπαρξίας τους.(**) Η δημογραφία αποτελεί θεμελιώδη παράγοντα σε θεωρίες οικονομικής ανάπτυξης. Επηρεάζει άμεσα όμως απίστευτα πολλά πεδία πέρα από το οικονομικό (στο αμέσως προηγούμενο σημείωμα αναφέρθηκα και στην κυριαρχία).
III
Η στρατιωτική ή/και οικονομική κατοχή, εξάρτηση ή αποικιοποίηση είναι επιφανειακή και παροδική, δεν έχει βάθος (*). Δεν οριστικοποιεί κάποιο «τέλος». Γι'αυτό μέγιστη σημασία έχει η πολιτιστική κατοχή ή αποικιοποίηση και ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός. Σε αυτό το επίπεδο επιτυγχάνεται ένας -πιθανός- οριστικός και αμετάκλητος αφανισμός ή κάποιο «τέλος» (ή μια οριστική και μη αναστρέψιμη μεταστροφή ή πρόσδεση).Η πολιτιστική αποικιοποίηση και ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός υποβαθμίζονται συνειδητά.
-----
- Η προηγούμενη παρατήρηση θα μπορούσε να έχει ως τίτλο: Προς ψευτο-ορθολογιστές, «υλιστές» και υποτιθέμενους «ρεαλιστές» (έλα παππού μου να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου). Οι αυτοαποκαλούμενοι «υλιστές» και «ρεαλιστές» απλά προσπαθούν να παρουσιάσουν τις δικές τους -«υλιστικές ή ρεαλιστικές»- ιδέες ως τις μόνες αληθινές. Τα εμπειρικά δεδομένα και η ιστορική πραγματικότητα όμως τους διαψεύδουν.(*) Αυτή την πραγματικότητα αναγνώρισε και ο Πρόεδρος των Η.Π.Α Obama κατά την πρόσφατη ομιλία του στον Ο.Η.Ε (την οποία θα παρουσιάσω μελλοντικά): «In Iraq, the United States learned the hard lesson that even hundreds of thousands of brave, effective troops, trillions of dollars from our Treasury, cannot by itself impose stability on a foreign land».
- Μελλοντικά θα παρουσιάσω απτά παραδείγματα πολιτιστικών -και «πνευματικών»- προϋποθέσεων που απαιτούνται στα πεδία της οικονομίας και της γεωπολιτικής (το έχω κάνει και παλαιότερα).
.~`~.
Για περισσότερα διαβάστε: 1) I) Ελλάδα και κυριαρχία II) «Κρίση» και επέκταση κυριαρχίας III) Ελλάδα και κόμματα. 2) III) Τα ουσιώδη και τα καίρια. 3) The lowest of the low. 4) Μήπως η σχέση κυριαρχίας και οικονομίας είναι σημαντικότερη από ότι νομίζουμε; Does Sovereignty Matter for Growth? Poverty from the Wealth of Nations: Integration and Polarization in the Global Economy Since 1760.
| 0 |  | 0 |  |
I
Μια από τις πλέον παραπλανητικές χρονολογίες που έχουν καθιερωθεί ως ιστοριογραφικό σημείο καμπής είναι το 1492. Η χρονολογία αυτή υποτίθεται πως σηματοδοτεί την απαρχή της «ευρωπαϊκής» κυριαρχίας ή ηγεμονίας σε πλανητική κλίμακα. Ουδέν ψευδέστερον. Η ευρωπαϊκή, δηλαδή των χωρών της Ατλαντικής Ευρώπης (από την Πορτογαλία μέχρι την Ολλανδία), επέκταση άρχισε να γίνεται αισθητή με όρους ηγεμονικούς στην παγκόσμια ήπειρο, δηλαδή την ΑφροΕυρασιατική, προς τα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Καμία επικυριαρχία -με όρους ηγεμονικούς- δεν υπήρχε επί των άλλων πολιτιστικών συνόλων και αυτοκρατοριών, μέχρι -για παράδειγμα- το 1750.
Η περίπτωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι χαρακτηριστική. Βρισκόταν στην πλέον δυσμενή θέση σε σχέση με τις υπόλοιπες αυτοκρατορίες της ΑφροΕυρασιατικής ηπείρου, καθώς γειτνίαζε εδαφικά με μετέπειτα τιτάνες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Ρωσία (Πρωσσία, Αυστρία κ.λπ). Μέχρι το 1750 κανένα ευρωπαικό κράτος, από μόνο του, δεν ήταν σε θέση να την καταβάλει. Κάποιες δεκαετίες αργότερα θα το επιχειρήσει η Ρωσία -και σχεδόν θα τα καταφέρει- αλλά θα υπάρξει η παρέμβαση της Πρωσσίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αυστρίας, μέσω της οποίας -παρέμβασης- θα εγκαινιαστεί το δόγμα της «ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας» το οποίο αργότερα -εφόσον ξεσκιστεί εσωτερικά από τους «ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς»- θα μετασχηματιστεί στο ΝΑΤΟικό δόγμα της ακεραιότητας της Τουρκίας.
Σε καμία περίπτωση η Ινδία δεν ηγεμονευόταν από την Ολλανδία και τη Δανία από το 1600 μέχρι το 1800. Στην Κίνα οι μεγάλες μεταβολές συμβαίνουν με τους Πολέμους του Οπίου (1839-1842 ο πρώτος και 1856-1860 ο δεύτερος).
Η μεγάλη αλλαγή σε παγκόσμια κλίμακα συμβαίνει περίπου το 1820, εδραιώνεται μέχρι το 1870 και ολοκληρώνεται τις πρώτες δεκαετίες του επόμενου αιώνα (Α'και Β'παγκόσμιος πόλεμος). Η ευρωπαϊκή επικυριαρχία με ηγεμονικούς όρους διαρκεί λίγο πάνω από έναν αιώνα (από τις αρχές του 19ου μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα - 1820 με 1945) και όχι «πέντε αιώνες» όπως υπονοεί το 1492. Η χρονολογία είναι εξόχως παραπλανητική σε ότι αφορά την «παγκόσμια ευρωπαϊκή κυριαρχία ή ηγεμονία». Η ευρωκεντρική ιστοριογραφία έχει αλλοιώσει αυτά τα νοήματα και αυτές τις ιστορικές εξελίξεις.
Αυτό που ζούμε στις μέρες μας, είναι η ολοκλήρωση μιας ιστορικής περιόδου που διήρκεσε περίπου δύο αιώνες. Η πρώτη φάση είναι δυτικοευρωπαϊκή (Ευρώπη του Ατλαντικού) και η δεύτερη αμερικανική (ΕυρωΑτλαντισμός). Στα μέσα της πρώτης φάσης -1870 μέχρι 1918- έχουμε την άνοδο των Η.Π.Α και στη δεύτερη -μετά το 1945- φάση την κυριαρχία τους.
Η διάρκεια της παγκόσμιας «δυτικοευρωκεντρικής» ηγεμονικής εποχής ή παρένθεσης (αυτής της παγκόσμιας abnormality) η οποία σιγά, σιγά ολοκληρώνει τον ιστορικό της κύκλο, διήρκεσε λιγότερο από δύο αιώνες.
Η ουσία βρίσκεται στο «φιλο-αμερικανική» βέβαια και όχι στο «δημοκρατική» (*). Δηλαδή, στην διεθνή πολιτική, στάση ή ευθυγράμμιση και όχι στο εσωτερικό καθεστώς (ο τρόπος «ευθύγραμμης» σύνδεσης εσωτερικού και εξωτερικού είναι ένα παλαιό φιλελεύθερο-μαρξιστικό ζήτημα). Εξ'ου και οι Η.Π.Α στήριζαν επί δεκαετίες την Σαουδική Αραβία και συνεχίζουν να στηρίζουν ένα «καλό» μονοκομματικό καθεστώς-κράτος όπως το Βιετνάμ. Το τελευταίο είναι ένα «καλό μονοκομματικό σοσιαλκομμουνιστικό» καθεστώς το οποίο κυβερνάται από ένα «καλό κομμουνιστικό κόμμα» (σε αντίθεση βέβαια με την Κίνα οπού και τα δύο αυτά είναι «κακά»). Έτσι οι πρόμαχοι της «δημοκρατίας» και της «ελεύθερης αγοράς» και προαιώνιοι υπαρξιακοί εχθροί του «κομμουνισμού», του «αυταρχισμού» και «κάθε μορφής τυραννίας», σφυρίζουν αδιάφορα.
Την -ιδεολογική- συνταγή την χαλάνε κάτι περίεργοι τύποι που κυκλοφορούν ανά τον πλανήτη και θεωρούν πως, ασχέτως ποιας μορφής είχε, π.χ. η Ρωσία ιστορικά (για να χρησιμοποιήσουμε ένα πιπεράτο παράδειγμα), αδιάφορο δηλαδή εάν επρόκειτο για την «Αγία Ρωσία των Ρομανόφ» ή για την «κόκκινη Ρωσία των Σοβιέτ» ή για την σημερινή, η στρατηγική αντιμετώπιση παραμένει παρεμφερής και η στοχοθεσία παρόμοια (δηλαδή ο έλεγχος ή η ενσωμάτωση ή ο κατακερματισμός της συγκεκριμένης χώρας) και πως όλα αυτά (Τσαρική, Σοβιετική) είναι κατά βάση ιδεολογήματα και αφελείς προσεγγίσεις [ομοίως για την Ιαπωνία -η οποία και αυτή ήταν μέχρι πρόσφατα μονοκομματικό καθεστώς-, τη Γερμανία, την Κίνα, το Βιετνάμ, τη Σαουδική Αραβία, την Ινδία (***) κ.λπ].
Η ουσία έγκειται όχι στο εσωτερικό καθεστώς καθεαυτό, αλλά στην διεθνή πολιτική, στάση και ευθυγράμμιση -ή υποτέλεια- του καθεστώτος.
(**) Το πιθανότερο είναι -όπως ισχυρίζονται πάρα πολλοί ακόμα και εντός των Η.Π.Α- πως μια «δημοκρατική» Κίνα θα είναι περισσότερο και όχι λιγότερο εθνικιστική από την σημερινή (είναι άραγε περισσότερο εθνικιστική η Κίνα ή η Ιαπωνία στις μέρες μας;). Βέβαια δεν θα προλάβει να γίνει εθνικιστική, διότι μόλις γίνει «δημοκρατική», η Κίνα θα πάψει να είναι ενιαίο κράτος και θα διασπαστεί (το ίδιο ισχύει και για την Ρωσία). Αυτός είναι άλλωστε ο αντικειμενικός σκοπός -ή το εμπειρικά παρατηρούμενο αποτέλεσμα- της έξωθεν «δημοκρατικοποίησης».
(***) Επειδή έχουμε κοντή μνήμη. Τους πρώτους μήνες της εκλογής του Μόντι στην Ινδία, μέχρι να το πάρουν απόφαση ορισμένα κέντρα πως θα ακολουθήσει την δική της, αυτοκαθοριζόμενη, διεθνή πολιτική γραμμή η νέα κυβέρνηση, ο «διεθνής τύπος» και το διαδίκτυο πλημμύρισαν με άρθρα που έλεγαν ότι ο Μοντι «είναι φασίστας». Σταδιακά, ατόνησαν αυτές οι γραφικότητες και πλέον σπάνια συναντάς τέτοιου είδους άρθρα ακόμα και σε καθεστωτικά περιοδικά.
Όταν κάποιος κύριος, ο οποίος είναι υποψήφιος για την αρχηγία κόμματος λέει πως ''ουδέν κράτος μέλος της Ε.Ε, ούτε η Γερμανία, δύναται να επιβιώσει μόνο του στο νέο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον'', λέει μια κλασική «παρόλα» που επαναλαμβάνεται συνεχώς προς τους ευρωπαίους ιθαγενείς. Μια χαρά μπορούν, όχι μονάχα να επιβιώσουν αλλά ακόμα και να πρωταγωνιστήσουν -όχι όμως σε πλανητικό επίπεδο και να ανέλθουν στο status παγκόσμιας δύναμης- χώρες «στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον». Δηλώσεις αυτού του είδους αποκρύβουν πίσω από το «παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον» την κατάσταση παρακμής στην οποία βρίσκεται η ευρωπαϊκή ήπειρος.
Η «Ευρώπη», λοιπόν, θέλει να πρωταγωνιστήσει... Έχει όμως τις βάσεις ή πιο ορθά την αρχική ή πρωταρχική βάση; Ορισμένοι θα πουν ναι. Ας μην βιαστούν. Όλες οι δυνάμεις που πρωταγωνίστησαν ιστορικά, είχαν ως αρχικό ή πρωταρχικό θεμέλιο τους τη δημογραφική μεγέθυνση-αύξηση ή τον δημογραφικό δυναμισμό. Η δυτική Ευρώπη μέχρι το τέλος της πρώτης χιλιετίας μ.Χ έζησε μια βαθύτατη παρακμή (η οποία εκκινεί πριν ακόμη από την πτώση του δυτικού τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας - είναι μια αντίστοιχου μεγέθους παρακμή, μάλλον ακόμα βαθύτερη, με αυτήν που αποδίδεται στους Άραβες τα τελευταία 800 χρόνια). Η κορύφωση της ισχύος της δυτικής Ευρώπης, που ξεκινά μέσα στον 18ο και φτάνει μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, έχει ως αρχική ή πρωταρχική της βάση μια εξέλιξη που σπάνια αναφέρεται:
Μεταξύ 1000 και 1500 μ.Χ, ο πληθυσμός της δυτικής Ευρώπης μεγεθύνθηκε γρηγορότερα από οποιοδήποτε άλλο μέρος του πλανήτη. Επίσης οι βόρειες-ηπειρωτικές χώρες αύξησαν τον πληθυσμό τους πολύ περισσότερο σε σχέση με τις μεσογειακές. Αυτό ήταν το πρωταρχικό θεμέλιο -ο δημογραφικός δυναμισμός- επί του οποίου χτίστηκαν όλες οι μετέπειτα ναυτικές, εμπορικές, βιομηχανικές και τεχνολογικές εξελίξεις.
Ας δούμε ορισμένα μεγέθη.
Ας δούμε τώρα πως διαμορφώνονται τα μεγέθη για τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές χώρες.
Ουσιαστικά τα προηγούμενα -ευρωπαϊκά- παραδείγματα αποτελούν περιπτώσεις πληθυσμιακής μείωσης καθώς ο πληθυσμός στον πλανήτη τα τελευταία 50 χρόνια έχει διπλασιαστεί (το 1960 ήμασταν 3 δις και τώρα είμαστε πάνω από 7 δις).
Το να επιθυμείς να πρωταγωνιστήσεις μπορεί να είναι θεμιτό. Όταν όμως η επιθυμία, σε οδηγεί στην αγνόησή θεμελιακών παραγόντων ή στην προσπάθεια υπέρβασης τους «πάση θυσία», μπορεί να καταλήξεις σε λύσεις, προτάσεις και πολιτικές, παρανοϊκές και εξόχως επικίνδυνες. Χρειάζεται προσοχή, γιατί η παράνοια σε συνδυασμό με την ακατάσχετη επιθυμία, συνήθως, επιταχύνει την παρακμή και οδηγεί στην καταστροφή και τον όλεθρο.
Η περίπτωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι χαρακτηριστική. Βρισκόταν στην πλέον δυσμενή θέση σε σχέση με τις υπόλοιπες αυτοκρατορίες της ΑφροΕυρασιατικής ηπείρου, καθώς γειτνίαζε εδαφικά με μετέπειτα τιτάνες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Ρωσία (Πρωσσία, Αυστρία κ.λπ). Μέχρι το 1750 κανένα ευρωπαικό κράτος, από μόνο του, δεν ήταν σε θέση να την καταβάλει. Κάποιες δεκαετίες αργότερα θα το επιχειρήσει η Ρωσία -και σχεδόν θα τα καταφέρει- αλλά θα υπάρξει η παρέμβαση της Πρωσσίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αυστρίας, μέσω της οποίας -παρέμβασης- θα εγκαινιαστεί το δόγμα της «ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας» το οποίο αργότερα -εφόσον ξεσκιστεί εσωτερικά από τους «ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς»- θα μετασχηματιστεί στο ΝΑΤΟικό δόγμα της ακεραιότητας της Τουρκίας.
Σε καμία περίπτωση η Ινδία δεν ηγεμονευόταν από την Ολλανδία και τη Δανία από το 1600 μέχρι το 1800. Στην Κίνα οι μεγάλες μεταβολές συμβαίνουν με τους Πολέμους του Οπίου (1839-1842 ο πρώτος και 1856-1860 ο δεύτερος).
Η μεγάλη αλλαγή σε παγκόσμια κλίμακα συμβαίνει περίπου το 1820, εδραιώνεται μέχρι το 1870 και ολοκληρώνεται τις πρώτες δεκαετίες του επόμενου αιώνα (Α'και Β'παγκόσμιος πόλεμος). Η ευρωπαϊκή επικυριαρχία με ηγεμονικούς όρους διαρκεί λίγο πάνω από έναν αιώνα (από τις αρχές του 19ου μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα - 1820 με 1945) και όχι «πέντε αιώνες» όπως υπονοεί το 1492. Η χρονολογία είναι εξόχως παραπλανητική σε ότι αφορά την «παγκόσμια ευρωπαϊκή κυριαρχία ή ηγεμονία». Η ευρωκεντρική ιστοριογραφία έχει αλλοιώσει αυτά τα νοήματα και αυτές τις ιστορικές εξελίξεις.
Αυτό που ζούμε στις μέρες μας, είναι η ολοκλήρωση μιας ιστορικής περιόδου που διήρκεσε περίπου δύο αιώνες. Η πρώτη φάση είναι δυτικοευρωπαϊκή (Ευρώπη του Ατλαντικού) και η δεύτερη αμερικανική (ΕυρωΑτλαντισμός). Στα μέσα της πρώτης φάσης -1870 μέχρι 1918- έχουμε την άνοδο των Η.Π.Α και στη δεύτερη -μετά το 1945- φάση την κυριαρχία τους.
Η διάρκεια της παγκόσμιας «δυτικοευρωκεντρικής» ηγεμονικής εποχής ή παρένθεσης (αυτής της παγκόσμιας abnormality) η οποία σιγά, σιγά ολοκληρώνει τον ιστορικό της κύκλο, διήρκεσε λιγότερο από δύο αιώνες.
-----
Περισσότερα: 1) I. Άνοδος και πτώση αυτοκρατοριών. Η.Π.Α - Κίνα - Ρωσία - Η.Β (1820-2020) II. Ασία - Β. Αμερική - Ε.Ε (1950-2020). GDP based (PPP) share of world total (%). Πλανητικός μετασχηματισμός. 2) «Οικουμένες», πολιτιστικοί και εμπορικοί χώροι ή «υποσυστήματα» του παγκόσμιου συστήματος του 13ου αιώνα. 3)Μακροδομές 4) Δυτικοευρωκεντρισμός. |
| 1700 μ.Χ |
II
Δύο από τους μεγαλύτερους μύθους που έχουν καλλιεργηθεί από αμερικανικούς κύκλους (και τείνουν να γίνουν πιστευτοί και στις ίδιες τις Η.Π.Α) σε ότι αφορά την Κίνα, είναι πως μια «δημοκρατική» Κίνα θα είναι, πρώτον, περισσότερο «φιλο-αμερικανική» και, δεύτερον, λιγότερο «εθνικιστική» (**).Η ουσία βρίσκεται στο «φιλο-αμερικανική» βέβαια και όχι στο «δημοκρατική» (*). Δηλαδή, στην διεθνή πολιτική, στάση ή ευθυγράμμιση και όχι στο εσωτερικό καθεστώς (ο τρόπος «ευθύγραμμης» σύνδεσης εσωτερικού και εξωτερικού είναι ένα παλαιό φιλελεύθερο-μαρξιστικό ζήτημα). Εξ'ου και οι Η.Π.Α στήριζαν επί δεκαετίες την Σαουδική Αραβία και συνεχίζουν να στηρίζουν ένα «καλό» μονοκομματικό καθεστώς-κράτος όπως το Βιετνάμ. Το τελευταίο είναι ένα «καλό μονοκομματικό σοσιαλκομμουνιστικό» καθεστώς το οποίο κυβερνάται από ένα «καλό κομμουνιστικό κόμμα» (σε αντίθεση βέβαια με την Κίνα οπού και τα δύο αυτά είναι «κακά»). Έτσι οι πρόμαχοι της «δημοκρατίας» και της «ελεύθερης αγοράς» και προαιώνιοι υπαρξιακοί εχθροί του «κομμουνισμού», του «αυταρχισμού» και «κάθε μορφής τυραννίας», σφυρίζουν αδιάφορα.
Την -ιδεολογική- συνταγή την χαλάνε κάτι περίεργοι τύποι που κυκλοφορούν ανά τον πλανήτη και θεωρούν πως, ασχέτως ποιας μορφής είχε, π.χ. η Ρωσία ιστορικά (για να χρησιμοποιήσουμε ένα πιπεράτο παράδειγμα), αδιάφορο δηλαδή εάν επρόκειτο για την «Αγία Ρωσία των Ρομανόφ» ή για την «κόκκινη Ρωσία των Σοβιέτ» ή για την σημερινή, η στρατηγική αντιμετώπιση παραμένει παρεμφερής και η στοχοθεσία παρόμοια (δηλαδή ο έλεγχος ή η ενσωμάτωση ή ο κατακερματισμός της συγκεκριμένης χώρας) και πως όλα αυτά (Τσαρική, Σοβιετική) είναι κατά βάση ιδεολογήματα και αφελείς προσεγγίσεις [ομοίως για την Ιαπωνία -η οποία και αυτή ήταν μέχρι πρόσφατα μονοκομματικό καθεστώς-, τη Γερμανία, την Κίνα, το Βιετνάμ, τη Σαουδική Αραβία, την Ινδία (***) κ.λπ].
Η ουσία έγκειται όχι στο εσωτερικό καθεστώς καθεαυτό, αλλά στην διεθνή πολιτική, στάση και ευθυγράμμιση -ή υποτέλεια- του καθεστώτος.
-----
(*) Συνήθως σε αυτού του είδους τις «δημοκρατίες» τοποθετούνται ένας -εξαρτημένος και σε συγκεκριμένες χώρες σπουδαγμένος- Φασουλής και ένας Περικλέτος που παριστάνουν ότι τσακώνονται και ότι έχουν «θεμελιώδεις διαφορές».(**) Το πιθανότερο είναι -όπως ισχυρίζονται πάρα πολλοί ακόμα και εντός των Η.Π.Α- πως μια «δημοκρατική» Κίνα θα είναι περισσότερο και όχι λιγότερο εθνικιστική από την σημερινή (είναι άραγε περισσότερο εθνικιστική η Κίνα ή η Ιαπωνία στις μέρες μας;). Βέβαια δεν θα προλάβει να γίνει εθνικιστική, διότι μόλις γίνει «δημοκρατική», η Κίνα θα πάψει να είναι ενιαίο κράτος και θα διασπαστεί (το ίδιο ισχύει και για την Ρωσία). Αυτός είναι άλλωστε ο αντικειμενικός σκοπός -ή το εμπειρικά παρατηρούμενο αποτέλεσμα- της έξωθεν «δημοκρατικοποίησης».
(***) Επειδή έχουμε κοντή μνήμη. Τους πρώτους μήνες της εκλογής του Μόντι στην Ινδία, μέχρι να το πάρουν απόφαση ορισμένα κέντρα πως θα ακολουθήσει την δική της, αυτοκαθοριζόμενη, διεθνή πολιτική γραμμή η νέα κυβέρνηση, ο «διεθνής τύπος» και το διαδίκτυο πλημμύρισαν με άρθρα που έλεγαν ότι ο Μοντι «είναι φασίστας». Σταδιακά, ατόνησαν αυτές οι γραφικότητες και πλέον σπάνια συναντάς τέτοιου είδους άρθρα ακόμα και σε καθεστωτικά περιοδικά.
III
Η «Ευρώπη» θέλει να πρωταγωνιστήσει σε πλανητική κλίμακα και να ανέλθει στο status παγκόσμιας δύναμης του 21ου αιώνα. Μια χώρα μπορεί να πρωταγωνιστήσει -όχι όμως σε πλανητικό επίπεδο- «την εποχή της παγκοσμιοποίησης» (Νορβηγία, Η.Α.Ε, Σιγκαπούρη) αλλά αυτό δεν σημαίνει πως μπορεί να πρωταγωνιστήσει σε πλανητική κλίμακα και να ανέλθει στο status της παγκόσμιας δύναμης.Όταν κάποιος κύριος, ο οποίος είναι υποψήφιος για την αρχηγία κόμματος λέει πως ''ουδέν κράτος μέλος της Ε.Ε, ούτε η Γερμανία, δύναται να επιβιώσει μόνο του στο νέο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον'', λέει μια κλασική «παρόλα» που επαναλαμβάνεται συνεχώς προς τους ευρωπαίους ιθαγενείς. Μια χαρά μπορούν, όχι μονάχα να επιβιώσουν αλλά ακόμα και να πρωταγωνιστήσουν -όχι όμως σε πλανητικό επίπεδο και να ανέλθουν στο status παγκόσμιας δύναμης- χώρες «στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον». Δηλώσεις αυτού του είδους αποκρύβουν πίσω από το «παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον» την κατάσταση παρακμής στην οποία βρίσκεται η ευρωπαϊκή ήπειρος.
Η «Ευρώπη», λοιπόν, θέλει να πρωταγωνιστήσει... Έχει όμως τις βάσεις ή πιο ορθά την αρχική ή πρωταρχική βάση; Ορισμένοι θα πουν ναι. Ας μην βιαστούν. Όλες οι δυνάμεις που πρωταγωνίστησαν ιστορικά, είχαν ως αρχικό ή πρωταρχικό θεμέλιο τους τη δημογραφική μεγέθυνση-αύξηση ή τον δημογραφικό δυναμισμό. Η δυτική Ευρώπη μέχρι το τέλος της πρώτης χιλιετίας μ.Χ έζησε μια βαθύτατη παρακμή (η οποία εκκινεί πριν ακόμη από την πτώση του δυτικού τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας - είναι μια αντίστοιχου μεγέθους παρακμή, μάλλον ακόμα βαθύτερη, με αυτήν που αποδίδεται στους Άραβες τα τελευταία 800 χρόνια). Η κορύφωση της ισχύος της δυτικής Ευρώπης, που ξεκινά μέσα στον 18ο και φτάνει μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, έχει ως αρχική ή πρωταρχική της βάση μια εξέλιξη που σπάνια αναφέρεται:
Μεταξύ 1000 και 1500 μ.Χ, ο πληθυσμός της δυτικής Ευρώπης μεγεθύνθηκε γρηγορότερα από οποιοδήποτε άλλο μέρος του πλανήτη. Επίσης οι βόρειες-ηπειρωτικές χώρες αύξησαν τον πληθυσμό τους πολύ περισσότερο σε σχέση με τις μεσογειακές. Αυτό ήταν το πρωταρχικό θεμέλιο -ο δημογραφικός δυναμισμός- επί του οποίου χτίστηκαν όλες οι μετέπειτα ναυτικές, εμπορικές, βιομηχανικές και τεχνολογικές εξελίξεις.
Ας δούμε ορισμένα μεγέθη.
Ας δούμε τώρα πως διαμορφώνονται τα μεγέθη για τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές χώρες.
Ουσιαστικά τα προηγούμενα -ευρωπαϊκά- παραδείγματα αποτελούν περιπτώσεις πληθυσμιακής μείωσης καθώς ο πληθυσμός στον πλανήτη τα τελευταία 50 χρόνια έχει διπλασιαστεί (το 1960 ήμασταν 3 δις και τώρα είμαστε πάνω από 7 δις).
Το να επιθυμείς να πρωταγωνιστήσεις μπορεί να είναι θεμιτό. Όταν όμως η επιθυμία, σε οδηγεί στην αγνόησή θεμελιακών παραγόντων ή στην προσπάθεια υπέρβασης τους «πάση θυσία», μπορεί να καταλήξεις σε λύσεις, προτάσεις και πολιτικές, παρανοϊκές και εξόχως επικίνδυνες. Χρειάζεται προσοχή, γιατί η παράνοια σε συνδυασμό με την ακατάσχετη επιθυμία, συνήθως, επιταχύνει την παρακμή και οδηγεί στην καταστροφή και τον όλεθρο.
-----
Υστερόγραφα: 1) Η Ευρώπη περί το 1900 μ.Χ αποτελούσε το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού. Σήμερα αποτελεί περίπου το 10%. 2) Βέβαια εάν συμπεριφερθούν και άλλες χώρες όπως η Ελλάδα, μπορεί και να θριαμβεύσει η «Ευρώπη», δηλαδή, ότι απομείνει από αυτήν. 3) Η Αφρική είναι η ήπειρος με τον μεγαλύτερο δημογραφικό δυναμισμό. 4) Καταλαβαίνω πως «οι οικονομολόγοι» προσπαθούν να μην χάσουν τη δουλειά τους (κινδυνεύουν και «οι ιδεολόγοι»), καλό είναι όμως να μην παρακάμπτουν τόσο θεμελιώδεις παράγοντες. 5) Εντυπωσιακό παράδειγμα αποτελεί η Σαουδική Αραβία: Ο πληθυσμός της το 1960 ήταν μόλις 4 εκατομμύρια, σήμερα είναι 31 εκατομμύρια. Η πληθυσμιακή αύξηση της Σαουδικής Αραβίας τα τελευταία 50 χρόνια είναι 662% (μάλλον η μεγαλύτερη στον πλανήτη).
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων άτομα και κόμματα επέμεναν «να κάνουν πολιτική», να μιλούν και να διχοτομούν με βάση το «μνημόνιο» ή το «νόμισμα» κ.λπ. Προσωπικά, όλα αυτά τα χρόνια διαφοροποιήθηκα και δεν ακολούθησα αυτήν τη γραμμή που κυριάρχησε στη δημόσια σφαίρα και στα Μ.Μ.Ε. Επέμεινα και συνέχισα να μιλώ για κυριαρχία (καθώς όλα τα προηγούμενα αποτελούν επιφαινόμενα, εκφράσεις και επιγενόμενα της).
Οποιοδήποτε μέτρο μειώνει περαιτέρω τα οποία ψήγματα κυριαρχίας έχουν απομείνει θα συνεχίσει το καθοδικό σπιράλ (σε πολλαπλά επίπεδα και όχι μονάχα οικονομικά). Σας το εγγυώμαι. Εδώ θα είμαστε.
Και επειδή είναι της μόδας ορολογίες όπως «Inclusive development» ή «inclusive growth», εγώ θα τις παραφράσω μιλώντας για inclusive -full-fledged- sovereignty. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος. Τα υπόλοιπα είναι οικονομίστικα καθρεφτάκια για ιθαγενείς-υπηκόους του καθεστώτος (αποικιοποίησης και κηδεμόνευσης) που έχει επιβληθεί.
Μιλάμε για κυρίαρχο κοινοβούλιο, εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία, πολιτική, νομοθετική, εδαφική, επί του προϋπολογισμού κ.λπ και όχι μονάχα για νομισματική ή «οικονομική» κυριαρχία (μιλάμε και γι'αυτές αλλά όχι μονάχα γι'αυτές). Η κυριαρχία στην οποία αναφέρομαι προηγείται δεν έπεται της οικονομικής. Εάν «απαγορευόταν» στη Νορβηγία να εκμεταλλευτεί τον ενεργειακό της πλούτο και να χαράξει τη διεθνή της πολιτική, εάν καταργείτο η εσωτερική πολιτική διαλεκτική και υπήρχε αλλοίωση του πολιτικού της συστήματος, εάν η ανάδειξη ηγεσιών γινόταν μέσω εξωεθνικών και εξωθεσμικών διαπραγματεύσεων και επηρεαζόταν η σύνθεση των κομμάτων, των κυβερνήσεων και του κοινοβούλιου, δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία το ότι η συγκεκριμένη χώρα θα διέθετε «οικονομική» ή απλά νομισματική κυριαρχία (εδώ την έχουν πατήσει οι οικονομιστές).
Άλλωστε η «οικονομία» έχει και άλλες διαστάσεις, μη καθαρά «οικονομικές». Για παράδειγμα, μπορεί σε κάποιες εκλογές που η τελική διαφορά ψήφων ανάμεσα στα δύο πρώτα κόμματα ήταν μόλις 72.000 πανελλαδικά επί 7.026.527 ψηφισάντων (με 158.516 άκυρα και λευκά) να μην ψήφισε μονάχα το εκλογικό σώμα αλλά και η Siemens και το Χρηματιστήριο ή, μπορεί η «διαφθορά» να μην είναι ένα απομονωμένο ηθικοοικονομίστικο μέγεθος παρά ένα μονάχα τμήμα του πλέγματος διαφθορά-δανεισμός-χρέος-εξαγωγή κεφαλαίων (το οποίο συνεχίζεται ανέγγιχτο μέχρι σήμερα).
Και χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο, εγώ, που ως άνθρωπος είμαι προσεκτικός με τη χρήση των λέξεων-εννοιών και είμαι σφόδρα αντίθετος με το παιχνίδι της κατάχρησης των εννοιών-όρων (συνεχής επίκληση του φασισμού από την «αριστερά» ή του ολοκληρωτισμού από τη «δεξιά», όρους τους οποίους χρησιμοποιώ σπάνια).
Υποχρεωτικός περιορισμός στη χρήση μετρητών, υποχρεωτική -και όχι εθελοντική ή οικειοθελής- χρήση «πλαστικού χρήματος», τρία είδη ευρώ ουσιαστικά (εξωτερικού, εσωτερικού -τράπεζες- και το προκύπτον από την κοινωνική κατηγορία), παραβίαση της ιδιωτικότητας των συναλλαγών κ.λπ. Και όλα τα προηγούμενα ενδεδυμένα με τον μανδύα «της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής».
«Αριστερές» απόψεις που νομιμοποιούν και εκλογικεύουν αυτές τις εξελίξεις χαρακτηρίζονται από τυφλότητα και χυδαιότητα. Ομοίως, «δεξιές» απόψεις που προσπαθούν να μας πείσουν, παραπλανώντας μας θρασύτατα, πως αυτά είναι αποκλειστικά προϊόντα και ζητήματα «δεξιάς έναντι αριστερής» πολιτικής και αντιπαράθεσης. Είναι ευρύτερα. Η εκστρατεία κατά των μετρητών και υπέρ του «επώνυμου χρήματος» έχει ξεκινήσει εδώ και μια δεκαετία. Δεν είναι μόνο τα μετρητά, αλλά ένα ευρύτερο πλέγμα ρυθμίσεων και απαγορεύσεων.
Η Ελλάδα και η ελληνική κοινωνία έχει μεταβληθεί, καιρό τώρα, σε πειραματόζωο της ιστορίας, απλά πλέον έχουμε περάσει «σε άλλη -εργαστηριακή- φάση».
Οποιοδήποτε μέτρο μειώνει περαιτέρω τα οποία ψήγματα κυριαρχίας έχουν απομείνει θα συνεχίσει το καθοδικό σπιράλ (σε πολλαπλά επίπεδα και όχι μονάχα οικονομικά). Σας το εγγυώμαι. Εδώ θα είμαστε.
Και επειδή είναι της μόδας ορολογίες όπως «Inclusive development» ή «inclusive growth», εγώ θα τις παραφράσω μιλώντας για inclusive -full-fledged- sovereignty. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος. Τα υπόλοιπα είναι οικονομίστικα καθρεφτάκια για ιθαγενείς-υπηκόους του καθεστώτος (αποικιοποίησης και κηδεμόνευσης) που έχει επιβληθεί.
Σημειώσεις
Η οικονομία της Κίνας είναι περισσότερο (αλληλο)εξαρτημένη από τις Η.Π.Α (και αντίστροφά) από ότι η οικονομία της Ελλάδας. Η Κίνα -όπως και οι Η.Π.Α- όμως είναι κυρίαρχη χώρα ενώ η Ελλάδα όχι. Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για τις τριάδες Νορβηγία, Γαλλία, Ελλάδα ή Η.Α.Ε, Ινδία, Ελλάδα κ.λπ. Μια χώρα μπορεί να είναι κυρίαρχη και να έχει ταυτόχρονα υψηλά επίπεδα οικονομικής αλληλεξάρτησης (ή να μην έχει υψηλά επίπεδα οικονομικής αλληλεξάρτησης και να μην είναι κυρίαρχη). Αυτά τα δύο δεν πρέπει να συγχέονται.Μιλάμε για κυρίαρχο κοινοβούλιο, εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία, πολιτική, νομοθετική, εδαφική, επί του προϋπολογισμού κ.λπ και όχι μονάχα για νομισματική ή «οικονομική» κυριαρχία (μιλάμε και γι'αυτές αλλά όχι μονάχα γι'αυτές). Η κυριαρχία στην οποία αναφέρομαι προηγείται δεν έπεται της οικονομικής. Εάν «απαγορευόταν» στη Νορβηγία να εκμεταλλευτεί τον ενεργειακό της πλούτο και να χαράξει τη διεθνή της πολιτική, εάν καταργείτο η εσωτερική πολιτική διαλεκτική και υπήρχε αλλοίωση του πολιτικού της συστήματος, εάν η ανάδειξη ηγεσιών γινόταν μέσω εξωεθνικών και εξωθεσμικών διαπραγματεύσεων και επηρεαζόταν η σύνθεση των κομμάτων, των κυβερνήσεων και του κοινοβούλιου, δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία το ότι η συγκεκριμένη χώρα θα διέθετε «οικονομική» ή απλά νομισματική κυριαρχία (εδώ την έχουν πατήσει οι οικονομιστές).
Άλλωστε η «οικονομία» έχει και άλλες διαστάσεις, μη καθαρά «οικονομικές». Για παράδειγμα, μπορεί σε κάποιες εκλογές που η τελική διαφορά ψήφων ανάμεσα στα δύο πρώτα κόμματα ήταν μόλις 72.000 πανελλαδικά επί 7.026.527 ψηφισάντων (με 158.516 άκυρα και λευκά) να μην ψήφισε μονάχα το εκλογικό σώμα αλλά και η Siemens και το Χρηματιστήριο ή, μπορεί η «διαφθορά» να μην είναι ένα απομονωμένο ηθικοοικονομίστικο μέγεθος παρά ένα μονάχα τμήμα του πλέγματος διαφθορά-δανεισμός-χρέος-εξαγωγή κεφαλαίων (το οποίο συνεχίζεται ανέγγιχτο μέχρι σήμερα).
Περαιτέρω σημειώσεις
Εάν και εφόσον ισχύουν όσα ακούμε και διαβάζουμε για την εφαρμογή του συγκεκριμένου μέτρου (μετρητά-πλαστικό χρήμα) με τον συγκεκριμένο -πρωτοφανή- τρόπο και εάν και εφόσον αυτό τεθεί πράγματι σε εφαρμογή, τότε, το καθεστώς που έχει επιβληθεί και σταδιακά «χτίζεται» μετά το 2009 στην Ελλάδα, μεταλλάσσεται σε Ολοκληρωτικό (πειραματικό, sui generis, αποικιακό).Και χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο, εγώ, που ως άνθρωπος είμαι προσεκτικός με τη χρήση των λέξεων-εννοιών και είμαι σφόδρα αντίθετος με το παιχνίδι της κατάχρησης των εννοιών-όρων (συνεχής επίκληση του φασισμού από την «αριστερά» ή του ολοκληρωτισμού από τη «δεξιά», όρους τους οποίους χρησιμοποιώ σπάνια).
Υποχρεωτικός περιορισμός στη χρήση μετρητών, υποχρεωτική -και όχι εθελοντική ή οικειοθελής- χρήση «πλαστικού χρήματος», τρία είδη ευρώ ουσιαστικά (εξωτερικού, εσωτερικού -τράπεζες- και το προκύπτον από την κοινωνική κατηγορία), παραβίαση της ιδιωτικότητας των συναλλαγών κ.λπ. Και όλα τα προηγούμενα ενδεδυμένα με τον μανδύα «της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής».
«Αριστερές» απόψεις που νομιμοποιούν και εκλογικεύουν αυτές τις εξελίξεις χαρακτηρίζονται από τυφλότητα και χυδαιότητα. Ομοίως, «δεξιές» απόψεις που προσπαθούν να μας πείσουν, παραπλανώντας μας θρασύτατα, πως αυτά είναι αποκλειστικά προϊόντα και ζητήματα «δεξιάς έναντι αριστερής» πολιτικής και αντιπαράθεσης. Είναι ευρύτερα. Η εκστρατεία κατά των μετρητών και υπέρ του «επώνυμου χρήματος» έχει ξεκινήσει εδώ και μια δεκαετία. Δεν είναι μόνο τα μετρητά, αλλά ένα ευρύτερο πλέγμα ρυθμίσεων και απαγορεύσεων.
Η Ελλάδα και η ελληνική κοινωνία έχει μεταβληθεί, καιρό τώρα, σε πειραματόζωο της ιστορίας, απλά πλέον έχουμε περάσει «σε άλλη -εργαστηριακή- φάση».
SPONSORED CONTENT
.~`~.
The New Millennium
ByThe New Millennium
Henry C. K. Liu
He who controls time, controls all else. Caesar understood it, Pope Gregory understood it, and Wu Zetian understood it, as the French Hebertists would a full century after her.
Asians will do well to understand that the year 2000 is a good time to reject Western cultural imperialism and to look for a true revival of their own rich heritage. The first step is to recognize that the concept of the new millennium has no meaning in Asian culture.
The year 2000 marks two chronological events in the Western Calendar: a new millennium and a new century. Its celebration marks the global dominance of Western culture in the 20th century. The millennium is merely year 4398 in Chinese lunar calendar - a nonevent.
Chinese culture has its own system of chronology. The lunar calendar that was introduced around 2200BC by the ancestors of the founders of the Xia dynasty (2100-1600 BC), and was in continuous use since the Han dynasty from 206 BC. A solar calendar had been adopted in 1121 BC by the ancient Zhou dynasty (1027-256 BC). The solar calendar is generally 2 months ahead of the lunar calendar, but the difference is more than merely temporal. The adoption of calendar is a tour de force gesture of a grand sovereign and a political strategy of profound sophistication in a culture in which formal rituals reign supreme.
Wu Zetian, the only female sovereign in Chinese history, revived the ancient Zhou solar calendar in the 7th century. She exploited the political support of anti-Confucian Buddhists and the reform-minded litterati to institute political reforms that pointed toward the ancient Zhou dynasty, the model period in Chinese history that Confucius (551-479 B.C.) himself had declared as ideal.
Such paradoxical manipulations would survive to modern time in Chinese politics, the winners inevitably co-opting the previously denounced policies of the opposition losers, only with a passion in excess of that of their former enemies. It is a very Daoist behavior pattern. Such paradox tends to occur especially when ideology has been the pretext for power struggle, and the quest for power has been rationalized by presumed ideological orthodoxy. The re-adoption of the ancient Zhou solar calendar itself tends to weaken the in-place cultural conditioning since attached to customary Confucian rites that have proliferated over the centuries under the Xia lunar calendar.
The new solar calendar makes these obscure rituals seem less natural in the date-regulated habits of the populace, who for hundreds of generations have become accustomed to the lunar calendar. Over centuries, the Chinese people have unquestioningly accepted the ingrained but obscure Confucian rituals according to the Xia lunar calendar, even though the solar calendar of the ancient Zhou dynasty (1027-256 B.C.) has been considered more historically orthodox by Confucian scholars. Now a reversal, in the name of reverence for Confucian orthodoxy, would in fact liberate the public from obscure and obsolete Confucian ritual practices.
More than a millennium later, Otto von Bismark (1815-1898) employed a similar strategy, albeit for a reverse purpose. Bismark instituted sweeping social reforms to defuse radical domestic socialist pressure, and at the same time, to utilize the resultant economic growth to promote Prussian conservative objectives of German nationalism and empire building.
A later example in history than that of Wu Zetian, of calendar reform as political strategy, was the anti-clerical French Revolutionary Calendar, adopted on October 3, 1793 by radical populist Hebertists in their de-Christianization movement. It designated September 22, 1792, the founding date of the Republic, as Vendemiaire 1, Year I of the Republic of France, the first day of the new Revolutionary Calendar.
The French Revolutionary Calendar changed the names of the months to remove all reminders of despotic traditions, such as August, named after Roman Emperor Augustus; July, named after Julius Caesar and March (Mars in French), named after the Roman God of War. It would make all months 30 days equally to emphasize equality and rationality. The remaining 5 days of the year, called sans-culottides, after the name given to the members of the lower classes not wearing fancy culottes (breeches), would be feast days for the laboring class, called: Virtue, Genius, Labor, Reason and Rewards.
The new names for the months in the new calendar was invented by revolutionary dramatist Philippe Fabre d'Eglantine (1755-1794), Danton's talented secretary who wwas tragically guillotined in the prime age of 39, a mere 5 years after the storming of the Bastille, the popular uprising which launched the French Revolution.
The French Revolutionary Calendar would reject the year of the birth of Christ as the 1st year of anno Domini (year of our Lord). It would replace the 7-day week, viewed by revolutionary zealots as an obsolete Christian relic, with the metric 10-day decade, unwittingly causing a counterrevolutionary, regressive reduction in the number of days of rest for the working populace from 4 to 3 in a month. The overall purpose would be to remove from the cultural consciousness all Christian events such as Christmas, Easter, All Saints Day, the Sabbath, etc., as part of a program to replace Christianity with a Cult of Reason.
The French Revolutionary Calendar would remain in effect until the Thermidorian Reaction, a period of political revisionism, of vulgar extravagance in social manners, of greed and scandal and of merveilleuses: women known for their underdressed overdressing in public. The Thermidorian Reaction would be marked with growth of corruption, inflationary speculation and manipulative profiteering, suspension of populist economic regulations, topped with a wholesale repeal of de-Christianization practices.
The Thermidorian Reaction is so named because it came after the coup d'etat of 9 Thermidor, Year III of the Republic (July 27, 1794). It brought down Maximilien Robespierre (1758-1794), ending the reign of Terror, and brought to power a convenient coalition of the conservative old bourgeoisie and the boisterous parvenus and nouveaux riches, which would deliver the nation, another 5 years later, to a military dictator in the person of Napoleon.
The adoption of calendars, systems of reckoning the passage of time for historical, civil and religious purposes, is an indispensable prerequisite for human civilization.
From ancient time, man has organized his activities by the rhythm of day and night (the solar day), practiced his religious observances by the cyclical phases of the moon (the lunar month) and scheduled his agricultural efforts by the seasons (the tropical year).
These 3 fundamental cycles of chronology are: The solar day: the time it takes for the earth to rotate once on its axis, the cycle of individual functions such as meals and sleep; The lunar month: the time it takes to bring the moon again into the same position around the earth with relation to the sun, also known as the synodic month, the cycles for spiritual cognition; and The tropical year: the time it takes for the earth to circle the sun once, the cycle for seasonal work and record keeping.
These 3 cycles are mathematically incommensurable because while the lunar month is equal to approximately 29 solar days, yielding a 354-day year, the tropical year contains slightly less than 365 days, yielding months of 30.43 solar days. Many ingenious methods have been adopted by human societies to reconcile this incongruity.
Ancient calendars had generally been based primarily on lunar months that were fixed alternatively with 29 or 30 solar days, as required, to keep in step with the lunar phases and to avoid the introduction of fractional days. The lunar months were reconciled with the tropical year by the use of intercalation, the arbitrary insertion of an additional day or month to keep the calendar in accord with the cycle of the seasons. A modern version of intercalation would be the addition of February 29 on leap years.
As civilization became more complex and man's temporal perspective lengthened, calendars departed gradually from the pre-historic practice of adherence to lunar months. The tropical year then emerged as the fundamental basis of chronological reckoning and the month was retained only as a convenient subdivision.
The modern calendar in common use in most parts of the world, a broadly accepted convention no less arbitrary than other calendars, has its roots in Egypt. The Egyptian year was divided into 3 seasons of 4 months: Flood season, Seed season and Harvest season, as was natural to its geo-culture. As time went on, the Egyptian calendar year, shorter than the tropical year by a fraction of a day, gradually became out of sync with the seasons. The ancient Egyptians observed, however, that the flooding of the Nile consistently occurred at the time of the year when Sirius, the brightest star in the sky, rose in the east at sunrise.
Modern astronomy would identify Sirius as a double-star system 8.7 light years from the sun, in the constellation Canis Major. The ancient Egyptians were able to keep a record of the discrepancy between the calendar year and the seasons by observing the shifting of the date in their calendar of Sirius' heliacal rising, which is its first rising after invisibility due to conjunction with the sun.
Ancient Egyptians were quite accustomed to the shifting of the seasons with respect to the calendar year, as modern Christians would be about the arrival of Easter. The Egyptian calendar, the only ancient one reckoned by fixed rule, rather than by observation or local ordinance, was particularly suitable for dating historical astronomical records. It was used by Ptolemy, the celebrated Greco-Egyptian mathematician-astronomer, around 150 A.D, and preferred by Western astronomers until the 16th Century.
The Babylonian and Greek calendars were similarly lunar based, with an intercalary month introduced at irregular intervals in order to keep the calendar attuned to the cycle of the seasons. It is difficult and sometimes impossible to translate Babylonian dates into the modern calendar because the observation of the first crescent of the moon is affected by local factors that does not relate to astronomical reckoning and Babylonian records of intercalation were incomplete.
The Roman calendar was lunar at first with the pontifex maximus enjoying the power to proclaim intercalation. Julius Caesar (102-44 BC), by whose time the calendar had been so abused by the repeated use of intercalation for political purposes that January was falling in autumn, decided to reform Roman calendar on advice from the 1st-Century-B.C. Alexandrian astronomer, Sosigenes. To make up for past deficiencies, Caesar extended the length of the year 46 BC to 445 days, a sizable addition of 90 days to its normal 355-day-year. This caused spring to occur in March after 45 BC instead of the 1st month of the year as in ancient time. Thereafter, the Julian calendar stipulated common years of 365 days and an intercalary day added to February every 4th year.
Names were given to the 1st, 5th, 7th, 13th and 15th days of the month. Shakespeare would make famous the ides of March (the 15th day) in his play: Julius Caesar, in which a soothsayer warns the unheeding Caesar to be beware of the ides of March on which date he would meet with demise. An ambiguous expression in Caesar's edict on calendar reform led to the adding of an intercalary day every 3rd year until the mistake was discovered by Augustus (63 BC - 14 AD). Augustus then decreed all leap years to be omitted between 8 BC and 7 AD. to compensate for the error, after which the normal sequence was resumed uninterrupted until the Gregorian reform of 1582.
The 7-day week is a Judea-Christian religious rhythm that was superimposed on the Julian calendar after Constantine (288-337) adopted Christianity for the Roman Empire. In the Middle Ages, time, calendar and history were reckoned by the Christian scheme. Creation of the world was dated 4,484 years before 753 BC, the year of the founding of Rome by Romulus, and modern history from the birth of Christ. Historical events thereafter were chronicled by papal reigns, beginning with St Peter's, which was fixed at 42-67 AD. Current events were recorded in relation to religious holidays and saints' days. The year began in March - the month, according to Chaucer (1340-1400), "in which the world began, when God first made man."
Ecclesiastically, it began at Easter, the day of the resurrection of Christ, and because this was a shifting feast falling everywhere within a period of 30 days, historical dating was imprecise. Hours of the day were named for the hours of prayer: matins around midnight; lauds around 3 a.m.; prime the first hour of daylight, at sunrise or about 6 a.m.; vespers at 6 in the evening and compline at bedtime. The true length of the tropical year is 365.2422 days, or slightly less than the value adopted in the Julian calendar.
By the beginning of the 16th century, this discrepancy had caused the spring equinox to fall on March 11 instead of March 21, the date assumed in the ecclesiastical tables from which the date of Easter, the paramount Christian religious date, was computed. The Christian Ecclesiastical Calendar, with its shifting feasts, traces back to its reconciliation of the 7-day week tradition with the Roman calendar. The resurrection of Jesus allegedly took place on a Sunday, which had been the first day of the religious week rather than the last day of the weekend as in modern time.
The Bible places the Passion with relation to the Jewish Passover which falls on the evening of the 14th Nisan, the 7th month of the ecclesiastical year in the Jewish calendar. The New Year in the Jewish calendar is the first day of Tishri, falling between September and October in the Gregorian Calendar. Hence, Easter must fall on a Sunday nearest to the 14th Nisan. In 325, the first Council of Nicaea determined that Easter should fall on the Sunday following the full moon next after the vernal equinox which was considered by the Church to fall on March 21.
In the 6th Century in England, a protracted dispute developed among those Christians who had derived their rites from the Celts, and other Christians who had been converted as a result of the mission of St Augustine. The dispute focused on the Celts' having retained a computation for Easter based on a lunar cycle of 84 years while the St Augustine Christians had based theirs on a Roman cycle of 532 years since the 5th Century.
Finally, the synod of Whitby in 663 under King Oswy of Northumbria, one of the Anglo-Saxon Heptarchy (7-kingdom confederacy) in England, held in an abby founded by St. Hilda in 657, settled the dispute in favor of the Roman system. Whitby, a seaport at the mouth of the Esk in Yorkshire, North England, is where Captain James Cook (1728-1779) served as a shipbuilder's apprentice and where his ship, Resolution, was built. Cook, explorer of the Antarctic Ocean and discoverer of New Caledonia, was killed in 1779 by natives on the Hawaii Islands.
In 1582, to restore the agreement between the civil and the Christian ecclesiastical calendars, Pope Gregory XIII issued a papal bull in which he ordained that the day after Thursday, October 4 of that year be called Friday, October 15, making October 5-14, 1582 nonexistent in Western history, and that ensuing leap years would be omitted when they fall on centennial years not divisible by 400.
The Gregorian calendar would be adopted thereafter in all Catholic countries while the Protestant British territories, including her American colonies, would adopt it only in 1752. By then, the difference between the 2 calendars had increased to 11 days because 1700 being not a Gregorian leap year. Hence the British would accomplish the change by calling the day following September 2, September 14, thus rendering September 3-13, 1752 nonexistent in British history.
Washington's birthday which falls on February 11, 1731 O.S. (for Old Style or Julian), becomes February 22, 1732 N.S. (for New Style or Gregorian), since, in addition to the 11-day gap, the Old Style New Year's Day occurs usually on March 25 and the New Style New Year's Day occurs on January 1. Gradually, the use of N.S. would become unnecessary as the Gregorian calendar becomes universal. In the 20th century, the Julian calendar would be 13 days behind the Gregorian, because 1800 and 1900 were not leap years in the latter. In modern time, the Gregorian calendar would be in official use for civil purposes throughout the world.
A vestige of the Roman calendar is the name September which in Latin means the 7th month but in fact is the name of the 9th month in the Gregorian calendar.
China adopted the Gregorian calendar on January 1, 1912 after the founding of the Republic of China while the then newly-formed Soviet Union would adopt it on February 14, 1918 after the October Revolution. The Chinese lunar New Year's Day usually occurs between January 10 and February 19 of the Gregorian calendar.
The Chinese ancient Zhou dynasty (1027-256 B.C.) solar calendar (Zhou Li) has been devised to have 6 cycles each having 60 days. The 60-day cycle is divided into 6 periods (xun) of 10 days each, with 3 such periods making a month, yielding an even 30 day-day month and a 360-day nominal year. The xun (10-day period) is the basic unit in the Chinese calendar. A month is divided into upper period (shang xun), middle period (zhong xun) and lower period (xia xun).
By 5th Century BC, Chinese astronomers had calculated the solar year to be 365.2444 days (off by 0.0022 days) and the solar month at 29.53059 days. The years are arranged in major cycles of 60 years within which there are 12 minor cycles of 5 years each. The solar day is divided into 12 shichen periods each lasting 2 hours. An hour is known as a xiaoshi (minor shichen). The word wine (jiu) in Chinese is written by combining the root sign of water (shui) with the sign for the 10th shichen (you) which falls between 5-7 p.m. In other words, wine is the beverage drunk during the cocktail hours.
Calendar dates determine the rhythm and importance of social, religious and political rituals. As traditional dates in the lunar calendar are revised to fit the newly revived solar calendar, many of the elaborate rituals assocated with the old calendar dates are de-emphasized or eliminated, freeing society to adopt new rituals that are designed to reinforce the legitimacy and the reformed social values of the new political order. Through calendar reform, the social and political purposes of the reform agenda of the female ruler are enhanced.
The Chinese tradition of adopting the reign of an Emperor as the beginning of an era is not unique among human societies. The Athenians identified an era by its archon (chief magistrate) and the Romans identified it by its consul. The Japanese, having adopted the Chinese custom in the 6th Century, continue to date an era by the reign of their Heaven Emperor (Tianhuang).
In chronology, an era is a period reckoned from an artificially fixed point in time, as before or after the birth of Christ: BC for Before Christ and AD for anno Domini (year of the Lord). The best known points in Western historical time, beside the birth of Christ, are: The alleged creation of the world in Jewish mythical history which is equivalent to 3761 BC; and in Byzantine history, 5508 BC; The founding of the city of Rome in 753 BC, the year marked AUD for ad urbe condita (from the founding of the city); The hijira, the migration of the Mohammed to Medina from Mecca in 622 AD, abbreviate A.H. and the founding of the Olympic games in ancient Greece in 776 BC: time in Olympiads.
Chinese eras are marked by the name of reigns of individual sovereign in political dynasties. Many sovereigns adopt more than one reign, the beginning year of which being year I. The Republic of China continued this practice in 1912.
Since years are of different lengths in different calendars and do not begin on the same day, resulting in confusion and inaccurate calculations, there are frequent anomalies in dating in history. The most famous anomaly is the late setting of the beginning of the Christian era by the Roman monk-scholar Dionysius Exiguous (dc 545), thus putting the historical birth of Christ at 4 BC, 4 years before the calendar birth year of Christ.
Chinese history generally accepts the reign of the Yellow Emperor (Huangdi 2700-2600 BC) as its beginning point but the ancient reign falls in the category of legend. The Xia dynasty (2100-1600 B.C.) was reportedly founded in 2205 BC but even while it was a period in which a calendar was reportedly adopted, its chronological authenticity has resisted efforts of exact verification.
Records from the Bamboo Annals (Zhushu Jinian), a set of records carved in bamboo strips excavated in 281 AD, yielded the earliest verifiable, detailed date in Chinese history as 841 BC, although orthodox chronology generally dates the founding of the Shang dynasty to 1766 BC.
It should be pointed out that difficulties in accurately determining the exact dates on which historical events took place do not necessarily cast doubt on their having occurred. For example, the inaccurate dating of the birth of Christ do not imply that Christ did not exist, at least as a man.
What power is greater than the power to order the division of time, that fluid dimension of all existence, that continuous stream of human consciousness, that mysterious aspect of physics, the understanding of which promises solutions to the riddle of being? Before the beginning of time, the 4th dimension, there was nothingness, no mass distinguishable from void, no movement, no space and no identifiable entity.
The 4th dimension of time is as necessary for describing the location of heavenly bodies as are the 3 dimensions of space. Moreover, the dimension of time is necessary for the appreciation of movement, the fundamental criteria of life. Without the passage of time, there would be no process, no history and no life. Space and time are not separate. They are an inextricable union: the space-time continuum, a concept basic to the General Theory of Relativity.
Relativity Theory eliminates from physics the idea of absolute values for space and time. It states that motion is relative. A body moves only when measured in space to another of different velocity or direction. The measure of mass, length and time depends on the relative motion of the measuring instrument, as compared to the object being measured. Albert Einstein (1897-1955) theorized that as matter approaches the acceleration of light, mass increases until it becomes infinite, length diminishes in the direction of travel until it approaches zero and time would slow until it stops. At that speed, matter would become pure energy.
If and when physicists manage to reconcile the theories of relativity which govern the behavior of heavenly bodies, with those of quantum mechanics which govern the behavior of sub-atomic particles, they will have yielded a unified theory of the universe, and pushed further human understanding of the mystery of its beginning.
He who controls time, controls all else. Caesar understood it, Pope Gregory understood it, and Wu Zetian understood it, as the French Hebertists would a full century after her.
Asians will do well to understand that the year 2000 is a good time to reject Western cultural imperialism and to look for a true revival of their own rich heritage. The first step is to recognize that the concept of the new millennium has no meaning in Asian culture.
Chinese culture has its own system of chronology. The lunar calendar that was introduced around 2200BC by the ancestors of the founders of the Xia dynasty (2100-1600 BC), and was in continuous use since the Han dynasty from 206 BC. A solar calendar had been adopted in 1121 BC by the ancient Zhou dynasty (1027-256 BC). The solar calendar is generally 2 months ahead of the lunar calendar, but the difference is more than merely temporal. The adoption of calendar is a tour de force gesture of a grand sovereign and a political strategy of profound sophistication in a culture in which formal rituals reign supreme.
Wu Zetian, the only female sovereign in Chinese history, revived the ancient Zhou solar calendar in the 7th century. She exploited the political support of anti-Confucian Buddhists and the reform-minded litterati to institute political reforms that pointed toward the ancient Zhou dynasty, the model period in Chinese history that Confucius (551-479 B.C.) himself had declared as ideal.
Such paradoxical manipulations would survive to modern time in Chinese politics, the winners inevitably co-opting the previously denounced policies of the opposition losers, only with a passion in excess of that of their former enemies. It is a very Daoist behavior pattern. Such paradox tends to occur especially when ideology has been the pretext for power struggle, and the quest for power has been rationalized by presumed ideological orthodoxy. The re-adoption of the ancient Zhou solar calendar itself tends to weaken the in-place cultural conditioning since attached to customary Confucian rites that have proliferated over the centuries under the Xia lunar calendar.
The new solar calendar makes these obscure rituals seem less natural in the date-regulated habits of the populace, who for hundreds of generations have become accustomed to the lunar calendar. Over centuries, the Chinese people have unquestioningly accepted the ingrained but obscure Confucian rituals according to the Xia lunar calendar, even though the solar calendar of the ancient Zhou dynasty (1027-256 B.C.) has been considered more historically orthodox by Confucian scholars. Now a reversal, in the name of reverence for Confucian orthodoxy, would in fact liberate the public from obscure and obsolete Confucian ritual practices.
More than a millennium later, Otto von Bismark (1815-1898) employed a similar strategy, albeit for a reverse purpose. Bismark instituted sweeping social reforms to defuse radical domestic socialist pressure, and at the same time, to utilize the resultant economic growth to promote Prussian conservative objectives of German nationalism and empire building.
A later example in history than that of Wu Zetian, of calendar reform as political strategy, was the anti-clerical French Revolutionary Calendar, adopted on October 3, 1793 by radical populist Hebertists in their de-Christianization movement. It designated September 22, 1792, the founding date of the Republic, as Vendemiaire 1, Year I of the Republic of France, the first day of the new Revolutionary Calendar.
The French Revolutionary Calendar changed the names of the months to remove all reminders of despotic traditions, such as August, named after Roman Emperor Augustus; July, named after Julius Caesar and March (Mars in French), named after the Roman God of War. It would make all months 30 days equally to emphasize equality and rationality. The remaining 5 days of the year, called sans-culottides, after the name given to the members of the lower classes not wearing fancy culottes (breeches), would be feast days for the laboring class, called: Virtue, Genius, Labor, Reason and Rewards.
The new names for the months in the new calendar was invented by revolutionary dramatist Philippe Fabre d'Eglantine (1755-1794), Danton's talented secretary who wwas tragically guillotined in the prime age of 39, a mere 5 years after the storming of the Bastille, the popular uprising which launched the French Revolution.
The French Revolutionary Calendar would reject the year of the birth of Christ as the 1st year of anno Domini (year of our Lord). It would replace the 7-day week, viewed by revolutionary zealots as an obsolete Christian relic, with the metric 10-day decade, unwittingly causing a counterrevolutionary, regressive reduction in the number of days of rest for the working populace from 4 to 3 in a month. The overall purpose would be to remove from the cultural consciousness all Christian events such as Christmas, Easter, All Saints Day, the Sabbath, etc., as part of a program to replace Christianity with a Cult of Reason.
The French Revolutionary Calendar would remain in effect until the Thermidorian Reaction, a period of political revisionism, of vulgar extravagance in social manners, of greed and scandal and of merveilleuses: women known for their underdressed overdressing in public. The Thermidorian Reaction would be marked with growth of corruption, inflationary speculation and manipulative profiteering, suspension of populist economic regulations, topped with a wholesale repeal of de-Christianization practices.
The Thermidorian Reaction is so named because it came after the coup d'etat of 9 Thermidor, Year III of the Republic (July 27, 1794). It brought down Maximilien Robespierre (1758-1794), ending the reign of Terror, and brought to power a convenient coalition of the conservative old bourgeoisie and the boisterous parvenus and nouveaux riches, which would deliver the nation, another 5 years later, to a military dictator in the person of Napoleon.
The adoption of calendars, systems of reckoning the passage of time for historical, civil and religious purposes, is an indispensable prerequisite for human civilization.
From ancient time, man has organized his activities by the rhythm of day and night (the solar day), practiced his religious observances by the cyclical phases of the moon (the lunar month) and scheduled his agricultural efforts by the seasons (the tropical year).
These 3 fundamental cycles of chronology are: The solar day: the time it takes for the earth to rotate once on its axis, the cycle of individual functions such as meals and sleep; The lunar month: the time it takes to bring the moon again into the same position around the earth with relation to the sun, also known as the synodic month, the cycles for spiritual cognition; and The tropical year: the time it takes for the earth to circle the sun once, the cycle for seasonal work and record keeping.
These 3 cycles are mathematically incommensurable because while the lunar month is equal to approximately 29 solar days, yielding a 354-day year, the tropical year contains slightly less than 365 days, yielding months of 30.43 solar days. Many ingenious methods have been adopted by human societies to reconcile this incongruity.
Ancient calendars had generally been based primarily on lunar months that were fixed alternatively with 29 or 30 solar days, as required, to keep in step with the lunar phases and to avoid the introduction of fractional days. The lunar months were reconciled with the tropical year by the use of intercalation, the arbitrary insertion of an additional day or month to keep the calendar in accord with the cycle of the seasons. A modern version of intercalation would be the addition of February 29 on leap years.
As civilization became more complex and man's temporal perspective lengthened, calendars departed gradually from the pre-historic practice of adherence to lunar months. The tropical year then emerged as the fundamental basis of chronological reckoning and the month was retained only as a convenient subdivision.
The modern calendar in common use in most parts of the world, a broadly accepted convention no less arbitrary than other calendars, has its roots in Egypt. The Egyptian year was divided into 3 seasons of 4 months: Flood season, Seed season and Harvest season, as was natural to its geo-culture. As time went on, the Egyptian calendar year, shorter than the tropical year by a fraction of a day, gradually became out of sync with the seasons. The ancient Egyptians observed, however, that the flooding of the Nile consistently occurred at the time of the year when Sirius, the brightest star in the sky, rose in the east at sunrise.
Modern astronomy would identify Sirius as a double-star system 8.7 light years from the sun, in the constellation Canis Major. The ancient Egyptians were able to keep a record of the discrepancy between the calendar year and the seasons by observing the shifting of the date in their calendar of Sirius' heliacal rising, which is its first rising after invisibility due to conjunction with the sun.
Ancient Egyptians were quite accustomed to the shifting of the seasons with respect to the calendar year, as modern Christians would be about the arrival of Easter. The Egyptian calendar, the only ancient one reckoned by fixed rule, rather than by observation or local ordinance, was particularly suitable for dating historical astronomical records. It was used by Ptolemy, the celebrated Greco-Egyptian mathematician-astronomer, around 150 A.D, and preferred by Western astronomers until the 16th Century.
The Babylonian and Greek calendars were similarly lunar based, with an intercalary month introduced at irregular intervals in order to keep the calendar attuned to the cycle of the seasons. It is difficult and sometimes impossible to translate Babylonian dates into the modern calendar because the observation of the first crescent of the moon is affected by local factors that does not relate to astronomical reckoning and Babylonian records of intercalation were incomplete.
The Roman calendar was lunar at first with the pontifex maximus enjoying the power to proclaim intercalation. Julius Caesar (102-44 BC), by whose time the calendar had been so abused by the repeated use of intercalation for political purposes that January was falling in autumn, decided to reform Roman calendar on advice from the 1st-Century-B.C. Alexandrian astronomer, Sosigenes. To make up for past deficiencies, Caesar extended the length of the year 46 BC to 445 days, a sizable addition of 90 days to its normal 355-day-year. This caused spring to occur in March after 45 BC instead of the 1st month of the year as in ancient time. Thereafter, the Julian calendar stipulated common years of 365 days and an intercalary day added to February every 4th year.
Names were given to the 1st, 5th, 7th, 13th and 15th days of the month. Shakespeare would make famous the ides of March (the 15th day) in his play: Julius Caesar, in which a soothsayer warns the unheeding Caesar to be beware of the ides of March on which date he would meet with demise. An ambiguous expression in Caesar's edict on calendar reform led to the adding of an intercalary day every 3rd year until the mistake was discovered by Augustus (63 BC - 14 AD). Augustus then decreed all leap years to be omitted between 8 BC and 7 AD. to compensate for the error, after which the normal sequence was resumed uninterrupted until the Gregorian reform of 1582.
The 7-day week is a Judea-Christian religious rhythm that was superimposed on the Julian calendar after Constantine (288-337) adopted Christianity for the Roman Empire. In the Middle Ages, time, calendar and history were reckoned by the Christian scheme. Creation of the world was dated 4,484 years before 753 BC, the year of the founding of Rome by Romulus, and modern history from the birth of Christ. Historical events thereafter were chronicled by papal reigns, beginning with St Peter's, which was fixed at 42-67 AD. Current events were recorded in relation to religious holidays and saints' days. The year began in March - the month, according to Chaucer (1340-1400), "in which the world began, when God first made man."
Ecclesiastically, it began at Easter, the day of the resurrection of Christ, and because this was a shifting feast falling everywhere within a period of 30 days, historical dating was imprecise. Hours of the day were named for the hours of prayer: matins around midnight; lauds around 3 a.m.; prime the first hour of daylight, at sunrise or about 6 a.m.; vespers at 6 in the evening and compline at bedtime. The true length of the tropical year is 365.2422 days, or slightly less than the value adopted in the Julian calendar.
By the beginning of the 16th century, this discrepancy had caused the spring equinox to fall on March 11 instead of March 21, the date assumed in the ecclesiastical tables from which the date of Easter, the paramount Christian religious date, was computed. The Christian Ecclesiastical Calendar, with its shifting feasts, traces back to its reconciliation of the 7-day week tradition with the Roman calendar. The resurrection of Jesus allegedly took place on a Sunday, which had been the first day of the religious week rather than the last day of the weekend as in modern time.
The Bible places the Passion with relation to the Jewish Passover which falls on the evening of the 14th Nisan, the 7th month of the ecclesiastical year in the Jewish calendar. The New Year in the Jewish calendar is the first day of Tishri, falling between September and October in the Gregorian Calendar. Hence, Easter must fall on a Sunday nearest to the 14th Nisan. In 325, the first Council of Nicaea determined that Easter should fall on the Sunday following the full moon next after the vernal equinox which was considered by the Church to fall on March 21.
In the 6th Century in England, a protracted dispute developed among those Christians who had derived their rites from the Celts, and other Christians who had been converted as a result of the mission of St Augustine. The dispute focused on the Celts' having retained a computation for Easter based on a lunar cycle of 84 years while the St Augustine Christians had based theirs on a Roman cycle of 532 years since the 5th Century.
Finally, the synod of Whitby in 663 under King Oswy of Northumbria, one of the Anglo-Saxon Heptarchy (7-kingdom confederacy) in England, held in an abby founded by St. Hilda in 657, settled the dispute in favor of the Roman system. Whitby, a seaport at the mouth of the Esk in Yorkshire, North England, is where Captain James Cook (1728-1779) served as a shipbuilder's apprentice and where his ship, Resolution, was built. Cook, explorer of the Antarctic Ocean and discoverer of New Caledonia, was killed in 1779 by natives on the Hawaii Islands.
In 1582, to restore the agreement between the civil and the Christian ecclesiastical calendars, Pope Gregory XIII issued a papal bull in which he ordained that the day after Thursday, October 4 of that year be called Friday, October 15, making October 5-14, 1582 nonexistent in Western history, and that ensuing leap years would be omitted when they fall on centennial years not divisible by 400.
The Gregorian calendar would be adopted thereafter in all Catholic countries while the Protestant British territories, including her American colonies, would adopt it only in 1752. By then, the difference between the 2 calendars had increased to 11 days because 1700 being not a Gregorian leap year. Hence the British would accomplish the change by calling the day following September 2, September 14, thus rendering September 3-13, 1752 nonexistent in British history.
Washington's birthday which falls on February 11, 1731 O.S. (for Old Style or Julian), becomes February 22, 1732 N.S. (for New Style or Gregorian), since, in addition to the 11-day gap, the Old Style New Year's Day occurs usually on March 25 and the New Style New Year's Day occurs on January 1. Gradually, the use of N.S. would become unnecessary as the Gregorian calendar becomes universal. In the 20th century, the Julian calendar would be 13 days behind the Gregorian, because 1800 and 1900 were not leap years in the latter. In modern time, the Gregorian calendar would be in official use for civil purposes throughout the world.
A vestige of the Roman calendar is the name September which in Latin means the 7th month but in fact is the name of the 9th month in the Gregorian calendar.
China adopted the Gregorian calendar on January 1, 1912 after the founding of the Republic of China while the then newly-formed Soviet Union would adopt it on February 14, 1918 after the October Revolution. The Chinese lunar New Year's Day usually occurs between January 10 and February 19 of the Gregorian calendar.
The Chinese ancient Zhou dynasty (1027-256 B.C.) solar calendar (Zhou Li) has been devised to have 6 cycles each having 60 days. The 60-day cycle is divided into 6 periods (xun) of 10 days each, with 3 such periods making a month, yielding an even 30 day-day month and a 360-day nominal year. The xun (10-day period) is the basic unit in the Chinese calendar. A month is divided into upper period (shang xun), middle period (zhong xun) and lower period (xia xun).
By 5th Century BC, Chinese astronomers had calculated the solar year to be 365.2444 days (off by 0.0022 days) and the solar month at 29.53059 days. The years are arranged in major cycles of 60 years within which there are 12 minor cycles of 5 years each. The solar day is divided into 12 shichen periods each lasting 2 hours. An hour is known as a xiaoshi (minor shichen). The word wine (jiu) in Chinese is written by combining the root sign of water (shui) with the sign for the 10th shichen (you) which falls between 5-7 p.m. In other words, wine is the beverage drunk during the cocktail hours.
Calendar dates determine the rhythm and importance of social, religious and political rituals. As traditional dates in the lunar calendar are revised to fit the newly revived solar calendar, many of the elaborate rituals assocated with the old calendar dates are de-emphasized or eliminated, freeing society to adopt new rituals that are designed to reinforce the legitimacy and the reformed social values of the new political order. Through calendar reform, the social and political purposes of the reform agenda of the female ruler are enhanced.
The Chinese tradition of adopting the reign of an Emperor as the beginning of an era is not unique among human societies. The Athenians identified an era by its archon (chief magistrate) and the Romans identified it by its consul. The Japanese, having adopted the Chinese custom in the 6th Century, continue to date an era by the reign of their Heaven Emperor (Tianhuang).
In chronology, an era is a period reckoned from an artificially fixed point in time, as before or after the birth of Christ: BC for Before Christ and AD for anno Domini (year of the Lord). The best known points in Western historical time, beside the birth of Christ, are: The alleged creation of the world in Jewish mythical history which is equivalent to 3761 BC; and in Byzantine history, 5508 BC; The founding of the city of Rome in 753 BC, the year marked AUD for ad urbe condita (from the founding of the city); The hijira, the migration of the Mohammed to Medina from Mecca in 622 AD, abbreviate A.H. and the founding of the Olympic games in ancient Greece in 776 BC: time in Olympiads.
Chinese eras are marked by the name of reigns of individual sovereign in political dynasties. Many sovereigns adopt more than one reign, the beginning year of which being year I. The Republic of China continued this practice in 1912.
Since years are of different lengths in different calendars and do not begin on the same day, resulting in confusion and inaccurate calculations, there are frequent anomalies in dating in history. The most famous anomaly is the late setting of the beginning of the Christian era by the Roman monk-scholar Dionysius Exiguous (dc 545), thus putting the historical birth of Christ at 4 BC, 4 years before the calendar birth year of Christ.
Chinese history generally accepts the reign of the Yellow Emperor (Huangdi 2700-2600 BC) as its beginning point but the ancient reign falls in the category of legend. The Xia dynasty (2100-1600 B.C.) was reportedly founded in 2205 BC but even while it was a period in which a calendar was reportedly adopted, its chronological authenticity has resisted efforts of exact verification.
Records from the Bamboo Annals (Zhushu Jinian), a set of records carved in bamboo strips excavated in 281 AD, yielded the earliest verifiable, detailed date in Chinese history as 841 BC, although orthodox chronology generally dates the founding of the Shang dynasty to 1766 BC.
It should be pointed out that difficulties in accurately determining the exact dates on which historical events took place do not necessarily cast doubt on their having occurred. For example, the inaccurate dating of the birth of Christ do not imply that Christ did not exist, at least as a man.
What power is greater than the power to order the division of time, that fluid dimension of all existence, that continuous stream of human consciousness, that mysterious aspect of physics, the understanding of which promises solutions to the riddle of being? Before the beginning of time, the 4th dimension, there was nothingness, no mass distinguishable from void, no movement, no space and no identifiable entity.
The 4th dimension of time is as necessary for describing the location of heavenly bodies as are the 3 dimensions of space. Moreover, the dimension of time is necessary for the appreciation of movement, the fundamental criteria of life. Without the passage of time, there would be no process, no history and no life. Space and time are not separate. They are an inextricable union: the space-time continuum, a concept basic to the General Theory of Relativity.
Relativity Theory eliminates from physics the idea of absolute values for space and time. It states that motion is relative. A body moves only when measured in space to another of different velocity or direction. The measure of mass, length and time depends on the relative motion of the measuring instrument, as compared to the object being measured. Albert Einstein (1897-1955) theorized that as matter approaches the acceleration of light, mass increases until it becomes infinite, length diminishes in the direction of travel until it approaches zero and time would slow until it stops. At that speed, matter would become pure energy.
If and when physicists manage to reconcile the theories of relativity which govern the behavior of heavenly bodies, with those of quantum mechanics which govern the behavior of sub-atomic particles, they will have yielded a unified theory of the universe, and pushed further human understanding of the mystery of its beginning.
He who controls time, controls all else. Caesar understood it, Pope Gregory understood it, and Wu Zetian understood it, as the French Hebertists would a full century after her.
Asians will do well to understand that the year 2000 is a good time to reject Western cultural imperialism and to look for a true revival of their own rich heritage. The first step is to recognize that the concept of the new millennium has no meaning in Asian culture.
Written on December 23, 1999
.~`~.
1. Thinking Inter-Culturally: From racist and Eurocentric Monologism to Inter-Civilizational Dialogism - John M. Hobson, Professor of Politics and International Relations. 2. "International Relations Theory and Western Dominance," Oxford University Lecture by Amitav Acharya. 3. The Global Transformation: The Nineteenth Century And The Making Of Modern International Relations. Barry Buzan And George Lawson. 4. Ο Παγκόσμιος Μετασχηματισμός. Η δημιουργία του σύγχρονου κόσμου - μέρος α´. 5. A Note On Civilizations And Economies. 6. Western policymakers need more culture. 7. After Western Hegemony – 40th World Congress of Sociology / Μετά τη Δυτική Ηγεμονία - Παγκόσμιο Συνέδριο Κοινωνιολογίας. 8. Ο ευρωκεντρισμός και τα άβαταρ του: τα διλήμματα της κοινωνικής επιστήμης. Εισαγωγή. 9. The Endtimes of Human Rights. Ι) Description and Contents ΙΙ) Two Articles by Stephen Hopgood and ΙΙΙ) Video: Session - Stephen Hopgood: The Endtimes of Human Rights (and Humanitarianism?). 10. Το δίκαιο της ανθρωπότητας - μέρος α´. 11. Η Ευρωκεντρική ιδεολογία, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές επιπτώσεις και «Ευρώπη». 12. Για την κύρια «ιδεολογική» διαμάχη των καιρών μας. 13. Rethinking the Standard(s) of Civilization(s) in International Relations. Conference Review. 14. Prasannan Parthasarathi's «Why Europe Grew Rich and Asia Did Not». Review. 15. Κίνα και δυτικο(ευρω)κεντρικός επαρχιωτισμός. Μια σύντομη αναφορά. 16. Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο-πολιτικός μονόλογος και η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία. Εισαγωγή στις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού». 17. Chinese media coverage of Paris shootings reflects different values. 18. I) The Enlightenment and ‘Race’: Kant and II) Immanuel Kant and Natural Law: How Racism Became Scientific. 19. Διαφορές εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής, οι παραδοσιακοί και οι μοντέρνοι μελετητές και οι αναγωγικές θεωρίες ερμηνείας της διεθνούς πολιτικής - μέρος α´. 20. Διεθνής κοινωνία, civitas maxima, υπερ-κράτος.
I
Οι κυβερνήσεις και τα κόμματα στην Ελλάδα βρίσκονται παραδοσιακά υπό εξάρτηση (τόσο υλική όσο και πνευματική). Δεν έχουν δική τους ενδογενή άποψη για το τι χρειάζεται και το τι έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία, γιατί η πολιτική τους ποτέ δεν ήταν ουσιαστικώς «ελληνοκεντρική», καθώς πάντα εξυπηρετούσε είτε τα συμφέροντα της «δύσης» (η «δεξιά» ως κορμός μαζί με μια αριστερά) είτε -παλαιότερα- τα συμφέροντα της «ανατολής» (η «αριστερά» ως κορμός μαζί με μια δεξιά). Ετεροκαθοριζόμενες ήταν και οι δύο τους. Πολιτική κυβερνήσεων και κομμάτων που να να απέβλεπε πρωταρχικά στην εξυπηρέτηση των «ελληνικών» (*) συμφερόντων, δε νομίζω πως υπήρξε.
Ή πολιτική τους -και η ίδια η υπόσταση τους- ήταν πάντοτε ετεροπροσδιοριζόμενη και ετερόφωτη σε όλα τα επίπεδα. Από τη «δύση» και την «ανατολή».
Το δίλημμα, βέβαια, ποτέ δεν ήταν «δύση ή ανατολή» (αυτή ήταν η παραπλάνηση που μας επέβαλλαν). Το δίλημμα πάντα ήταν «δυτικό» ή αυτόχθονο, «ανατολικό» ή αυτόχθονο, δηλαδή ετερόχθονο ή αυτόχθονο (αναφερόμαστε σε πνευματική αυτοχθονία). Και οι δύο παρατάξεις -με μικρές διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό τους- βροντοφώναξαν: ετερόχθονο.
Ποτέ δεν πίστεψαν πως η Ελλάδα μπορούσε -ή άξιζε- να δημιουργήσει ένα δικό της πρότυπο, να είναι αυτόφωτη, να δημιουργήσει τη δική της εκδοχή «νεωτερικότητας».
Η νοοτροπία τους φαίνεται στον τρόπο με τον οποίον αντιμετώπιζαν -και συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν- τις «συμμαχίες» και το «πρότυπο».
Σε ότι αφορά τις «συμμαχίες», δεν θέλουν απλά σύμμαχο, αλλά επιθυμούν να γίνουν ένα μαζί του, να αφομοιωθούν. Τη συμμαχία την αντιλαμβάνονται σαν ερωτική δουλική προσφορά προς τον αγαθό, τον προστάτη, τον άμεμπτο, τον κύριο. Του δίνονται (όποια προβιά και εάν φοράει, όποιος και εάν είναι: Άγγλος, Γάλλος, Αμερικανός, Γερμανός, Τούρκος ή Ρώσος). Επιθυμούν να γίνουν υλικά και πνευματικά δούλοι του «σύμμαχου». Δεν είναι ποτέ ιδεολογικά και πνευματικά αδέσμευτοι από αυτόν.
Σε ότι αφορά το «πρότυπο» έχουμε το φαινόμενο copy paste (**). Να γίνουμε -επιτέλους- «δυτική» χώρα ή τελοσπάντων κάτι άλλο (Η.Π.Α, Αγγλία, Γαλλία, Σουηδία, Τουρκία κ.λπ - βέβαια εάν κάνεις μια κουβέντα μαζί τους και μιλήσεις για κάθε μια από αυτές τις χώρες ξεχωριστά αναφερόμενος στο πόσο διαφορετικά είναι τα πολιτικά τους πρότυπα και η μορφή των θεσμών τους, θα βραχυκυκλώσουν).
Έχουμε μια «κουλτούρα», λένε, που αποτελεί παράγοντα «καθυστέρησης», εμπόδιο στον «εκσυχρονισμό» και αντιστέκεται στην εύρυθμη λειτουργία των -έξωθεν μεταφυτευμένων- θεσμών ή του «συστήματος» (αντιστρέφουν τη σχέση θεσμοί-κουλτούρα λόγω «υλισμού» λες και οι θεσμοί είναι κάτι «υλικό» ή λες και η Αυστρία, η Γαλλία, η Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Η.Π.Α βρήκαν έτοιμους τους θεσμούς, σκάβοντας το χώμα). Οι -μεταφυτευμένοι- θεσμοί ή το σύστημα λειτουργούν σε άλλες περιοχές (και όπου δεν λειτουργούν υπάρχουν «καθυστερημένοι» λαοί). Άρα, το πρόβλημα είναι η κουλτούρα, το πνεύμα (βέβαια άλλοι λαοί ακριβώς θεσμοποίησαν πτυχές του πνεύματος τους).
Από εδώ μάλλον προκύπτει και η -συνειδητή ή ασυνείδητη- επιλογή της «ετεροχθονίας», του μιμητισμού, του μεταπρατισμού, του πιθηκισμού, του copy paste.
Ουσιαστικά δεν θεωρούν το -πνευματικά- αυτόχθονο ως κάτι «άξιο» το οποίο μπορούν -ή αξίζει- να σμιλέψουν και να μορφοποίησουν σε πνεύμα και ύλη (αντίθετα διεξάγουν ανελέητο πολιτιστικό πόλεμο). Ουσιαστικά δεν θεωρούν τον λαό ως ιστορικό υποκείμενο αλλά ως αντικείμενο επιδιόρθωσης (μέσες-άκρες από εδώ πηγάζει ένας μικρο-κρυφο-light ρατσισμός για το «εντός», το «εδώ», το «εμείς» που συνήθως τους χαρακτηρίζει - στην «αριστερά» εκφράζεται με διαφορετικές ιδέες από ότι στη «δεξιά», αλλά άπαξ και αρχίσεις να τον συνειδητοποιείς είναι εντυπωσιακές οι ομοιότητες).
Η εξάρτηση και ο ετεροκαθορισμός τους από εξωγενείς παράγοντες, εξωθεσμικά και εξωεθνικά κέντρα και από ιδεολογίες είναι ο καθοριστικός παράγοντας της πολιτικής τους. Και δεν εδράζεται μονάχα σε «συμφέροντα» αλλά και σε «επιθυμίες».
(**) Όταν αναφερόμαστε στη Νορβηγία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σιγκαπούρη κ.λπ, δεν αναφερόμαστε για να «αντιγράψουμε» ή να «μεταφυτεύσουμε» το πρότυπο (ηθελημένα άλλωστε είναι τόσο διαφορετικές οι επιλογές). Αυτό που ενδιαφέρει είναι κυρίως η σχέση, η αναλογία πνεύματος-θεσμών και κάποια-λίγα όντως «αντικειμενικά» λειτουργικά στοιχεία, προκειμένου, όμως, να δημιουργήσουμε ένα πρότυπο βασισμένο στις δικές μας ανάγκες.
Από το 2007 και ύστερα, η Ελλάδα σταδιακά ωθείται ή οδεύει προς αυτό το status, του αποτυχημένου κράτους (failed state - έννοια την οποία δεν αποδέχομαι αλλά την χρησιμοποιώ χάριν συνεννόησης. Θα επανέλθω επί του ζητήματος). Το κράτος εξαρτάται από τις «παγκόσμιες αγορές» για τη χρηματοδότηση λειτουργιών του και αναπόφευκτα περιέρχεται σε καθεστώς κατάρρευσης μόλις υπάρξει έλλειψη κονδυλίων. Αρχίζει η αποσύνθεση και ο κατακερματισμός της όποιας κυριαρχίας αυτό διαθέτει, των λειτουργιών και του ρόλου του, το ιεραρχικό πλαίσιο μεταβάλλεται σε άναρχο και σταδιακά έχουμε τη μεταβολή μιας χώρας σε χώρο και, τελικά, σε σύστημα αυτοβοήθειας (καληνύχτα ζωή) κ.λπ. Ένα καταρρέον κράτος είναι ένα αποτυχημένο κράτος σε προχωρημένο στάδιο. Είναι μια χώρα που μεταβάλλεται σε χώρο ή χωματερή αυτής της «παγκοσμιοποίησης».
- Μα τι δουλειά έχει αυτό; Αυτό αφορά τις εσωτερικές σχέσεις «της Ένωσης».
- Σιωπή...
Ευελπιστώ να μην συμβεί κάποιο δυστύχημα το επόμενο χρονικό διάστημα (εάν η τραγωδία του πνιγμού του μικρού παιδιού -του Αϊλάν- συνέβαινε αυτή την περίοδο, μετά από αυτές τις «προτάσεις», θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί-εργαλειοποιηθεί από την Άγκυρα ή τις Βρυξέλλες ως μοχλός άσκησης τρομερής εξωεθνικής πίεσης προκειμένου να υπαναχωρήσεις και να αλλάξεις στάση).
Λοιπόν, φίλες και φίλοι. Όχι ως συμπέρασμα, αλλά ως διαπίστωση: Από το Βερολίνο, «τον πίνουμε» (excusez-moi), από τις Βρυξέλλες, ομοίως, από την Ουάσινγκτον, επίσης («θα πιέσουν για το χρέος»), η Μόσχα πάλι, δεν πιάνεται, διότι είναι «τρε μπαρμπαρικ» για τα εκλεπτυσμένα ευρωπαϊκά μας γούστα (αλλά και να μην ήταν, μας έχουν μάθει και δεν μας παίρνουν στα σοβαρά οι «Ρούσκοι») Και το Παρίσι κύριε;... Ασχολείται κανείς με το Παρίσι;
Κοινώς. Τον «πίνουμε» (και πάλι excusez-moi) πανταχόθεν.
Το έχω γράψει και το έχω τονίσει επανειλημμένως. Αποδομούνται, κατακερματίζονται, one by one, όλα τα συστατικά μέρη της κυριαρχίας ή όλες οι επιμέρους κυριαρχίες (κοινοβούλιο, νομοθετική, εδαφική, στρατός, προϋπολογισμός, ναυτική -θυμίζω μέτρα για τα νησιά με μικρό πληθυσμό ή τον περιορισμό δρομολογίων- και γενικότερα πολιτική, οικονομική, εσωτερική και εξωτερική. Και αυτά που ονομάζουμε εθνικά -δηλαδή διεθνή- θέματα, τα οποία ακολουθούν το επόμενο χρονικό διάστημα, σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται). Αυτή είναι η ουσιαστική πορεία από το 2009 και μετά (και αυτό είναι που δεν μπορούν να καταλάβουν όσοι έχουν κολλήσει με «το μνημόνιο» και «το νόμισμα»). Πόσο πιο απλά να το πούμε;
Μια χώρα -ή οποιοδήποτε συλλογικό υποκείμενο- που διαθέτει κυριαρχία δεν μπορεί να φτάσει στην άθλια κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα. Κύρια προϋπόθεση, βασική και αναντικατάστατη για να καταλήξουμε εδώ, είναι η αποδυνάμωση, η αποδόμηση και ο κατακερματισμός όλων των κυριαρχιών ή όλων των τομέων κυριαρχίας. One by one. Η χώρα βυθίζεται όλο και περισσότερο διότι χάνει συνεχώς κυριαρχικά δικαιώματα και τομείς κυριαρχίας (και συνεχώς προκύπτουν νέες απώλειες). Διότι μετατρέπεται σε ξέφραγο αμπέλι και σουρωτήρι.
Εκεί στα κόμματα, τι ακριβώς κάνουν; Τα διαπιστώνει αυτά ένας απλός παρατηρητής. Αυτοί τυφλοί είναι;
Θα μου πείτε, δεν γίνεται να είναι τυφλοί καθώς αποτελούν μέρος αυτής της διαδικασίας.
Η δουλοπρέπεια ως δείγμα «εκτίμησης και αφοσίωσης» προς τον «σύμμαχο», τον «εταίρο» κ.λπ. Βέβαια, στο διεθνές πεδίο αυτή είναι η πλέον εγγυημένη συνταγή για το ξέσκισμα σου (περισσότερο ανησυχία δημιουργεί η υπέρμετρη αφοσίωση παρά εμπιστοσύνη). Κανείς σοβαρός «σύμμαχος» δεν εμπιστεύεται έναν δουλοπρεπή, ούτε τον σέβεται. Απλά εκμεταλλεύεται την εκδούλευση που του προσφέρει (συνήθως «σύμμαχος» σημαίνει «ξένο αφεντικό»).
Ή πολιτική τους -και η ίδια η υπόσταση τους- ήταν πάντοτε ετεροπροσδιοριζόμενη και ετερόφωτη σε όλα τα επίπεδα. Από τη «δύση» και την «ανατολή».
Το δίλημμα, βέβαια, ποτέ δεν ήταν «δύση ή ανατολή» (αυτή ήταν η παραπλάνηση που μας επέβαλλαν). Το δίλημμα πάντα ήταν «δυτικό» ή αυτόχθονο, «ανατολικό» ή αυτόχθονο, δηλαδή ετερόχθονο ή αυτόχθονο (αναφερόμαστε σε πνευματική αυτοχθονία). Και οι δύο παρατάξεις -με μικρές διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό τους- βροντοφώναξαν: ετερόχθονο.
Ποτέ δεν πίστεψαν πως η Ελλάδα μπορούσε -ή άξιζε- να δημιουργήσει ένα δικό της πρότυπο, να είναι αυτόφωτη, να δημιουργήσει τη δική της εκδοχή «νεωτερικότητας».
Η νοοτροπία τους φαίνεται στον τρόπο με τον οποίον αντιμετώπιζαν -και συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν- τις «συμμαχίες» και το «πρότυπο».
Σε ότι αφορά τις «συμμαχίες», δεν θέλουν απλά σύμμαχο, αλλά επιθυμούν να γίνουν ένα μαζί του, να αφομοιωθούν. Τη συμμαχία την αντιλαμβάνονται σαν ερωτική δουλική προσφορά προς τον αγαθό, τον προστάτη, τον άμεμπτο, τον κύριο. Του δίνονται (όποια προβιά και εάν φοράει, όποιος και εάν είναι: Άγγλος, Γάλλος, Αμερικανός, Γερμανός, Τούρκος ή Ρώσος). Επιθυμούν να γίνουν υλικά και πνευματικά δούλοι του «σύμμαχου». Δεν είναι ποτέ ιδεολογικά και πνευματικά αδέσμευτοι από αυτόν.
Σε ότι αφορά το «πρότυπο» έχουμε το φαινόμενο copy paste (**). Να γίνουμε -επιτέλους- «δυτική» χώρα ή τελοσπάντων κάτι άλλο (Η.Π.Α, Αγγλία, Γαλλία, Σουηδία, Τουρκία κ.λπ - βέβαια εάν κάνεις μια κουβέντα μαζί τους και μιλήσεις για κάθε μια από αυτές τις χώρες ξεχωριστά αναφερόμενος στο πόσο διαφορετικά είναι τα πολιτικά τους πρότυπα και η μορφή των θεσμών τους, θα βραχυκυκλώσουν).
Έχουμε μια «κουλτούρα», λένε, που αποτελεί παράγοντα «καθυστέρησης», εμπόδιο στον «εκσυχρονισμό» και αντιστέκεται στην εύρυθμη λειτουργία των -έξωθεν μεταφυτευμένων- θεσμών ή του «συστήματος» (αντιστρέφουν τη σχέση θεσμοί-κουλτούρα λόγω «υλισμού» λες και οι θεσμοί είναι κάτι «υλικό» ή λες και η Αυστρία, η Γαλλία, η Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Η.Π.Α βρήκαν έτοιμους τους θεσμούς, σκάβοντας το χώμα). Οι -μεταφυτευμένοι- θεσμοί ή το σύστημα λειτουργούν σε άλλες περιοχές (και όπου δεν λειτουργούν υπάρχουν «καθυστερημένοι» λαοί). Άρα, το πρόβλημα είναι η κουλτούρα, το πνεύμα (βέβαια άλλοι λαοί ακριβώς θεσμοποίησαν πτυχές του πνεύματος τους).
Από εδώ μάλλον προκύπτει και η -συνειδητή ή ασυνείδητη- επιλογή της «ετεροχθονίας», του μιμητισμού, του μεταπρατισμού, του πιθηκισμού, του copy paste.
Ουσιαστικά δεν θεωρούν το -πνευματικά- αυτόχθονο ως κάτι «άξιο» το οποίο μπορούν -ή αξίζει- να σμιλέψουν και να μορφοποίησουν σε πνεύμα και ύλη (αντίθετα διεξάγουν ανελέητο πολιτιστικό πόλεμο). Ουσιαστικά δεν θεωρούν τον λαό ως ιστορικό υποκείμενο αλλά ως αντικείμενο επιδιόρθωσης (μέσες-άκρες από εδώ πηγάζει ένας μικρο-κρυφο-light ρατσισμός για το «εντός», το «εδώ», το «εμείς» που συνήθως τους χαρακτηρίζει - στην «αριστερά» εκφράζεται με διαφορετικές ιδέες από ότι στη «δεξιά», αλλά άπαξ και αρχίσεις να τον συνειδητοποιείς είναι εντυπωσιακές οι ομοιότητες).
Η εξάρτηση και ο ετεροκαθορισμός τους από εξωγενείς παράγοντες, εξωθεσμικά και εξωεθνικά κέντρα και από ιδεολογίες είναι ο καθοριστικός παράγοντας της πολιτικής τους. Και δεν εδράζεται μονάχα σε «συμφέροντα» αλλά και σε «επιθυμίες».
-----
(*) «ελληνοκεντρική» σε εισαγωγικά γιατί σαφώς και το «ελληνικό» μπορεί να ερμηνεύεται εξωχώρια ή να έτεροπροσδιορίζεται -όπως και συμβαίνει- ως αντίληψη, ταυτότητα, συμφέρον κ.λπ.(**) Όταν αναφερόμαστε στη Νορβηγία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σιγκαπούρη κ.λπ, δεν αναφερόμαστε για να «αντιγράψουμε» ή να «μεταφυτεύσουμε» το πρότυπο (ηθελημένα άλλωστε είναι τόσο διαφορετικές οι επιλογές). Αυτό που ενδιαφέρει είναι κυρίως η σχέση, η αναλογία πνεύματος-θεσμών και κάποια-λίγα όντως «αντικειμενικά» λειτουργικά στοιχεία, προκειμένου, όμως, να δημιουργήσουμε ένα πρότυπο βασισμένο στις δικές μας ανάγκες.
II
Σε αντίθεση με την παγκοσμιοποίηση του παρελθόντος, η οποία υλοποιείτο μέσω μιας αυτοκρατορικής δομής, η σημερινή «παγκοσμιοποίηση» επιβάλλεται με τη βοήθεια ενός δικτύου -κατασκευασθέντων- «αποτυχημένων κρατών», μέσω της αποδυνάμωσης και του κατακερματισμού της κυριαρχίας, του ρόλου του και των λειτουργιών τους. Η παγκοσμιοποίηση του παρελθόντος δεν αναγνώριζε την κυριαρχία των προτεκτοράτων ή των αποικιών. Αντίθετα, η «παγκοσμιοποίηση» σήμερα, χρησιμοποιεί ή «εκμισθώνει» αδύναμα ή υποτελή κράτη-πελάτες (client, vassal states) με περιορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα, ως εκπροσώπους (proxies), φορείς ή/και παραδείγματα που επιβάλλουν ή σκιαγραφούν μια τάξη (μπορεί να είναι και αταξία) ή μια ατζέντα.
-----
Τα προηγούμενα περιγράφουν την εργαστηριακή κατάσταση -εν είδει πειράματος- στην οποία έχει περιέλθει και η Ελλάδα και η οποία δεν μπορεί να ερμηνευθεί μέσω σχημάτων περί της «μη εφαρμογής των μέτρων», της «μη πάταξης της διαφθοράς», του «μη περιορισμού του δημοσίου» και όλου αυτού του λόγου ο οποίος είναι ανίκανος, όχι μονάχα να ερμηνεύσει την σφοδρότητα όσων λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα (εξ ου και καταφεύγει σε φονταμενταλιστικές και ρατσιστικές ερμηνείες, αυτομαστιγώματα και σχήματα που νομιμοποιούν κάθε ακρότητα) αλλά βρίσκεται και εκτός τόπου και χρόνου σε ότι αφορά το διεθνές και γενικότερα παγκόσμιο περιβάλλον (εστιάζουν σε ένα κουτάκι -«ελληνικό κράτος»- το οποίο αποκόβουν πλήρως από το περιβάλλον του αποστειρώνοντας το).Από το 2007 και ύστερα, η Ελλάδα σταδιακά ωθείται ή οδεύει προς αυτό το status, του αποτυχημένου κράτους (failed state - έννοια την οποία δεν αποδέχομαι αλλά την χρησιμοποιώ χάριν συνεννόησης. Θα επανέλθω επί του ζητήματος). Το κράτος εξαρτάται από τις «παγκόσμιες αγορές» για τη χρηματοδότηση λειτουργιών του και αναπόφευκτα περιέρχεται σε καθεστώς κατάρρευσης μόλις υπάρξει έλλειψη κονδυλίων. Αρχίζει η αποσύνθεση και ο κατακερματισμός της όποιας κυριαρχίας αυτό διαθέτει, των λειτουργιών και του ρόλου του, το ιεραρχικό πλαίσιο μεταβάλλεται σε άναρχο και σταδιακά έχουμε τη μεταβολή μιας χώρας σε χώρο και, τελικά, σε σύστημα αυτοβοήθειας (καληνύχτα ζωή) κ.λπ. Ένα καταρρέον κράτος είναι ένα αποτυχημένο κράτος σε προχωρημένο στάδιο. Είναι μια χώρα που μεταβάλλεται σε χώρο ή χωματερή αυτής της «παγκοσμιοποίησης».
III
Η Καγκελάριος της Γερμανίας και ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής «πρότειναν» να γίνουν κοινές ναυτικές περιπολίες με τη γείτονα χώρα. Σας έχω αναφέρει την έννοια της «διαμοιρασμένης -ή κοινής- κυριαρχίας» (Shared and pooled sovereignty); Σωστά; Ωραία. Εμμέσως πλην σαφώς και απέξω, απέξω αυτό πρότειναν...- Μα τι δουλειά έχει αυτό; Αυτό αφορά τις εσωτερικές σχέσεις «της Ένωσης».
- Σιωπή...
Ευελπιστώ να μην συμβεί κάποιο δυστύχημα το επόμενο χρονικό διάστημα (εάν η τραγωδία του πνιγμού του μικρού παιδιού -του Αϊλάν- συνέβαινε αυτή την περίοδο, μετά από αυτές τις «προτάσεις», θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί-εργαλειοποιηθεί από την Άγκυρα ή τις Βρυξέλλες ως μοχλός άσκησης τρομερής εξωεθνικής πίεσης προκειμένου να υπαναχωρήσεις και να αλλάξεις στάση).
Λοιπόν, φίλες και φίλοι. Όχι ως συμπέρασμα, αλλά ως διαπίστωση: Από το Βερολίνο, «τον πίνουμε» (excusez-moi), από τις Βρυξέλλες, ομοίως, από την Ουάσινγκτον, επίσης («θα πιέσουν για το χρέος»), η Μόσχα πάλι, δεν πιάνεται, διότι είναι «τρε μπαρμπαρικ» για τα εκλεπτυσμένα ευρωπαϊκά μας γούστα (αλλά και να μην ήταν, μας έχουν μάθει και δεν μας παίρνουν στα σοβαρά οι «Ρούσκοι») Και το Παρίσι κύριε;... Ασχολείται κανείς με το Παρίσι;
Κοινώς. Τον «πίνουμε» (και πάλι excusez-moi) πανταχόθεν.
Το έχω γράψει και το έχω τονίσει επανειλημμένως. Αποδομούνται, κατακερματίζονται, one by one, όλα τα συστατικά μέρη της κυριαρχίας ή όλες οι επιμέρους κυριαρχίες (κοινοβούλιο, νομοθετική, εδαφική, στρατός, προϋπολογισμός, ναυτική -θυμίζω μέτρα για τα νησιά με μικρό πληθυσμό ή τον περιορισμό δρομολογίων- και γενικότερα πολιτική, οικονομική, εσωτερική και εξωτερική. Και αυτά που ονομάζουμε εθνικά -δηλαδή διεθνή- θέματα, τα οποία ακολουθούν το επόμενο χρονικό διάστημα, σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται). Αυτή είναι η ουσιαστική πορεία από το 2009 και μετά (και αυτό είναι που δεν μπορούν να καταλάβουν όσοι έχουν κολλήσει με «το μνημόνιο» και «το νόμισμα»). Πόσο πιο απλά να το πούμε;
Μια χώρα -ή οποιοδήποτε συλλογικό υποκείμενο- που διαθέτει κυριαρχία δεν μπορεί να φτάσει στην άθλια κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα. Κύρια προϋπόθεση, βασική και αναντικατάστατη για να καταλήξουμε εδώ, είναι η αποδυνάμωση, η αποδόμηση και ο κατακερματισμός όλων των κυριαρχιών ή όλων των τομέων κυριαρχίας. One by one. Η χώρα βυθίζεται όλο και περισσότερο διότι χάνει συνεχώς κυριαρχικά δικαιώματα και τομείς κυριαρχίας (και συνεχώς προκύπτουν νέες απώλειες). Διότι μετατρέπεται σε ξέφραγο αμπέλι και σουρωτήρι.
Εκεί στα κόμματα, τι ακριβώς κάνουν; Τα διαπιστώνει αυτά ένας απλός παρατηρητής. Αυτοί τυφλοί είναι;
Θα μου πείτε, δεν γίνεται να είναι τυφλοί καθώς αποτελούν μέρος αυτής της διαδικασίας.
-----
Ο ανθρωπολογικός τύπος που -προετοίμασε το έδαφος και- μας έφερε σε αυτή την κατάντια θα πει: Πείτε ναι, μην κάνετε καμία μαλακία και «μας διώξουν». Με αηδίες θα ασχολούμαστε τώρα; Αυτά είναι «ξεπερασμένα πράγματα». Τα σύνορα μπλα, μπλα... Οι εταίροι και σύμμαχοι μπλα, μπλα... που μας χρηματοδοτούν μπλα, μπλα... Πείτε ναι, κάντε πίσω!Η δουλοπρέπεια ως δείγμα «εκτίμησης και αφοσίωσης» προς τον «σύμμαχο», τον «εταίρο» κ.λπ. Βέβαια, στο διεθνές πεδίο αυτή είναι η πλέον εγγυημένη συνταγή για το ξέσκισμα σου (περισσότερο ανησυχία δημιουργεί η υπέρμετρη αφοσίωση παρά εμπιστοσύνη). Κανείς σοβαρός «σύμμαχος» δεν εμπιστεύεται έναν δουλοπρεπή, ούτε τον σέβεται. Απλά εκμεταλλεύεται την εκδούλευση που του προσφέρει (συνήθως «σύμμαχος» σημαίνει «ξένο αφεντικό»).
| 0 | | 0 | |
Η κρίση του άξονα «αριστερά-δεξιά» είναι υπαρκτή, δομική και δεν παρατηρείται μονάχα στην Ευρώπη. Την έννοια «αριστερά» (και κατ'επέκταση και τη «δεξιά») στην Κίνα την εισήγαγε το κομμουνιστικό κόμμα (αν και ο Xi Jinping είναι ένας από τους ηγέτες -μαζί με τον Πάπα Φραγκίσκο και άλλους- που αγνοούν επιδεικτικά αυτήν τη διχοτομία). Το φαινόμενο της κρίσης, της σύγχυσης ή της απώλειας περιεχομένων επί του άξονα είναι παγκόσμιο. Απλά δεν τονίζεται ή/και γίνεται προσπάθεια να υποβαθμιστεί.
Θα πρέπει να ιδωθεί ως προς την παγκόσμια διάσταση του και όχι μονάχα ως προς την ευρωπαϊκή (έχω κάνει προσπάθειες ερμηνείας τις οποίες μάλιστα θεωρώ αρκετά διαυγείς). Το παρακάτω κείμενο ασχολείται με τη γαλλική διάσταση του φαινομένου και εντός των γνωστών πολεμικών πλαισίων. Δεν κάνει βέβαια κάποιου είδους «ανάλυση», γνώμες παραθέτει, έχει όμως αξία -και αποπνέει μια φρεσκάδα- γιατί αναδεικνύει το ζήτημα.
Η τυπική «αριστερή» και «δεξιά» οπτική στην Ελλάδα (μια χώρα που πέρα από την παραδοσιακή της χρονοκαθυστέρηση και εξάρτηση σε επίπεδο ιδεοκίνησης φέρει και τα ψυχικά και διανοητικά τραύματα και σύνδρομα του εμφυλίου) και η κλασική φιλελεύθερη και μαρξιστική σκέψη, βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου σε ότι αφορά τον παλμό των παγκόσμιων πολιτικών εξελίξεων. Οι φορείς της, όχι μονάχα δεν έχουν υψηλή αναλυτική ικανότητα, αλλά είναι και εξόχως παρωχημένοι ως προς την ερμηνεία αυτών των εξελίξεων (στο να μεταφράζουν ευρωκεντρικά βιβλιαράκια, πάντως, προκειμένου να χτίσουν ένα ιδεολογικο οικοδόμημα με στόχο να μας εγκλωβίσουν και να μας σφραγίσουν μέσα, άψογοι είναι όλοι αυτοί).
Δεν τρέφω καμία ιδιαίτερη συμπάθεια για το ηλεκτρονικό μέσο από το οποίο κάνω την αναδημοσίευση (προφανώς και διαφωνώ σε σημεία με το κείμενο αλλά αυτό είναι επιμέρους).
Για όσες και όσους έχετε κάποια εξοικείωση με τη σκέψη και τα έργα των Pascal Bruckner (Πασκάλ Μπρυκνέρ), Michel Onfray (Μισέλ Ονφρέ) και Alain Finkielkraut (Αλαίν Φινκελκρώ), το κείμενο αποκτά ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον (πάντως εγώ αφού διάβασα έργα και των τριών, κατέληξα να με ελκύουν περισσότερο προσεγγίσεις όπως του Emmanuel Toddκαι κυρίως σκέψεις εξωευρωπαϊκές - βαρέθηκα να διαβάζω αναλύσεις από πέντε μονάχα χώρες: Η.Π.Α, Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία, Ιταλία).
Η Γαλλία αποτελεί υπερευαίσθητο προκεχωρημένο αισθητήρα εξελίξεων τόσο ως προς τον άξονα «αριστερά-δεξιά» όσο και ως προς τη σχέση «κοσμικό-θρησκευτικό». Εμπεριέχει υψηλό συμβολισμό το γεγονός πως ο άξονας «αριστερά-δεξιά» διέρχεται κρίση στον τόπο που τον γέννησε.
Παρακάτω επαναφέρω ορισμένα ενδεικτικά παραδείγματα -εκτός του πνεύματος του κειμένου- για να αναδείξω τη διάσταση του φαινομένου:
Ο αγώνας των ανθρώπων για ελευθερία και δικαιοσύνη υπήρχε πριν από «την αριστερά και τη δεξιά» και θα υπάρχει και μετά από «την αριστερά και τη δεξιά». Προσωπικά, ποτέ μου δεν κατάλαβα πως μια διχοτομία, η οποία εγκαινιάστηκε σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο μπορεί να ισχύει -αυτονόητα- στο παρόν σε κάθε τόπο και να προβάλλεται στο παρελθόν σε κάθε τόπο (σε μερικές περιπτώσεις, μάλιστα, να προβάλλεται ακόμα και στο μέλλον σε κάθε τόπο).
Θα πρέπει να ιδωθεί ως προς την παγκόσμια διάσταση του και όχι μονάχα ως προς την ευρωπαϊκή (έχω κάνει προσπάθειες ερμηνείας τις οποίες μάλιστα θεωρώ αρκετά διαυγείς). Το παρακάτω κείμενο ασχολείται με τη γαλλική διάσταση του φαινομένου και εντός των γνωστών πολεμικών πλαισίων. Δεν κάνει βέβαια κάποιου είδους «ανάλυση», γνώμες παραθέτει, έχει όμως αξία -και αποπνέει μια φρεσκάδα- γιατί αναδεικνύει το ζήτημα.
Η τυπική «αριστερή» και «δεξιά» οπτική στην Ελλάδα (μια χώρα που πέρα από την παραδοσιακή της χρονοκαθυστέρηση και εξάρτηση σε επίπεδο ιδεοκίνησης φέρει και τα ψυχικά και διανοητικά τραύματα και σύνδρομα του εμφυλίου) και η κλασική φιλελεύθερη και μαρξιστική σκέψη, βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου σε ότι αφορά τον παλμό των παγκόσμιων πολιτικών εξελίξεων. Οι φορείς της, όχι μονάχα δεν έχουν υψηλή αναλυτική ικανότητα, αλλά είναι και εξόχως παρωχημένοι ως προς την ερμηνεία αυτών των εξελίξεων (στο να μεταφράζουν ευρωκεντρικά βιβλιαράκια, πάντως, προκειμένου να χτίσουν ένα ιδεολογικο οικοδόμημα με στόχο να μας εγκλωβίσουν και να μας σφραγίσουν μέσα, άψογοι είναι όλοι αυτοί).
Δεν τρέφω καμία ιδιαίτερη συμπάθεια για το ηλεκτρονικό μέσο από το οποίο κάνω την αναδημοσίευση (προφανώς και διαφωνώ σε σημεία με το κείμενο αλλά αυτό είναι επιμέρους).
Για όσες και όσους έχετε κάποια εξοικείωση με τη σκέψη και τα έργα των Pascal Bruckner (Πασκάλ Μπρυκνέρ), Michel Onfray (Μισέλ Ονφρέ) και Alain Finkielkraut (Αλαίν Φινκελκρώ), το κείμενο αποκτά ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον (πάντως εγώ αφού διάβασα έργα και των τριών, κατέληξα να με ελκύουν περισσότερο προσεγγίσεις όπως του Emmanuel Toddκαι κυρίως σκέψεις εξωευρωπαϊκές - βαρέθηκα να διαβάζω αναλύσεις από πέντε μονάχα χώρες: Η.Π.Α, Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία, Ιταλία).
Η Γαλλία αποτελεί υπερευαίσθητο προκεχωρημένο αισθητήρα εξελίξεων τόσο ως προς τον άξονα «αριστερά-δεξιά» όσο και ως προς τη σχέση «κοσμικό-θρησκευτικό». Εμπεριέχει υψηλό συμβολισμό το γεγονός πως ο άξονας «αριστερά-δεξιά» διέρχεται κρίση στον τόπο που τον γέννησε.
Παρακάτω επαναφέρω ορισμένα ενδεικτικά παραδείγματα -εκτός του πνεύματος του κειμένου- για να αναδείξω τη διάσταση του φαινομένου:
- Because of the dominance of the reunification-independence issue in Taiwan's political scene, it is difficult to categorise either camp as "right" or "left" on the conventional basis of economic or social policies.
- Peter Caws also believes that some political issues today should not be aligned along the left-right continuum (the tension between Islam and the West is a case in point).
- The terms "left" and "right" are also meaningless for people in many non-Western cultures, simply because they lack a tradition of categorizing politicians and parties in this manner.
- In the majority of African countries, most parties call themselves socialist. Very few openly identify themselves as right-wing. The left-right divide, whatever it may be, does not exist in the same way as in industrialized countries.
- Factionalism (in Japan) creates problems for an analysis of political positions in terms of a left-right spectrum, or indeed in terms of a multi-dimensional model.
Ο αγώνας των ανθρώπων για ελευθερία και δικαιοσύνη υπήρχε πριν από «την αριστερά και τη δεξιά» και θα υπάρχει και μετά από «την αριστερά και τη δεξιά». Προσωπικά, ποτέ μου δεν κατάλαβα πως μια διχοτομία, η οποία εγκαινιάστηκε σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο μπορεί να ισχύει -αυτονόητα- στο παρόν σε κάθε τόπο και να προβάλλεται στο παρελθόν σε κάθε τόπο (σε μερικές περιπτώσεις, μάλιστα, να προβάλλεται ακόμα και στο μέλλον σε κάθε τόπο).
.~`~.
J’accuse: Leftist intellectuals turn right
Unusual ideological bedfellows in France are uniting against globalization and the euro
J’accuse: Leftist intellectuals turn right
Unusual ideological bedfellows in France are uniting against globalization and the euro
PARIS — When the newspaper Libération last month accused self-professed “left of the left” philosopher and best-selling author Michel Onfray of “doing the [far-right party] Front National’s bidding,” French intellectuals circled the wagons.
Riding to the rescue from the left and right to defend Onfray, they did what intellectuals do in these cases: organize a public debate. The headline of the event, to be hosted at the Maison de la Mutualité on October 20 by political weekly magazine Marianne in support of its sometime contributor Onfray, sets a new standard for navel-gazing: “Can we still debate in France?”
Spoiler alert: The fury stirred up by the controversy offers a good clue to the answer.
Onfray is only the latest French thinker whom government-friendly media and Socialist party officials accuse of pushing ideas similar to those of the far-right — on immigration, the role of Islam in society and the need to restore France’s battered sense of self.
They include the moralist philosopher Alain Finkielkraut, a former left-wing radical and now member of the French Academy who has written several books on the waning of France’s traditional republican culture and the country’s “unhappy identity” (the title of one of his books); Régis Debray, a 1960s companion of Che Guevara who later became an adviser to former Socialist president François Mitterrand; Eric Zemmour, a far-right journalist and TV debater whose book “Le suicide français” (‘The French suicide’) on “the 40 years that destroyed France” became an unlikely best-seller last year; and even Michel Houellebecq, the recluse novelist whose latest book, “Submission”, describes a future France as an Islamic theocracy.
The controversy has simmered for a long time. In 2002 the left-leaning magazine Nouvel Observateur was already putting Finkielkraut on its cover to wonder whether he was part of the “new reactionaries.”
But it is now pervasive and part of the permanent French debate. And it hasn’t been restricted to the realm of high-brow discourse.
After French Prime Minister Manuel Valls recently criticized Onfray for one of his tirades, he was called “a moron” in return by the philosopher. And earlier this year, Valls was deemed “a bore” by Houellebecq after venturing that he didn’t agree with the writer’s somber vision.
Libération’s outburst was prompted by the latest in a long string of provocative statements Onfray has made in recent months, attacking the Socialist government’s policies and principles.
In an interview with Le Figaro on September 8, the writer criticized what he called “the emotional response” to the picture of a dead refugee child that made headlines around the world and prompted French President François Hollande to soften on the issue of quotas for accepting asylum-seeker quotas.
Onfray, who declined a request for comment for this article, went on to accuse France’s successive governments of “being contemptuous of the people” — what he calls, using the English term, “the ‘old school’ people”: French blue-collar workers, the unemployed, the poor, the pensioners. As for National Front leader Marine Le Pen, he said: “I don’t resent her as much as I resent those who made her possible.”
The dispute comes a few weeks after Jacques Sapir, an economist from the far left who has long campaigned against the euro, suggested the creation of an “anti-euro national liberation front” that might extend up to and including Le Pen’s party.
Sapir added, in a Libération interview, that it was undeniable that the far-right National Front had “changed in the last years”. He is also one of France’s staunchest defenders of Vladimir Putin’s policies, and the author of a blog hailing what he sees as the Russian president’s many “successes” both economically and on the international stage.
Onfray has called Sapir’s idea of an anti-euro alliance “interesting.” Some of the philosopher’s critics see a bitter irony in the fact that in 2002, he created a “People’s University” in Normandy, where he resides, to counter the rising influence of the National Front’s ideas. That’s the year when the party’s founder Jean-Marie Le Pen, father of current leader Marine, made it to the second round of the French presidential election against then-president Jacques Chirac after having defeated Socialist candidate Lionel Jospin.
The real split in French politics, as Onfray now sees it, is between the ruling, pro-European elites of both the conservative and socialist parties and the French people, who, he often says, have been betrayed “since 1983” — when then-president Mitterrand, a Socialist, converted to pro-market policies.
Ideological overlap between the National Front and France’s far left is not entirely new. The nationalist party has long sought and received support from French workers disillusioned by the mainstream left parties. Some former communist strongholds are now areas where the FN gets its largest support.
Marine Le Pen herself stands a serious chance of winning the Nord-Pas de Calais district in the upcoming regional elections in December. The industry-dominated area was long ruled by the socialist or communist left. The anti-capitalist, anti-U.S. and populist platform of the National Front strikes a chord with voters who resent the changes brought by globalization.
“Europe is seen by those intellectuals as just the Trojan horse of globalization,” said Laurent Joffrin, the editor of Libération who led the anti-Onfray charge. “What unites those intellectuals is opposition in general to modern times — to the governing left, to market-friendly Europe, to immigrants seen as the armies of Islam. They never venture to tell us what should be done.”
Leftists like Onfray now find themselves agreeing with the other end of the political spectrum on a couple of key themes.
The first is the fate of France’s poor and working class – the “proletariat” Onfray says has been abandoned by the right and the left alike. In that vision, the governing left’s policies favor the globalized elite and the well-to-do, while catering to the needs of minorities (“the margins,” says Onfray) — such as immigrants, homosexuals and women.
The second theme is the visceral hostility towards Europe and the euro, seen as constraining economic and social policy and a fatal blow to the infamous “exception française,” a large and costly welfare state that’s supposed to shield the French from the turmoils of the global economy.
The drama is being played daily in the court of public opinion. Think of it as “the people vs. the euro.”
“The latest eruption doesn’t come in a vacuum,” said Pascal Bruckner, an essayist and fiction writer, and one of the few French intellectuals who still presents himself as “pro-Europe, and rather Atlanticist.”
“There has long been a tradition of intellectuals defining themselves against the government, and if Valls thinks he can be a book critic, then the reaction is understandable,” Bruckner said. “What’s striking today is that it looks like this government from the left can’t seem to find an intellectual on its side”
Meanwhile, France continues to struggle with the economic crisis. Even as unemployment in the eurozone as a whole has declined steadily since early 2013, it keeps rising in France and may soon go above the monetary union’s average.
“This increases the disillusion of traditional left voters,” said Joffrin, “because the government so far can’t show results for its pro-euro, fiscally strict policies.”
The zeitgeist is summed up by the term “sinistrose,” the deep-rooted pessimism that has long passed as a trait of the French psyche but is taking a turn for the worse in times of economic and political uncertainty.
The anti-European feeling even permeates the governing left. When Marine Le Pen last week addressed Hollande in the European Parliament by calling him [Merkel’s] “vice-chancellor for the France region,” she was only slightly more aggressive than Hollande’s former economy minister, Arnaud Montebourg, who was fired from the government last year after saying that France’s austerity policies were “dictated by Germany’s right.”
“Europe here serves as proxy for globalization,” said a government adviser, who didn’t want to be identified for fear of “adding fuel to the fire.” “I call it the defeatist wing of French intellectual life: There’s no chance we’ll be able to make it, so let’s retract and retreat.”
And, yes, debate.
The “Saving Philosopher Onfray” operation has no shortage of theatricality. It involves best-selling authors, whose pictures more often than not grace the covers of glossy news magazines, complaining about a “media conspiracy” to silence them.
Onfray’s best-selling books provide frequent cover stories for the news weeklies, and Finkielkraut seems like he has a permanent seat on French TV talk shows. Even government-supportive media, such as Libération or L’Obs, are eager takers for interviews with the supposedly silenced reactionaries.
Authors with more established “intellectuel” credentials, such as Finkielkraut, are pushing back against what they consider an anti-racist or “anti-fascist” thought police. The philosopher recently defended the right of Nadine Morano, a French MP from Nicolas Sarkozy’s party Les Républicains, to say France was a “white race” country.
Le Pen’s party, he writes in his most recent book, “La Seule Exactitude,” must be criticized for itself — because it is a “party of demagogues, ignoring both the complexity of political action and economic laws, promoting the cult of the strong man to the point of making Vladimir Putin not only an ally but a role model.”
Bruckner said it remains to be seen whether the controversy will be “just a prairie fire, chased next week by another piece of news” or a sign that “the divorce will become permanent between the ruling left and the intellectuals.”
In the meantime there is whispering that the big Mutualité meeting might be canceled after all — especially since neither Onfray nor Finkielkraut has agreed to appear as a witness for his own defense.
Riding to the rescue from the left and right to defend Onfray, they did what intellectuals do in these cases: organize a public debate. The headline of the event, to be hosted at the Maison de la Mutualité on October 20 by political weekly magazine Marianne in support of its sometime contributor Onfray, sets a new standard for navel-gazing: “Can we still debate in France?”
Spoiler alert: The fury stirred up by the controversy offers a good clue to the answer.
Onfray is only the latest French thinker whom government-friendly media and Socialist party officials accuse of pushing ideas similar to those of the far-right — on immigration, the role of Islam in society and the need to restore France’s battered sense of self.
They include the moralist philosopher Alain Finkielkraut, a former left-wing radical and now member of the French Academy who has written several books on the waning of France’s traditional republican culture and the country’s “unhappy identity” (the title of one of his books); Régis Debray, a 1960s companion of Che Guevara who later became an adviser to former Socialist president François Mitterrand; Eric Zemmour, a far-right journalist and TV debater whose book “Le suicide français” (‘The French suicide’) on “the 40 years that destroyed France” became an unlikely best-seller last year; and even Michel Houellebecq, the recluse novelist whose latest book, “Submission”, describes a future France as an Islamic theocracy.
The new ‘new reactionaries’
The controversy has simmered for a long time. In 2002 the left-leaning magazine Nouvel Observateur was already putting Finkielkraut on its cover to wonder whether he was part of the “new reactionaries.”
But it is now pervasive and part of the permanent French debate. And it hasn’t been restricted to the realm of high-brow discourse.
After French Prime Minister Manuel Valls recently criticized Onfray for one of his tirades, he was called “a moron” in return by the philosopher. And earlier this year, Valls was deemed “a bore” by Houellebecq after venturing that he didn’t agree with the writer’s somber vision.
Libération’s outburst was prompted by the latest in a long string of provocative statements Onfray has made in recent months, attacking the Socialist government’s policies and principles.
In an interview with Le Figaro on September 8, the writer criticized what he called “the emotional response” to the picture of a dead refugee child that made headlines around the world and prompted French President François Hollande to soften on the issue of quotas for accepting asylum-seeker quotas.
Onfray, who declined a request for comment for this article, went on to accuse France’s successive governments of “being contemptuous of the people” — what he calls, using the English term, “the ‘old school’ people”: French blue-collar workers, the unemployed, the poor, the pensioners. As for National Front leader Marine Le Pen, he said: “I don’t resent her as much as I resent those who made her possible.”
The dispute comes a few weeks after Jacques Sapir, an economist from the far left who has long campaigned against the euro, suggested the creation of an “anti-euro national liberation front” that might extend up to and including Le Pen’s party.
Sapir added, in a Libération interview, that it was undeniable that the far-right National Front had “changed in the last years”. He is also one of France’s staunchest defenders of Vladimir Putin’s policies, and the author of a blog hailing what he sees as the Russian president’s many “successes” both economically and on the international stage.
Trojan horse of globalization
Onfray has called Sapir’s idea of an anti-euro alliance “interesting.” Some of the philosopher’s critics see a bitter irony in the fact that in 2002, he created a “People’s University” in Normandy, where he resides, to counter the rising influence of the National Front’s ideas. That’s the year when the party’s founder Jean-Marie Le Pen, father of current leader Marine, made it to the second round of the French presidential election against then-president Jacques Chirac after having defeated Socialist candidate Lionel Jospin.
The real split in French politics, as Onfray now sees it, is between the ruling, pro-European elites of both the conservative and socialist parties and the French people, who, he often says, have been betrayed “since 1983” — when then-president Mitterrand, a Socialist, converted to pro-market policies.
Ideological overlap between the National Front and France’s far left is not entirely new. The nationalist party has long sought and received support from French workers disillusioned by the mainstream left parties. Some former communist strongholds are now areas where the FN gets its largest support.
‘This government from the left can’t seem to find an intellectual on its side.’
Marine Le Pen herself stands a serious chance of winning the Nord-Pas de Calais district in the upcoming regional elections in December. The industry-dominated area was long ruled by the socialist or communist left. The anti-capitalist, anti-U.S. and populist platform of the National Front strikes a chord with voters who resent the changes brought by globalization.
“Europe is seen by those intellectuals as just the Trojan horse of globalization,” said Laurent Joffrin, the editor of Libération who led the anti-Onfray charge. “What unites those intellectuals is opposition in general to modern times — to the governing left, to market-friendly Europe, to immigrants seen as the armies of Islam. They never venture to tell us what should be done.”
‘The people vs. the euro’
Leftists like Onfray now find themselves agreeing with the other end of the political spectrum on a couple of key themes.
The first is the fate of France’s poor and working class – the “proletariat” Onfray says has been abandoned by the right and the left alike. In that vision, the governing left’s policies favor the globalized elite and the well-to-do, while catering to the needs of minorities (“the margins,” says Onfray) — such as immigrants, homosexuals and women.
The second theme is the visceral hostility towards Europe and the euro, seen as constraining economic and social policy and a fatal blow to the infamous “exception française,” a large and costly welfare state that’s supposed to shield the French from the turmoils of the global economy.
The drama is being played daily in the court of public opinion. Think of it as “the people vs. the euro.”
“The latest eruption doesn’t come in a vacuum,” said Pascal Bruckner, an essayist and fiction writer, and one of the few French intellectuals who still presents himself as “pro-Europe, and rather Atlanticist.”
“There has long been a tradition of intellectuals defining themselves against the government, and if Valls thinks he can be a book critic, then the reaction is understandable,” Bruckner said. “What’s striking today is that it looks like this government from the left can’t seem to find an intellectual on its side”
Meanwhile, France continues to struggle with the economic crisis. Even as unemployment in the eurozone as a whole has declined steadily since early 2013, it keeps rising in France and may soon go above the monetary union’s average.
France’s intellectuals grapple with globalization, as does the rest of the society.
“This increases the disillusion of traditional left voters,” said Joffrin, “because the government so far can’t show results for its pro-euro, fiscally strict policies.”
The zeitgeist is summed up by the term “sinistrose,” the deep-rooted pessimism that has long passed as a trait of the French psyche but is taking a turn for the worse in times of economic and political uncertainty.
The anti-European feeling even permeates the governing left. When Marine Le Pen last week addressed Hollande in the European Parliament by calling him [Merkel’s] “vice-chancellor for the France region,” she was only slightly more aggressive than Hollande’s former economy minister, Arnaud Montebourg, who was fired from the government last year after saying that France’s austerity policies were “dictated by Germany’s right.”
“Europe here serves as proxy for globalization,” said a government adviser, who didn’t want to be identified for fear of “adding fuel to the fire.” “I call it the defeatist wing of French intellectual life: There’s no chance we’ll be able to make it, so let’s retract and retreat.”
And, yes, debate.
The new talk-show culture
The “Saving Philosopher Onfray” operation has no shortage of theatricality. It involves best-selling authors, whose pictures more often than not grace the covers of glossy news magazines, complaining about a “media conspiracy” to silence them.
Onfray’s best-selling books provide frequent cover stories for the news weeklies, and Finkielkraut seems like he has a permanent seat on French TV talk shows. Even government-supportive media, such as Libération or L’Obs, are eager takers for interviews with the supposedly silenced reactionaries.
Authors with more established “intellectuel” credentials, such as Finkielkraut, are pushing back against what they consider an anti-racist or “anti-fascist” thought police. The philosopher recently defended the right of Nadine Morano, a French MP from Nicolas Sarkozy’s party Les Républicains, to say France was a “white race” country.
Le Pen’s party, he writes in his most recent book, “La Seule Exactitude,” must be criticized for itself — because it is a “party of demagogues, ignoring both the complexity of political action and economic laws, promoting the cult of the strong man to the point of making Vladimir Putin not only an ally but a role model.”
Bruckner said it remains to be seen whether the controversy will be “just a prairie fire, chased next week by another piece of news” or a sign that “the divorce will become permanent between the ruling left and the intellectuals.”
In the meantime there is whispering that the big Mutualité meeting might be canceled after all — especially since neither Onfray nor Finkielkraut has agreed to appear as a witness for his own defense.
Pierre Briançon
Politico
Politico
.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
- Left And Right: The Great Dichotomy Revisited. Critical Junctures By João Cardoso Rosas And Ana Rita Ferreira.
- Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο-πολιτικός μονόλογος και η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία. Εισαγωγή στις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού».
- Επίπεδα.
- The Greatest ΠαραμυθοStory Ever Told I.
- The Greatest ΠαραμυθοStory Ever Told II.
- Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε.
- Σύντομο σχόλιο περί γαλλικής Laïcité και Ισλάμ.
- Τρία επίπεδα και «αριστερά» και «δεξιά».
- Ανάμεσα στην Σκύλλα και τη Χάρυβδη.
- Πολιτισμός και Παγκοσμιοποίηση ή «Πολιτισμός» και «Παγκοσμιοποίηση». I) Αντικειμενική Εξέλιξη και Επιδίωξη και II) Εθνικισμός και Παγκοσμιοποίηση.
- Περί «παγκόσμιας διακυβέρνησης» (global governance) - μέρος α´.
- «Γκωλισμός» (Gaullism) και «Ευρωπαϊσμός». Σύντομο σχόλιο.
- Anti-System Politics. Alternative Normative Attractors in Chaotic Political Systems: The Case of the Front National.
“Princes of the Yen: Central Banks and the Transformation of the Economy” reveals how Japanese society was transformed to suit the agenda and desire of powerful interest groups, and how citizens were kept entirely in the dark about this.
Based on a book by Professor Richard Werner, a visiting researcher at the Bank of Japan during the 90s crash, during which the stock market dropped by 80% and house prices by up to 84%. The film uncovers the real cause of this extraordinary period in recent Japanese history.
Making extensive use of archival footage and TV appearances of Richard Werner from the time, the viewer is guided to a new understanding of what makes the world tick. And discovers that what happened in Japan almost 25 years ago is again repeating itself in Europe. To understand how, why and by whom, watch this film.
“Princes of the Yen” is an unprecedented challenge to today’s dominant ideological belief system, and the control levers that underpin it. Piece by piece, reality is deconstructed to reveal the world as it is, not as those in power would like us to believe that it is.
Making extensive use of archival footage and TV appearances of Richard Werner from the time, the viewer is guided to a new understanding of what makes the world tick. And discovers that what happened in Japan almost 25 years ago is again repeating itself in Europe. To understand how, why and by whom, watch this film.
“Princes of the Yen” is an unprecedented challenge to today’s dominant ideological belief system, and the control levers that underpin it. Piece by piece, reality is deconstructed to reveal the world as it is, not as those in power would like us to believe that it is.
| 0 | | 0 | |
.~`~.
I
Σχολιασμός
I
Σχολιασμός
Στην ανάρτηση με τίτλο: ''Πεδία αποσταθεροποίησης και Ελλάδα'', έγραφα πριν μήνες (6/3/2015) πως -ενδεχομένως να- βρισκόμαστε σε μια φάση μετάβασης προς το «ΕλλαδοΡωμέϊκο Σαντζάκι (επαρχία) του αναδιαμορφωμένου ΝεοΟθωμανικοΤουρκικού αυτοκρατορικού χώρου υπό τη Γερμανία».
Και τότε, όπως και τώρα, ασχολούμασταν «με την αριστερά και με τη δεξιά» και την πολιτική ως κουτσομπολιό (τι είπε ο τάδε υφυπουργός). Όταν δεν βλέπεις τη μεγάλη εικόνα, φτάνεις να παγιδεύεσαι στη μικρή (το κουτσομπολιό ως «πολιτικός» σχολιασμός και ως βολικός στρουθοκαμηλισμός). Αυτό βέβαια, πρώτον, αρμόζει σε μια υποτελή -και αποικιοποιούμενη- πολιτεία (η οποία ετεροκαθορίζεται), δεύτερον, συμφέρει τους εγχώριους προκειμένου να πουν μόλις οδηγηθούν τα πράγματα σε αδιέξοδο ''και τι να κάναμε;'' (κλασική τακτική της εγχώριας ανευθυνότητας, ανεπάρκειας και εξάρτησης και του εγχώριου κομπογιαννιτισμού), και, τρίτον και σπουδαιότερον, συμφέρει τους εξωτερικούς σου κηδεμόνες (άσε τους ιθαγενείς να ασχολούνται μόνο με τον «μικρό -εσωτερικό- χώρο», τις «μεταρρυθμίσεις», με τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τις αντι-ειδήσεις των καναλιών -ρίξε τους στάχτη στα μάτια- και η τύχη τους δουλεύει...).
Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου
Προφανώς το ζήτημα της εξέλιξης και διαχείρισης της ελληνικής κρίσης συνδέεται με την μορφή και την στρατηγική ανάπτυξης των διεθνών σχέσεων και της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας – της κυβέρνησης στενότερα. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα έπρεπε να επιτρέψουμε η μορφή διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, που επέλεξε η σημερινή κυβέρνηση με την υποστήριξη ολόκληρου σχεδόν του πολιτικού συστήματος - σε συνέχεια της προηγούμενης διαχείρισης των δύο προηγούμενων μνημονίων, ιδίας μεθοδολογίας με το παρόν - να αποτελέσει το μοντέλο που θα ορίσει τις διμερείς σχέσεις της Ελλάδας με τρίτες χώρες, τις διεθνείς σχέσεις, την διπλωματική της προσωπικότητα και την εξωτερική πολιτική της χώρας.
Εάν συμβεί αυτό, τότε και το λεγόμενο εθνικό συμφέρον θα ετεροκαθορίζεται σε απόλυτο βαθμό, με την κυβέρνηση και τις Ελληνικές Αρχές να αποδέχονται πλήρως ένα καθεστώς Υποτελούς Πολιτείας, το οποίο θα ρυθμίζεται με την διαρκή άτυπη/παραθεσμική διαμεσολάβηση της γερμανικής καγκελαρίας και των ευρωπαϊκών θεσμών που με αντικειμενικούς όρους ελέγχονται και κατευθύνονται από αυτήν. Με άλλα λόγια, θα είναι η γερμανική καγκελαρία που εκτός από την οικονομική και κοινωνική πολιτική της Ελλάδας, θα ρυθμίζει αυθεντικά τις διμερείς και διεθνείς σχέσεις της χώρας και εν τέλει θα καθορίζει στην πράξη την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, τις περισσότερες μάλιστα φορές σε πλήρη αντίθεση με τους διακηρυγμένους στόχους της κυβέρνησης και το «δέον» σε γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό επίπεδο, το οποίο εμφανίζεται να αποτελεί τον κοινό τόπο του συνόλου σχεδόν των δυνάμεων που αντιπροσωπεύουν τον ελληνικό λαό στο κοινοβούλιο.
Εδώ υπάρχει μία αφάνταστα μεγάλη πολιτικού χαρακτήρα παρεξήγηση, που αν δεν επιλυθεί αμέσως, η Ελλάδα θα μπλέξει σε μία τραγελαφική κατάσταση με την Τουρκία, η οποία θα καταλήξει σε πλήρη αναθεώρηση του καθεστώτος στο Αιγαίο και γενικότερα σε ο, τι αφορά στον θαλάσσιο χώρο εντός του οποίου ορίζεται και αναπτύσσεται το άμεσο εθνικό συμφέρον. Ισχυρίζομαι με δύο κουβέντες, πως η υποδηλούμενη ή προδηλούμενη στα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων κηδεμονία του Αλέξη Τσίπρα από την Angela Merkel, στο βαθμό που αποκτήσει καθολικά χαρακτηριστικά συμπεριλαμβάνοντας και το τμήμα διμερείς σχέσεις, διεθνείς σχέσεις, εξωτερική πολιτική, είναι πολύ πιθανόν να οδηγήσει σε σοβαρή εμπλοκή κυρίως με την Τουρκία και σε ένα ντόμινο εξελίξεων στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, το οποίο θα είναι αδύνατον να ελέγξει στοιχειωδώς η ελληνική πλευρά. Η προδηλούμενη κηδεμονία του Αλέξη από την Angela, ενώ εμφανίζεται ικανή να επιλύσει την χρόνια προστριβή ελλήνων και τούρκων στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο, το πιο πιθανό είναι να οδηγήσει σε μία όξυνση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με την ελληνική κυβέρνηση, μάλιστα, να μην διαθέτει μηχανισμούς ελέγχου στην περίπτωση εκδήλωσης μίας κρίσης.
Αυτό που επιχειρεί να κάνει αυτή την στιγμή η κυρία Merkel με αφορμή την αντιμετώπιση του προσφυγικού κύματος, το οποίο δια της Τουρκίας εμφανίζεται να εξαπλώνεται στην ΕΕ – σε κάποιο βαθμό παραμορφωτικά – κυρίως μέσω του ελληνικού χώρου, είναι προφανώς έξω από κάθε νομιμότητα και από την αναφερόμενη πολιτική στρουκτούρα που ορίζεται από τις συνθήκες και τις πρακτικές της ΕΕ.
Εάν αυτή την στιγμή ο Αλέξης Τσίπρας συζητά με την κυρία Merkel και τον κύριο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ απλώς την φόρμουλα με την οποία οι «κοινές περιπολίες Ελλάδας – Τουρκίας στο Αιγαίο» θα διασκεδαστούν ως πρακτική που αμφισβητεί ενεργά την ύπαρξη συνόρων στο Αιγαίο και θα ενταχθούν σε ένα αφήγημα συνεργασίας Τουρκίας – ΕΕ για την «συντεταγμένη» και υπό την «αιγίδα της ΕΕ» προστασία των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ – όπως σαφώς δήλωσε ο γερμανός κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφεν Ζάιμπερτ, αναφερόμενος στην ανάγκη να εμποδιστεί η δράση των διακινητών προσφύγων – τότε είναι προφανές πως με έμμεσο τρόπο ανοίγεται το ζήτημα αναθεώρησης του καθεστώτος που αφορά τουλάχιστον σε ολόκληρο το Αιγαίο.
Εδώ θέλει προσοχή: Ενώ τόσο η κυρία Merkel, όσο και ο κύριος Γιούνκερ έχουν δηλώσει πως οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν είναι ένα ευρωπαϊκό θέμα και πως η ΕΕ δεν έχει αρμοδιότητα για τον προσδιορισμό συνόρων μεταξύ των χωρών-μελών της και όμορων προς αυτές χωρών – πράγμα που διατυπώνεται επίσης στην Συντακτική Συνθήκη για την ΕΕ – ισχυρίζονται τώρα με αφορμή το προσφυγικό πρόβλημα, πως «είναι θέμα ευρωπαϊκό, δεν είναι θέμα ελληνοτουρκικών σχέσεων» - τη στιγμή μάλιστα που καλά γνωρίζουν πως η τουρκική πλευρά αμφισβητεί ενεργά την ελληνική θέση περί συνόρων και εκμετάλλευσης στο Αιγαίο!
Στην πραγματικότητα το ζήτημα έχει ως εξής: Εάν θεωρηθεί «ευρωπαϊκό πρόβλημα» και επιχειρηθεί να επιλυθεί μεταξύ της κυρίας Merkel και του κυρίου Ερντογάν, με τον κηδεμονευόμενο έλληνα πρωθυπουργό να αποφεύγει υποκριτικά «να σταθεί στα πόδια του» και να επιβάλλει με άμεσο τρόπο τη συμμετοχή του στις διαπραγματεύσεις με την τουρκική πλευρά, τότε η όποια επιχείρηση επίλυσης αυτού του «ευρωπαϊκού ζητήματος» θα καταλήξει να επηρεάσει καθοριστικά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, διαμορφώνοντας ένα δυναμικό σύγκρουσης που αφορά σε όλα τα ανοικτά ζητήματα με την γείτονα. Δηλαδή, με μια κουβέντα, η ευρωπαϊκοποίηση της προσφυγικής κρίσης θα οδηγήσει – στο βαθμό που ακολουθείται το μοντέλο κηδεμονοποίησης του Αλέξη από την Angela – σε μετατροπή της χρόνιας προστριβής της τουρκικής με την ελληνική πλευρά στην περιοχή σε μείζονα οξεία κρίση μεταξύ των δύο χωρών, από την οποία είτε θα βγάλουν την ουρά τους απ’ έξω οι αμετροεπείς ηγέτες της ΕΕ που με κάθε τρόπο εμφανίζονται ως κηδεμόνες του Αλέξη, μέχρις ότου υπάρξουν δυσμενή για τα ελληνικά συμφέροντα τετελεσμένα, είτε – το πιθανότερο – και σε συνεργασία με τις ΗΠΑ θα επιδιώξουν πριν η κατάσταση κλιμακωθεί και ασφαλώς με αυθαίρετο τρόπο, τη συνολική αναθεώρηση του καθεστώτος στο Αιγαίο μέσω μίας πρωτότυπης και έξω από την λογική του διεθνούς δικαίου διαιτησίας. Με κριτήριο ασφαλώς την ζωτική απειλή για την σταθερότητα στην περιοχή.
Σε μια τέτοια περίπτωση η Ελλάδα θα συρθεί απολύτως ανέτοιμη σε διαπραγματεύσεις με την Τουρκία σε μια δραματικά δύσκολη στιγμή γι’ αυτήν, χωρίς αυτό να αποτελεί πολιτική επιλογή της ηγεσίας της. Απλώς θα διολισθήσει σε μία κατάσταση μη-επιλογής, όπως αντίστοιχα διολίσθησε η προηγούμενη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα στην, κατά δήλωσή της, επιχείρηση πολιτικού αναπροσδιορισμού των σχέσεων της Ελλάδας με τους εταίρους-δανειστές της.
Πιστεύω ότι ο Αλέξης Τσίπρας και το περιβάλλον του διακατέχονται στο ζήτημα από υποκρισία και διπλοπροσωπία που χαρακτήρισε τη στάση της προηγούμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο οικονομικό σκέλος και κυρίως στη σχέση της Ελλάδας με τις χώρες και το καθεστώς της ευρωζώνης. Μία άκρως επικίνδυνη για το εθνικό συμφέρον στάση, η οποία θα πρέπει να μεταβληθεί αμέσως, αλλάζοντας εντελώς το κυρίαρχο αφήγημα στην υπόθεση. Εάν το ζήτημα είναι ευρωπαϊκό, είναι και ζήτημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων και όχι το αντίστροφο και η συμμετοχή της ελληνικής πλευράς στις διαπραγματεύσεις με την Τουρκία θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη και άμεση. Προσθέτοντας πως αποτελεί μεγάλο πρόβλημα η φοβική και άκρως υποκριτική αντιμετώπιση των ελληνοτουρκικών σχέσεων από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι θα είχε δομήσει ήδη μία στενή σχέση με την τουρκική ηγεσία, όπως επεδίωξαν και σε μεγάλο βαθμό πέτυχαν όλοι σχεδόν οι έλληνες ηγέτες κατά την ύστερη μεταπολίτευση, κάποιοι μάλιστα μετά από παλινδρομήσεις λαϊκιστικού τύπου που προηγήθηκαν μεγαλειωδών «κωλοτούμπων», οι οποίες προκάλεσαν νέα ζητήματα αμφισβητήσεων από την τουρκική πλευρά.
Εάν και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις υπαχθούν στο μοντέλο κηδεμονίας του Αλέξη από την Merkel, το κόστος για το λεγόμενο εθνικό συμφέρον, αλλά και για τον ίδιο προσωπικά, θα είναι δυσβάσταχτο. Αν η ελληνική πλευρά δεν θέλει να μείνει σε λίγο και στο ζήτημα αυτό «χωρίς επιλογή» και για να μην βρεθεί ξανά στη βουλή ο Αλέξης Τσίπρας με ένα φανταστικό ή πραγματικό πιστόλι στον κρόταφο, ρωτώντας «όποιος έχει άλλη επιλογή να βγει να την πει για να μην πάμε σε πολεμική σύγκρουση με την Τουρκία», όπως αντίστοιχα έπραξε ρωτώντας εμφατικά αν υπήρχε άλλη επιλογή απ’ αυτήν στην οποία κατέληξε (: της συνθηκολόγησης στο πλαίσιο της ευρωζώνης, σε πλήρη αντίθεση με το πολιτικό του πρόγραμμα και τους στόχους του για να μην πάμε σε Grexit), θα πρέπει αυτή την στιγμή να διεκδικήσει τον έλεγχο των διαπραγματεύσεων και ασφαλώς πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτές. Εάν αυτό δεν γίνει σήμερα, την στιγμή που θα έπρεπε να έχει γίνει από χθες, όχι μόνο ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του, αλλά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας θα είναι εκτός από αξιολύπητοι, δραματικά επιπόλαιοι και ανεύθυνοι.
Και τότε, όπως και τώρα, ασχολούμασταν «με την αριστερά και με τη δεξιά» και την πολιτική ως κουτσομπολιό (τι είπε ο τάδε υφυπουργός). Όταν δεν βλέπεις τη μεγάλη εικόνα, φτάνεις να παγιδεύεσαι στη μικρή (το κουτσομπολιό ως «πολιτικός» σχολιασμός και ως βολικός στρουθοκαμηλισμός). Αυτό βέβαια, πρώτον, αρμόζει σε μια υποτελή -και αποικιοποιούμενη- πολιτεία (η οποία ετεροκαθορίζεται), δεύτερον, συμφέρει τους εγχώριους προκειμένου να πουν μόλις οδηγηθούν τα πράγματα σε αδιέξοδο ''και τι να κάναμε;'' (κλασική τακτική της εγχώριας ανευθυνότητας, ανεπάρκειας και εξάρτησης και του εγχώριου κομπογιαννιτισμού), και, τρίτον και σπουδαιότερον, συμφέρει τους εξωτερικούς σου κηδεμόνες (άσε τους ιθαγενείς να ασχολούνται μόνο με τον «μικρό -εσωτερικό- χώρο», τις «μεταρρυθμίσεις», με τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τις αντι-ειδήσεις των καναλιών -ρίξε τους στάχτη στα μάτια- και η τύχη τους δουλεύει...).
.~`~.
Η κηδεμονία του Αλέξη από την Angela παραλύει την εξωτερική πολιτική!...
Η κηδεμονία του Αλέξη από την Angela παραλύει την εξωτερική πολιτική!...
Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου
Προφανώς το ζήτημα της εξέλιξης και διαχείρισης της ελληνικής κρίσης συνδέεται με την μορφή και την στρατηγική ανάπτυξης των διεθνών σχέσεων και της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας – της κυβέρνησης στενότερα. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα έπρεπε να επιτρέψουμε η μορφή διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, που επέλεξε η σημερινή κυβέρνηση με την υποστήριξη ολόκληρου σχεδόν του πολιτικού συστήματος - σε συνέχεια της προηγούμενης διαχείρισης των δύο προηγούμενων μνημονίων, ιδίας μεθοδολογίας με το παρόν - να αποτελέσει το μοντέλο που θα ορίσει τις διμερείς σχέσεις της Ελλάδας με τρίτες χώρες, τις διεθνείς σχέσεις, την διπλωματική της προσωπικότητα και την εξωτερική πολιτική της χώρας.
Εάν συμβεί αυτό, τότε και το λεγόμενο εθνικό συμφέρον θα ετεροκαθορίζεται σε απόλυτο βαθμό, με την κυβέρνηση και τις Ελληνικές Αρχές να αποδέχονται πλήρως ένα καθεστώς Υποτελούς Πολιτείας, το οποίο θα ρυθμίζεται με την διαρκή άτυπη/παραθεσμική διαμεσολάβηση της γερμανικής καγκελαρίας και των ευρωπαϊκών θεσμών που με αντικειμενικούς όρους ελέγχονται και κατευθύνονται από αυτήν. Με άλλα λόγια, θα είναι η γερμανική καγκελαρία που εκτός από την οικονομική και κοινωνική πολιτική της Ελλάδας, θα ρυθμίζει αυθεντικά τις διμερείς και διεθνείς σχέσεις της χώρας και εν τέλει θα καθορίζει στην πράξη την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, τις περισσότερες μάλιστα φορές σε πλήρη αντίθεση με τους διακηρυγμένους στόχους της κυβέρνησης και το «δέον» σε γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό επίπεδο, το οποίο εμφανίζεται να αποτελεί τον κοινό τόπο του συνόλου σχεδόν των δυνάμεων που αντιπροσωπεύουν τον ελληνικό λαό στο κοινοβούλιο.
Εδώ υπάρχει μία αφάνταστα μεγάλη πολιτικού χαρακτήρα παρεξήγηση, που αν δεν επιλυθεί αμέσως, η Ελλάδα θα μπλέξει σε μία τραγελαφική κατάσταση με την Τουρκία, η οποία θα καταλήξει σε πλήρη αναθεώρηση του καθεστώτος στο Αιγαίο και γενικότερα σε ο, τι αφορά στον θαλάσσιο χώρο εντός του οποίου ορίζεται και αναπτύσσεται το άμεσο εθνικό συμφέρον. Ισχυρίζομαι με δύο κουβέντες, πως η υποδηλούμενη ή προδηλούμενη στα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων κηδεμονία του Αλέξη Τσίπρα από την Angela Merkel, στο βαθμό που αποκτήσει καθολικά χαρακτηριστικά συμπεριλαμβάνοντας και το τμήμα διμερείς σχέσεις, διεθνείς σχέσεις, εξωτερική πολιτική, είναι πολύ πιθανόν να οδηγήσει σε σοβαρή εμπλοκή κυρίως με την Τουρκία και σε ένα ντόμινο εξελίξεων στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, το οποίο θα είναι αδύνατον να ελέγξει στοιχειωδώς η ελληνική πλευρά. Η προδηλούμενη κηδεμονία του Αλέξη από την Angela, ενώ εμφανίζεται ικανή να επιλύσει την χρόνια προστριβή ελλήνων και τούρκων στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο, το πιο πιθανό είναι να οδηγήσει σε μία όξυνση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με την ελληνική κυβέρνηση, μάλιστα, να μην διαθέτει μηχανισμούς ελέγχου στην περίπτωση εκδήλωσης μίας κρίσης.
Αυτό που επιχειρεί να κάνει αυτή την στιγμή η κυρία Merkel με αφορμή την αντιμετώπιση του προσφυγικού κύματος, το οποίο δια της Τουρκίας εμφανίζεται να εξαπλώνεται στην ΕΕ – σε κάποιο βαθμό παραμορφωτικά – κυρίως μέσω του ελληνικού χώρου, είναι προφανώς έξω από κάθε νομιμότητα και από την αναφερόμενη πολιτική στρουκτούρα που ορίζεται από τις συνθήκες και τις πρακτικές της ΕΕ.
Εάν αυτή την στιγμή ο Αλέξης Τσίπρας συζητά με την κυρία Merkel και τον κύριο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ απλώς την φόρμουλα με την οποία οι «κοινές περιπολίες Ελλάδας – Τουρκίας στο Αιγαίο» θα διασκεδαστούν ως πρακτική που αμφισβητεί ενεργά την ύπαρξη συνόρων στο Αιγαίο και θα ενταχθούν σε ένα αφήγημα συνεργασίας Τουρκίας – ΕΕ για την «συντεταγμένη» και υπό την «αιγίδα της ΕΕ» προστασία των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ – όπως σαφώς δήλωσε ο γερμανός κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφεν Ζάιμπερτ, αναφερόμενος στην ανάγκη να εμποδιστεί η δράση των διακινητών προσφύγων – τότε είναι προφανές πως με έμμεσο τρόπο ανοίγεται το ζήτημα αναθεώρησης του καθεστώτος που αφορά τουλάχιστον σε ολόκληρο το Αιγαίο.
Εδώ θέλει προσοχή: Ενώ τόσο η κυρία Merkel, όσο και ο κύριος Γιούνκερ έχουν δηλώσει πως οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν είναι ένα ευρωπαϊκό θέμα και πως η ΕΕ δεν έχει αρμοδιότητα για τον προσδιορισμό συνόρων μεταξύ των χωρών-μελών της και όμορων προς αυτές χωρών – πράγμα που διατυπώνεται επίσης στην Συντακτική Συνθήκη για την ΕΕ – ισχυρίζονται τώρα με αφορμή το προσφυγικό πρόβλημα, πως «είναι θέμα ευρωπαϊκό, δεν είναι θέμα ελληνοτουρκικών σχέσεων» - τη στιγμή μάλιστα που καλά γνωρίζουν πως η τουρκική πλευρά αμφισβητεί ενεργά την ελληνική θέση περί συνόρων και εκμετάλλευσης στο Αιγαίο!
Στην πραγματικότητα το ζήτημα έχει ως εξής: Εάν θεωρηθεί «ευρωπαϊκό πρόβλημα» και επιχειρηθεί να επιλυθεί μεταξύ της κυρίας Merkel και του κυρίου Ερντογάν, με τον κηδεμονευόμενο έλληνα πρωθυπουργό να αποφεύγει υποκριτικά «να σταθεί στα πόδια του» και να επιβάλλει με άμεσο τρόπο τη συμμετοχή του στις διαπραγματεύσεις με την τουρκική πλευρά, τότε η όποια επιχείρηση επίλυσης αυτού του «ευρωπαϊκού ζητήματος» θα καταλήξει να επηρεάσει καθοριστικά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, διαμορφώνοντας ένα δυναμικό σύγκρουσης που αφορά σε όλα τα ανοικτά ζητήματα με την γείτονα. Δηλαδή, με μια κουβέντα, η ευρωπαϊκοποίηση της προσφυγικής κρίσης θα οδηγήσει – στο βαθμό που ακολουθείται το μοντέλο κηδεμονοποίησης του Αλέξη από την Angela – σε μετατροπή της χρόνιας προστριβής της τουρκικής με την ελληνική πλευρά στην περιοχή σε μείζονα οξεία κρίση μεταξύ των δύο χωρών, από την οποία είτε θα βγάλουν την ουρά τους απ’ έξω οι αμετροεπείς ηγέτες της ΕΕ που με κάθε τρόπο εμφανίζονται ως κηδεμόνες του Αλέξη, μέχρις ότου υπάρξουν δυσμενή για τα ελληνικά συμφέροντα τετελεσμένα, είτε – το πιθανότερο – και σε συνεργασία με τις ΗΠΑ θα επιδιώξουν πριν η κατάσταση κλιμακωθεί και ασφαλώς με αυθαίρετο τρόπο, τη συνολική αναθεώρηση του καθεστώτος στο Αιγαίο μέσω μίας πρωτότυπης και έξω από την λογική του διεθνούς δικαίου διαιτησίας. Με κριτήριο ασφαλώς την ζωτική απειλή για την σταθερότητα στην περιοχή.
Σε μια τέτοια περίπτωση η Ελλάδα θα συρθεί απολύτως ανέτοιμη σε διαπραγματεύσεις με την Τουρκία σε μια δραματικά δύσκολη στιγμή γι’ αυτήν, χωρίς αυτό να αποτελεί πολιτική επιλογή της ηγεσίας της. Απλώς θα διολισθήσει σε μία κατάσταση μη-επιλογής, όπως αντίστοιχα διολίσθησε η προηγούμενη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα στην, κατά δήλωσή της, επιχείρηση πολιτικού αναπροσδιορισμού των σχέσεων της Ελλάδας με τους εταίρους-δανειστές της.
Πιστεύω ότι ο Αλέξης Τσίπρας και το περιβάλλον του διακατέχονται στο ζήτημα από υποκρισία και διπλοπροσωπία που χαρακτήρισε τη στάση της προηγούμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο οικονομικό σκέλος και κυρίως στη σχέση της Ελλάδας με τις χώρες και το καθεστώς της ευρωζώνης. Μία άκρως επικίνδυνη για το εθνικό συμφέρον στάση, η οποία θα πρέπει να μεταβληθεί αμέσως, αλλάζοντας εντελώς το κυρίαρχο αφήγημα στην υπόθεση. Εάν το ζήτημα είναι ευρωπαϊκό, είναι και ζήτημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων και όχι το αντίστροφο και η συμμετοχή της ελληνικής πλευράς στις διαπραγματεύσεις με την Τουρκία θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη και άμεση. Προσθέτοντας πως αποτελεί μεγάλο πρόβλημα η φοβική και άκρως υποκριτική αντιμετώπιση των ελληνοτουρκικών σχέσεων από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι θα είχε δομήσει ήδη μία στενή σχέση με την τουρκική ηγεσία, όπως επεδίωξαν και σε μεγάλο βαθμό πέτυχαν όλοι σχεδόν οι έλληνες ηγέτες κατά την ύστερη μεταπολίτευση, κάποιοι μάλιστα μετά από παλινδρομήσεις λαϊκιστικού τύπου που προηγήθηκαν μεγαλειωδών «κωλοτούμπων», οι οποίες προκάλεσαν νέα ζητήματα αμφισβητήσεων από την τουρκική πλευρά.
Εάν και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις υπαχθούν στο μοντέλο κηδεμονίας του Αλέξη από την Merkel, το κόστος για το λεγόμενο εθνικό συμφέρον, αλλά και για τον ίδιο προσωπικά, θα είναι δυσβάσταχτο. Αν η ελληνική πλευρά δεν θέλει να μείνει σε λίγο και στο ζήτημα αυτό «χωρίς επιλογή» και για να μην βρεθεί ξανά στη βουλή ο Αλέξης Τσίπρας με ένα φανταστικό ή πραγματικό πιστόλι στον κρόταφο, ρωτώντας «όποιος έχει άλλη επιλογή να βγει να την πει για να μην πάμε σε πολεμική σύγκρουση με την Τουρκία», όπως αντίστοιχα έπραξε ρωτώντας εμφατικά αν υπήρχε άλλη επιλογή απ’ αυτήν στην οποία κατέληξε (: της συνθηκολόγησης στο πλαίσιο της ευρωζώνης, σε πλήρη αντίθεση με το πολιτικό του πρόγραμμα και τους στόχους του για να μην πάμε σε Grexit), θα πρέπει αυτή την στιγμή να διεκδικήσει τον έλεγχο των διαπραγματεύσεων και ασφαλώς πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτές. Εάν αυτό δεν γίνει σήμερα, την στιγμή που θα έπρεπε να έχει γίνει από χθες, όχι μόνο ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του, αλλά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας θα είναι εκτός από αξιολύπητοι, δραματικά επιπόλαιοι και ανεύθυνοι.
Πηγή
Press-gr
Press-gr
.~`~.
II
Σχολιασμός
II
Σχολιασμός
Το European Council on Foreign Relations (ECFR), σε έκθεσή του (report), καταλήγει στο συμπέρασμα πως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η «Ευρώπη», παρερμήνευσαν τις -στρατιωτικές- μεταρρυθμίσεις και υποτίμησαν τις -στρατιωτικές- ικανότητες αυτού του προαιώνιου «failed state», αυτής της ντροπής της ανθρωπότητας, αυτού του κολαστηρίου επί της γης, αυτής της διαχρονικά καθυστερημένης και βάρβαρης χώρας, αυτού του αίσχους και ονείδους της ιστορίας της ανθρωπότητας, αυτού του έσχατου εμποδίου για την πραγμάτωση της μεσσιανικής αποστολής και την εγκαθίδρυση του παραδείσιου βασιλείου επί της γης, αυτής της προορισμένης στην αιώνια καταδίκη και καταδικασμένης στο αιώνιο πυρ χώρας, που ακούει στο όνομα «Ρωσία».
-----
Τα προηγούμενα αποτελούν μια «αξιολογικά ελεύθερη» και «επιστημονικά περιγραφική» προσέγγιση της Ρωσίας -υπό ατλαντικό πρίσμα- απαλλαγμένη από κάθε είδους ηθική-κανονιστική φόρτιση... Χιούμορ. Ας διαβάσουμε το παρακάτω κείμενο από το Foreign Policy.
.~`~.
With Putin in Syria, Allies Question Obama’s Resolve
With Putin in Syria, Allies Question Obama’s Resolve
Washington’s failure to react to the Russian strongman has Mideast powers doubting U.S. relevance like never before
BY DAN DE LUCE
BY DAN DE LUCE
When Saudi Defense Minister Mohammed bin Salman visited Russian President Vladimir Putin’s Black Sea estate in Sochi this month to talk about Syria, the moment illustrated how much the Middle East’s power dynamics have changed in just a few weeks — and how the Russian president is looking to take the mantle of regional kingmaker away from U.S. President Barack Obama.
With Russian warplanes bombing foes of Syrian President Bashar al-Assad and with the United States unwilling to confront the Damascus regime, Moscow has seized the initiative military and diplomatically. That means high-level delegations from Saudi Arabia and other Persian Gulf powers are knocking on Putin’s door instead of that of the Oval Office.
The defense minister’s visit sparked speculation that Saudi Arabia — which has armed rebels fighting Assad’s army — was exploring a possible deal that would allow Assad to retain power longer in exchange for the two sides mounting coordinated efforts against the Islamic State. Former diplomats and outside observers, meanwhile, wondered whether Washington had signed off on Riyadh’s outreach to Putin or whether Saudi Arabia had decided to ignore the administration and pursue what it saw as its own best interests.
“If the Saudi visit was coordinated with the U.S., that would be one thing, but if it wasn’t, it was the Saudis again saying to us, ‘You’re irrelevant,’” Ryan Crocker, the former U.S. ambassador to Iraq and Afghanistan, told Foreign Policy.
In the wake of Russia’s brazen military intervention in Syria, Obama faces a crucial test of U.S. power and influence in the Middle East.
By deploying a few dozen warplanes and a few thousand troops, Russia has upended the strategic landscape in Syria and has posed an unprecedented challenge to the Obama administration, leading many of its closest allies to conclude that Washington is looking to disengage from the region and is willing to accept that growing Russian and Iranian influence will fill the void.
With Moscow taking the initiative on the battlefield, senior officials from the Middle East have been making pilgrimages to Russia to hold talks with Putin, who has managed to convince key powers — including the United States — that a sudden Assad collapse would be potentially catastrophic and would risk allowing the Islamic State to conquer most if not all of the country. Arab nations that have been demanding Assad’s ouster for years say that he will eventually have to go, but are signaling that his immediate ouster is no longer their top priority.
That shift is part of a broader dynamic in the Middle East, where America’s key allies — already alarmed by the White House’s nuclear deal with Iran — are increasingly concluding that Obama is losing both relevance and influence when it comes to issues like the bloody Syrian civil war or the faltering fight against the Islamic State.
The U.S. president is also being challenged on the domestic front, with former Secretary of State Hillary Clinton, the Democratic presidential front-runner, distancing herself from Obama by stressing that he overruled her after she suggested arming moderate Syrian rebels several years ago. In a recent interview on MSNBC’s MTP Daily, she agreed with host Chuck Todd’s assertion that the U.S. effort to train Syrian rebels was a “failure.”
Obama, who has long argued against a major U.S. role in the Syrian conflict, has dismissed Russia’s actions as a strategic blunder that will plunge its forces into a quagmire. In a testy recent interview on 60 Minutes, Obama rejected the idea that Russia is overtaking America as the dominant actor in the Middle East.
“I got to tell you, if you think that running your economy into the ground and having to send troops in order to prop up your only ally is leadership, then we’ve got a different definition of leadership,” Obama said.
But critics inside and outside the United States say Obama’s approach — which he has described previously as “strategic patience” — carries its own risks. By refusing to directly counter or confront Russia, Washington is seen as steadily ceding vital ground and allowing Putin to insert himself as arguably the most important current power broker in the Middle East.
Russia’s aim “is to shore up Assad and to consolidate his position in the western part of the country, and to thereby deal Russia in on any international process for resolving the conflict,” said Stephen Hadley, who served as national security advisor during President George W. Bush’s second term. “I think Russia is already on the road to achieving that objective.”
The administration, Hadley added, was “a little bit in denial about what’s really going on there.”
The Obama administration has vowed to keep up its air campaign against the Islamic State in eastern and northern Syria, and the Defense Department has been holding talks with Russian defense officials to work out rules to avoid possible midair collisions between each country’s aircraft. White House officials said they have no plans to enter into a confrontation with Russia and risk a dangerous cycle of escalation.
“There’s no benefit to us to turn this into a test of manhood,” one senior administration told FP. “There’s no reason to escalate in response unless doing so would demonstrably advance our campaign against ISIL or our broader interests in Syria.”
Even some of those who endorsed Obama’s decision not to intervene earlier in the Syrian civil war are now arguing for a firm U.S. reply to Russia’s military actions, particularly over its targeting of American-backed rebels from the air.
Zbigniew Brzezinski, national security advisor during President Jimmy Carter’s administration, called in an Oct. 4 op-ed in the Financial Times for a stern warning “to convey to Moscow the demand that it cease and desist from military actions that directly affect American assets,” or else face U.S. retaliation.
The 87-year-old author and informal advisor to several presidents was even punchier on Twitter, where he said: “Ambiguity can be a cover for strategy, or a signal of its absence. Increasingly, it seems the US is pursuing the latter in the Middle East.”
Other former U.S. officials and diplomats, including Clinton, have urged the administration to set up a no-fly zone in northern Syria to counter Russia and to offer a safe area for Syrian civilians fleeing both the regime and Islamic State militants.
The administration, however, has so far shown little enthusiasm for the idea of a no-fly zone, pointing out the risks that the U.S. military would face in safeguarding the area and the unresolved questions about which local forces would police the zone.
While the United States retains long-running alliances across the Middle East and still wields vast military and economic power, some partners are hedging their bets in light of events in Syria, privately expressing doubts about Washington’s commitment and exploring overtures from Moscow.
The Saudi defense minister’s visit to Russia on Oct. 11, which coincided with a trip by a senior military representative from the United Arab Emirates, Abu Dhabi’s Crown Prince Mohammed bin Zayed Al Nahyan, followed a flurry of Russian diplomacy over the summer that Moscow billed as an effort to revive peace negotiations.
Although Riyadh said its position on the need for Assad to step down has not changed, analysts and former diplomats who served in the region speculated that the Saudis are exploring the possibility of forging an agreement with Russia — possibly without bothering to coordinate with the United States — that would trade greater longevity for Assad for more intensive Russian efforts against the Islamic State.
Saudi Foreign Minister Adel bin Ahmed al-Jubeir, however, told a news conference in Riyadh on Wednesday that his country remains committed to Assad’s ouster.
“There is no change. From the beginning of the crisis, the position of the kingdom is that al-Assad is the problem in the Syria crisis,” the foreign minister said after talks with his French counterpart, Laurent Fabius.
In an embarrassment for Washington, which has carried out thousands of bombing raids in support of the Iraqi Army, the Shiite-led government in Baghdad has warmly welcomed Russia’s air war in Syria and joined an intelligence-sharing arrangement with Moscow in September. Prime Minister Haider al-Abadi has even appealed to Russia to extend its air campaign to Iraq.
Another one of America’s key allies in the region, Egypt, has also been steadily working to improve its ties with Russia. President Abdel Fattah al-Sisi has made four trips to Moscow since taking power in a 2013 coup, while also hosting Putin in Cairo in February. But Sisi — whose dismal human rights record has drawn criticism from Washington — has visited the United States only twice as president and has yet to have a meeting at the White House.
Israel also has come knocking on Putin’s door. Days before Russia launched its airstrikes, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, along with his military chief of staff, Lt. Gen. Gadi Eizenkot, and the head of military intelligence, Maj. Gen. Herzl Halevi, met with Putin on Sept. 21. The meeting, one of several with the Russian president, reflected a pragmatic understanding between the two leaders, while Netanyahu has had strained relations with Obama over the Iran nuclear deal.
The talks in Moscow were aimed at ensuring that Russian and Israeli forces avoid any accidental clashes and at conveying Israel’s concerns about Lebanese Hezbollah militants getting their hands on sophisticated weapons to stage attacks on Israel’s northern border, Israeli officials said. Israel also hopes that Putin, who maintains close ties with Tehran, could pressure Iran to cut back on its arms shipments to militant groups hostile to Israel.
In a vivid illustration of the strength of Putin’s alliance with Tehran, the head of Iran’s feared and elite Quds Force, Qassem Suleimani, traveled to Moscow in July to begin planning for a coordinated military offensive in Syria to help the embattled regime regain lost ground, an operation now underway.
At the time of Suleimani’s meeting, Assad’s forces had been suffering a string of setbacks on the battlefield. But the combined military efforts of Russia and Iran could give the regime a new lease on life — and give Putin even greater influence over Moscow’s sole Arab ally.
Obama’s former defense secretary, Robert Gates, and Condoleezza Rice, who served as secretary of state and national security advisor under George W. Bush, described Putin in a recent commentary as “playing a weak hand extraordinarily well.”
The two wrote in the Washington Post that “Moscow understands that diplomacy follows the facts on the ground, not the other way around” and added that “hectoring Putin about the bad choice he has made sounds weak.”
The White House is betting Russia will stumble in Syria. But if Moscow succeeds, and leverages battlefield gains into a political settlement of the war, then it will “translate into much more regional influence in the Middle East, it will translate into much more Russian bullishness in Asia and Ukraine,” said Vali Nasr, a former senior State Department official in the Obama administration and now dean of the Johns Hopkins School of Advanced International Studies.
“And also many other countries in other regions of the world may come to the conclusion that it’s not America that’s the indispensable nation,” he said.
The Syrian conflict has been a recurring source of grief for Obama ever since he called on Assad to “step aside” in 2011.
In February 2012, an American bid to broker a democratic transition in Syria with a U.N. resolution was vetoed by Russia. Later that year, then-Secretary of State Clinton, then-Defense Secretary Leon Panetta, then-CIA chief David Petraeus, and the military’s then top-ranking officer, Gen. Martin Dempsey, all recommended arming Syria’s rebels. Obama rejected the proposal, though he later approved a CIA program that has had disappointing results.
Obama had also long warned Assad that if he used chemical weapons against his own people he would be crossing “a red line.” Assad did so anyway, using sarin gas to kill 1,400 people in a Damascus suburb in August 2013. Obama was poised to order punitive strikes against the regime but backed away at the last moment, announcing instead that he would delay action to seek congressional approval. Russia then convinced Assad to give up his chemical weapons stockpiles, and Obama’s failure to enforce his red line came in for harsh criticism among America’s allies.
When asked about criticism of Obama over the Russian military push in Syria, the White House referred to the president’s interview with 60 Minutes, in which he dismissed Putin’s intervention as a desperate act to salvage a vulnerable ally.
Administration officials say Obama’s response to the conflict has been shaped by a desire to avoid triggering an “anarchic situation” similar to what followed the fall of dictator Saddam Hussein after the 2003 U.S. invasion of Iraq, officials said.
“One of the core dilemmas in Syrian policy has been you had to put pressure on Assad to incentivize a political solution, but you didn’t want to put so much pressure that you collapse the state,” the administration official said.
Those two disparate goals — weakening Assad without ousting him — have consistently plagued the administration’s deliberations.
The White House has even distanced itself from its own initiatives in Syria. When it acknowledged in September that a Pentagon effort to build a moderate opposition force in Syria had essentially failed, press secretary Josh Earnest suggested that critics who had demanded the program in the first place were to blame — not the president.
Earnest said it was “time for our critics to ‘fess up in this regard.”
In his 60 Minutes interview, Obama also expressed an ambivalence about his own policies in Syria, saying he had always questioned whether it was possible to arm rebels who would commit to only fighting the Islamic State.
Obama said he had “been skeptical from the get-go about the notion that we were going to effectively create this proxy army inside of Syria.”
He added, “And what we’ve learned is that as long as Assad remains in power, it is very difficult to get those folks to focus their attention on ISIL.”
FP Managing Editor for News Yochi Dreazen and reporter John Hudson contributed to this article
Πηγή
Foreign Policy
Foreign Policy
-----
Όπως όλες οι αναρτήσεις επικαιρότητας, έτσι και αυτή θα παραμείνει μικρό χρονικό διάστημα στην κύρια σελίδα.
SPONSORED CONTENT
| 0 | | 0 | |
I
Χονδρικά -και στα πλαίσια επιπέδου social media- μιλώντας. Η Επανάσταση του 1821 ήταν μια μονοπολιτισμική πολυεθνική ιστορική κίνηση που στόχευε στην Κωνσταντινούπολη και όχι στην Αθήνα (όπως την συμπίεσαν -και την κατάντησαν- οικοδομωντας το αθηναϊκό κρατίδιο). Το 1833 και η ιδεολογία του αθηναϊσμού (βαυαροκρατία, γαλλικός νομικισμός κ.λπ) αποτέλεσε στρέβλωση -ή hijacking- του 1821. Το 1821 ήταν προσπάθεια, επιδίωξη -εσωτερικής, ενδογενούς- αναίρεσης του 1453 μ.Χ. Το 1833 ήταν προσπάθεια, επιβολή -εξωγενούς ή ετερόχθονης- αναβίωσης του 461 π.Χ. Το 1821 ήταν «πολιτισμικό». Το 1833 ήταν -και παραμένει- «κρατικό». Παρ'αυτά οικοδομήθηκε μια πραγματικότητα την οποία πρέπει να αποδεχτούμε και να προχωρήσουμε.
Αυτήν την πραγματικότητα, μαζί με όλες τις επιμέρους αποχρώσεις της (δεν εκφράζω δηλαδή κάποιου είδους δογματισμό), οφείλουμε να αναγνωρίσουμε εάν πρόκειται κάποια στιγμή να αποφασίσουμε (σε περίπτωση που πάψουμε να ασχολούμαστε αποκλειστικά με «το νόμισμα» και «την οικονομία») τι θα θέλαμε να είναι ή/και να σηματοδοτεί το 2021 (αν και έχουν αποφασίσει άλλοι για εμάς και μας σέρνουν δεμένους χειροπόδαρα) ή το 2033 (εάν και εφόσον υπάρχουμε μέχρι τότε ως διακριτό υποκείμενο).
Οι φανατικοί οπαδοί -αρνητές και πολέμιοι- τόσο της αναίρεσης του 1453 μ.Χ όσο και της αναβίωσης του 461 π.Χ, είναι εξίσου καταστροφικοί. Ζούμε σε εποχή συνθέσεων (και ανάγκης για ολοκληρωτική εκ-μεταλλευση και αποθησαύριση ιστορικού πλούτου), όχι σε εποχή του είτε, είτε. Εδαφικές και μη εδαφικές ταυτότητες αλληλοδιαπλέκονται στην εποχή μας.
Μπορούμε να διακρίνουμε τρεις κυρίαρχες τάσεις ή «παρατάξεις» στην Ελλάδα (υπάρχουν και άλλες):
Όλοι τους είναι φανατικοί, ιδεολόγοι του κερατά και κόπανοι. Θα πρέπει να σοβαρευτούν και να συμβάλλουν στη διαχείριση και αναψηλάφηση -και όχι στην αποκοπή, τον κατακερματισμό και την καταστροφή- του πολιτισμικού πλούτου και στη διαμόρφωση μιας νέας ιστορικής ταυτότητας.
Αναγνωρίζω πως όλα τα προηγούμενα είναι χονδροειδέστατα.
Αυτήν την πραγματικότητα, μαζί με όλες τις επιμέρους αποχρώσεις της (δεν εκφράζω δηλαδή κάποιου είδους δογματισμό), οφείλουμε να αναγνωρίσουμε εάν πρόκειται κάποια στιγμή να αποφασίσουμε (σε περίπτωση που πάψουμε να ασχολούμαστε αποκλειστικά με «το νόμισμα» και «την οικονομία») τι θα θέλαμε να είναι ή/και να σηματοδοτεί το 2021 (αν και έχουν αποφασίσει άλλοι για εμάς και μας σέρνουν δεμένους χειροπόδαρα) ή το 2033 (εάν και εφόσον υπάρχουμε μέχρι τότε ως διακριτό υποκείμενο).
Οι φανατικοί οπαδοί -αρνητές και πολέμιοι- τόσο της αναίρεσης του 1453 μ.Χ όσο και της αναβίωσης του 461 π.Χ, είναι εξίσου καταστροφικοί. Ζούμε σε εποχή συνθέσεων (και ανάγκης για ολοκληρωτική εκ-μεταλλευση και αποθησαύριση ιστορικού πλούτου), όχι σε εποχή του είτε, είτε. Εδαφικές και μη εδαφικές ταυτότητες αλληλοδιαπλέκονται στην εποχή μας.
Μπορούμε να διακρίνουμε τρεις κυρίαρχες τάσεις ή «παρατάξεις» στην Ελλάδα (υπάρχουν και άλλες):
1) Οι «δυτικιστές» («φιλελεύθερο»-αριστερο-δεξιοί κ.λπ) που επιθυμούν την πλήρη και άνευ όρων (υλική και πνευματική) υποταγή ή πρόσδεση της χωράς σε κάτι το οποίο ονομάζουν «Δύση» (αυτή η επιθυμία δεν είναι άσχετη με τη θέση πως είμαστε -ως νέος ελληνισμός- δημιούργημα ή κατασκεύασμα εκ του μηδενός και πως δεν υπήρχε τίποτα πριν το 1821 - ότι είμαστε, δηλαδή, αποκλειστικά και μόνο τεχνητό κατασκεύασμα εξωχώριων δυνάμεων).
2) Οι «νεοπαγανιστες» (πάσης φύσεως από δεξιούς μέχρι γιακωβινικούς, καστοριαδικούς) που αξιώνουν την αποκοπή και «αποπολιτισμικοποιηση» του μεσαιωνικού ελληνισμού ή ρωμαϊσμού, την πλήρη και ολική «αποεθνικοποίηση/ελληνοποίηση» του «Βυζαντίου» και την επανασύνδεση με την προμονοθεϊστική αρχαιότητα (δηλαδή ένα νέο 1833 - όχι απαραίτητα κρατικό).
3) Όσοι επιθυμούν να διαχωρίσουν και να αποκόψουν ριζικά τις έννοιες Ρωμηός και Έλληνας δαιμονοποιόντας ή απαξιώνοντας τη μία ή την άλλη (βυζαντινιστες, αρχαιολάτρες, ιδεολογικοί απόγονοι βενιζελικών και αντίβενιζελικών, κοινοτιστές κ.λπ).
Όλοι τους είναι φανατικοί, ιδεολόγοι του κερατά και κόπανοι. Θα πρέπει να σοβαρευτούν και να συμβάλλουν στη διαχείριση και αναψηλάφηση -και όχι στην αποκοπή, τον κατακερματισμό και την καταστροφή- του πολιτισμικού πλούτου και στη διαμόρφωση μιας νέας ιστορικής ταυτότητας.
-----
Οι εποχές δεν είναι δύο. Είναι πολλές. Από την μινωική και μυκηναϊκή, την αρχαϊκή και την κλασική, την ελληνιστική, την προ και μετά μονοθεϊστική ρωμαϊκή, την ορθόδοξη ρωμαϊκή και πρωτο-ελληνοορθόδοξη, την λατινική, οθωμανική και ρωμαίϊκη, του νέου ελληνισμού κ.λπ. Όλες αυτές δεν είναι απαραίτητα «εχθρικές» -και εναλλακτικές- μεταξύ τους.Αναγνωρίζω πως όλα τα προηγούμενα είναι χονδροειδέστατα.
II
Επιτέλους, έστω με καθυστέρηση -τουλάχιστον- δύο δεκαετιών, αρχίζουν να αποσυντίθενται και να καταρρέουν τα καλά θεμελιωμένα αξιώματα-μύθοι (που ουδείς αμφισβητούσε ευθέως) του διπολικού συστήματος και της μονοπολικής στιγμής (τέλος της ιστορίας). Διαβάζω: ''As the American relationship with India deepens, U.S. policy makers and observers will have to accept that India is not now and has never been a liberal democracy'' (The Myth of a Liberal India by Vivek S. Sharma). Δεν είναι τώρα, ούτε ήταν ποτέ.
Τα ίδια ακριβώς ίσχυαν και εξακολουθούν να ισχύουν και για την Ιαπωνία, την οποία η προπαγάνδα του ψυχρού πολέμου προσπαθούσε να παρουσιάσει ως «φιλελεύθερη» και «δυτική», προκειμένου να δικαιολογηθεί η επιτυχία και η ανταγωνιστικότητα του προτύπου της, η συμμετοχή της στο «δυτικό στρατόπεδο» και να διαφυλάσσεται το περί «δημοκρατίας» θεώρημα και διάφορα ευρωκεντρικά ιδεολογήματα (το αξίωμα ήταν πως -τάχα- η Ιαπωνία μεταπολεμικά ενστερνίστηκε ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα αμερικανικού τύπου).
Τα ίδια ισχύουν και για ολόκληρο τον πλανήτη. Για τις περισσότερες χώρες πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
Δεν υπάρχουν ''liberal democracies''στον πλανήτη (άλλωστε ιδεολογικός όρος είναι αυτός, δεν υπάρχει κανενός τέτοιου είδους πολίτευμα επίσημα). Τέσσερις-πέντε χώρες είναι όλες και όλες (έχυσαν αίμα, ιδρώτα και χρήματα -πολλά χρήματα- προκειμένου να «κανονικοποιήσουν» κάποιες άλλες, όπως η Χιλή, η Τουρκία και η Γερμανία -οι οποίες δεν είναι «φιλελεύθερες δημοκρατίες»- και το έκαναν ολόκληρο ζήτημα).
Στην πλανήτη υπάρχει ένα πολιτικό και πολιτιστικό πλουραλιστικό σύμπαν (το οποίο «πάγωσε» την περίοδο του διπολισμού) παρά την προσπάθεια κυριαρχίας και επιβολής ενός πολιτικού και πολιτιστικού ηγεμονικού μονολόγου. Αυτό θα φανερώνεται όλο και πιο καθαρά όσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από την ιστορική τομή 1989-1991.
Τα ίδια ακριβώς ίσχυαν και εξακολουθούν να ισχύουν και για την Ιαπωνία, την οποία η προπαγάνδα του ψυχρού πολέμου προσπαθούσε να παρουσιάσει ως «φιλελεύθερη» και «δυτική», προκειμένου να δικαιολογηθεί η επιτυχία και η ανταγωνιστικότητα του προτύπου της, η συμμετοχή της στο «δυτικό στρατόπεδο» και να διαφυλάσσεται το περί «δημοκρατίας» θεώρημα και διάφορα ευρωκεντρικά ιδεολογήματα (το αξίωμα ήταν πως -τάχα- η Ιαπωνία μεταπολεμικά ενστερνίστηκε ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα αμερικανικού τύπου).
Τα ίδια ισχύουν και για ολόκληρο τον πλανήτη. Για τις περισσότερες χώρες πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
Δεν υπάρχουν ''liberal democracies''στον πλανήτη (άλλωστε ιδεολογικός όρος είναι αυτός, δεν υπάρχει κανενός τέτοιου είδους πολίτευμα επίσημα). Τέσσερις-πέντε χώρες είναι όλες και όλες (έχυσαν αίμα, ιδρώτα και χρήματα -πολλά χρήματα- προκειμένου να «κανονικοποιήσουν» κάποιες άλλες, όπως η Χιλή, η Τουρκία και η Γερμανία -οι οποίες δεν είναι «φιλελεύθερες δημοκρατίες»- και το έκαναν ολόκληρο ζήτημα).
Στην πλανήτη υπάρχει ένα πολιτικό και πολιτιστικό πλουραλιστικό σύμπαν (το οποίο «πάγωσε» την περίοδο του διπολισμού) παρά την προσπάθεια κυριαρχίας και επιβολής ενός πολιτικού και πολιτιστικού ηγεμονικού μονολόγου. Αυτό θα φανερώνεται όλο και πιο καθαρά όσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από την ιστορική τομή 1989-1991.
III
Το UN Refugee Agency (UNHCR) -ή η Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε για τους Πρόσφυγες- δεν αναδεικνύει τις ταπεινές γιαγιάδες από τη Λέσβο που ταΐζουν με το μπιμπερό το προσφυγόπουλο-βρέφος (και τόσες άλλες περιπτώσεις) αλλά αναδεικνύει μέσω twitter και σε ειδικές θεματικές σελίδες το ''warm Austrian welcome for refugees'' (παλαιότερα τις «selfies» της Καγκελαρίου) και την «εθελόντρια» γιαγιά από το Nickelsdorf, διότι διεξάγει προπαγάνδα υπέρ συγκεκριμένων χωρών (μήνες τώρα).
Με πιάνει ναυτία με την εξόφθαλμη προπαγάνδα του UN Refugee Agency τους τελευταίους μήνες (και να χρησιμοποιήσει κάποια στιγμή τη φωτογραφία -που δεν θα το κάνει-, έχει γίνει αντιληπτός ο τρόπος με τον οποίον λειτουργεί). Ξεφτίλα...
Εδώ ένα παλαιότερο σχόλιο για παρεμφερές ζήτημα.
(*) Αναρωτιέμαι, εάν στο Αιγαίο έχουν πνιγεί 123 άνθρωποι από την αρχή του χρόνου και στη Μεσόγειο 3,135 -δηλαδή οι περισσότεροι προς Ιταλία- γιατί τίθεται ζήτημα για την Ελλάδα (Αιγαίο) και όχι για την Ιταλία; Με πιο σκεπτικό; Πάντως σίγουρα όχι προς αποφυγή θανάτων.
-----
Οι γιαγιάδες της Λέσβου δεν είναι τόσο κομψές και περιποιήμενες όσο η «εθελόντρια» χαμογελαστή γιαγιά από το Nickelsdorf με την «ομάδα της» (δεν εντάσσονται στο καλούπι του «προτύπου» που θέλει να κατασκευάσει και να προωθήσει ο οργανισμός. Άλλωστε δεν είναι «εθελόντριες» και δεν φορούν το πορτοκαλί τζάκετ, παρά τα καθημερινά ρούχα τους, δεν βρίσκονται εντός οργανωμένης σκηνής με «ντεκόρ» -σε «αποστειρωμένο» περιβάλλον- αλλά σε ένα παγκάκι έχοντας πίσω τους μια μάντρα-ξερολιθιά).Με πιάνει ναυτία με την εξόφθαλμη προπαγάνδα του UN Refugee Agency τους τελευταίους μήνες (και να χρησιμοποιήσει κάποια στιγμή τη φωτογραφία -που δεν θα το κάνει-, έχει γίνει αντιληπτός ο τρόπος με τον οποίον λειτουργεί). Ξεφτίλα...
Εδώ ένα παλαιότερο σχόλιο για παρεμφερές ζήτημα.
IV
Οι θαλάσσιες αφίξεις προσφύγων (ή μεταναστών ή όπως αλλιώς θέλετε) στην Ελλάδα, από την αρχή του χρόνου, έχουν ξεπεράσει το μισό εκατομμύριο (502,500 άνθρωποι). Έχουν πνιγεί 123 άνθρωποι στα νερά του Αιγαίου. Μακάρι να μην είχε πνιγεί κανείς άνθρωπος. Το ποσοστό θανάτων είναι 0,02%. Κανείς δεν μπορεί να προσάψει κάτι στην Ελλάδα (*), ιδιαίτερα όταν στη Μεσόγειο το 2015 πνίγηκαν 3,135 άνθρωποι.
-----
Αναρωτιέμαι, εάν από την αρχή του χρόνου είχαν ξεπεράσει τις 500.000, οι αφίξεις στην Αυστρία, τι ποσοστό θα είχε το Freedom Party of Austria (FPÖ), το οποίο ήδη βρίσκεται πάνω από το 20%;(*) Αναρωτιέμαι, εάν στο Αιγαίο έχουν πνιγεί 123 άνθρωποι από την αρχή του χρόνου και στη Μεσόγειο 3,135 -δηλαδή οι περισσότεροι προς Ιταλία- γιατί τίθεται ζήτημα για την Ελλάδα (Αιγαίο) και όχι για την Ιταλία; Με πιο σκεπτικό; Πάντως σίγουρα όχι προς αποφυγή θανάτων.
Ο François Lyotard μετά το «τέλος των μεγάλων αφηγήσεων» (της «Δύσεως» ουσιαστικά) όπως η Πρόοδος, η χειραφέτηση του Διαφωτισμού, ο Μαρξισμός κ.λπ, όρισε το «μεταμοντέρνο» -με ακραία απλοποιημένο τρόπο- ως τη δυσπιστία απέναντι στις «μετα-αφηγήσεις» (metanarratives). Παραδείγματα «μετα-αφηγήσεων» αποτελούν η βιβλική αφήγηση της ανθρωπότητας ως εγγενώς ή εκ φύσεως αμαρτωλής μετά την πτώση του Αδάμ και της Εύας, η φεμινιστική αφήγηση της πατριαρχικής καταπίεσης σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, η ποζιτιβιστική-θετικιστική αντίληψη της επιστήμης ως κλειδιού για την ανθρώπινη πρόοδο. Η «μετα-αφήγηση» του Β'Παγκοσμίου Πολέμου, είναι γνωστή.
Όλα έχουν να κάνουν με την αναζήτηση και θεμελίωση μιας αλήθειας που διαπερνά όλους τους ανθρώπους και όλους τους πολιτισμούς (ουσιαστικά μπορεί να οριστεί και έτσι μια «μετα-αφήγηση»).
Η σύνδεση της «μετα-αφήγησης» του Ολοκαυτώματος με τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Παγκοσμιοποίηση [*] θα αποδειχθεί καταστροφική και για τα τρία. Διότι η δημιουργία μιας «μετα-αφήγησης» δεν έχει να κάνει τόσο με τα γεγονότα καθαυτά, όσο με την μυστικοποίηση και ιεροποίηση τους. Όπως γράφει ο Stephen Hopgood:
Προτεινόμενες αναγνώσεις: 1) ''Holocaust etiquette, myth, and metanarrative: representations of Nazism in contemporary comics'' (Tessa Withorn) και, κυρίως 2) το εξαιρετικό βιβλίο του Stephen Hopgood ''The Endtimes of Human Rights'' -το οποίο έχω παρουσιάσει στο ιστολόγιοκαι- στο οποίο εμπεριέχεται ένα επεξηγηματικό κεφάλαιο με τίτλο ''The holocaust metanarrative''. Η Hannah Arendt είχε αντιληφθεί αρκετά νωρίς αυτές τις «προσεγγίσεις».
Όλα έχουν να κάνουν με την αναζήτηση και θεμελίωση μιας αλήθειας που διαπερνά όλους τους ανθρώπους και όλους τους πολιτισμούς (ουσιαστικά μπορεί να οριστεί και έτσι μια «μετα-αφήγηση»).
Η σύνδεση της «μετα-αφήγησης» του Ολοκαυτώματος με τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Παγκοσμιοποίηση [*] θα αποδειχθεί καταστροφική και για τα τρία. Διότι η δημιουργία μιας «μετα-αφήγησης» δεν έχει να κάνει τόσο με τα γεγονότα καθαυτά, όσο με την μυστικοποίηση και ιεροποίηση τους. Όπως γράφει ο Stephen Hopgood:
The metanarrative's main function is to strengthen the faith of advocates and mobilize support for a global legal, judicial, and policing infrastructure. The religious language of evil has become as much a part of the complex of "secular sacredness" as innocent suffering. Evil, too, combats "disenchantment" by connecting us to the life beyond... But facts still belong to the profane human world. They must be transferred to the sacred world through reification, placed beyond question and interpretation, at once historicized and de-historicized. In this way the horror and cruelty they contain can be "sacralized" and the metanarrative reinforced.
-----
[*] With the end of the Cold War, the cultural power of the Holocaust and Nuremberg could be used to aid in the globalization of international criminal law. Richard Goldstone, a pivotal figure in this development, argues that "the most permanent, important and unique feature of the Holocaust is that it gave birth to the international human rights movement and the recognition of an international jurisdiction for the prosecution of war criminals." This is a classic retrofitting of the metanarrative. - Stephen Hopgood, The Endtimes of Human Rights.Προτεινόμενες αναγνώσεις: 1) ''Holocaust etiquette, myth, and metanarrative: representations of Nazism in contemporary comics'' (Tessa Withorn) και, κυρίως 2) το εξαιρετικό βιβλίο του Stephen Hopgood ''The Endtimes of Human Rights'' -το οποίο έχω παρουσιάσει στο ιστολόγιοκαι- στο οποίο εμπεριέχεται ένα επεξηγηματικό κεφάλαιο με τίτλο ''The holocaust metanarrative''. Η Hannah Arendt είχε αντιληφθεί αρκετά νωρίς αυτές τις «προσεγγίσεις».
.~`~.
The Endtimes of Human Rights. Ι) Description and Contents ΙΙ) Two Articles by Stephen Hopgood and ΙΙΙ) Video: Session - Stephen Hopgood: The Endtimes of Human Rights (and Humanitarianism?).
Περί «παγκόσμιας διακυβέρνησης» (global governance) - μέρος α´.
Cultural Diplomacy, Global Governance, and Democratic Sovereignty. A Lecture by John D. Fonte (Institute for Cultural Diplomacy).
Περί «παγκόσμιας διακυβέρνησης» (global governance) - μέρος α´.
Cultural Diplomacy, Global Governance, and Democratic Sovereignty. A Lecture by John D. Fonte (Institute for Cultural Diplomacy).
Ήρθε στην Ελλάδα ο -ούτε καν διευρυμένης αποδοχής- Πρόεδρος ενός κράτους το οποίο εκφράζει το 2.34% του παγκόσμιου Α.Ε.Π και αποτελεί το 0.89% του παγκόσμιου πληθυσμού και τον υποδέχθηκε η ελληνική πολιτεία, οι θεσμοί και τα Μ.Μ.Ε -όχι σαν εκπρόσωπο ενός κράτους μέλους μιας πολιτικής και νομισματικής ένωσης ή μιας χώρας με την οποία υπάρχουν παραδοσιακά σχέσεις αλλά- σαν πλανητάρχη και αυτοκράτορα.
Ολοταχώς πίσω στον 19ο αιώνα.
Που νομίζουν ότι ζουν; Ποια περίοδο; Τότε που μας έλεγαν οι γαλλικές ελίτ πως να σκεφτόμαστε και ποιοι είμαστε; Τότε που κατασκεύαζαν την εθνική μας ταυτότητα και την ιστοριογραφία μας; Τότε που ήταν κηδεμόνες και πάτρωνες και μας παρείχαν «προστασία»; Τότε που μας μεταφύτευαν με το ζόρι και με το έτσι θέλω ιδεολογίες, κόμματα και θεσμούς και ότι άλλο γούσταραν; (ακόμα επιδιώκονται όλα αυτά μέσα από τα γαλλικά αριστεροδεξιά παραρτήματα τους). Τι μας πέρασαν; Για καθυστερημένους και βάρβαρους «ιθαγενείς» που κοιτάμε με το στόμα ανοιχτό κάποιον «μυθικό Γάλλο» και κάποια «μυθική Γαλλία» της mission civilisatrice; Δεν ντρέπονται. Κάναμε το 2.34% παγκόσμιου Α.Ε.Π και το 0.89% του παγκόσμιου πληθυσμού ξανά αυτοκρατορία... Δεν ζούμε στον 19ο -ούτε στις αρχές του 20ου- αλλά στον 21ο αιώνα.
Απομεινάρια, κάστες και παραρτήματα της πολιτικής και πολιτιστικής αποικιοκρατίας. Ούτε στην Ακτή Ελεφαντοστού, έτσι. Περισσότερο αυτοσεβασμό έχουν εκεί (θα τα βλέπουν αυτά πρώην γαλλικές αποικίες της δυτικής Αφρικής και ευρωπαϊκές χώρες και θα γελάνε). Αυτά επιλύθηκαν κύριοι κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα σε ολόκληρο τον πλανήτη μέσω της διαδικασίας της απο-αποικιοποίησης (η παράδοση της κυριαρχίας του Χονγκ Κονγκ και η πρόσφατη «άλωση» του Ηνωμένου Βασιλείου από την Κίνα, συμβολίζουν το τέλος μιας ολόκληρης εποχής και εμείς επιστρέφουμε στην απαρχή της). Από ότι φαίνεται, σε αντίθεση με ότι συμβαίνει σε ολόκληρο τον υπόλοιπο πλανήτη, στην Ελλάδα οπισθοδρομούμε. Ο μόνος τρόπος επιβίωσης αυτών των «ομάδων» που έχουν καταλάβει το δημόσιο βίο είναι να υποβαθμίζουν την πολιτική και πολιτιστική στάθμη και να μας μεταβάλλουν σε «ιθαγενείς» μιας νέου τύπου αποικίας.
Ολοταχώς πίσω στον 19ο αιώνα.
Που νομίζουν ότι ζουν; Ποια περίοδο; Τότε που μας έλεγαν οι γαλλικές ελίτ πως να σκεφτόμαστε και ποιοι είμαστε; Τότε που κατασκεύαζαν την εθνική μας ταυτότητα και την ιστοριογραφία μας; Τότε που ήταν κηδεμόνες και πάτρωνες και μας παρείχαν «προστασία»; Τότε που μας μεταφύτευαν με το ζόρι και με το έτσι θέλω ιδεολογίες, κόμματα και θεσμούς και ότι άλλο γούσταραν; (ακόμα επιδιώκονται όλα αυτά μέσα από τα γαλλικά αριστεροδεξιά παραρτήματα τους). Τι μας πέρασαν; Για καθυστερημένους και βάρβαρους «ιθαγενείς» που κοιτάμε με το στόμα ανοιχτό κάποιον «μυθικό Γάλλο» και κάποια «μυθική Γαλλία» της mission civilisatrice; Δεν ντρέπονται. Κάναμε το 2.34% παγκόσμιου Α.Ε.Π και το 0.89% του παγκόσμιου πληθυσμού ξανά αυτοκρατορία... Δεν ζούμε στον 19ο -ούτε στις αρχές του 20ου- αλλά στον 21ο αιώνα.
Απομεινάρια, κάστες και παραρτήματα της πολιτικής και πολιτιστικής αποικιοκρατίας. Ούτε στην Ακτή Ελεφαντοστού, έτσι. Περισσότερο αυτοσεβασμό έχουν εκεί (θα τα βλέπουν αυτά πρώην γαλλικές αποικίες της δυτικής Αφρικής και ευρωπαϊκές χώρες και θα γελάνε). Αυτά επιλύθηκαν κύριοι κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα σε ολόκληρο τον πλανήτη μέσω της διαδικασίας της απο-αποικιοποίησης (η παράδοση της κυριαρχίας του Χονγκ Κονγκ και η πρόσφατη «άλωση» του Ηνωμένου Βασιλείου από την Κίνα, συμβολίζουν το τέλος μιας ολόκληρης εποχής και εμείς επιστρέφουμε στην απαρχή της). Από ότι φαίνεται, σε αντίθεση με ότι συμβαίνει σε ολόκληρο τον υπόλοιπο πλανήτη, στην Ελλάδα οπισθοδρομούμε. Ο μόνος τρόπος επιβίωσης αυτών των «ομάδων» που έχουν καταλάβει το δημόσιο βίο είναι να υποβαθμίζουν την πολιτική και πολιτιστική στάθμη και να μας μεταβάλλουν σε «ιθαγενείς» μιας νέου τύπου αποικίας.
-----
Είμαστε η μόνη χώρα σε ολόκληρο τον πλανήτη που δεν μετεβλήθησαν οι σχέσεις Μητρόπολης-Αποικίας (π.χ Ηνωμένο Βασίλειο - Ινδία, Σιγκαπούρη, Η.Α.Ε κ.λπ. Πορτογαλία - Βραζιλία, Ανγκόλα κ.λπ. Ολλανδία - Ινδονησία). Καταλάβετε το.
By Jacques Sapir
[2] Evans-Pritchard A., « Syriza Left demands ‘Icelandic’ default as Greek defiance stiffens », The Telegraph, 14 juin 2015, http://www.telegraph.co.uk/finance/11673989/Syriza-Left-demands-Icelandic-default-as-Greek-defiance-stiffens.html
[3] Manuel Barroso, Barroso J-M., Speech by President Barroso: “Global Europe, from the Atlantic to the Pacific”, Speech 14/352, speech given at Stanford University on May 1st, 2014.
[4] Juncker J-C, « La Grèce doit respecter l’Europe», Le Figaro, 29 janvier 2015, http://www.lefigaro.fr/international/2015/01/28/01003-20150128ARTFIG00490-jean-claude-juncker-la-grece-doit-respecter-l-europe.php
[5] See the analysis by C. Delaume, « Du traité constitutionnel à Syriza : l’Europe contre les peuples », in Le Figaro-Vox, 2 février 2015, http://www.lefigaro.fr/vox/politique/2015/02/02/31001-20150202ARTFIG00405-du-traite-constitutionnel-a-syriza-l-europe-contre-les-peuples.php
[6] De Sutter L., « La raison délirante de l’Europe, un nouveau fascisme mou ? », in Libération, 10 février 2015, http://www.liberation.fr/monde/2015/02/10/la-raison-delirante-de-l-europe-un-nouveau-fascisme-mou_1199605
[7] Idem.
[8] Le Figaro, « Chevènement veut un «mouvement d’idées» allant de Mélenchon à Dupont-Aignan », 15 juin 2015, http://www.lefigaro.fr/politique/le-scan/citations/2015/06/15/25002-20150615ARTFIG00090-chevenement-eut-un-mvouvement-d-idees-allant-de-melenchon-a-dupont-aignan.php
[9] Discours de Henri IV au Parlement de Rouen en 1597.
Note kindly translated by Anne-Marie de Grazia
What image will the European Union leave behind when the Greek crisis is over? Indeed, whatever the outcome of this crisis, whether it ends with a default of Greece and a probable exit from the Eurozone, or by the acknowledgement of the soundness of the Greek position and a political treatment of the debt, or with a capitulation of the Greek government, the consequences of this crisis for the EU and for its image will run very deep. The crisis will have brought to light the opacity of the decision processes within the EU as well as in the Eurogroup and the European Central Bank. It will have stressed the anti-democratic character of numerous decisions and its profound aversion for the sovereignty of peoples. The European Union, without realizing it, has taken on the role of the defunct Soviet Union in developing the equivalent of a doctrine of “limited sovereignty.” Therefore, whatever the issue of the crisis, its impact on the EU’s image will be disastrous.
The management of this crisis has been disastrous, but it is a disaster for which the European Commission carries the full responsibility. As soon as the new Greek government (the alliance between SYRIZA and the sovereignists from ANEL) came to power, it became evident that the framework of the negotiations could not be the one of the «memorandum». This reality was turned down by the negotiators of the Eurogroup who insistently sought to bring back the Greek government into the very framework which it was rejecting. The European Commission and the diverse European “institutions” pretended to believe that the negotiations bore on the amounts of the debt, when the Greek government was proposing to get out of this logic of aid and to treat the problem of the debt politically, as was done with the German debt in 1953. The refusal on the part of the Commission to pay attention to what the Greek government was saying has led to these negotiations transforming themselves into what the Greek Minister of Finances, M. Yanis Varoufakis, is calling a «war» [1]. As could be expected, this has led to a hardening of Greece’s position. Presently, we are witnessing a de facto alliance between the left of SYRIZA with the sovereignists of ANEL, an alliance which largely determines the attitude of Prime Minister Alexis Tsipras [2].
If we are today at the brink of the abyss, it’s mostly because the European Union too has followed in these negotiations aims which were political: to bring Greece to bend, so as to guarantee that the austerity framework as it is wanted by Germany and by the countries who have taken on the role of vassals – such as of Spain, France and Italy – cannot be put into question by democratic means. Progressively, during the spring of 2015, it has become evident that what the European Union was seeking was not an agreement with Greece, but a surrender in mid-battle of the Greek government. Whatever the final result of these «negotiations,» the European peoples will have understood that on the side of Brussels there was only a Punic faith, and that Mr Juncker has in mind merely a Carthaginian peace.
From this point of view, and this is of enormous importance, the European Union has lost the image battle. It has revealed itself such as it is at the core: a structure of oppression, a deeply undemocratic ensemble. The reputation of the European Union is forthwith stained by its behaviour towards Greece.
The European Union was presenting itself as a new construct, neither a «super-State,» nor a mere association. In affirming peremptorily, in the words of M. Barroso, that the EU is a project «sui generis» [3], the European leaders exonerate themselves of all democratic control and in so doing they are burying the principle of national sovereignty, yet without replacing it with anything else. This is the arbitrariness of power in its nakedness. It was reaffirmed, in the most brutal way, by Jean-Claude Juncker, successor of the ineffable Barroso at the head of the European Commission: «There can be no democratic choice against the European treaties» [4]. This revelatory declaration dates back to the Greek elections of January 25th 2015, which saw SYRIZA’s victory. In a few words, all is said. Constitutional Law, in other words the norms by which we give ourselves rules in order to organize our lives in a community, normally concentrates on the question of Sovereignty.
However, this is the question which the oligarchs of Brussels and Frankfurt are wishing would go away. We could well see that the scheme developed, consciously or unconsciously, in Brussels and which reveals itself in the discourse of Barroso as well as in the declaration of Juncker, has no other end than to exclude sovereignty and to leave the leaders of the European Union without democratic control over their actions. But Juncker’s declaration goes even further [5]. It refuses any country the right to reexamine decisions taken in treaties. We are indeed already today within the framework of a «limited sovereignty». These terms pick up on the discourse of the Soviet Union concerning the Eastern European countries in 1968 at the time of intervention of the Warsaw Pact in Prague. They purport to consider the member states of the European Union as colonies, or more precisely, as «dominions» within the frame of the Commonwealth, whose sovereignty was subjected to that of the home country (Great Britain). Except that in the case in point there is no home country. The European Union would therefore be a colonial system without a home country. And maybe that it is even a colonialism by procuration. Behind the image of the supposedly united Europe which is now divided in fact by the European institutions, one can make out the looming profile of the United States, before whom Brussels steadfastly gives way, as we have seen on the question of the Transatlantic Treaty, or TAFTA, or the Ukrainian crisis.
This revelation of the true nature of the European Union is leading some authors to compare it to a «soft fascism» [6] Laurent de Sutter, a Law professor and editorial manager at the Presses Universitaires de France, gives the following explanation: «This generalized delirium manifested by the European authorities should be investigated. How come it spreads itself out so shamelessly before our eyes? Why does it go on pretending to find reasons for itself, when these reasons no longer make any sense – are only empty words, hollow slogans and inconsistent logic? The answer is simple: it is indeed fascism. It is a question of providing for oneself an ideological cover that is purely conventional, a discourse which one pretends to support, in order, in fact, to realize an altogether different operation in reality» [7].
We must then draw all the consequences from this, even if the formula «soft fascism» can be shocking. It is clear at present that the fight aiming at the recovery of sovereignty is an essential prerequisite. We will be able to debate on important questions only once this sovereignty will be established and the State reconstructed. This is why we must greet the decision, however belated, of Jean-Pierre Chevènement to leave the Mouvement Républicain et Citoyen (which he had founded) in order to position himself in a space for debate transcending «…historic sensitivities because one will never get France out of the rut without this » [8]. It is clear from now on that the divergences will no longer happen along a «right-left» axis, at least, not so long as the question of sovereignty will not be decided.«There is nothing irremediable except the loss of the State» Henri IV has said [9]. When he made this declaration in front of the judges in Rouen, a Parliament at that time being an assembly of judges, he gave to understand that a superior interest imposed itself on particular interests and that the individuals’ pursuit of their legitimate aims could not be done to the detriment of the common goal of living in a society. In reclaiming the sense of the Nation, he put an end to civil war. This is where we have arrived at today. One may deplore it, but we must acknowledge it and draw the essential conclusions.
Clearly, today a united front of sovereignists should be coming together. Contrarily to what one may think, this is not an easy formula. As any united front, it is not meant to be a magic formula producing a fake unanimity, but a tactical instrument aiming at a precise political goal. It will impose, in due time, that one distinguish well the critiques which could be raised within the front from those which we should reserve for our enemies.
A non-dialog and its foundations
The management of this crisis has been disastrous, but it is a disaster for which the European Commission carries the full responsibility. As soon as the new Greek government (the alliance between SYRIZA and the sovereignists from ANEL) came to power, it became evident that the framework of the negotiations could not be the one of the «memorandum». This reality was turned down by the negotiators of the Eurogroup who insistently sought to bring back the Greek government into the very framework which it was rejecting. The European Commission and the diverse European “institutions” pretended to believe that the negotiations bore on the amounts of the debt, when the Greek government was proposing to get out of this logic of aid and to treat the problem of the debt politically, as was done with the German debt in 1953. The refusal on the part of the Commission to pay attention to what the Greek government was saying has led to these negotiations transforming themselves into what the Greek Minister of Finances, M. Yanis Varoufakis, is calling a «war» [1]. As could be expected, this has led to a hardening of Greece’s position. Presently, we are witnessing a de facto alliance between the left of SYRIZA with the sovereignists of ANEL, an alliance which largely determines the attitude of Prime Minister Alexis Tsipras [2].
If we are today at the brink of the abyss, it’s mostly because the European Union too has followed in these negotiations aims which were political: to bring Greece to bend, so as to guarantee that the austerity framework as it is wanted by Germany and by the countries who have taken on the role of vassals – such as of Spain, France and Italy – cannot be put into question by democratic means. Progressively, during the spring of 2015, it has become evident that what the European Union was seeking was not an agreement with Greece, but a surrender in mid-battle of the Greek government. Whatever the final result of these «negotiations,» the European peoples will have understood that on the side of Brussels there was only a Punic faith, and that Mr Juncker has in mind merely a Carthaginian peace.
From this point of view, and this is of enormous importance, the European Union has lost the image battle. It has revealed itself such as it is at the core: a structure of oppression, a deeply undemocratic ensemble. The reputation of the European Union is forthwith stained by its behaviour towards Greece.
The European Union as it is
The European Union was presenting itself as a new construct, neither a «super-State,» nor a mere association. In affirming peremptorily, in the words of M. Barroso, that the EU is a project «sui generis» [3], the European leaders exonerate themselves of all democratic control and in so doing they are burying the principle of national sovereignty, yet without replacing it with anything else. This is the arbitrariness of power in its nakedness. It was reaffirmed, in the most brutal way, by Jean-Claude Juncker, successor of the ineffable Barroso at the head of the European Commission: «There can be no democratic choice against the European treaties» [4]. This revelatory declaration dates back to the Greek elections of January 25th 2015, which saw SYRIZA’s victory. In a few words, all is said. Constitutional Law, in other words the norms by which we give ourselves rules in order to organize our lives in a community, normally concentrates on the question of Sovereignty.
However, this is the question which the oligarchs of Brussels and Frankfurt are wishing would go away. We could well see that the scheme developed, consciously or unconsciously, in Brussels and which reveals itself in the discourse of Barroso as well as in the declaration of Juncker, has no other end than to exclude sovereignty and to leave the leaders of the European Union without democratic control over their actions. But Juncker’s declaration goes even further [5]. It refuses any country the right to reexamine decisions taken in treaties. We are indeed already today within the framework of a «limited sovereignty». These terms pick up on the discourse of the Soviet Union concerning the Eastern European countries in 1968 at the time of intervention of the Warsaw Pact in Prague. They purport to consider the member states of the European Union as colonies, or more precisely, as «dominions» within the frame of the Commonwealth, whose sovereignty was subjected to that of the home country (Great Britain). Except that in the case in point there is no home country. The European Union would therefore be a colonial system without a home country. And maybe that it is even a colonialism by procuration. Behind the image of the supposedly united Europe which is now divided in fact by the European institutions, one can make out the looming profile of the United States, before whom Brussels steadfastly gives way, as we have seen on the question of the Transatlantic Treaty, or TAFTA, or the Ukrainian crisis.
Bring back sovereignty, rebuild the State, re-found democracy
This revelation of the true nature of the European Union is leading some authors to compare it to a «soft fascism» [6] Laurent de Sutter, a Law professor and editorial manager at the Presses Universitaires de France, gives the following explanation: «This generalized delirium manifested by the European authorities should be investigated. How come it spreads itself out so shamelessly before our eyes? Why does it go on pretending to find reasons for itself, when these reasons no longer make any sense – are only empty words, hollow slogans and inconsistent logic? The answer is simple: it is indeed fascism. It is a question of providing for oneself an ideological cover that is purely conventional, a discourse which one pretends to support, in order, in fact, to realize an altogether different operation in reality» [7].
We must then draw all the consequences from this, even if the formula «soft fascism» can be shocking. It is clear at present that the fight aiming at the recovery of sovereignty is an essential prerequisite. We will be able to debate on important questions only once this sovereignty will be established and the State reconstructed. This is why we must greet the decision, however belated, of Jean-Pierre Chevènement to leave the Mouvement Républicain et Citoyen (which he had founded) in order to position himself in a space for debate transcending «…historic sensitivities because one will never get France out of the rut without this » [8]. It is clear from now on that the divergences will no longer happen along a «right-left» axis, at least, not so long as the question of sovereignty will not be decided.«There is nothing irremediable except the loss of the State» Henri IV has said [9]. When he made this declaration in front of the judges in Rouen, a Parliament at that time being an assembly of judges, he gave to understand that a superior interest imposed itself on particular interests and that the individuals’ pursuit of their legitimate aims could not be done to the detriment of the common goal of living in a society. In reclaiming the sense of the Nation, he put an end to civil war. This is where we have arrived at today. One may deplore it, but we must acknowledge it and draw the essential conclusions.
Clearly, today a united front of sovereignists should be coming together. Contrarily to what one may think, this is not an easy formula. As any united front, it is not meant to be a magic formula producing a fake unanimity, but a tactical instrument aiming at a precise political goal. It will impose, in due time, that one distinguish well the critiques which could be raised within the front from those which we should reserve for our enemies.
Jacques Sapir
RussEurope
RussEurope
-----
Περισσότερα
-----
Περισσότερα
-----
Notes
[1] http://www.euractiv.com/sections/euro-finance/varoufakis-greeces-creditors-have-turned-negotiations-war-315247[2] Evans-Pritchard A., « Syriza Left demands ‘Icelandic’ default as Greek defiance stiffens », The Telegraph, 14 juin 2015, http://www.telegraph.co.uk/finance/11673989/Syriza-Left-demands-Icelandic-default-as-Greek-defiance-stiffens.html
[3] Manuel Barroso, Barroso J-M., Speech by President Barroso: “Global Europe, from the Atlantic to the Pacific”, Speech 14/352, speech given at Stanford University on May 1st, 2014.
[4] Juncker J-C, « La Grèce doit respecter l’Europe», Le Figaro, 29 janvier 2015, http://www.lefigaro.fr/international/2015/01/28/01003-20150128ARTFIG00490-jean-claude-juncker-la-grece-doit-respecter-l-europe.php
[5] See the analysis by C. Delaume, « Du traité constitutionnel à Syriza : l’Europe contre les peuples », in Le Figaro-Vox, 2 février 2015, http://www.lefigaro.fr/vox/politique/2015/02/02/31001-20150202ARTFIG00405-du-traite-constitutionnel-a-syriza-l-europe-contre-les-peuples.php
[6] De Sutter L., « La raison délirante de l’Europe, un nouveau fascisme mou ? », in Libération, 10 février 2015, http://www.liberation.fr/monde/2015/02/10/la-raison-delirante-de-l-europe-un-nouveau-fascisme-mou_1199605
[7] Idem.
[8] Le Figaro, « Chevènement veut un «mouvement d’idées» allant de Mélenchon à Dupont-Aignan », 15 juin 2015, http://www.lefigaro.fr/politique/le-scan/citations/2015/06/15/25002-20150615ARTFIG00090-chevenement-eut-un-mvouvement-d-idees-allant-de-melenchon-a-dupont-aignan.php
[9] Discours de Henri IV au Parlement de Rouen en 1597.
Πρόλογος
Ξεκίνησα να γράψω ένα σημείωμα -με αφορμή τις εκλογές στην Πολωνία και την Ελβετία- που θα είχε ως κύριο θέμα του την διεύρυνση και άνοδο της «δεξιάς» (νέας, ριζοσπαστικής, νεοσυντηρητικής, ακραίας ή άλλης). Επειδή, πρώτον, μετεξελίχθηκε σε «σεντόνι» και δεύτερον, αντιμετώπισα ένα αναλυτικό χάος, αποφάσισα τελικά να γράψω ένα μικρό -αλλά σχετικά διαυγές- σχόλιο για τα επερχόμενα αποτελέσματα των εκλογών στην Πολωνία.
Πέρα από την μετακίνηση ολόκληρου του πολιτικού φάσματος προς τα «δεξιά», αυτό που παρατηρούμε γενικότερα ως τάση στην Ευρώπη (και όχι μόνο), είναι η άνοδος εναλλακτικών πολιτικών ρευμάτων που εναντιώνονται στα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, στο κατεστημένο (anti-establishment parties) και στο κυρίαρχο ρεύμα (mainstream). Σε αυτό το σημείο ξεκίνησα να γράφω για το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, την νεολαιίστικη αισθητική των Nipster [neo-Nazis hipster] και της ισλαμογενούς ριζοσπαστικοποίησης [δες φώτο στο τέλος] η οποία μικρή σχέση έχει με τις παραδοσιακές «μαντίλες», παρά μάλλον με κάτι που θα μπορούσε να περιγραφεί ως «μεταμοντέρνος» αναρχοισλαμισμός (κάτι σαν ριζοσπαστικός νεοσυντηρητισμός δίχως παραδοσιοκρατικό λούκ - νομίζω πως δεν έχουμε ιδέα τι συμβαίνει στην «ισλαμιζουσα νεολαία»). Είναι δυνατόν να υπάρξει ριζοσπαστικός αντιπαραδοσιοκρατικός -νεολαιίστικος- νεοσυντηρητισμός; (ακούγεται περίεργο, το ξέρω). Όπως γίνεται κατανοητό παράτησα αυτή την προσπάθεια. Θα επανέλθω μελλοντικά. Ας δούμε προς το παρόν πιο «πεζά» και «παραδοσιακά» ζητήματα.
Τα επερχόμενα αποτελέσματα στην Πολωνία δεν σχετίζονται με την προηγούμενη αναλυτική κατηγορία. Δεν ανήκουν σε αυτήν. Το κόμμα «Νόμος και Δικαιοσύνη» δεν εκφράζει κάποια εναλλακτική προς το κατεστημένο, το mainstream και τις παραδοσιακές πολιτικές. Αποτελεί μια τυπική επανάκαμψη ενός παραδοσιακού δεξιού-συντηρητικού κόμματος εξουσίας το οποίο έχει μετακινηθεί περισσότερο «δεξιά», όπως και το πολιτικό φάσμα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το «Νόμος και Δικαιοσύνη» θα μπορούσε να θεωρηθεί ως το πολωνικό αντίστοιχο του κόμματος «Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης» στην Τουρκία (το κόμμα του Ερτογάν και του Νταβούτογλού -προσπαθεί να- είναι το τουρκομουσουλμανικό αντίστοιχο της χριστιανοδημοκρατίας. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «ισλαμοδημοκρατικό»). Μάλιστα οι αναλογίες-αντιστοιχίες των δύο κομμάτων, του πολωνικού και του τουρκικού, δεν περιορίζονται στο ζήτημα της ιδεολογίας, αλλά σχετίζονται και με τον διεθνή προσανατολισμό τους (που για εμένα έχει σαφώς μεγάλη σημασία), καθώς είναι περισσότερο ατλαντικά και η συμμετοχή τους στα ευρωπαϊκά θεσμικά πλαίσια αυξάνει την επιρροή των Η.Π.Α. Και τα δύο αυτά κόμματα εθνικής βάσης, τόσο το πολωνικό «Νόμος και Δικαιοσύνη» όσο και το τουρκικό «Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη» είναι μέλη του ευρωπαϊκού κόμματος [χάρτης] «Συμμαχία Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών» (Alliance of European Conservatives and Reformists) το οποίο σχετίζεται με την αγγλοσαξονική επιρροή στην ανατολική Ευρώπη και του οποίου ηγείται το (Βρετανικό) Συντηρητικό Κόμμα.
Τα κόμματα εθνικής βάσης που συμμετέχουν σε αυτό το ευρωπαϊκό κόμμα -όπως και το Civic Democratic Party, συνιδρυτής του οποίου υπήρξε ο (χ)Ουσσίτης πρώην Πρόεδρος της Τσεχίας Václav Klaus-, μπορούν να θεωρηθούν ως ευρωσκεπτικιστικά, συντηρητικά ή υπερσυντηρητικά κοινωνικά και «νεοφιλελεύθερα» οικονομικά. Ως προς την ιδεολογία τους, μπορούμε κάποια από αυτά να τα χαρακτηρίσουμε «θρησκευτικοδημοκρατικά, συντηρητικοφιλελεύθερα ή νεοσυντηρητικά», ως προς τον διεθνή προσανατολισμό τους ατλαντικά και ως προς την ευρωπαϊκή τους διάσταση ευρωσκεπτικιστικά. Είναι διαφορετικής υφής η χριστιανοδημοκρατία και ο νεοσυντηρητισμός της «Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης» (CDU) και των κομμάτων εθνικής βάσης που συμμετέχουν στο «Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα» από τη μια μεριά, και του «Νόμος και Δικαιοσύνη» και της «Συμμαχίας Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών» από την άλλη. Οι κυβερνήσεις «μεγάλου συνασπισμού» -ή οι συμμαχίες του «κεντρισμού»- αποτελούνται από τους ευρωπαϊστές «χριστιανοδημοκράτες, δεξιούς ή/και συντηρητικούς» του «Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος» έχοντας ως συνιστώσα τους ευρωπαϊστές σοσιαλδημοκράτες του «Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος» (η «κεντροαριστερά», λοιπόν, νερώνει το ιδεολογικό κρασί της σε ότι αφορά μια συγκεκριμένη «δεξιά». Αυτό, από μόνο του, δημιουργεί μια πρώτη ανισορροπία και ένα επιπλέον κενό στο ιδεολογικό και πολιτικό φάσμα και μεταθέτει την αντιπαράθεση από το δίπολο «Αριστερά-Δεξιά» στο δίπολο «Ευρωσκεπτικισμός-Φιλοευρωπαϊσμός»).
Να τονίσω πως το υπερ-δεξιό νεοσυντηρητικό ουγγρικό κόμμα Fidesz υπό τον Viktor Orbán (το οποίο συχνά παραλληλίζεται με το πολωνικό «Νόμος και Δικαιοσύνη») είναι μέλος του «Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος» και όχι της «Συμμαχίας Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών». Μια διαφορά που έχει τη σημασία της καθώς είναι αδιανόητο για ένα κόμμα που συμμετέχει στην ατλαντική και αγγλοσαξονίζουσα «Συμμαχία Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών» να είναι θετικά προσκείμενο προς τη Ρωσία.
Με βάση την προηγούμενη προσέγγιση, μια αδιαφόριστη σύγκριση ανάμεσα στο «Εθνικό Μέτωπο» της Γαλλίας (κράτος-μέλος της Ε.Ε και της Ευρωζώνης), στο «Νόμος και Δικαιοσύνη» της Πολωνίας (κράτος-μέλος της Ε.Ε όχι όμως της Ευρωζώνης) και στο Κόμμα του Ελβετικού Λαού (κράτος που δεν είναι μέλος ούτε της Ε.Ε ούτε της Ευρωζώνης) μπορεί να αποδειχθεί παραπλανητική. Ναι μεν φανερώνει γενικότερες τάσεις, αλλά θολώνει το τοπίο ως προς τα αίτια, τα συμφέροντα, την κοινωνική σύνθεση, τις διεργασίες, τα κίνητρα και τις επιδιώξεις.
Θεωρώ πως όταν εξετάζονται οι πολιτικές εξελίξεις στο σύνολο της Ευρώπης θα πρέπει να σταθμίζονται -τουλάχιστον- οι εξής παράγοντες:
Το «γιατί» όλων των προηγούμενων έχει εξεταστεί κατά καιρούς και αποτελεί θέμα μελλοντικού σημειώματος. Δίχως τους προηγούμενους παράγοντες και δίχως αναλυτική εκλέπτυνση, η γενική αναφορά στη διεύρυνση της «δεξιάς» (νέας, ριζοσπαστικής, νεοσυντηρητικής, ακραίας ή άλλης) οδηγεί σε θολούρα και χονδροειδή συμπεράσματα δίχως ιδιαίτερη εσωτερική συνοχή.
Πέρα από την μετακίνηση ολόκληρου του πολιτικού φάσματος προς τα «δεξιά», αυτό που παρατηρούμε γενικότερα ως τάση στην Ευρώπη (και όχι μόνο), είναι η άνοδος εναλλακτικών πολιτικών ρευμάτων που εναντιώνονται στα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, στο κατεστημένο (anti-establishment parties) και στο κυρίαρχο ρεύμα (mainstream). Σε αυτό το σημείο ξεκίνησα να γράφω για το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, την νεολαιίστικη αισθητική των Nipster [neo-Nazis hipster] και της ισλαμογενούς ριζοσπαστικοποίησης [δες φώτο στο τέλος] η οποία μικρή σχέση έχει με τις παραδοσιακές «μαντίλες», παρά μάλλον με κάτι που θα μπορούσε να περιγραφεί ως «μεταμοντέρνος» αναρχοισλαμισμός (κάτι σαν ριζοσπαστικός νεοσυντηρητισμός δίχως παραδοσιοκρατικό λούκ - νομίζω πως δεν έχουμε ιδέα τι συμβαίνει στην «ισλαμιζουσα νεολαία»). Είναι δυνατόν να υπάρξει ριζοσπαστικός αντιπαραδοσιοκρατικός -νεολαιίστικος- νεοσυντηρητισμός; (ακούγεται περίεργο, το ξέρω). Όπως γίνεται κατανοητό παράτησα αυτή την προσπάθεια. Θα επανέλθω μελλοντικά. Ας δούμε προς το παρόν πιο «πεζά» και «παραδοσιακά» ζητήματα.
«Νόμος και Δικαιοσύνη» και «Συμμαχία Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών»
Τα επερχόμενα αποτελέσματα στην Πολωνία δεν σχετίζονται με την προηγούμενη αναλυτική κατηγορία. Δεν ανήκουν σε αυτήν. Το κόμμα «Νόμος και Δικαιοσύνη» δεν εκφράζει κάποια εναλλακτική προς το κατεστημένο, το mainstream και τις παραδοσιακές πολιτικές. Αποτελεί μια τυπική επανάκαμψη ενός παραδοσιακού δεξιού-συντηρητικού κόμματος εξουσίας το οποίο έχει μετακινηθεί περισσότερο «δεξιά», όπως και το πολιτικό φάσμα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το «Νόμος και Δικαιοσύνη» θα μπορούσε να θεωρηθεί ως το πολωνικό αντίστοιχο του κόμματος «Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης» στην Τουρκία (το κόμμα του Ερτογάν και του Νταβούτογλού -προσπαθεί να- είναι το τουρκομουσουλμανικό αντίστοιχο της χριστιανοδημοκρατίας. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «ισλαμοδημοκρατικό»). Μάλιστα οι αναλογίες-αντιστοιχίες των δύο κομμάτων, του πολωνικού και του τουρκικού, δεν περιορίζονται στο ζήτημα της ιδεολογίας, αλλά σχετίζονται και με τον διεθνή προσανατολισμό τους (που για εμένα έχει σαφώς μεγάλη σημασία), καθώς είναι περισσότερο ατλαντικά και η συμμετοχή τους στα ευρωπαϊκά θεσμικά πλαίσια αυξάνει την επιρροή των Η.Π.Α. Και τα δύο αυτά κόμματα εθνικής βάσης, τόσο το πολωνικό «Νόμος και Δικαιοσύνη» όσο και το τουρκικό «Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη» είναι μέλη του ευρωπαϊκού κόμματος [χάρτης] «Συμμαχία Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών» (Alliance of European Conservatives and Reformists) το οποίο σχετίζεται με την αγγλοσαξονική επιρροή στην ανατολική Ευρώπη και του οποίου ηγείται το (Βρετανικό) Συντηρητικό Κόμμα.
 |
| Κράτη κόμματα των οποίων συμμετέχουν στην «Συμμαχία Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών» |
Τα κόμματα εθνικής βάσης που συμμετέχουν σε αυτό το ευρωπαϊκό κόμμα -όπως και το Civic Democratic Party, συνιδρυτής του οποίου υπήρξε ο (χ)Ουσσίτης πρώην Πρόεδρος της Τσεχίας Václav Klaus-, μπορούν να θεωρηθούν ως ευρωσκεπτικιστικά, συντηρητικά ή υπερσυντηρητικά κοινωνικά και «νεοφιλελεύθερα» οικονομικά. Ως προς την ιδεολογία τους, μπορούμε κάποια από αυτά να τα χαρακτηρίσουμε «θρησκευτικοδημοκρατικά, συντηρητικοφιλελεύθερα ή νεοσυντηρητικά», ως προς τον διεθνή προσανατολισμό τους ατλαντικά και ως προς την ευρωπαϊκή τους διάσταση ευρωσκεπτικιστικά. Είναι διαφορετικής υφής η χριστιανοδημοκρατία και ο νεοσυντηρητισμός της «Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης» (CDU) και των κομμάτων εθνικής βάσης που συμμετέχουν στο «Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα» από τη μια μεριά, και του «Νόμος και Δικαιοσύνη» και της «Συμμαχίας Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών» από την άλλη. Οι κυβερνήσεις «μεγάλου συνασπισμού» -ή οι συμμαχίες του «κεντρισμού»- αποτελούνται από τους ευρωπαϊστές «χριστιανοδημοκράτες, δεξιούς ή/και συντηρητικούς» του «Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος» έχοντας ως συνιστώσα τους ευρωπαϊστές σοσιαλδημοκράτες του «Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος» (η «κεντροαριστερά», λοιπόν, νερώνει το ιδεολογικό κρασί της σε ότι αφορά μια συγκεκριμένη «δεξιά». Αυτό, από μόνο του, δημιουργεί μια πρώτη ανισορροπία και ένα επιπλέον κενό στο ιδεολογικό και πολιτικό φάσμα και μεταθέτει την αντιπαράθεση από το δίπολο «Αριστερά-Δεξιά» στο δίπολο «Ευρωσκεπτικισμός-Φιλοευρωπαϊσμός»).
Να τονίσω πως το υπερ-δεξιό νεοσυντηρητικό ουγγρικό κόμμα Fidesz υπό τον Viktor Orbán (το οποίο συχνά παραλληλίζεται με το πολωνικό «Νόμος και Δικαιοσύνη») είναι μέλος του «Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος» και όχι της «Συμμαχίας Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών». Μια διαφορά που έχει τη σημασία της καθώς είναι αδιανόητο για ένα κόμμα που συμμετέχει στην ατλαντική και αγγλοσαξονίζουσα «Συμμαχία Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών» να είναι θετικά προσκείμενο προς τη Ρωσία.
Επίλογος
Με βάση την προηγούμενη προσέγγιση, μια αδιαφόριστη σύγκριση ανάμεσα στο «Εθνικό Μέτωπο» της Γαλλίας (κράτος-μέλος της Ε.Ε και της Ευρωζώνης), στο «Νόμος και Δικαιοσύνη» της Πολωνίας (κράτος-μέλος της Ε.Ε όχι όμως της Ευρωζώνης) και στο Κόμμα του Ελβετικού Λαού (κράτος που δεν είναι μέλος ούτε της Ε.Ε ούτε της Ευρωζώνης) μπορεί να αποδειχθεί παραπλανητική. Ναι μεν φανερώνει γενικότερες τάσεις, αλλά θολώνει το τοπίο ως προς τα αίτια, τα συμφέροντα, την κοινωνική σύνθεση, τις διεργασίες, τα κίνητρα και τις επιδιώξεις.
Θεωρώ πως όταν εξετάζονται οι πολιτικές εξελίξεις στο σύνολο της Ευρώπης θα πρέπει να σταθμίζονται -τουλάχιστον- οι εξής παράγοντες:
Η μεταπολεμική διχοτόμηση-κατοχή της Ευρώπης υπό τις Η.Π.Α και τη Ρωσία.
Η ολοένα και μεγαλύτερη διαφοροποίηση ανάμεσα στα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης και στα υπόλοιπα μέρη της Ε.Ε.
Η διαφοροποίηση ανάμεσα σε κράτη-δανειστές και κράτη-οφειλέτες.
Η απότομη αποσύνδεση -και υπερεθνικοποίηση- των παραδοσιακών εθνικών κομμάτων από τα εθνικά κοινωνικά σώματα κατά την περίοδο της «μονοπολικής στιγμής» κυριαρχίας των Η.Π.Α.
Η άνοδος εναλλακτικών πολιτικών τάσεων εναντίωσης στα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, στο κατεστημένο και στο κυρίαρχο ρεύμα (anti-establishment/mainstream parties).
Η αλλαγή της ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε (και οι αλλοιώσεις που αυτή επιφέρει στα εθνικά πολιτικά συστήματα. Χαρακτηριστική τελευταία περίπτωση η άρνηση σχηματισμού κυβέρνησης από τον Πρόεδρο της Πορτογαλίας).
Το «γιατί» όλων των προηγούμενων έχει εξεταστεί κατά καιρούς και αποτελεί θέμα μελλοντικού σημειώματος. Δίχως τους προηγούμενους παράγοντες και δίχως αναλυτική εκλέπτυνση, η γενική αναφορά στη διεύρυνση της «δεξιάς» (νέας, ριζοσπαστικής, νεοσυντηρητικής, ακραίας ή άλλης) οδηγεί σε θολούρα και χονδροειδή συμπεράσματα δίχως ιδιαίτερη εσωτερική συνοχή.
.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
Περί «Ευρωσκεπτικισμού» - μέρος α´. Η περίπτωση του «Ευρωρεφορμισμού».
Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε.
Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο-πολιτικός μονόλογος και η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία. Εισαγωγή στις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού».
Explaining the Rapid Rise of the Xenophobic Right in Contemporary Europe.
I) Σύντομη αναφορά στις κυρίαρχες ιδεολογίες και II) την άνοδο του «εθνικισμού» στην «Ευρώπη».
From Nations to Provinces: The Demographic Collapse of Southern and Eastern Europe.
The changing political map of Europe: how political shifts have altered the map of Europe.
Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή.
Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».
«Γκωλισμός» (Gaullism) Και «Ευρωπαϊσμός». Σύντομο Σχόλιο.
Χριστιανοδημοκρατία, ορντολιμπεραλισμός και «Ευρώπη». Εισαγωγικό σχόλιο.
Το τέλος τής χριστιανοδημοκρατίας. Τι σημαίνει για την Ευρώπη η πτώση τού κινήματος
Ο ΟρντοΛιμπεραλισμός ως οικονομική Θεολογία της Τάξης και επικοινωνιακός λόγος.
Εἶπα καί ἐλάλησα, ἁμαρτίαν οὐκ ἒχω. Ηγεμονισμός και κυριαρχία. Μια αναφορά.
Περί «λαϊκισμού». Σύντομη αναφορά.
Ένα μοιραίο -ιστορικό- σφάλμα;
Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε.
Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο-πολιτικός μονόλογος και η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία. Εισαγωγή στις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού».
Explaining the Rapid Rise of the Xenophobic Right in Contemporary Europe.
I) Σύντομη αναφορά στις κυρίαρχες ιδεολογίες και II) την άνοδο του «εθνικισμού» στην «Ευρώπη».
From Nations to Provinces: The Demographic Collapse of Southern and Eastern Europe.
The changing political map of Europe: how political shifts have altered the map of Europe.
Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή.
Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».
«Γκωλισμός» (Gaullism) Και «Ευρωπαϊσμός». Σύντομο Σχόλιο.
Χριστιανοδημοκρατία, ορντολιμπεραλισμός και «Ευρώπη». Εισαγωγικό σχόλιο.
Το τέλος τής χριστιανοδημοκρατίας. Τι σημαίνει για την Ευρώπη η πτώση τού κινήματος
Ο ΟρντοΛιμπεραλισμός ως οικονομική Θεολογία της Τάξης και επικοινωνιακός λόγος.
Εἶπα καί ἐλάλησα, ἁμαρτίαν οὐκ ἒχω. Ηγεμονισμός και κυριαρχία. Μια αναφορά.
Περί «λαϊκισμού». Σύντομη αναφορά.
Ένα μοιραίο -ιστορικό- σφάλμα;
.~`~.
Μπορεί να υπάρξει ριζοσπαστικός αντιπαραδοσιοκρατικός -νεολαιίστικος- νεοσυντηρητισμός;
Μπορεί να υπάρξει ριζοσπαστικός αντιπαραδοσιοκρατικός -νεολαιίστικος- νεοσυντηρητισμός;
SPONSORED CONTENT
I
Λοιπόν, για να μην σας -και μας- κοροϊδεύουν «υπερ-αριστεροί» και «υπερ-δεξιοί» και διάφοροι «ευρωπαϊστές» και «εκσυγχρονιστές», προτείνω τη μελέτη των παρακάτω όρων:
Εάν αποκτηθεί μια γενική εικόνα γύρω από αυτές τις έννοιες, θα φωτιστεί υπό διαφορετικό πρίσμα η πραγματικότητα του ελλαδικού κράτους, η εσωτερική πολιτική κατάσταση στη χώρα και τα ελλαδικά κόμμα ως ιδεολογική απάτη. Γιατί πολλά λόγια λένε διάφοροι αλλά για την ουσία και τον πυρήνα των ζητημάτων ουδείς ομιλεί.
Δεν γνωρίζουμε παρά μονάχα εντελώς επιφανειακά αυτούς τους όρους. Και δεν πρέπει άλλωστε να τους γνωρίζουμε. Διότι εάν τους γνωρίσουμε θα τους πάρει και θα τους σηκώσει όλους. Και τους «υπερ-αριστερούς» και τους «υπερ-δεξιούς» και τους «ευρωπαϊστές» και τους «εκσυγχρονιστές» που εγκλωβίζουν τους πολίτες σε ψευτοδιαμάχες.
Αυτό είναι το ψεύδος και η υποκρισία όσων φωνάζουν πως θέλουν να γίνουμε «κανονικό ή δυτικό» κράτος (κανονικά κράτη βέβαια υπάρχουν και πέραν της δυτικής Ευρώπης). Δεν γίνεται να χαρακτηρίζεσαι από τις προηγούμενες κατηγορίες (satellite, puppet, vassal κ.λπ state) και να γίνεις «κανονικό κράτος». Πρέπει να αποτινάξεις τα στοιχεία αυτά πρώτα. Από εκεί πρέπει να αρχίσουν οι πραγματικοί εκσυγχρονιστές. Άλλα οι δικοί μας «εκσυγχρονιστές» δεν πρόκειται να αρχίσουν από εκεί, γιατί οι περισσότεροι από αυτούς, πρώτον, είναι κεκαλυμμένοι ρατσιστές με «τους ντόπιους» και δεύτερον, έχουν αποικιοκρατική νοοτροπία (ή είναι κατεχόμενοι και αποικιοκρατούμενοι οι ίδιοι πνευματικά. Μπορεί μάλιστα να θεωρούν πως είναι ακόμα και καλό να είσαι satellite/vassal κ.λπ state και ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος «εκσυγχρονισμού»). Σε όλες τις κοινωνίες αυτές οι κάστες ανθρώπων, αυτοί οι ανθρωπολογικοί τύποι και αυτά τα παραρτήματα (εν πολλοίς -αλλά όχι μονάχα- προϊόντα του ψυχρού πολέμου) περιθωριοποιήθηκαν. Μονάχα μετά την περιθωριοποίηση τους άρχισαν οι κοινωνίες να ορθοποδούν, να αναπτύσσονται και να εκσυγχρονίζονται.
Επίσης μπορείτε να ψάξετε την U.N Special Committee on Decolonization. Το 2011 κηρύχθηκε η Τρίτη Διεθνής Δεκαετία για την Εξάλειψη της αποικιοκρατίας (ξεκίνησε το 1990). Το έχω επισημάνει και στο παρελθόν. Οι πλανητικές εξελίξεις έχουν διαφορετική πορεία από αυτήν που μας μαθαίνουν τα κυρίαρχα «αφηγήματα» της εποχής. Ανάποδα βλέπουμε τις πλανητικές εξελίξεις. Πως νομίζετε ότι άλλαξαν οι παγκόσμιοι συσχετισμοί δύναμης;
Πελατειακές σχέσεις και σχέσεις πατρωνίας δεν υπάρχουν μονάχα στο εσωτερικό των κρατών (με κύριους φορείς τα κόμματα), αλλά και στο διεθνές περιβάλλον, ανάμεσα σε κράτη. Και είναι οι εξωτερικές σχέσεις, σε όχι λίγες περιπτώσεις, που ενσταλάζονται, στρεβλώνουν και αλλοιώνουν το εσωτερικό, και όχι αντίστροφά όπως λέει το καλά θεμελιωμένο αξίωμα. Η Ελλάδα είναι ένα client state το οποίο σε διάφορες περιόδους της ιστορίας του «υποτροπιάζει» σε άλλες μορφές (puppet, vassal κ.λπ).
Η εμμονή και η καθήλωση των εξαρτημένων ηγεσιών συνεχίζει, σχεδόν δύο αιώνες τώρα, να αποζήτα «προστάτιδες δυνάμεις», πάτρωνες και κηδεμόνες. Και το έχουμε συνηθίσει κιόλας. Κοσμοϊστορικές αλλαγές συνέβησαν σε γεωπολιτικό, γεωοικονομικό, τεχνολογικό, κοινωνικό, δημογραφικό, πολιτισμικό και ιδεολογικό επίπεδο, ζήσαμε την εποχή της απο-αποικιοποίησης και εδώ τα ίδια. Πουθενά αλλού. Ο πολιτιστικός και πολιτικός ξεπεσμός της υποτελούς πολιτείας υπό καθεστώς αποικιοποίησης και κηδεμόνευσης στο αποκορύφωμα του.
Θα τα βλέπουν πρώην γαλλικές αποικίες της δυτικής Αφρικής και ευρωπαϊκές χώρες και θα γελάνε.
Όπως έχω γράψει και κατά το παρελθόν, είναι πολύ εύκολο να αναγνωριστεί μια πολιτική κίνηση που θα αξιώνει πραγματικά να μεταβάλλει την Ελλάδα σε ένα «κανονικό κράτος» (για να χρησιμοποιήσουμε ένα δικό τους όρο - την φράση αυτή χρησιμοποιούν ακριβώς όσοι έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα ιδιαίτερου τύπου client-vassal state, ένα μεταμοντέρνο εδαφικό αποικιακό σουρωτήρι, το οποίο τάχα θέλουν να «εκσυγχρονίσουν»). Θα δώσει τέλος σε αυτόν τον ξεπεσμό, την αναξιοπρέπεια και τη διαστροφή -και θα αξιώσει τον περιορισμό- της άρρωστης κουλτούρας και των σχέσεων πατρωνίας, εξάρτησης και κηδεμονίας. Τα υπόλοιπα είναι για να τσακώνονται οι οπαδοί της πολύς «αριστεράς» με τους οπαδούς της πολύς «δεξιάς», αποκρύπτοντας τα ουσιώδη. Τα ελληνικά κόμματα αποτελούν ιδεολογική απάτη.
Ο ιστορική αρρώστια της ελλαδικής πολιτείας, δεν είναι η ελληνική κοινωνία, ο λαός και το έθνος, όπως θέλουν να μας πείσουν διάφοροι καλά κεκαλυμμένοι ρατσιστές, αλλά οι διαχρονικές εξωεθνικές «προστασίες», πατρωνίες και κηδεμονίες.
Μάλιστα -μετά από τις κοινές περιπολίες με τη γείτονα- μας πρότειναν τη δημιουργία κέντρου-πόλης κράτησης (υποδοχής το ονομάζουν) το οποίο θα διοικείται από υπαλλήλους της Frontex και την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (δεν έχει καμία σημασία που η πρόταση «απορρίφθηκε». Η πρόταση φανερώνει τον «προσανατολισμό»). Δηλαδή μας πρότειναν και απώλεια εδαφικής κυριαρχίας ή ορθότερα θα πρέπει να μιλάμε για τμηματική κυριαρχία υπό τη συνοδεία επικαλυπτόμενης εξουσίας. Αυτό είναι το μετα-κυρίαρχο σουρωτήρι και η μεταμοντέρνα κουρελού. Να μεταβληθεί η χώρα σε «χωματερή» και να συμμετέχει σε ένα παγκόσμιο σύστημα καταμερισμού κέντρων κράτησης.
Μα δεν μας είπαν πως εάν «βγαίναμε από την Ευρώπη» θα συνέβαινε ακριβώς αυτό; Δηλαδή πως θα μετατρεπόμασταν σε μια χώρα-χώρο κράτησης μεταναστών και προσφύγων; Δεν μας είπαν πως εάν «βγαίναμε από την Ευρώπη» θα περιφερειοποιούμασταν σε σχέση με την Τουρκία;
Πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά τώρα;
Παράλληλα διαβάζω πως περίπου 230.000 νέοι και νέες έχουν φύγει από το 2009 από την Ελλάδα. Μια χώρα που έχει πάνω από 1,2 εκατομμύρια ανέργους και από την οποία έχουν φύγει συνολικά πάνω από 500.000 άνθρωποι από το 2007 (και που ο μέσος όρος ηλικίας της βρίσκεται στα 43 έτη). Πριν λίγο καιρό είχα γράψει πως «πλέον δεν μιλάμε απλά για απώλεια κυριαρχίας, αποικιοποίηση και μετατροπή -ή ορθότερα εκφυλισμό- σε εξαρτημένο ή υποτακτικό (subordinate) σε υπερεθνικούς παράγοντες ημι-κρατικό δρώντα. Μιλάμε για ανθρωπολογική κοινωνική και εθνική εκποίηση, απίσχναση και καταστροφή».
Better poverty and privation than loss of European identity, it seems, διαπίστωσε πολύ ορθά ένα άρθρο στο forbes. «Ευρωπαϊκή» ταυτότητα, λοιπόν. Η Ελλάδα ως ένα ιδιαίτερου τύπου «ευρωπαϊκό» client-puppet state, ένας μετα-κυρίαρχος ημικρατικός δρώντας και ένα κατακερματισμένο εδαφικά μεταμοντέρνο σουρωτήρι, που θα έχει ως χαρακτηριστικό της την συμμετοχή σε ένα ευρωπαϊκό -και παγκόσμιο- καταμερισμό κέντρων κράτησης. Αυτή θα είναι η «ευρωπαϊκή» -διάσταση και- ταυτότητα της υπό κηδεμονία εξαρτημένης και υποτακτικής (subordinate) Ελλάδας.
Και με ποιο τρόπο ερμηνεύονται όλα τα προηγούμενα; Γιατί συμβαίνουν και μάλιστα με αυτή την σφοδρότητα; Επειδή είχες 300.000 παραπάνω δημοσίους υπαλλήλους -ουσιαστικά- απαντούν ορισμένοι - μη γελάτε, αυτή είναι η ερμηνεία τους για όλαόσα συμβαίνουν (*). Γελάει και το παρδαλό -«δεξιό» υπό τη συνοδεία της «αριστεράς»- κατσίκι. Και μάλιστα, δεν ερμηνεύονται απλά με αυτόν τον τρόπο, αλλά νομιμοποιούνται κιόλας.
Η Τουρκία (μεταξύ 1941 και 2015) έχει υπερ-τετραπλασιάσει (έχει αυξήσει κατά 4,4 φορές) τον πληθυσμό της ενώ η Ελλάδα κατά μιάμιση (1,5) φορά.
client state, satellite state, puppet state, neo-colony, indirect rule, protectorate, vassal state, periphery country, finlandization (*).
Εάν αποκτηθεί μια γενική εικόνα γύρω από αυτές τις έννοιες, θα φωτιστεί υπό διαφορετικό πρίσμα η πραγματικότητα του ελλαδικού κράτους, η εσωτερική πολιτική κατάσταση στη χώρα και τα ελλαδικά κόμμα ως ιδεολογική απάτη. Γιατί πολλά λόγια λένε διάφοροι αλλά για την ουσία και τον πυρήνα των ζητημάτων ουδείς ομιλεί.
Δεν γνωρίζουμε παρά μονάχα εντελώς επιφανειακά αυτούς τους όρους. Και δεν πρέπει άλλωστε να τους γνωρίζουμε. Διότι εάν τους γνωρίσουμε θα τους πάρει και θα τους σηκώσει όλους. Και τους «υπερ-αριστερούς» και τους «υπερ-δεξιούς» και τους «ευρωπαϊστές» και τους «εκσυγχρονιστές» που εγκλωβίζουν τους πολίτες σε ψευτοδιαμάχες.
Αυτό είναι το ψεύδος και η υποκρισία όσων φωνάζουν πως θέλουν να γίνουμε «κανονικό ή δυτικό» κράτος (κανονικά κράτη βέβαια υπάρχουν και πέραν της δυτικής Ευρώπης). Δεν γίνεται να χαρακτηρίζεσαι από τις προηγούμενες κατηγορίες (satellite, puppet, vassal κ.λπ state) και να γίνεις «κανονικό κράτος». Πρέπει να αποτινάξεις τα στοιχεία αυτά πρώτα. Από εκεί πρέπει να αρχίσουν οι πραγματικοί εκσυγχρονιστές. Άλλα οι δικοί μας «εκσυγχρονιστές» δεν πρόκειται να αρχίσουν από εκεί, γιατί οι περισσότεροι από αυτούς, πρώτον, είναι κεκαλυμμένοι ρατσιστές με «τους ντόπιους» και δεύτερον, έχουν αποικιοκρατική νοοτροπία (ή είναι κατεχόμενοι και αποικιοκρατούμενοι οι ίδιοι πνευματικά. Μπορεί μάλιστα να θεωρούν πως είναι ακόμα και καλό να είσαι satellite/vassal κ.λπ state και ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος «εκσυγχρονισμού»). Σε όλες τις κοινωνίες αυτές οι κάστες ανθρώπων, αυτοί οι ανθρωπολογικοί τύποι και αυτά τα παραρτήματα (εν πολλοίς -αλλά όχι μονάχα- προϊόντα του ψυχρού πολέμου) περιθωριοποιήθηκαν. Μονάχα μετά την περιθωριοποίηση τους άρχισαν οι κοινωνίες να ορθοποδούν, να αναπτύσσονται και να εκσυγχρονίζονται.
Επίσης μπορείτε να ψάξετε την U.N Special Committee on Decolonization. Το 2011 κηρύχθηκε η Τρίτη Διεθνής Δεκαετία για την Εξάλειψη της αποικιοκρατίας (ξεκίνησε το 1990). Το έχω επισημάνει και στο παρελθόν. Οι πλανητικές εξελίξεις έχουν διαφορετική πορεία από αυτήν που μας μαθαίνουν τα κυρίαρχα «αφηγήματα» της εποχής. Ανάποδα βλέπουμε τις πλανητικές εξελίξεις. Πως νομίζετε ότι άλλαξαν οι παγκόσμιοι συσχετισμοί δύναμης;
-----
(*) Αν μη τι άλλο, στην πολιτική κοινωνιολογία και γενικότερα στις πολιτικές επιστήμες υπάρχει πλούσιο υλικό. Έχουν αναπτυχθεί και άλλες έννοιες, πέρα από την βαλκανοποίηση και την φινλανδοποίηση, όπως βοσνιοποίηση, πορτορικανοποίηση και λιβανοποίηση.
II
Ο ξεπεσμός, η ξεφτίλα και η οπισθοδρόμηση δεν έχει τελειωμό. Και δεν τις «βλέπουμε» καν, δεν τις αναγνωρίζουμε ως τέτοιες, λόγω της πολιτικής, δημοσιογραφικής και πνευματικής υποτελούς κάστας που κυριαρχεί στο δημόσιο χώρο.Πελατειακές σχέσεις και σχέσεις πατρωνίας δεν υπάρχουν μονάχα στο εσωτερικό των κρατών (με κύριους φορείς τα κόμματα), αλλά και στο διεθνές περιβάλλον, ανάμεσα σε κράτη. Και είναι οι εξωτερικές σχέσεις, σε όχι λίγες περιπτώσεις, που ενσταλάζονται, στρεβλώνουν και αλλοιώνουν το εσωτερικό, και όχι αντίστροφά όπως λέει το καλά θεμελιωμένο αξίωμα. Η Ελλάδα είναι ένα client state το οποίο σε διάφορες περιόδους της ιστορίας του «υποτροπιάζει» σε άλλες μορφές (puppet, vassal κ.λπ).
Η εμμονή και η καθήλωση των εξαρτημένων ηγεσιών συνεχίζει, σχεδόν δύο αιώνες τώρα, να αποζήτα «προστάτιδες δυνάμεις», πάτρωνες και κηδεμόνες. Και το έχουμε συνηθίσει κιόλας. Κοσμοϊστορικές αλλαγές συνέβησαν σε γεωπολιτικό, γεωοικονομικό, τεχνολογικό, κοινωνικό, δημογραφικό, πολιτισμικό και ιδεολογικό επίπεδο, ζήσαμε την εποχή της απο-αποικιοποίησης και εδώ τα ίδια. Πουθενά αλλού. Ο πολιτιστικός και πολιτικός ξεπεσμός της υποτελούς πολιτείας υπό καθεστώς αποικιοποίησης και κηδεμόνευσης στο αποκορύφωμα του.
Θα τα βλέπουν πρώην γαλλικές αποικίες της δυτικής Αφρικής και ευρωπαϊκές χώρες και θα γελάνε.
Όπως έχω γράψει και κατά το παρελθόν, είναι πολύ εύκολο να αναγνωριστεί μια πολιτική κίνηση που θα αξιώνει πραγματικά να μεταβάλλει την Ελλάδα σε ένα «κανονικό κράτος» (για να χρησιμοποιήσουμε ένα δικό τους όρο - την φράση αυτή χρησιμοποιούν ακριβώς όσοι έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα ιδιαίτερου τύπου client-vassal state, ένα μεταμοντέρνο εδαφικό αποικιακό σουρωτήρι, το οποίο τάχα θέλουν να «εκσυγχρονίσουν»). Θα δώσει τέλος σε αυτόν τον ξεπεσμό, την αναξιοπρέπεια και τη διαστροφή -και θα αξιώσει τον περιορισμό- της άρρωστης κουλτούρας και των σχέσεων πατρωνίας, εξάρτησης και κηδεμονίας. Τα υπόλοιπα είναι για να τσακώνονται οι οπαδοί της πολύς «αριστεράς» με τους οπαδούς της πολύς «δεξιάς», αποκρύπτοντας τα ουσιώδη. Τα ελληνικά κόμματα αποτελούν ιδεολογική απάτη.
Ο ιστορική αρρώστια της ελλαδικής πολιτείας, δεν είναι η ελληνική κοινωνία, ο λαός και το έθνος, όπως θέλουν να μας πείσουν διάφοροι καλά κεκαλυμμένοι ρατσιστές, αλλά οι διαχρονικές εξωεθνικές «προστασίες», πατρωνίες και κηδεμονίες.
-----
Δεν υπάρχει περίπτωση ελληνικός πολιτικός σχηματισμός που θα αξιώσει περιορισμό των πελατειακών σχέσεων και των σχέσεων πατρωνίας σε διεθνές επίπεδο να μην περιορίσει αυτές τις σχέσεις στο εσωτερικό. Φατρίες, κάστες και πάσης φύσεως «προστάτιδες δυνάμεις», ήταν παραδοσιακά άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους.
III
Εν τω μεταξύ, την περασμένη εβδομάδα κατέφθασαν στην Ελλάδα 48.000 πρόσφυγες και μετανάστες από την Τουρκία (πάνω από μισό εκατομμύριο από την αρχή του χρόνου). The International Organisation for Migration reported that Greece recorded the highest weekly migration inflow in 2015.Μάλιστα -μετά από τις κοινές περιπολίες με τη γείτονα- μας πρότειναν τη δημιουργία κέντρου-πόλης κράτησης (υποδοχής το ονομάζουν) το οποίο θα διοικείται από υπαλλήλους της Frontex και την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (δεν έχει καμία σημασία που η πρόταση «απορρίφθηκε». Η πρόταση φανερώνει τον «προσανατολισμό»). Δηλαδή μας πρότειναν και απώλεια εδαφικής κυριαρχίας ή ορθότερα θα πρέπει να μιλάμε για τμηματική κυριαρχία υπό τη συνοδεία επικαλυπτόμενης εξουσίας. Αυτό είναι το μετα-κυρίαρχο σουρωτήρι και η μεταμοντέρνα κουρελού. Να μεταβληθεί η χώρα σε «χωματερή» και να συμμετέχει σε ένα παγκόσμιο σύστημα καταμερισμού κέντρων κράτησης.
Μα δεν μας είπαν πως εάν «βγαίναμε από την Ευρώπη» θα συνέβαινε ακριβώς αυτό; Δηλαδή πως θα μετατρεπόμασταν σε μια χώρα-χώρο κράτησης μεταναστών και προσφύγων; Δεν μας είπαν πως εάν «βγαίναμε από την Ευρώπη» θα περιφερειοποιούμασταν σε σχέση με την Τουρκία;
Πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά τώρα;
Παράλληλα διαβάζω πως περίπου 230.000 νέοι και νέες έχουν φύγει από το 2009 από την Ελλάδα. Μια χώρα που έχει πάνω από 1,2 εκατομμύρια ανέργους και από την οποία έχουν φύγει συνολικά πάνω από 500.000 άνθρωποι από το 2007 (και που ο μέσος όρος ηλικίας της βρίσκεται στα 43 έτη). Πριν λίγο καιρό είχα γράψει πως «πλέον δεν μιλάμε απλά για απώλεια κυριαρχίας, αποικιοποίηση και μετατροπή -ή ορθότερα εκφυλισμό- σε εξαρτημένο ή υποτακτικό (subordinate) σε υπερεθνικούς παράγοντες ημι-κρατικό δρώντα. Μιλάμε για ανθρωπολογική κοινωνική και εθνική εκποίηση, απίσχναση και καταστροφή».
Better poverty and privation than loss of European identity, it seems, διαπίστωσε πολύ ορθά ένα άρθρο στο forbes. «Ευρωπαϊκή» ταυτότητα, λοιπόν. Η Ελλάδα ως ένα ιδιαίτερου τύπου «ευρωπαϊκό» client-puppet state, ένας μετα-κυρίαρχος ημικρατικός δρώντας και ένα κατακερματισμένο εδαφικά μεταμοντέρνο σουρωτήρι, που θα έχει ως χαρακτηριστικό της την συμμετοχή σε ένα ευρωπαϊκό -και παγκόσμιο- καταμερισμό κέντρων κράτησης. Αυτή θα είναι η «ευρωπαϊκή» -διάσταση και- ταυτότητα της υπό κηδεμονία εξαρτημένης και υποτακτικής (subordinate) Ελλάδας.
Και με ποιο τρόπο ερμηνεύονται όλα τα προηγούμενα; Γιατί συμβαίνουν και μάλιστα με αυτή την σφοδρότητα; Επειδή είχες 300.000 παραπάνω δημοσίους υπαλλήλους -ουσιαστικά- απαντούν ορισμένοι - μη γελάτε, αυτή είναι η ερμηνεία τους για όλαόσα συμβαίνουν (*). Γελάει και το παρδαλό -«δεξιό» υπό τη συνοδεία της «αριστεράς»- κατσίκι. Και μάλιστα, δεν ερμηνεύονται απλά με αυτόν τον τρόπο, αλλά νομιμοποιούνται κιόλας.
-----
(*) Αυτοί οι τύποι αξιώνουν «να γίνει η Ελλάδα κανονικό κράτος» υπερασπιζόμενοι τις σχέσεις πελατείας-πατρωνίας της Ελλάδας με άλλα «κανονικά κράτη» ως μέσο «εκσυγχρονισμού» και μετατροπής της Ελλάδας σε «κανονικό κράτος»...
IV
To 1941, η Ελλάδα είχε πληθυσμό περίπου 7,3 εκατομμύρια, ενώ η Τουρκία περίπου 18 εκατομμύρια. Το 1981 τα μεγέθη είχαν διαμορφωθεί ως εξής: Ελλάδα 9,7 εκατομμύρια και Τουρκία 45,6 εκατομμύρια. Για το 2015 η εκτίμηση είναι: Ελλάδα κάτω από 11 εκατομμύρια και Τουρκία κάτω από 80 εκατομμύρια.Το 1941 η αναλογία ήταν 1 προς 2,4
Το 1981 η αναλογία ήταν 1 προς 4,7
Το 2015 η αναλογία είναι 1 προς 7,3
Η Τουρκία (μεταξύ 1941 και 2015) έχει υπερ-τετραπλασιάσει (έχει αυξήσει κατά 4,4 φορές) τον πληθυσμό της ενώ η Ελλάδα κατά μιάμιση (1,5) φορά.
-----
Το 1941 ο παγκόσμιος πληθυσμός ήταν κάτω από 2,5 δισεκατομμύρια. Το 2015 υπολογίζεται σε 7,4 δισεκατομμύρια (περίπου τριπλασιασμός).
Ι
Έστω ότι ένας πρώην -και κατ'επανάληψη- Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Δημοκρατίας ενός συγκεκριμένου κράτους αποτελούσε σε όλη του τη ζωή υποκείμενο απειλών και εκβιασμών. Μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο βαθιά άρρωστο, σάπιο και εξωθεσμικά, εξωπολιτικά και εξωεθνικά ελεγχόμενο και εξαρτώμενο, πόσο δορυφορικό και υποτακτικό μπορεί να είναι ένα τέτοιο κράτος;
Αυτά βέβαια -ανεξαρτήτως του τι πραγματικά συμβαίνει και την ηθική υπόσταση συγκεκριμένων προσώπων- είναι ενδεικτικά και φανερώνουν την ποιότητα της πολιτικής και επιχειρηματικής -της «άρχουσας»- τάξης του νέου ελληνικού κράτους. Φανταστείτε πόσο εύκολα μπορούν να εκβιαστούν και να χειραγωγηθούν τέτοιες κάστες, παραρτήματα και πρόσωπα από εξωεθνικούς δρώντες και πόσο επικίνδυνοι για την κυριαρχία και την ασφάλεια μιας ολόκληρης κοινωνίας, ενός έθνους, είναι τέτοιας υφής άνθρωποι. Καθόλου παράξενο βέβαια δεν είναι εάν -ως εκβιαζόμενες ή χειραγωγούμενες μαριονέτες οι ίδιοι- μετατρέπουν ένα κράτος-πελάτη (client-state) σε κράτος-μαριονέτα (puppet-state).
Όλες αυτές οι παθολογίες -που χαρακτηρίζουν τις δομές- του νεοελληνικού κράτους προεκτείνονται στο σήμερα, όπου μια κυβέρνηση χαμηλοτάτης ποιότητας, μπορεί άνετα και η ίδια να εκβιάζεται προκειμένου να λειτουργεί -εξευτελιζόμενη- ως τοπάρχης, διαχειριστής ή μαριονέτα των εξωεθνικών πατρόνων της.
Είναι σφάλμα να νομίζουν οι μεν, πως δεν αφορούν, δεν επηρεάζουν, δεν δεσμεύουν ή δεν μετατρέπουν σε υποκείμενα εκβιασμών και χειραγωγήσεων τους δε. Ποιος Πρωθυπουργός, άλλωστε, θα άντεχε να εκτεθεί, να εξευτελισθεί και να γελοιοποιηθεί ολοκληρωτικά και ανεπανόρθωτα ένα κράτος, η σύγχρονη ιστορία και πολιτική ηγεσία του, στα μάτια ενός ολόκληρου έθνους (και όχι μόνο);
Εάν τα κόμματα δεν πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις, σταδιακά, καταργείται η εσωτερική πολιτική διαλεκτική, διαδικασία μέσα από την οποία αναδύονται σοβαροί αντιπολιτευτικοί πόλοι και ηγεσίες, μπλοκάρονται οι δημοκρατικές διαδικασίες, αναπτύσσονται παθολογίες στο κράτος που εγκαθίστανται σε διαφόρους τομείς και παραρτήματα διαφόρων τύπων μετασχηματίζονται σε «πολιτικά κόμματα». Επιβάλλονται ευκολότερα άνωθεν διαιρέσεις, πιέσεις και εκβιασμοί από εξωκοινωνικούς/εθνικούς κύκλους και γίνεται ευκολότερος ο εξωθεσμικός και εξωεθνικός έλεγχος των κομμάτων (και η χειραγώγηση τους). Έτσι οδηγούμαστε στο σάπισμα και τον εκφυλισμό του κομματικού συστήματος (και του κράτους).
Η Ελλάδα θα πάψει να είναι πελατειακό κράτος στο εσωτερικό της όταν πάψει να είναι client state (υποχωρητικό μάλιστα), κράτος-πελάτης στο εξωτερικό της (*).
Το απόσπασμαείναι παλαιό. Από το 2011 μέχρι σήμερα «έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι» της ευρω-μεταμοντέρνας υποτελούς πολιτείας, του μετα-κυρίαρχου και υποτακτικού (subordinate) σε υπερεθνικούς παράγοντες ημι-κρατικού δρώντα....
Αυτά βέβαια -ανεξαρτήτως του τι πραγματικά συμβαίνει και την ηθική υπόσταση συγκεκριμένων προσώπων- είναι ενδεικτικά και φανερώνουν την ποιότητα της πολιτικής και επιχειρηματικής -της «άρχουσας»- τάξης του νέου ελληνικού κράτους. Φανταστείτε πόσο εύκολα μπορούν να εκβιαστούν και να χειραγωγηθούν τέτοιες κάστες, παραρτήματα και πρόσωπα από εξωεθνικούς δρώντες και πόσο επικίνδυνοι για την κυριαρχία και την ασφάλεια μιας ολόκληρης κοινωνίας, ενός έθνους, είναι τέτοιας υφής άνθρωποι. Καθόλου παράξενο βέβαια δεν είναι εάν -ως εκβιαζόμενες ή χειραγωγούμενες μαριονέτες οι ίδιοι- μετατρέπουν ένα κράτος-πελάτη (client-state) σε κράτος-μαριονέτα (puppet-state).
Όλες αυτές οι παθολογίες -που χαρακτηρίζουν τις δομές- του νεοελληνικού κράτους προεκτείνονται στο σήμερα, όπου μια κυβέρνηση χαμηλοτάτης ποιότητας, μπορεί άνετα και η ίδια να εκβιάζεται προκειμένου να λειτουργεί -εξευτελιζόμενη- ως τοπάρχης, διαχειριστής ή μαριονέτα των εξωεθνικών πατρόνων της.
Είναι σφάλμα να νομίζουν οι μεν, πως δεν αφορούν, δεν επηρεάζουν, δεν δεσμεύουν ή δεν μετατρέπουν σε υποκείμενα εκβιασμών και χειραγωγήσεων τους δε. Ποιος Πρωθυπουργός, άλλωστε, θα άντεχε να εκτεθεί, να εξευτελισθεί και να γελοιοποιηθεί ολοκληρωτικά και ανεπανόρθωτα ένα κράτος, η σύγχρονη ιστορία και πολιτική ηγεσία του, στα μάτια ενός ολόκληρου έθνους (και όχι μόνο);
-----
Τα «κανονικά κράτη» φίλες και φίλοι, χρειάζονται κανονικές... προϋποθέσεις (για να μην γράψω τίποτα άλλο). Και όχι πελάτες, μαριονέτες και ανδρείκελα που μιλούν για «κανονικά κράτη».
ΙΙ
Ας το επαναλάβω. Εάν δεν καθαρίσει το πολιτικό τοπίο από τα παραρτήματα και τις γιάφκες του ψυχρού πολέμου, προκοπή δεν πρόκειται να δούμε.Εάν τα κόμματα δεν πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις, σταδιακά, καταργείται η εσωτερική πολιτική διαλεκτική, διαδικασία μέσα από την οποία αναδύονται σοβαροί αντιπολιτευτικοί πόλοι και ηγεσίες, μπλοκάρονται οι δημοκρατικές διαδικασίες, αναπτύσσονται παθολογίες στο κράτος που εγκαθίστανται σε διαφόρους τομείς και παραρτήματα διαφόρων τύπων μετασχηματίζονται σε «πολιτικά κόμματα». Επιβάλλονται ευκολότερα άνωθεν διαιρέσεις, πιέσεις και εκβιασμοί από εξωκοινωνικούς/εθνικούς κύκλους και γίνεται ευκολότερος ο εξωθεσμικός και εξωεθνικός έλεγχος των κομμάτων (και η χειραγώγηση τους). Έτσι οδηγούμαστε στο σάπισμα και τον εκφυλισμό του κομματικού συστήματος (και του κράτους).
Η Ελλάδα θα πάψει να είναι πελατειακό κράτος στο εσωτερικό της όταν πάψει να είναι client state (υποχωρητικό μάλιστα), κράτος-πελάτης στο εξωτερικό της (*).
-----
(*) Πρέπει να ερμηνευθεί με έναν ορθολογικό τρόπο πως κατάντησε η Ελλάδα:περιδινιζομένη στην παρούσα διεθνή κρίση με απολύτως αποτυχημένες πολιτικές επιλογές για την αντιμετώπισή της και βιώνουσα το πέρας του μεταδικτατορικού πολιτικού κύκλου σε καθεστώς κοινωνικής απογοήτευσης, απαξιώσεως της μέχρι σήμερα πολιτικής και του μέχρι σήμερα, ούτω καλουμένου, «πολιτικού προσωπικού» θεωρεί εαυτήν υποχρεωμένη να απολέσει ως και ό,τι έχει απομείνει από την Εθνική Κυριαρχία (μετά τις αλλεπάλληλες εκχωρήσεις Εθνικής Κυριαρχίας, το 1992, το 1997, το 1999, το 2010 και το 2011 - πάντοτε με μια άκρως διασταλτική ερμηνεία και καταχρηστική εκμετάλλευση του άρθρου 28 του Συντάγματος, πάντοτε δε ερήμην του Κυριάρχου Ελληνικού Λαού και χωρίς ποτέ να κληθεί ο τελευταίος να αποφασίσει για ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα, όπως η συνέχιση - ή μη - της υπάρξεως ανεξαρτήτου Ελληνικού Κράτους...). Πάντα ταύτα δε, για να... παραμείνει, υποτίθεται, η Ελλάς εις την «Ευρωζώνην».
Το απόσπασμαείναι παλαιό. Από το 2011 μέχρι σήμερα «έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι» της ευρω-μεταμοντέρνας υποτελούς πολιτείας, του μετα-κυρίαρχου και υποτακτικού (subordinate) σε υπερεθνικούς παράγοντες ημι-κρατικού δρώντα....
| 0 | | 0 | |
The End of Communism in Russia Meant the End of Democracy in the West. The modern epoch is not only post-communist, it is also post-democratic! “The West wanted and programmed the Russian catastrophe. I read documents and participated in the research, which under the guise of ideological struggle worked towards the destruction of Russia.”
Alexander Zinoviev, along with Solzhenitsyn and Sakharov, was one of the three great intellectual giants who became dissidents during the late Soviet period. This remarkable and prophetic interview was originally published in 1999 in the French Figaro Magazine. Its original title was: ”The West and Russia - A Controlled Catastrophe”
An annual conference attended by Russian and foreign luminaries and Zinoviev fans in memory of Zinoviev's work will be held in Moscow on October 27.Translated from Russian especially for RI by Sergei Malygin and Andrey Medvedev. Alexander Zinoviev was exiled from the Soviet Union with his wife and daughter on 6th August 1978, principally on account of his writings on the nature of Soviet communism. They spent the next twenty years based in Munich. On 30th July 1999 they returned to Moscow, principally on account of his writings on the West. Zinoviev died in 2006 and his remains are buried in the Novodeviche convent. These few lines suggest that he must have been a remarkable man. He was. Born in 1922 to a Russian peasant family, he was the sixth of eleven children who became an international phenomenon in a variety of fields: philosophy (particularly in the field of many-valued logic), literature (novels, novellas, poetry), politics, sociology, and painting. The two books which, for me, best illustrate the reasons for his exile and rehabilitation are, respectively, The Reality of Communism and The West. This, Zinoviev’s last interview before returning to Russia provides an excellent example of his unmatched forensic gifts as a sociologist. I look forward to sharing with friends of RI further details of the life and work of Aleksander Aleksandrovich in future columns.
Michael Kirkwood. Leading specialist on Zinoviev, professor emeritus, University of Glasgow.
Alexander Zinoviev, along with Solzhenitsyn and Sakharov, was one of the three great intellectual giants who became dissidents during the late Soviet period. This remarkable and prophetic interview was originally published in 1999 in the French Figaro Magazine. Its original title was: ”The West and Russia - A Controlled Catastrophe”
An annual conference attended by Russian and foreign luminaries and Zinoviev fans in memory of Zinoviev's work will be held in Moscow on October 27.Translated from Russian especially for RI by Sergei Malygin and Andrey Medvedev. Alexander Zinoviev was exiled from the Soviet Union with his wife and daughter on 6th August 1978, principally on account of his writings on the nature of Soviet communism. They spent the next twenty years based in Munich. On 30th July 1999 they returned to Moscow, principally on account of his writings on the West. Zinoviev died in 2006 and his remains are buried in the Novodeviche convent. These few lines suggest that he must have been a remarkable man. He was. Born in 1922 to a Russian peasant family, he was the sixth of eleven children who became an international phenomenon in a variety of fields: philosophy (particularly in the field of many-valued logic), literature (novels, novellas, poetry), politics, sociology, and painting. The two books which, for me, best illustrate the reasons for his exile and rehabilitation are, respectively, The Reality of Communism and The West. This, Zinoviev’s last interview before returning to Russia provides an excellent example of his unmatched forensic gifts as a sociologist. I look forward to sharing with friends of RI further details of the life and work of Aleksander Aleksandrovich in future columns.
Michael Kirkwood. Leading specialist on Zinoviev, professor emeritus, University of Glasgow.
The West and Russia - A Controlled Catastrophe
Q. With what feelings are you returning home after such a long exile?
A. With a feeling that I once left a strong, respected, even awe-inspiring power. Returning now, I found a defeated country in ruins. Unlike others, I would never have left the USSR if I had had a choice. Emigration was a real punishment for me.
Q. Nevertheless, you were welcomed with open arms here! (in Germany - Ed. Note)
A. That is true… But despite the triumphant recognition and the worldwide success of my books, I have always felt like a stranger here.
Q. After the collapse of communism the Western system has become the main focus of your research. Why?
A. Because what happened was what I had predicted: the fall of communism turned into the breakup of Russia.
Q. So the fight with communism was a conspiracy to destroy Russia?
A. Precisely. I say this because once I was an unwitting accomplice of this action that I found shameful. The West wanted and programmed the Russian catastrophe. I read documents and participated in the research, which under the guise of ideological struggle worked towards the destruction of Russia. This became so unbearable for me that I could no longer stay in the camp of those who destroy my people and my country. The West is not a stranger to me, but I consider it an enemy empire.
Q: Have you become a patriot?
A: Patriotism does not concern me. I received an international upbringing and I remain loyal to it. I cannot even say whether I love Russians and Russia or not. I am part of them. Today’s suffering of my people is so horrible that I cannot stand watching them from afar. The barbarity of globalization manifests itself in many diverse, unacceptable ways.
Q: Nevertheless, many former Soviet dissidents speak about their former homeland as a country of human rights and democracy. Now that this point of view has become commonly accepted in the West, you are trying to refute it. Isn’t there a contradiction here?
A: During the Cold War, democracy was a weapon in the fight against communist totalitarianism. Today we understand that the Cold War era was the history of the West’s apogee. During that time the West had it all: unprecedented growth of wealth, true freedom, incredible social progress, colossal scientific and technological achievements. But at the same time the West was imperceptibly changing. The timid integration of developed countries launched at that time has developed into the internationalization of the economy and the globalization of power that we are witnessing now. Integration may help the growth of common good and have a positive impact if it is driven by the legitimate aspiration of fraternal people to unite, for example. But the integration in question was conceived from the beginning as a vertical structure strictly controlled by a supranational power. Without a successful Russian counter-revolution against the Soviet Union, the West could not have started the process of globalization.
Q: So, the role of Gorbachev was not positive?
A: I look at things from a slightly different angle. Contrary to common belief, Soviet communism did not collapse because of internal reasons. Its collapse is certainly the greatest victory in the history of the West. An unheard of victory which, let me say it again, can establish a unitary power monopoly on a planetary scale. The end of communism also signalized the end of democracy. The modern epoch is not only post-communist, it is also post-democratic! Today we are witnessing the establishment of democratic totalitarianism, or, if you will, totalitarian democracy.
Q: Does not it all sound a little absurd?
A: Not at all. Democracy requires pluralism and pluralism implies an existence of at least two more or less equal forces which oppose each other and at the same time influence each other. During the Cold War there was world democracy, global pluralism, with two opposing systems: capitalist and communist, plus other countries with an amorphous system which belonged to neither. Soviet totalitarianism was sensitive to Western criticism. In turn, the Soviet Union influenced the West, in particular through the latter’s own communist parties. Today we live in a world dominated by one single force, one ideology and one pro-globalization party. All of this together began to take shape during the Cold War, when superstructures gradually appeared in various forms: commercial, banking, political and media organizations. Despite their different fields of activity, what they had in common was essentially their transnational scope. With the collapse of communism they began to rule the world. Thus, Western countries ended up in the dominant position, but at the same time they are now in a subordinate position as they gradually lose their sovereignty to what I call the supra-society. The planet-wide supra-society consists of commercial and non-commercial organizations whose influence extends far beyond individual states. Like other countries, the Western countries are subordinated to these supranational structures. This is despite the fact that the sovereignty of states was also an integral part of pluralism and hence of democracy on a global scale. Today’s ruling supra-power suppresses sovereign states. The European integration unfolding in front of our very eyes is also leading to the disappearance of pluralism within this new conglomerate in favor of supranational power.
Q: But do not you think that France and Germany remain democracies?
A: Western countries got to know true democracy during the Cold War. Political parties had genuine ideological differences and different political programs. The media also differed from each other. All this had an impact on the lives of ordinary people contributing to the growth of their wealth. Now this has come to an end. A democratic and prosperous capitalism with socially oriented laws and job security was in many ways thanks to a fear of communism. After the fall of communism in Eastern Europe, a massive attack on the social rights of citizens was launched in the West. Today the socialists who are in power in most European countries are pursuing policies of dismantling the social security system, destroying everything that was socialist in the capitalist countries. There is no longer a political force in the West capable of protecting ordinary citizens. The existence of political parties is a mere formality. They will differ less and less as time goes on. The war in the Balkans was anything but democratic. Nevertheless, the war was perpetrated by the socialists who historically have been against these kinds of ventures. Environmentalists, who are in power in some countries, welcomed the environmental catastrophe caused by the NATO bombings. They even dared to claim that bombs containing depleted uranium are not dangerous for the environment, even though soldiers loading them wear special protective overalls. Thus, democracy is gradually disappearing from the social structure of the West. Totalitarianism is spreading everywhere because the supranational structure imposes its laws on individual states. This undemocratic superstructure gives orders, imposes sanctions, organizes embargos, drops bombs, causes hunger. Even Clinton obeys it. Financial totalitarianism has subjugated political power. Emotions and compassion are alien to cold financial totalitarianism. Compared with financial dictatorship, political dictatorship is humane. Resistance was possible inside the most brutal dictatorships. Rebellion against banks is impossible.
Q: What about a revolution?
A: Democratic totalitarianism and financial dictatorship rule out the possibility of social revolution.
Q: Why?
A: Because they combine omnipotent military power with a financial stranglehold. All revolutions received support from outside. From now on this is impossible because there are no sovereign states, nor will there be. Moreover, at the lowest level the working class has been replaced with the unemployed class. What do the unemployed want? Jobs. Therefore, they are in a less advantageous position than the working class of the past.
Q: All totalitarian systems had their own ideology. What is the ideology of the new society you call post-democratic?
A: The most influential Western thinkers and politicians believe that we have entered the post-ideological epoch. This is because by “ideology” they mean communism, fascism, nazism, etc. In reality, the ideology, the super-ideology of the Western world, developed over the last fifty years is much stronger than communism or national socialism. A western citizen is being brainwashed much more than a soviet citizen ever was during the era of communist propaganda. In ideology, the main thing is not the ideas, but rather the mechanisms of their distribution. The might of the Western media, for example, is incomparably greater than that of the propaganda mechanisms of the Vatican when it was at the zenith of its power. And it is not only the cinema, literature, philosophy - all the levers of influence and mechanisms used in the promulgation of culture, in its broadest sense, work in this direction. At the slightest impulse all who work in this area respond with such consistency that it is hard not to think that all orders come from a single source of power. It was enough to decide to stigmatize General Karadžić or President Milošević or someone else for the whole planetary propaganda machine to start working against them. As a result, instead of condemning politicians and NATO generals for violation of all existing laws, the vast majority of Western citizens is convinced that the war against Serbia was necessary and just. Western ideology combines and mixes ideas based on its needs. One of these ideas is that Western values and lifestyle are the best in the world! Although for most people on the planet these values have disastrous consequences. Try to convince Americans that these values will destroy Russia. You will not be able to. They will continue to assert the thesis of universalism of Western values, therefore following one of the fundamental principles of ideological dogmatism. Theorists, politicians and media of the West are absolutely sure that their system is the best. That is why they impose it around the world without a doubt and with a clear conscience. Western man as the carrier of these highest values is therefore a new superman. The term itself is a taboo, but It all comes down to this. This phenomenon should be studied scientifically. But I dare to say that it has become extremely difficult to conduct scientific research in some areas of sociology and history. The scientist who desires to research mechanisms of democratic totalitarianism will face extreme difficulties. He will be made into an outcast. On the other hand, those whose research serves the dominant ideology are flooded with grants while publishing houses and media are fighting for the right to work with such authors. I have personally experienced it when I have been teaching and working as a researcher at foreign universities.
Q: Does not this super-ideology you dislike, have ideas of tolerance and respect for others?
A: When you listen to representatives of the Western elite, everything seems so pure, generous and respectful to people. Doing so they use the classic rule of propaganda: hide the reality behind sweet talk. However it is enough to turn on the TV, go to the movies, open a bestselling book or listen to popular music to realize the opposite: the unprecedented dissemination of the cult of violence, sex and money. Noble speeches are designed to hide these three (and there are more) pillars of totalitarian democracy.
Q: What about human rights? Is it not the West who honors them the most?
A: From now on the idea of human rights is increasingly under pressure. Even the purely ideological thesis that these rights are intrinsic and inseparable today will not sustain even the first stage of a thorough analysis. I am ready to subject Western ideology to the same scientific analysis that I did with communism. But this is a long conversation, not for today’s interview.
Q: Does Western ideology have a key idea?
A: The idea of globalization! In other words, world domination! Since this idea is rather unpleasant, it is hidden under lengthy phrases about planetary unity, transformation of the world into one integrated whole… In reality, the West has now commenced work on structural changes across the whole planet. On the one hand Western society dominates the world, on the other hand it itself is being rebuilt vertically with the supranational power on the very top of the pyramid.
Q: World government?
A: Yes, if you will.
Q: To believe in it, doesn’t that mean to be a victim of delusional fantasies about global conspiracy?
A: What conspiracy? There is no conspiracy. The world government is controlled by the heads of well known supranational economic, financial and political structures. According to my estimates, this super-society, now ruling the world, has about fifty million people. Its center is the United States. The countries of Western Europe and some former Asian “dragon” countries are its basis. Other countries are dominated under a tight financial and economic ranking. This is the reality. Regarding propaganda, it presumes that the creation of world government under control of the world parliament is desirable because the world is a big brotherhood. All these are just stories designed for the plebs.
Q: The European Parliament as well?
A: No, because the European Parliament exists. But it is naive to believe that the European Union was a result of the good will of the governments of the member states. The European Union is a weapon for the destruction of national sovereignties. It is part of the projects developed by supranational organisms.
Q: The European commonwealth changed its name after the collapse of the Soviet Union. As if to replace the Soviet Union, it was called the “European Union”. After all, it could be called differently. Like bolsheviks, European leaders call themselves commissioners. LIke bolsheviks they head commissions. The last president was “elected” being the only candidate …
A: We must not forget that the process of social organization is subject to certain rules. To organize a million people is one thing, to organize ten million is another, to organize a hundred million is a very hard task. To organize five hundred million people is a task of colossal proportions. It is necessary to create new administrative bodies, to train people who will manage them and to ensure their smooth functioning. This is the primary task. In fact, the Soviet Union is a classic example of a multinational conglomerate led by a supranational management structure. The European Union wants to achieve better results than the Soviet Union! That is justified. Even twenty years ago I was stunned by the fact that so-called flaws of the Soviet system were even more developed in the West.
Q: Like what?
A: Planning! The Western economy is infinitely more planned than the economy of the USSR was ever planned. Bureaucracy! In the Soviet Union 10 to 12% of the active population worked in the country‘s management and administration field. In the US this number is 16 to 20%. However the USSR was criticized for its planned economy and the burden of bureaucratic apparatus. Two thousand people worked in the Central Committee of the Communist Party. The Communist Party apparatus reached 150 thousand workers. Today in the West you will find dozens, even hundreds of enterprises in industrial and banking sectors employing more people. The bureaucratic apparatus of the Soviet Communist Party was negligibly small compared with the staff of large transnational corporations of the West. In fact, we must recognize that the USSR was mismanaged because of the lack of administrative staff. It was necessary to have two to three times more administrative workers! The European Union is well aware of these problems and therefore takes them into account. Integration is impossible without an impressive administrative apparatus.
Q: What you say is contradictory to the ideas of liberalism promoted by European leaders. Do you not think that their liberalism is just a show?
A: The administration has a tendency to grow greatly which is dangerous in itself. It knows that. Like any organism it finds antidotes to continue its normal functioning. A private initiative is one of them. Another antidote is social and individual morality. Applying them, power fights self-destructive tendencies. So it invented liberalism to create a counterweight to its own gravity. Today, however, it is absurd to be a liberal. The liberal society no longer exists. The liberal doctrine does not reflect the realities of the unprecedented era of concentration of capital. The movement of huge financial resources does not take into accounts the interests of individual states and peoples consisting of individuals. Liberalism implies a personal initiative and taking of financial risks. Today any business needs money provided by banks. These banks, whose numbers are diminishing, implement a policy which is by its nature dictatorial and manipulative. Business owners are at their mercy because everything is subject to lending and therefore is under the control of financial institutions. The importance of the individual - the basis of liberalism - is reduced day by day. Today it does not matter who heads this or that company, this or that country: Bush or Clinton, Kohl or Schröder, Chirac or Jospin, what is the difference?
Q: The totalitarian regimes of the 20th century were extremely cruel, which cannot be said about Western democracy.
A: It’s not the means that are important, but the end result obtained. Would you like an example? In the struggle against Nazi Germany, the Soviet Union lost 20 million people (according to the latest figures of the Ministry of Defense of the Russian Federation – 27 million. - Ed. Note) and suffered tremendous destruction. During the Cold War, a war without bombs and guns, there were a lot more losses any way you look at it! Over the last decade the life expectancy of Russians dropped by ten years! The death rate is much higher than the birth rate. Two million children do not sleep at home. Five million school-age children do not attend school. There are 12 million registered drug addicts. Alcoholism has become universal. 70% of young people are not suitable for military service due to various physical defects. These are the direct consequences of the defeat in the Cold War, followed by a transition to a Western lifestyle. If this continues, the population will drop rapidly at first from 150 million to 100 million, and then to 50 million. Democratic totalitarianism will surpass all previous totalitarian regimes.
Q: Through violence?
A: Drugs, poor nutrition, and AIDS are much more effective than military violence. Although after the immense force of destruction of the Cold War, the West invented a “humanitarian war”. The military campaigns in Iraq and Yugoslavia are two examples of collective punishment and retaliation on an exceedingly large scale, while the propaganda machine shapes them as a “good cause” or a “humanitarian war”. Turning the victims of violence against themselves is another, different approach. An example of its use is the Russian counter-revolution of 1985. However, when they unleashed the war in Yugoslavia, the countries of Western Europe led war against themselves.
Q. In your opinion, the war against Serbia was also a war against Europe?
A. Absolutely right. In Europe there are forces that can compel it to act against itself. Serbia was chosen because it resisted the ever-expanding globalization. Russia could be next on the list. Before China…
Q: In spite of its nuclear arsenal?
A: Russia’s nuclear arsenal is huge, but it is outdated. Besides, the Russians are morally disarmed and ready to surrender… I believe that the monstrosity of the 21st century will surpass everything that mankind has seen to this day. Just think about the coming global war on Chinese communism. To defeat such a populous country one will need not exterminate around 500 million people, not 10 or 20 million. Today, given the level of excellence of the propaganda machine, it is quite possible. Naturally, in will be done in the name of freedom and human rights. Unless, of course, some PR organization invents a new and no less noble a cause.
Q: Don’t you think that people can have their own opinions, and that they can vote and thus express themselves?
ANSWER. First of all, even now people don’t vote that often, and they will vote even less in the future. With regard to public opinion in the West it is shaped by the media. Suffice it to recall the universal approval of the war in Kosovo. Remember the Spanish war! Volunteers from all over the world traveled to that country to fight on one side or the other. Remember the war in Vietnam. But these days, people are so well shepherded that they react only the way that the purveyors of propaganda want them to.
Q: The Soviet Union and Yugoslavia were the most multi-ethnic countries in the world, but they were destroyed nevertheless. Do you see a connection between the destruction of multiethnic countries, on the one hand, and the promotion of multi-ethnicity on the other hand?
A: Soviet totalitarianism created a genuinely multi-cultural and multi-ethnic society. It was the Western democracies that made superhuman efforts to fan the flames of various kinds of nationalism, because they considered the breakup of the Soviet Union as the best way to destroy it. The same mechanism worked in Yugoslavia. Germany had always sought the obliteration of Yugoslavia. United, Yugoslavia could strengthen its resistance. The essence of the Western system is to divide in order to make it easier for the West to impose its laws on all parties, and then act as Chief Justice. There is no reason to assume that this know-how will not be applied in relation to the dismemberment of China in the future.
Q: India and China voiced their opposition to the bombing of Yugoslavia. If needed, could they form a core of resistance? After all, 2 billion people are no joke!
A: The means of those countries cannot in any way be compared with the military might and technological superiority of the West.
Q: Were you impressed by the effectiveness of the US military arsenal in Yugoslavia?
A: Not only that. If such a decision had been made, then Serbia would have ceased to exist within a few hours. Apparently, the leaders of the new world order have chosen a strategy of permanent violence. Numerous localized conflicts will now keep igniting one after another so that the “humanitarian war” machine, which we have already seen in action, could keep extinguishing them. In fact, this is likely to become the solution to extending control over the entire planet. The West controls most of the Earth’s natural resources. Its intellectual resources are millions of times greater than the resources of the rest of the world. This is the foundation of the overwhelming hegemony of the West in technology, the arts, media, IT, and science, and this implies its superiority in all other areas. It would be too easy to just conquer the world. After all, they still need to rule! And this is the fundamental problem that the Americans are trying to address now… Remember that in the time of Christ, the population of earth was only about 100 million people. Today, Nigeria alone has that number of inhabitants! A billion “westernoids” and the people assimilated by them will rule the entire world. However, this billion, in turn, also needs to be controlled. In all probability, two hundred million people will be required to control the Western world. But they must be chosen and taught. That's why China is doomed to failure in its struggle against the hegemony of the West. The country does not have enough control, nor economic and intellectual resources to implement an effective administrative system consisting of approximately 300 million people. Only the West is able to solve the problems of global governance. It has already started to do so. Hundreds of thousands of “westernoids” in the former communist countries, such as Russia, tend to occupy leadership positions there. Totalitarian democracy will also be a colonial democracy.
Q: According to Marx, apart from violence and cruelty, colonization also brought with it the blessings of civilization. Perhaps the history of mankind is simply repeating itself at this new stage?
A: Indeed, why not? But, alas, not for everyone. What kind of contribution to civilization has been made by American Indians? Almost none, as they were crushed, destroyed, and wiped off the face of the Earth. Now look at the contribution of the Russians! Let me make an important point here: the West did not fear Soviet military power as much as its intellectual, artistic, and athletic potential. The West saw that the Soviet Union was full of life! This is the most important thing that must be destroyed, should one wish to destroy one’s enemy. Which is precisely what was done. Today, Russian science is dependent on US funding. It is in a pitiful state because the US is not interested in financing its competition. Americans prefer to offer Russian scientists jobs in the United States. Soviet cinema, too, has been destroyed and replaced by American movies. The same thing happened to literature. World domination manifests itself primarily as an intellectual, or, if you prefer, a cultural diktat. Which is why in the last few decades, Americans have so zealously tried to bring down the cultural and intellectual common denominator of the entire world to their own level – it will allow them to impose this diktat.
Q: But might this domination turn out to be a blessing for all mankind?
A. Ten generations from now, people will, indeed, be able to say that it all happened in the name of humanity, i.e. for their greater good. But what about the Russians or the French who are alive today? Should they be happy that their people will have the same future as the American Indians? The term “humanity” is an abstraction. In reality, there are Russian, French, Serbs, etc. However, if the current trend continues, then the nations who founded modern civilization (I mean the Latin peoples), will gradually disappear. Western Europe is already bursting with foreigners. We have yet to speak about it, but this phenomenon is not accidental, and it is certainly not the consequence of the allegedly uncontrollable human migration flows. The goal for Europe is to create a situation similar to the situation in the United States. I suspect that the French will hardly be delighted to learn that mankind will come to be happy, but only without the French. After all, it might well be a rational project to only leave a limited number of people in the world, who could then live in a paradise on earth. Those remaining people would certainly believe that their happiness is the result of historical development… No. All that matters is the life that we and our loved ones are living today.
Q: The Soviet system was ineffective. Are all totalitarian societies doomed to inefficiency?
A: What is efficiency? The US spends more money on weight loss than Russia spends on its entire public budget. Still, the number of overweight people is growing. And such examples are many.
Q: Would it be correct to say that the intensifying radicalization in the West will leads to its own destruction?
A: Nazism was destroyed during total war. The Soviet system was young and strong. It would have continued to thrive, had it not been destroyed by outside forces. Social systems do not destroy themselves. They can only be destroyed by an external force. It’s like a ball rolling on a surface: only the presence of an external obstacle could break its movement. I can prove it like a theorem. Today, we are dominated by a country with enormous economic and military superiority. The new emerging world order is drawn to unipolarity. If the supranational government manages to achieve this by eliminating all external enemies, then a unified social system can survive until the end of time. Only a person can die from their illness. But a group of people, even a small group, would try to survive through reproduction. Now imagine a social system comprising billions of people! Its capacity to anticipate and prevent self-destructive phenomena will be limitless. In the foreseeable future, the process of erasing differences across the world cannot be stopped, since democratic totalitarianism is the last phase of the development of Western society, which began with the Renaissance.
Πηγή
.~`~.
Εισαγωγή
Εισαγωγή
Προτού περάσουμε στο πρώτο μέρος της μελέτης των Stephen Majeski (University of Washington) και David Sylvan (Graduate Institute of International Studies, Geneva) με θέμα «An Agent-Based Model of the Acquisition of U.S. Client States» προηγείται μια σύντομη περιγραφή της έννοιας client-state (κράτος-πελάτης) και της σχέσης του με τον πάτρωνα (patron state) [και μια συμπληρωματική αναφορά στην έννοια του «προτεκτοράτου», η οποία αν και ξεπερασμένη έχει την αξία της]. H περιγραφή είναι από το έργο Guide to International Relations and Diplomacy:
A client state is country that is economically, politically, and/or militarily dependent upon another state - usually a great power. The relationship is a bilateral, and normally beneficial one, with mutual, although different, obligations. The client state tends to be one that is diplomatically isolated, if not an actual 'pariah state', due to its policies or the circumstances of its creation. It is often militarily powerful but economically weak.
Contemporary examples of client states during the Cold War were Israel and South Korea for the United States, and Syria, Iraq, Libya and Ethiopia for the Soviet Union. But client states are not a phenomenon exclusive to the twentieth century. Nineteenth-century Europe saw the Balkan states, for example, as clients of the great powers.
The patron supplies the client with arms and uses its influence and veto on the client's behalf in the United Nations and other international organizations in exchange for the client's military and intelligence services. Thus both Israel and Syria provided their respective patrons with captured weapons, intelligence about the activities of the rival superpower in the region and access to port facilities and airfields. The client is not, however, the patron's puppet... The client is able to exercise this independence because of its regional importance as a Trojan Horse for its patron or because of support for it within the domestic political structure of the patron state.
Both superpowers (the USA and the USSR) found clients among states that were considered part of the 'periphery' in regional sub-systems due to their ethnic and historical differences from the majority of states in the region. Other states became clients when the circumstances of their creation led them to become diplomatically isolated in the international community. Often a state becomes a client because it is the enemy of the rival patron's client... However, because they had invested so much in a client, the super-power patrons were loath to terminate the relationship. They also feared that if too much was required of the client, it would attempt to seek another patron, as did Egypt in 1974-1975 and Somalia in 1977.
The United States has traditionally feared the loss of a client due to a military coup or a popular revolt overthrowing a ruler rather than due to a ruler seeking a change of patron.
Protectorates are dependent or not fully sovereign states. Because they were often deemed too weak and lacking in organizational structure to be responsible for meeting their external obligations under international law, they were legally restricted. The territorial integrity of a protectorate was guaranteed under a treaty negotiated with the protecting power. In most cases, these territories were being 'protected' from other great powers, to the benefit of the 'protecting power'. Very often, the 'protected' state formed an important link in an imperial chain, had geostrategic value and provided financial and trade benefits, allowing the great power a way of protecting its empire more economically than outright annexation or colonization would permit. Indigenous dynastic interests were generally guaranteed domestically, but external action was severely circumscribed... Attempts to establish joint protectorate control over Morocco and Ethiopia were examples of semi-protectorates, sometimes called international protectorates... Protecting powers were few in number. The imperial powers of Britain, France, Russia and the United States shared a near-monopoly in the field. A new type of subservient state came into existence in Eastern Europe under Soviet communist control after the Second World War. Essentially tie facto protectorates, they were legally independent of external control and were called 'satellites'... Partly to block the resurgence of protectorates, the United Nations Charter provides for the right of self-determination for all peoples, and a General Assembly resolution of 1960 called for the independence of all territories and the end of colonialism.
Η Hellenic Republic αποτελεί περίπτωση υποχωρητικού, υποτακτικού και μη διεκδικητικού client state το οποίο κατά περιόδους υποτροπιάζει σε χειρότερες μορφές. Την περίοδο που διανύουμε παρατηρείται η παρακμή ή η αυτονόμηση των πελατειακών κρατών ή των κρατών-πελατών των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Ισραήλ, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία αποτελούν χαρακτηριστικές περιπτώσεις πελατειακών κρατών που αυτονομούνται ή προσπαθούν να αυτονομηθούν (και να κερδίσουν βαθμούς ελευθερίας) από τον πάτρωνα τους. Η Ελλάδα αποτελεί περίπτωση πελατειακού κράτους που παρακμάζει. Το Ιράκ, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη και η Συρία αποτελούν περιπτώσεις κρατών-πελατών που διαλύονται (αργά ή γρήγορα, ενδογενώς ή εξωγενώς). Η Σιγκαπούρη και η Νορβηγία αποτελούν περιπτώσεις πρώην πελατειακών κρατών που αναβαθμίστηκαν στο status του κυρίαρχου κράτους.
Είτε θα γίνεις κυρίαρχο κράτος (και όχι subordinate σε υπερεθνικούς παράγοντες) είτε η μοίρα σου θα είναι η λιβανοποίηση, βοσνιοποίηση, φινλανδοποίηση, πορτορικανοποίηση σου (στο πιο «ευρωπαικό» και μεταμοντέρνο).
Είτε θα γίνεις κυρίαρχο κράτος (και όχι subordinate σε υπερεθνικούς παράγοντες) είτε η μοίρα σου θα είναι η λιβανοποίηση, βοσνιοποίηση, φινλανδοποίηση, πορτορικανοποίηση σου (στο πιο «ευρωπαικό» και μεταμοντέρνο).
David Sylvan
Graduate Institute of International Studies, Geneva
sylvan@hei.unige.ch
Graduate Institute of International Studies, Geneva
sylvan@hei.unige.ch
Stephen Majeski
University of Washington
majeski@u.washington.edu
University of Washington
majeski@u.washington.edu
Paper prepared for presentation at the 44th Annual Convention of the International Studies. Association, Portland, February 25 - March 1, 2003
United States foreign policy in the twentieth century has arguably been built around the creation and protection of client states. This tendency both antedates the cold war and continues after its end. We lay out the elements of a theory of U.S. client state acquisition (for the entire period from 1898 to the present) based on two motives, each with several associated mechanisms: helping “endangered” states from “enemies” in the region; and “getting one’s ducks in a row” to prepare a war or set up alignments to ward off a new one. In both cases, client status is consensually arranged between the U.S. and the client; ceiling and diffusion effects may also enter into client acquisition. These mechanisms are then modelled using simulation; the model contains certain agent-based elements. Preliminary analysis of the model indicates that 1) the model generates fairly stable results; 2) it tracks the historical cycles in US client acquisition (periodic spikes) fairly well though it systematically under represents the number of clients that the US accumulates.
In a series of papers, we have argued that one of the fundamental components of U.S. foreign policy for over a century has been the acquisition and protection of client states. United States security and well-being is seen as revolving around the maintenance of particular regime types in various states; and from time to time, U.S. officials have felt it important to take on (but not, apparently, to discard) additional clients. This policy, moreover, has been largely unchanged since the U.S. first began to expand overseas. Of course, the mechanisms of U.S. client maintenance are considerably more sophisticated now than they earlier were, and the U.S. reach is now global in a way that might have been seen as exaggerated in earlier, supposedly isolationist periods. By the same token, the U.S. has in the last century gone through at least three major eras, with the Cold War as demarcator. Nonetheless, we would argue that the continuities of U.S. policy, as regards the acquisition and protection of clients, far outweigh the historical differences.
In making this claim, we have for the most part been focusing more on the maintenance of client states than on their acquisition in the first place. Thus, the U.S. reacts toward its clients in remarkably similar ways, no matter whether we are talking about Santo Domingo in 1903 or Bosnia in 1995. For example, when a client is in trouble -- say from domestic opposition seen as likely to endanger the regime type -- the U.S. will predictably opt for an escalation ladder, involving increasingly “noisy” means (whether by itself or via proxies), each taken over from tasks the client is deemed as unable to accomplish. Such means of protecting clients, we have argued, stem to a considerable degree from micro-processes of how U.S. foreign policy recommendations are put together, chosen among, and called into question. Those microprocesses are discernible over decades, and we see no sign of changes in either them or the policies they generate.
However, the fact that client states are maintained in the same way now as in the past tells us little about why they became client states to begin with. If clients were never, to paraphrase the famous phrase about the British Empire, acquired in a fit of absent-mindedness, the circumstances of their acquisition vary considerably. Some were swept up in en bloc, as part of a general policy of alliance-construction; others, gradually and with considerable trepidation, as the least bad way of responding to particular, highly specific dangers. We have shown elsewhere how much the process of client acquisition depends on the client’s being seen as having clearly demarcated place characteristics; but those characteristics, in turn, can be highly varied.
The issue, then, is whether it is possible to come up with one or more mechanisms of client state acquisition capable of accounting for the apparently broad range of U.S. motives over the last century. This paper puts forward two such mechanisms which, we argue, are at the core of client acquisition in almost every instance of its occurrence (the two, which we shall discuss below, are Israel and Saudi Arabia). Those mechanisms, in turn, give rise to temporal and spatial patterns of acquisition which track quite well actual historical patterns; they also suggest likely future scenarios and shed light on certain counterfactual situations.
This paper is divided into four parts. We begin with a conceptual discussion of what client status means and how it has worked for the United States historically. We then turn to a discussion of the two acquisition mechanisms, explaining each one and illustrating it with several examples. Next, we formalize these mechanisms as an agent-based computational model, “walking through” the model’s code (it is written in Java, and implemented in the RePast simulation environment). Finally, we present the results of the model’s simulation, both in terms of its “fit” with the historical patterns discussed above and in terms of particularly interesting trends and counterfactuals.
At least as far back as ancient Rome, powerful political units have acted through a network of clients. To the patron, the advantages of having clients rather than, say, imperial provinces are twofold: the administrative and political costs of administering clients are considerably less than those occasioned by direct rule; and to have clients (referred to by the Romans as “friends”) is significantly more flattering to one’s self-image as a free political unit than to have subjects. Counterbalancing these benefits, of course, is an obvious disadvantage: clients, by virtue of their formal independence, are often obstreperous and able to manipulate the patron for their own ends. If two or more clients enter into conflict with each other, or if they are judged to be utterly incompetent, the patron will feel compelled to step in; this, historically, is how client networks were transformed into formal empires.
The reverse is also true. When imperial provinces revolt, especially when such revolts take place simultaneously or in rapid succession, the costs of putting down the rebellion are often too high for the empire as a whole to be maintained. The temptation is then great to grant formal independence to the remaining provinces. If regimes deemed to be compliant can be set up (often staffed by former provincial officials and by bureaucrats from the metropole), provinces can be transformed into clients. This, in sum, is what the French and to a lesser degree the British succeeded in doing during the era of decolonization; it is what the Russians have been attempting after the disintegration of the Soviet Union.
As these examples illustrate, client state networks also require considerable resources to maintain. Frequently, the patron needs to provide economic and military aid; and if the client in question is faced with an insurgency, the patron also needs to move troops and ships to help in stamping out the revolt. This can be an expensive proposition, particularly over long distances and in the face of well-armed rebel forces. Similarly, the costs of maintaining military bases are quite high. These various resource requirements help explain why the British engaged in successive retrenchments and why, quite apart from any concerns about democracy, the French have found it increasingly difficult to maintain their network of African clients.
For several decades, the United States has had the single largest network of client states. They fall into several, quite distinctive, categories. First come states with whom the U.S. has a formal military alliance. These include most of Latin America (via the Rio Pact); the original and some of the more recent NATO countries; Australia and New Zealand; Japan; and South Korea. A second group comprises states with whom the U.S. has intimate military ties, furnishing extensive military aid and maintaining close links with the indigenous armed forces. These include several states in the Middle East, such as Israel, Jordan, Egypt, and Saudi Arabia; they also include states with whom the U.S. formerly was allied, such as the Philippines, Thailand, and Pakistan, or with whom there are long-standing political links, such as Indonesia and, for many decades, Ethiopia. Most states in this category also receive extensive U.S. economic aid. Third come pro-Western states with whom the U.S. has close economic and military ties. These include various states in the Caribbean and Pacific, as well as several African countries, such as Uganda and, formerly, Liberia fell into this category for many decades. Since the (first) Gulf War, several states in the Red Sea or Gulf area would also be included here. Fourth are formally neutral but pro-Western states with whom the U.S. maintains not only significant economic connections but, increasingly, military links as well: Sweden is the most prominent case in point. Fifth, although their status as U.S. clients is by no means firmly cemented, are several newly independent states in Eastern Europe and Central Asia, such as Bosnia, Tajikistan, and, most recently, Afghanistan. In our view, at least 60 states today are American clients.
What these states all have in common is that the maintenance of their type of regime (though not by any means the individual leaders or political groupings comprising any given regime) is a) considered by the U.S. government as a legitimate matter of concern, which b) is worth considerable political and, if need be, economic and military efforts, should it be seen as endangered. In addition, the dominant political forces in each of these states also c) consider that characteristics a) and b) are themselves normal and legitimate. This, then, is a more complete definition of client states.
In order for regime maintenance to be an American goal and for that goal to be accepted as legitimate by the regime, the U.S. must receive explicit permission to engage in surveillance. This phenomenon is at the core of the concept of a client, and serves both as a measurement criterion for categorizing states and as a distinctive feature separating patron-client relations from related phenomena such as alliances. As a measurement criterion, looking for whether or not surveillance exists leads us to treaties and executive agreements permitting the U.S. to have military attachés and other sorts of overseers, but also, and more fundamentally, to the types of activities frequently reported routinely in daily cables and other messages from the embassy to Washington. This last point is important, since in the early years of the last century, U.S. bureaucratic mechanisms were not nearly as developed as they have subsequently become (e.g., military aid programs had not yet become regularized; there were no CIA stations; and so forth). By the same token, these mechanisms have now become common, so that any kind of U.S. bilateral relations with a given country are more likely than not to involve some sort of militaryto-military contacts, even if surveillance is not terribly extensive.
Patron-client relations are conceptually distinct from alliance relations. The former, as we have said, involve oversight by the patron of the client’s internal affairs, with the client giving its assent (even if reluctantly) to this oversight. Alliances, however, tend to be restricted more to external attack and, importantly, need not involve surveillance. Hence, the U.S. can be allied to a given state, in the sense of guaranteeing its security in case of external attack, but without protecting the regime in question against many potential domestic enemies. Conversely, the U.S. can oversee the client’s performance without giving the kinds of guarantees (and weapons transfers) typically involved in alliance relations (in these cases, the client frequently nags the patron for more, and more sophisticated weapons, not to mention explicit military guarantees). Of course, most clients are also allies, and vice-versa, but the two concepts are sufficiently different that they not only should be differentiated but should also be seen as not falling along a common dimension (e.g., security).
It is important to understand that client status need not involve lining up with the patron on many foreign policy matters, nor, indeed, that relations between the two are peaceful and harmonious. Clients may and often do take a stance on various items at odds with that of the patron, and this possibility may be strengthened by understandable feelings of resentment on the part of the client at its status. Since, for the patron, what counts is maintenance of regime type; this more overriding concern may even facilitate the client blackmailing the patron. However, when push comes to shove, it is understood by both sides that the patron’s basic goal and its surveillance means are legitimate. Put in standard political science terms, we can say that the status of being a patron, while undoubtedly connected with the patron being powerful or influential, in the end is conceptually distinct. Rather, patron status is in effect a mode of governance, a kind of hegemony, and one all the effective precisely for its doubly voluntary character.
It should also be pointed out that multiple levels of patron-client relations are possible. Clients of the United States can themselves be patrons for other states. What we do exclude, for logical and practical reasons, is that a client of a client is also the client of its patron’s patron, i.e., that a country like the U.S. can, as it were, reach down directly to a client while the latter also keeps its client status via, say, a former colonial power. We rule this out simply because, given the intrusiveness of surveillance and the notion of responsibility for regime-type maintenance, it simply is not possible for two patrons to be surveilling the same client for more than a limited time (in the end, the “middle” client either solves the problem or passes it to the U.S.). A second patron may extend security guarantees to the “lower” client, but it can only do so with the consent of the “middle” client, qua patron of the “lower” client.
Most U.S. clients are states with perfectly stable regime types. They do not require obtrusive surveillance or (except for economic and military aid) significant assistance. However, if the situation is deemed to warrant it, surveillance can easily become more intensive and assistance granted. Some regimes are seen as considerably more endangered. In such cases, U.S. officials engage in active policies aimed at buttressing the regime. These policies go well beyond transferring resources; they frequently involve daily advice to politicians, bureaucrats, the military, and various other political forces in the country. Of course, certain regimes are sufficiently thin in trained administrators that they rely routinely on the U.S. for advice even when there is no imminent danger in sight. At times, however, the client is faced with a problem for which its own resources, even buttressed by U.S. aid, are insufficient. In those cases, U.S. intervention may be resorted to.
We will return to this issue below, when we discuss motives for acquiring clients. With these points in mind, we can now give a kind of stylized chronology of U.S. client acquisition. It should be kept in mind that this list is neither complete nor, as of yet, entirely verified. As we indicated, client status can only be ascertained when cable traffic is examined (and not only the cables deemed most worthy of being published by the State Department’s own historians). What we did, as a second-best alternative, is to use treaties and military base agreements, along with reading through various of the volumes in the Foreign Relations of the United States series, supplementing both with particular secondary sources. It will be noted that we skip over most of the 1980s, due to paucity of any kinds of primary source materials; we also surely under represent a number of small Caribbean and Pacific island states.
A Partial List of U.S. Client States, with Approximate Dates of Acquisition
1898 Cuba (ends 1959)
1900 Mexico, Guatemala, Honduras, El Salvador, Nicaragua, Haiti, Dominican Republic
1903 Panama
1939-40 Colombia, Venezuela, Bolivia, Ecuador, Peru, Chile, Paraguay, Uruguay, Brazil; Canada;
also Liberia (ends mid-1980s)
1943 China (ends 1949)
1945 Italy, Saudi Arabia
1946 Argentina, Philippines
1947 Greece, Turkey
1948 France, UK, Belgium, Netherlands, Luxembourg, Denmark, Norway, Iceland, Portugal, Sweden, Austria; Korea; Israel
1949 West Germany
1950 Taiwan, Thailand
1951 Japan, Australia, New Zealand
1952 Ethiopia (ends 1974; resumes mid-1990s)
1953 Spain, Iran
1954 Pakistan
1955 South Vietnam (ends 1975)
1957 Lebanon (ends 1975)
1963 Jamaica, Trinidad and Tobago, Jordan
1964 Laos
1967 Indonesia
1974 Tunisia
1976 Egypt
1977 Malaysia
1981 Singapore
1982 Belize
1984 Brunei
...
1991-92 Kuwait, Bahrain, Oman, Djibouti
1994 Uganda, Bosnia
It is evident that these clients were not acquired in a single, continuous process. There were major waves of acquisition, following or preceding wars; there were also frequent, near-yearly acquisitions in the late 1940s, the 1950s, and portions of the 1960s and 1970s. (These two patterns will be at the core of our discussion, below, of the two motives and mechanisms for client acquisition.) By the same token, some of these cases involved formal military alliances, others, bilateral, at times informal, arrangements (for example, Israel was mostly supplied with weapons by European states throughout the 1950s and well into the 1960s; the U.S. eschewed formal military arrangements in those years; yet on an annual basis, top Israeli ministers visited Washington and bargained over weapons and economic assistance).
Just as the temporal pattern and institutional modalities of U.S. client acquisition fall roughly into two categories, so too do the statuses of those clients prior to the moment of their acquisition. On the one hand, there are a number of states which were not only independent for a long time but indeed were not clients of any other state; this is the case for many Western European states and also the South American and, to a certain degree, the Central American ones (the establishment of the state of Panama is an egregious counter-example). On the other hand, there are many states, notably in Asia and the Middle East, which used to be colonies of a European state. The U.S. “took over” many of these clients because either they were no longer under the surveillance of a patron or their former colonial master, as patron, was deemed to be incompetent in protecting them from danger. In either case, the client was facing a problem which it was unable to solve on its own, or even with the help of its European patron. In the latter circumstance, we can see the U.S. as “inheriting” the client from the European patron; in the former circumstance, the U.S. “inherits” the problem from the client itself.
Note that in its pattern of involvement in Asia and the Middle East (and to some degree in the Western Hemisphere as well), the U.S. has opted over and over for a different mode of governance. European states, for the most part, established colonies; the U.S., with rare exceptions, did not. While it is true that the Europeans have themselves set up clients (the British did this extensively in the 19th century and the French in Africa after independence), this is far less prevalent among them than it is for the U.S. There may be deep historical or ideological roots to this European/American difference; but what is clear is that the U.S. pattern is precisely a consistent pattern, with vanishingly few exceptions.
Of course, not all U.S. clients remain in that status. At times, revolutions or other domestic upheavals result in major changes in regime type, leading to the “loss” of the client. Often, the U.S. is led to intervene overtly or covertly to contain or head off such upheavals, and there are no guarantees that intervention of this sort will succeed. (The issue of intervention has until recently been the principal focus of our research.) Nonetheless, we would observe that the U.S. has a fairly successful track record: most of its clients stay in that status for many decades, and rarely require intervention. It may be that this stability is due to a kind of selection bias, in which the U.S. only becomes a patron for clients it thinks can survive, but whatever the reason, some states have been U.S. clients for over a century now. This also suggests that states do not “graduate” from client status. Even if things look stable and there is no sense of urgency, the U.S. will routinely cast a gimlet eye on elections, investment laws, and other facets of the client’s “internal” life. Hence it was that in the mid-1970s, when it appeared for a while that the PCI might win the Italian elections, Kissinger suddenly began speaking out on Italian politics. The same is true of Mitterrand’s first term in office and, quite recently, of the various assurances sought from and given by Lula in Brazil.
Finally, and with rare exceptions, it is worth noting that the U.S. client acquisition seems to have little to do with either power or profit; instead, as we will argue below, U.S. acquisition of clients was and is undertaken to maintain or restore order and stability, which were or are at that moment threatened (or potentially threatened). Of course, American policy makers are not averse to promoting economic interests, nor are they shy about projecting power. But, as various scholars have already emphasized,10 U.S. policy is that of a hegemon, who sees itself as beset by problems which it (often reluctantly) has to solve, since its clients (who themselves may be patrons) are simply unable to do so themselves. We would note that this sense of being dragged into new commitments is not uncommon among hegemons; British policy in the nineteenth century was marked by a similar sense of self.
From the prior discussion, it is clear that the U.S. has been in the business of acquiring and protecting clients for a long time. Why have generations of U.S. foreign policymakers chosen to acquire clients? Since 1898, and arguably before, the United States has had political, economic and security interests to foster and protect on an increasingly global scale. For sure, particular interests have emerged, evolved, and changed. Threats, created by the particular enemies of the day that threaten those interests (revolutionaries, communists, drug traffickers, authoritarian despots, narcoterriosts, religious fanatics, kidnappers, pirates, among others), have come and gone. In our view, what has been a constant, across time and space, are the overarching U.S. goals of law and order, and stability. U.S. foreign policymakers have consistently believed that their political, economic, and security interests of the day require order and stability. From time to time, of course, those interests may indicate that certain regimes should be countered or even overthrown (or, for many decades, that U.S. clients should lose their colonial empires), but such actions are always seen as a restoration or, conversely, the initial establishment of a certain kind of just international order.
In the American view, the way in which order is indicated is via the existence of states with regimes which know their place in this order and which uphold its current principles. Such regimes must be defended; otherwise order is by definition threatened. This defense is partly against external threats; but to U.S. policymakers, the principal threats to such regimes are internal. Accordingly, existing clients must be scanned and surveilled on a regular -- ideally, a daily -- basis; and such is precisely the role of the enormous U.S. foreign policy bureaucracy as it is implanted in each U.S. client.13 (Of course, this bureaucracy took quite a while to be built up, but by the late 1940s it was well in place.) But since U.S. clients may themselves have clients, those clients too should be scanned regularly to check on their health, even if this scanning might not be as frequent or as intrusive as for U.S. clients and even if it is directed more at “sub-clients” with regimes reported already to be shaky.
So too should “free agents” -- i.e., clientless states -- be scanned (though not necessarily surveilled widely and deeply), since if they are threatened or plunge into chaos, this risks spreading and undermining international order. If such signs appear in either sub-clients or free agents, then, other means failing, it is a natural step for the U.S. at least to consider solving those problems itself; and this implies taking on the actor in question as a client.
Abstract
United States foreign policy in the twentieth century has arguably been built around the creation and protection of client states. This tendency both antedates the cold war and continues after its end. We lay out the elements of a theory of U.S. client state acquisition (for the entire period from 1898 to the present) based on two motives, each with several associated mechanisms: helping “endangered” states from “enemies” in the region; and “getting one’s ducks in a row” to prepare a war or set up alignments to ward off a new one. In both cases, client status is consensually arranged between the U.S. and the client; ceiling and diffusion effects may also enter into client acquisition. These mechanisms are then modelled using simulation; the model contains certain agent-based elements. Preliminary analysis of the model indicates that 1) the model generates fairly stable results; 2) it tracks the historical cycles in US client acquisition (periodic spikes) fairly well though it systematically under represents the number of clients that the US accumulates.
Introduction
In a series of papers, we have argued that one of the fundamental components of U.S. foreign policy for over a century has been the acquisition and protection of client states. United States security and well-being is seen as revolving around the maintenance of particular regime types in various states; and from time to time, U.S. officials have felt it important to take on (but not, apparently, to discard) additional clients. This policy, moreover, has been largely unchanged since the U.S. first began to expand overseas. Of course, the mechanisms of U.S. client maintenance are considerably more sophisticated now than they earlier were, and the U.S. reach is now global in a way that might have been seen as exaggerated in earlier, supposedly isolationist periods. By the same token, the U.S. has in the last century gone through at least three major eras, with the Cold War as demarcator. Nonetheless, we would argue that the continuities of U.S. policy, as regards the acquisition and protection of clients, far outweigh the historical differences.
In making this claim, we have for the most part been focusing more on the maintenance of client states than on their acquisition in the first place. Thus, the U.S. reacts toward its clients in remarkably similar ways, no matter whether we are talking about Santo Domingo in 1903 or Bosnia in 1995. For example, when a client is in trouble -- say from domestic opposition seen as likely to endanger the regime type -- the U.S. will predictably opt for an escalation ladder, involving increasingly “noisy” means (whether by itself or via proxies), each taken over from tasks the client is deemed as unable to accomplish. Such means of protecting clients, we have argued, stem to a considerable degree from micro-processes of how U.S. foreign policy recommendations are put together, chosen among, and called into question. Those microprocesses are discernible over decades, and we see no sign of changes in either them or the policies they generate.
However, the fact that client states are maintained in the same way now as in the past tells us little about why they became client states to begin with. If clients were never, to paraphrase the famous phrase about the British Empire, acquired in a fit of absent-mindedness, the circumstances of their acquisition vary considerably. Some were swept up in en bloc, as part of a general policy of alliance-construction; others, gradually and with considerable trepidation, as the least bad way of responding to particular, highly specific dangers. We have shown elsewhere how much the process of client acquisition depends on the client’s being seen as having clearly demarcated place characteristics; but those characteristics, in turn, can be highly varied.
The issue, then, is whether it is possible to come up with one or more mechanisms of client state acquisition capable of accounting for the apparently broad range of U.S. motives over the last century. This paper puts forward two such mechanisms which, we argue, are at the core of client acquisition in almost every instance of its occurrence (the two, which we shall discuss below, are Israel and Saudi Arabia). Those mechanisms, in turn, give rise to temporal and spatial patterns of acquisition which track quite well actual historical patterns; they also suggest likely future scenarios and shed light on certain counterfactual situations.
This paper is divided into four parts. We begin with a conceptual discussion of what client status means and how it has worked for the United States historically. We then turn to a discussion of the two acquisition mechanisms, explaining each one and illustrating it with several examples. Next, we formalize these mechanisms as an agent-based computational model, “walking through” the model’s code (it is written in Java, and implemented in the RePast simulation environment). Finally, we present the results of the model’s simulation, both in terms of its “fit” with the historical patterns discussed above and in terms of particularly interesting trends and counterfactuals.
Client States
At least as far back as ancient Rome, powerful political units have acted through a network of clients. To the patron, the advantages of having clients rather than, say, imperial provinces are twofold: the administrative and political costs of administering clients are considerably less than those occasioned by direct rule; and to have clients (referred to by the Romans as “friends”) is significantly more flattering to one’s self-image as a free political unit than to have subjects. Counterbalancing these benefits, of course, is an obvious disadvantage: clients, by virtue of their formal independence, are often obstreperous and able to manipulate the patron for their own ends. If two or more clients enter into conflict with each other, or if they are judged to be utterly incompetent, the patron will feel compelled to step in; this, historically, is how client networks were transformed into formal empires.
The reverse is also true. When imperial provinces revolt, especially when such revolts take place simultaneously or in rapid succession, the costs of putting down the rebellion are often too high for the empire as a whole to be maintained. The temptation is then great to grant formal independence to the remaining provinces. If regimes deemed to be compliant can be set up (often staffed by former provincial officials and by bureaucrats from the metropole), provinces can be transformed into clients. This, in sum, is what the French and to a lesser degree the British succeeded in doing during the era of decolonization; it is what the Russians have been attempting after the disintegration of the Soviet Union.
As these examples illustrate, client state networks also require considerable resources to maintain. Frequently, the patron needs to provide economic and military aid; and if the client in question is faced with an insurgency, the patron also needs to move troops and ships to help in stamping out the revolt. This can be an expensive proposition, particularly over long distances and in the face of well-armed rebel forces. Similarly, the costs of maintaining military bases are quite high. These various resource requirements help explain why the British engaged in successive retrenchments and why, quite apart from any concerns about democracy, the French have found it increasingly difficult to maintain their network of African clients.
For several decades, the United States has had the single largest network of client states. They fall into several, quite distinctive, categories. First come states with whom the U.S. has a formal military alliance. These include most of Latin America (via the Rio Pact); the original and some of the more recent NATO countries; Australia and New Zealand; Japan; and South Korea. A second group comprises states with whom the U.S. has intimate military ties, furnishing extensive military aid and maintaining close links with the indigenous armed forces. These include several states in the Middle East, such as Israel, Jordan, Egypt, and Saudi Arabia; they also include states with whom the U.S. formerly was allied, such as the Philippines, Thailand, and Pakistan, or with whom there are long-standing political links, such as Indonesia and, for many decades, Ethiopia. Most states in this category also receive extensive U.S. economic aid. Third come pro-Western states with whom the U.S. has close economic and military ties. These include various states in the Caribbean and Pacific, as well as several African countries, such as Uganda and, formerly, Liberia fell into this category for many decades. Since the (first) Gulf War, several states in the Red Sea or Gulf area would also be included here. Fourth are formally neutral but pro-Western states with whom the U.S. maintains not only significant economic connections but, increasingly, military links as well: Sweden is the most prominent case in point. Fifth, although their status as U.S. clients is by no means firmly cemented, are several newly independent states in Eastern Europe and Central Asia, such as Bosnia, Tajikistan, and, most recently, Afghanistan. In our view, at least 60 states today are American clients.
What these states all have in common is that the maintenance of their type of regime (though not by any means the individual leaders or political groupings comprising any given regime) is a) considered by the U.S. government as a legitimate matter of concern, which b) is worth considerable political and, if need be, economic and military efforts, should it be seen as endangered. In addition, the dominant political forces in each of these states also c) consider that characteristics a) and b) are themselves normal and legitimate. This, then, is a more complete definition of client states.
In order for regime maintenance to be an American goal and for that goal to be accepted as legitimate by the regime, the U.S. must receive explicit permission to engage in surveillance. This phenomenon is at the core of the concept of a client, and serves both as a measurement criterion for categorizing states and as a distinctive feature separating patron-client relations from related phenomena such as alliances. As a measurement criterion, looking for whether or not surveillance exists leads us to treaties and executive agreements permitting the U.S. to have military attachés and other sorts of overseers, but also, and more fundamentally, to the types of activities frequently reported routinely in daily cables and other messages from the embassy to Washington. This last point is important, since in the early years of the last century, U.S. bureaucratic mechanisms were not nearly as developed as they have subsequently become (e.g., military aid programs had not yet become regularized; there were no CIA stations; and so forth). By the same token, these mechanisms have now become common, so that any kind of U.S. bilateral relations with a given country are more likely than not to involve some sort of militaryto-military contacts, even if surveillance is not terribly extensive.
Patron-client relations are conceptually distinct from alliance relations. The former, as we have said, involve oversight by the patron of the client’s internal affairs, with the client giving its assent (even if reluctantly) to this oversight. Alliances, however, tend to be restricted more to external attack and, importantly, need not involve surveillance. Hence, the U.S. can be allied to a given state, in the sense of guaranteeing its security in case of external attack, but without protecting the regime in question against many potential domestic enemies. Conversely, the U.S. can oversee the client’s performance without giving the kinds of guarantees (and weapons transfers) typically involved in alliance relations (in these cases, the client frequently nags the patron for more, and more sophisticated weapons, not to mention explicit military guarantees). Of course, most clients are also allies, and vice-versa, but the two concepts are sufficiently different that they not only should be differentiated but should also be seen as not falling along a common dimension (e.g., security).
It is important to understand that client status need not involve lining up with the patron on many foreign policy matters, nor, indeed, that relations between the two are peaceful and harmonious. Clients may and often do take a stance on various items at odds with that of the patron, and this possibility may be strengthened by understandable feelings of resentment on the part of the client at its status. Since, for the patron, what counts is maintenance of regime type; this more overriding concern may even facilitate the client blackmailing the patron. However, when push comes to shove, it is understood by both sides that the patron’s basic goal and its surveillance means are legitimate. Put in standard political science terms, we can say that the status of being a patron, while undoubtedly connected with the patron being powerful or influential, in the end is conceptually distinct. Rather, patron status is in effect a mode of governance, a kind of hegemony, and one all the effective precisely for its doubly voluntary character.
It should also be pointed out that multiple levels of patron-client relations are possible. Clients of the United States can themselves be patrons for other states. What we do exclude, for logical and practical reasons, is that a client of a client is also the client of its patron’s patron, i.e., that a country like the U.S. can, as it were, reach down directly to a client while the latter also keeps its client status via, say, a former colonial power. We rule this out simply because, given the intrusiveness of surveillance and the notion of responsibility for regime-type maintenance, it simply is not possible for two patrons to be surveilling the same client for more than a limited time (in the end, the “middle” client either solves the problem or passes it to the U.S.). A second patron may extend security guarantees to the “lower” client, but it can only do so with the consent of the “middle” client, qua patron of the “lower” client.
Most U.S. clients are states with perfectly stable regime types. They do not require obtrusive surveillance or (except for economic and military aid) significant assistance. However, if the situation is deemed to warrant it, surveillance can easily become more intensive and assistance granted. Some regimes are seen as considerably more endangered. In such cases, U.S. officials engage in active policies aimed at buttressing the regime. These policies go well beyond transferring resources; they frequently involve daily advice to politicians, bureaucrats, the military, and various other political forces in the country. Of course, certain regimes are sufficiently thin in trained administrators that they rely routinely on the U.S. for advice even when there is no imminent danger in sight. At times, however, the client is faced with a problem for which its own resources, even buttressed by U.S. aid, are insufficient. In those cases, U.S. intervention may be resorted to.
We will return to this issue below, when we discuss motives for acquiring clients. With these points in mind, we can now give a kind of stylized chronology of U.S. client acquisition. It should be kept in mind that this list is neither complete nor, as of yet, entirely verified. As we indicated, client status can only be ascertained when cable traffic is examined (and not only the cables deemed most worthy of being published by the State Department’s own historians). What we did, as a second-best alternative, is to use treaties and military base agreements, along with reading through various of the volumes in the Foreign Relations of the United States series, supplementing both with particular secondary sources. It will be noted that we skip over most of the 1980s, due to paucity of any kinds of primary source materials; we also surely under represent a number of small Caribbean and Pacific island states.
A Partial List of U.S. Client States, with Approximate Dates of Acquisition
1898 Cuba (ends 1959)
1900 Mexico, Guatemala, Honduras, El Salvador, Nicaragua, Haiti, Dominican Republic
1903 Panama
1939-40 Colombia, Venezuela, Bolivia, Ecuador, Peru, Chile, Paraguay, Uruguay, Brazil; Canada;
also Liberia (ends mid-1980s)
1943 China (ends 1949)
1945 Italy, Saudi Arabia
1946 Argentina, Philippines
1947 Greece, Turkey
1948 France, UK, Belgium, Netherlands, Luxembourg, Denmark, Norway, Iceland, Portugal, Sweden, Austria; Korea; Israel
1949 West Germany
1950 Taiwan, Thailand
1951 Japan, Australia, New Zealand
1952 Ethiopia (ends 1974; resumes mid-1990s)
1953 Spain, Iran
1954 Pakistan
1955 South Vietnam (ends 1975)
1957 Lebanon (ends 1975)
1963 Jamaica, Trinidad and Tobago, Jordan
1964 Laos
1967 Indonesia
1974 Tunisia
1976 Egypt
1977 Malaysia
1981 Singapore
1982 Belize
1984 Brunei
...
1991-92 Kuwait, Bahrain, Oman, Djibouti
1994 Uganda, Bosnia
-----
Some notes on particular cases: South American states had mostly economic ties with the U.S. until the late 1930s, when in preparation for a possible war, swarms of military attachés were sent south and surveillance began on a large scale. Italy was occupied by U.S. troops, but was a recognized state by 1945; Truman was ready to intervene overtly to prevent a domestic Communist takeover even before the CIA’s efforts in the 1948 elections. In 1948, the Marshall Plan went into effect and its counterpart funds mechanism provided a powerful means of surveillance; interestingly, the Swiss, who participated in the Plan, were given an exemption from counterpart fund control; the Irish, who also participated, had most of their funds semi-controlled by the UK (and therefore remained a client of the UK for decades more); see Till Geiger, “Why Ireland Needed the Marshall Plan but did not Want It: Ireland, the Sterling Area and the European Recovery Program, 1947-1948,” paper, Queen’s University of Belfast. Sweden, in spite of being a neutral, participated eagerly in the Plan and also, although refusing NATO membership, established close military ties with the U.S. Dates for Japan and Australia and New Zealand are cautious, depending for the first on dates of the peace treaty and for the latter two on the economic mechanisms involved in the security arrangements negotiated that year. Iran was offered aid (and accepted some of it) earlier, but only after Mossadeq’s overthrow were full surveillance mechanisms put in place. Jordan was offered client status in the Eisenhower Doctrine but its refusal led the U.S. to continue letting Britain remain as its patron for some years further, when Hussein’s entreaties became too insistent to ignore. Indonesia could be entered a year earlier, during the immediate chaos of the countercoup, but not back in the 1950s, even when the U.S. gave up the idea of fomenting a military revolt against Sukarno. Tunisia could be as early as 1968, depending on the weight given to particular military accords. Bosnia is highly ambiguous: it was on a client trajectory (see Holbrooke’s memoirs) by 1994, but surveillance now seems devolved on the European Union. The cases of Afghanistan, Qatar, and Tajikistan are too recent (and involve too many secret agreements) to be sure if they are full-fledged clients, or merely are military bases and the recipients of security guarantees.
-----
It is evident that these clients were not acquired in a single, continuous process. There were major waves of acquisition, following or preceding wars; there were also frequent, near-yearly acquisitions in the late 1940s, the 1950s, and portions of the 1960s and 1970s. (These two patterns will be at the core of our discussion, below, of the two motives and mechanisms for client acquisition.) By the same token, some of these cases involved formal military alliances, others, bilateral, at times informal, arrangements (for example, Israel was mostly supplied with weapons by European states throughout the 1950s and well into the 1960s; the U.S. eschewed formal military arrangements in those years; yet on an annual basis, top Israeli ministers visited Washington and bargained over weapons and economic assistance).
Just as the temporal pattern and institutional modalities of U.S. client acquisition fall roughly into two categories, so too do the statuses of those clients prior to the moment of their acquisition. On the one hand, there are a number of states which were not only independent for a long time but indeed were not clients of any other state; this is the case for many Western European states and also the South American and, to a certain degree, the Central American ones (the establishment of the state of Panama is an egregious counter-example). On the other hand, there are many states, notably in Asia and the Middle East, which used to be colonies of a European state. The U.S. “took over” many of these clients because either they were no longer under the surveillance of a patron or their former colonial master, as patron, was deemed to be incompetent in protecting them from danger. In either case, the client was facing a problem which it was unable to solve on its own, or even with the help of its European patron. In the latter circumstance, we can see the U.S. as “inheriting” the client from the European patron; in the former circumstance, the U.S. “inherits” the problem from the client itself.
Note that in its pattern of involvement in Asia and the Middle East (and to some degree in the Western Hemisphere as well), the U.S. has opted over and over for a different mode of governance. European states, for the most part, established colonies; the U.S., with rare exceptions, did not. While it is true that the Europeans have themselves set up clients (the British did this extensively in the 19th century and the French in Africa after independence), this is far less prevalent among them than it is for the U.S. There may be deep historical or ideological roots to this European/American difference; but what is clear is that the U.S. pattern is precisely a consistent pattern, with vanishingly few exceptions.
Of course, not all U.S. clients remain in that status. At times, revolutions or other domestic upheavals result in major changes in regime type, leading to the “loss” of the client. Often, the U.S. is led to intervene overtly or covertly to contain or head off such upheavals, and there are no guarantees that intervention of this sort will succeed. (The issue of intervention has until recently been the principal focus of our research.) Nonetheless, we would observe that the U.S. has a fairly successful track record: most of its clients stay in that status for many decades, and rarely require intervention. It may be that this stability is due to a kind of selection bias, in which the U.S. only becomes a patron for clients it thinks can survive, but whatever the reason, some states have been U.S. clients for over a century now. This also suggests that states do not “graduate” from client status. Even if things look stable and there is no sense of urgency, the U.S. will routinely cast a gimlet eye on elections, investment laws, and other facets of the client’s “internal” life. Hence it was that in the mid-1970s, when it appeared for a while that the PCI might win the Italian elections, Kissinger suddenly began speaking out on Italian politics. The same is true of Mitterrand’s first term in office and, quite recently, of the various assurances sought from and given by Lula in Brazil.
Finally, and with rare exceptions, it is worth noting that the U.S. client acquisition seems to have little to do with either power or profit; instead, as we will argue below, U.S. acquisition of clients was and is undertaken to maintain or restore order and stability, which were or are at that moment threatened (or potentially threatened). Of course, American policy makers are not averse to promoting economic interests, nor are they shy about projecting power. But, as various scholars have already emphasized,10 U.S. policy is that of a hegemon, who sees itself as beset by problems which it (often reluctantly) has to solve, since its clients (who themselves may be patrons) are simply unable to do so themselves. We would note that this sense of being dragged into new commitments is not uncommon among hegemons; British policy in the nineteenth century was marked by a similar sense of self.
Why and How Does the U.S. Acquire Clients? Motives and Mechanisms
From the prior discussion, it is clear that the U.S. has been in the business of acquiring and protecting clients for a long time. Why have generations of U.S. foreign policymakers chosen to acquire clients? Since 1898, and arguably before, the United States has had political, economic and security interests to foster and protect on an increasingly global scale. For sure, particular interests have emerged, evolved, and changed. Threats, created by the particular enemies of the day that threaten those interests (revolutionaries, communists, drug traffickers, authoritarian despots, narcoterriosts, religious fanatics, kidnappers, pirates, among others), have come and gone. In our view, what has been a constant, across time and space, are the overarching U.S. goals of law and order, and stability. U.S. foreign policymakers have consistently believed that their political, economic, and security interests of the day require order and stability. From time to time, of course, those interests may indicate that certain regimes should be countered or even overthrown (or, for many decades, that U.S. clients should lose their colonial empires), but such actions are always seen as a restoration or, conversely, the initial establishment of a certain kind of just international order.
In the American view, the way in which order is indicated is via the existence of states with regimes which know their place in this order and which uphold its current principles. Such regimes must be defended; otherwise order is by definition threatened. This defense is partly against external threats; but to U.S. policymakers, the principal threats to such regimes are internal. Accordingly, existing clients must be scanned and surveilled on a regular -- ideally, a daily -- basis; and such is precisely the role of the enormous U.S. foreign policy bureaucracy as it is implanted in each U.S. client.13 (Of course, this bureaucracy took quite a while to be built up, but by the late 1940s it was well in place.) But since U.S. clients may themselves have clients, those clients too should be scanned regularly to check on their health, even if this scanning might not be as frequent or as intrusive as for U.S. clients and even if it is directed more at “sub-clients” with regimes reported already to be shaky.
-----
We originally had thought that the U.S. would not be surveilling clients of its clients (e.g., Britain’s clients) for the reasons presented above. However, a careful reading of one of the classic cases where the U.S. took over a client from its former patron (Greece in 1947) suggests that the U.S. was scanning the situation in the non-client for a year.
-----
So too should “free agents” -- i.e., clientless states -- be scanned (though not necessarily surveilled widely and deeply), since if they are threatened or plunge into chaos, this risks spreading and undermining international order. If such signs appear in either sub-clients or free agents, then, other means failing, it is a natural step for the U.S. at least to consider solving those problems itself; and this implies taking on the actor in question as a client.
Stephen Majeski - University of Washington.
David Sylvan - Graduate Institute of International Studies, Geneva.
David Sylvan - Graduate Institute of International Studies, Geneva.
End of Part I
| 0 | | 0 | |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου