00 58 ΚΟΣΜΟΙΔΙΟΓΛΩΣΣΙΑ ΑΑΑ

$    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

Οὖτις ἐμοί γ'ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ'ἄλλοι πάντες ἑταῖροι…

$    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

• 03/25/18--05:32: _Ανθρωποποίηση.
• 03/31/18--09:32: _Ανθρωποποίηση.
• 04/01/18--08:00: _Ανθρωποποίηση.
• 04/06/18--02:37: _Εαρινή ανθρωποποίηση.
• 04/15/18--09:12: _15 Απριλίου 2018 (Π...
• 04/20/18--07:46: _20 Απριλίου 2018 (Ν...
• 04/21/18--04:03: _Ανθρωποποίηση `~.
• 04/25/18--10:49: _Ανθρωποποίηση.
• 05/01/18--08:36: _Πέντε αιώνες Προτεσ...
• 05/02/18--10:00: _Ανθρωποποίηση.
• 05/13/18--10:17: _Ανθρωποποίηση.
• 05/19/18--09:25: _Quo vadis America? ...
• 05/20/18--10:47: _Ανθρωποποίηση.
• 05/29/18--10:02: _Πόλεμος και Ιδέες.
• 06/04/18--11:12: _Ένας χάρτης και δύο...
• 06/12/18--09:02: _Στοιχεία πλανητικού...
• 06/24/18--03:09: _Τέσσερα συν τρία σχ...
• 06/24/18--08:14: _Ανθρωποποίηση.
• 06/28/18--09:37: _Θραύσματα Πλανητικο...
• 07/01/18--02:27: _1η Ιουλίου 2018.
•  .~`~.  .~`~.           ****              .~`~..~`~.

                              $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » € 
                                                                    .~`~.

 Είναι χρείανα υπάρξ(χ)ει ο-μορφιάκαι κόσμος ώστε να μην υπάρξ(χ)εια-κοσμία, α-μορφία και ασχήμια. .~`~. Εαρινή ανθρωποποίηση - η αψιθιά, το στάχυ, ο κρόκος, η μυρτιά και ο νάρκισσος - ο πόνος της Παν Άγιας Κοσμογενής Μάνας, η Δήμητρα, γεώργιον μέγα του Κόσμου, και το Μοιρολόι - πού έδυ σου το κάλλος;... Κόσμε. Εαρινή ανθρωποποίηση Άσμα Ασμάτων.

 `~. 04/15/18--09:12: 15 Απριλίου 2018 (Πόλεις).
 Περί το 1800 το 3% των ανθρώπων, περίπου, κατοικούσε σε αστικά περιβάλλοντα-πόλεις. Πλέον, και με τα τελευταία στοιχεία, πάνω από τους μισούς ανθρώπους κατοικούν σε πόλεις. 
Περίπου το 55% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι αστικοποιημένο, ενώ το  υπόλοιπο 45% ζει στην ύπαιθρο. 
Από το σύνολο όλων των ανθρώπων του πλανήτη, περίπου το 15% κατοικεί σε πόλεις με πληθυσμό μικρότερο από 100 χιλιάδες κατοίκους, το 10% σε πόλεις 100-500 χιλιάδων, το 5% από 500 χιλιάδες έως ένα εκατομμύριο, το 6.5% κατοικεί σε πόλεις που ο πληθυσμός τους κυμαίνεται μεταξύ ενός και δυόμισι εκατομμυρίων (1.0-2.5 εκ), το 5.5% μεταξύ δυόμισι και πέντε εκατομμυρίων (2.5-5.0 εκ), το 4.5% μεταξύ πέντε και δέκα (5.0-10.0 εκ) ενώ, τέλος, περίπου το 8.5% του συνολικού παγκόσμιου πληθυσμού κατοικεί στις λεγόμενες Μέγα-Πόλεις (Megacities), με πληθυσμό άνω των δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων. 
Οι υπόλοιποι άνθρωποι (45% του συνόλου) κατοικούν στην ύπαιθρο.
 Το ποσοστό αστικοποίησης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής ξεπερνά οριακά το 80% του συνολικού πληθυσμού τους ενώ στην Κίνα αγγίζει το 60%. 
•Η Κίνα έχει περισσότερες από εκατό (100) αστικές περιοχές-πόλεις με πληθυσμό μεγαλύτερο του ενός εκατομμυρίου κατοίκων. Οι Η.Π.Α μόλις δέκα (10), με προοπτική να γίνουν το πολύ 15-20. 
• Η Κίνα έχει περισσότερες από 250 αστικές περιοχέςπόλεις με πληθυσμό μεγαλύτερο των 500 χιλιάδων κατοίκων. 
Στην Ινδία βρίσκονται περισσότερες από 100 τέτοιες περιοχές ενώ στις Η.Π.Α λιγότερες από 75. Ακολουθεί η Ρωσσία με 37 πόλεις άνω των 500 χιλιάδων κατοίκων. 
Η Γερμανία και η Τουρκία έχουν από 16, το Ηνωμένο Βασίλειο 14, ενώ η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία από 11 (δηλαδή, Η.Π.Α, Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία και Ιταλία μαζί, έχουν περίπου τις μισές απ'ό,τι η Κίνα μόνη της). Στην λατινική Αμερική πρώτες χώρες είναι η Βραζιλία με 36 και το Μεξικό με 30 πόλεις που έχουν πληθυσμό 
των 500 χιλιάδων. 
Στην Αφρική τις περισσότερες πόλεις με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά έχει η Νιγηρία (25- 30 τον αριθμό). 
Η Ιαπωνία έχει 22 πόλεις με πληθυσμό άνω των 500 χιλιάδων.
 Η Ινδονησία (με την Τζάκαρτα να αποτελεί τη δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη στον πλανήτη) έχει 24 και η Ν. Κορέα (με την αστική περιοχή Seoul-Incheon - οδηγούμαστε σε σταδιακή ενοποίηση δύο πόλεων - να βρίσκεται στην πέμπτη θέση σε παγκόσμια κλίμακα) έχει 11 πόλεις άνω των 500 χιλιάδων κατοίκων. 
Από τους αστικοποιημένους πληθυσμούς που κατοικούν σε πόλεις άνω των 500 χιλιάδων κατοίκων το 55-60% βρίσκεται στο τσουβάλι που ονομάζουμε «Ασία», το 12.5% στη Βόρεια Αμερική, το 11.5% στην Αφρική, το 9-10% στην Ευρώπη και το 8% στη Νότια Αμερική. 
• Από τις 47 (μέχρι στιγμής) Μεγά-Πόλεις που υπάρχουν στον πλανήτη, οι δεκαπέντε βρίσκονται στην Κίνα. 
Στις Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται δύο. 
Συνολικά 30 Μεγά-Πόλεις βρίσκονται στην «Ασία» (Από αυτές δεκαοκτώ στην Ανατολική-Άπω Ασία, οκτώ στην Ινδική Υποήπειρο και τρεις στην Ένωση Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας-ASEAN). Ακολουθεί με πέντε Μεγα-Πόλεις η Νότιος Αμερική, τρεις βρίσκονται στην Αφρική και τη Βόρειο Αμερική αντίστοιχα, μια στην Ε.Ε αλλά τρεις ή τέσσερις στην «Ευρώπη» (Μόσχα, Παρίσι, Λονδίνο - εξαρτάται πως ορίζει κανείς την έννοια-λάστιχο «Ευρώπη») και μια μεταξύ «Ευρώπης» και «Ασίας» (Κωνσταντινούπολη - ομοίως).
 Θα πρέπει να επισημανθεί πως στο δέλτα του ποταμού Zhujiang («μαργαριταρένιο» δέλτα), οι πόλεις Shenzhen, Dongguan, Zhongshan, Jiangmen, Huizhou, Zhuhai, Guangzhou και Foshan είναι κοντά μεταξύ τους και σε ορισμένες περιπτώσεις οι αστικές περιοχές είναι σχεδόν ενοποιημένες.
 Ωστόσο δεν θεωρούνται ενιαία αστικήμητροπολιτική περιοχή. 
Αντίστοιχα θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας την πολυκεντρικότητα της μητροπολιτικής περιοχής στην Κοιλάδα του Ρουρ, η οποία ξεπερνά τα 11 εκατομμύρια κατοίκους. 
Υπό αυτή την έννοια αποτελεί τη μόνη «Μέγα-Πόλη» (αν θεωρηθεί τέτοια) της Γερμανίας και τη δεύτερη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 
Ως Μεγά-Πόλεις ορίζονται οι πόλεις με πληθυσμό μεγαλύτερο από δέκα εκατομμύρια.

• Η μεγαλύτερη πόλη στον πλανήτη είναι ο αστικός ιστός Τόκιο-Γιοκοχάμα (Τόκιο, Καβασάκι και Γιοκοχάμα μετατρέπονται σταδιακά σε ένα μέγα αστικό πλέγμα). Σχεδόν ολόκληρος ο Κόλπος του Τόκιο (υπό την στενή και όχι ευρεία έννοια) έχει μετεξελιχθεί σε ένα μέγα αστικό βιομηχανικό σύμπλεγμα. 

• Στις 25 μεγαλύτερες από απόψεως πληθυσμού πόλεις του πλανήτη, δεν υπάρχει καμία πόλη από την Ευρωπαϊκή Ένωση. 
Μέσα στην πρώτη 25άδα - από τα έμμεσα ή άμεσα σχετιζόμενα με την Ε.Ε κράτη - βρίσκονται η Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες (αν και το L.A αποτελεί περισσότερο μια αμερικανική πόλη του Ειρηνικού παρά μια πόλη ευρωατλαντική ή «δυτική»), η Μόσχα και η Κωνσταντινούπολη. Από τις υπόλοιπες, επτά βρίσκονται στην Ανατολική Ασία (Κίνα, Κορέα, Ιαπωνία), πέντε στην Ινδική Υποήπειρο, τρεις στην Ένωση Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN) και την Λατινική Αμερική αντίστοιχα, και δύο στην Αφρική. 
Οι 15 από τις 25 μεγαλύτερες σε πληθυσμό πόλεις του πλανήτη βρίσκονται στην Ινδική Υποήπειρο, την Νοτιοανατολική Ασία (ASEAN) μεταξύ Ειρηνικού και Ινδικού Ωκεανού, και την Ανατολική-Άπω Ασία του Ειρηνικού. Εθνοκρατικά μιλώντας (προσέγγιση που μπορεί να είναι παραπλανητική), από ις 25 πολυπληθέστερες πόλεις, τέσσερις βρίσκονται στην Κίνα, τρεις στην Ινδία, δύο στις .Π.Α και την Ιαπωνία αντίστοιχα, και από μια πόλη έχουν η Ινδονησία, οι Φιλιππίνες, η Νότιος Κορέα, η Βραζιλία, το Μεξικό, το Μπαγκλαντές, η Ρωσσία, η Αίγυπτος, η Ταϊλάνδη, η Αργεντινή, η Τουρκία, το Ιράν, η Νιγηρία και το Πακιστάν (στα αμέσως επόμενα χρόνια θα προστεθεί μια ακόμη - αν όχι και δεύτερη - πόλη από την Κίνα στην πρώτη εικοσιπεντάδα).
 Παρίσι και Λονδίνο βρίσκονται στην πρώτη 30-35άδα με πτωτικές τάσεις. 
Παρατηρήσεις-Επισημάνσεις [1]
Οι 8 από τις 10 μεγαλύτερες πόλεις του πλανήτη σε έκταση βρίσκονται στις Η.Π.Α (μονάχα το Τόκιο και η Μόσχα βρίσκονται στην πρώτη δεκάδα). Στις πρώτες 25 από απόψεως μεγαλύτερης εδαφικής έκτασης πόλεις, οι 14 είναι αμερικανικές. 
Από τρεις έχουν Κίνα και Ιαπωνία. [2] 
Ως προς το εσωτερικό των Η.Π.Α:
 Οι Πολιτείες του Τέξας και της Καλιφόρνια, είναι οι μόνες Πολιτείες που έχουν πάνω από μια πόλη στις δέκα πολυπληθέστερες των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. 
Και οι δύο τους, έχουν από τρεις πόλεις στην πρώτη δεκάδα. Χιούστον, Σαν Αντόνιο και Ντάλας το Τέξας. Λος Άντζελες, Σαν Ντιέγκο και Σαν Χοσέ η Καλιφόρνια.
 Οι δέκα από τις είκοσι πολυπληθέστερες πόλεις των Η.Π.Α, βρίσκονται σε  αυτές τις δύο πολιτείες. 
Οι δύο αυτές Πολιτείες μαζί αντιστοιχούν περίπου στο 14% των εδαφών, το 21% του πληθυσμού και το 22% της συνολικής οικονομίας των Η.Π.Α. Είναι οι δύο μεγαλύτερες εδαφικά, πληθυσμιακά και οικονομικά Πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (Αναφερόμαστε προφανώς σε Contiguous United States και σε ό,τι αφορά τα εδάφη δεν προσμετράμε την Αλάσκα). 
Όπως επισημάναμε και παλαιότερα [23 Ιουν 2017] «2017-9: Η Ινδία ξεπερνά οικονομικά το Ηνωμένο Βασίλειο (nominal, γιατί με όρους PPP βρίσκεται ήδη από το 2011 στη τρίτη θέση) και η Πολιτεία της Καλιφόρνια τη Γαλλία. 
Η Βρετανία και η Γαλλία αποτελούν δύο χώρες που κάνουν την πιο απέλπιδα προσπάθεια να γαντζωθούν από τις ψευδαισθήσεις τους ότι είναι μεγάλες δυνάμεις. Η Κίνα εάν πιεστεί, μπορεί να πιέσει και η ίδια μέσω της Καλιφόρνια και να γονατίσει τις Η.Π.Α. Ο Xi Jingping πρόσφατα συναντήθηκε με τον Κυβερνήτη της Καλιφόρνια». Τέλος, η Πολιτεία της Καλιφόρνια έχει το μεγαλύτερο ποσοστό αστικοποίησης από οποιαδήποτε άλλη Πολιτεία των Η.Π.Α (πλην Πρωτεύουσας: Washington, D.C.) [3] 
Ως προς την ιστορική γεωγραφική εξέλιξη υπάρχει μια πορεία, ξεκινώντας από τα μέρη μας και κοιτάζοντας παγκόσμια, από την Κωνσταντινούπολη, στο Παρίσι και το Λονδίνο, έπειτα στην Νέα Υόρκη και τέλος στο Τόκιο (το οποίο ακολουθούν πόλεις από την Ινδονησία, την Ινδία, τις Φιλιππίνες, την Κορέα και την Κίνα). 
Το Λός Άντζελες, το οποίο βλέπει προς τον Ειρηνικό Ωκεανό και αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη των Η.Π.Α, ξεπέρασε το Σικάγο (Midwest) τη δεκαετία του 1980. Το κέντρο βάρους μετακινήθηκε από την Μεσόγειο, στην Ευρώπη μεταξύ Μάγχης, Μεσογείου και Ατλαντικού, έπειτα στον Ατλαντικό και πλέον βρίσκεται στον Ειρηνικό (τέσσερις από τις 25 μεγαλύτερες πόλεις βλέπουν προς τον Ατλαντικό -τρείς στον Νότιο μια στο Βόρειο-, ενώ πέντε με επτά, συμπεριλαμβανομένου του Λος Άντζελες, βλέπουν προς τον Ειρηνικό).
Η προηγούμενη εξέλιξη-πορεία δίνει μια περαιτέρω κεντρικότητα τόσο στην Ευρασία (που περιβάλλεται από Ειρηνικό και Ινδικό Ωκεανό, Μεσόγειο, Αρκτική και Ατλαντικό) καθώς αυτά τα αστικά κέντρα κοιτάνε από τη μια μεριά προς τον Ειρηνικό και από την άλλη προς την Ευρασία και τον Ινδικό Ωκεανό, όσο και στην Αμερική (εφόσον δεν συνεχίσει να φθίνει ο Βόρειος Ατλαντικός), αν και η Αμερική αποτελεί περιφερειακή ήπειρο ως προς την παγκόσμια ήπειρο της ΆφροΕυρασίας. [4] Ο άξονας Βορειοανατολική Αφρική - Μέση Ανατολή - Κεντρική Ασία και η περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN) λειτουργούν ως περιοχές-ζώνες μετάβασης, σύνδεσης και ενοποίησης μεταξύ Ευρώπης-ΑσίαςΑφρικής και Ειρηνικού-Ινδικού (ορισμένοι επιθυμούν να είναι ζώνες-περιοχές αποσταθεροποίησης, αποσύνδεσης και κατακερματισμού, χάους και αναρχίας. Φυσικά μια τέτοια στάση φανερώνει αδιέξοδα και αποτελεί παραδοχή και φανέρωση αδυναμίας και όχι δύναμης: ο ηγεμόνας σταθεροποιεί). [5]
 Όπως επισημάνθηκε παλαιότερα [9 Απρ 2017] και σε ό,τι αφορά την αντίθετη γεωγραφική πορεία από αυτή που επισημάνθηκε στο [3] ιστορικά: ανατολικά της Μεσογείου η Βαγδάτη άγγιξε το ένα εκατομμύριο κατοίκους, σε μια περίοδο όπου μόνες ισάξιες της, ήταν οι πόλεις Kaifeng και Hangzhou της Κίνας (σε άλλη στιγμή η Chang'an), ενώ οι πόλεις Gurganj και Merv, στο σημερινό Τουρκμενιστάν, είχαν διπλάσιο ή τριπλάσιο πληθυσμό από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή πόλη (υπάρχουν πολλά ακόμη άξια λόγου αστικά κέντρα: Poḷonnaruwa στη Σρί Λάνκα, Angkor στην Καμπότζη, Fez στο 
Μαρόκκο κ.λπ). 
Σε ό,τι αφορά αποκλειστικά την «Ευρώπη» (υπό ευρεία έννοια), το Παρίσι ιστορικά, παίρνει τα πρωτεία της πολυπληθέστερης πόλης στην Ευρώπη από την Κωνσταντινούπολη και τα παραδίδει στο Λονδίνο:
 «Για περίπου 8-10 αιώνες η Κωνσταντινούπολη είναι η μεγαλύτερη Πόλη της (δεν υπάρχει κανένα ιστορικό προηγούμενο, καμιά άλλη πόλη στην ιστορία της Ευρώπης με ανάλογη διάρκεια)... 
Οι μεγαλύτερες πόλεις της Ευρώπης από ιδρύσεως της Πόλης: Κωνσταντινούπολη (5-6 αιώνες), Κόρδοβα, Κωνσταντινούπολη (ξανά) με Σεβίλλη και Παλέρμο, Παρίσι (2 αιώνες), Γρανάδα, Κωνσταντινούπολη (ξανά για 2 αιώνες ακόμη), Λονδίνο (2 αιώνες), Μόσχα (δεκαετίες), Κωνσταντινούπολη (ξανά)... Κωνσταντινούπολη και Λονδίνο, δύο μη ηπειρωτικό-ευρωπαϊκές Πόλεις είναι τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα της «Ευρώπης» για περίπου 10-12 αιώνες (Το Λονδίνο χάνει τα πρωτεία από τη Μόσχα.
 Γενικότερα το Λονδίνο χάνει, γι'αυτό και φωνάζει). Εδώ και περίπου μια δεκαετία, η Κωνσταντινούπολη έχει επιστρέψει στη φυσική της ιστορική θέση, αποτελώντας τη μεγαλύτερη πόλη της Ευρώπης. 
Ακολουθεί η Μόσχα (αν και ως μητροπολιτική περιοχή μάλλον θα - έχει - ξεπεράσει την Κωνσταντινούπολη, και λόγω άπλετηςαπεριόριστης έκτασης). [6]
 Οι πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις (πληθυσμιακή πυκνότητα) στον πλανήτη, είναι η Ντάκα στο Μπαγκλαντές, το Μογκαντίσου στη Σομαλία, η Al-Raqqa (που έγινε γνωστή τα τελευταία χρόνια) στη Συρία, το Σουράτ και η Βομβάη στην Ινδία. 
Ακολουθούν το Χονγκ Κονγκ και το Μακάου. [7] Όλα τα προηγούμενα αποτελούν περιγραφές, σε αδρές γραμμές, σε ό,τι αφορά τις πόλεις. 
Κεντρική θέση στην δημιουργία, ιστορία και εξέλιξη των πόλεων (και άρα του κράτους) και γενικότερα της αστικοποίησης κατέχούν ο Νείλος, η Μεσοποταμία, η Κοιλάδα του Ινδού, η λεκάνη του Κίτρινου Ποταμού και ορισμένες ακόμη περιοχές (όπως η κεντρική ηπειρωτική χώρα και η χερσόνησος Γιουκατάν του Μεξικό, ο Κόλπος της Ταϊλάνδης, η περιοχή που οριοθετείται από τα παράκτια ποτάμια του Περού και τα υψίπεδα των Άνδεων κ.λπ) στις οποίες θα επανέλθουμε παρουσιάζοντας μια προσέγγιση για τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες δημιουργίας και ανάπτυξης του κράτους. 
 (Νήσοι, πόλεις. Αιγαίο, Μεσόγειος). Αιγαιακή (ή διακρατική) Κλίμακα
 Η Σμύρνη, η τρίτη πολυπληθέστερη πόλη της Τουρκίας και η δεύτερη πολυπληθέστερη του Αιγαίου, έχει ξεπεράσει τα τρία εκατομμύρια πληθυσμό και προσεγγίζει τον πληθυσμό της Αθήνας.
Ως επαρχία-περιφέρεια έχει ξεπεράσει την περιφέρεια Αττικής και μέσα στις επόμενες δεκαετίες αναμένεται ως πόλη να ξεπεράσει και την Αθήνα. 
Απέναντι στα τέσσερα και πλέον εκατομμύρια της επαρχίας Σμύρνης βρίσκεται η Χίος των 51.320 κατοίκων (με βάση την απογραφή του 2011). Η Χίος αποτελεί το δέκατο μεγαλύτερο σε έκταση νησί της Μεσογείου.περιβαλλόμενο από άλλες νήσους) απέναντι στα παράλια της Ανατολίας είναι η Κρήτη, η οποία αποτελεί το πέμπτο μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου τόσο από απόψεως έκτασης όσο και από απόψεως πληθυσμού (το άλλο νησί είναι φυσικά η Κύπρος - που στέκεται μόνη της... όπως στέκεται τέλος πάντων).
 Η Λέσβος, δηλαδή το όγδοο μεγαλύτερο μεσογειακό νησί από απόψεως έκτασης, έχει μόλις 90-100 χιλιάδες κατοίκους ενώ, συνολικά, η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου (Λέσβος, Χίος, Σάμος, Λήμνος, Ικαρία, Φούρνοι, Ψαρά, Άγιος Ευστράτιος, Οινούσσες, Θύμαινα, Άγιος Ιωάννης Θερμαστής, Ασπαλαθρόκαμπος κ.λπ) έχει πληθυσμό 200 περίπου χιλιάδες κατοίκους [2].
 Οι επαρχίες που βρίσκονται απέναντι από αυτά τα νησιά (Σμύρνης, Balıkesir, Çanakkale-Δαρδανελλίων) έχουν πληθυσμό μεγαλύτερο από 5,5 εκατομμύρια κατοίκους [2]. 
Η Ρόδος, δηλαδή το ένατο μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου σε έκταση, έχει 120 χιλιάδες κατοίκους. Συνολικά, ο πληθυσμός των Δωδεκανήσων αποτελείται επίσης από περίπου 200 χιλιάδες ανθρώπους.
 Οι επαρχίες της απέναντι ακτής (Αϊδινίου και Μούγλων) έχουν συνολικό πληθυσμό περίπου 1.9 εκατομμύρια κατοίκους. 
Μεσογειακή Κλίμακα Νήσοι Τα μεγαλύτερα μεσογειακά νησιά από απόψεως έκτασης είναι i. η Σικελία και ii. η Σαρδηνία (με διαφορά από τα υπόλοιπα), ακολουθεί
 iii. η Κύπρος, με iv την Κορσική και v. την Κρήτη (με σχεδόν παρόμοια έκταση) να έπονται. 
Έπειτα έχουμε vi. την Εύβοια και vii. τη Μαγιόρκα (ομοίως) και τέλος έχουμε viii. τη Λέσβο, ix. τη Ρόδο και x. τη Χίο. 
Τα πολυπληθέστερα νησιά της Μεσογείου είναι (κάτοικοι): i. Σικελία (5 εκατομμύρια), ii. Σαρδηνία (1.6 εκ), iii. Κύπρος (1.2 εκ), iv. Μαγιόρκα (820 χιλ), v. Κρήτη (650 χιλ), vi. Μάλτα (400 χιλ), vii. Κορσική (320 χιλ), viii. Εύβοια (220 χιλ), ix. Τζέρμπα-Djerba της Τυνησίας, δηλαδή η Νήσος των Λωτοφάγων της Οδύσσειας του Ομήρου, με 140 χιλιάδες κατοίκους, και ακολουθούν x. η Ρόδος και η Ίμπιθ(ζ)α με 120 και 110 χιλιάδες κατοίκους αντίστοιχα. 
Πόλεις Οι πολυπληθέστερες πόλεις της Μεσογείου είναι: Αλεξάνδρεια, Βαρκελώνη και Ρώμη (4-5 εκ). Αλγέρι, Ν(ε)άπολη, Αθήνα, Σμύρνη και Τελ Αβίβ (3-4 εκ). Τύνιδα και Βηρυτός (2-3 εκ). 
Φυσικά εάν θεωρηθεί η Κωνσταντινούπολη μεσογειακή Πόλη αποτελεί τη μεγαλύτερη πόλη της Μεσογείου (είναι νόστιμο πάντως, ούτε αποκλειστικά ευρωπαϊκή ούτε ασιατική, ούτε αποκλειστικά αιγαιακή, παρευξείνια ή μεσογειακή).
 Άλλες μεσογειακές πόλεις άξιες αναφοράς (πληθυσμός): Μασσαλία (1.6 εκ), Βαλένθια (1.5 εκ), ΜερσίνηΖεφύριον (1.4 εκ), Τρίπολη (1.1 εκ), Οράν (1.0 εκ), Νίκαια (950 χιλ), Αττάλεια (890 χιλ), Ιεροσόλυμα (αν και απέχουν αρκετά από τις μεσογειακές ακτές), ΛαττάκειαΛαοδίκεια (850 χιλ), Θεσσαλονίκη (800 χιλ) και τέλος, το Παλέρμο - κάποτε στις δέκα πολυπληθέστερες πόλεις του πλανήτη, πλέον ούτε στις δέκα πολυπληθέστερες της Μεσογείου - με 730 χιλιάδες κατοίκους. Σημειώσεις-Σχολιασμοί-Επισημάνσεις [1] 
Δίχως να απορροφηθεί (οικονομικά, πληθυσμιακά κ.λπ) [2] Αυτά είναι πραγματικά μεγάλα προβλήματα και αδυναμίες από τις οποίες προκύπτουν έμμεσα ή άμεσα - αρκετά από - τα υπόλοιπα (τα προβλήματα αυτά φανερώνουν βέβαια γεωφυσικές και ιστορικές - άρα και πολιτικές - ανωμαλίες και στρεβλώσεις).
Ασφαλώς οι ηπειρωτικές επαρχίες υποστηρίζουν-συντηρούν μεγαλύτερο πληθυσμό απ'ό,τι τα νησιά, αυτή όμως η πραγματικότητα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα για το όγδοο, ένατο και δέκατο μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου, ούτε για να δικαιολογήσει τους 35 χιλιάδες κατοίκους της Σάμου ή τους 20 χιλιάδες της Λήμνου (αν και η φύση του συγκεκριμένου νησιού είναι ιδιαίτερη). 
Η Μινόρκα - το μικρό νησιωτικό αδερφάκι της Μαγιόρκα - έχει μεγαλύτερο πληθυσμό από τη Χίο, τη Σάμο και την Κώ. [-]
 Η Κεφαλονιά είναι το ενδέκατο (11) μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου από απόψεως έκτασης και το δέκατο ένατο (19) πολυπληθέστερο, ενώ η Κέρκυρα το δέκατο τρίτο (13) σε έκταση και το δωδέκατο (12) σε πληθυσμό μεσογειακό νησί - πίσω από την Ίμπιζα και μπροστά από 
τη Λέσβο και τη Μινόρκα. [-] 
Υπάρχουν «άγονες γραμμές» στο κέντρο του Αιγαίου, δηλαδή στην καρδιά της ανατολικής Μεσογείου (τμήμα Κυκλάδων και Δωδεκανήσων) λες και βρίσκονται τα νησιά στο Ειρηνικό Ωκεανό, την Αρκτική ή τη Θάλασσα του Μπάρεντς... [Εσωτερική ενσωμάτωση] 
Για γέλια και για κλάματα [πριν από λίγα χρόνια μάλιστα, και στα πλαίσια του «εξορθολογισμού» και των «μεταρρυθμίσεων» που προτείνονται από «σωτήρεςσυμμάχους-εταίρους» και λοιπούς «αδερφούς» - των «αντιπροσώπων» μας -, ακούσαμε και πρόταση εκκένωσης νησιών με πληθυσμό κάτω των 150 κατοίκων και μεταφοράς τους στα πολυπληθέστερα γειτονικά νησιά ή ακόμη και στην ηπειρωτική χώρα]. [-] 
Η Θεσσαλονίκη, η οποία αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Αιγαίου και τη πέμπτη νότια του Δούναβη και των Άλπεων (πίσω από Κωνσταντινούπολη, Βουδαπέστη, Σόφια και Βελιγράδι) για μικρή περίοδο υπήρξε μια από τις δέκα πολυπληθέστερες πόλεις της Ευρώπης και της Μεσογείου. 
Η Θεσσαλονίκη θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να βρεθεί και στην πρώτη τριάδα (δύσκολα, αλλά θα μπορούσε) νότια του Δούναβη και των Άλπεων. [-] 
Η Αλεξάνδρεια, μετά από περίπου δύο χιλιετίες, επανέρχεται στην πρώτη θέση αποτελώντας την πολυπληθέστερη πόλη της Μεσογείου (και η Κωνσταντινούπολη της Ευρώπης). 
Οι μεταβολές που ζούμε είναι - τεκτονικής υφής - κοσμοϊστορικές. 
Επισήμανση Η μεταφορά πρωτευουσών, η ενίσχυση υπαρχουσών ή η ίδρυση νέων πόλεων, άλλοτε επεκτείνει επιρροή, άλλοτε προασπίζει ή υπερβαίνει σύνορα-όρια (υπάρχουν διαφόρων ειδών σύνορα, όχι μονάχα πολιτικά-εδαφικά: πληθυσμιακά, γλωσσικά, οικονομικά, πολιτισμικά, αγορών, σφαιρών επιρροής κ.λπ) και άλλοτε ακολουθεί τη μετακίνηση κέντρων ισχύος ή/και απειλών ή, τέλος, μπορεί να σηματοδοτεί αλλαγή καθεστώτος (δηλαδή μεταβολή συνόρων ή/και ταυτότητας): Θήβαι-Μέμφις, Νιμρούντ-Νινευή-Βαβυλώνα, Εκβάτανα-ΠασαργάδεςΣούσα-Περσέπολις, Σελεύκεια-Αντιόχεια, Αλεξάνδρειες, Ρώμη-Κωνσταντινούπολη, Δαμασκός-Κόρδοβα, ΆαχενΜόναχο-Πράγα-Βιέννη-Φραγκφούρτη/Βέτσλαρ, Βαγδάτη-Ράκκα-Κάιρο, Asuka-Osaka-Kyoto-Tokyo, Ταμπρίζ-Ισφαχάν-Σιράζ-Τεχεράνη, Angkor και Phnom Penh, Παρίσι-Ορλεάνη-Τουρ-Βερσαλλίες-ΠαρίσιΜπορντό-Βισύ και πάλι Παρίσι, Preslav-Σκόπια-ΟχρίδαTarnovo-Vidin-Plovdiv/Φιλιππούπολη (βουλγάρικες αυτοκρατορίες, ξυπνάτε χωριανοί) και Σόφια, Seorabeol/Gyeongju-Seoul, San Antonio/Francisco και Santa Cruz/Fe/Bárbara (δεκάδες πόλεις-αποικίες, ποταμοί και επαρχίες ιδρυμένες κυρίως ή αρχικά από Ισπανούς), York-Winchester, Agra-Allahabad-KolkataDelhi (Ινδίες), Τολέδο-Βαγιαδολίδ-Μαδρίτη-ΒαλένθιαΜαδρίτη, Beijing-Changchun-Guangzhou-KaifengLuoyang-Nanjing-Beijing (Κίνα), Quebec-AlbanyPlymouth και New Amsterdam (ίδρυση πόλεωναποικιών), Newport και Kingston (υπάρχουν δεκάδες στον Αγγλοαμερικανικό κόσμο), Βλαντίμιρ-Μόσχα-Καζάν και Αγία Πετρούπολη-Μόσχα, Προύσα-ΑδριανούποληΚωνσταντινούπολη (Άγκυρα), Τελ Αβίβ-Ιερουσαλήμ (που επιδιώκεται-μεθοδεύεται από το Ισραήλ) και τέλος, Άγκυρα-Κωνσταντινούπολη (που θα επιδιωχθεί με τον μετασχηματισμό του κεμαλικού «τουρκικού» εθνοκράτους σε διαφορετικής μορφής πολιτική μονάδα).
 .~`~. 
04/21/18--04:03: 

 .~`~. 05/01/18--08:36: Πέντε αιώνες Προτεσταντισμού: 
Από τον 16ο και τον 20ο, στον 21ο αιώνα. Εισαγωγή Πέρυσι, το 2017, οι προτεστάντες όπου γης γιόρτασαν πεντακόσια χρόνια ιστορίας, που σηματοδοτήθηκαν συμβολικά από το κάρφωμα των ενενήντα πέντε θέσεων του Λούθηρου στην πόρτα της εκκλησίας All Saints' Church στη Βιτεμβέργη, τον Οκτώβριο του 1517.
 Παρακάτω παρουσιάζουμε ορισμένα βασικά στοιχεία ως προς την πληθυσμιακή και γεωγραφική ιστορική εξέλιξη που θα έπρεπε να είναι γνωστά και να τα λαμβάνουμε υπόψη μας. 
Σε μελλοντικά σημειώματα σκοπεύουμε να αναφερθούμε σε στοιχεία (περισσότερο «ποιοτικά») και θεματικές διαφορετικής υφής που έχουν ενδιαφέρον.
Χάριν παραδείγματος, ορισμένες από αυτές τις θεματικές: 
• ο εμφανώς υποβαθμισμένος ιστοριογραφικά ρόλος που διαδραμάτισε η οθωμανική πολιτική στην διαμόρφωση και άνοδο του Προτεσταντισμού στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη, 
• η εξαιρετικά ιδιόμορφη πορεία της Βρετανίας προς τον «Προτεσταντισμό» μέσω του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας, 
• οι συνθήκες στο εσωτερικό της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και οι σχέσεις μεταξύ των πόλεων της σημερινής Ελβετίας, τον Καλβίνο, τη γερμανόφωνη πολιτική σφαίρα και τον Λούθηρο, 
• η συνάφεια που φέρνει μεγάλο τμήμα του Προτεσταντισμού πιο κοντά στον Ιουδαϊσμό και το Σουνίτικο Ισλάμ απ'ό,τι στον Ρωμαιοκαθολικισμό, την Ορθοδοξία και τον Σιιτισμό ή τέλος 
• ο Προτεσταντισμός (που μπορεί να ιδωθεί) ως αποτέλεσμα και προϊόν που προκύπτει-απορρέει από την αποτυχία της πλήρους γερμανοποίησης του Ρωμαιοκαθολικισμού, και κατ'επέκταση της Ευρώπης στο σύνολο της, από τους Γερμανοτεύτονες (Τα ίδια πράγματα, ή τουλάχιστον ορισμένα από αυτά, επιστρέφουν ή/και φτάνουν μέχρι τις μέρες μας με διαφορετικά χρώματα), και ούτω καθεξής. Θα πρέπει να επισημάνουμε πως το συγκεκριμένο κείμενο γράφτηκε στις γενικές του γραμμές πέρυσι, μόλις τώρα όμως υπήρξε δυνατότητα και ευκαιρία δημοσίευσης του. 
Ορισμένα από τα στοιχεία λοιπόν, μπορεί να έχουν ελαφρώς μεταβληθεί (τα αρχικά στοιχεία ήταν από τα έτη 2010 και 2015), οι θεμελιώδεις τάσεις φυσικά όχι, ενώ σε ορισμένα άλλα σημεία υπάρχει ανανέωση με βάση στοιχεία του 2017.
 Το κείμενο αποτελείται από τρία μέρη-τμήματα τα οποία έχουν εξίσου τη σημασία τους. 
Το πρώτο μέρος αποτελεί το βασικό κορμό (περισσότερο «ποσοτικά» και λιγότερο «ποιοτικά» στοιχεία), το δεύτερο εμπεριέχει σημειώσεις και επισημάνσεις (κυρίως «ποιοτικά») και το τρίτο bonus θεματικές. 
I Από τον 20ο στον 21ο αιώνα 
Οι χώρες με τον μεγαλύτερο προτεσταντικό πληθυσμό πριν από περίπου έναν αιώνα, ήταν οι εξής: 
1. Ηνωμένες Πολιτείες,
 2. Ηνωμένο Βασίλειο,
 3. Γερμανία, 
4. Σουηδία, 
5. Ολλανδία, 
6. Καναδάς, 
7. Φινλανδία, 
8. Αυστραλία, 
9. Δανία και 
10. Νορβηγία. 
Επτά από την Ευρώπη, δύο από τη βόρειο Άμερική και μια από την Ωκεανία (ή τέσσερις από την Αγγλόσφαιρα και έξι από την Βόρειο Ευρώπη ή, με βάση το κυρίαρχο λεξιλόγιο που έμαθαν-διδάχθηκαν οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα [Σημ. 1], και οι δέκα μεγαλύτερες πληθυσμιακά προτεσταντικές  χώρες ήταν «δυτικές»). Έναν αιώνα μετά... Οι χώρες με τον μεγαλύτερο προτεσταντικό πληθυσμό έναν αιώνα μετά, είναι οι εξής:
1. Η.Π.Α, 
2. Νιγηρία, 
3. Κίνα, 
4. Βραζιλία, 
5. Νότιος Αφρική, 
6. Ηνωμένο Βασίλειο, 
7. Κονγκό (Κινσάσα), 
8. Γερμανία, 
9. Κένυα, 
10. Ινδονησία (ακολουθεί η Ουγκάντα). 
Τέσσερις από την Αφρική, δύο από την Ασία και την Ευρώπη, μια από τη βόρειο και λατινική Αμερική αντίστοιχα. Στις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα, περισσότεροι προτεστάντες ζουν στην Βραζιλία και τη Νιγηρία, παρά στη Γερμανία ή τη Βρετανία, ενώ στη Νιγηρία ζουν περίπου όσοι στη Γερμανία και τη Μεγάλη Βρετανία μαζί. 
Σχεδόν όσοι προτεστάντες υπάρχουν στις Νιγηρία και Κίνα, υπάρχουν σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη (η προηγούμενη αναφορά θα μπορούσε να είναι υπερβολική και αμφισβητήσιμη, κυρίως λόγω Κίνας). 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να έχουν τους περισσότερους Προτεστάντες, αλλά η Νιγηρία, η Βραζιλία και η Κίνα έχουν περάσει τη Βρετανία και τη Γερμανία. 
Οι μεταβολές κατά τον τελευταίο αιώνα, όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, υπήρξαν συγκλονιστικές. Στις αρχές του 20ου αιώνα περίπου το 60-65% του συνόλου των Προτεσταντών κατοικούσαν στην Ευρώπη (κυρίως δυτική και βόρεια) και ο κύριος όγκος των υπολοίπων στη βόρειο Αμερική (δηλαδή πάνω από το 90% στον βόρειο Ατλαντικό ή σε αυτό που ονομάζεται «Δύση»).
 Έναν αιώνα μετά, περί το 2000, από τους 500 εκατομμύρια Προτεστάντες και 800 εκατομμύρια 'Protestant-type' (όλοι οι χάρτες αποτυπώνουν τα μεγέθη των πρώτων), λίγο πάνω από 20% κατοικούσαν στην Ευρώπη, ένα 15% στη βόρειο Αμερική και το 65% στον Υπόλοιπο πλανήτη. Ανάλογες μεταβολές είχαμε φυσικά και σε ό,τι αφορά τους Αγγλικανούς. 
Πριν από έναν αιώνα η συντριπτική τους πλειοψηφία, γύρω στο 80%, ζούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κοινοπολιτεία, ενώ το 2010 περίπου το 60% του συνόλου των Αγγλικανών ζούσαν στην Αφρική (Δες Σημ. 2 για τους Αγγλικανούς. 
Η συμπερίληψη τους ως «Προτεστάντες» δεν αποτελεί δική μας επιλογή, αλλά επιλογή των ίδιων των προτεσταντικών φορέων και ερευνών. 
Τα ίδια ισχύουν και για την ετικέτα-ταξινόμηση Protestant-type). Μακροϊστορικά Από τον 16ο αιώνα (περίπου 1550) μέχρι το 1800, σχεδόν ολοκληρωτικά, οι προτεσταντικοί πληθυσμοί βρίσκονται στην Ευρώπη. 
Ο Προτεσταντισμός, ως προς τη γεωγραφική, ιστορική και πληθυσμιακή του καταγωγή, αποτελεί ένα ευρωπαϊκό και πιο συγκεκριμένα κεντρό-βορειοευρωπαϊκό δόγμα (που σχετίζεται με γερμανικά-τευτονικά γλωσσικά φύλα, αν και ακόμη δεν μας έχουν απαντήσει γιατί ξεκινά από τη Μοραβία. Είναι ο ιδιαίτερος ρόλος που διαδραματίζει η ευρύτερη περιοχή της σημερινής «Τσεχίας» - Μοραβίας και Βοημίας -, και σε μικρότερο βαθμό της «Ελβετίας», που μας οδηγεί να χρησιμοποιούμε και τον όρο «κεντρική» - και όχι αποκλειστικά τον όρο βόρεια - Ευρώπη. Τα δύο αυτά κράτη αποτελούν περιοχές σύγκλισης δύο διαφορετικών κόσμων).
 Από το 1800 και ύστερα - ουσιαστικά μεταξύ των περιόδων που οι προτεστάντες ονομάζουν First και Second Awakening - και μέχρι περίπου και τα μέσα του 20ου αιώνα, ο Προτεσταντισμός θα μεταβληθεί σε ένα διατλαντικό, και πιο συγκεκριμένα βορειοατλαντικό δόγμα/ομολογία/θρήσκευμα. Μέχρι αυτή την περίοδο (1550/1800-1950) η περιοχή με τους περισσότερους προτεσταντικούς πληθυσμούς παραμένει η βόρειος Ευρώπη και ακολουθεί η βόρειος Αμερική. 
Ο Προτεσταντισμός μεταβάλλεται σε ένα βορειοατλαντικό γεωγραφικά θρήσκευμα (όχι τυχαία το βόρειοατλαντικό θα ταυτιστεί-παραγάγει το «δυτικό». 
Η επίσημη ονομασία του ΝΑΤΟ είναι Οργανισμός Βορειοατλαντικού Συμφώνου). Σταδιακά μεταπολεμικά, και λίγο μετά από τα μέσα του 20ου αιώνα, ο Προτεσταντισμός αποκτά αφρικανικό αρχικά, ασιατικό και λατινοαμερικανικό έπειτα γεωγραφικό χαρακτήρα και δημογραφικό βάρος. Μεταπολεμικά η βόρειος Αμερική παύει να βρίσκεται στη δεύτερη θέση με τους περισσότερους προτεσταντικούς πληθυσμούς (την ξεπερνά η Αφρική) ενώ μέσα στις επόμενες δεκαετίες η Αφρική ξεπερνά και την Ευρώπη. 
Μέχρι τη δεκαετία του 1970 η βόρειος Αμερική θα χάσει μια ακόμη θέση και θα βρεθεί τέταρτη, καθώς πλέον θα υπάρχουν περισσότεροι προτεστάντες (όχι όμως Protestant-type) στην Ασία, ενώ κατά τη δεκαετία του 2000, οι Ασιάτες προτεστάντες ξεπερνούν και τους βορειοευρωπαίους. Τελικά, η βόρειος Αμερική θα βρεθεί στην πέμπτη θέση καθώς θα την ξεπεράσει και η λατινική Αμερική (Protestant-type). 
 Ιστορική εξέλιξη των δημογραφικών πυρήνων του Προτεσταντισμού 1550-1800
1. Βόρειος Ευρώπη 1800-1950 
1. Βόρειος Ευρώπη, 
2. Βόρειος Αμερική 1950-1970 
1. Βόρειος Ευρώπη, 
2. Αφρική, 
3. Βόρειος Αμερική 1970-1990 
1. Αφρική, 2. Βόρειος Ευρώπη, 3. Ασία, 
4. Βόρειος Αμερική 1990-2010 
1. Αφρική, 
2. Ασία, 
3. Βόρειος Ευρώπη, 
4. Λατινική Αμερική, 
5. Βόρειος Αμερική 
Ακολουθεί ένα ενδεικτικός χάρτης με τη μετακίνηση του γεωγραφικού και δημογραφικού κέντρου βάρους του Προτεσταντισμού από τον 16-17ο αιώνα, στον 20ο και τις αρχές του 21ου αιώνα. 
Στις αρχές του 21ου αιώνα πάνω από το 70% του συνόλου των προτεσταντών ζει στον άξονα Αφρική - Ασία - λατινική Αμερική ή σε αυτό που ονομάστηκε «Παγκόσμιος Νότος» (εξέλιξη που ασφαλώς επηρέασε αναδιαμορφώνοντας κυρίως την αμερικανική προτεσταντική σκέψη. Δες Σημ. 3). 
Πριν από έναν αιώνα, το γεωγραφικό και δημογραφικό κέντρο βάρους του Προτεσταντισμού (όλως τυχαίως... και της λεγόμενης «Δύσης»!) βρισκόταν στον Ατλαντικό. Σ
ήμερα βρίσκεται μεταξύ Αφρικής και Ασίας - κυρίως - και λατινικής Αμερικής, δηλαδή μεταξύ Ινδικού και νότιου Ατλαντικού Ωκεανού. 
Η μετάφραση της Βίβλου σε πολλαπλές γλώσσες (αυτό το τόσο απλό δεδομένο) αποτέλεσε έναν από τους βασικότερους λόγους της παγκόσμιας επέκτασης των Ευαγγελικών [Σημ.2] στον ψυχροπολεμικό «Τρίτο Κόσμο» και στον Παγκόσμιο Νότο του 21ου αιώνα. 
Στις αρχές του 21ου αιώνα ο Προτεσταντισμός μεταβληθεί σε μια μη «δυτική» (βορειοατλαντική, αγγλοσαξονική και γερμανόγλωσση) θρησκεία. 
Έχει, δηλαδή, απολέσει ή υπερβεί τον γεωγραφικό, ανθρωπολογικό, γλωσσικό και ιστορικό της πυρήνα. Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής τις τελευταίες δεκαετίες 
Η καταβαράθρωση της βορείου Αμερικής σε λιγότερο από έναν αιώνα (παράλληλα με ενδογενείς μεταβολές στις Η.Π.Α, οι οποίες όμως δεν αποτελούν ειδικό θέμα αυτού σημειώματος), συνοδεύτηκε, όχι τυχαία ασφαλώς, και από την παρακμή ή κατάρρευση της White Anglo-Saxon Protestant (WASP) Αμερικής.
 Τα πολιτικά συμπτώματα ή τα αποτελέσματα αυτής της κατάρρευσης μπορούμε να τα δούμε, σε ό,τι αφορά πρόσφατα έτη, στον George W. Bush, σε κατηγορίες ή/και ρεύματα-κινήματα όπως αυτά που ονομάστηκαν Evangelical Politics και Christian right, με περισσότερο κοσμικά-εθνικιστικά πρόσημα στον Trump, και με ακόμη πιο ριζοσπαστικά εκκοσμικευμένη μορφή στην λεγόμενη Alt-Right (ριζοσπαστικός κοσμικισμός και βιολογισμός-φυλετισμός ή radical secularism και scientific racism συνδέονται με εσωτερική λογική συνέπεια, ασχέτως αν γίνεται προσπάθεια από κοσμικιστές η εσωτερική τους συνάφεια να υποβαθμίζεται). Το 1963, περίπου το 90% των ενήλικων στις Η.Π.Α δήλωναν Χριστιανοί και λιγότερο από το 5% δεν δήλωναν καμία θρησκευτική ταυτότητα.
 Το 2014, περίπου το 70% αυτοχαρακτηρίζονταν ως Χριστιανοί ενώ λίγο κάτω από 25% δεν δήλωνε καμία θρησκευτική ταυτότητα (είναι οι Προτεστάντες που μειώνονται ποσοστιαία και όχι οι Ρωμαιοκαθολικοί). Προσοχή. 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι η μεγαλύτερη χριστιανική χώρα στον πλανήτη και η πλέον θρησκευόμενη βορειοατλαντική (ή «δυτική») χωρά. Είναι όμως Anglo-Hispanic ως τέτοια, δηλαδή ως χριστιανική χώρα. 
Δεν είναι πλέον κυρίαρχα White Christian. 
Είναι και Roman Catholic Latino-Hispanic (μέχρι και τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι Ιταλοί δεν θεωρούνταν λευκοί) και Black/African American (πιο θρησκευόμενοι από τους Non-Hispanic Whites) και σε πολύ μικρότερο βαθμό Jewish (μέσα στις επόμενες δύο-τρεις δεκαετίες: Judaism will no longer be the largest non-Christian religion in the country). 
Το ζήτημα όμως της δημοσίευσης δεν είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες - στις οποίες θα επανέλθουμε - αλλά ο Προτεσταντισμός. 
Είναι ο ίδιος ο Προτεσταντισμός, και όχι απλά οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (ή η Γερμανία), που δεν είναι πλέον WASP 
[Σημ. 4]: White Anglo-Saxon Protestant (ή European German-Nordic Protestant).
 Παρότι η Ευρώπη, και συγκεκριμένα η κεντρική-βόρεια Ευρώπη, υπήρξε η γενέτειρα του Προτεσταντισμού, αναμένεται ότι μέχρι το 2050 λιγότερο από το 10% 
συνόλου των προτεσταντών σε πλανητική κλίμακα θα ζουν στην ευρωπαϊκή ήπειρο (θα πρέπει να τονιστεί πως ο θεολογικός φιλελευθερισμός - δηλαδή ο Schleiermacher, ο Kant, ο von Harnack κ.λπ - αποτελεί έναν από τους βασικότερους «ποιοτικούς» παράγοντες απομείωσης της επιρροής του Προτεσταντισμού στην Ευρώπη). 
Έξοδος Πλέον, 500 χρόνια μετά από τις 95 θέσεις του Λούθηρου (2017), μόλις το 16% των προτεσταντών ζει στην Ευρώπη. 
Από τον υπόλοιπο πλανήτη, το 18% των προτεσταντών βρίσκεται στην Ασία, το 12% στη λατινική Αμερική, το 11% στη βόρειο Αμερική και πάνω από το 40% του συνόλου των προτεσταντικών πληθυσμών κατοικούν στην Αφρική.
 Σήμερα λοιπόν η Αφρική φιλοξενεί τέσσερις στους δέκα προτεστάντες. 
Μέχρι το 2050 αναμένεται ότι πάνω από τους μισούς (50%) θα ζουν στην Αφρική 
[Σημ. 4]. Οι αριθμοί αυτοί και οι μεταβολές που έχουν συμβεί αντικατοπτρίζουν τη μετατόπιση του δημογραφικού και γεωγραφικού κέντρου βάρους του Προτεσταντισμού από τον Βόρειο Ατλαντικό το 1910 στον άξονα Νότιος Ατλαντικός - Ινδικός - Ειρηνικός Ωκεανός (Αφρική, Ασία και λατινική Αμερική) έναν αιώνα μετά.
 Στην Αμερική, ως ενιαία (Anglo-Hispanic βόρεια και νότια) ήπειρο, κατοικούν περισσότεροι Προτεστάντες τόσο από την Ασία όσο και από την Ευρώπη (αλλά δεν είναι κυρίαρχα WASP), ενώ διατλαντικά ή ορθότερα βορειοατλαντικά, δηλαδή από την άποψη της «κοινότητας αξιών και συμφερόντων» που ονομάστηκε «δυτική», κατοικούν περισσότεροι Προτεστάντες τόσο από την Ασία όσο και από την λατινική Αμερική, όχι όμως από την Αφρική - θα πρέπει να τονίσουμε πως ο Προτεσταντισμός έχει περισσότερο αφρικανικό χρώμαάρωμα απ'ό,τι ο Ρωμαιοκαθολικισμός [Σημ. 5]. 
Ως παγκόσμια πληθυσμιακή πολιτική-εδαφική κρατική πρωτεύουσα-πυρήνας του Προτεσταντισμού μπορεί να θεωρηθεί το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ενώ ως εδαφική γεωγραφική περιοχήμέγαπεριφέρεια η αφρικανική ήπειρος.
 Από απόψεως συνοχής και συσπείρωσης, τα κράτη με τα υψηλότερα ποσοστά προτεσταντών στον πλανήτη (άνω του 75%) είναι η Νορβηγία και η Δανία, ενώ από απόψεως περιοχών-ηπείρων τα μεγαλύτερα ποσοστά προτεσταντών (κυρίαρχη ομάδα) βρίσκονται στη βόρεια Ευρώπη και Αμερική, την Ωκεανία και την νότιο Αφρική - με σχετικά χαμηλά ποσοστά πάντως, που δεν υπερβαίνουν κατά πολύ το 40-50% [Σημ. 6]. 
Το 2017 ο πληθυσμός των Προτεσταντών είχε ξεπεράσει τα 560 εκατομμύρια και πιθανότατα θα προσεγγίσει τα 620 εκατομμύρια μέχρι το 2025, ενώ αναμένεται να υπερβεί τα 870 εκατομμύρια μέχρι το 2050. 
II Σημειώσεις-Επισημάνσεις [Σημ. 1] 
Ο όρος «Δύση» (ως West και όχι ως Abendland) μπορεί να θεωρηθεί, μεταξύ πολλών άλλων, και ως κωδική κοσμική-secular ονομασία υποκατάστασης της Protestant Christendom ή/και ως Post-Christian White Anglo-Saxon World. Μερικούς στιβαρούς και γόνιμους ορισμούς της λεγόμενης «Δύσης» (κάποιοι εναλλακτικοί, κάποιοι συμπληρωματικοί μεταξύ τους), θα αναφέρουμε σε μελλοντικό ειδικό σημείωμα. 
Φυσικά οι αντιλήψεις From Plato to NATO αποτελούν πρόσφατα ιστοριογραφικά και ιδεολογικά κατασκευάσματα που σχετίζονται με την πολιτική, ιδεολογική και στρατιωτική ηγεμονία και κυριαρχία των Η.Π.Α στο εσωτερικό του βορειοατλαντικού χώρου. 
Υπαρκτός Πλατωνισμός ήταν - ή/και παραμένουν, σε μικρότερο βαθμό, απ'ό,τι παλαιότερα πάντως - οι Πατριάρχες, οι Πάπες, παλαιότερα ο Χαλίφης και στις μέρες μας, ο ηθικόθρησκευτικός πνευματικός ηγέτης του Ιράν (Χαμενεΐ).
 Ο Πατριάρχης, ο Πάπας και ο Αγιατολάχ αποτελούν εκφράσεις εφηρμοσμένου Πλατωνισμού (ενώ Ρωμαιοκαθολικισμός, Ορθοδοξία και Σιιτισμός δεν αποτελούν ανεικονικά δόγματα). [Σημ. 2] Προσμετρώνται και οι Αγγλικάνοι. Μια τέτοια επιλογή είναι εν πολλοίς εσφαλμένη καθώς ο Αγγλικανισμός αποτελεί πολύ ιδιαίτερη περίπτωση. 
Έφόσον όμως οι Προτεστάντες συμπεριλαμβάνουν τους Αγγλικανούς στις έρευνες τους, ακολουθούμε και εμείς αυτή τη γραμμή αποτύπωσης. Επίσης θα πρέπει να σημειωθεί πως υπάρχουν Πεντηκοστιανοί-Χαρισματικοί καθώς και τμήμα των Ευαγγελικών που δεν θεωρούνται Προτεστάντες (υπό αυτή την έννοια ο συνολικός αριθμός ενός ξεχειλωμένου ορισμού του όρου Προτεστάντης μπορεί να είναι μεγαλύτερος από 530-560 εκατομμύρια, δηλαδή 'Protestant-type'με 800 εκατομμύρια). 
Ο Πεντηκοστιανισμός γνωρίζει ραγδαία δημογραφική άνοδο τις τελευταίες δεκαετίες μέσω του Χαρισματικού Κινήματος, μέλη του οποίου είναι τόσο Προτεστάντες όσο και Ρωμαιοκαθολικοί (σε αυτό το σημείωμα όμως δεν μας απασχολούν οι εσωτερικές διαιρέσεις ή/και οι διαφοροποίησεις περίξ του Προτεσταντισμού). 
Κοινωνιολογικά, η ταχεία άνοδος προτεσταντικών κινημάτων στη Λατινική Αμερική και σε άλλες ταχύτατα παγκοσμιοποιημένες κοινωνίες μπορεί να ερμηνευθεί και να παραλληλιστεί με την παρόμοια εξάπλωση του Μεθοδισμού κατά την περίοδο ταχείας εκβιομηχάνισης της Βρετανίας.
 Παρόμοια, ο πληθυσμός στις Ηνωμένες Πολιτείες αυξήθηκε ραγδαία από το 1815 έως το 1914 - δεκαπλασιάστηκε από 9 σε περίπου 95 εκατομμύρια - ωστόσο, κατά τον ίδιο αιώνα, η προσκόλληση στις εκκλησίες και το θρησκευτικό αίσθημα αυξήθηκε 
πιο γρήγορα (Θα πρέπει να τονιστεί πως οι Αμερικανοί προτεστάντες σχημάτισαν τις δικές τους εκκλησίες και υπηρεσίες, δημιούργησαν τη δική τους οικονομική στήριξη και βασίστηκαν στον εαυτό τους για να διδάξουν και να διαδώσουν την πίστη τους.
 Οι παλαιότερες παραδοσιακές και κρατικές εκκλησίες της Ευρώπης - όπως οι Επισκόπιανοι, οι Πρεσβυτεριανοί, οι Λουθηρανοι, οι Αγγλικανοί, οι Πουριτανοί κ.λπ - προσαρμόστηκαν γρήγορα στο νέο, εκείνη την περίοδο, αμερικανικό πρότυπο, αν και μόνο για να συμβαδίσουν με ομάδες όπως οι Κουάκεροι, οι Βαπτιστές, οι Ουνιταριανοί και άλλα προτεσταντικά κινήματα όπως οι Μεθοδιστές και άλλες νεοσύστατες τότε ομάδες. Βέβαια η σέκτα της σέκτας, ω σέκτα).
 Μόνο η πρόσφατη δημογραφική αύξηση του χριστιανισμού στην αφρικανική ήπειρο και στην Κίνα φανερώνει μια παρόμοια ή/και μια ταχύτερη αύξηση των χριστιανών σε μια ενιαία γεωγραφική περιοχή. Ενδεικτικά, ορισμένες από τις μεγαλύτερες «εκκλησίες» σε διάφορες χώρες στις μέρες μας: στην Κίνα Three-Self Patriotic Movement, στη Βραζιλία Assembléias de Deus, στη Γερμανία Evangelische Kirche in Deutschland, στη Νιγηρία Anglican Church of Nigeria και Evangelical Church Winning All, στο Ηνωμένο Βασίλειο Church of England, στη Νότιο Κορέα Yoido Full Gospel Church και στις Η.Π.Α Southern Baptist Convention και United Methodist Church. Επανερχόμενοι στον Αγγλικανισμό θα πρέπει να επισημάνουμε πως καθ 'όλη τη διάρκεια της ιστορίας του ενσωμάτωνε έναν συνειδητό καθολικό στοιχείο που ελαχιστοποιούσε τη διαφοροποίηση του, κατά τους παλαιότερους αιώνες, από τη Ρώμη. Αυτό το στοιχείο όμως, υπήρξε δυναμικό μεν μειοψηφικό δε.
 Επιπλέον, όταν κατά τους τελευταίους αιώνες η Βρετανία θα μεταβληθεί στην πιο εκτεταμένη αυτοκρατορική δύναμη παγκοσμίως, ο Αγγλικανισμός που συνόδευε την αυτοκρατορία στις αποικίες συνήθως ωθούσε προς μια προτεσταντική αυτοσυνείδηση και κατεύθυνση. Με την ενθρόνιση της Βασίλισσας Ελισάβετ επίσης, η Αγγλία κινήθηκε αποφασιστικά προς τον Προτεσταντισμό. Μελλοντικά, τα προηγούμενα μπορεί να αποκτήσουν μεγαλύτερη βαρύτητα καθώς οι Βρετανοί αποτελούν μια τραγική περίπτωση από απόψεως ιστορικής ταυτότητας. 
Οι «Βρετανοί» υπεκφεύγουν δίχως να έχουν ορίσει τόσους αιώνες με διαυγή τρόπο το περιεχόμενο της «βρετανικότητας» τους:
 (Δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε, γι'αυτό) «Θεέ σώσε τη Βασίλισσα» (μήπως και παραμείνουμε ενωμένοι - ιδίως τώρα που χάσαμε την αυτοκρατορία). Μιλάμε για τη τραγωδία ενός ιστορικού υποκειμένου που είχε τη δυνατότητα να υπεκφεύγει για όσο διάστημα καταπιάστηκε με τα «αυτοκρατορικά του καθήκοντα». 
Η Λόνδρα και η Υόρκη, ιστορικά, μπορεί να είναι περισσότερο κοντά απ'ό,τι συνήθως πιστεύεται στον άξονα (Ρώμη)Κωνσταντινούπολη(Μόσχα) - μέσω του Μέγα Κωνσταντίνου - και ίσως ακριβώς γι'αυτό, η
γερμανο-ολλανδική συνιστώσα της «βρετανικής» ταυτότητας, να γεννά ιστορικές φλεγμονές και δυσμορφίες κατά καιρούς. [Σημ. 3] 
H αμερικανική προτεσταντική σκέψη σε ό,τι αφορά τον Παγκόσμιο Νότο, διέγραψε μια πορεία μέσα στη διάρκεια του 20ου αιώνα, περίοδος που χαρακτηρίστηκε από την ένταση μεταξύ οικουμενικότητας (universalism) και ιδιαιτερότητας ή ιδιαιτεροκρατίας (particularism). 
Οι προτεστάντες από τη μια μεριά πίστευαν ότι η θρησκεία τους ήταν οικουμενική (whatever..) αλλά από την άλλη, η διαδικασία της απόαποικιοποίησης προσέδιδε μεγαλύτερη βαρύτητα στις κατά τόπους, πολιτισμικές, εθνικές και τοπικές διαφορές.
 Υπήρξαν τρία διαφορετικά στάδια στην προσπάθεια επίλυσης-υπέρβασης αυτής της έντασης ανάμεσα σε ουνιβερσαλισμό και παρτικουλαρισμό από τους προτεστάντες της μητρόπολης. Αρχικά, στις αρχές του 20ου αιώνα, ιμπεριαλισμός (προώθηση και υποστήριξη), έπειτα, στα μέσα του 20ου αιώνα, ανθρώπινα δικαιώματα και τέλος, πλουραλισμός. [Σημ. 4]
 Υπό αυτή την έννοια, οι δημογραφικές μεταβολές φανερώνουν πως ο Προτεσταντισμός, ως έσχατο καταφύγιο των WASP, αποτελεί κατ'ουσίαν ψευδαίσθηση. [Σημ. 5]. 
Περισσότερα και άλλες παρεμφερείς επισημάνσεις, μαζί με κάποια ακόμη συγκριτικά στοιχεία, θα δούμε αναλυτικότερα σε μελλοντικό σημείωμα που θα ασχολείται με αυτό το πολύ γόνιμο και παραγωγικό, σε ό,τι αφορά τα ιστορικά και πολιτικά αποτελέσματα, δόγμα: τον Ρωμαιοκαθολικισμό (ο οποίος βρίσκεται σε συνεχή κατάσταση επιθετικού και αμυντικού πολέμου εδώ και αιώνες - ο αντικληρικαλισμός αποτέλεσε μια ιδεολογία που στρεφόταν συγκεκριμένα εις βάρος του Ρωμαιοκαθολικισμού για λόγους που έχουμε εξηγήσει παλαιότερα). Ίσως κάπως υπερβολικά ο Ρωμαιοκαθολικισμός μπορεί να θεωρηθεί, τουλάχιστον κατά την τελευταία χιλιετία, ως ένας από τους βασικούς άξονες της παγκόσμιας ιστορίας. [Σημ. 6]
 Γενικότερα, οι Προτεστάντες συνήθως δεν είναι κυρίαρχη θρησκεία στα κράτη που ζουν - εξ ού γέννησαν και προωθούν της ιδέες της «θρησκευτικής ανοχής, ελευθερίας» κ.λπ, τις οποίες συναντάμε και με κοσμικά ρούχα σε αρκετές περιπτώσεις (Πολλά πράγματα που θεωρούνται νεωτερικά, φιλελεύθερα ή προοδευτικά δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά κεκαλυμμένα ή παραλλαγμένα προτεσταντικά). 
Ο Cromwell, ο οποίος πίστευε πως η πολιτική τάξη δεν απαιτούσε θρησκευτική ομοιογένεια, είναι αξιοσημείωτος στην ιστορία του ευρωπαϊκού ιουδαϊσμού για τη νομιμοποίηση της επανεισδοχής των Εβραίων στην Αγγλία και υποστήριξε τη θρησκευτική ανοχή - αποκλείοντας όμως τους Καθολικούς... 
Χαμογελώ (Η λέξη «Ιουδαιοχριστιανισμός», η οποία δεν υπήρχε πριν 
τον 18ο-19ο αιώνα - και την οποία έκανε ευρύτερα γνωστή με αρνητικά φορτισμένα πρόσημα ο Νίτσε -, θα μπορούσε κάλλιστα να ταυτίζεται με τον όρο «Ιουδαιοπροτεσταντισμός»). 
Σε ένα διαφορετικό επίπεδο, αν και αρκετές προτεσταντικές «εκκλησίες»- σέκτες υπήρξαν αρνητικές απέναντι στον Τεκτονισμό, σε γενικές γραμμές, ο Προτεσταντισμός υπήρξε περισσότερο ανεκτικός και ουδέτερος - ακόμη και συνεργατικός - απέναντι του, σε σύγκριση με τον Ρωμαιοκαθολικισμό και το Ισλάμ (ενώ σε ένα λιγότερο συναφές αλλά περισσότερο πολιτικό πεδίο, το παγκόσμιο δίκτυο Ρόταρυ υπήρξε ένα τεχνούργημα επέκτασης της αμερικάνικης επιρροής και ισχύος). [-] Σε ό,τι αφορά τον Χριστιανισμό γενικότερα και όχι απλά τον Προτεσταντισμό ειδικά, θυμίζουμε «Το κέντρο βάρους του χριστιανισμού, από το 1900 και ύστερα, σταδιακά μετακινείται προς εξωευρωπαϊκούς χώρους...
 Πριν από έναν αιώνα, το 80% περίπου των Χριστιανών ζούσαν στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Το 2005, το ποσοστό αυτό είχε πέσει κάτω από το 40%... στα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου, η ευρωπαϊκή ήπειρος άγγιξε την οικονομική και δημογραφική της κορύφωση. Γύρω στο 1900, η Ευρώπη αποτελούσε περίπου το 20-25% του παγκόσμιου πληθυσμού». 
Στις μέρες μας η 'Ευρώπη' (συμπεριλαμβανομένης της Ρωσσίας), αποτελεί λιγότερο από το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού, η Ευρωπαϊκή Ένωση λιγότερο από το 7% (συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας) και η Ευρωζώνη περίπου το 4,5% του παγκόσμιου πληθυσμού. [-] Αυτό που ξεκίνησε ως σύγκρουση μεταξύ των Καθολικών Αψβούργων και των Προτεσταντών στη Βοημία σύντομα εκφυλίστηκε σε στρατιωτικό χάος και ανελέητο μακελειό που κατέστρεψε την κεντρική Ευρώπη - έχουμε επισημάνει παλαιότερα πως αυτά που συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή στις μέρες μας αποτελούν πταίσματα:
 «Εάν ο Καλβίνος και οι μετέπειτα οπαδοί του κατά τους θρησκευτικούς πολέμους, είχαν τον οπλισμό και τα τεχνολογικά μέσα των σημερινών ισλαμιστικών ομάδων - δηλαδή, αντιαρματικές ρουκέτες, κινητά τηλέφωνα, επιθετικά τυφέκια Μ-16 και AMK, πυραύλους Sam, ασυρμάτους και αντιαεροπορικά συστήματα κ.λπ -, στην κεντρική, βόρεια και σε μέρος της δυτικής Ευρώπης, δεν θα είχε μείνει κολυμπηθρόξυλο. 
Και το πιθανότερο είναι πως οι ήδη ασύλληπτα τεράστιες ανθρώπινες απώλειες των θρησκευτικών πολέμων θα είχαν οδηγήσει σε ανθρωπολογική κατάρρευση στους ευρωπαϊκούς αυτούς χώρους». Στην υπακοή, όμως, που θεωρούμε ότι οφείλουμε στις προσταγές των κυβερνώντων πρέπει να κάνουμε πάντα μια εξαίρεση ή μάλλον πρέπει να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί να μην είναι ασυμβίβαστη με την υπακοή μας σε Εκείνον, στη θέληση 
οποίου οι επιθυμίες όλων των βασιλέων πρέπει να υπόκεινται, στους νόμους Του οποίου οι προσταγές τους πρέπει να υποχωρούν, στο μεγαλείο Του οποίου τα σκήπτρα τους πρέπει να υποκλίνονται. 
Και, πράγματι, πόσο παράλογο θα ήταν αν, για να ευχαριστήσετε τους ανθρώπους, προσβάλλατε Εκείνον για χάρη Του οποίου υπακούετε στους ανθρώπους!... 
Όταν ανοίγει το ιερό Του στόμα, μόνο Αυτός πρέπει να ακούγεται, αντί όλων και πάνω από όλους. Είμαστε υπήκοοι των ανθρώπων που μας κυβερνούν, αλλά υποτασσόμαστε μόνο στο θέλημα του Κυρίου.
 Αν προστάξουν οτιδήποτε ενάντια σε Αυτόν, ας μην δώσουμε καμία προσοχή... Όχι, δεν είναι λόγια κάποιου «τζιχαντιστή» των ημερών μας. 
Είναι γραφόμενα του Καλβίνου (Calvin, Institutes). 
Όπως και να 'χει. 
Η καταστροφή που προέκυψε από αυτή την αντιπαράθεση ήταν η χειρότερη από την εποχή της Μαύρης Πανώλης και ανάλογη της δεν θα συνέβαινε παρά μονάχα με τον Μεγάλο Πόλεμο (Πρώτο Παγκόσμιο). 
Με τον ερχομό του Προτεσταντισμού, τον κατακερματισμό, την πολυδιάσπαση και το τέλος της ενοποιημένης ευρώ-λατινικής Christendom, την ανάδυση της Προτεσταντικής σφαίρας και τις μετέπειτα καταστροφές, όλο και περισσότεροι άνθρωποι στην Ευρώπη θα ήταν έτοιμοι να αντικαταστήσουν τους πρώην χριστιανούς δεσμούς και τη χριστιανική αφοσίωση με την πίστη και αφοσίωση προς τα νέοδιαμορφούμενα κυρίαρχα και ταυτοτικά εδαφικά οριζόμενα - ή εθνικά - κράτη.
 Έπειτα ακολούθησε «ο πόλεμος που θα τελείωνε όλους τους πολέμους» (υποτίθεται). Και μετά ακολούθησε ένας ακόμη, μεγαλύτερος και καταστροφικότερος... 

III
 Bonus Θεματικές Secular, Nonreligious, Agnostic, Atheist, Unaffiliated Σε μετρήσεις που γίνονται συνήθως δημιουργείται μια κατηγορία που αναμειγνύει άθεους, κοσμικιστές, μη θρησκευόμενους και αγνωστικιστές. 
Υπάρχει μια προσπάθεια ο αθεϊσμός ως ιδεολογία (που αποτελεί πρόσφατο δημιούργημα) και οι φορείς του, να ηγεμονεύσουν επί αγνωστικιστών, άθρησκων, unaffiliated κ.λπ. 
Αυτό έχει σημασία γιατί ο κυρίως όγκος (περίπου το 70%) των Unaffiliated βρίσκονται στην Ασία και δεν είναι π.χ, οπαδοί του Βολταίρου (και όχι, ο Επίκουρός, ο Διαγόρας ο Μήλιος ή/και ο Ηράκλειτός δεν λένε τα ίδια πράγματα με τον Dawkins ή/και με τον Hitchens: αγγλικανικό υπόβαθρο ο ένας, ιουδαϊκό 
προτεσταντικό ο άλλος. 
Ο Dawkins καλός ήταν όταν έγραφε τον ωρολογοποιό. Από εκεί και ύστερα...). Εάν αναλυθεί εσωτερικά αυτό το γκρουπ (Secular, Nonreligious, Agnostic, Atheist, Unaffiliated) παρατηρεί κανείς πως από την άποψη των μεγεθών το κρατάνε όρθιο κυρίως οι αγνωστικιστές (οι οποίοι αποτελούν παγκόσμιο φαινόμενο και υπάρχουν από υπάρξεως κόσμου). 
Μόλις αναλυθεί από την άποψη της γεωγραφικής κατανομής σε «δυτικούς» (κυρίως δυτικοευρωπαίους) και «ασιάτες» (η πλειοψηφία) και μελετηθεί η αξιολογία τους, τότε διαπιστώνει κανείς πως το σύνολο αυτού του γκρούπ δημογραφικά το κρατάει όρθιο η ανατολική Ασία (αγνωστικιστές και ασιάτες λοιπόν).
 Σπάνια γίνεται διάκριση ανάμεσα σε αγνωστικισμό, αθεϊσμό, ριζοσπαστικό κοσμικισμό και αθρησκεία και όλα τα προηγούμενα μπαίνουν κάτω από την ετικέτα «αθεϊσμός». 
Κάπως έτσι περίπου 460 εκατομμύρια Ασιάτες αγνωστικιστές ή μη θρησκευόμενοι παρουσιάζονται ως οπαδοί του Βολταίρου και του Ντώκινς (με τους οποίους ταυτίζεται η «επιστήμη»). Αναφερόμαστε στο ριζοσπαστικό εκείνο πολεμικό ρεύμα των τελευταίων δεκαετιών υπό τους Ντώκινς και - σε μικρότερο βαθμό του αείμνηστου - Χίτσενς και τον τίτλο «αθεΐα» που έχει συγκεκριμένη πολιτισμική συγκρότηση και μικρή ή ουδεμία σχέση έχει με τους αγνωστικιστές π.χ. της Κίνας. 
Από εκεί και πέρα, προφανώς ως έκφραση κοσμικής θρησκευτικότητας (secular religiosity) o humanitarianism - δες Stephen Hopgood - έχει εξυπηρετήσει συγκεκριμένα συμφέροντα και αξιώνει να αποτελέσει παγκόσμια κοσμική θρησκεία (αλλά βρίσκεται και αυτός σε υποχώρηση ή παρακμή). 
Οι αυτοαποκαλούμενοι «άθεοι» σε ολόκληρο τον πλανήτη δεν ξεπερνούν τα 150 εκατομμύρια και από αυτούς, μικρό ποσοστό είναι οπαδοί του Ντώκινς. 
Post White-Anglo-Saxon-Protestant 'United' States of America Για την αποδυνάμωση, απίσχναση και παρακμή της White Anglo-Saxon Protestant Αμερικής υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία, η οποία δεν περιορίζεται σε απλοϊκότητες ή επιφανειακά ιδεολογικά πολεμικά σχήματα του τύπου «πολιτισμικός μαρξισμός» που χρησιμοποιούνται εξαφανίζοντας θεματικές και ορολογίες όπως Theological-Protestant liberalism / Pluralism and ecumenism / civic nationalism / Progressive and leftwing Anglo-Protestant intellectuals / Liberal Progressivism / Cultural Neutrality / Radical Enlightenment / liberal and cosmopolitan avant-garde / cultural liberalism. 
Ως κρίσιμη περίοδος μπορούν να θεωρηθούν οι δεκαετίες ανάμεσα στο 1920 και το 1960. Βέβαια, εάν θέλουμε να είμαστε ακόμη πιο ριζικοί στην προσέγγιση μας - και να αναφερθούμε στο πεδίο των ιδεών - θα βρούμε την απαρχή αυτών των πραγμάτων μεταξύ 1890-1930 
πιο συγκεκριμένα στην διαμόρφωση του Liberal Progressivism μεταξύ 1905 και 1917. 
Το 1907 θα αποτελέσει έτος κορύφωσης της ευρωπαϊκής μετανάστευσης με περίπου 1,3 εκατομμύρια ανθρώπους να εισέρχονται στις Η.Π.Α. Η Immigration Act of 1924, η οποία στόχευε στον περιορισμό των μεταναστευτικών ροών από την ανατολική και νότια Ευρώπη - και πιο συγκεκριμένα των Ιταλών, των Σλάβων και των Εβραίων - και στην απαγόρευση τους από την Αφρική και την Ασία, θεωρείται, ίσως κάπως υπερβολικά, πως έβαλε τέλος σε μια περίοδο πολιτικής ανοιχτών συνόρων. Μεταξύ 1840 και 1914 εκτιμάται ότι περίπου 30 εκατομμύρια άνθρωποι από την Ευρώπη μετανάστευσαν στις Η.Π.Α. 
Όπως και να 'χει. 
Πάντως δεν ήταν παράλογη εξέλιξη, κάποια στιγμή να υπάρξει Ρωμαιοκαθολικός Πρόεδρος και Αφροαμερικανοί Ανώτατοι Δικαστές. 
Αυτή βέβαια ήταν η αρχή και απλά, σε εκείνη τη φάση, ξεκίνησε να αντικατοπτρίζεται η δημογραφική δομή της συγκεκριμένης χώρας σε θεσμικό επίπεδο. Το 1955 γράφτηκε από τον Will Herberg ένα βιβλίο με τίτλο Protestant - Catholic - Jew. Το ότι συμπεριλαμβάνονταν οι Καθολικοί, για τότε, ήταν κάτι καινοφανές και μοναδικό (όπως επισημάνθηκε και νωρίτερα, και καλό είναι να το επαναλαμβάνουμε, προ του δευτέρου παγκόσμιου πολέμου οι Ιταλοί δεν θεωρούνταν «λευκοί»). 
Πριν από αυτό υπήρχαν μόνο Protestants and Jews (σκεφτείτε και την προηγούμενη αναφορά στον Cromwell. Μια από τις κλασικές και πλέον διαδεδομένες συνομωσιολογίες στις Η.Π.Α είναι πως ο Ρωμαιοκαθολικισμός - ο Πάπας, το Βατικανό, οι Ιησουίτες κ.λπ - συνωμοτεί με στόχο να υπονομεύσει «τη Republic μας... 
Εμας των Αγγλοσάξονων που ο Θεός μας προετοίμαζε επί χιλιάδες έτη... 
Που δώσαμε τα φώτα της προόδου και της αυτοκυβέρνησης στον κόσμο... 
Που δίχως εμάς ο κόσμος θα έπεφτε στο σκοτάδι και τη βαρβαρότητα κ.λπ». 
Δες και παρακάτω παραδοσιακά θραύσματα αυτοκατάνοησης των Αμερικανών. 
Βασικά των British American Protestants). 
Η θεσμική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών ξεκινά ανάμεσα στο 1776 και το 1788. 
Θα πρέπει όμως να φτάσουμε στο 1960 - περίπου 170 χρόνια μετά - προκειμένου να έχουμε την εκλογή του πρώτου και του μόνου Ρωμαιοκαθολικού Προέδρου στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (Kennedy), ο οποίος δολοφονήθηκε κιόλας (η πρώτη προσπάθεια Ρωμαιοκαθολικού να γίνει Πρόεδρος των Η.Π.Α ήταν το 1928 με τον Al Smith). Νωρίτερα, το 1953, είχαμε την εκλογή του πρώτου Προέδρου γερμανικής καταγωγής (Eisenhower) ενώ, ήδη, από το 1971 είχαμε την έκδοση βιβλίου με τίτλο The Decline of the WASP από τον Peter Schrag. 
Το 2009 εκλέγεται για πρώτη φορά στην ιστορία - 228 ετών - των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, Non-Hispanic White African American - as defined by the Census Bureau - Πρόεδρος. Χρειάστηκαν 34 Πρόεδροι, χρόνος, δημογραφικές μεταβολές και culture wars προκειμένου να εκλεγεί ένας Ρωμαιοκαθολικός 
Πρόεδροι για να εκλεγεί ένας Αφροαμερικανός (Στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής έχουμε πάνω από 40 Προτεστάντες Προέδρους, δύο Nonespecified/Unspecified/unaffiliated και έναν Ρωμαιοκαθολικό). 
Υπό αυτή την έννοια τα έτη 1928 (Al Smith), 1953 (Eisenhower), 1961 (Kennedy) και 2009 (Obama) αποτελούν σημεία καμπής. 
Μια ακόμη σημαντική χρονολογία - που όπως οι περισσότερες σημαντικές μεταβολές, σχετίζεται με τον πόλεμο - ήταν το 1940 όταν για πρώτη φορά υπήρξε Αφροαμερικανός Στρατηγός (Benjamin Oliver Davis Sr) ενώ λίγα χρόνια αργότερα θα έχουμε τους Tuskegee Airmen (για τη συγκεκριμένη μονάδα σκηνοθέτησε το έργο Red Tails ο George Lucas).
 Φυσικά το καθοριστικό σημείο καμπής, σε ό,τι αφορά τους Αφροαμερικανούς ειδικά αλλά και τις Η.Π.Α γενικότερα, υπήρξε ο πόλεμος στο Βιετνάμ. 
Από εκεί και ύστερα έχουμε μια διαφορετική «Αμερική». 
Οι δημογραφικές μεταβολές που έλαβαν χώρα είναι εντυπωσιακές. 
Παραδείγματος χάριν το 1960 οι Hispanic and Latino Americans (Predominantly Roman Catholic, minority of Protestants) ήταν λιγότεροι από 6 εκατομμύρια ενώ σήμερα είναι κάτι λιγότερο από 60 εκατομμύρια, αποτελώντας σχεδόν το 18% του συνολικού πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτείων. Πλέον - και εδώ πλέον έχουμε φτάσει να περιγράφουμε το αποτέλεσμα - μιλάμε για μια κοινωνία 325 περίπου εκατομμυρίων ανθρώπων, από τους οποίους περίπου 40- 45 εκατομμύρια είναι Αφρο-Αμερικανοί (13%>), 55-60 εκατομμύρια Ισπανόφωνοι (17%), 17-20 εκατομμύρια Ασιάτες (5%>), 3-5 εκατομμύρια γηγενείς Ινδιάνοι (μαζί με τους αυτόχθονες πληθυσμούς από την Αλάσκα), περίπου 8 εκατομμύρια δύο ή περισσότερων φυλών, ενώ οι μη Ισπανόφωνοι Λευκοί αντιστοιχούν σε ποσοστό γύρω στο 60% (όλες οι προηγούμενες αποτελούν επίσημες κατηγορίες με βάση το U.S. Census Bureau). 
Μη Ισπανόφωνοι Λευκοί δεν σημαίνει WASP. Οι WASP αποτελούν υποκατηγορία τους.
 Παράλληλα εκτιμάται πως υπάρχουν πάνω από 10 εκατομμύρια παράνομοι μετανάστες (και κάθε έτος, εδώ και περίπου μια δεκαπενταετία, υπήρχε ετήσια εισροή μεταναστών που έφτανε επισήμως γύρω στο ένα εκατομμύριο) ενώ τέλος: 
by 2044, more than half of all Americans are projected to belong to a minority group any group other than nonHispanic White alone. 
Αλλά δεν χρειάζεται κανείς να πάει πολύ μακρυά. 
Και δίχως να υπάρχει κάποιου είδους μεγάλη εικόνα ή μακροϊστορική προσέγγιση και ματιά, τα πράγματα ήταν εξόφθαλμα σχετικά πρόσφατα. 
Στην απογραφή (Census) του 2000 ο αγγλο-προτεσταντικός εθνοτικός πυρήνας των Ηνωμένων Πολιτειών έχει αποσυντεθεί. 
Σε μια χώρα που ιδρύθηκε από τους έποικους settlers προγόνους τους, οι Βρετανοί Προτεστάντες (British American Protestants) αποτελούσαν πλέον λιγότερο από 
πέμπτο του πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (την περίοδο της ανεξαρτησίας, το 1776, το 80% του ελεύθερου πληθυσμού ήταν βρετανικής καταγωγής και το 95% ήταν Προτεστάντες). 
Αυτή η μεταβολή συνοδεύτηκε από μια άλλη σημαντική εξέλιξη. Tην άνοδο στην πρώτη θέση των γερμανικής καταγωγής Αμερικανών (Για περισσότερα ψάξε Census Bureau / American FactFinder / Total ancestry). 
Ο Trump είναι γερμανοβαυβαρικής καταγωγής και η ρίζα του ονόματος του βρίσκεται στο Kallstadt, ένα μικρό χωριό στο κρατίδιο Ρηνανία-Παλατινάτο της Γερμανίας (ενώ από δογματικής πλευράς, ο πατέρας του ήταν λουθηρανός και η μητέρα πρεσβυτεριανή).
 Θραύσματα παραδοσιακής αυτοκατάνοησης των «Αμερικανών» 
Εμείς οι Αμερικανοί είμαστε εκκεντρικοί εκλεκτοί άνθρωποι -το Ισραήλ της εποχής μας. 
Εμείς μεταφέρουμε την κιβωτό των ελευθεριών στην ανθρωπότητα. 
Ο Θεός προκαθόρισε και η ανθρωπότητα περιμένει σπουδαία πράγματα από τη φυλή μας... 
Μ'εμάς, σχεδόν για πρώτη φορά στην ιστορία της γης, ο εθνικός εγωισμός είναι φιλανθρωπία χωρίς όρια'όταν κάνουμε κάτι καλό για την Αμερική, ευεργετούμε όλη την ανθρωπότητα.
 Herman Melville 
Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα θα έχουμε στην κατοχή και την εξουσία μας ολόκληρο το δυτικό κόσμο. Φαίνεται να είναι κάποιο σχέδιο της Θείας Πρόνοιας να εξαφανίσει τα άλλα έθνη και να μεγαλώσει και να ισχυροποιήσει το δικό μας. 
Υπάρχει σπουδαίος λόγος να πιστέψουμε ότι ο Θεός θα μεταφέρει την αυτοκρατορία του κόσμου από την Ευρώπη στην Αμερική. Αυτή είναι η τελευταία μεγάλη αυτοκρατορία που σκοπεύει να δημιουργήσει, πριν τα βασίλεια του κόσμου απορροφηθούν στο βασίλειο του Χριστού. Emmons Nathaniel, 1862 
Θα μπορούσε αυτή η σπουδαία αποστολή «ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗ ΓΗ» να έχει επιτευχθεί, και αυτό μέσω αυτού του έθνους. Μπορεί η ΠΡΟΟΔΟΣ να γίνει το σύνθημα του 19ου αιώνα και της αμερικάνικης δημοκρατίας Emma Willard, 1849 
Υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι αυτή η φυλή, αν δεν απολέσει την ζωντάνια της από το αλκοόλ και τον καπνό, είναι προορισμένη να εξουσιάσει πιο αδύναμες φυλές, να αφομοιώσει άλλες και να χειραγωγήσει, να πλάσει τις υπόλοιπες, μέχρις ότου, με κάθε αληθινή και σημαντική έννοια, θα έχει αγγλοσαξονοποιησει την ανθρωπότητα; 
Ήδη η αγγλική γλώσσα εμπλέη θρησκευτικών ιδεών, έχοντας συγκεντρώσει τις καλύτερες σκέψεις όλων των εποχών, είναι ο καλύτερος πράκτορας του χριστιανικού πολιτισμού σε όλο τον κόσμο. Αυτή τη στιγμή επηρεάζει τα πεπρωμένα και διαμορφώνει το χαρακτήρα της μισής ανθρωπότητας. Josiah Strong , 1891
 Ο Θεός δεν προετοίμασε μάταια επί χιλιάδες έτη τους Αγγλοσάξονες. 
Μας έδωσε το πνεύμα της προόδου για να συντρίψουμε τις δυνάμεις της αντίδρασης σε όλη τη γη. Μας έκανε τους κύριους οργανωτές του κόσμου για να εγκαθιδρύσουμε την τάξη εκεί που κυβερνά το χάος. 
Μας κατέστησε ικανούς στη διακυβέρνηση για να μπορούμε να εγκαθιδρύσουμε κυβερνήσεις ανάμεσα σε άγριους και γερασμένους λαούς. 
Αν δεν υπήρχαμε εμείς, ο κόσμος θα έπεφτε στο σκοτάδι και τη βαρβαρότητα. Από όλη την ανθρώπινη φυλή, ο Θεός ξεχώρισε τους Αμερικανούς ως το εκλεκτό του έθνος, που θα οδηγήσει στην αναγέννηση την ανθρωπότητα. 
Αυτή είναι η θεϊκή αποστολή της Αμερικής. 
Σ'εμάς εναπόκειται η ευθύνη για την πρόοδο του κόσμου και την ειρήνη. Albert J. Beveridge Μιλώ στο όνομα της ανθρωπότητας Woodrow Wilson 
Με τον Rembrandt van Rijn η προτεσταντική τέχνη φτάνει στο απόγειο της 

.~`~.
 05/19/18--09:25: Quo vadis America? Revisited. 
Η αποχώρηση των Η.Π.Α από τη Συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, 
δηλαδή το Joint Comprehensive Plan of Action 
όπως είναι η επίσημη ονομασία της Συμφωνίας, 
δεν αποτελεί ένα ξεκομμένο γεγονός. 
Αποτελεί μέρος μιας σειράς κινήσεων της κυβέρνησης Τράμπ και είναι ίσως σημαντικότερη - σε ό,τι αφορά τις «συμμαχικές» σχέσεις και τις διαθέσεις των Η.Π.Α, και ιδιαίτερα της τρέχουσας κυβέρνησης - τόσο από την αποδέσμευση από την εμπορική συμφωνία Trans-Pacific Partnership (TPP), τη Συμφωνία για το Κλίμα, και την απόφαση (εν μέσω διεθνούς απομόνωσηςαπόρριψης-επίκρισης) για την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του κράτους του Ισραήλ (σε όλα τα προηγούμενα ζητήματα αναφερόμαστε προ επτά μηνών στο κείμενο, απόσπασμα από το οποίο ακολουθεί, διότι ήταν φανερή και σχεδόν Andrea Bocelli - Con T ea Bocelli - Con Te Partiro (English lyrics tr o (English lyrics trans 
προαναγγελμένη η πορεία που διαγράφεται), όσο και από τον λεγόμενο «εμπορικό πόλεμο». 
Ας δούμε το πλαίσιο λοιπόν.
 Γράφαμε πριν από περίπου επτά μήνες [Quo vadis America?]: Η πλειοψηφία των Ιδρυμάτων, Οργανισμών και Θεσμών που ιδρύθηκαν-οικοδομήθηκαν μεταπολεμικά, μονάχα ονομαστικά υπήρξαν παγκόσμια. 
Παραδείγματως χάριν η «Παγκόσμια Τράπεζα» ήταν ένα αμερικανοκινούμενο ή αμερικανοκατευθυνόμενο ίδρυμα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν συνειδητοποιήσει ή/και αποφασίσει πως πλέον, είτε θα υπάρχουν 
1ον) αμερικανοκινούμενοι ή/ και αμερικανοκεντρικοί θεσμοί που δεν θα είναι παγκόσμιοι, είτε 
2ον) παγκόσμιοι θεσμοί, συμφωνίες και όργανα που δεν θα είναι αμερικανοκινούμενα και αμερικανοκρατούμενα, είτε 
3ον) τίποτα από τα δύο. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες με την TransPacific Partnership αρχίσαν να λένε πως θέλουν αμερικανοκινούμενους θεσμούς και συμφωνίες που δεν θα είναι παγκόσμιες (1η κατηγορία). 
Αυτή η έμμεση παραδοχή αρκούσε στις Η.Π.Α του Ομπάμα. 
Δεν αρκούσε όμως στις Η.Π.Α του Τράμπ που επέλεξαν να αποχωρήσουν (3η κατηγορία). 
Με την αμφισβήτηση ή/και αποχώρηση από τη Συμφωνία για το Κλίμα, οι Η.Π.Α άρχισαν να λένε πως δεν θέλουν παγκόσμιες συμφωνίες που δεν είναι αμερικανοκινούμενες (2η κατηγορία). 
Το ίδιο ισχύει, σε μικρότερη κλίμακα και σε διαφορετικό -διακρατικόπλαίσιο, και για τη Συμφωνία P5+1 για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν (η επίσημη ονομασία της οποίας είναι Joint Comprehensive Plan of Action). Επίσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες, παλαιότερα είχαν αποχωρήσει από το Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης (International Court of Justice), το οποίο αποτελεί το βασικό δικαστικό Όργανο των Ηνωμένων Εθνών. 
Θα πρέπει να επισημανθεί πως η Συμφωνία J.C.P.O.A ή P5+1 δεν υπογράφτηκε από «την κυβέρνηση Ομπάμα» (έτσι απλά) όπως λέγεται για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης και πολεμικής στο εσωτερικό των Η.Π.Α, αλλά από τις πέντε μόνιμες δυνάμεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε συν τη Γερμανία (και την Ε.Ε) στα πλαίσια μια Διεθνούς Πολυμερούς Συνεννόησης (Entente). 
Θα πρέπει επίσης εξ αρχής να τονιστεί, για να υπερβούμε τις επιφανειακές ιδεολογίες και πολεμικές που γίνεται προσπάθεια να καλλιεργηθούν προκειμένου να διαμορφώσουν «κοινή γνώμη» και έχουν κομματικά- 
παραταξιακά κίνητρα, πως σε ό,τι αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα (δηλαδή την αποχώρηση από τη Συμφωνία J.C.P.O.A/P5+1/E3+3) ούτε από τη μια πλευρά βρίσκεται η «Δύση έναντι των Υπολοίπων» (Γαλλία, Βρετανία και Γερμανία και η επίσημη Ε.Ε δε συμφωνούν με την κίνηση Τράμπ), ούτε οι «Η.Π.Α έναντι των Υπολοίπων» (Υπάρχουν αντιδράσεις στο εσωτερικό του αμερικανικού κράτους), ούτε η «αμερικανική δεξιά έναντι της αντίστοιχης αριστεράς» (η αμερικάνικη «δεξιά» είναι διαιρεμένη και η διαίρεση αυτή σχετίζεται και με τον πόλεμο που δέχεται ο Τράμπ - δες και παρακάτω), ούτε καν το σύνολο της κυβέρνησης Τράμπ (με την αποχώρηση από τη Συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν διαφωνούσαν τόσο ο πρώην Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Raymond McMaster όσο και ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών Rex Tillerson. 
Και οι δύο απομακρύνθηκαν). Εκείνο που προκαλεί ανησυχία, μεταξύ άλλων, είναι το ανακάτεμα ή η σύγχυση που δημιουργείται από την κυβέρνηση Τράμπ μεταξύ του υπερεθνικού επιπέδου και του Κινήματος της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης (απέναντι στο οποίο θα μπορούσε να γίνει κατανοητή ή αποδεκτή μια κινητοποίηση των Η.Π.Α) από τη μια πλευρά, με το διακυβερνητικό επίπεδο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και τη σύμφυρση Η.Π.Α-Ισραήλ στο δεύτερο αυτό επίπεδο, δηλαδή σε ό,τι αφορά τη σχέση Η.Π.Α - Ο.Η.Ε.
 Όπως γράφαμε χαρακτηριστικά παλαιότερα (καθώς ήταν φανερό πως αυτή θα ήταν η επόμενη κίνηση της κυβέρνησης Τράμπ): 
«Η Συμφωνία για το Κλίμα (η οποία έχει μεγαλύτερη συνάφεια με τα περί Παγκόσμιας Διακυβέρνησης), σαφώς και δεν ανήκει στην ίδια κατηγορία με τη Συμφωνία P5+1 για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν» [Απολύτως σχετιζόμενο κείμενο που θίγει τόσο το ζήτημα των πυρηνικών (στο δεύτερο μέρος του: Ισραήλ, Β. Κορέα και Ιράν, Συνθήκη μη διάδοσης πυρηνικών) όσο και το βασικό μεγάλο ζήτημα των ημερών μας, δηλαδή την διαφορά και ανισορροπία που υπάρχει μεταξύ της διεθνούς τάξης νομιμότητας και της πραγματικής τάξης ισχύος, και καλό είναι να διαβαστεί, είναι ο σχολιασμός της 6ης Σεπτεμβρίου 2017]. 
Έχουμε να κάνουμε με ένα συνεχές:
 Προσπάθεια αποπυρηνικοποίησης Κορεατικής Χερσονήσου. Ισραήλ, Ιράν και ανακατανομή ισχύος στη δυτική Ασία [1] - και τα δύο προηγούμενα σχετίζονται με την προσπάθεια ανάσχεσης της διάδοσης και διάχυσης πυρηνικής ισχύος και τεχνολογίας [2] -, με το Ισραήλ να δίνει μάχες οπισθοφυλακών προκειμένου να διατηρήσει την προνομιακή μονοπωλιακή του θέση (Δες αμέσως παρακάτω). Αποχώρηση από TPP και «εμπορικός πόλεμος».
 Αποδέσμευση από τη Συμφωνία για το Κλίμα και αναταραχές στις σχέσεις Η.Π.Α - Ο.Η.Ε (και εδώ συναντάμε ξανά το Ισραήλ να σχετίζεται με τις κινήσεις των Η.Π.Α στον Ο.Η.Ε, σε αρκετές περιπτώσεις: 
π.χ απόφαση για Ιερουσαλήμ, αποχώρηση από UNESCO 
αποχώρηση από τη Συμφωνία JCPOA: Να τονιστεί πως η Διεθνής Οργάνωση Ατομικής Ενέργειας, Όργανο του Ο.Η.Ε, δήλωσε πως δεν υπάρχουν στοιχεία για όσα ισχυρίζεται το Ισραήλ - απορρίπτοντας του ισχυρισμούς του Ισραήλ σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν). Παράνομο πυρηνικό μονοπώλιο και προνομιακή θέση του Ισραήλ 
Ως προς την προσπάθεια διατήρησης της μονοπωλιακής και προνομιακής θέσης του Ισραήλ - αλλά και το επιχείρημα περί ευρύτερης αποσταθεροποίησης που προκαλεί το υπό έλεγχο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και όχι η μη ελέγξιμη και παράνομη κατοχή πυρηνικού οπλοστασίου από το Ισραήλ - αναφέρουμε στο δεύτερο μέρος του σχολιασμού της 6ης Σεπτεμβρίου 2017:
 Η κατάσταση αυτή αποτελεί ανωμαλία πρώτου μεγέθους και πηγή απίστευτης ανισορροπίας και αστάθειας, που διαμορφώθηκε υπό συγκεκριμένες ιδιαίτερες συνθήκες.
 Ο αείμνηστος Kenneth Waltz, λίγα χρόνια πριν πεθάνει, σε ένα άρθρο του που είχε προκαλέσει σάλο, υπό την ονομασία Why Iran Should Get the Bomb, έγραφε: Israel's regional nuclear monopoly, which has proved remarkably durable for the past four decades, has long fueled instability in the Middle East. In no other region of the world does a lone, unchecked nuclear state exist. It is Israel's nuclear arsenal, not Iran's desire for one, that has contributed most to the current crisis. Power, after all, begs to be balanced. What is surprising about the Israeli case is that it has taken so long for a potential balancer to emerge. Και συνέχιζε σε άλλο σημείο ο «πατέρας» της νεορεαλιστικής θεώρησης-προσέγγισης των διεθνών 
σχέσεων: Clearly Israel has a very great interest in preventing Iran from becoming a nuclear weapons state. I do not think the same applies to the U.S. The American interest in the long run is that the region be stable and peaceful. The existence of a single nuclear power without a balancer is a recipe for instability in the long-run. The amazing thing is that Israel managed to remain a single nuclear power for such a long time! Israel is an anomaly in this way. This anomaly will be removed if Iran becomes a nuclear power. Kenneth Waltz
 Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν είναι κράτος περιορισμένης κυριαρχίας, περιορισμένης διεθνούς αναγνώρισης και νομιμοποίησης, μερικής απομόνωσης στον Ο.Η.Ε [3] και μη αναγνωρισμένων συνόρων, ούτε παράνομης κατοχής πυρηνικών όπλων. Το Ισραήλ είναι. 
Δεν είναι ούτε λογική (ως προς το συμφέρον) ούτε ηθική (ως προς τις αξίες) η αντιστροφή που επιχειρείται, δηλαδή οι Η.Π.Α να αναγνωρίζουν και να νομιμοποιούν μερικώς τον κόσμο (και θεσμούς που οι ίδιες δημιούργησαν) και να αυτόαπομονώνονται [4], επειδή ισχύει η πρώτη πρόταση. Αντί να κοινωνικοποιηθεί το Ιράν στο διεθνές και περιφερειακό σύστημα, αποκοινωνικοποιούνται οι Ηνωμένες Πολιτείες (μιλάμε για τρελά πράγματα, τα οποία παρουσιάζονται ως «λογικά και συμφέροντα»). 
Αν είναι να αποχωρήσουν οι Η.Π.Α και από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, αγκαζέ με το Ισραήλ, όπως αποχώρησε η Γερμανία και η Ιαπωνία από την Κοινωνία των Εθνών το 1933 (μόνο που οι Η.Π.Α συν-δημιούργησαν τον Ο.Η.Ε ενώ η Γερμανία δεν δημιούργησε την ΚτΕ. Οι Η.Π.Α, ώρες και στιγμές, συμπεριφέρονται σαν αναθεωρητική δύναμη των συστημάτων, των θεσμών και των ισορροπιών που οι ίδιες δημιούργησαν, του ίδιου τους του εαυτού).
 Ο πλανήτης δεν μας αρέσει. Αποχωρούμε από τον πλανήτη. 
Οι στάσεις και συμπεριφορές αυτές αποτελούν κατάντια για το ισχυρότερο - αλλά όχι πλέον ηγεμονικά κυρίαρχο - κράτος στον πλανήτη, το οποίο μάλιστα συνέβαλλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του κόσμου που ζούμε (Οι Ηνωμένες Πολιτείες συμπεριφέρονται «αναθεωρητικά» ως προς τον εαυτό τους και η Κίνα συμπεριφέρεται ως οι μη αναθεωρητικές Η.Π.Α του παρελθόντος - σε ό,τι αφορά συγκεκριμένα τον Ο.Η.Ε). 
Το Ισραήλ πρακτικά παρουσιάζει την εξισορρόπηση της αποκλειστικότητας και της προνομιακής και μονοπωλιακής του θέσης, μέσω του φόβου, ως υπαρξιακό κίνδυνο και εχθρό. 
Μεταφορά της πρεσβείας των Η.Π.Α στην Ιερουσαλήμ 
Σε ό,τι αφορά την απόφαση της κυβέρνησης Τράμπ για μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, είναι δύσκολο να πειστεί κάποιος πως οι κινήσεις αυτές είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Υπό ποια έννοια είναι προς το συμφέρον των Η.Π.Α για πρώτη φορά να τοποθετούνται απέναντι από Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ρωσσία και Κίνα ή, όχι απλά να μην στηρίζονται, αλλά να καταψηφίζονται αποφάσεις τους στον Ο.Η.Ε από χώρες όπως η Νέα Ζηλανδία και η Ιαπωνία [5], ή να μην ψηφίζουν θετικά, αλλά αποχή, ο Καναδάς και η Αυστραλία (δηλαδή οι δύο χώρες που παραδοσιακά εναλλάσσονται με τις Η.Π.Α στη στήριξη του Ισραήλ στα ψηφίσματα του Ο.Η.Ε).
 Δηλώσεις του ύφους και του στύλ πως οι Η.Π.Α θα θυμούνται αυτή την ημέρα (μετά το ψήφισμα για την Ιερουσαλήμ) ή πως θα επιβάλλουν κυρώσεις σε χώρες που δεν θα αποσυρθούν από τη Συμφωνία για το Ιράν (οι οποίες απευθύνονται πρώτα και κύρια σε συμμάχους και σε εταιρείες εθνικής-εδαφικής βάσης των χωρών αυτών), δεν ξέρουμε αν είναι για γέλια ή για κλάματα.
 Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μετεξελίσσονται στο πλέον αντιδραστικό [6] κράτος του διεθνούς συστήματος (δεν γράψαμε συντηρητικό, αλλά αντιδραστικό).
 Τα πράγματα αυτά φανερώνουν την ξεκάθαρη πτωτική πορεία και παρακμή της αμερικανικής ισχύος (και τη δυσκολία διαχείρισης αυτής της αποδυνάμωσης). 
Μέχρι πριν λίγες ημέρες, τρεις από τις εκατόν ενενήντα τρεις χώρες μέλη του Ο.Η.Ε είχαν πρεσβείες στην Ιερουσαλήμ (ή είχαν αποφασίσει μεταφορά): 
Ηνωμένες Πολιτείες, Γουατεμάλα και Παραγουάη. Παλαιότερα μέχρι και δέκα έξι χώρες - ανάμεσα τους η Ολλανδία, η Κένυα και η Χιλή - είχαν πρέσβεις στην Ιερουσαλήμ αλλά τους απέσυραν. 
Θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως δεν απορρίπτουμε την περίπτωση μιας χώρας να γίνει επιθετική ή απρόβλεπτη προκειμένου να υπερασπίσει τα συμφέροντα και τη κυριαρχία της (ούτε ισχυριζόμαστε πως οι πολυμέρειες είναι άγιες και λειτουργικές, απλά είναι πολύ χαρακτηριστικά τα πεδία στα οποία οι Η.Π.Α κινούνται μονομερώς και εναντίον των πάντων). 
Αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν στις Η.Π.Α, ιδιαίτερα από το 2003 και ύστερα (δες και bonus), δηλαδή περίοδος που αρχίζουν να τα «σπάνε» με όλους και με όλα και να αναδύεται με εμφανή πλέον τρόπο η «Διάσπαση της Δύσης» και η περίοδος του «μονομερούς τσαμπουκά», δεν μας πείθουν πως εκφράζουν απλά και μόνον το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (με όποιον τρόπο κι αν ορίζεται αυτό το συμφέρον δεσμευτικά. 
Αρκετή ζημιά έχουν πάθει και έχουν κάνει οι Η.Π.Α από τότε μέχρι σήμερα, φτάνει). Περισσότερο hijacking θυμίζουν.
 Επίσης δεν πείθουν οι αναφορές για μη κατανόηση της «στρατηγικής» των 
πιο «τακτικιστικές» μεγάλες δυνάμεις στην ανθρώπινη ιστορία).
 Δεν υπήρχε ανάγκη για συνεχής «κατατριβή τρίτων» από μια χώρα που βρίσκεται στην άλλη άκρη της Γης και χάνει περιφερειακούς συμμάχους και περιφερειακή επιρροή και ισχύ, όταν οι Η.Π.Α ασκούσαν μεγαλύτερο έλεγχο στη Μέση Ανατολή (οι τρίτοι δεν «κατατρίβονταν» τόσο). 
Η κατατριβή και η καλλιέργεια χάους και αναρχίας (ως άλλοθι ασκήσεως της), από κάποια σημείο και έπειτα, δεν φανερώνει ηγεμονική συμπεριφορά ούτε αποτελεί σημάδι δύναμης, αλλά αδυναμίας. Η αδυναμία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής είναι εμφανής [4]. 
Κατά τα λοιπά ξέρουμε, οι Η.Π.Α είναι παντοδύναμες, αλλά το Τέλος της Ιστορίας δεν ήρθε, η Παγκοσμιοποίηση από εκεί που ήταν U.S led αμερικανοκινούμενη και υπό αμερικανική ηγεσία ενοχλεί ή/και καταπίνει τις Η.Π.Α (τουλάχιστον την εθνικήεδαφική και κοινωνική τους βάση), τα ιδρύματα που ήταν αμερικανο-κατευθυνόμενα/ελεγχόμενα ενοχλούν ή δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους, και οι θεσμοί και οργανισμοί που ιδρύθηκαν με καθοριστική συμβολή των Η.Π.Α το ίδιο. 
Και φυσικά, όλοι οι σύμμαχοι ξαφνικά είναι αχάριστοι και ανυπάκουοι κ.ο.κ (Γενικά ο πλανήτης δεν αρέσει, επειδή μειώνονται εμφανώς οι Yes Men). 
Αλλά οι Η.Π.Α είναι παντοδύναμες και η στρατηγική τους μη κατανοητή. 
Τα ακούμε καμιά 20αριά χρόνια τώρα, από τότε που οι Η.Π.Α απολάμβαναν την μονοπολική στιγμή κυριαρχίας τους και αρκετοί θεωρούσαν σχεδόν νομοτέλεια μια από τις πιο γελοίες και καταστροφικές ιδέες των τελευταίων αιώνων: 
Το Τέλος της Ιστορίας. 
Σύντομη αναφορά στο Ισραήλ και στην ελλαδική ισραηλομυθολογία Το να μετατίθεται, σε κάθε επισήμανση και παρατήρηση που γίνεται σχετικά με το Ισραήλ, η συζήτηση στον εχθρό ή την απειλή, ή ακόμα και στο παρελθόν [7], αποτελεί μέθοδο και τρόπο υπεκφυγής (η δική μας προοπτική στη συγκεκριμένη δημοσίευση δεν είναι αυτή του Παλαιστινιακού, αλλά αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών σε πρώτο πλάνο, και σε δεύτερο της σύμφυσης Η.Π.Α-Ισραήλ σε ό,τι αφορά τις αμερικανικές κινήσεις στον Ο.Η.Ε, το ευρύτερο διεθνές περιβάλλον και τις μονομερείς τους κινήσεις. 
Οι υπερπολύτιμες Η.Π.Α μας απασχολούν και μας προβληματίζουν, όχι το υπερτιμημένο και υπερεκτιμημένο Ισραήλ). 
Ούτε Χεζμπολάχ, ούτε Χαμάς υπήρχαν, αλλά ούτε και Ισλαμικό Ιράν, την περίοδο που το Ισραήλ αποκτούσε πυρηνικά όπλα (εκτιμάται πως διαθέτει από 80 ως 200 πυρηνικές κεφαλές.
 Η τελευταία-μέγιστη αναφορά από τον Colin Powell). Και όπως ήταν διαφορετικός παλαιότερα ο «εχθρός» ή η «απειλή» - και άρα το μέσο νομιμοποίησης - απ'ό,τι σήμερα, το πιθανότερο είναι πως μελλοντικά θα είναι επίσης διαφορετικός [μετά από τον εθνικισμό-σοσιαλισμό των εκκοσμικευμένων Σουνιτών 
 Αράβων, την Αίγυπτο - υπόψιν, το Ιράν ενώ δημόσια επέκρινε το Ισραήλ, συνέχισε να του στέλνει πετρέλαιο παρά το αραβικό εμπάργκο το 1973 -, το Ιράκ των υποτιθέμενων όπλων μαζικής καταστροφής, τη Συρία κ.λπ, τον πολιτικό-ισλαμικό Σιιτισμό των Ιρανών με το υποτιθέμενο πυρηνικό τους οπλοστάσιο κ.ο.κ. 
Παραδείγματος χάριν μελλοντικά, μια ιδεολογικοποίημένη «Ορθοδοξο-Σιιτική» Συμμαχία, μια νεο-οθωμανική Τουρκία (θυμίζουμε πως Τουρκία και Ισραήλ αποτελούσαν τις χώρες πυρήνα του περιφερειακού συστήματος ασφαλείας των Η.Π.Α μέχρι πριν περίπου μια δεκαπενταετία), μια μη «Ιουδαιοχριστιανική» Κίνα ή Ιαπωνία, ένας αφρομουσουλμανικός Mālikī πόλος (δες παρακάτω), μια μη αρκούντως «δυτική» («ορθόδοξη και αντισημιτική») ή «νέο-εθνικιστική» Ελλάδα και, είμαστε πεπεισμένοι πως κάπου θα βρεθεί χώρος και για τον μεσογειακό ή ηπειρωτικό-ευρωπαϊκό Ρωμαιοκαθολισμό... 
Όλοι εν δυνάμει εχθροί είναι, μην το ψάχνετε (στα δε γερμανικά φύλα ή σε μια «ακροδεξιά» - οι Ευρωπαίοι είναι φυλετικά μας αδέρφια - Αμερική, δεν αναφερόμαστε καν).
 Εδώ, για να δούμε και την ανάποδη πλευρά, η Σαουδική Αραβία αποτέλεσε «κράτος υπό συνεννόηση» και η Αίγυπτος από παλαιός βασικός «εχθρός» έγινε ολίγον «φίλος».
 Στη νέα εποχή υπάρχει λιγότερη σταθερότητα και περισσότερη κινητικότητα απ'ό,τι στην ψυχροπολεμική περίοδο]. 
Το κράτος του Ισραήλ έχει μυθοποιηθεί ως προς την ισχύ του (η οποία από το 2006 και ύστερα φθίνει). 
Το Ισραήλ υποχωρεί γι'αυτό ανησυχεί, ζορίζεται και φωνάζει.
 Η γενικότερη κατάσταση δε στο εσωτερικό και επί του εδάφους, είναι δύσκολη.
 Για να γίνει καλύτερα κατανοητή. 
Αν υπήρχε μια ανάλογη κατάσταση στην Ελλάδα, όπως αυτή που υπάρχει στο Ισραήλ, θα είχε περίπου ως εξής: 
Το σύνολο της χώρας να κατοικείται από Τούρκους σε ποσοστό περίπου 20%. 
Ολόκληρη η περιοχή της κεντρικής και ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης να μην αποτελεί αναγνωρισμένο τμήμα του ελλαδικού κράτους (δυτική Όχθη), να τελεί υπό τον στρατιωτικό έλεγχο της Αθήνας μεν αλλά η Ελλάδα να κατηγορείται μέσω ψηφισμάτων από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως παράνομη δύναμη κατοχής και για εποικισμούς. 
Η περιοχή μεταξύ Θεσσαλονίκης και Αλεξανδρούπολης να κατοικείται κυρίως-πλειοψηφικά από σχεδόν τρία εκατομμύρια Τούρκους (και 400 χιλιάδες Έλληνες), η Θεσσαλονίκη να είναι χωρισμένη σε ανατολική και δυτική (με το ανατολικό τμήμα της Θεσσαλονίκης-Ιερουσαλήμ να θεωρείται ως πρωτεύουσα του - υποτιθέμενα - ακρατικού έθνους και μελλοντικού κράτους των Τούρκων από τα περισσότερα κράτη-μέλη του Ο.Η.Ε) και η κυβέρνηση των Αθηνών (Τελ Αβίβ) να επιδιώκει την αναγνώριση της ως πρωτεύουσας του κράτους (με μόνα κράτη στον πλανήτη να την αναγνωρίζουν ως τέτοια να είναι οι Η.Π.Α, το Τόγκο, η Μικρονησία, το Ναουρού και το Παλάου, οι Νήσοι Μάρσαλ, η Γουατεμάλα και η Ονδούρα). 
Η Ελλάδαμην έχει διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα προς βορρά και, τέλος, στην Πελοπόννησο, ηΜάνη να αποτελεί την ελλαδική Λωρίδα της Γάζας-Μάνης και να κατοικείται επίσης από περίπου δύο εκατομμύρια Τούρκους. 
Γενικότερα η Ελλάδα να είναι το κράτος με τα περισσότερα ψηφίσματα εναντίον της στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. 
Τραγική-απεπλιστική κατάσταση.
 Προσέχετε τι εύχεστε («να γίνουμε Ισραήλ»). 
Το Ισραήλ κατασκευάζει μύθους για τον εαυτό του - μέσα στους οποίους ζει - και τους οποίους πουλάνε και καταναλώνουν αρκετοί στην Ελλάδα. 
Η κατάσταση όμως είναι τραγική-απελπιστική. 
Και ο στρατός του έχει μυθοποιηθεί, αλλά επ'αυτού περισσότερα και πιο συγκεκριμένα-αναλυτικά στο μέλλον. 
Το Ισραήλ δεν είναι σε θέση να αντέξει έναν πόλεμο τριβής (όπως παραδείγματος χάριν άντεξε το Ιράν στον πόλεμο Ιράκ-Ιράν ή πρόσφατα πιο ιδιόμορφα η Συρία, η οποία βέβαια δεν θα επιστρέψει στην πρότερη της κατάσταση προ επταετίας - άρα μάλλον δεν άντεξε, θα δούμε). 
Το Ισραήλ μετεξελίσσεται σε όγκο-βαρίδι - ρεαλιστικά αποτελεί «φύρα» - για τις Ηνωμένες Πολιτείες. 
Το τρίγωνο Αίγυπτος-Τουρκία-Ιράν αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα για τις εξελίξεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής (και όχι το Ισραήλ) και το τρίγωνο Ελλάδα, Αίγυπτος, Τουρκία σε ό,τι αφορά την ανατολική Μεσόγειο (και όχι το Ισραήλ). 
Δίχως αυτές τις χώρες δεν γίνεται τίποτα σε αυτές τις περιοχές. 
Ας μην συζητήσουμε δε, πως ακόμα και η Ελλάδα, η τωρινή υπαρκτή με τα σημερινά της χάλια και την κατάντια της Ελλάδα, αν είχε την εξωτερική-διεθνής υποστήριξη που είχε το Ισραήλ τις τελευταίες δεκαετίες (δηλαδή, πυρηνικό μονοπώλιο τεχνολογίας και τεχνογνωσίας, να αποτελεί τη μόνη χώρα από τη Γαλλία μέχρι το Πακιστάν στην κατεύθυνση δύσης-ανατολής και από τη Νότιο Αφρική μέχρι τη Ρωσσία στην κατεύθυνση νότου-βορρά με πυρηνικά όπλα, στρατιωτική, οικονομική και διπλωματική υποστήριξη, μαλακή ισχύ, μοχλούς άσκησης πίεσης και επιρροής, ανοχή στην ηθελημένη καταστροφή αμερικανικού πλοίου και στον θάνατο αμερικανών στρατιωτών, βομβαρδισμούς και επεμβάσεις σε χώρες που είναι σαν να μη συνέβησαν και γενικότερα ακαταλόγιστο για πολιτικές και στρατιωτικές συγκεκριμένες πράξεις και γενικότερες πρακτικές, προνομιακούς εξοπλισμούς, η λέξη ανθελληνισμός να έφερε το νομικό, ηθικό, πολιτικό φορτίο που φέρει ο όρος αντισημιτισμός κ.ο.κ), αν είχε ανάλογη προνομιακή και μονοπωλιακή στήριξη, η περιφερειακή ελληνική ισχύ και επιρροή θα εκτεινόταν από την Κριμαία μέχρι την Αλεξανδρέττα και τον Νείλο, την Κυρηναϊκή και τη Σικελία, ενώ το κράτος των Αθηνών θα αποτελούσε μικρόπολο εντός της Ε.Ε και κυρίαρχη δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο. 
Το Ισραήλ αντίθετα είναι καθηλωμένο μεταξύ λωρίδας της Γάζας, δυτικής 
και Υψιπέδων του Γκολάν, δίχως διεθνώς αναγνωρισμένα και σαφώς καθορισμένα σύνορα, περιλαμβάνει τμήματα μιας ξένης επικράτειας επί της οποίας ζουν ομάδες που ψηφίζουν επί τη βάσει εθνοτικών και θρησκευτικών κριτηρίων (οι Έποικοι - οι οποίοι ζουν εκτός των επίσημων συνόρων του κράτους - ψηφίζουν, ενώ οι ακρατικοί Άραβες της δυτικής Όχθης όχι), έχει παραχωρήσει περίπου το 13% της κυρίαρχης επικράτειας του - και ένα μεγάλο μέρος κατοικημένης γης - σε εξωτερικό οργανισμό (δηλαδή έχει απολέσει έλεγχο επί της κυρίαρχης επικράτειας του) και πολλά ακόμα.
 Μιλάμε για μια χώρα, με λίγα λόγια, που της λείπουν βασικά συστατικά στοιχεία που καθιστούν μια πολιτική οντότητα «κράτος» (η συνθηματολογία «να γίνουμε Ισραήλ» είτε δεν έχει αίσθηση και δεν αντιλαμβάνεται για τι πράγμα μιλάει - είναι αφελής, είτε ιδιοτελής). 
Έχει παραφουσκωθεί το μυθώδες Ισραήλ που στον πολυεπίπεδα καταστροφικό πόλεμο του 2006, χτυπήθηκε ακόμη και πλοίο του (INS Hanit, η μια από τις τρεις κορβέτες του - ούτε καν φρεγάτα δεν διαθέτει) από τα παράλια του Λιβάνου. 
Κουράζει η ισραηλομυθολογία. 
Εάν, ο μη γένοιτο, προέκυπτε πραγματικός εξωτερικός διακρατικός (και όχι εσωτερικός-κοινωνικός) άμεσος κίνδυνος για την ύπαρξη του Ισραήλ ως κράτους (και όχι απλά ανταγωνισμοί που λαμβάνουν μεταφυσικές διαστάσεις, οδηγούν σε εμμονές και επαναφέρουν σύνδρομα από το παρελθόν), θα μπορούσε να επιχειρηθεί μια ανάλογη Συμφωνία P5+1 (Plus) για την εξασφάλιση της επιβίωσης του ως κράτους (για να τελειώνουμε με όλη αυτή την ιστορία. 
Ο πλανήτης δεν περιστρέφεται γύρω από το Ισραήλ αλλά γύρω από τον άξονα και τους πόλους του). Καμία χώρα ή δύναμη δεν πρόκειται να αμφισβητούσε μια Συμφωνία που θα είχαν συνάψει τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε (Η.Π.Α, Ρωσσία, Κίνα, Γαλλία, Βρετανία) και η Γερμανία συν την Ε.Ε (και ίσως την Ινδία ή/και ένα αραβόμουσουλμανικό κράτος).
 Αλλά αν το ζήτημα ήταν πραγματικά αυτό - που προϋποθέτει όμως τη δέσμευση όλωντων μερών - μια τέτοια συμφωνία θα είχε επιτευχθεί... 
Και τα σύνορα θα είχαν οριστεί και αναγνωριστεί.
 Έξοδος 
Φυσικά κάτι ανάλογο ισχύει και για την Συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Καμία χώρα ή δύναμη δεν θα αμφισβητούσε μια Συμφωνία που θα είχαν συνάψει Η.Π.Α, Ρωσσία, Κίνα, Γαλλία, Βρετανία και η Γερμανία (συν την Ε.Ε). 
Ο μόνος τρόπος-διέξοδος ή λύση, ήταν να την αμφισβητήσουν οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Φως φανάρι. 
Είμαστε λοιπόν υπέρ του κοινού ολοκληρωμένου σχεδίου δράσης για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν (και της δέσμευσης του μέσω μιας διαδικασίας ανάληψης 
υποχρεώσεων), όπως είναι και το σύνολο των κρατών του Συμβουλίου Ασφαλείας (πλην Η.Π.Α, πλέον) και η συντριπτική πλειοψηφία των κρατών μελών της Γενικής Συνέλευσης του Ο.Η.Ε, συμπεριλαμβανομένων βασικών «δυτικών» κρατών, τμήματος της αμερικανικής «δεξιάς» (και όχι μόνο της «αριστεράς») αλλά και πρώην μελών της ίδιας της κυβέρνησης Τράμπ (τα οποία αποπέμφθηκαν). 
Η μονομερής αποχώρηση από τη Συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν είναι το μεγαλύτερο λάθος της εξωτερικής πολιτικής της προεδρίας Τράμπ μέχρι στιγμής. 
Σημειώσεις-Επισημάνσεις
 [1] Σε ό,τι αφορά το περιφερειακό επίπεδο, αυτό της δυτικής Ασίας, έχουμε τονίσει πως με τον Πόλεμο στο Λίβανο το 2006 ξεκίνησε μια νέα περίοδος. 
Το Κουρδικό στη Συρία αποτέλεσε μια από τις τελευταίες μεταμορφώσεις της συνέχισης του Πολέμου στο Λίβανο. 
Όπως είχαμε τονίσει πριν από δύο περίπου χρόνια [Στοιχεία περί Μέσης Ανατολής από το 2005 και ύστερα (to "put things in perspective")]: 
«Ο πόλεμος στον Λίβανο το 2006 διεξήχθη με την έμμεση βοήθεια της Συρίας. 
Επίσης ήταν μια σύγκρουση δια αντιπροσώπων (proxy conflict) ανάμεσα στο Ισραήλ και το Ιράν. ...
Οι Ιρανοί ήθελαν να σταματήσει μια τέτοια προσπάθεια εν τη γενέσει της. Την σταμάτησαν στο Λίβανο και ξεφύτρωσε στην Συρία (και από εκεί στο Κουρδιστάν 
κ.ο.κ). Μετά τους Άραβες σιίτες στο Λίβανο εναντίον των Ισραηλινών, ήρθαν οι Άραβες σουνίτες στη Συρία εναντίον των σιιτών (και έτσι ο πόλεμος απέκτησε ενδομουσουλμανική χροιά). 
Ο πόλεμος στη Συρία, από την σκοπιά του άξονα Τεχεράνη, Δαμασκός, Βηρυτός, αποτελεί συνέχεια του πολέμου στο Λίβανο. 
Ωστόσο το ζήτημα δεν είναι μονοδιάστατο και δεν σχετίζεται απλά και μόνον με το Ισραήλ, ενώ σχετίζεται απόλυτα με το Ιράν». 
Στα πλαίσια των μεταβολών στη δυτική Ασία εντάσσεται και η - υποτιθέμενη - μελλοντική προσπάθεια επίλυσης του ισραηλινο-παλαιστινιακού (με την υποτιθέμενη βοήθεια της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας). [2] 
Η προσπάθεια περιορισμού της διάχυσης-διάδοσης πυρηνικής ισχύος και τεχνολογίας μεσοπρόθεσμα - πόσο μάλλον όπως εξελίσσονται τα πράγματα - θα αποτύχει [6 Σεπτεμβρίου 2017]. [3]
 Αντιγράφω από παλαιότερη δημοσίευση με τίτλο «Η απομόνωση του Ισραήλ και η συνεχής απώλεια επιρροής και ισχύος στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών» [III]: 
Τον περασμένο μήνα πέρασε μια σειρά ψηφισμάτων (συγκεκριμένα έξι) στη Γενικη Συνέλευση του Ο.Η.Ε, όπου καταδίκαζαν το Ισραήλ για μια σειρά ζητημάτων (καθεστώς Ιερουσαλήμ, υψίπεδα Γκολάν, εποικισμούς κ.λπ). Κάποτε αυτά δεν είχαν ιδιαίτερη σημασία. 
Όμως οι εποχές -και οι συσχετισμοίέχουν αλλάξει. 
Σε μια από τις πιο «ευνοϊκές» περίπτωσεις για το Ισραήλ, ψήφισμα πέρασε με 103 ψήφους κρατών υπέρ, 6 ψήφους κατά (που δεν ήταν 6 αλλά 2: 
Η.Π.Α, Καναδάς και κάτι Μικρονησίες, νήσοι Παλάου και Μάρσαλ - φυσικά και Ισράηλ), ενώ 56 κράτη απείχαν. 
Αυτή ήταν σχετικά «ευνοϊκή» περίπτωση και το ψήφισμα απαιτούσε την αποχώρηση από τα υψίπεδα του Γκολάν. 
Στην πιο δυσάρεστη περίπτωση, ψήφισμα πέρασε με 153 ψήφους κρατών υπέρ, 7 ψήφους κατά (που δεν ήταν 7 αλλά 3: 
Αυστραλία, Η.Π.Α, Καναδάς και ξανά Μικρονησίες, νησιά Παλάου κ.λπ) και 7 αποχες. 
Πριν λίγες ημέρες πέρασε ψήφισμα από το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε... 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες απήχαν. Αποτέλεσμα: 
14 ψήφοι υπέρ και μια (1) αποχή. Πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες που οι Η.Π.Α δεν άσκησαν βέτο σε ψήφισμα που αφορά το ζήτημα των εποικισμών. 
Σε ένα κείμενο που είχαμε παρουσιάσει στις αρχες του 2015 διαβάζαμε: 
«Ο Νετανιάχου οδηγεί το Ισραήλ σε πρωτοφανή απομόνωση» [*].
 Μόνο το Ισραήλ;
 Τους Αμερικανούς; Αν αυτό δεν είναι διεθνής απομόνωση, είναι;... 
Ότι και να κάνει ή να λέει ο Τράμπ δεν ζούμε στην περίοδο του Ρήγκαν.
 Το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών του 1975 (Resolution 3379) πέρασε εκείνη την εποχή με ψήφους 72 υπέρ και 35 κατά (32 αποχές). Τα πρόσφατα ψηφίσματα της Γ.Σ του Ο.Η.Ε πέρασαν με ψήφους 103 υπέρ και 6 κατά (56 αποχές) το «ευνοϊκό» και 153 υπέρ και 7 κατά (7 αποχές) το «δυσμενές».
 Η μεταβολή είναι εμφανής. 
Φυσικά το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών με ψήφους 14 υπέρ και μια αποχή είναι και αυτό ενδεικτικό [Quo vadis America?] [4] 
Όλα αυτά φανερώνουν την αδυναμία και την ανικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να επιβάλλουν τη θέληση τους, όχι απλά σε εχθρούς αλλά και σε φίλους (κάτι που το είδαμε έντονα και στην περίπτωση της Asian Infrastructure Investment Bank - AIIB). 
Η αποδέσμευση των Η.Π.Α από την TPP ήταν μεγάλη νίκη ή είχε ως κερδισμένη την Κίνα. 
Η αποχώρηση από τη Συμφωνία για το Ιράν βγάζει κερδισμένη τη Ρωσσία [Δες και 6]. [5] 
Θα πρέπει να τονιστεί πως οι Άπω Ασιάτες - και πιο συγκεκριμένα, κυρίως οι Ιάπωνες και λιγότερο οι Κορεάτες - δεν καταλαβαίνουν τίποτα από ευαισθησίες στο συγκεκριμένο ζήτημα (Ισραήλ) όσο και αν βρίσκονται «κοντά» (βασικά υπό εξάρτηση και ανάγκη βρίσκονται) στις Ηνωμένες Πολιτείες. 
Δεν ψηφίζουν θετικά δηλαδή ή προς την κατεύθυνση των Η.Π.Α σε τέτοιας υφής ζητήματα. 
Εδώ ψήφισε αρνητικά η Νέα Ζηλανδία... [6] 
Από την αντιδραστική συμπεριφορά των Η.Π.Α κερδισμένη χώρα, από τις «συμμαχικές», είναι η Γαλλία: «Σε παρακαλώ, μην αποχωρήσεις από τη Συμφωνία για το Κλίμα και την Συμφωνία για το Ιράν... (αλλά φύγε, φύγε)...».
 Η Γαλλία προσπαθεί να παρουσιαστεί ως η «υπεύθυνη δυτική χώρα» (ήδη άρχισαν να ψαρώνουν αρκετοί δικοί μας). 
Το προηγούμενο ισχύει τόσο στο επίπεδο της πραγματικότητας όσο και στο επίπεδο της επιτήδευσης, της προώθησης και της προπαγάνδας (εμείς τα έχουμε πει για την ύπουλη αλλά και μεγαλοπιασμένη madame République française). 
[7] Δεν μπορούν να δικαιολογούνται τα πάντα με αναφορές στο ολοκαύτωμα (ή στους εχθρούς που σχεδόν σίγουρα υποτίθεται πως είναι έτοιμοι να διαπράξουν νέο ολοκαύτωμα).
 Το ολοκαύτωμα το διέπραξε η εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία (και όσοι ακόμα, έμμεσα ή άμεσα, συνεργάστηκαν με το συγκεκριμένο καθεστώς), όχι ολόκληρος ο πλανήτης. 
Επίσης τα παιδιά που γεννιούνται πλέον στη Γερμανία, δεν μπορούν να αποτελούν φορείς ενοχής και καταδίκης για όσα διεπράχθησαν δύο-τρεις γενιές πριν (εκτός αν πιστεύει κανείς στο ολοκαύτωμα ως εκκοσμικευμένη μορφή προπατορικού αμαρτήματος και πτώσης). 
Τέλος, το ολοκαύτωμα δεν συνέβη στο κράτος του Ισραήλ αλλά κυρίως στους ακρατικούς - δίχως κρατική εστία - εβραϊκούς πληθυσμούς της Ευρώπης (όχι μονάχα σε αυτούς αλλά κυρίως σε αυτούς). Το ολοκαύτωμα προϋποθέτει την ανυπαρξία ή κατάρρευση κρατικής δομής (π.χ ανέστιοι ακρατικοί εβραϊκοί πληθυσμοί, ανυπαρξία-κατάλυση πολωνικής κρατικής οντότητας, κατεχόμενα εδάφη κρατών και διοικήσεις-μαριονέτες υπό εξωτερική εξάρτηση-εντολή κ.λπ). 
Σε πρόσφατο, ασφαλώς αναντίστοιχο και ασφαλώς σε μικροκλίμακα παράδειγμα, οι κτηνωδίες στη Συρία από τα μέλη ισλαμιστικών φονταμενταλιστικών γκρουπών-σεκτών αλλά κυρίως του Ισλαμικού Κράτους συνέβησαν ακριβώς εκεί που καταλύθηκε, δεν υπήρχε κρατικός έλεγχος από τη κεντρική διοίκηση. 
Τα ίδια ισχύουν και για ένα «άγνωστο ολοκαύτωμα»:
 Την σταδιακή αποσύνθεση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και την δημιουργία του κεμαλικού κράτους συνοδεύει ένα διαρκές ολοκαύτωμα των Milliyet - Μιλιέτ: θρησκευτικό «έθνος» κοινότητα.
 Τα «θρησκευτικά έθνη» ή οι εθνοπολιτικές-θρησκευτικές κοινότητες των Ρουμ (Rūm millet, millet-i Rûm "Roman nation") Ορθόδόξων, των Αρμενίων και των Ιουδαίων, 
όλες κατασφάχτηκαν (ενώ έχουμε αδικίες, διώξεις, δολοφονίες και ασύμμετρους πολέμους, όχι όμως σφαγές σε μαζική κλίμακα, και στο εσωτερικό πρώην Milliyet: Τούρκοι-Κούρδοι). 
Οι Σύριοι - όχι μόνο οι Χριστιανοι αλλά και οι Σιίτες - επίσης κατασφάχτηκαν και συνεχίζουν να σφάζονται ακόμη και σήμερα στον Λεβάντε. 
Αυτά που έγιναν παλαιότερα στην πρώην Γιουγκοσλαβία και στον Λίβανο και γίνονται στις μέρες μας στην Συρία έχουν κοινό ιστορικό πλαίσιο αναφοράς. 
Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα: 
Το διαρκές όλοκαύτωμα των Milliyet της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 
Τραγωδία, διαρκείας. [-] EU trade with Iran, 2017: $25 billion. US trade with Iran, 2017: $0,2 billion ($201 million ). [-] 
Το πρώτο κείμενο: Quo vadis America?. Το δεύτερο: 6 Σεπτεμβρίου 2017. 
Το τρίτο: Στοιχεία περί Μέσης Ανατολής από το 2005 και ύστερα (to "put things in perspective"). 
Και ένα ακόμα για το κράτος του Ισραήλ: 
Σχολιασμός (30 Αυγ 2017). 
Δες και ολοκλήρωση της Αμερικανικής Ηγεμονικής Περιόδου. Bonus περί ιδεολογίας δίχως κράτη και σύντομη αναφορά στον χριστιανικό σιωνισμό Στο συγκεκριμένο σημείωμα θέτουμε τα πράγματα στο επίπεδο του κράτους, όχι της ιδεολογίας. 
Για αναφορές και προσεγγίσεις σε ηθικοθρησκευτικό και ιδεολογικό επίπεδο και σε ό,τι αφορά το εσωτερικό των Η.Π.Α μπορεί να επανέλθουμε (εδώ θα κάνουμε μια πρώτη εισαγωγική αναφορά). 
Παραδείγματος χάριν, για τη τριχοτόμηση των ρεπουμπλικανικών γερακιών σε «νεοσυντηρητικούς», επιθετικούς εθνικιστές και χριστιανική «δεξιά».
 Τη διαίρεση ανάμεσα στους προηγούμενους από τη μια μεριά και στους λεγόμενους «ρεαλιστές» από την άλλη, οι οποίοι βρίσκονται πιο κοντά και είναι περισσότερο κεντρισμένοι στο State Department και την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών - CIA (η διαίρεση αυτή όπως προαναφέραμε σχετίζεται και με τον πόλεμο που δέχεται ο Τράμπ, έχει τις ρίζες της στη κυβέρνηση Μπους και απαιτεί ειδικό σημείωμα: κοσμικοί άγιοι άνθρωποι οι λεγόμενοι «ρεαλιστές» που παρ όλες τις επιθέσεις που δέχτηκαν, άντεξαν, και βρίσκονται κοντά σε συγκεκριμένες υπηρεσίες και τομείς του αμερικανικού κράτους). 
Για το χριστιανικό σιωνισμό, τους Ευαγγελικούς κ.λπ (οι «νεοσυντηρητικοί», ή ένα μεγάλο τμήμα τους, είναι σαν παντρεμένο ζευγάρι με χριστιανούς, δηλαδή προτεστάντες, σιωνιστές). Θα πρέπει να τονίσουμε πως ορισμένα στοιχεία αποτελούν εσωτερικά χαρακτηριστικά των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, της μυθικής και ιστορικής θεμελίωσης και εξέλιξης τους, της εσωτερικής σύστασης και της ταυτότητας τους. 
Και όχι «ισραηλινό 
Είναι ενδογενείς διεργασίες και όχι εξωγενείς επιρροές. Περί το 2000, άρχισαν σταδιακά να υπάρχουν μεταβολές στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
 Το συγκεκριμένο κόμμα αρχισε να αγκαλιάζει τα δόγματα των νεοσυντηρητικών ιδεολόγων που υποστήριζαν την αμερικανική μονομερή προσέγγιση και ευνοούσαν τις στρατιωτικές λύσεις έναντι της διπλωματίας. 
Η πιο επιθετική προσέγγιση τέθηκε σε εφαρμογή μετά από την 11η Σεπτεμβρίου και συνδέθηκε με τον πόλεμο των ΗΠΑ κατά της τρομοκρατίας (στις παραπομπές, μεταξύ άλλων, έχουμε ένα κείμενο για το χριστιανικό σιωνισμό που γράφτηκε το 2003, χρονιά του δεύτερου πολέμου στο Ιράκ) 
Είναι αδιανόητο το America First να σημαίνει πως οι Ηνωμένες Πολιτείες παύουν να λειτουργούν ως δρώντας του κρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος με βάση τη raison d' etat και αρχίζουν να λειτουργούν ως κράτοςφορέας του χριστιανικού σιωνισμού (ο αμερικανικός χριστιανικός, δηλαδή προτεσταντικός το επαναλαμβάνουμε, σιωνισμός στις μέρες μας είναι περισσότερο ισχυρός από τον αντίστοιχο εβραϊκό. 
Θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως μιλάμε για αμερικανικά και όχι για εβραϊκά πράγματα). 
Αν είναι δυνατόν οι Η.Π.Α και η αμερικάνικη «δεξιά» να συρρικνωθούν και να μικρύνουν τόσο πολύ. Επισημαίνουμε τον κίνδυνο ο χριστιανικός σιωνισμός να ηγεμονεύσει επί της αμερικανικής «δεξιάς» και κατόπιν, μέσω των παραρτημάτων του αμερικανισμού ανά την Ευρώπη, στο σύνολο ή σε μεγάλο μέρος της ευρωατλαντικής «δεξιάς» (κάτι σχετικά δύσκολο βέβαια, καθώς ο χριστιανικός σιωνισμός είναι πρακτικά αγγλοσαξονικός και προτεσταντικός - υπήρξε παλαιότερα και το ρεύμα ή η θεωρία του British Israelism για όσες και όσους ενδιαφέρονται να ψάξουν - και ουδεμία σχέση έχει π.χ με τον Ρωμαιοκαθολικισμό).
 Ο χριστιανικός σιωνισμός έχει μακρά ιστορία στις Η.Π.Α αλλά ποτέ δεν είχε - τόσο μεγάλη και κυρίαρχη - θέση και επιρροή στον Λευκό Οίκο. Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο εμφανώς και σε τέτοια έκταση (δες παραπομπές-πηγές). 
Ο χριστιανικός σιωνισμός, εάν άλωνε κράτη της Ε.Ε μέσω νεο-εθνικιστικών κινημάτων με ανάλογα περιεχόμενα (αυτό δε σημάνει πως όλα τα νεοεθνικιστικά κινήματα-κόμματα έχουν τέτοια περιεχόμενα και προσανατολισμούς), θα μπορούσε να λειτουργήσει ως η τελευταία προσπάθεια-απόπειρα να παραμείνει η «Δύση» υπό αμερικανική ηγεσία και τα ευρωπαϊκά κράτη υποταγμένα σε αυτήν (ενώ παράλληλα το Ισλάμ θα υποκαθιστούσε τον Κομμουνισμό ως εχθρό). Φυσικά το προηγούμενο είναι δύσκολο καθώς δεν σταθμίζει, τον Ρωμαιοκαθολικισμό, τη Γαλλία, τη Ρωσσία, τη φύση και καταγωγή του χριστιανικού σιωνισμού η οποία είναι αγγλοσαξονική και προτεσταντική, τον Πάπα και τον Πατριάρχη (αλλά ποιόν Πατριάρχη;), τα συμφέροντα των χωρών της Ε.Ε (που πλέον δεν μπορούν να είναι 
στενά αμερικανοκεντρισμένα όπως κατά τη διάρκεια της ψυχροπολεμικής «κομμουνιστικής - δηλαδή ρωσικής - απειλής») και την συνεχή απομάκρυνση Η.Π.Α - Ε.Ε από το 2003 και ύστερα (εμείς έχουμε μιλήσει εδώ και χρόνια όχι απλά για διάσπαση αλλά για «πολύδιάσπαση της Δύσης» έτσι όπως οδεύουν τα πράγματα) καθώς τέλος, και την εξαιρετικά έντονη μονομέρεια και τις αντιδράσεις στο εσωτερικό των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών (ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι απλά η ηγεμόνευση του χριστιανικού σιωνισμού επί της αμερικανικής «δεξιάς» αλλά επί του αμερικανικού χριστιανισμού γενικότερα. Μιλάμε για θρησκευτικό-πολιτικό 'hijacking'). 
Όταν μιλάς με ιδεολογίες (ιδιαίτερα στο επίπεδο της εξωτερικής-διεθνούς-παγκόσμιας πολιτικής) δίχως κράτη, πάντα κινδυνεύεις να παραπλανήσεις ή να παραπλανηθείς:
 Όπως επισημάναμε νωρίτερα, σε ό,τι αφορά την απόφαση για αποχώρηση από τη Συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ούτε «Δύση έναντι των Υπολοίπων» είχαμε, ούτε «Η.Π.Α έναντι των Υπολοίπων», ούτε σύνολη «αμερικανική δεξιά έναντι της αντίστοιχης αριστεράς», ούτε καν το σύνολο της κυβέρνησης Τράμπ (πριν τις απομακρύνσεις του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας και του Υπουργός Εξωτερικών). 
Έτσι δεν υπάρχει λοιπόν, σε ό,τι αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα, και «Δύση εναντίον Ισλάμ» (καθώς έχουμε την τριάδα Η.Π.Α, Ισραήλ, Σαουδική Αραβία). 
Οι όροι «αντι-ισλαμικός» ή «ισλαμοφοβικός» στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι παραπλανητικοί. Πίσω από τον όρο Ισλάμ κρύβεται το Ιράν, εξ ου και η τριπλέτα που προαναφέραμε. 
Ο όρος που θα έπρεπε να λέγεται είναι «αντι-ιρανισμός» ή «αντι-σιιτισμός». Τα προηγούμενα ισχύουν κυρίως για την Αμερική και τα αμερικανικά παραρτήματα στην Ευρώπη (και την πιθανή άνοδο κεκαλυμμένα νεοσιωνιστικών κομμάτων με προβιά νεοεθνικιστική όπως γράψαμε). Η Ευρώπη είναι διαφορετική και πιο σύνθετη περίπτωση για αρκετούς λόγους: το Ισραήλ έχει χάσει την προνομιακή και άνευ όρων στήριξη βασικών κρατών της Ε.Ε, λόγοι γεωγραφίας (περιφερειακής γειτνίασης στον άξονα Μεσόγειος-Εύξεινος), ιστορίας (παρελθοντικές σχέσεις) και θρησκευτικής σύνθεσης, ενδογενούς αδυναμίας και απίσχνασης, και εξωτερικής εξάρτησης. 
Πάντα είμαστε δύσπιστοι λοιπόν με το λόγο που εξαφανίζει τα κράτη και μιλά αποκλειστικά και μόνο με όρους ιδεολογίας (όπως συνέβαινε, σε μεγάλο βαθμό, και κατά τη διάρκεια της ψυχροπολεμικής περιόδου). 
Οι κύριοι φορείς των ιδεολογιών είναι τα κράτη - και όχι, ή σε μικρότερο βαθμό, οι τάξεις ή οι κοινωνίες των πολιτών. 
Μια ιδεολογία, μια κοσμοθέαση ή ένα σχέδιο κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής και ιδεολογικής ή ηθικοθρησκευτικής οργάνωσης, όταν παύει να στηρίζεται από ένα ισχυρό κράτος, αποδυναμώνεται και χάνει επιρροή (τάξεις, κινήματα, μη κυβερνητικές και υπερεθνικές οργανώσεις, ομάδες πίεσης κ.λπ χρειάζονται είτε τη στήριξη, είτε την κατάληψη της εξουσίας την «άλωση» κρατών). 
Ο κομμουνισμός έφθινε επειδή έχασε το βασικό του φορέα (την σοβιετική ΡωσσίαΕ.Σ.Σ.Δ), ο χριστιανικός σιωνισμός ανεβαίνει επειδή καταφέρνει να επηρεάζει τις Η.Π.Α και ο «ευρωπαϊσμός» ως ιδεολογία κρατιέται και προωθείται, για λόγους ανάγκης, επειδή τον στηρίζουν η Γερμανία και η Γαλλία (οι οποίες συμφύρουν-αναμειγνύουν το εθνικό τους συμφέρον με το «ευρωπαϊκό»). 
Τα ίδια ισχύουν και για ηθικοθρησκευτικά ρεύματα ή «σχολές» (π.χ ισλαμικές ομολογίες, φικχ) όπως οι σουνίτικές χαναφισμός, χανμπαλισμός (ο ουαχαμπισμός προέρχεται από τη Hanbali school of Law), Shafi‘i και Mālikī (πολυπληθής η τελευταία δίχως όμως ισχυρό κράτος-φορέα), ο σιιτισμός (με τις υποκατηγορίες του), ο ινδουισμός, ο νέοκομφουκιανισμός (στο ανακάτεμα του με «σοσιαλισμό με κινεζικά χαρακτηριστικά») κ.λπ. 
Ο χριστιανικός σιωνισμός έχει τις ρίζες του στην premillennial dispensationalist theology (1800+ π.χ John Nelson Darby), αν και μπορεί να βρει κανείς και παλαιότερες συσχετίσεις. 
Φυσικά, η βάση ή το θεμέλιο, βρίσκεται στην 'Restoration of the Jews'την οποία εξέφρασε ο Προτεσταντισμός και κυρίως ο αγγλικός πουριτανισμός. 
Αρχικά, η οθωμανική «εξωτερική» πολιτική (η οποία πολύ έχει υποβαθμιστεί, υποτιμηθεί ή απλά δεν έχει μελετηθεί) συνέβαλε την προτεσταντική άνοδο χτυπώντας τον Ρωμαιοκαθολικισμό και τους Αψβούργους και προστατεύοντας τους προτεστάντες και τους Ουγενότους κυρίως της Ουγγαρίας (μέχρι και όρος Turco-Calvinism αναπτύχθηκε - δες και Ολλανδία). 
Έπειτα, εφόσον σταδιακά κατοχυρωνόταν η προτεσταντική σφαίρα και τα κράτη, τα πράγματα άλλαξαν. 
Τρεις είναι οι παράγοντες που συνέβαλλαν στην ιδέα της αποκατάστασης των Εβραίων στην αγγλική προτεσταντική σκέψη:
 Η «Τουρκο-Καθολική» πλέον απειλή για τη Προτεσταντική Χριστιανοσύνη ή Σφαίρα (Από εκεί που χτυπιόταν ο Πάπας και οι Αψβούργοι από Προτεστάντες, Φράγκους και Οθωμανούς, γύρισε ανάποδα το πράγμα τώρα: ο Turco-Calvinism ως ενότητα έναντι του Ρωμαιοκαθολικισμού μετασχηματίστηκε σε Turco-Catholic [*] εχθρότητα-απειλή έναντι του προτεσταντικού χώρου), ο ηθικολογικός χιλιασμόςμιλλεναριανισμός των πουριτανών, και η ηθική ευθύνη της Αγγλίας απέναντι στους Εβραίους (Αργότερα, η άνοδος του χριστιανικού σιωνισμού θα είναι παράλληλη με την αποδυνάμωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας. 
Δες και Ottoman Land Code of 1858). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου (χονδρικά 1660- 1700), ο φόβος της Καθολικής και της Τουρκικής στρατιωτικής δύναμης οδήγησε τους θεολόγους να πιστεύουν ότι η κατάκτηση της Παλαιστίνης από τους Εβραίους θα έπρεπε απαραίτητα να προηγηθεί της νίκης επί του Ισλάμ και του Καθολικισμού [*] (αυτό το ψιλοκατάφεραν οι Αγγλοσάξονες - και μερικώς οι 
που αυτονομήθηκαν οριστικά από τον Πάπα με εργαλείομέσο τον κοσμικισμό και τον εθνικισμό ως μαζικό λαϊκό ή «δημοκρατικό» κίνημα -, υπό την προβιά της «νεωτερικότητας». 
Ξέρετε, αυτά που ακούμε περί εκκοσμίκευσης, «δυτικοποίησης», φιλελεύθερης δημοκρατίας και τα λοιπά γνωστά). 
Το ότι τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει τόσο πολύ από παλαιότερα φαίνεται από την αντίδραση των τωρινών απόγόνων των αγγλοσαξόνων εθνόπροτεσταντών πουριτανών μόλις ο Πάπας (ο τωρινός) κάνει μια κίνηση θετική ή μη αρνητική προς μουσουλμάνους: 
Το 'Turco-Catholic'ως απειλή της Προτεσταντικής Σφαίρας επιστρέφει ως Islamo-Catholic και απειλή έναντι της Μετά-Χριστιανικής White Anglo-Saxon Protestant - ή European GermanNordic Protestant - «Δύσης». 
Για δύο πράγματα είμαστε σίγουροι. 
Πρώτον, πως ο Ρωμαιοκαθολικισμός, ό,τι κι αν λέμε, ενσωματώνει μια σοφία λόγω ιστορικής εμπειρίας, καθώς είναι ο μόνος που έχει πολεμήσει έναντι όλων (κυριολεκτικά όλων, των πάντων. Δεν έχει αφήσει τίποτα με το οποίο να μην έχει συγκρουστεί) και δεύτερον, πως οι Ινδοί και οι Κινέζοι θα σκέφτονται που μπλέξαμε με δαύτους (τους μεσσιανικούς εσχατολόγους χιλιαστές μονοθεϊστές, εκκοσμικευμένους και μη. 
Βέβαια η μεγάλη προσπάθεια του Ισραήλ είναι να «σύρει» την Ινδία στο «μακελειό». 
Η Ινδία και το Ιράν είναι από τα λίγα μέρη που δεν καταλαβαίνουν ιστορικά από «αντισημιτισμό» - ούτε η Τουρκία καταλάβαινε).
 Πάντως αυτή η ΙουδαιοΠροτεστανική ΧριστιανοΣιωνιστική White AngloSaxon Protestant λαίλαπα δείχνει σημάδια πως ετοιμάζεται να οδηγήσει τον πλανήτη στο Χάος. 
Τα προηγούμενα ασφαλώς, ως ηθικές, μεταφυσικές ή/και μεσσιανικές στάσεις, μπορούν είτε να τροφοδοτήσουν και να αποτελέσουν κινητήρια δύναμη, είτε να επενδυθούν (αναλόγως πως βλέπει κανείς τα πράγματα) σε αποφάσεις και στενά «υλικά», γεωπολιτικά οικονομικά ή άλλα, συμφέροντα και επιδιώξεις. Μακάρι να ισχύει το τελευταίο, αν και δεν είμαστε απολύτως σίγουροι... 

•  .~`~.  .~`~.           ****              .~`~..~`~.

Παραπομπές και πηγές 
[*] The Idea of the Restoration of the Jews in English Protestant Thought, 1661-1701 - N. I. Matar (The Harvard Theological Review) Ενδεικτικά άρθρα: 1) Christian Zionism and Netanyahu's speech, 2) Netanyahu thanks Christian Zionists in Netherlands for support, 3) Trump, Pence, Jerusalem: the Christian Zionism connection και 4) Mike Pence's Zionist Sermon at Knesset Casts Him as Hero of Israel, Horseman of Trumpacolypse. Ενδεικτικά βιβλία (από τα πρόσφατα): 1. Allies for Armageddon. The Rise of Christian Zionism by Victoria Clark (Yale University Press), 2. The New Christian Zionism: Fresh Perspectives on Israel and the 
/all_p58.html 63/159 Gerald R. McDermott (InterVarsity Press Academic), 3. A Match Made in Heaven: American Jews, Christian Zionists, and One Man's Exploration of the Weird and Wonderful Judeo-Evangelical Alliance by Zev Chafets (Harper Perennial), 4. Christian Zionism: Road-map to Armageddon? by Stephen Sizer (InterVarsity Press Academic) 5. Evangelicals and Israel: The Story of American Christian Zionism by Stephen Spector (Oxford University Press). 
Το θέμα μας, όπως και των βιβλίων, δεν είναι ο σιωνισμός και η ιστορία του γενικά, αλλά ο χριστιανικός-προτεσταντικός αμερικανικός σιωνισμός ειδικά. 
Το κείμενο του 2003 στο οποίο αναφερθήκαμε:
 An Historical Account of Christian Zionism: Donald Wagnerκαι δύο από τους σημαντικότερους οργανισμούς - ομάδες πίεσης Christians United for Israelκαι International Christian Embassy.
 Το επιχείρημα των Αμερικανών χριστιανών σιωνιστών προς την επιφυλακτικότητα Αμερικανών Εβραίων (επισημάναμε πως αναφερόμαστε σε πράγματα και καταστάσεις που κινούνται από Αμερικανούς και όχι από εκκοσμικευμένους ριζοσπαστικοποιημένους Εβραίους), είναι πως αυτά τα πράγματα - γκέτο, διώξεις, αντισημιτισμός, ολοκαύτωμα - τα έκαναν οι «Ευρωπαίοι» στην Ευρώπη. Εδώ, η Αμερική και οι «Αμερικανοί» επιχειρηματολογούν, είναι διαφορετικό πράγμα. 
Έχει βάση το επιχείρημα τους. 
Πάντως θα προτείναμε οι νεοπουριτανοί φονταμενταλιστές προτεσταντο-σιωνιστές αγγλοσάξονες - αμερικανοί στην προκειμένη περίπτωση - να έρθουν να κάνουν κάνα μπάνιο στη Μεσόγειο (σε μια περιοχή που ούτε τους άνηκε ούτε πρόκειται ποτέ να τους ανήκει) μπας και μαλακώσει η ψυχή τους. Εμάς αυτά τα πράγματα μας αρέσουν και όχι ο φονταμενταλιστικός αμερικάνικος προτεσταντικός σιωνισμός 

Bonus Έξοδος 
Μελλοντικά, θα εξετάσουμε την περίπτωση ποιο θα μπορούσε να είναι το περιεχόμενο και η κατεύθυνση ενός - προφανώς ουτοπικού και ανέφικτου - οράματος «συμμαχίας Ελληνισμού και Ιουδαϊσμού» (όχι ασφαλώς τα πράγματα που προβάλλονται στις μέρες μας), το οποίο θα σχετιζόταν με τις σχέσεις περιφερειακών και εξώπεριφερειακών δυνάμεων, την ανασύσταση ή επανεύρεση παλαιότατων δικτύων και τη λειτουργική επανασύνδεση ιστορικών περιοχών. 
Ίσως να μην γίνεται εύκολα αντιληπτό, αλλά εμείς μπορεί να παίρνουμε πιο σοβαρά και να σκεφτόμαστε περισσότερο μακροπρόσθεσμα το μέλλον των σχέσεων με το 'Ισραήλ'απ'ό,τι διάφοροι «αγωγολόγοι», όψιμοι «ελλαδόχριστιανόσιωνιστές» και διάφοροι άλλοι που τους απασχολεί η παράταση ζωής για λίγο ακόμα της δολαριοκρατίας και οι δείκτες του Dow Jones ή που ANA ALCAIDE: P CAIDE: PASACALLES SEF CALLES SEFARDÍ- Sinagoga d ARDÍ- Sinagoga  ενδιαφέρονται να ζεσταίνουν τα ποδαράκια τους (αν όχι τίποτα άλλο) οι κάτοικοι πέριξ του Ρήνου, απολαμβάνοντας ανέμελα τις χαρές της ζωής, ενώ εδώ θα σκοτωνόμαστε και θα μετατρέπουμε τη Μεσόγειο σε σκουπιδότοπο σωμάτων και ψυχών (φτώχειας και υπανάπτυξης, αναρχίας και χάους, συνεχών κοινωνικών σφαγών και υπο-εθνικών ή διακρατικών πολέμων).
 Όπως είχαμε επισημάνει παλαιότερα:
 Η επιβίωση μιας πολιτικής ή/και πολιτισμικής οντότητας ή ενός κράτους, σε βάθος χρόνου, εξαρτάται από τις ιστορικές σχέσεις που θα αναπτύξει και από τις λειτουργίες που θα επιτελέσει στη γεωγραφική και ιστορική περιφέρειά του, όχι από τα όπλα ή την καταστροφή κρατικών οντοτήτων και κοινωνικών σχηματισμών, την καλλιέργεια χάους και αναρχίας και την εξυπηρέτηση σχεδιασμών - εν είδει παραρτήματος - εξωπεριφερειακών δυνάμεων. 
                                       .~`~. 
                                  Εισαγωγή 
Είναι ο πόλεμος που καθορίζει τις μεγάλες μεταβολές και εκτρέπει ή αλλάζει τη ροή και την κατεύθυνση της ιστορίας, επιβάλλοντας νέες τάξεις και καταστρέφοντας παλαιές. 
Και οι ιδέες. 
Ορθότερα, είναι η εξέλιξη, οι επιπτώσεις και τα αποτελέσματα του πολέμου. 
Οι ιδέες τροφοδοτούν αποφάσεις και οι αποφάσεις επενδύονται ιδέες και καθορίζουν πράξεις, ενώ παρέχουν και το πλαίσιο μέσω του οποίου νοηματοδοτούμε και ερμηνεύουμε γεγονότα και καταστάσεις, εκτιμούμε, αξιολογούμε και σταθμίζουμε συνθήκες και αποτελέσματα, εκβάσεις και επιπτώσεις. 
Πριν από περίπου ένα χρόνο τοποθετήσαμε, υπό μορφή νοητικού-ιστορικού πειράματος, ως εναρκτήριο σημείο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, όχι την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία αλλά την εισβολή της Ιαπωνίας στην Κίνα, επιδιώκοντας να ξαναδιαβάσουμε τα ίδια γεγονότα με λιγότερο ευρωκεντρικό τρόπο, προκειμένου να διαπιστώσουμε αν θα μπορούσε να προκύψει κάποιο γόνιμο συμπέρασμα που θα μας βοηθούσε, όχι μονάχα στην ανάγνωση και ερμηνεία του παρελθόντος, αλλά και κυρίως, στην καλύτερη κατανόηση της εποχής μας. Προκειμένου να εκτιμήσουμε πιθανές εξελίξεις και προοπτικές του μέλλοντος. 
Μπορεί άραγε το ξαναδιάβασμα του θεάτρου της Άπω-Ανατολικής Ασίας, μιας περιοχής που έχει αποκτήσει στις μέρες μας ιδιαίτερη σημασία και που μελλοντικά θα αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα, να μας βοηθήσει να προσεγγίσουμε τις εξελίξεις στην περιοχή αυτή με διαφορετικό μάτι; Αναρωτιόμασταν.
 Η προηγούμενη προσπάθεια-απόπειρα σχετίζεται με τις ιδέες, με τη μεταβολή του πλαισίου μέσα από το οποίο αναδύεται ερμηνεία και νόημα, και τις ορθόδοξες ή επικρατούσες ερμηνείες και απόψεις. Προφανώς δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούμε με όλες τις κυρίαρχες απόψεις και επικρατούσες ερμηνείες της ορθόδοξης μεταπολεμικής ιστοριογραφίας, καθώς οι απόψεις και οι ερμηνείες αυτές συνήθως εξηγούν λιγότερα απ'όσα ισχυρίζονται. 
I Το ότι ο πλανήτης θα ήταν διαφορετικός απ'ό,τι είναι σήμερα εάν είχε επικρατήσει στον πόλεμο η εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, δε νομίζουμε πως αμφισβητείται ή πως θέλει ιδιαίτερη ανάλυση.
 Το γεγονός δεν αλλάζει - και όπως γίνεται ευκόλως αντιληπτό, υπάρχουν γεγονότα: η Γερμανία 
Ιαπωνία ηττήθηκαν στον πόλεμο. 
Οι ιδέεςόμως αλλάζουν το νόημα, το ερμηνευτικό πλαίσιο και τα συμπεράσματα που προκύπτουν τόσο από την ήττα καθεαυτή, όσο και από τον πόλεμο στο σύνολο του (τα αποτελέσματα και την έκβαση του). 
Πριν από τρία χρόνια, στη δημοσίευση με τίτλο Γιατί επικράτησαν οι «φιλελεύθερες δημοκρατίες» στον 20ο αιώνα, παραθέταμε: 
Είναι δελεαστικό να εντοπιστεί η έκβαση (της επικράτησης του φιλελεύθερου δημοκρατικού στρατοπέδου) στα ειδικά χαρακτηριστικά και στα εγγενή πλεονεκτήματα της φιλελεύθερης δημοκρατίας. 
Ωστόσο, οι λόγοι για τις νίκες των φιλελεύθερων δημοκρατιών ήταν διαφορετικές για κάθε τύπο αντιπάλου... οι μη δημοκρατικές καπιταλιστικές δυνάμεις, η Γερμανία και η Ιαπωνία, ηττήθηκαν θεμελιωδώς στον πόλεμοεπειδή ήταν μεσαίου μεγέθους κράτη με περιορισμένους πόρους. 
Αυτή η σύμπτωση και όχι τα κληρονομημένα πλεονεκτήματα της φιλελεύθερης δημοκρατίας έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή της ισορροπίας εις βάρος των μη δημοκρατικών καπιταλιστικών δυνάμεων και υπέρ των δημοκρατιών.
 Το πιο καθοριστικό στοιχείο ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες. 
Λόγω του ηπειρωτικού μεγέθους τους, όχι λιγότερο από ό,τι του δημοκρατικού τους καπιταλιστικού συστήματος, η ισχύς των Ηνωμένων Πολιτειών ξεπέρασε αυτή των επόμενων δύο ισχυροτέρων κρατών μαζί, κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, με συνέπεια αυτό να ανατρέψει αποφασιστικά την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων υπέρ της - οποιαδήποτε - πλευράς στην οποία η Ουάσιγκτον βρισκόταν. 
Έτσι, αν κάποιος παράγοντας έδωσε στις φιλελεύθερες δημοκρατίες τη δυναμική τους, αυτός ήταν πάνω απ'όλα η ύπαρξη των Ηνωμένων Πολιτειών και όχι οποιοδήποτε εγγενές πλεονέκτημα. 
Στην πραγματικότητα, αν δεν ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η φιλελεύθερη δημοκρατία μπορεί κάλλιστα να είχε χάσει τις μεγάλες μάχες του 20ου αιώνα. 
Αυτή είναι μια απογοητευτική σκέψη που συχνά παραβλέπεται στις μελέτες εξάπλωσης της δημοκρατίας στον 20ο αιώνα, και αυτό κάνει τον κόσμο σήμερα να εμφανίζεται πολύ πιο απρόβλεπτος και πενιχρός από ό,τι οι γραμμικές θεωρίες της ανάπτυξης - και του εκσυγχρονισμού - προτείνουν... [Έχουμε επανάληψη] της θεωρίας εκσυγχρονισμού - η οποία πρόσφατα ενισχύθηκε από τους πολιτικούς επιστήμονες Francis Fukuyama και Michael Mandelbaum - σύμφωνα με την οποία υπάρχει μονάχα μια βιώσιμη πορεία προς τη νεωτερικότητα: η φιλελεύθερη δημοκρατική πορεία. 
Υπό το φως αυτής της οπτικής, οι χώρες που είχαν την ατυχία να παρεκκλίνουν από αυτή την πορεία, την οποία αρχικά πήραν το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, εν τέλει πρέπει να συγκλίνουν στο δρόμο του φιλελευθερισμού, είτε επειδή είναι κατώτερες από τις δημοκρατίες από άποψη ισχύος, είτε επειδή οι δυσεπίλυτες εσωτερικές τους αντιφάσεις θα εγκαινιάσουν τελικά μια διαδικασία δημοκρατικού μετασχηματισμού. 
Σε αντίθεση με την παρήγορη ιδέα πως το δημοκρατικό σύστημα τελικά αποδείχθηκε ανώτερο, ο λόγος για την ήττα της Γερμανίας και της Ιαπωνίας έγκειται στο γεγονός ότι οι δύο χώρες ήταν απλά μικρότερες από τους αντιπάλους τους και λιγότερο ανεκτικές στην αποτυχία. 
Προκειμένου η Γερμανία να υπερβεί τα περιορισμένα εδαφικά της όρια και να πλήξει μοιραία τον ανώτερο συνασπισμό που διαμορφώθηκε εναντίον της στους παγκόσμιους πολέμους, θα χρειαζόταν μια σειρά από διαδοχικές σημαντικές επιτυχίες. 
Πράγματι, ήρθε εξαιρετικά κοντά στην επίτευξη αυτού του στόχου και στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Αντίθετα, η κολοσσιαία δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών σήμαινε ότι οι δημοκρατίες ήταν σε θέση να αντέξουν καταστροφικές αποτυχίες - όπως η απώλεια της Ρωσίας ως συμμάχου στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πτώση της Γαλλίας και η καταστροφή του στόλου του Ειρηνικού των ΗΠΑ στο Περλ Χάρμπορ στο Β'Παγκόσμιο Πόλεμο - και παρόλα αυτά να ανακάμψουν.
 Έτσι, χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες για σύμμαχό τους, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο πιθανότατα θα είχαν χάσει από τη Γερμανία και στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Το υπόλοιπο του εικοστού αιώνα, θα ήταν πολύ διαφορετικό, και οι πολιτικοί επιστήμονες θα είχαν πολύ λιγότερες ρόδινες ιστορίες να πουν για τη δημοκρατία. 
Η κατασκευασμένη μεγάλη αφήγηση του εικοστού αιώνα θα είχε τονίσει την ανώτερη συνεκτικότητα των αυταρχικών καθεστώτων, όχι το θρίαμβο της ελευθερίας. Γιατί οι μεγάλες αφηγήσεις, όπως η ιστορία, γράφονται από τους νικητές. 
Azar Gat

 Το γεγονός δεν αλλάζει: η Γερμανία και η Ιαπωνία ηττήθηκαν στον πόλεμο. 
Οι ιδέεςόμως αλλάζουν το ερμηνευτικό πλαίσιο και το νόημα [1], τόσο της μεταπολεμικής εποχής όσο και του πολέμου καθεαυτού. 
Είναι ο πόλεμος που καθορίζει, διαμορφώνει ή αλλάζει τον ρου της παγκόσμιας ιστορίας. 
Και οι ιδέες που (καθ)ορίζουν το νόημα και την ερμηνεία των πραγμάτων - ή/και την μεταπολεμική ιδεολογία. 
Η παρατήρηση περί του πολέμου δεν σημαίνει απαραίτητα πως τα κράτη επαυξάνουν την ισχύ τους μέσω του πολέμου [2]. 
Σημαίνει όμως πως κρίνονται και καθορίζονται οι κομβικές εξελίξεις και οι μεγάλες ιστορικές τομές. 
Αν δεν διαμορφώνονται νέες συνθήκες τουλάχιστον νομιμοποιούνται νέες ιστορικές καταστάσεις και επιβάλλονται νέες τάξεις μέσω του πολέμου [2]. 
Ο πόλεμος δεν αποτελεί απλώς συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα ή/και βασικό μέσο ή τρόπο επιβολής συμφερόντων και άσκησης κυριαρχίας, αλλά και όχημα ή μέθοδο επιβολής ιδεών.
 Κλασικό παράδειγμα επιβολής ιδεών μέσω του πολέμου αποτελεί ο συνδυασμός λιμπεραλισμού και τεχνολογικής ανάπτυξης, που αποτελεί ένα πολιτικών σκοπιμοτήτων ιδεολόγημα, επιβληθέν από την έκβαση των δύο παγκόσμιων πολέμων και έχον μονίμως την καταγωγή του στην ιμπεριαλιστική προϊστορία των «δυτικών» κρατών [3].
 II Οι Αφγανοί Mujahiddeens συνέβαλλαν στη σοβιετική αυτοκρατορική κατάρρευση/αυτο-κατάλυση ή τουλάχιστον στην αποδυνάμωση της θέλησης διατήρησης της Σοβιετικής Σφαίρας Επιρροής.
 Εάν εντάξουμε σε ένα ιστορικό συνεχές τον πόλεμο των Σοβιετικών-Ρώσσων στο Αφγανιστάν, μπορούμε να συμπεράνουμε πως οι Αφγανοί επέτυχαν - ή ολοκλήρωσαν - το 1980, αυτό που οι Ούγγροι το 1956 και οι Τσέχοι το 1968 δεν κατάφεραν. 
Το προηγούμενο προϋποθέτει όμως την υπέρβαση του ευρωκεντρισμού - της ευρωκεντρικής ιδεολογίας και ιστοριογραφίας - μέσω της σύνδεσης των συμβάντων στην Κεντρική Ευρώπη (Ουγγαρία και Τσεχία) με αυτά στην Κεντρική Ασία (Αφγανιστάν), δηλαδή τη σύνδεση δύο περιφερειών της πρώην Σοσιαλιστικής-Σοβιετικής Σφαίρας με το Σοβιετικό Κέντρο (Ε.Σ.Σ.Δ-Ρωσσία). 
Μπορούμε να δεχθούμε ή να αντέξουμε μια τέτοια ερμηνεία; 
Είναι πασιφανές πως μια τέτοια ερμηνευτική προσπάθεια δεν είναι δημοφιλής (όπως ακριβώς και η τοποθέτηση της εισβολής της Ιαπωνίας στην Κίνα και όχι της Γερμανίας στην Πολωνία ως εναρκτήριο σημείο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου). 
Προσφέρει όμως κάποια γόνιμη ερμηνεία για όσα συμβαίνουν στις μέρες μας; 
Το τέλος του ψυχρού πολέμου έχει αρκετές ερμηνείες (όρθόδοξες και μη) και οι περισσότερες - οι ορθόδοξες κυρίαρχες ή καθεστωτικές - αποτελούν αμερικανοκεντρικές θριαμβολογίες. 
Ωστόσο, εάν οι θριαμβευτικές ερμηνείες ήταν πραγματικά ορθές, οι εξελίξεις και τα γεγονότα θα έπρεπε να οδηγούν στην επιβεβαίωση των θριαμβολογιών και όχι στην αναίρεση τους. 
Με την αυτο-κατάργηση της «Σοβιετικής» Σφαίρας η «Δύση» είδε ως «πραγματικότητα» αυτά που ήθελε να δει:
 Το Τέλος της Ιστορίας και τη Νίκη της «Δημοκρατίας» (εννοώντας του λιμπεραλισμού και του ριζοσπαστικού «δυτικισμού»). 
Η ταύτιση πραγματικότητας, επιθυμίας και συμφέροντος καθόλου δεν μας παραξενεύει. Χρειαζόμαστε επανερμηνείες λοιπόν.
 Μετά από τους Ρώσσους-Σοβιετικούς στο Αφγανιστάν ήρθαν οι Αμερικανοί. 
Και πάλι όμως τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα.
 Έχοντας υπόψη πως έχει ασκηθεί κριτική στην άποψη που θεωρεί το Αφγανιστάν ως καταστροφέα (νεκροταφείο) αυτοκρατοριών, μπορούμε άραγε να δούμε με κριτικό μάτι - έχοντας δηλαδή παράλληλα στο μυαλό μας την προηγούμενη κριτική - τη θέση πως μετά από την πτώση της σοβιετικής αυτοκρατορίας, το Αφγανιστάν αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα και για την ολοκλήρωση της αμερικανικής μονοπολικής στιγμής κυριαρχίας; 
Όταν ξεκίνησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες τον πόλεμο στο Αφγανιστάν ήταν πλανητικά κυρίαρχες και σχεδόν κανείς δεν αντιδρούσε σε όσα έλεγαν και έπρατταν. 
Σήμερα, σχεδόν ουδείς υπακούει. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια περίεργη κατάσταση.
 Έχουμε μια περιθωριοποιημένη και τεχνολογικά και οικονομικά υπανάπτυκτη μουσουλμανική «χώρα» της κεντρική Ασίας, όπως το Αφγανιστάν, να νικά μια υπερδύναμη και να γονατίζει μια δεύτερη, συμβάλλοντας - όχι αποκλειστικά, αλλά ενεργητικά και σημαντικά - στην αλλαγή της πορείας της παγκόσμιας ιστορίας (οι Ηνωμένες Πολιτείες εχουν εγκλωβιστεί και ΔΕΝ έχουν νικήσει τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, παρόλο που τους βοήθησαν ή συνεργάστηκαν μαζί τους - κυρίως για αποχωρήσεις - τόσο οι Ρώσσοι όσο και οι Ιρανοί). 
Μπορούμε να δεχθούμε ή να αντέξουμε μια τέτοια ερμηνεία;
 Η προηγούμενη αναφορά μαζί με τις δύο επόμενες, θα μας βοηθήσει να διανοίξουμε ένα ερμηνευτικό μονοπάτι και να βρούμε ένα συμπέρασμα-κλειδί. 
Είναι δυνατόν η «Ειρήνη των Γενναίων» να προέκυψε από μεγαλοψυχία;
 Μπορεί άραγε να ισχυρίζεται κάποιος πως στην πραγματικότητα οι Γάλλοι «δεν έχασαν» στον πόλεμο της Αλγερίας όταν είχαμε ως πολίτικο αποτέλεσμα του πολέμου την Ανεξαρτησία της Αλγερίας; 
Είναι η απόφαση των Αλγερινών να πολεμήσουν που οδηγεί στην επιστροφή του Charles de Gaulle 
δημιουργία όχι απλά πολιτικής αλλά συνταγματικής κρίσης και στην κατάρρευση-κατάλυση της Τέταρτης Δημοκρατίας και την Ανεξαρτησία της Αλγερίας (και όχι ασφαλώς το ανάποδο). 
Είναι οι αποικιακοί πόλεμοι των Πορτογάλων (1961-1974) που οδηγούν στην πτώση του Salazar, στην Επανάσταση των Γαρυφάλλων και στην πολιτειακή μεταβολή, και όχι η Επανάσταση των Γαρυφάλλων και η πολιτειακή μεταβολή που οδηγεί στην «παραχώρηση» ανεξαρτησίας στις πρώην αποικιακές κτίσεις [4]. 
Είναι η ήττα ή μη αντοχή του κόστους του πολέμου - ηθικού, πολιτικού, κοινωνικού, οικονομικού - που οδηγεί στις μεταβολές (και όχι π.χ η «γενναιοδωρία» των εξεγερμένων του μητροπολιτικού κέντρου). Είναι ο πόλεμος.
 III Στις προηγούμενες περιπτώσεις παρατηρούμε μια άτυπη ερμηνευτική «μεθοδολογία». Εσωτερικεύεται το αίτιο και μετατίθεται από το στρατιωτικό στο πολιτικό, κοινωνικό ή οικονομικό πεδίο (και φυσικά δίνεται ευρωκεντρική ερμηνεία). 
Επίσης, κατά αυτόν τον τρόπο εξαφανίζεται η ήττα - ή η αδυναμία να αντέξει μια κοινωνία και ένα κράτος το κόστος του συνεχούς πολέμου ή της μη νίκης.
 Είναι η κοινωνική εξέγερση - και η πτώση ή μεταβολή του καθεστώτος μέσω αυτής - που οδηγεί στον τερματισμό του πολέμου και στην παραχώρηση ανεξαρτησίας, λένε.
 Είναι ο πόλεμος και η ανυπαρξία στρατιωτικής και πολιτικής νίκης που οδηγεί στα προηγούμενα (π.χ στην ανεξαρτησία στην περιφέρεια και στον κοινωνικό ή/και πολιτικό μετασχηματισμό στο κέντρο), απαντάμε. 
Λες και ο αδιέξοδος πόλεμος στο Βιετνάμ δεν αποτελεί αίτιο, αλλά μια απλή αφορμή, για το μετασχηματισμό της αμερικανικής κοινωνίας από τη δεκαετία του 1960 και ύστερα. Κατά αυτόν τον τρόπο δεν είναι ο σχεδόν εικοσαετής πόλεμος και η ήττα στο Βιετνάμ, αλλά μια μεταφυσικού τύπου δεκαετία του 1960 (και οι «επιθυμίες» των φοιτητών) που οδηγεί στις μεταβολές στις Η.Π.Α. 
Είναι ο πόλεμος και η ήττα στο Βιετνάμ - και μετέπειτα στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν - που έφεραν τις Ηνωμένες Πολιτείες εδώ που βρίσκονται. 
Και πιο συγκεκριμένα, είναι η αποτυχία να επιτευχθούν πολιτικοί στόχοι και σκοποί με στρατιωτικά μέσα: ο πρώτος πόλεμος του Κόλπου ελάχιστα επηρέασε την αμερικανική οικονομία και κοινωνία (γιατί ήταν βραχύβιος και νικηφόρος. 
Επίσης το Ιράκ, κάτι που δεν τονίζεται ιδιαίτερα, ήταν απολύτως απομονωμένο περιφερειακά, δίχως σχεδόν καμία συμμαχία). 
αμερικανική οικονομία - και εδώ μετά την αποτυχία επίτευξης πολιτικών σκοπών με στρατιωτικά μέσα εισέρχεται στην εικόνα και η οικονομική στήριξη -, η αμερικανική οικονομία λοιπόν, αποδείχτηκε επανειλημμένα ανίκανη να σηκώσει το βάρος της στρατηγικής υπερεπέκτασης των Η.Π.Α (στο Βιετνάμ ο πόλεμος προσέγγισε την 20ετία, στο Αφγανιστάν έχει υπερβεί την 15ετία και στο Ιράκ - δεύτερος πόλεμος του Κόλπου - κράτησε λίγο λιγότερο από μια 10ετία).
 Φυσικά κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί πως τα πράγματα έχουν ανάποδα: είναι η στρατιωτική επιτυχία και αποτελεσματικότητα και η επίτευξη πολιτικών σκοπών με στρατιωτικά μέσα που στηρίζει την οικονομία, και όχι το αντίστροφο [Δες V]. 
Η προσπάθεια αλλοίωσης των προηγούμενων νοημάτων έχει οδηγήσει στη δημιουργία ευφυολογημάτων: «οι Η.Π.Α νίκησαν όλες τις μάχες αλλά έχασαν τον πόλεμο» (στο Βιετνάμ) και διάφορα άλλα τέτοια αστεία.
 Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ισχυρίστηκαν, μετά από τον πρώτο πόλεμο στο Ιράκ, πως επιτέλους «ξεπέρασαν το σύνδρομο του Βιετνάμ». 
Οι εξελίξεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, δεκαπέντε και πλέον χρόνια μετά, και οι μεταβολές στο εσωτερικό τους, αποδεικνύουν πως κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί.
 Αυτός είναι ένας βασικός λόγος που πλέον ουδείς υπακούει τις Η.Π.Α.

 IV 
Η προηγούμενη προσέγγιση μας προσφέρει ένα πολύτιμο κλειδόλιθο προκειμένου ξεκλειδώσουμε ένα «κρυμμένο μυστικό» - το οποίο βρίσκεται σε κοινή θέα αλλά ουδείς το βλέπει: 
Οι «δυτικοί» ή ορθότερα ευρωατλαντικοί στρατοί έχουν να νικήσουν πόλεμο της προκοπής από του παππού μου τον καιρό (ιδιαίτερα δε οι ηπειρωτικόευρωπαϊκοί, ίσως από την εποχή που οι Ισπανοί ηττώνταν από ξυπόλητες βερβέρικες φυλές στο Μαρόκκο - Rif War - και προσέτρεχαν οι Γάλλοι προς βοήθεια και διάσωση. 
Μιλάμε για πολυπληθέστατες δυνάμεις. 
Και εδώ επαναλαμβάνεται το μοτίβο που περιγράψαμε προηγουμένως καθώς ο πόλεμος συνέβαλλε στην κατάληψη της εξουσίας από τον Primo de Rivera). 
Στον μεγαλύτερο πόλεμο μεταξύ «Δύσης» και «Ασίας» κατά τη διάρκεια της ψυχροπολεμικής περιόδου, δηλαδή στους πολέμους της Ινδοκίνας και του Βιετνάμ, οι «δυτικοί» στρατοί ηττήθηκαν από τεχνολογικά και οικονομικά καθυστερημένες και υπανάπτυκτες στρατιωτικές δυνάμεις. 
Ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι οι ήττες - ή οι μη νίκες - και η αποδυνάμωση των ευρωατλαντικων στρατών. 
Το προηγούμενο δεν αποτελεί κοινό τόπο γιατί 
μεταπολεμικά και μεταψυχροπολεμικά χάνουν πολέμους, επικρατούν ή κυριαρχούν στις ιδέες (Οι ιδεολογικές αυτές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να υπάρχουν ως υποκεφάλαια σε ένα μελλοντικό-ανύπαρκτο τόμο-βιβλίο υπό τον τίτλο The Timeless Art of Turning Defeats into Victory - μέσω των ιδεών):
 Πόλεμος και Ιδέες. 

Εκτιμούμε πως όπως προτείναμε εδώ μια ενδεικτική - προκειμένου να θέσουμε το παράδειγμα - (επαν)ερμηνεία των Πολέμων στο Αφγανιστάν, σε ό,τι αφορά την κατάλυση της Ε.Σ.Σ.Δ, τον τερματισμό του Ψυχρού Πόλεμου και το τέλος της ΜονοπολικήςΑυτοκρατορικής Στιγμής κυριαρχίας των Η.Π.Α, ανάλογα, οι Πόλεμοι στην Ινδοκίνα και το Βιετνάμ θα επανερμηνευθούν μελλοντικά ως προς τη σημαντικότητα και τη βαρύτητα τους, εντασσόμενοι σε διαφορετικό ερμηνευτικό πλαίσιο (Η ψυχροπολεμική ερμηνεία στα πλαίσια της ιδεολογικής διαμάχης του ψυχρού πολέμου είναι μερική και ελλιπής - και «βόρειο» ή «δυτικό» κεντρική: Η.Π.Α vs Ε.Σ.Σ.Δ / «Δυτική» vs Σοβιετική Σφαίρα Επιρροής / Δύση vs Ανατολή: Διπολισμός). 
Ο Πόλεμος του Βιετνάμ ίσως αποδειχθεί ακόμα σημαντικότερος απ'ό,τι θεωρήθηκε κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου καθώς, μαζί με την ήττα των Ρώσσων από τους Ιάπωνες στις αρχές του 20ου αιώνα, ίσως ενταχθεί μελλοντικά σε ένα συνεχές από ήττες Ευρωπαίων (ηπειρωτικών και θαλάσσιων) και «Δυτικών» από (Νότιο και Άπω) Ασιάτες: ήττες Ρώσσων, Γάλλων, Αμερικανών και λοιπών από Ιαπωνία, Βιετνάμ (Ινδονησία κ.λπ). 
Η μόνη περίπτωση που (Άπω ή Νότιο) Ασιάτες ηττήθηκαν κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, ήταν όταν Ρωσσία και Η.Π.Α - με τον έναν ή τον άλλο τρόπο - ήταν στο ίδιο στρατόπεδο εναντίον της Ιαπωνίας [5]. V Η κυριαρχία των τελευταίων τριών περίπου αιώνων θεμελιώθηκε στην στρατιωτική ανωτερότητα των ευρωπαϊκών δυνάμεων
 Η στρατιωτική αυτή ανωτερότητα, όπως φανερώνει η συγκεκριμένη δημοσίευση, πλέον δεν υφίσταται.
 Η ευρωπαϊκή στρατιωτική ανωτερότητα δεν ήταν απλά τεχνολογική (Enfield Pattern 1853 rifle-musket, το οποίο αλλάζει τα πάντα, ή ανώτερα κανόνια και πλοία) αλλά και στρατηγική: Κατά τη διάρκεια πολλών αποφασιστικών μαχών στον 18ο και το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, αρκετοί στρατοί στις Ινδίες κατάφεραν να αναπτύξουν ανώτερη δύναμη πυρός (από τους Βρετανούς). 
Για παράδειγμα, στη Μάχη του Plassey το 1757 (ή ίσως ακόμη και στη μάχη της Chillianwala, μια από τις πλέον αιματηρές μάχες στην ιστορία της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, σχεδόν έναν αιώνα μετά), ενώ ο πιο αξιόμαχος αντίπαλος που αντιμετώπισαν οι Βρετανοί, δηλαδή οι Σίχ, διέθεταν και αξιολογότατο πυροβολικό (γεγονός που φυσικά δεν συμβαδίζει με την οικονομίστική και κοινωνιολογική μεταφυσική 
ορθοδοξία). 
Ένα ακόμη σημαντικότατο - αν όχι το πλέον καθοριστικό - στοιχείο, το οποίο εντάσσουμε στα πλαίσια της στρατηγικής ανωτερότητας, αποτέλεσε η εκμετάλλευση και χειραγώγηση των εσωτερικών διαιρέσεων και σχέσεων αυτών των κοινωνιών, και η διατάραξη της εσωτερικής ισορροπίας σε αχανείς χώρους πολυφυλετισμού, πολυεθνίας και πολυθρησκευτισμού, όπου οι εξισορροπήσεις της εξουσίας συναντούσαν διάφορες μορφές αυτοδιοικήσεων και αποτελούσαν συνεχής και λεπτεπίλεπτη τέχνη.
Δηλαδή, η δια της ξένης παρουσίας χειραγώγηση και βλάβη των λεπτών εσωτερικών τρόπων διοίκησης και ισορροπίας αυτών των περιοχών (στα προηγούμενα εντάσσεται και η εκ του εξωτερικού αντιπολίτευση - όπως η προστασία πληθυσμών, εμπόρων και ιεραποστόλων που μετονομάστηκε εκκοσμικευμένη σε «ανθρώπινα δικαιώματα»). 
Τέλος, παλαιότερα ορισμένες εκατοντάδες ή/και χιλιάδες στρατιώτες έκαναν «παπάδες» ενώ οι μεταπολεμικοί «ευρωατλαντικοί» στρατιώτες βολοδέρουν με εξαιρετικά τεχνολογικά μέσα, δίχως να ξέρουν που πατούν, που πηγαίνουν, τι θέλουν, και δίχως να μπορούν να φέρουν εις πέρας αποστολές, επιδιωκόμενους στόχους και αποτελέσματα. 
Το υλικό είναι σκάρτο. 
Οι άνδρες, στο εσωτερικό αυτού που μάθαμε να ονομάζουμε «Δύση», άλλαξαν - έχουν γίνει της «πλάκας» (εξέλιξη που προφανώς οσμίζονται οι γυναίκες, και αυτός είναι ένας από τους λόγους που συμβαίνουν αρκετά απ'όσα συμβαίνουν). 
Η άνοδος της «Ευρώπης» ξεκίνησε λοιπόν για αρκετούς λόγους, κυρίως όμως λόγω της στρατιωτικής της υπεροχής (εν ευρεία έννοια), η οποία την έφερε σε θέση να διαμορφώνει και να επιβάλλει τους κανόνες, τις αξίες, τις δομές και το σύστημα της στους άλλους. 
Αυτή η περίοδος έχει τελειώσει. 
Ο κύριος λόγος παρακμής της «Ευρώπης» είναι η απώλεια της στρατιωτικής ανωτερότητας που κατείχε τους περασμένους αιώνες (και συμπληρωματικά η ανεπάρκεια ή/και ανυπαρξία ενδογενών κινητήριων δυνάμεων που συνδέονται υλικά με τη δημογραφία και ηθικά με τον πολιτισμό, την παιδεία ή το «αξιακό σύστημα» και κλασικές αρετές που κατ΄ εξακολούθηση ιστορικά παρατηρούμε να υποχωρούν ανά περιόδους: 
Υποχωρεί το θάρρος, η αφοσίωση, το καθήκον, η τιμή και η τιμιότητα, η φιλαλήθεια, η ανιδιοτέλεια, η αυτοθυσία και έρχεται στην επιφάνεια ή κυριαρχεί όλο και πιο έντονα σε ευρεία κλίμακα η ιδιοτέλεια, η φιλαργυρία, η ανεντιμότητα, ο φιλοτομαρισμός, η εξυπνάδα, ο κυνισμός, ενώ τα ήθη μεταβάλλονται και η διασημότητα ή η διασκέδαση αποκτά «ηρωικό» status - οι διασκεδαστές και οι τσαρλατάνοι αποτελούν νέους «ήρωες» κ.λπ). 
Η κατασκευή πυρηνικών όπλων υπήρξε βασικός παράγοντας για την ανακατανομή ισχύος στον πλανήτη. Για ορισμένους αιώνες τα καλύτερα χειροβόλα 
κανόνια και πολεμικά πλοία, αποτέλεσαν τη βάση της πολιτικής, οικονομικής και πολιτισμικής κυριαρχίας και επέκτασης της «Ευρώπης» και της ικανότητας της να δημιουργεί και να καταστρέφει, να απομυζεί και να ανακατανέμει παγκόσμιο παραγόμενο προϊόν προς όφελος της.
 Σε ό,τι αφορά το ευρωατλαντικό (και όχι απλά ευρωπαϊκό πλέον) και παγκόσμιο επίπεδο, το πλεονέκτημα αυτό εκμηδενίστηκε και η κατάσταση αυτή τερματίστηκε οριστικά μόλις η Σοβιετική Ένωση-Ρωσία και η Κίνα απέκτησαν δικά τους πυρηνικά όπλα.
Ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη έπαψε αυτομάτως να είναι στρατιωτικά υποδεέστερο για πρώτη φορά μετά από αιώνες ενώ, την ίδια περίπου περίοδο, οι Ηνωμένες Πολιτείες απέτυχαν να κερδίσουν τον πόλεμο της Κορέας και στη συνέχεια ηττήθηκαν στον πόλεμο του Βιετνάμ (παράλληλα είχαμε συνεχείς ήττες ή μη νίκες από ευρωπαϊκούς στρατούς σε αποικιακούς πολέμους και την απώλεια ή την κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομικής ηγεμονίας των Η.Π.Α το 1971). 
Οι στρατιωτικοί συσχετισμοί δύναμης άλλαζαν για πρώτη φορά μετά από αιώνες. 
Την περίοδο 1992-2003 οι Η.Π.Α φάνηκε πως ανακτούσαν την απόλυτη στρατιωτική υπεροχή, καθώς έπαψε να υπάρχει ο μοναδικός πραγματικός πυρηνικός εξισορροπιστής. 
Μετά την αυτοδιάλυση-αποσύνθεση της Ε.Σ.Σ.Δ ή, ορθότερα, μετά αρχικά από τη Σοβιετική αποσύνθεση και έπειτα από τη Ρωσσική κατάρρευση, δημιουργήθηκε η ψευδαίσθηση πως οι Η.Π.Α ήταν παντοδύναμες ή πως ανήλθαν σε επίπεδο απόλυτης δύναμης. 
Όμως οι Η.Π.Α είναι πολύ μικρές και πολύ λίγες για να επιβάλλουν ηγεμονία σε ολόκληρο τον πλανήτη (συν τοις άλλοις, οι Η.Π.Α ως μονάδα ήταν ισχυρότερες την περίοδο 1945-1965, απ'ό,τι μεταψυχροπολεμικά, αλλά δεν υπήρχε κενό ισχύος εκείνη την περίοδο όπως κατά τη διάρκεια της λεγόμενης μονοπολικής τους στιγμής). 
Όμως καθώς η Ρωσσία ανακτούσε τις δυνάμεις της πολιτικά και στρατιωτικά και η Κίνα γιγαντωνόταν οικονομικά και διπλωματικά, οι Η.Π.Α είχαν μια σειρά από πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές «ατυχίες», ήττες, απώλειες και αποτυχίες, σε μάχες με αντιπάλους και κράτη δεύτερης διαλογής. 
Παράλληλα η κρίση του 2008 φανέρωσε, εκτός από ενδογενείς αδυναμίες, πως το οικονομικό μοντέλο δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει ανοικτό ανταγωνισμό δίχως τη στήριξη στρατιωτικής ισχύος [6]. 
Συν τοις άλλοις, η προσπάθεια ηγεμονικής επέκτασης και επιβολής της αμερικανικής ισχύος και επιρροής σε ολόκληρο τον πλανήτη, κινήθηκε ταυτόχρονα με την αποδυνάμωση και απώλεια ελέγχου τόσο στο εσωτερικό της Σφαίρας Επιρροής της («Δύση»), όσο και της ίδιας της πολιτικής μονάδας καθ'εαυτής (Η.Π.Α: 
απώλεια και απισχναση εθνικής-εδαφικής, παραγωγικής και κοινωνικής βάσης, επιταχυνόμενες μεταβολές στη δημογραφική δομή και σύνθεση, πολιτική, κοινωνική και κομματική πόλωση, αναστολή της λειτουργίας της κυβέρνησης και νομοθετική εμπλοκή με αφορμή την ανάγκη αύξησης 
ορίου του δημοσίου χρέους κ.ο.κ). 
Τέλος, η ανακατανομή ισχύος επιταχύνθηκε μετά το 2008 δίχως αυτή τη φορά να υπάρχει στρατιωτικό πλεονέκτημα για πρώτη φορά μετά από αιώνες. 
Θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να προσαρμοστεί η «Δύση», στο βαθμό που θα συνεχίσει να υπάρχει ως τέτοια [7], στη νέα κατάσταση όπου δεν θα κυριαρχεί πλέον κυρίως στρατιωτικά, αλλά επίσης πολιτικά και οικονομικά - σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου ίσως και ιδεολογικά. 
Σημειώσεις - Επισημάνσεις 
[1] Υπάρχει ασφαλώς και μια ανάλογη περίφημη ερμηνευτική και πολεμική του Παναγιώτη Κονδύληως προς το ζήτημα [Εδώ]: 
Η σταλινική Σοβιετική Ένωση νίκησε τον εθνικοσοσιαλισμό, όχι η φιλελεύθερη Γαλλία και η κοινοβουλευτική Αγγλία.
 Και οι προϋποθέσεις για την επιτυχή στρατιωτική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Δυτική Ευρώπη το 1944 δημιουργήθηκαν και αυτές στο Στάλινγκραντ... 
Εξ αιτίας των ηθικών τους προκαταλήψεων και των καταβολών τους στο δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμικό περιβάλλον οι διανοούμενοι αυτοί, βέβαια, ποτέ δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν τις εθνικές και πλανητικές αναγκαιότητες... 
Φορείς οικουμενικών ή κοσμοιστορϊκών ιδεών είναι ορισμένα έθνη, όχι ολόκληρος ο κόσμος... 
Η αντίληψη, ότι το ίδιο σχέδιο κοινωνικής οργάνωσης μπορεί και οφείλει στις γενικές του γραμμές να βρει πλανητική εφαρμογή, προβάλλει επιτακτικά στον παγκόσμιο ορίζοντα τη στιγμή όπου στην κοσμοιστορϊκή σκηνή εμφανίζονται δύο μεγάλη έθνη: η κομμουνιστική Ρωσσία και οι καπιταλιστικές Ηνωμένες Πολιτείες. 
Και οι δύο εκπροσωπούν και προωθούν, ως έθνη με φιλοδοξία μεγάλης παγκόσμιας Δύναμης, την προγραμματική σύνδεση της κοινωνικής και της πλανητικής έποψης, αν και με αντίθετα πρόσημα. 
Το ποιά πρόσημα θα επικρατούσαν εξαρτιόταν στο εξής από την έκβαση του αγώνα μεταξύ μεγάλων εθνών - κι όχι από τα εγγενή «προτερήματα του συστήματος» θεωρούμενα in abstracto. 
Το πλανητικό σχέδιο κοινωνικής οργάνωσης των κομμουνιστών ναυάγησε, με άλλα λόγια, όχι λόγω της ηθικής και οικονομικής κατωτερότητας, αλλά επειδή η εθνική ισχύς της Ρωσσίας προσέκρουσε στην υπέρτερη εθνική ισχύ των Ηνωμένων 
Πολιτειών (Το ίδιο θα μπορούσε να λεχθεί και σε σχέση με την προσπάθεια της εθνικοσοσιαλιστικής γερμανίας να επιτύχει παγκόσμια κυριαρχία). 
Αν η καπιταλιστική «λογική» είχε ενσαρκωθεί κοσμοιστορϊκά μόνο στο Βέλγιο και στην Ελβετία, ενώ ο «παραλογισμός» της σχεδιασμένης οικονομίας στη Ρωσσία και στην Κίνα, τότε οι προτιμήσεις της παγκόσμιας ιστορίας θα ήσαν πολύ διαφορετικές απ'ό,τι φάνηκε το 1989. Τούτη η διαπίστωση έχει ύψιστη ιστορική και μεθοδολογική σημασία: δείχνει ποσό βαθιά αλληλοσυμπλέκονται η πολιτική και κοινωνική ιστορία. 
Η ίδια σκέψη μπορεί να διατυπωθεί και αντίστροφα: η κοσμοιστορϊκή δυναμικότητα του κομμουνισμού, δηλαδή η ικανότητα του να προασπίσει ένα σχέδιο κοινωνικής οργάνωσης σε παγκόσμια κλίμακα, θα ήταν ίση με μηδέν αν είχε συμπτυχθεί μέσα στα σύνορα της Αλβανίας... [2] Κάπως επιφανειακά θα μπορούσε να ειπωθεί πως «καμία» από τις μεγάλες δυνάμεις του 20ου αιώνα δεν κατάφερε να επαυξήσει την ισχύ της μέσω της χρήσης στρατιωτικής ισχύος και πολεμικών επιχειρήσεων: πρώτα και κύρια η Γερμανία και η Ιαπωνία, έπειτα η Βρετανία και Γαλλία.
 Η Ρωσσία είχε τεράστιες απώλειες που δεν είμαστε βέβαιοι αν τελικά αντισταθμίστηκαν από ανάλογα οφέλη ενώ η άνοδος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής κινείται παράλληλα με την επίμονη άρνηση τους να εισέλθουν σε ευρωπαϊκούς πολέμους και σε δεσμευτικές συμμαχίες (και η πτώση τους συμβαδίζει με τον πληθωρισμό χρήσης στρατιωτικής ισχύος και οικοδόμησης «συμμαχιών»). 
Ωστόσο ή από την άλλη, η οικοδόμηση της μεταπολεμικής τάξης δεν κρίθηκε στην οικονομική απόδοση των Η.Π.Α αλλά στην στρατιωτική απόδοση της Γερμανίας, της Ιαπωνίας, της Σοβιετικής Ρωσσίας-Ε.Σ.Σ.Δ και των Η.Π.Α στα ευρωπαϊκά και ασιατικά μέτωπα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Είναι ο πόλεμος που καθόρισε την μεταπολεμική τάξη και όχι απλά η οικονομική απόδοση των κρατών.
 Η οικονομική απόδοση δεν οικοδομεί και δεν επιβάλλει τάξη.
 Μονάχα ο πόλεμος το κάνει αυτό. [3] II) Η προβληματική των σχέσεων «Ευρώπης» - Μεσογείου και I) Εκτενής πρόλογος και γενικότεροι προβληματισμοί περί της «Ευρώπης». [4] 
Οι ερμηνείες αυτές προκύπτουν επειδή η έννοια της δημοκρατίας στη δυτική Ευρώπη προέκυψε από συνεχείς κοινωνικές διεκδικήσεις που σχετίζονταν με την εξέλιξη της παραγωγής, η οποία τελικά επέβαλε ένα είδος ελευθεριών και κατακτήσεων ως προϋποθέσεις που εξασφάλιζαν την λειτουργία της (παραγωγής). 
λοιπόν πρέπει να συμβαίνει παντού με τον «ερχομό της δημοκρατίας». 
Ωστόσο δεν υπάρχει ένα είδος «δημοκρατίας» (μεγαλύτερη επ'αυτού απόδειξη δεν βρίσκεται στα ανατολικά, αλλά πέραν - στην άλλη μεριά - του Ατλαντικού), ούτε η κοινωνική μεταβολή προηγείται απαραίτητα του πολέμου. 
Ο πόλεμος στο Βιετνάμ μπορεί να μην έφερε συνταγματική κρίση στις Ηνωμένες Πολιτείες (καθόρισε όμως τον κοινωνικό μετασχηματισμό της αμερικανικής κοινωνίας, ενώ μαζί με τους υπόλοιπους πολέμους επιτάχυνε την αμερικάνικη υποχώρηση και πτώση), αλλά ο πόλεμος της Αλγερίας οδήγησε στο τέλος της Αποικιακής Γαλλικής Αυτοκρατορίας και στην κατάρρευση της Τέταρτης Γαλλικής Δημοκρατίας ενώ οι αποικιακοί πόλεμοι της Πορτογαλίας επέφεραν τις κοινωνικές και πολιτειακές μεταβολές στη συγκεκριμένη χώρα. [5]
 Εκείνο που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό για τις ημέρες μεταξύ των δύο ατομικών βομβαρδισμών στην Ιαπωνία είναι το εξής: 
Η ατομική επίθεση-πείραμα έλαβε χώρα την 5η (προς 6η) Αυγούστου 1945, ενώ στο Ναγκασάκι την 8η (προς 9η) Αυγούστου. Την ίδια μέρα, (August 8, 1945, 11pm Trans-Baikal time) η Ε.Σ.Σ.Δ κηρύσσει πόλεμο εναντίον της Ιαπωνίας. 
Μια πράξη που είτε εξαφανίστηκε είτε υποβαθμίστηκε ή/και σχετικοποίηθηκε στην μεταπολεμική ιστοριογραφία.
 Η συγχρονισμένη κήρυξη πολέμου από πλευράς Ε.Σ.Σ.Δ και οι ατομικές επιθέσεις από πλευράς Η.Π.Α είχαν τρομερές επιπτώσεις (δημιούργησαν αυτό που ονομάζεται "Twin Shocks").
 Η κατάρρευση ήταν άνευ προηγούμενου και ολοκληρωτική (αν και υπήρξαν απόπειρες πραξικοπήματος προκειμένου η Ιαπωνία να μην παραδοθεί). 
Η Ιαπωνία παραδόθηκε άνευ όρων στις 15 Αυγούστου (συσχέτιση με την "V-J Day"). Επίσημα (υπογραφή) παραδόθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου - είχαν περάσει τρεις εβδομάδες από την κήρυξη πολέμου από πλευράς Ε.Σ.Σ.Δ. 
Υπάρχει μια μικρή «θολούρα» γύρω από το ζήτημα, που έχει να κάνει με τους μεταπολεμικούς διακανονισμούς και ανταγωνισμούς. [6] 
Οι οικονομικές κυρώσεις, δηλαδή η κατάχρηση και εκμετάλλευση της νομισματικής κυριαρχίας του δολαρίου, πάνε σύννεφο, ενώ η μετάθεση από το στρατιωτικό επίπεδο σε ό,τι αφορά κράτη δεύτερης διαλογής (όπως η Λιβύη, η Β. Κορέα, το Ιράκ, η Συρία - η οποία βέβαια διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο - κ.λπ), στο οικονομικό και εμπορικό σε ό,τι αφορά μεγαλύτερα κράτη, αυτό το χάσμα μεταξύ που βγάζω τα δόντια μου στρατιωτικά και που οικονομικά, βγάζει μάτι. [7] 
Έχουμε επισημάνει παλαιότερα [5η Οκτωβρίου 2017]: Αυτό που ζούμε δεν είναι η επέκταση και εγκαθίδρυση του «δυτικού» εκκοσμικευμένου παραδείσου επί της γης, μετά από την κατάρρευση του «ανατολικού στρατοπέδου» και της Ουτοπίας του, αλλά η αποσύνθεση, ο κατακερματισμός και η πολυδιάσπαση και του παλαιού, με τη σειρά του, ψυχροπολεμικού 
«δυτικού» διατλαντικού συνασπισμού (και φυσικά ο επανακαθορισμός των εσωτερικών και εξωτερικών του σχέσεων)... 
Λόγω της οικονομικής κρίσης τα νοήματα στρέφονται προς τη δεκαετία του 1930. Μήπως όμως, όπως έχουμε επισημάνει και παλαιότερα, σε ό,τι αφορά το εσωτερικό της λεγόμενης «Δύσης», θα πρέπει να σκεφτόμαστε περισσότερο τη δεκαετία του 1980; 
Πιο συγκεκριμένα το τέλος αυτής της δεκαετίας; 
Όποιος έχει μελετήσει την άνοδο των «εθνικισμών» και την αναρχοποίηση του εγγύς σοσιαλιστικού κόσμου του σλάβικού ημισφαιρίου κατά την τελευταία περίοδο της Ε.Σ.Σ.Δ, μπορεί να αντλήσει διδάγματα για την σημερινή επάνοδο του «εθνικισμού».
 Επιστροφή εθνικισμών, δημοψηφίσματα, διακηρύξεις ανεξαρτησίας που αρχικά θεωρήθηκαν παράνομες και διακηρύξεις κυριαρχίας αυτόνομων δημοκρατιών, περίοδος τελμάτωσης, δείκτες γονιμότητας, μοτίβα αναπαραγωγής και δημογραφικές πιέσεις, δύστροπα κράτη-δορυφόροι. 
Σχεδόν όλα όσα παρατηρούνται σήμερα στα δυτικά υπήρχαν εκείνη την περίοδο στα ανατολικά. Επισήμανση:
 Όπως αποδεικνύεται από την εποχή του Μαυρίκιου της Οράγγης μέχρι τις ήττες των «δυτικών» στρατών κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα και τις ήττες των Αμερικανών κατά την μετά-ψυχροπολεμική περίοδο, η στρατιωτική τεχνολογία από μόνη της δεν οδηγεί απαραίτητα στην επιτυχία στο πεδίο της μάχης - χρειάζονται και άνδρες (και εμπειρία. 
Τα προηγούμενα μπορούν να λειτουργήσουν ως υπενθύμιση πως οι σύγχρονες εμμονές με τα οπλικά συστήματα και οι συζητήσεις για θέματα άμυνας, ίσως να είναι κάπως μονόπλευρες). 
Το θέμα όμως είναι πως πλέον μετά το «ποιοτικό», στρατηγικό, ηθικό ή/και οργανωτικό, χάνεται και το τεχνολογικό στρατιωτικό πλεονέκτημα. 
Ενδεικτικές βιβλιογραφικές αναφορές και Έξοδος (Quo vadis America? Ξανά) Ενδεικτικά 
1) Anatomy of Failure: Why America Loses Every War It Starts by Harlan K. Ullman, 
2) Pussycats: Why The Rest Keeps Beating The West by Martin van Creveld [δες και εδώ από τον ίδιο για τους «παντοδύναμους»: The Sword And The Olive: A Critical History Of The Israeli Defense Force], 
3) Victorious and Vulnerable: Why Democracy Won in the 20th Century and How it is Still Imperiled by Azar Gat, 
4) The Challenge of Eurocentrism. Global Perspectives, Policy, and Prospects by Rajani Kanth και 
5) The Decomposition of the American System / After the Empire: 
The Breakdown of the American Order by Emmanuel Todd.
Το τελευταίο επειδή ήταν «εκτός κλίματος», σε περίοδο «παντοδυναμίας», και επειδή έγραφε εκείνη την εποχή ορισμένα από τα παρακάτω (βαθύς
«ευρωπαϊσμός». Είχαμε κάνει παλαιότερα, το 2014, μικρή-σύντομη παρουσίαση του έργου του): 
The real America is too weak to take on anyone except military midgets... [Such conflicts represent little or no military risk] theatrical media coverage must not blind us to a fundamental reality: the size of the opponent chosen by the US is the true indicator of its current power... There is no global threat that requires an emergency response by the United States to protect freedoms. Only one threat to global stability hangs over the world today - the United States itself. which was once a protector and is now a predator. At the very moment when its political and military usefulness is no longer obvious, America is realizing that it cannot do without the goods produced by the rest of the planet. But the world is too vast, too populous, too diverse, and crisscrossed by too many uncontrollable forces. No strategy, no matter how well thought out, will allow the United States to transform its semi-imperial situation into a full-fledged legitimate empire. America is too weak economically, militarily, and ideologically. This is why every move intended to reaffirm its control over the world is causing negative blowback that weakens little by little its strategic standing... Let the present America expend what remains of its energy, if that is what it wants to do, on "war on terrorism" - a substitute battle for the perpetuation of a hegemony that it has already lost. If it stubbornly decides to continue showing off its supreme power, it will only end up exposing to the world its powerlessness. 
Δεκαπέντε και πλέον χρόνια πριν. 
Πολύ πριν από την εκλογή Τραμπ και κυρίως προτού ορισμένοι, αν όχι οι περισσότεροι, αρχίσουν να συγχέουν τα συμπτώματα (όπως π.χ ο προηγούμενος) με τα αίτια. 
Αλλά αυτή είναι η θεμελιώδης τάση που κυριαρχεί σε ολόκληρο τον ευρωατλαντικό χώρο (και στις «επιστήμες» του). 
Η ακούσια σύγχυση ή η ηθελημένη μεταβολή του συμπτώματος - και η αναγωγή του - σε αίτιο. 
Τα πράγματα που συμβαίνουν, δεν συμβαίνουν δίχως λόγο - ούτε η πρόσφατη παρουσίαση ή «επίδειξη» νέων στρατιωτικών τεχνολογιών από πλευράς Ρωσσίας, η οποία απευθύνεται προς τις Η.Π.Α, αλλά μια χαρά 
παρακολουθεί και η Κίνα. Μια από τις προϋποθέσεις προκειμένου οι Ηνωμένες Πολιτείες να επιτύγχαναν, δηλαδή να επέβαλλαν, Πλανητική Ηγεμονία - μετά από την εξαΰλωση ή ρευστοποίηση της Σοβιετικής Σφαίρας -, ήταν η ολοκληρωτική, πλήρης και μιά για πάντα εξαφάνιση της Ρωσσίας ως Στρατηγικής Δύναμης και ως μοναδικής πραγματικής Δύναμης Πυρηνικής Εξισορρόπησης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, αφήνοντας κατά αυτόν τον τρόπο τις Η.Π.Α ως τη Μοναδική Δύναμη στον πλανήτη που θα μπορούσε να χτυπήσει οποιαδήποτε χώρα μονομερώς, δίχως τη δυνατότητα αντιποίνων (Δηλαδή Η.Π.Α εν έτει 1945, ή/ και ό,τι προσπαθεί μονοπωλιακά και προνομιακά να διατηρήσει το Ισραήλ, όχι σε πλανητική αλλά σε περιφερειακή κλίμακα). 
Η Ρωσσία λοιπόν, την οποία όχι δεν κατέστρεψαν μια για πάντα αλλά απέτυχαν και να την απομονώσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (κάνοντας της βέβαια ζημιά), επιτέλεσε για μια ακόμα φορά έναν σημαντικό ρόλο στην ανθρώπινη ιστορία - πάντα με μεγάλο ανθρώπινο, οικονομικό, κοινωνικό κόστος για την ίδια (Να δούμε πόσο θα αντέχει να επιτελεί ανάλογους ρόλους). Δίχως τη Ρωσσία ο πλανήτης σήμερα θα ήταν ασύλληπτα, αδιανόητα διαφορετικός (αναφερόμαστε και στο παρελθόν). Και στις μέρες μας, η Κίνα δεν θα βρισκόταν εδώ που είναι σήμερα δίχως την επαναπροσέγγιση με τη Ρωσσία.
 Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης η de facto συμμαχία ή ορθότερα συνεννόηση ΗΠΑ-Κίνας έληξε και άρχισε μια (επανα)προσέγγιση Κίνας-Ρωσίας [Ένα από τα παράπονα Ρώσσων αναλυτών, «αστικής» μάλιστα υφής, είναι το εξής: 
Παιδιά, εμείς δεν είχαμε μόνο τη «Δύση» απέναντι μας. Είχαμε την ευρω-ατλαντική «Δύση» καιτην άπω-ασιατική «Ανατολή». 
Αλλά αυτή η οπτική δεν πολυακούγεται γιατί όπως γράφουμε και στον τίτλο: Πόλεμος και Ιδέες].
 Από τα τέλη του 19ου αιώνα (1870-80, PPP) και μέχρι τις αρχές του 20ου (1910-20, Nominal), οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μετατράπηκαν σταδιακά στην μεγαλύτερη οικονομία και το μεγαλύτερο εμπορικό έθνος στον πλανήτη, καθώς και στο μεγαλύτερο πιστωτή της Βρετανίας και της Γαλλίας. 
Η εξέλιξη αυτή, πριν από περίπου έναν αιώνα, αποτέλεσε το οικονομικό θεμέλιο της μεταπολεμικής διεθνούς τάξης. 
Η τάξηαυτή όμως επιβλήθηκε μέσω του πολέμου (όπως προείπαμε η οικοδόμηση της δεν κρίθηκε στην οικονομική αλλά στην στρατιωτική απόδοση των κρατών στα ευρωπαϊκά και ασιατικά μέτωπα). Η μεταπολεμική αυτή κυριαρχία και τάξη - η οποία χαρακτηρίζεται από την παγίωση και επέκταση κυρίως των φιλελεύθερων δημοκρατικών εθνικών κρατών - και η προσπάθεια επιβολής μιας Νέας Τάξης από τις Η.Π.Α μεταψυχροπολεμικά που την ακολούθησε, φτάνει στο τέλος της, καθώς η Κίνα επιτυγχάνει αυτό που δεν κατάφεραν με οικονομικούς όρους η αυτοκρατορική/εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία και η αυτοκρατορική/σοβιετική Ρωσσία, γεγονός που τις οδήγησε σε στρατιωτικό, στρατηγικό και ιδεολογικό 
ανταγωνισμό: Να ανέλθουν στο επίπεδο, την οικονομική ισχύ και την κατηγορία των Η.Π.Α, υπερβαίνοντας τες (οι Ιάπωνες, ως «σύμμαχοι» μάλιστα και με μικρότερο πληθυσμό, προσπάθησαν να το καταφέρουν αλλά «τέλειωσαν», συμμαχικά ασφαλώς, τη δεκαετία του 1980: The 1980s Trade Wars / Maybe Japan Was Just a Warm-Up to the Rivalry With China). 
Στις μέρες μας, αρχές του 21ου αιώνα, η Κίνα είναι πλέον η μεγαλύτερη οικονομία (PPP basis ήδη - εντός των επόμενων 10-15 ετών και nominal), το μεγαλύτερο εμπορικό έθνος (2014) και ο δεύτερος μεγαλύτερος πιστωτής των Η.Π.Α. 
Όπως η Γερμανία και η Ρωσσία - αλλά και η Ιαπωνία τελικά - δεν μπόρεσαν να ανταγωνιστούν οικονομικά τις Η.Π.Α, καταφεύγοντας σε στρατιωτικό, στρατηγικό και ιδεολογικό ανταγωνισμό, έτσι και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν μπορούν να ανταγωνιστούν οικονομικά την Κίνα. 
Fill in the Blanks... 
Όταν όμως έχεις χάσει και το πλεονέκτημα της στρατιωτικής ανωτερότητας, τότε Quo vadis America? 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι μια χρεοκοπημένη χώρα-δύναμη που έχει μεταβάλλει τον ορισμό και τα όρια της έννοιας «χρεοκοπία», προκειμένου να μην θεωρείται τέτοια (Γιὰ νὰ δικαιολογοῦν τὶς πράξεις τους ἄλλαζαν ἀκόμα καὶ τὴν σημασία τῶν λέξεων, μας παραδίδει ο Θουκυδίδης), ενώ την ίδια στιγμή χρησιμοποιεί την κυριαρχία του δολαρίου προκειμένου να επιβάλλει οικονομικές κυρώσεις (κατά αυτόν τον τρόπο ταυτόχρονα το υπονομεύει). 
Παρά τον φαινομενικό οικονομικό ορθολογισμό του Τράμπ, ο οποίος πράγματι φαίνεται να υπάρχει, τα κράτη δεν είναι επιχειρήσεις ή εταιρείες για να τα κυβερνούν 'deal makers', ούτε οι διεθνείς σχέσεις είναι απλά εμπορικές και επιχειρηματικές συμφωνίες και 'deals' (τα προηγμένα είναι ενδεικτικά και φανερώνουν την πολιτική κατάπτωση των Η.Π.Α, όπως παλαιότερα αποτέλεσε σύμπτωμα η εκλογή στη θέση του Προέδρου ενός πρώην διασκεδαστή). 
Η ενασχόληση με τα εμπορικά ελλείμματα φανερώνει εκτός από την οικονομική, και την πολιτική, στρατηγική και ηγεμονική χρεοκοπία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, διότι τα ελλείμματα αυτά, ούτε κρυφά ήταν ούτε άγνωστα: 
αντιθέτως, γίνονταν ανεκτά ως «ανταποδοτικά οφέλη» από το ηγετικό κράτος μιας πολυμερούς «Συμμαχίας» προς βασικά μέλη της, τα οποία αποδέχονταν να είναι υποτελή, στα πλαίσια της προάσπισης και επέκτασης μιας Σφαίρας Επιρροής («Δύση») και «Κοινότητας Συμφερόντων και Αξιών», η οποία ήταν κάποτε U.S-led. Το ερώτημα παραμένει: Quo vadis America?

                                         .~`~. 
  06/04/18--11:12: Ένας χάρτης & δύο όροι. 
Δεν ενδιαφέρει η ακρίβεια του χάρτη, ο οποίος υποτίθεται πως αποτυπώνει τις σημαντικότερες παγκόσμιες ροές - εξαναγκασμένης και οικειοθελούς - «μετανάστευσης», από το 1500 και ύστερα (προφανώς και είναι ελλιπής). Ενδιαφέρει όμως να επισημανθεί πως:
 Πρώτον, οι πράσινες φαρδιές γραμμές ή λωρίδες που ξεκινούν από την ατλαντική Ευρώπη ιστοριογραφικά ονομάστηκαν, όχι μετανάστευση ή εποικισμός αλλά, «Εποχή των Ανακαλύψεων» (ή Εξερευνήσεων). 
Δεύτερον, οι ίδιες λωρίδες ή γραμμές δεν σηματοδοτούν κάποιο κύμα ή περίοδο μετανάστευσης ή εποικισμού μαζικής κλίμακας και μακράς διάρκειας αλλά την «Αρχή της Παγκοσμιοποίησης».
 Χαμογελώ. Πόλεμος και Ιδέες. 
                                     Επισήμανση 
Προσπαθώ να βρω πότε εμφανίζεται για πρώτη φορά ο ιστοριογραφικός όρος ''Age of Discovery / Exploration'', αλλά όπως συνήθως συμβαίνει με τα σημαντικά και κομβικά τρικ, κόλπα και κλειδιά της ευρωκεντρικής ιδεολογίας και ιστοριογραφίας, είναι καλά κρυμμένα. 
Θα το βρω όμως. 
Όπως συνήθως συμβαίνει. 
Πάντως η πρώτη χρήση του όρου «Παλαιός Κόσμος» (ΑφροΕυρασία) υποτίθεται πως γίνεται ή το 1596 ή το 1712 (με κάθε επιφύλαξη), ενώ του όρου «Νέος Κόσμος» (Αμερική και Ωκεανία) το 1549. 
Θα ρίξουμε πολύ γέλιο και πολύ κλάμα τις ερχόμενες δεκαετίες. 
Δυστυχώς. 

Eνημέρωση: Ακολουθούν οι σύνδεσμοι για τρεις  σύντομους και πρόχειρους σχολιασμούς-δημοσιεύσεις που αναρτήσαμε πρόσφατα σε ιστοχώρο κοινωνικής δικτύωσης αλλά δεν υπάρχουν εδώ (στο ιστολόγιο): 
Στο τέλος του περασμένου μήνα για το ευρωπαϊκό «πρότζεκτ» και τους δασμούς, την πρώτη του μηνός για την κατάσταση στην Ευρώπη αλλά και γενικότερα την «αριστεροδεξιά»και χθες για την Ιταλία. 
Προστέθηκε και ένα plugin πάνω αριστερά (τρεις γραμμές), για όσες και όσους δεν διαθέτουν προφίλ, προκειμένου να ενημερώνονται, εφόσον το επιθυμούν. 

06/12/18--09:02: Στοιχεία πλανητικού μετασχηματισμού.
 I Χρησιμοποιούμε τα επόμενα οικονομικά στοιχεία προκειμένου να θέσουμε ένα πλαίσιο προβληματισμού. 
Οι είκοσι μεγαλύτερες οικονομίες ως προς το Α.Ε.Π σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης [Gross domestic product i. based on purchasing-power-parity (PPP) share of world total (Percent), and ii. current prices (PPP, international dollars) / I.M.F] είναι οι εξής: 
1. Κίνα 
2. Ηνωμένες Πολιτείες 
3. Ινδία
 4. Ιαπωνία 
5. Γερμανία 
6. Ρωσσία 
7. Ινδονησία 8. Βραζιλία 
9. Ηνωμένο Βασίλειο 
10. Γαλλία 
11. Μεξικό 
12. Ιταλία 
13. Τουρκία 
14. Νότιος Κορέα 
15. Ισπανία 
16. Σαουδική Αραβία 
17. Καναδάς 
18. Ιράν 
19. Αυστραλία 
20. Ταϊλάνδη 
Ακολουθούν Αίγυπτος, Ταϊβάν (επαρχία της Κίνας), Νιγηρία, Πολωνία και Πακιστάν. 
Εάν συμπεριλάβουμε, εκτός από κράτη, και άλλες οντότητες (εμπορικά μπλόκ, περιφερειακές ή διαφόρων ειδών - πολιτικές, νομισματικές και οικονομικές - ενώσεις διακυβερνητικού ή υπερεθνικού χαρακτήρα, κοινές αγορές κ.λπ), τότε τα πράγματα μεταβάλλονται. 
Επισημαίνοντας εξ'αρχής πως
 πρώτον, στα επόμενα δεν περιλαμβάνουμε τις πατέντες της εκλαμπρότατης και απαστράπτουσας Οσίας και Εκκομικευμένης Παρθένου Γαλλίας στην κεντρική και δυτική Αφρική που συνδέονται νομισματικά - CFA franc - καθώς και απλές πολυμερείς συμφωνίες ή συνδιασκέψεις (πλην μιας εξαίρεσης. Διάβασε παρακάτω για Ο.Ι.Δ) 
και δεύτερον, πως παρόλο που παραθέτουμε τα παρακάτω στοιχεία έχουμε ως πάγια θέση πως είναι παραπλανητική η σύγκριση μεμονωμένων κρατών με ενώσεις (παραδείγματος χάριν Η.Π.Α vs Ε.Ε ή ακόμη και Ευρωζώνη), από οικονομικής απόψεως έχουμε τα εξής: [Οργανισμός Ισλαμικής Διάσκεψης/Συνεργασίας] 
1. Κίνα [1] - Ευρωπαϊκή Ένωση [2] 
2. Ηνωμένες Πολιτείες [3] 
3. Ινδία [4] - Ένωση Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN/I.M.F) [5]
 4. Ιαπωνία [6] - Ευρασιατική Οικονομική Ένωση [7] - Κοινή αγορά του Νότου (Mercosur) [8] 
5. Γερμανία [9] 
6. Ρωσσία [10] - Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (Gulf Cooperation Council) [11] 
7. Ινδονησία [12] 
8. Βραζιλία [13] 
9. Ηνωμένο Βασίλειο [14] 
10. Γαλλία [15] 
Η προηγούμενη λογική - και ο χάρτης που προκύπτει από αυτήν - περισσότερο φανερώνει πόλους, κέντρα ή περιοχές.
 Ο πόλος, το κέντρο ή η περιοχή με τη μεγαλύτερη δυναμική, ισχύ και βαρύτητα στις μέρες μας είναι η Ανατολική ή Άπω Ασία (Κίνα, Ιαπωνία, Κορεάτικη Χερσόνησος, Ταϊβάν κ.λπ).
 Καθόλου τυχαία εκεί δεν έχουμε σχηματισμό ή ανάπτυξη κάποιας οντότητας (μόνο μια τριμερής σύνοδος-συνδιάσκεψη κορυφής) καθώς πιθανότατα θα προσκυνούσε ολόκληρος ο πλανήτης.
 Διαβάζουμε τα προηγούμενα οικονομικά στοιχεία, στην πολιτική, δημογραφική και στρατηγική τους διάσταση, διαφορετικά θα κάναμε αναφορά σε ονομαστικό Α.Ε.Π όπως συνηθίζεται (παρ'όλα αυτά υπάρχουν στο τέλος οι top 20 κρατικές οικονομίες - όχι όμως άλλες οντότητες που περιλαμβάνουν πολλαπλά νομίσματα - με βάση το ονομαστικό Α.Ε.Π υπό τη συνοδεία ενός σχολιασμού). 
Εδώ ενδιαφέρει η πολιτική, στρατιωτική και στρατηγική λειτουργία των οικονομικών πραγμάτων και όχι τα οικονομικά πράγματα per se. 
Δε χρειάζεται να επισημάνουμε την ανύπαρκτη συνοχή, τη δυσλειτουργικότητα και την ευθραυστότητα ή τον ενδεχομένως παροδικό χαρακτήρα τέτοιων οντοτήτων. 
Παραδείγματός χάριν, το χάσμα και την πόλωση όχι μόνο νότου-βορρά αλλά και δύσης-ανατολής εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης ή τις σχέσεις Σαουδικής ΑραβίαςΚατάρ ή το χαμηλό επίπεδο θεσμοποίησης και κινητικότητας, τις διαφωνίες και το υψηλό επίπεδο ασυνεννοησίας σε πολλές από αυτές τις ενώσεις κ.ο.κ (άλλωστε δεν έχουν κοινές στοχεύσεις). 
Ο Οργανισμός Ισλαμικής Διάσκεψης, ο οποίος είναι ο δεύτερος πολυπληθέστερος, σε κράτη-μέλη, διεθνής οργανισμός μετά τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (πάνω από 55 κράτη συμμετέχουν), αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτυχίας ή ανυπαρξίας παραγωγής πολιτικών αποτελεσμάτων από μια «οντότητα» που ονομαστικά διαθέτει λανθάνουσα και δυνητική ισχύ πρώτης τάξης αλλά ως στρατηγικός δρώντας είναι, αν όχι σχεδόν ανύπαρκτος, τουλάχιστον αναποτελεσματικός [Σημ. 1]. Ωστόσο, ο χαρακτήρας του συγκεκριμένου Οργανισμού δεν είναι συγκυριακός
παροδικός (ακριβώς επειδή οι βάσεις του δεν είναι υλικές-οικονομικές, αλλά ηθικές-πολιτισμικές). Λόγω της γενικότερης ιδιομορφίας του, ο Ο.Ι.Δ είναι η μόνη Διάσκεψη υπό τη μορφή Οργανισμού που περιλαμβάνουμε στις λίστες, δίχως όμως να τον καταμετρούμε (κανονικά είναι πρώτος σε όλες τις κατηγορίες: οικονομικά, πληθυσμιακά, εδαφικά) και να τον αποτυπώνουμε στους προηγούμενους χάρτες. 
Πάραυτα τον επισημαίνουμε και τον αναδεικνύουμε καθώς, μεταξύ άλλων, αποτελεί και τον μόνο Οργανισμό που έχει εδαφική διηπειρωτική συνέχεια (μαζί με την Ευρασιατική Ένωση: εξαρτάται φυσικά από τον ορισμό της έννοιας-λάστιχο «Ευρώπη»). 
Τέλος, θα πρέπει να αρχίσουμε σταδιακά να αντιλαμβανόμαστε και να προσεγγίζουμε νέες εξελίξεις, συνθήκες και συσσωματώσεις, και με όρους ανάδειξης και διαμόρφωσης γεωγραφικών περιοχών στη βάση της πολιτισμικής παραγωγής, του προσδιορισμού νοήματος και της αντίληψης περί ανθρώπου (δεν υπάρχει μια και μόνη αντίληψη περί ανθρώπου). 
Στον παρακάτω χάρτη αποτυπώνονται τα κράτη μέλη με πράσινο και τα κράτη παρατηρητές με μπλέ, του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης. 
Οι προηγούμενες δεκαπέντε οντότητες (εθνικά ή άλλα κράτη, εμπορικά μπλόκ, περιφερειακές πολιτικές, νομισματικές και οικονομικές ενώσεις και οργανισμοί διακυβερνητικού ή υπερεθνικού τύπου, κοινές αγορές κ.λπ) εκτός ή πέραν των οικονομικών μεγεθών που προαναφέρθηκαν, κατατάσσονται ως εξής: Από απόψεως μεγέθους πληθυσμού [Οργανισμός Ισλαμικής Διάσκεψης] 
1. Κίνα, 2. Ινδία (θα περάσει στην πρώτη θέση την επόμενη 5-10ετία), 3. Ένωση Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN), 4. Ευρωπαϊκή Ένωση, 5. Ηνωμένες Πολιτείες, 6. Κοινή αγορά του Νότου (Mercosur), 7. Ινδονησία 8. Βραζιλία, 9. Ευρασιατική Ένωση, 10. Ρωσσία, 11. Ιαπωνία, 12. Γερμανία, 13 και 14. Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία (οριακή διαφορά) [Σημ. 2], 15. Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ομάν, Κουβέιτ, Μπαχρέιν). 
Από απόψεως εδαφικής έκτασης 
[Οργανισμός Ισλαμικής Διάσκεψης] 
1. Ευρασιατική Ένωση, 
2. Ρωσσία, 
3. Κοινή αγορά του Νότου (Mercosur), 4 και 
5. Ηνωμένες Πολιτείες και Κίνα (λόγω αμφισβητούμενων εδαφών. 
Είναι οριακή η μεταξύ τους διαφορά), 
6. Βραζιλία, 
7 και 8. Ευρωπαϊκή Ένωση και Ένωση Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (επίσης οριακή), 9. Ινδία, 10. Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου, 
11. Ινδονησία, 
12. Γαλλία,
 13 και 14. Ιαπωνία και Γερμανία (ακολουθεί θεματική για τις δύο αυτές χώρες) και τέλος, 
15. το Ηνωμένο Βασίλειο.
                                            II Γερμανία και Ιαπωνία 
                   (& συμπληρωματικά Αγγλία και Ολλανδία) 
Partnership for Destructive Peace ή μεταξύ αρπακτικότητας και τραγικότητας 
Η Ιαπωνία και η Γερμανία είναι τα δύο πολυανθρωπότερα οικονομικά, βιομηχανικά και τεχνολογικά ανεπτυγμένα κράτη με τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή πυκνότητα (population density) στον πλανήτη, πίσω από χώρες όπως οι επόμενες (αν και τα πράγματα δεν είναι τόσο δύσκολα όσο φαίνονται εκ πρώτης όψεως ή όπως είναι στις επόμενες χώρες): 
Μπανγκλαντές, Παλαιστίνη, Ταϊβάν, Λίβανος, Νότιος Κορέα, Ολλανδία, Ινδία, Ισραήλ [Σημ. 3], δίχως να αναφερόμαστε σε πόλεις-κράτηνήσους όπως Μακάου, Μονακό, Σιγκαπούρη, Χονγκ Κονγκ, Μάλτα, Γιβραλτάρ κ.λπ. 
Οι χώρες αυτές, η Ιαπωνία και η Γερμανία, θα λέγαμε πως σε σχέση με άλλα ανεπτυγμένα κράτη έχουν σχεδόν εξαντλήσει ή φτάσει στα όρια της, την ανάπτυξης του εδάφους στη σχέση του με την παραγωγή, τη λειτουργικότητα και την πληθυσμιακή πυκνότητα - από εδώ προκύπτει η ανάγκη για άψογη και άρτια λειτουργία των πάντων (αν και οι Ιάπωνες υποτίθεται πως χαρακτηρίζονται από ένα πνεύμα εκλέπτυνσης και συνεχούς βελτίωσης, που εδράζεται στην πολιτισμική τους ταυτότητα και πνευματική παράδοση από παλαιά. 
Εφόσον ισχύει το προηγούμενο, τότε η ηθική αυτή στάση και κοσμοαντίληψη έγινε, λόγω ανάγκης, εφαρμοσμένη φιλοσοφία και τέχνη). 
Παράλληλα θα πρέπει να τονιστεί ο έντονα, αν όχι υπερβολικά, εξαγωγικός χαρακτήρας και προσανατολισμός των οικονομιών τους, τόσο λόγω των προηγούμενων όσο και λόγω του περιορισμένου εδαφικού και πληθυσμιακού μεγέθους τους συγκριτικά με τωρινά και πιθανά μελλοντικά μεγαθήρια (Κίνα, Η.Π.Α, Ινδία, Βραζιλία, Ινδονησία). 
Χώρες όπως η Ιαπωνία και η Γερμανία, υπό καμία έννοια δεν θα μπορούσαν να αντέξουν παρατεταμένες κρίσεις (όπως π.χ η Ελλάδα): είτε θα έπεφταν σε μια ασύλληπτη αναρχία, είτε σε θα έβλεπαν την άνοδο μιας ισχυρής εξουσίας - πιθανότατα κάποιας μορφής κοσμικού μονισμού - που θα επανέφερε τη τάξη βάζοντας τέλος στο άναρχο περιβάλλον και αποκαθιστώντας 
«λειτουργίες». 
Η Γερμανία, υπό μια έννοια, είναι «άψογη» γιατί παρόλο που αποτελεί την πλέον πυκνοκατοικημένη μεγάλη χώρα του «δυτικού» (βασικά ευρωπαϊκού) κόσμου, έχει καταφέρει να δημιουργεί κενούς-ελεύθερους χώρους, τοπία που μοιάζουν ανέγγιχτα, να διατηρεί αρχιτεκτονική και γενικότερα συνθήκες που δεν προϊδεάζουν για υψηλή πληθυσμιακή πυκνότητα (η οποία όμως μεταφράζεται πλέον, όχι τόσο ως προς τη σχέση της με το έδαφος όσο με την πυκνή δόμηση και κατοίκηση της πόλης).
 Χαρακτηρίζεται επίσης από έντονη πολυκεντρικότητα ενώ έχει και χαμηλότερο ποσοστό αστικοποίησης συγκριτικά με την Ιαπωνία. 
Ωστόσο, σε μια τέτοια χώρα εάν διακοπεί η παροχή ενέργειας για 24 ώρες, το πιθανότερο είναι πως θα υπάρξει ασύλληπτο χάος. 
Ένας χάος που σε άλλες χώρες μπορεί να μην αποτελέσει υπαρξιακό κίνδυνο για το σύστημα ή/και το χαρακτήρα του κράτους. 
Η κατάρρευση, εάν και εφόσον συμβεί σε μια τέτοια χώρα, δεν μπορεί παρά να είναι ακαριαία και ολοκληρωτική (Αντίθετα, σε χώρες όπως η Ελλάδα, τα πάντα σκουριάζουν, σκεβρώνουν, πετσικάρουν - και εν τέλει, σαπίζουν: η αντοχή είναι μεγάλη και το όριο θραύσης υψηλό, τα πάντα υπό/μίσο/δυσ-λειτουργουν και τα όρια συστολής-διαστολής και ελαστικής-πλαστικής παραμόρφωσης είναι επίσης μεγάλα. 
Ένα κλαδί νωπό και δύσοσμο έχει τη δυνατότητα να απορροφά μεγάλη ενέργεια. 
Συνεχώς λυγίζει και παραμορφώνεται αλλά δύσκολα σπάει. Αντιθέτως:). 
Στο γυαλί και στον πάγο δεν υπάρχουν παραμορφώσεις παρά μονάχα θραύση.
 Και όταν γίνει αυτή είναι ακαριαία και χωρίς προειδοποίηση. 
Δεν είναι τυχαίο πως οι δύο προηγούμενες χώρες που συνδυάζουν υψηλή πληθυσμιακή πυκνότητα και χαρακτηρίζονται από πληθυσμιακή σταθερότητα ή μηδενική πληθυσμιακή αύξηση (zero population growth) αποτελούν και τις δύο πιο γερασμένες κρατικές κοινωνίες στον πλανήτη. 
Ο πληθυσμός της Γερμανίας από τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1990 μέχρι και το 2015 παρέμεινε σταθερός γύρω στα 80-81 εκατομμύρια και της Ιαπωνίας γύρω στα 126-127 εκατομμύρια. Βέβαια αυτή η «σταθερότητα» εμπεριέχει ορισμένα στοιχεία εσωτερικά της - ή αποτελεί οφθαλμαπάτη - καθώς η (δια)μέση ηλικία στην Ιαπωνία και τη Γερμανία τη δεκαετία του 1990 ήταν περίπου 38-39 έτη ενώ σήμερα είναι 46-47 έτη. 
Ο αριθμός των ανθρώπων ποσοτικά παραμένει σταθερός αλλά η κοινωνία γερνάει ενώ, στην περίπτωση της Γερμανίας, μεταβάλλεται η δημογραφική και κοινωνική δομή και σύνθεση μέσω «εισαγωγών». 
Ουσιαστικά στη Γερμανία έχουμε ενδογενή «φυσική πληθυσμιακή μείωση» που εξισορροπείται εξωγενώς μέσω εισαγωγών οδηγώντας σε «πληθυσμιακή σταθερότητα» (Αναφερόμαστε στη τελευταία 25ετία γιατί αν αναφερθούμε στο σύνολο της μεταπολεμικής περιόδου, σοβαρεύουν περισσότερο τα πράγματα. 
Θα επανέλθουμε όμως όταν κρίνουμε πως είναι κατάλληλη η στιγμή). 
Και στη σπάνια περίπτωση που έχουμε «πληθυσμιακή αύξηση», όπως συνέβη με την πρόσφατη 
αρπαχτή κατά τη διάρκεια της προσφυγικήςμεταναστευτικής κρίσης, πάλι μέσω «εισαγωγών» επιτυγχάνεται αυτή. 
Φυσικά η κυνικότητα του όλου πράγματος - ή ορθότερα της επιχείρησης - επενδύεται λόγους ανθρωπιστικούς. 
H Γερμανία θα μπορούσαμε να πούμε πως αποτελεί μια τραγική περίπτωση ή, πιο ολοκληρωμένα, μια χώρα που κινείται μεταξύ αυτοπειθάρχισης, ανασφάλειας, αρπακτικότητας, υποκρισίας, καταδίκης και τραγικότητας. 
Τους Ιάπωνες τους χαρακτηρίζει μεγαλύτερη ειλικρίνεια και ευθύτητα. 
Η Nippon ή Nihon είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση χώρας και αποτελεί μια από τις πλέον εθνολογικα ομοιογενείς αλλά και την πλέον γερασμένη κρατική κοινωνία στον πλανήτη (Τα προηγούμενα, σε ό,τι αφορά την εθνολογική ομοιογένεια, ισχύουν και για τους Κορεάτες, βόρειους και νότιους - απλά οι νότιοι έχουν έντονη θρησκευτική διαφοροποίηση και μεγαλύτερη μέση ηλικία). 
Η Αγγλία μόνη της, όχι ως Ηνωμένο Βασίλειο δηλαδή, επίσης περιλαμβάνεται στις περιοχές που αναφέρονται στην πρώτη παράγραφο μεταξύ Μπανγκλαντές, Παλαιστίνης και Ισραήλ, από απόψεως πληθυσμιακής πυκνότητας (population density).
 Η Αγγλία ως περιοχή της νήσου Βρετανίας έχει μεγαλύτερη πληθυσμιακή πυκνότητα απ'ό,τι η Ιαπωνία και η Γερμανία.
 Συνήθως τα ανεπτυγμένα κράτη με υψηλή πληθυσμιακή πυκνότητα καταλήγουν ή έχουν υπάρξει κατά το παρελθόν αρπακτικά (εάν έχουν δε και εκκοσμικευμένες μεσσιανικές παρορμήσεις ή εκπολιτιστικές και ιεραποστολικές τέτοιες, ακόμη πιθανότερο). 
Η Ιαπωνία (δίχως τα της παρενθέσεως), η Γερμανία και η Αγγλία, σίγουρα ανήκουν σε αυτή την κατηγορία [Σημ. 4]. 
Τα νησιά μάλιστα βρίσκονται σε ακόμη πιο δεινή θέση απ'ό,τι τα ηπειρωτικά κράτη, ενώ ο ιμπεριαλισμός ως σχέση προϊόντων τροφής - βιομηχανικών προϊόντων δεν υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής ως θέμα.
 Καθόλου εξασφαλισμένη δεν είχε την ενέργεια της η Ιαπωνία και τη τροφή της η Βρετανία, ενώ η κατασκευή πλοίων είχε οδηγήσει σε μεγάλη αποψίλωση δασών και παράλληλα με μονοκαλλιέργειες σε μεταβολή οικοσυστημάτων στην Αγγλία. 
Καθόλου τυχαίο ασφαλώς που ο Τόμας Μάλθους (Thomas R. Malthus) και η καταστροφική σκέψη του - η οποία ηγεμονεύει στις μέρες μας στο εσωτερικό της «Δύσης» με διάφορες προβιές, συμπεριλαμβανομένων προοδευτικών τέτοιων - μας έρχεται από τη νήσο της Γηραιάς Αλβιώνας και το εκκοσμικευμένο οικονομίστικό παπαδαριό της Βρετανίας (Ο Μάλθους στις μέρες μας έβγαλε τα χακί και τα καφέ και φόρεσε τα πολύχρωμα και παρδαλά πρασινοπορτοκαλοροζουλί. 
Ασφαλώς οι λευκές ή διαφανείς Pseudo-Rational προβιές παραμένουν). 
Ειδικότερα για τις συγκεκριμένες δύο δυνάμεις, την Ιαπωνία και τη Γερμανία, αναπτύχθηκαν και ανάλογα οικονομίστικά σκεπτικά και δόγματα που 
φαινομενικά φαντάζουν άσχετα με όσα περιγράφουμε.
 Όπως παραθέταμε πριν από περίπου έξι χρόνια (όσες και όσοι είσαστε παλαιοί αναγνώστες - αν έχει απομείνει κανείς από τους αρχικούς... - αντιλαμβάνεστε πως ουσιαστικά επανέρχονται, επιβεβαιώνονται και κεφαλαιοποιούνται ή γίνονται επίκαιρες παλαιές-αρχικές προσεγγίσεις και αναλύσεις [Σημ. 5] την περίοδο που διανύουμε): 
Το ότι οι μεγάλες δυνάμεις πρέπει να είναι μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις μπορεί να φαίνεται πλεονασμός, ωστόσο το 1970 ο ιάπωνας πρωθυπουργός κύριος Sato απέρριψε την άποψη αυτή ισχυριζόμενος ότι η Ιαπωνία θα γινόταν η πρώτη χώρα στην ιστορία που θα γινόταν μεγάλη, χωρίς να έχει τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς που είχαν πάντα αυτού του είδους οι δυνάμεις στο παρελθόν [το ίδιο δόγμα υποστήριξε, ο έτερος παλαιός αμφισβητίας του status quo, υπονομευτής της διεθνούς τάξης και ηττημένος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, η Γερμανία]. 
Ο κύριος Sato, για να υποστηρίξει την άποψη του, θα μπορούσε να τονίσει τη μεγάλη πολιτική επιρροή που είχε αρχίσει τότε να ασκεί η Ιαπωνία λόγω της οικονομικής της δύναμης καθώς και τους περιορισμούς που υπάρχουν πλέον στη χρήση βίας ως οργάνου της εξωτερικής πολιτικής. 
Δεν υπάρχει ωστόσο κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι η Ιαπωνία ή κάποια άλλη χώρα μπορούν να ανέλθουν στη πρώτη κατηγορία δυνάμεων πολιτικά, χωρίς να λάβουν επίσης μέτρα που είναι απαραίτητα, για να ανέλθουν στην πρώτη κατηγορία τωνδυνάμεων στρατιωτικά... 
Ο Ranke στην πραγματεία του The Great Powers επιχειρεί να ορίσει τη στρατιωτική κατάσταση μιας μεγάλης δύναμης με όρους αυτάρκειας ή ανεξαρτησίας από συμμάχους [Σημ. 6].
 Λέει ότι μια χώρα είναι μεγάλη δύναμη, όταν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της εναντίον όλων των άλλων, ακόμη και όταν συνασπίζονται εναντίον της. 
Ο ορισμός αυτός είναι υπερβολικά ασαφής, για να γίνει αποδεκτός όπως έχει, αλλά μας βοηθάει να κατανοήσουμε ποιά είναι η ειδική θέση των Ηνωμένων Πολιτειών [Σημ. 6]. Hedley Bull, 1977 
Τα πράγματα αυτά, μαζί με κριτικές προσεγγίσεις προς τον παγκοσμιοποιητικό λόγο και τα επιχειρήματα του 
(στα πλαίσια αυτά εντάσσεται και το ευρωπαϊκό αφήγημα, ο μονοπολικός αμερικανισμός κ.λπ), τα έχουμε θίξει κατ'επανάληψη τα τελευταία έξι χρόνια [Σημ. 5]. 
Φυσικά παράλληλα με διαγνώσεις για την πορεία του ευρωατλαντικού χώρου. 
Θα πρέπει να επισημάνουμε πως μεγάλη ιστορικήαντίθεση-εξαίρεση σε ό,τι αφορά τη σχέση πληθυσμού, εδάφους, επέκτασης, αρπακτικότητας κ.λπ, αποτελούν η Ινδική Υποήπειρος - η πολυπληθέστερη περιοχή του πλανήτη - και η Κίνα.
 Με βάση τα παραδοσιακά πληθυσμιακά δεδομένα της Ινδίας, εάν οι Ινδοί κουβαλούσαν τα μυαλά των Άγγλων, το «λογικό» θα ήταν να είχαν αποικιοποίησει αυτοί τη Βρετανία - αν είχε κάτι να τους προσφέρει βέβαια - και όχι το αντίστροφο (δεν συζητάμε ούτε θέλουμε να σκεφτόμαστε την περίπτωση να υπήρχαν 1,3 δισεκατομμύρια Αγγλοσάξονες στριμωγμένοι σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή. 
Δεν θα είχε μείνει κολυμπηθρόξυλο στον πλανήτη και θα γνωρίζαμε εμπειρικά τι σημαίνει η έννοια «παγκόσμιο ολοκαύτωμα»). 
Όμως οι άνθρωποι αυτοί, στην Ινδική Υποήπειρο, είχαν τα πάντα και δεν τους έλειπε τίποτα. 
Συν τοις άλλοις αποτελούσαν από μόνοι τους μια «Οικουμένη» (δηλαδή έρχονταν οι άλλοι σε εκείνους, δεν πήγαιναν εκείνοι στους άλλους.
 Αποτελούσαν Κέντρο. 
Χαρακτηριστικό που είχαν και οι Κινέζοι, εξ'ου και Κεντρική Πολιτεία). 
Η μόνη χώρα που θα μπορούσε να χαράξει μια πορεία εντελώς διαφορετική από όλους τους υπολοίπους, δηλαδή να κατευθύνεται και να κινείται σχεδόν «μετα-ρεαλιστικά» τόσο πολιτικά και οικονομικά όσο και ιδεολογικά, «στον κόσμο της», είναι η Bhārat [Σημ. 7]. 
Ενώ σε ό,τι αφορά την Κίνα (Zhōngguó, που σημαίνει κεντρική πολιτεία), όπως έχει επισημάνει ο Kishore Mahbubani, ο ιστορικός του μέλλοντος θα πει:
 Η Κίνα υπάρχει πόσο καιρό; Τέσσερις χιλιάδες χρόνια; Πως και υπάρχει η Κίνα εδώ και 4000 χρόνια; 
Εάν η Κίνα ήταν μια επιθετική παγκόσμια ιμπεριαλιστική δύναμη, η Αυστραλία θα έπρεπε να ήταν ένα κινεζικό κράτος [εδώ και καιρό] και όχι ένα αγγλοσαξονικό κράτος που κατοικείται από φυλακισμένους από την Αγγλία.
 Η Αυστραλία είναι πολύ πιο κοντά στην Κίνα. 
Οι Κινέζοι δεν έχουν αυτή την παγκόσμια μεσσιανική ιεραποστολική ώθηση και παρόρμηση. Ουσιαστικά αυτό που επισημαίνεται από αρκετούς τα τελευταία χρόνια είναι πως η Κίνα δεν έχει υπάρξει ιμπεριαλιστική δύναμη ούτε έχει κριθεί ιστορικά για επιδίωξη εξουσιασμού άλλων χωρών, και πως επιβλήθηκε στην ευρύτερη περιοχή με τη δύναμη του πολιτισμού, των επιτευγμάτων και της προαιώνιας 
παρουσίας της. 
Φυσικά, πέραν του ότι αναπτύσσονται στοιχειακές δυνάμεις και πιέσεις στις προηγούμενες περιπτώσεις, υπάρχουν εξαιρέσεις σε ό,τι αφορά τη σχέση πληθυσμού και εδάφους, επέκτασης και αρπακτικότητας, καθώς οντότητες που δεν έχουν υψηλή πληθυσμιακή πυκνότητα και στις οποίες δεν ασκούνται έντονες πληθυσμιακές ή άλλες πιέσεις (π.χ εξάντληση κοιτασμάτων και πόρων ή ελλείψεις λόγω μονοπωλίων), μπορούν επίσης να καταλήξουν αρπακτικά. 
Σε αυτή την περίπτωση διαδραματίζουν μεγαλύτερο ρόλο πιθανώς, πέραν των απτών συμφερόντων και των ενδογενών κινητήριων δυνάμεων, τα εκκοσμικευμένα μεσσιανικά μοτίβα, οι «αριοσύνες» (αν όχι με βιολογικά, με ηθικίστικα, οικονομίστικά ή άλλα περιτυλίγματα), οι εκπολιτιστικές αποστολές και τα λοιπά γνωστά. 
Υπάρχουν και χώρες που στρέφονται υπερβολικά στο εσωτερικό τους και στην ανάπτυξη του εδάφους, προκειμένου να αποφύγουν τη μοίρα του αρπακτικού (και για να αντιμετωπίσουν τις πιέσεις δέχονται). 
Το πόσο έντονη είναι η προσπάθεια να αποφεύγεται το ζήτημα της δημογραφίας (ή να ενσωματωθεί στα «οικονομικά» και να αφομοιωθεί από αυτά) και η σχέση ανάπτυξης πληθυσμού και εδάφους, φαίνεται από το εξής απλό: για τα ποδήλατα στην Ολλανδία οι περισσότεροι αν όχι όλοι γνωρίζουν, για την πληθυσμιακή πυκνότητα όμως της Ολλανδίας σχεδόν κανείς (Φυσικά οι προηγούμενοι παράγοντες δεν είναι μονολιθικοί ως προς τη σημασία τους, αλλά συνήθως δεν αναδεικνύονται ή επιτηδευμένα αποσιωπούνται). Πρακτικά, σε σχέση με το «περιορισμένο» του εδάφους, το Μπανγκλαντές, η Ολλανδία και η Νότιος Κορέα βρίσκονται στις πρώτες θέσεις, με τον παράκτιο άξονα Ισραήλ-Παλαιστίνη-Λίβανος-Συρία, δηλαδή ακρατικά από την έρημο του Σινά μέχρι την οροσειρά του Ταύρου (ή διαφορετικά, την μεσογειακή ακτή του παλαιού Λεβάντε και Mashriq), να είναι από τις πλέον πυκνοκατοικημένες και κρίσιμες περιοχές του πλανήτη. 
Οι Ολλανδοί είναι ζωντανή απόδειξη της θέλησης για να επιβιώνεις, να υπάρχεις και να ζεις, όχι μονάχα λόγω της σχέσης πληθυσμού-εδάφους(-πόλης) αλλά και λόγω της στάθμης των εδαφών (εξ'ου και Κάτω Χώρες) και των κατασκευαστικών έργων που έχουν οικοδομήσει. 
Κάποιος θα σκεφτεί αυτομάτως τον «Αγώνα του Ανθρώπου επί της Φύσης». Βέβαια ο άνθρωπος ούτε «υπερνικά» ούτε «υπερβαίνει» τη φύση. 
Αυτό αποτελεί ψευδαίσθηση και παραμυθίαση. 
Μόνο αντιγράφει ή μιμείται τους μηχανισμούς και τους τρόπους λειτουργίας της και - νομίζει πως - την παρακάμπτει ή λυγίζει τους νόμους της παροδικά για μικρό χρονικό διάστημα (κατ'ουσίαν ανακαλύπτει πτυχές και μονοπάτια που δεν είχε καταφέρει να ανακαλύψει νωρίτερα και μετασχηματίζει μορφές και δυνάμεις). 
Αν υπάρξει μια μεγάλη φυσική καταστροφή, οι Ολλανδοί δεν θα μπορέσουν να κάνουν πολλά περισσότερα πράγματα, πέραν του να γίνουν μετανάστες. 
Η Ευρώπη, η ήπειρος με τα περισσότερα κράτη σε μια οριοθετημένη περιοχή της έκτασης της (όλες οι υπόλοιπες ήπειροι είναι μεγαλύτερες και πιο εκτεταμένες εδαφικά) και με άπειρους πολέμους στο «βιογραφικό» της, υπήρξε στην ιστορία των ανθρώπων μια πολύ επικίνδυνη περιοχή για να ζει κανείς. 
Οι συνθήκες που αναπτύχθηκαν στην Ευρώπη οδήγησαν σε ορισμένα παγκόσμια αποτελέσματα κατά το παρελθόν. 
Ο κόσμος όμως αλλάζει, ξανά (για την Ευρώπη έχει ήδη αλλάξει). 

III 

Ο κόσμος αλλάζει (ξανά και θεμελιωδώς) Ολοκληρώνοντας, δεν θα αναφερθούμε σε κλασικές προσεγγίσεις-διαδικασίες (οικονομία, παγκοσμιοποίηση) μέσω των οποίων ο κόσμος αλλάζει και μεταβάλλεται. Έχουμε θέσει ως προβληματικές τα περί Μακροδομώνκαι Πλανητικού Μετασχηματισμού. 
Θα προσφέρουμε όμως ορισμένες ιστορικές διαστάσεις. Ενδεικτικά: 
• Η Συνθήκη της Αμάσειας, στην οποία έχουμε αναφερθεί κατ'επανάληψη στο παρελθόν, αφορούσε Οθωμανούς και Σαφαβίδες. 
Εκείνη την περίοδο, πέρα από τους Ιρανούς σε χερσαία κλίμακα, οι Οθωμανοί ανταγωνίζονταν (εν πολλοίς ανεπιτυχώς) και τους Πορτογάλους ναυτικά, για την κυριαρχία στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στην Ερυθρά Θάλασσα, το Κέρας της Αφρικής, τον Περσικό Κόλπο και τον Ινδικό Ωκεανό. 
Ο κόσμος αλλάζει θεμελιωδώς, γιατί η Τουρκία επιστρέφει [Σημ. 8] στην ευρύτερη περιοχή - μέσω του Κατάρ, της Σομαλίας και του Σουδάν (Sawakin) -, ενώ η Πορτογαλία δεν πρόκειται να επιστρέψει στη συγκεκριμένη περιοχή όπως πριν από πέντε αιώνες «πότε ξανά, μέχρι να σβήσει ο ήλιος». 
• Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης - την οποία κεφαλαιοποιεί ηθικά και υλικά ακόμη και σήμερα - η Γαλλία ήταν η μεγαλύτερη (1η) πληθυσμιακά χώρα στην Ευρώπη και η τρίτη (3η) πολυπληθέστερη στον πλανήτη. Σήμερα, η Γαλλία είναι η τέταρτη (4η) πολυπληθέστερη στην Ευρώπη (πίσω από τη Ρωσσία, τη Γερμανία και την Τουρκία: Συμβούλιο της Ευρώπης) και η εικοστή δεύτερη (22η) στον πλανήτη.
 Ο κόσμος αλλάζει θεμελιωδώς, γιατί η Γαλλία δεν πρόκειται να επιστρέψει στη θέση του τρίτου (ή τέταρτου) πολυπληθέστερου κράτους στον πλανήτη «ποτέ ξανά, μέχρι να σβήσει ο ήλιος». 
• Τα κράτη που προέκυψαν από την διάλυση των ευρωπαϊκών αποικιακών και εμπορικών αυτοκρατοριών είναι, ή θα αποδειχθούν στο μέλλον, σημαντικότερα από τα παλαιά αυτοκρατορικά κέντρα: Πορτογαλία-Βραζιλία, 
Ολλανδία-Ινδονησία, Ισπανία-Μεξικό κ.λπ. Η Ινδονησία είναι η τέταρτη πολυπληθέστερη χώρα, η τρίτη μεγαλύτερη δημοκρατία στον πλανήτη (πίσω από Η.Π.Α και Ινδία) και η μεγαλύτερη μουσουλμανική τέτοια, καθώς και το πολυπλυθέστερο νησιωτικό έθνος. 
Η Βραζιλία είναι η πρώτη ή δεύτερη μεγαλύτερη χώρα σε έκταση στην Αμερική (αναλόγως εάν προσμετάμε την Αλάσκα ως κατοικήσιμη γη, καθώς ο πληθυσμός αυτής της μεγάλης έκτασης - μεγαλύτερη από τη Γαλλία ή/και το Ιράν - είναι λιγότερο από ένα εκατομμύριο) και η πέμπτη μεγαλύτερη χώρα παγκοσμίως τόσο εδαφικά όσο και πληθυσμιακά. 
Η Βραζιλία είναι επίσης η όγδοη (nominal) ή η έβδομη (PPP) μεγαλύτερη οικονομία και διεκδικεί μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε (όπως και η Γερμανία). 
Η Πορτογαλία είναι απλά μια περιφερειακή χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης [Σημ. 9]. 
Ο κόσμος αλλάζει θεμελιωδώς, γιατί η Πορτογαλία σε σχέση με τη Βραζιλία, η Ολλανδία σε σχέση με την Ινδονησία (και πιθανότατα μελλοντικά η Ισπανία σε σχέση με το Μεξικό) δεν πρόκειται να γίνουν ισχυρότερες ή να επιβληθούν «ποτέ ξανά, μέχρι να σβήσει ο ήλιος». 
• Εάν εξαιρέσουμε τη Ρωσσία, για πρώτη φορά εδώ και αιώνες δεν υπάρχει καμία ευρωπαϊκή χώρα στις πρώτες δέκα πολυπληθέστερες του πλανήτη και, για πρώτη φορά στη γνωστή και καταγεγραμμένη ανθρώπινη ιστορία, η «Ευρώπη» ως ήπειρος πέφτει στην τρίτη θέση από απόψεως πληθυσμού, καθώς την ξεπερνά η Αφρική. 
Ο κόσμος αλλάζει θεμελιωδώς, γιατί δεν πρόκειται να έχουμε πέντε ευρωπαϊκές χώρες στις δέκα πολυπληθέστερες του πλανήτη «ποτέ ξανά, μέχρι να σβήσει ο ήλιος». 
Ο κόσμος αλλάζει θεμελιωδώς, ή απλά ολοκληρώνεται μια «ιστορική ανωμαλία» περίπου δύο-τριών αιώνων (η «ανωμαλία» αυτή γέννησε και την ευρωκεντρική ιδεολογία, ιστοριογραφία και ερμηνευτική), ή ο κόσμος επιστρέφει σε παλαιές κανονικότητες και ισορροπίες, υπό νέες ασφαλώς συνθήκες, με νέα δεδομένα και πάνω σε μια νέα τεχνολογική βάση, για όλους τους προηγούμενους λόγους. 
Το ονομαστικό και το κατά κεφαλήν Α.Ε.Π μαζί με τον ευρωκεντρική ιδεολογία και ιστοριογραφία (που μετασχηματίστηκε σε δυτικοκεντρική, δηλαδή U.S-led διατλαντική τέτοια) αποτελεί μια κάποια λύσις και μια παρηγοριά. Ένα καταφύγιο απέναντι σε όλες τις προηγούμενες, και αρκετές ακόμα, τεκτονικές ή κατακλυσμιαίες μεταβολές (τα αποτελέσματα και τις επιπτώσεις των οποίων δεν έχουμε ακόμη καταλάβει. Έρχονται σαν τα κύματα που είναι μικρά και χαμηλά στην αρχή). 
Θα επαναλάβουμε για μια ακόμη φορά πως τους τελευταίους δύο ή τρεις περίπου αιώνες υπήρξε αυτό που ονομάστηκε ''historical aberration''. 
Ο ιστορικός που χαρακτηρίστηκε από αυτή την ''aberration''ολοκληρώνεται σιγά-σιγά: if you look at the past two thousand years of world history from the year one to the year 1820... for 18 hundred out of the last two thousand years, the two world largest economies where always China and India. So it's only in the last 200 years that Europe took off and North America took off, but if you view the past two hundred years in consideration with the past two thousand years, the past two hundred years have been a major historical aberration. So all aberrations comes to a natural end, and you go back to the historical norm, and therefore is perfectly normal to have China as a number one economy in the world, and there's nothing you can do, to stop it from happening Kishore Mahbubani 
O κόσμος αλλάζει, ξανά και θεμελιωδώς, όμως κατ'ουσίαν τίποτα δεν αλλάζει. 
Ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Και η φύση των πραγμάτων μόνο τεχνητά και παροδικά είναι δυνατόν να αλλοιωθεί.
 Σημειώσεις [Σημ. 1] 

Σε ό,τι αφορά τον Οργανισμό Ισλαμικής Διάσκεψης - και γενικότερα «το Ισλάμ» -, όπως έχουμε επισημάνει παλαιότερα και εμμέσως θίξαμε προηγουμένως, το πρόβλημα και η αδυναμία του δεν εντοπίζεται στα περί οικονομίας, «νεωτερικότητας» ή/και τεχνολογίας και όλα όσα διαβάζετε. 
Το θεμελιώδες πρόβλημα είναι η πολιτική οργάνωση. 
Εάν οργανωθεί πολιτικά, και κεφάλαια θα βρει (ούτως ή άλλως τα διαθέτει), και τεχνολογικά μέσα θα βρει (ή/και θα τα παράσχει), και όπλα θα βρει (το ευκολότερο) και ότι άλλο θελήσει: 
Υπό αυτή την έννοια τα εθνικά κράτη, ως μορφή πολιτικής οργάνωσης, αποτέλεσαν Colpo Grosso (Η Ινδία και το Ιράν ως πολιτικές μονάδες ουσιαστικά δεν αποτελούν «έθνη-κράτη» σύμφωνα το δυτικοευρωπαϊκό στερεότυπο ομογενοποίησης και ομοιομορφίας). 
Βέβαια δεν πρόκειται να οργανωθεί ο αραβοσουνιτικός κόσμος (ευρύτερα «το Ισλάμ» είναι ουτοπικό να οργανωθεί πολιτικά), για απτούς λόγους που δεν είναι του παρόντος να αναφέρουμε. 
Πάντως η δυνητική ή λανθάνουσα ισχύ του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης φανερώνει το κολοσσιαίο και το ουδόλως αμελητέο του όλου πράγματος. 
Για να μην μιλήσουμε για τον εν δυνάμει έλεγχο ενεργειακών και εμπορικών κόμβων. 
Άλλωστε αυτός ο τελευταίος έλεγχος, μαζί με τον έλεγχο ορισμένων μονοπωλίων από τους Βένετους 
και την εξάντληση κοιτασμάτων χρυσού και αργύρου στην Ευρώπη, υπήρξε βασικός παράγοντας που ευρωπαϊκοί πληθυσμοί στράφηκαν-ανοίχτηκαν προς τον Ατλαντικό, προκειμένου να βρουν τις πηγές του αμύθητου πλούτου και των μυθικών αλλά και απτών εξωτικών προϊόντων - π.χ μπαχαρικά -, δηλαδή την Ινδική Υποήπειρο και τον Ωκεανό της, το Ινδονησιακό Αρχιπέλαγος και το Αρχιπέλαγος των Φιλιππίνων, την Κίνα και τις θάλασσες της. 
Για πληθυσμιακές πιέσεις σε σχέση με τη φτώχεια του εδάφους - κλασική περίπτωση οι Βίκινγκ - δεν θα αναφέρουμε τίποτα, γιατί απαγορεύεται ιστοριογραφικά... 
[Σημ. 2] 
Υπάρχουν και άλλες χώρες με μεγαλύτερο πληθυσμό από αυτόν της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, δεν περιλαμβάνονται όμως στις λίστες γιατί δεν βρίσκονται στις δεκαπέντε-είκοσι μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη.
 Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία, με καθαρά πληθυσμιακούς όρους, αποτελούν την 21η και 22η χώρα στον πλανήτη αντίστοιχα, πίσω από το Βιετνάμ, το Κονγκό, τη Γερμανία, το Ιράν, τη Τουρκία και την Ταϊλάνδη και μπροστά από την Ιταλία, τη Τανζανία και τη Νότιο Αφρική. 
Παρεμφερής είναι η λογική και εδαφικά. 
Η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν βρίσκονται στην πρώτη εικοσάδα από απόψεως έκτασης αλλά η κατάταξη τους προκύπτει από τις χώρες που περιλαμβάνονται στις οικονομικά ισχυρές.
 [Σημ. 3] Τα πλέον αραιοκατοικημένα κράτη στον πλανήτη είναι η Αυστραλία, ο Καναδάς, το Καζακστάν, η Ρωσσία και η Βολιβία. 
από τις προηγούμενες χώρες προέκυψαν ως αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης «μηχανικής» που ονομάζεται settler colonialism. 
Ίσως λόγω ακριβώς του παρελθόντος και της ιστορικής τους διαμόρφωσης να στηρίζουν και συγκεκριμένα κράτη που χρησιμοποιούν παρεμφερείς μεθόδους και απομονώνονται στον Ο.Η.Ε. 
Ίσως να υπάρχει κάποιας μορφής υπαρξιακή ανασφάλεια και ταύτιση.
 [Σημ. 4] Το Ισραήλ μάλλον δύσκολα θα μπορούσε να ενταχθεί στις προηγούμενες χώρες-αρπακτικά λόγω πληθυσμιακής πυκνότητας και ας ασκούνται ασφυκτικές εσωτερικές πιέσεις που οδηγούν στα όρια πνιγμού: Το Ισραήλ τη δεκαετία του 50'είχε πληθυσμό κάτω από δύο εκατομμύρια. 
Σήμερα έχει πληθυσμό που πλησιάζει τα εννέα εκατομμύρια (βέβαια ουδείς το χαρακτηρίζει «τριτοκοσμικό» κράτος, αν και η ποσοστιαία πληθυσμιακή του αύξηση είναι μεγαλύτερη του Ιράν ή της Ινδονησίας. 
Με το Μπανγκλαντές και τη Νιγηρία μπορεί να συγκριθεί). 
Τίποτα θετικό δεν προμηνύει η συγκεκριμένη κατάσταση, εντός των συγκεκριμένων περιορισμένων ορίων, του συγκεκριμένου κράτους, σε συνάφεια με τις συγκεκριμένες πολιτικές που ακολουθεί, και σε σχέση με το συγκεκριμένο περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται (να γίνετε παιδιά μου Ισραήλ, να γίνετε...). 
Το Ισραήλ, αυτή η στενή λωρίδα γης, ως προς την πληθυσμιακή πυκνότητα βρίσκεται αμέσως πίσω
Ινδία, δηλαδή την πλέον πολυάνθρωπη χώρα του πλανήτη εντός της επόμενης δεκαετίας. 
[Σημ. 5] Ο παγκοσμιοποιητικός λόγος - του οποίου ασφαλώς αποτελούν μέρος και τα περί υποτίμησης και υποβάθμισης του εδάφους - ανέπτυξε, αρχικά από τη δεκαετία του 1970 αλλά κυρίως από τη δεκαετία του 1990 και ύστερα, συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. 
Ορισμένα ακόμη μοτίβα του αποτελούν πρώτον, η μάχη ανάμεσα στη «γεωκεντρική» ή σε κάποια άλλη τεχνολογία και την «εθνοκεντρική» ή κάποια άλλη πολιτική (υποτίθεται πως η τεχνολογία θα υπερβεί την πολιτική ή η πολιτική θα υποχωρήσει μπροστά στην τεχνολογία) και δεύτερον, η μη αναστρεψιμότητα της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης - το θέμα όμως είναι πως την ορίζει κανείς (Επίσης τα προηγούμενα τα έχουμε εξετάσει από τις πρώτες-παλαιότερες δημοσιεύσεις μας, δηλαδή ξεκινήσαμε με αυτές τις θεματικές πριν από έξι χρόνια).
 Γενικότερα ο παγκοσμιοποιητικός λόγος είναι λόγος περί «υπέρβασης»: της κυριαρχίας, του κράτους, του εδάφους, της πολιτικής, του πολέμου, του ανθρώπου, της φύσης (τα ίδια έλεγαν και πριν από περίπου έναν αιώνα). 
Κατά τα λοιπά, προφανώς και βρισκόμαστε μπροστά σε μια μετάβαση προς μια άλλη φάση και βάση (κοινωνική και τεχνολογική), αλλά όπως επισημάναμε και πρόσφατα, θέλετε να μου πείτε πως μέσω όλων των προηγούμενων, δεν έχουμε υπερβεί (ούτε καν) το χάλυβα και το αλουμίνιο; (Τράτζικ). [Σημ. 6] Η τελευταία παράγραφος του συγκεκριμένου παραθέματος (αυτάρκεια ή ανεξαρτησία από συμμάχους, εναντίον όλων κ.λπ) φέρνει στο μυαλό τις Η.Π.Α των ημερών μας. Βέβαια το απόσπασμα γράφτηκε το 1977. 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής πρέπει να προσέξουν, όσο ισχυρές και αν νιώθουν ή νομίζουν πως είναι, να μην τοποθετούν απέναντι τους τον πλανήτη ολόκληρο ή να μην τοποθετούνται έναντι ολόκληρου του πλανήτη, για να μην έχουν (κάτι που σε αυτή τη φάση αποτελεί επιστημονική φαντασία) τη μοίρα που είχε η Κίνα πριν από περίπου 100-150 χρόνια, όταν όλες οι ύαινες έπεσαν πάνω της. 
Ή για να το θέσουμε κάπως διαφορετικά: 
«Το ψόφιο λιοντάρι ως και οι λαγοί το ξεσκίζουν λίγο λίγο». 
Οι στάσεις και συμπεριφορές αυτές που περιγράφονται στη τελευταία παράγραφο του αποσπάσματος (και τις οποίες δεν βλέπουμε αρνητικά) αποτελούσαν πάγια χαρακτηριστικά και νοοτροπίες της Κίνας, αλλά την οδήγησαν «εκτός ιστορίας» για περίπου έναν αιώνα (και λόγω υποτίμησης ή μη σωστής εκτίμησης της νέας κατάστασης που διαμορφωνόταν). 
Οι Αμερικανοί θα πρέπει να κάνουν το σταυρό τους που, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, έχουν απέναντι τους μια τόσο ισορροπημένη, μη αλαζονική και μη αντιδραστική, συνεργάσιμη και λογική, υπεύθυνη και μη συναισθηματικά λαϊκίστικη Κίνα (Η Γαλλία είναι ασύλληπτα αλαζονική σε σύγκριση με την Κίνα). 
Η κριτική που ασκούμε προς τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι κακόπιστη. 
Θεωρούμε τις Η.Π.Α υπερπολύτιμες 
τις νέες παγκόσμιες συνθήκες που διαμορφώνονται. 
[Σημ. 7] Bhārat, είναι η συνταγματική ονομασία της Ινδίας, όχι ως πολίτευμα αλλά ως χώρα και περιοχή (αυτό που γεωφυσικά και γεωιστορικά ονομάζουμε Ινδική Υποήπειρο και οι διεθνείς οργανισμοί Νότια Ασία), και έχει μυθολογική προέλευση. 
Ακόμη και Οργανισμό Ηνωμένων Ινδιών θα μπορούσε να οικοδομήσει αυτή η πολυεθνοτική, πολυθρησκευτική και πολυγλωσσική, χαοτική και πολυκεντρική «κοσμική» πολιτεία. 
Σε σχέση με τα εθνολογικά, γλωσσικά κ.λπ δεδομένα, η Ινδία και η Βραζιλία βρίσκονται στο άλλο άκρο από την Ιαπωνία και την Κορεατική Χερσόνησο (σχεδόν όλες οι υπόλοιπες χώρες βρίσκονται ανάμεσα - σε αυτά τα δύο «άκρα»: ετερογένεια και ομοιογένεια).
 Η Βραζιλία και η Ινδία αποτελούν δύο από τις πλουσιότερες - εν ευρεία έννοια - και πιο ποικιλόμορφες περιοχές του πλανήτη. 
Τα «οικονομικά» είναι η «επιστήμη» που προσπαθεί να πείσει πως αυτές οι περιοχές είναι «φτωχές» και πως ορθώς πρέπει να αποτελούν υποσημειώσεις της πλανητικής πολιτικής και ιστορίας. 
Είναι όμως ανάποδα τα πράγματα: η φτώχεια, κυριολεκτικά και εκτός εισαγωγικών, γνώρισε και έμαθε τι σημαίνει πλούτος και αφθονία σε αυτές τις περιοχές. Λίγδωσε το αντεράκι της φτώχειας (και για να το μεταθέσουμε σε ένα πλαίσιο «πρωτοκοσμικό», ευρωπαϊκό ή «δυτικό» και λιγότερο «εξωτικό»:
 Οι Ιταλοί ζουν σε μια Χερσόνησο που δεν τους λείπει και δεν τους έλειπε ιστορικά σχεδόν τίποτα.
 Άλλοι όμως είναι πλούσιοι και αυτοί είναι «φτωχοί»... 
Και όλα όσα συνοδεύουν το τελευταίο: ανίκανοι, αντιπαραγωγικοί, μεσόγειοι, τεμπέληδες, φαφλατάδες, μερικώς μονάχα «νεωτερικοί» και «διαφωτισμένοι» κ.ο.κ). 
Λίγδωσε λοιπόν το άντερο του απατεώνα και του άρπαγα και ανήγαγε την απατεωνιά και την αρπαγή σε «επιστήμη» (του στομαχιού...) και κυρίως σε ιδεολογία.
 [Σημ. 8] Την ίδια περίπου περίοδο που οι Οθωμανοί ανταγωνίζονταν Ιρανούς και Πορτογάλους στα ανατολικά και τα νότια, στα δυτικά διαμορφωνόταν η ΦραγκοΟθωμανική συμμαχία (Η μωρή παρθένα της ευρωπαϊκής ιστορίας, μετά τους Αββασίδες έπαιξε και με τους Οθωμανούς: Abbasid–Carolingian alliance, FrancoOttoman alliance).
 Μια από τις σημαντικότερες και μακροβιότερες συμμαχίες της «Γαλλίας» που καθόρισε σε σημαντικό βαθμό την πορεία της ευρωπαϊκής ιστορίας μέχρι τους ναπολεόντειους χρόνους. 
Έχει ενδιαφέρον να σκεφτεί κανείς ποιο ήταν το εκτόπισμα της «Πορτογαλικής» και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας τότε, και την εξέλιξη αυτών των δύο χωρών στις μέρες μας. Σε ένα άλλο επίπεδο, παρεμφερές και σχετικό όμως, μπορεί κανείς να στοχαστεί πάνω σε όσα είχαμε επισημάνει παλαιότερα: 
«Κάποτε η Αυστρία, ως Αυστριακή Αυτοκρατορία, ήταν ανταγωνιστική δύναμη της Τσαρικής Ρωσίας.
 Σήμερα η Αυστρία έχει λιγότερο από 9 εκατομμύρια κατοίκους ενώ η Ρωσία 143 εκατομμύρια, αποτελώντας πυρηνική και στρατηγική δύναμη πρώτου μεγέθους. Η τελική στάση και 
της Ρωσίας, για το εάν θα βρεθεί πιο κοντά στις Η.Π.Α, την Ε.Ε ή την Κίνα, θα καθορίσει εν πολλοίς τη μοίρα του πλανήτη. 
Η στάση της Αυστρίας δεν θα καθορίσει τίποτα (ή πιο ορθά θα καθορίσει κάποια πράγματα σε ενδοευρωπαϊκή και ημι-περιφερειακή κλίμακα)». 
Επανερχόμενοι στην Τουρκία ενημερώνουμε πως εντός της επόμενης 5-10ετίας αναμένεται να ξεπεράσει οικονομικά την Ιταλία (PPP basis). 
Η μη υπεράσπιση από πλευράς Ιταλίας της γεώτρησης στην κυπριακή Α.Ο.Ζ αποτελεί σύμπτωμα όσων γράψαμε προηγουμένως, αλλά και όσων γράφαμε πρόσφατα για την Ιταλία. 
Μια τέτοια εξέλιξη, για κάποιον που διάβαζε με ορθό τρόπο τα πράγματα, μπορούσε να προβλεφθεί (προφανώς όμως θα άκουγε αντεπιχειρήματα περί «πρώτου κόσμου», «ονομαστικού και κατά κεφαλήν Α.Ε.Π» κ.λπ). Το λάθος βέβαια ήταν της Κυπριακής Δημοκρατίας που έδωσε βυθότεμάχιο σε ιταλική εταιρεία (αποκλειστικά). 
[Σημ. 9] Υπό αυτή τη ματιά (Βραζιλία-Πορτογαλία, Ινδονησία-Ολλανδία, Μεξικό-Ισπανία) προκύπτει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ερμηνευτική οπτική την οποία ουδείς θίγει και η οποία καλύπτεται κάτω από ιδεολογικούς πακτωλούς και λόγους περί «Δύσεως». 
Αυτή η ιστορική φάση ξεκίνησε με την ανωτερότητα της παλαιάς αποικίας, των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, έναντι των παλαιών ευρωπαϊκών αποικιοκρατικών δυνάμεων, κρατών και κέντρων. 
Τα λεγόμενα ευρωπαϊκά offshoots και οι colonies γίνονται μεγαλύτερα και ισχυρότερα κράτη και ανταγωνίζονται, καταπίνουν ή ακόμη και αποικιοποιούν τα παλαιά αποικιακά κέντρα (Υπό αυτή την έννοια η αποδυνάμωση και η παρακμή είναι απολύτως «ευρωπαϊκή» και η «δυτική» ιδεολογία έχει μετεξελιχθεί σε μια εκβιαστική προσπάθεια η «μαμά Ευρώπη» να κρατήσει το «παιδί Αμερική» κοντά της προκειμένου να την προσέχει στα γεράματα της και να νιώθει συνεχώς υποχρεωμένο προς αυτήν. Καιρός είναι το παιδί να περάσει στη «μεταδυτική» ηλικιακή φάση του. 
Αλλά στα περί «Δύσεως» θα επανέλθουμε, αναλυτικότατα).
 Ο πληθυσμός της Πορτογαλίας το 1900 ήταν πάνω από 5 εκατομμύρια και της Βραζιλίας κάτω από 18. Σήμερα, ο πληθυσμός της Βραζιλίας είναι πάνω από 200 εκατομμύρια και της Πορτογαλίας 10 εκατομμύρια.
 Η Βραζιλία είναι η 5η πολυπληθέστερη χώρα στον πλανήτη ενώ η Πορτογαλία βρίσκεται στην 88η θέση. 
Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως χώρες όπως η Ολλανδία ή η Ισπανία, τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, είναι σε θέση να επικρατήσουν σε πόλεμο π.χ επί της Ινδονησίας ή της Βραζιλίας... 
Οι άνθρωποι αυτοί θα ξαφνιαστούν και δεν είναι προετοιμασμένοι για το μέλλον. 
Η σχέση Η.Π.ΑΒρετανίας, υπό αυτή την οπτική γωνία, φωτίζεται αρκετά διαφορετικά. 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ουσιαστικά αποτέλεσαν τη μεγαλύτερη αντι-ευρωπαϊκή/ αποικιοκρατική δύναμη (όχι όμως αντι-ιμπεριαλιστική).
 Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι μια χώρα με τεράστιες δυνατότητες (κατάφεραν βέβαια να τα κάνουν μπάχαλο μέσα σε λίγες μόλις δεκαετίες) που σε αντίθεση 
με τις παλαιές ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις, έχει τα πάντα στη διάθεση της και δεν έχει πραγματικήουσιαστική ανάγκη να αποτελεί χώρα-αρπακτικό.
 Οι Η.Π.Α αποτελούν κυριολεκτικά μια μετα-ευρωπαϊκή/ αποικιακή μεγάλη δύναμη. 
Ήταν η πρώτη τέτοια δύναμη και αυτή που άνοιξε το δρόμο. Κανονικά οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να θέσουν ένα νέο παράδειγμα. Α.Ε.Π, 
σχολιασμός και Έξοδος 
Οι είκοσι μεγαλύτερες οικονομίες (Α.Ε.Π ονομαστικό), έχουν ως εξής: 
1. Ηνωμένες Πολιτείες, 
2. Κίνα, 
3. Ιαπωνία, 
4. Γερμανία, 
5. Ηνωμένο Βασίλειο, 
6. Ινδία, 
7. Γαλλία, 
8. Βραζιλία,
 9. Ιταλία, 
10. Καναδάς, 
11. Νότιος Κορέα, 
12. Ρωσσία, 
13. Αυστραλία, 
14. Ισπανία, 
15. Μεξικό, 
16. Ινδονησία,
17. Τουρκία, 
18. Ολλανδία, 
19. Σαουδική Αραβία, 
20. Ελβετία. 
Το ονομαστικό Α.Ε.Π, σε ό,τι αφορά τις παγκόσμιες τεκτονικές μεταβολές - πολιτικές, στρατιωτικές, δημογραφικές κ.λπ -, μπορεί να είναι χρήσιμο περισσότερο συμπληρωματικά. 
Εδώ ούτε κάνουμε ούτε μας ενδιαφέρει η οικονομολογία (του μικρού χώρου, αλλά η πολιτική του μεγάλου χώρου).
 Όλες οι πρώτες χώρες που αναφέρουμε στα επόμενα παραδείγματα έχουν ανώτερο ονομαστικό Α.Ε.Π, τόσο συνολικά όσο και κατά κεφαλήν, από τις δεύτερες:
 Η Ολλανδία δεν επηρεάζει τις παγκόσμιες αγορές ενέργειας όπως η Σαουδική Αραβία, το Ιράν ή ακόμα και το Ιράκ, ενώ η Νορβηγία δεν επηρεάζει τη συμπεριφορά και τις πολιτικές των Ηνωμένων Πολιτειών όπως το Ισραήλ.
 Η Ιταλία ή/και ο Καναδάς δεν έχουν την στρατηγική ισχύ και το εκτόπισμα της Ρωσσίας ή το Βέλγιο και η Ταϊβάν του Ιράν, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο υπό καμία έννοια και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να επηρεάσει άμεσα και εντός μιας ημέρας την Ευρωπαϊκή Ένωση όπως θα μπορούσε η Ρωσσία, εάν παραδείγματος χάριν έκοβε την παροχή ενέργειας προς τα δυτικά της (αυτοκτονώντας την ίδια στιγμή οικονομικά βέβαια).
 Δεν διαθέτει κανένα τέτοιο μέσο ή μοχλό πίεσης η πλουσιότερη και οικονομικά ισχυρότερη από τη Ρωσσία με βάση το ονομαστικό και κατά κεφαλήν Α.Ε.Π, Βρετανία (εναντίον της Ε.Ε). 
Η Ισπανία δεν έχει την ίδια βαρύτητα και δεν είναι τόσο σημαντική, σε ό,τι αφορά τις εξελίξεις στον Ινδικό-Ειρηνικό, για τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ινδία και την Κίνα, όσο η Ινδονησία (ωστόσο η Ισπανία, σε ένα διαφορετικό επίπεδο, αποτελεί γλωσσική υπερδύναμη - το πρόβλημα είναι πως δεν μπορεί να αξιοποιήσει και να κεφαλαιοποιήσει το προηγούμενο ώστε να έχει πολιτικό αποτέλεσμα) κ.ο.κ. 
Τονίσαμε λοιπόν πως μας ενδιαφέρει η πολιτική, στρατιωτική και στρατηγική λειτουργία των οικονομικών πραγμάτων και όχι τα οικονομικά πράγματα per 
οι παγκόσμιες τεκτονικές μεταβολές και ο πλανητικός μετασχηματισμός δεν καθορίζονται από το που, σε ποιο μέρος, θα ήθελε κανείς να ζει. 
Η ανθρώπινη ιστορία δεν είναι απλά εισαγωγές, εξαγωγές, πλεονάσματα και ισοζύγια. Αυτή είναι η διαχειριστική οικονομίστική ιστορία των γραφιάδων και των λογιστών. 
Σε ό,τι αφορά τη μεταψυχροπολεμική εποχή, το πρόβλημα π.χ της διολίσθησης και αποδυνάμωσης της ισχύος και της επιρροής των Η.Π.Α δεν είναι λογιστικό, αλλά κυρίως ποιοτικό.
 Δεν αφορά απλά και μόνο την οικονομία αλλά γενικότερες συνολικές αντιλήψεις περί υλικών και ηθικών πραγμάτων και δυνατοτήτων (κανονικά οι Η.Π.Α, όπως προείπαμε, θα έπρεπε να θέσουν ένα νέο παράδειγμα, όμως:). 
Οι Η.Π.Α δεν υπήρξαν γενέτειρα της χρηματοοικονομικής κρίσης απλά γεωγραφικά, αλλά κυρίως ηθικά και ιδεολογικά, γεγονός φυσικά που επέφερε επιπρόσθετο πλήγμα στο κύρος και την υπόσταση τους. 
Σε ό,τι αφορά τη μεταπολεμική ψυχροπολεμική εποχή, η Ε.Σ.Σ.Δ δεν οικοδομήθηκε ως παγκόσμια υπερδύναμη βασιζόμενη στην οικονομική της ισχύ (παρά μονάχα συμπληρωματικά), αλλά επί των επόμενων τριών θεμελίων: 
το πυρηνικό της οπλοστάσιο, την εδαφική της έκταση (και την προσπάθεια εκβιομηχάνισης και εξηλεκτρισμού της) και την ιδεολογική της επιρροή (σε αυτή την επιρροή περιλαμβάνονταν και προσπάθειες καινοτομιών ή/και παραδειγμάτων: «η πρώτη χώρα που»). 
Μπορούμε να αναφερθούμε σε δεκάδες μη στενά οικονομικούς παράγοντες και ουσιαστικά παραδείγματα πέρα από τα προηγούμενα. 
Στον μετασχηματισμό πραγμάτων και υλικών σε διάφορες μορφές δύναμης από τον άνθρωπο ή στην ικανότητα επίτευξης σκοπών σε σχέση με τα μέσα που διαθέτει κανείς (αποδοτικότητα μη οικονομικού τύπου αλλά στρατηγικού χαρακτήρα) καθώς και στην ικανότητα να επηρεάζει συνειδήσεις, να στρατεύει θελήσεις και να κινητοποιεί ανθρώπινες υπάρξεις: η επιρροή που ασκεί το Ιράν είναι ανερμήνευτη με όρους οικονομικούς. 
Στο συγκεκριμένο πλαίσιο το Ιράν είναι απείρως ανώτερο από την πλουσιότερη και οικονομικά ισχυρότερη Τουρκία (μπορεί να μην είναι διπλωματικά ανώτερο, αλλά είναι ανώτερο σε ό,τι αφορά τη κινητοποίηση και στράτευση και την επίτευξη σκοπών με περιορισμένα μέσα). 
Το ίδιο ισχύει για μια μεσαία δύναμη σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση: 
το ευρωπαϊκό αφήγημα υπό τη συνοδεία κομμάτων, κρατών, γραφειοκρατιών και υπερεθνικών μηχανισμών ή ολόκληρων οργανισμών, εξαιρετικών μέσων και πόρων, δεν έχει καταφέρει να κινητοποιήσει έστω έναν άνθρωπο να χύσει οικειοθελώς το αίμα του, να θυσιαστεί, για την Ευρωπαϊκή Ένωση (Αυτός είναι ένας βασικός λόγος που η Ε.Ε δεν αποτελεί στρατηγική δύναμη και δεν διαθέτει στρατηγική ισχύ. Τα όπλα έρχονται μετά). 
Σε ένα διαφορετικό επίπεδο, στις Η.Π.Α είχαμε παλαιότερα πρόβλημα σε ό,τι αφορά 
νομιμοποίηση και αποδοτικότητα καθώς επίσης μέσασκοπούς και αποτελέσματα, σε σχέση με το Βιετνάμ. Έξοδος Μιας και την περίοδο που διανύουμε υποχωρούν και αποδομούνται διάφορα παγκοσμιοποιητικά ιδεολογήματα, αποφασίσαμε να συνεχίσουμε στο ίδιο κλίμα, ολοκληρώνοντας με «παρωχημένα» πράγματα. 
Η επόμενη καταληκτική φράση προέρχεται από έναν άνθρωπο που ηγήθηκε των δυνάμεων της χώρας του έναντι Γάλλων και Αμερικανών - ενώ είχε διαδραματίσει ενεργό ρόλο και στην αντίσταση εναντίον των Ιαπώνων. 
Θεωρήθηκε ως μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα. 
Οι Τούρκοι έχουν μεταφράσει έργα του στη γλώσσα τους (Στο Βιλαμπάχο ακόμα τρίβουν...) ενώ οι Γάλλοι τον ονόμασαν «Κόκκινο Ναπολέοντα» (Ας μην σχολιάσω...).
 Όπως είχε επισημάνει λοιπόν «παρωχημένα» κάποτε αυτός ο ξυπόλητος φτωχός κακομοίρης: 
Παρά την στρατιωτική της ισχύ, η Αμερική υπερεκτίμησε (υπερέβαλε) τα όρια της δύναμης της. Στον πόλεμο υπάρχουν δύο παράγοντες - άνθρωποι και όπλα. Τελικά όμως, οι άνθρωποι είναι ο αποφασιστικός παράγοντας.
 Οι άνθρωποι! Οι άνθρωποι! Võ Nguyên Giáp
 .~`~. 
06/24/18--03:09: 
Τέσσερα συν τρία σχόλια. I 7 Ιουνίου Δύο ειδήσεις 
1. India, Russia to Press Ahead With S-400 Deal Despite Threat of US Sanctions [The Diplomat] Perspective: 
Όταν αποκόπτεις ή/και απομονώνεις ένα ζήτημα από το ευρύτερο πλαίσιο του, τότε μπορεί να οδηγηθείς είτε σε ακούσιες παρερμηνείες, είτε σε ηθελημένη δημιουργία κλίματος (στα πλαίσια διαμόρφωσης εσωτερικής ή εθνικής ιδεολογίας και  κοινής γνώμης).
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, μέχρι στιγμής, έχουν «απειλήσει» ή/και «προειδοποιήσει» όχι μονάχα την Τουρκία, αλλά επίσης το Ιράκ και την Ινδία να μην αγοράσουν / παραλάβουν S400. 
Αν όμως αυτό δεν το μαθαίνεις από τα ελλαδικά μέσα ενημέρωσηςχειραγώγησης-(παρα)πληροφόρησης, τότε μπορεί να το βρεις μπροστά σου (και να νιώσεις «απογοητευμένος» ή «προδομένος» για μια ακόμη φορά): 
Η Τουρκία θα αποκτήσει και F35, στην παραγωγή των οποίων συμμετέχει, και πιθανότατα Patriot - που δεν συγκρίνονται ασφαλώς με το συγκεκριμένο σύστημα [*] - ΚΑΙ S400. 
Επίσης, η Σαουδική Αραβία έχει αποφασίσει την αγορά του ίδιου αντιαεροπορικού πυραυλικού συστήματος ρωσσικής κατασκευής, αλλά ΔΕΝ έχει απειληθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες. 
Αντίθετα είναι η ίδια η Σαουδική Αραβία που απειλεί το Κατάρ - δηλαδή πράττει ό,τι η Τουρκία με την Κύπρο στην περίπτωση των S300 -, καθώς το Κατάρ επίσης εξετάζει την πιθανότητα απόκτησης S400 (ομοίως και η Αίγυπτος, η οποία έχει ήδη στην κατοχή της S-300VM). 
Οι πρώτες χώρες που προμηθεύτηκαν το συγκεκριμένο πυραυλικό σύστημα μεγάλης εμβέλειας S400 - για το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν έχουν πραγματικό ανταγωνιστή ή κάτι να παρουσιάσουν ως αντιπροσφορά [*] - ήταν η Αλγερία και η Κίνα. 2. Japan, Russia, Turkey bring potential U.S. tariff retaliation to $3.5 billion [Reuters] GENEVA (Reuters) - Japan, Russia and Turkey have warned the United States about potential retaliation for its tariffs on steel and aluminum, the World Trade Organization said on Tuesday, bringing the total U.S. tariff bill to around $3.5 billion annually. The three countries detailed their compensation claims in notifications to the world trade body, following similar moves by the European Union, India and China. Each showed how much the disputed U.S. tariffs would add to the cost of steel and aluminum exports to the United States, based on 2017 trade. Russia said the U.S. tariffs, which President Donald Trump imposed in March, would add duties of $538 million to its annual steel and aluminum exports. Japan put the sum at $440 million. Turkey added a further $267 million. China, the 28-nation EU and India have put their claims at $612 million, $1.6 billion and $165 million respectively. They all reject the U.S. view that the import tariffs - 25 percent on steel and 10 percent on aluminum - are justified by U.S. national security concerns and are therefore exempt from the WTO rules. Σημείωση [*] ''The Russian breakthrough makes sense in technological terms. The US does not have a true competitor to the S-400 system and the US 
anxious to see such systems proliferate. Too bad and too late'' - The National Interest: Russia's S-400 Is a Game Changer in the Middle East (and America Should Worry). 

7 Ιουνίου II 17 Ιουνίου Perspective: 
Η Τουρκία, εντός της επόμενης πενταετίας αναμένεται να ξεπεράσει οικονομικά την Ιταλία & πληθυσμιακά τη Γερμανία 
Η τελευταία εξέλιξη θα καταστήσει την Τουρκία τη δεύτερη μεγαλύτερη πληθυσμιακά χώρα (που έχει εδάφη) στην Ευρώπη, πίσω μόνο από τη Ρωσσία. 
Δεν θα ξεπεράσει όμως μονάχα η Τουρκία πληθυσμιακά τη Γερμανία στο ίδιο χρονικό διάστημα, αλλά και το Ιράν. 
Η Γερμανία, πριν από την έναρξη των παγκόσμίων πολέμων ήταν το 5ο πολυπληθέστερο κράτος στον πλανήτη. 
Μετά το τέλος τους αποτελούσε την 7η πολυπληθέστερη χώρα. 
Μέχρι τα μέσα ή προς τα τέλη της δεκαετίας του 1980 είχε βρεθεί εκτός 10άδας. 
Την περίοδο που τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη του Άμστερνταμ (1η Μαΐου του 1999) στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, αποτελούσε τη 12η μεγαλύτερη πληθυσμιακά χώρα.
 Στην αρχή της «κρίσης χρέους» (2009) η Γερμανία ήταν το 14ο πολυανθρωπότερο κράτος στον πλανήτη. 
Πριν από το ξέσπασμα της προσφυγικήςμεταναστευτικής κρίσης (2015) είχε πέσει στην 16η θέση. Τώρα βρίσκεται στη 17η και, εντός της επόμενης πενταετίας, αφού την ξεπεράσουν Ιράν και Τουρκία, θα βρεθεί στην 19η θέση. 
O How The Mighty Have Fallen (μέσα σε περίπου έναν αιώνα). 
Αυτή θα είναι η πρώτη φορά από την εποχή της γερμανικής ενοποίησης (1871) που το Ιράν θα έχει μεγαλύτερο πληθυσμό από τη Γερμανία. 
Πιθανότατα το Ιράν να μην υπήρξε ποτέ κατά τη μουσουλμανική του περίοδο, δηλαδή εδώ και πάνω από μια χιλιετία, πολυάνθρωπότερη χώρα από τη «Γερμανία», αλλά παίρνουμε ως σημείο έναρξης το 1871 (ή αν θέλετε και το 1815: Γερμανική Συνομοσπονδία). 
Το ίδιο ισχύει και για την Τουρκία.
 Θα είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία θα έχει μεγαλύτερο πληθυσμό από τη Γερμανία. 
Πριν από περίπου μια 25ετία, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 (τότε που ο κόσμος άλλαζε θεμελιωδώς, διαφορετικά όμως απ'ό,τι προέβλεπαν και ισχυρίζονταν «νικητές και ηττημένοι»), η Τουρκία ξεπερνούσε πληθυσμιακά τη Γαλλία. 
Η Τουρκία μέχρι εκείνη την περίοδο, καθ όλη τη διάρκεια της ιστορίας της, ήταν μικρότερη πληθυσμιακά χώρα από τη Γαλλία. 
Ήταν η πρώτη φορά μετά από περίπου 1000 χρόνια, χονδρικά 
από τον 10ο αιώνα μ.Χ, που η ευρύτερη περιοχή της Ανατολίας (σημερινή Τουρκία) γινόταν πιο πολυάνθρωπη από την περιοχή της Γαλλίας. 
Αυτό που συνέβη δηλαδή κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 αποτέλεσε εξέλιξη ιδιαίτερης αν όχι ευρωϊστορικής σημασίας (αλλά οι άνθρωποι εκείνη την περίοδο έβλεπαν μονάχα όσα - οι «νικητές» - ήθελαν να δουν: το Τέλος της Ιστορίας, είτε στην αμερικανοκεντρική είτε στην ευρωκεντρική του εκδοχή και ερμηνεία. 
Εμείς απ'ό,τι φαίνεται είχαμε πιο στιβαρά αναλυτικά εργαλεία). 
Ανάλογης, αν όχι κοσμοϊστορικής τουλάχιστον ευρωϊστορικής, σημασίας γεγονός θα είναι το ξεπέρασμα για πρώτη φορά εδώ και αιώνες της Γερμανίας από την Τουρκία και το Ιράν από πληθυσμιακής απόψεως. 
Επισήμανση Όλα βαίνουν «καλώς». 
Συνεχίστε να βασίζεστε σε όσους διαψεύδονται κατ'επανάληψη τα τελευταία 25 χρόνια... 
Από πλευράς μας, θεωρούμε πως είναι προτιμότερο να βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα και το δάσος παρά να στρουθοκαμηλίζουμε ή να εθελοτυφλούμε ως προς τα δεδομένα (και να αναλωνόμαστε στην υπερβολική εστίαση και - προφανώς οικονομίστική - υπερανάλυση της κάτω δεξιάς λεπτοφυούς ρίζας του δένδρου), δημιουργώντας ιδεολογικούς κλιβάνους εντός των οποίων κλεινόμαστε αεροστεγώς, και κατόπιν να ξαφνιαζόμαστε μόλις υπάρξει διαρροή προς την... πραγματικότητα. Φυσικά, οι χώρες που αναφέρουμε έχουν άπειρες «αδυναμίες», όμως το νόημα της συγκεκριμένης δημοσίευσης σχετίζεται περισσότερο με το πως ο κόσμος αλλάζει θεμελιωδώς, παρά με τα συγκεκριμένα κράτη καθεαυτά, τη Γερμανία και την Τουρκία, τη Γαλλία και το Ιράν (όσα γράφουμε ισχύουν ασφαλώς και για την 'İngiltere'). 
Επίσης, τα προηγούμενα δεδομένα οδηγούν σε διαφορετικά συμπεράσματα αναλόγως τα περιφερειακά, παγκόσμια ή άλλα πλαίσια στα οποία εντάσσονται (έχουμε επισημάνει π.χ πως μια χώρα μπορεί να ενδυναμώνεται σε ευρωπαϊκή κλίμακα αλλά να αποδυναμώνεται σε παγκόσμια) και την οπτική γωνία μέσω της οποίας προσεγγίζονται.
 Μπορεί, παραδείγματος χάριν, να φανερώνεται ο βαθμός που μια χώρα έχει ανάγκη μια ένωση ή/και μια ζώνη ή, πως μια ένωση αποτελεί προϊόν και αποτέλεσμα αδυναμίας και όχι δύναμης.
 Μπορεί κάποιος να καταλάβει πως κάποτε μια χώρα είχε τη δυνατότητα να ασκήσει από μόνη της Weltpolitik και να απαντήσει ευκολότερα στο ερώτημα «είναι σήμερα κάτι τέτοιο δυνατόν;».
 Μπορεί να φανερώνεται πως ορισμένες επιλογές ή αποφάσεις δεν αποτελούν αποτέλεσμα ηθικών-ανθρωπιστικών αισθημάτων αλλά υλικής-απτής ανάγκης και, κυρίως, πως εάν δεν προχωρήσουν ή πραγματοποιηθούν οι συγκεκριμένες ηθικές/υλικές αποφάσεις, ενδέχεται να οδηγήσουν ή να μετασχηματιστούν σε πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά αδιέξοδα και κρίσεις. 
Ολοκληρώνοντας, μπορεί να κατανοήσει κανείς γιατί συναλλάσσονται «καλές» 
9 «κακές» χώρες και γιατί οι μεν έχουν ανάγκη τις δε κάποιες φορές ή/και τέλος, πόσο γελοίο είναι να αντιμετωπίζεται στο εσωτερικό ενός κράτους - το οποίο δεν το σέβονται δα και όλοι - ένα άλλο κράτος αποκλειστικά με πολεμικές περί «μουλάδων» (προκειμένου να διαμορφωθεί εσωτερική ιδεολογία και «κοινή γνώμη» στο πρώτο κράτος, το οποίο αυτοκατανοείται ως πολύ «δυτικό, ευρωπαϊκό και πρωτοκοσμικό» - ναούμ - με στόχο να καλύψει τις αδυναμίες, τις ανεπάρκειες και την κατάντια του καθώς και τη διαχρονική έλλειψη νομιμοποιητικής ιδεολογίας που το χαρακτηρίζει, υπερβαίνοντας το θεμελιώδες έλλειμμα νομιμοποίησης, διασώζοντας τις κρατικές «ελίτ» και «ξεπλένοντας» τις ευθύνες τους για την αποτυχία και τη διάψευση των προσδοκιών, για μια ακόμη φορά...): 
«Τα προηγούμενα αποτελούν προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα».
 17 Ιουνίου 

III 

22 Ιουνίου 
Αλήθεια, τη δολοφονία του Κ Τσαλικίδη την θυμάται κανείς, 
Γράφαμε στις 27 Μαΐου 2017. 
Η χώρα εισήλθε σε μια περίοδο ή έναν κύκλο «αστάθειας» - δέσμευσης, υπονόμευσης, αποσταθεροποίησης, κανονικοποίησης, εξ. παρεμβάσεων ή όπως αλλιώς θέλετε - αρκετά πριν από την «μνημονιακή» εποχή (όχι δεν «ξεπλένουμε» τις ευθύνες των κρατικών «ελίτ», την κατάντια, τη σύμπραξη και τη συνενοχή τους. 
Και έχουμε γράψει για το έλλειμμα νομιμοποίησης και τη χειραγώγηση, αλλοίωση και το κλείδωμα-σφράγισμα του κομματικού συστήματος). 
Η περίοδος αυτή δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί.
 Πότε θα ολοκληρωθεί; 
Δύο περίπου χρόνια πριν, στις 3 Οκτωβρίου 2016, γράφαμε Η Τουρκία προφανώς γνώριζε αυτά τα πράγματα και φρόντισε να είναι όσο ισχυρότερη μπορούσε την κατάλληλη ώρα. 
Αντίθετα, η Ελλάδα αποδυναμώθηκε, είναι - και θα παραμείνει - «δεμένη», παθητικό αντικείμενο και υποχείριο, μέχρι να ολοκληρωθούν οι διακανονισμοί. 
Ας το επαναλάβουμε, «μέχρι να ολοκληρωθούν 
διακανονισμοί». Συνεχίστε - να παρακολουθείτε - το θέατρο σκιών στο εξαρτημένο και υποτελές μετακυρίαρχο υβριδικά αποικιακό-παράρτημα κράτος-πελάτη. 
Επισήμανση 
Είχαμε επίσης τονίσει παλαιότερα [6 Αυγ 2016]:
 Παρόμοια περιστατικά, με αυτά που περνάει η Τουρκία τώρα, σε πιο ήπια μορφή, πέρασε η Ελλάδα την τελευταία δεκαετία-δεκαπενταετία (σε ορισμένα από τα οποία συμμετείχε και η Τουρκία). Με διαφορετικά μέσα, εργαλεία και ηπιότερους τρόπους «πειθούς», εξαναγκασμού και «πραξικοπήματος» (άλλωστε και η Ελλάδα σε ένα ιδιότυπο pause είναι εδώ και κάποια χρόνια). Παντού εκβιασμοί, παράνοια, υποκρισία, αμνησία.
 Ή διαφορετικά, η Τουρκία περνάει το δικό της 2004/7-... (στο οποίο συμμετέχουμε και «εμείς»). 
Αλλά η Τουρκία δεν είναι Ελλάδα. Η διαφορά [24 Μαΐ 2017]: 
''Μου προκαλεί τρομερή εντύπωση πως παλεύει η Τουρκία από το 2012-3 και ύστερα, και πόσο εύκολα παραιτήθηκε η Ελλάδα από το 2007-8 και ύστερα (προοίμιο της περιόδου 2010-Σήμερα, ή μέχρι το... 2060). Και όχι μόνον αυτό. 
Οι δικοί μας έλεγαν ψέμματα ή απέκρυβαν αλήθειες -συμπεριφερόμενοι με κρυψίνοια- από το 2007, προκειμένου να μην διεγείρουν εθνικά και λαϊκά πάθη (διότι τα πάθη αυτά θα στρέφονταν ενάντια σε «συμμαχικές» και «φίλιες» δυνάμεις και χώρες)''. 
22 Ιουνίου 23 Ιουνίου

IV 
 Δεκαετίες ή αιώνες σε αυτές τις περιοχές, ορισμένοι από τους «εταίρους» και «συμμάχους» μας, δεν μπόρεσαν να αφήσουν ως κληρονομία μια ταχεία (σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα προσπάθησαν - έκαναν ακόμη και πολέμους προκειμένου - να αποτρέψουν ή να οικειοποιηθούν τέτοιους σχεδιασμούς).
 Μέσα σε λίγα χρόνια από την άφιξη των Κινέζων, η Αιθιοπία και η Κένυα απέκτησαν σύγχρονες ελαφρές ταχείες (εσωτερικού, δηλαδή κρατικής ολοκλήρωσης, και εξωτερικού, δηλαδή δια-κρατικών/περιφερειακών συνδέσεων). 
Αυτό το τόσο απλό, δεν μπορούσαν να το είχαν κάνει οι «φίλοι» μας;
 Έπρεπε να έρθουν οι Κινέζοι; 
9 Πολύ ουσιαστικά πράγματα, για να χαρακτηριστούν καθρεφτάκια για ιθαγενείς, οι ταχείες: σημαίνουν αστικοποίηση, κοινωνική ενσωμάτωση και κρατική ολοκλήρωση, και εκβιομηχάνιση (διαφορετικά και σε άλλη γλώσσα: στα τρένα οικοδομήθηκε ο παραδοσιακός ηπειρωτικός «καπιταλισμός»). Εδώ κάποιοι άλλοι επιχειρηματολογούσαν για apps στα κινητά (κατάντια). 
Τα τρένα θα θεωρήσουμε καθρεφτάκια... 
Οι Ιάπωνες εξάγουν συστήματα κυκλοφοριακής ρύθμισης (σχεδόν τα πάντα είναι θέμα ελέγχου, αύξησης ή μείωσης, της κυκλοφορίας υλικών και άυλων αγαθών και ανθρώπων) και οι Τούρκοι φτιάχνουν σχολεία και νοσοκομεία. 
23 Ιουνίου 
Τρία σχόλια που διαβάσαμε και αξίζουν προσοχής 
Ένα ωραίο παραμύθι είναι ο "δυτικός καπιταλισμός"που επειδή είναι έτσι προκαλεί υψηλή ανάπτυξη. Καταρχάς το μισό ΑΕΠ όλων αυτών των χωρών είναι κρατικές δαπάνες (αυτό αντέγραψε η Ελλάδα). 
Μιλάμε άρα για κρατικό καπιταλισμό. 
Και αυτό δεν είναι γιατί ήρθε ο σοσιαλισμός, πάντοτε ήταν έτσι η δομή, και ο σοσιαλισμός (και ο φασισμός) ιδεατή εφαρμογή του συστήματος αυτού είναι.
 Και είναι έτσι γιατί οι χώρες της Ευρώπης ενώ είχαν μοναρχία υιοθέτησαν κατά την αποικιοκρατική τους εξάπλωση τον τρόπο λειτουργίας των εμπορικών πόλεων-κρατών, κυρίως της Βενετίας και της Γένοβας.
 Όπως και στην περίπτωση των αρχαίων ελληνικών και φοινικικών πόλεων-κρατών όλη η πόλη ήταν μια εταιρεία ή ένας όμιλος επιχειρήσεων, εξέλιξη της ανακτορικής οικονομίας της δευτέρας π.Χ. χιλιετίας, 
όπου το ανάκτορο είναι αυτό που εμπορεύεται όχι ιδιώτες ή μάλλον ο ιδιώτης είναι το ανάκτορο. Έτσι και στις εμπορικές ρεπούμπλικες τα κοινοβούλια παίζουν τον ρόλο διοικητικού συμβουλίου. Δεν πάει ο Βενετός έμπορος στον Ρωμαίο αυτοκράτορα ή τον σουλτάνο για να ζητήσει κάποια άδεια, αλλά ο πρεσβευτής όπως ακριβώς σήμερα οι αρχηγοί κρατών κάνουν τους πλασιέ.
 Το πολεμικό ναυτικό λοιπόν πάει μαζί με τα εμπορικά πλοία. 
Πάνω σε αυτό το πρότυπο φτιάχθηκε η "εταιρεία των ανατολικών Ινδίων"κ.α.. 
Στην περίπτωση των βασιλείων η εταιρεία ήταν ένα μονοπώλιο οπλισμένο με κρατικό στρατό.
 Έτσι όσο μεγαλύτερη η εμπορική δραστηριότητα τόσο μεγαλύτερο έπρεπε να γίνει το κράτος να μαζέψει φόρους για να υποστηρίξει το εμπόριο της. 
Μόλις ανακάλυψαν και την έννοια του εμπορικού ισοζυγίου χρησιμοποίησαν τους δασμούς πέρα από πηγή εσόδων για λόγους οικονομικού ανταγωνισμού ώστε να μην "φεύγει"χρυσάφι από την χώρα με τις εισαγωγές. Σήμερα χρησιμοποιούν και τους φόρους (εσωτερική υποτίμηση) για τον ίδιο λόγο. 
Ο Μαρξ όταν ταύτιζε τον καπιταλισμό με τον ιμπεριαλισμό είχε στην αντίληψή του αυτόν το τύπο εμποροκρατικής οικονομίας. 
Όσο για τον Keynes δεν φέρνει κάτι καινούργιο, αλλά παραμένει μέσα στην παράδοση της αποικιοκρατικής οικονομίας. 
Οπότε δεν είναι η COSCO κρατική εταιρεία επειδή "οι Κινέζοι είναι κομμουνιστές"αλλά απλώς επειδή ακολουθούν το δυτικό πρότυπο. 
Οι μεγάλες firms επίσης είναι μέσα στην ίδια παράδοση. 
Το laissez-faire (που είναι μια ταοϊστική έννοια) από την άλλη, του ανεξάρτητου entrepreneur πρέπει να το αναζητήσουμε σε Εβραίους, Ρωμιούς και Αρμενίους που εκμεταλλεύονταν προνόμια πλήρωναν κανένα μπαξίσι και λειτουργούσαν χωρίς κρατική προώθηση. 
19 Ιουνίου Κάποτε έδιναν έναντι δανείου σε μία πολυμετοχική εταιρεία το μονοπώλιο της εκμετάλλευ
σης μιας ξένης χώρας, και έτσι έδιναν κίνητρο σε αυτήν να την κατακτήσει, αφού θα εισέπραττε μελλοντικούς φόρους.
Έτσι γεννήθηκαν οι χρηματοπιστωτικές αγορές, όχι για να βοηθήσουν την παραγωγή όπως νομίζουν οι αθώες περιστέρες του φιλελευθερισμού, αλλά την κατάκτηση. 
Αυτό το αποικιακό μοντέλο οι πρώην αποικιακές χώρες το γύρισαν στον εαυτό τους και τρώνε τις χώρες τους ή κάποιες το ελαφρύνουν λίγο με λίγη περιφερειακή αποικιοκρατία (ευρωπαϊκή αντιμετώπιση της οικονομικής ύφεσης). 
Αυτό σημαίνει βέβαια ότι η Ευρώπη είναι ήδη χρεοκοπημένη, η Ελλάδα (που έχει ήδη πωλήσει τον κρατικό της μηχανισμό από το 2010, για αυτό και η δραματική αύξηση των φόρων) είναι το μέλλον της. Πίσω από λέξεις όπως "ελευθερία""χειραφέτηση""κοινωνική δικαιοσύνη"λέξειςκαθρεφτακια προς ιθαγενείς, κρύβεται μια νέα (αυτο-)αποικιοκρατία εκδηλώσεις της οποίας είναι ο νεονομαδισμός και ο νεο-τριμπαλισμός. 
22 Ιουνίου 
Πώς έπεσε η οθωμανική αυτοκρατορία (ή η κινέζικη); 
Μα με μνημόνια των αγγλογάλλων! 
Με κάποιο τρόπο εισχωρούσαν μέσα σε αυτές προκαλούσαν κάποιον πόλεμο και μετά επέβαλαν "φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις"που ουσιαστικά σήμαινε σε αυτά τα κράτη που είχαν την αυθεντική μορφή γραφειοκρατίας αύξηση του μεγέθους του κρατικού μηχανισμού και επομένως ΔΑΝΕΙΣΜΟ από τις τράπεζες αυτών των χωρών.
 Οι "φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις"ήταν το προπέτασμα καπνού που σε τέτοιο κλίμα το αντίθετο αποτέλεσμα είχαν (προκάλεσαν την δημιουργία ενός τουρκικού εθνικισμού). 
Όλοι οι "δυτικιστές""κοσμικιστές"δηλαδή οι υπέρμαχοι της αποικιοκρατίας μισούν τον Έρντογαν και όχι τους κεμαλιστές ακριβώς γιατί είναι αυτός που θέλει να βγάλει την Τουρκία από την εξάρτηση στην οποία μπήκε σταδιακά από τα μέσα του 19ου αι. 
Αυτός είναι ο "νεοθωμανισμός"με τον οποίο σας τρομάζουν. 
Οπότε μην σας πειράζουν τα μνημόνια, γιατί εγγυώνται την "κοσμικότητα"και τον "δυτικισμό"σας.
 24 Ιουνίου 
                                                                        .~`~.  .~`~.
 06/28/18--09:37: Θραύσματα Πλανητικού Μετασχηματισμού. 
• Από πλευράς χρηστών διαδικτύου, ο πλανήτης είναι πρώτιστα ασιατικοκεντρικός: 
Περίπου οι μισοί χρήστες του πλανήτη, το 50%, βρίσκονται στην Ασία (η Κίνα μόνη της έχει περισσότερους από Η.Π.Α, Καναδά και Ε.Ε μαζί, δηλαδή πάνω από 700 εκατομμύρια), το 17% των υπολοίπων χρηστών βρίσκεται στην Ευρώπη, το 11% στην Αφρική (Νιγηρία, Αίγυπτος και Κένυα πρώτες χώρες), μερίδιο 10% και 8,5% των χρηστών διαδικτύου έχουν Λατινική και Βόρεια Αμερική αντίστοιχα και, τέλος, 4% των χρηστών βρίσκεται στη Μέση Ανατολή (ορθότερα στη δυτική Ασία πλην Τουρκίας: 
από Ιράν, Ιράκ, Συρία και νότια μέχρι Υεμένη και Ομάν. Η Τουρκία προσμετράται στην Ευρώπη στα συγκεκριμένα στατιστικά και η Αίγυπτος στην Αφρική). 
Οι περισσότεροι χρήστες κατά κράτος βρίσκονται σε:
 Κίνα - όσους έχουν οι τρεις επόμενες χώρες μαζί -, Ινδία, Η.Π.Α και Βραζιλία, ενώ ακολουθούν Ιαπωνία, Ρωσσία, Μεξικό, Γερμανία, Ινδονησία και Ηνωμένο Βασίλειο (Την πρώτη εικοσάδα κλείνουν Φιλιππίνες, Γαλλία, Νιγηρία, Νότιος Κορέα, Τουρκία, Βιετνάμ, Ιράν, Αίγυπτος, Ισπανία και Ιταλία). 
• Οικονομικά, ο πλανήτης φαντάζει πολιτικά και θεσμικά ασύμμετρα τριπολικός (Η.Π.Α, Ε.Ε, Κίνα) αλλά δεν είναι: 
Ως περιοχές με εδαφική συνέχεια και γειτνίαση έχουμε τη Βόρειο Αμερική (Η.Π.Α, Καναδάς), τη Λατινική Αμερική, τη γερμανολατινική και τη σλάβική ή σλαβογενή Ευρώπη (Ε.Ο.Κ και ατλαντική Ευρώπη από Carlo Domeniconi-Koyunbaba 
Ισπανία μέχρι Νορβηγία, και κεντρική ή/και γενικότερα ανατολική ηπειρωτική Ευρώπη αντίστοιχα. Τα δύο προηγούμενα μαζί αποτελούν τη Μεγάλη Ευρώπη του Ντε Γκώλ και τον Μεγάλο Εφιάλτη των Αγγλοσαξόνων και πάσης φύσεως «Ατλαντιστών» ή «Δυτικιστών»), τη Μέση Ανατολή είτε υπό στενή (τρίγωνο Αίγυπτος, Τουρκία, Ιράν) είτε εν ευρεία έννοια (από το Μαρόκο μέχρι το Αφγανιστάν ή ως Οργανισμός Ισλαμικής Διάσκεψης), την Ινδική Υποήπειρο, την Νοτιοανατολική Ασία (ASEAN, Ινδοκίνα και Αρχιπέλαγος Ινδονησίας και Φιλιππίνων) και την Άπω Ανατολή-Ασία (Κίνα, Ιαπωνία, Κορεατική Χερσόνησος) και τέλος την Αφρική, είτε ολόκληρη η υποσαχάρια δίχως τα μεσογειακά παράλια, είτε με αυτά, δηλαδή με τη Βόρεια - αραβοβερβέρικη και μουσουλμανική - Αφρική (Αν και η Β.Αφρική εντάσσεται οργανικά στη Μεσόγειο και το Κέρας της Αφρικής εντάσσεται οργανικά στον Ινδικό Ωκεανό ως το δυτικό σκέλος-άκρο του, με το ανατολικό του σκέλος να αποτελείται από το Αρχιπέλαγος της Ινδονησίας. 
Μονάχα ο «Σεβάχ ο Θαλασσινός» απέμεινε ως αμυδρή και παραμυθένια ανάμνηση μιας από τις πλουσιότερες και πιο δυναμικές εμπορικά περιοχές του πλανήτη - αυτής ανάμεσα στο Κέρας της Αφρικής και τον Κόλπο του Άντεν, τον Κόλπο του Ομάν και την Αραβική Θάλασσα, τη Θάλασσα Λακαδδίβων, τον Κόλπο της Βεγγάλης και τη Θάλασσα Ανταμάν, μέχρι το Ινδονησιακό Αρχιπέλαγος -, μια γεω-περιοχή την οποία εξαφάνισε από την ιστορική μνήμη η ευρωκεντρική ιδεολογία και ιστοριογραφία). 
Τέλος, ο πλανήτης βρίσκεται σε φάση μετάβασης του οικονομικού κέντρου βάρους από τον Ατλαντικό προς την περιοχή του Ινδικού-Ειρηνικού Ωκεανού. 
• Γλωσσικά, η αγγλική έχει λιγότερους native (400 περίπου εκατομμύρια) αλλά οριακά περισσότερους συνολικούς (1,2-1,4 δις) speakers από την κινεζική (1,1- 1,3 δις), ενώ έχει μεγάλη διασπορά και αποτελεί πλανητική lingua franca (δεν έγινε «φυσικά» και από μόνης της η αγγλική παγκόσμια κοινή γλώσσα. Έχει ενδιαφέρον η ιστορία και η εξέλιξη της). 
Ακολουθούν τα Hindustani, οι Hindi διάλεκτοι και τα Urdu (δηλαδή η lingua franca μεγάλου μέρους του βορείου τμήματος της Ινδικής Υποηπείρου), με τις ισπανικές και αραβικές γλώσσες και διαλέκτους (500 και 420-440 εκατομμύρια αντίστοιχα) και τα γαλλικά με τα ρωσσικά (280 και 260 εκατομμύρια) να έπονται.
 «Τέλος» έχουμε τη βεγγαλική, τη μαλαϊκή και την πορτογαλική γλώσσα με πάνω από 200 εκατομμύρια ομιλούντες. Από απόψεως native speakers ή πρώτης γλώσσας η κατάταξη των πρώτων δέκα γλωσσών έχει ως εξής: Mandarin, Spanish, English, Hindi, Arabic, Portuguese, Bengali, Russian, Japanese, Punjabi.
 Οι επίσημες γλώσσες του Ο.Η.Ε είναι έξι: η αγγλική, η μανδαρινική (κινεζική), η ισπανική, η αραβική, η ρωσική και η γαλλική, ενώ έχουν προταθεί επόμενες να είναι η ινδική (Hindi), η βεγγαλική, η μαλαϊκή, η σουαχίλι (αποτελεί lingua franca της Αν.Αφρικής και ειδικότερα των μεγάλων αφρικανικών λιμνών), η τουρκική (τουρκικές γλώσσες ως γλωσσική 
οικογένεια) και η πορτογαλική. 
• Πολιτισμικά, ο πλανήτης είναι πολυδιάστατος και πολυεπίπεδος, με ηγεμονική κατεύθυνση την προσπάθεια επιβολής μιας αμερικανοκινούμενης και εξω-κοινωνικά κατασκευασμένης μαζικής κουλτούρας της λεγόμενης αγοράς (ως «παγκόσμιου πολιτισμού») και την παράλληλη προσπάθεια καταστολής των πολιτισμών που, από «θρησκευτικής» και δογματικής άποψης, εκφράζονται γύρω από βασικούς άξονες ή πνευματικούς «πόλους» όπως: 
Christianity, Islam, Eurosecularism, Hinduism, Buddhism, 'The Rest' (Τα προηγούμενα προφανώς αποτελούν τσουβάλια και ασφαλώς χρειάζονται εσωτερική διαφοροποίηση και περαιτέρω ανάλυση που έχουμε κάνει κατά το παρελθόν. Εδώ κάνουμε απλή αναφορά). 
Εκείνο που πρέπει να τονιστεί είναι η προσπάθεια καταστολής και ο δυϊσμός ανάμεσα στον έναν «πολιτισμό» (ο οποίος φέρει και eurosecular στοιχεία) και στους υπόλοιπους πολιτισμούς, ενώ θα πρέπει επίσης να επισημανθεί πως, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, μέσω της αμερικανοκινούμενης παγκοσμιοποίησης είχε επιχειρηθεί ο έλεγχος και ο προσδιορισμός της ευρύτερης πολιτισμικής εξέλιξης και η καταδίκη των πολιτισμών σε ασφυξία. 
Οι πολιτισμοί έχουν υλική και ηθική διάσταση. 
Η προσπάθεια εξοβελισμού τους γίνεται μέσω του ηθικοπολιτισμικού ακρωτηριασμού και ευνουχισμού τους ή μιας προσπάθειας ουδετεροποίησης τους, καθώς και της αποκοπής-αποσύνδεσης τους από την πολιτειακή και ευρύτερα πολιτική τους διάσταση. 
Σήμερα, ο «πολιτισμός» κατασκευάζεται και δεν αποτελεί απλώς μέσο ένταξης, ενσωμάτωσης και επικοινωνίας, αλλά και μέσο ελέγχου της συμπεριφοράς και της συνειδήσεως των ανθρώπων, καθώς και διαμόρφωσης της αντίληψής και της ταυτότητας τους. 
Η λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση» δεν αφορά πρώτιστα ή μονάχα την οικονομία όπως ισχυρίζονται οι οικονομιστές, αλλά - ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την υποκειμενική επιδίωξη φορέων της και όχι την αντικειμενική της εξέλιξη - και την επιβολή, καθώς αποτελεί επιδιωκόμενο σύστημα κυριαρχίας. 
Με άλλα λόγια, αυτό που επιδιώκεται και είναι σκοπούμενο υποκειμενικά είναι μια σταδιακή κοινωνική και πολιτισμική ανασύνθεση παγκόσμιας κλίμακας, με τρόπο που να ευνοεί τις ανάγκες, τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα μιας παγκόσμιας κοινωνικής επικυριαρχίας σε διαφορετική βάση από την υπάρχουσα (δες αμέσως επόμενο). 
• Από απόψεως πολιτειακής συγκρότησης, ο πλανήτης είναι φαινομενικά ομογενοποιημένος (υπό το έθνικό κράτος) αλλά κατ'ουσίαν είναι κατακερματισμένος ενώ βρισκόμαστε σε διαδικασία τουλάχιστον αποθεσμοποίησης, αν όχι πολυδιάσπασης, της λεγόμενης «Δύσης» - δηλαδή του φιλελεύθερου ευρωατλαντικού πυρήνα, ο οποίος αποτελεί την εδαφική βάση υπερεθνικά δομημένων συμφερόντων (καμία άλλη βάση δεν υπάρχει πέραν της λεγόμενης «Δύσεως» γι'αυτά τα συμφέροντα, 
παρά μονάχα ως επιδίωξη - δες προηγούμενο). 
Πολιτισμός και πολιτική, ούτε υπήρξαν ποτέ, ούτε πρόκειται να υπάρξουν άσχετα μεταξύ τους πράγματα. 
Μόνο με μεθόδους επιβολής και χρήση σκληρής και μαλακής ισχύος συνέβη αυτή η αποσύνδεση (πόλεμοι, top-down eurosecular κινήματα, ιδεολογία και ιστοριογραφία, θεσμική ιστορία, εγκαθίδρυση και εξέλιξη «κοινωνικών επιστημών» στα πανεπιστήμια κ.λπ). 
Η εξαφάνιση του παράγοντα «πολιτισμός» κατά τη διάρκεια της ψυχροπολεμικής περιόδου σηματοδότησε την αποκορύφωση του κύριου χαρακτηριστικού ή σχεδίου του 20ου αιώνα. 
Στις μέρες μας ζούμε την κατάρρεύση - ή ολοκλήρωση της εποχής - της «δυτικοποίησης», και των top-down secularists modernization through westernization monements.
 Η επαναφορά του παράγοντα «πολιτισμός» σηματοδοτεί την αναστροφή αυτής της διαδικασίας. 
• Πληθυσμιακά, ο πλανήτης είναι επίσης ασιατοκεντρικός: 
Περίπου το 60% κατοικεί στο τσουβάλι που ονομάζουμε «Ασία», το 17% στην Αφρική, περίπου το 9,5% στην «Ευρώπη» (τα όρια της έννοιας-λάστιχο είναι ευμετάβλητα και ρευστά), το 8,5% στη Λατινική Αμερική (για πρώτη φορά στην καταγεγραμμένη ανθρώπινη ιστορία, μετά την Αφρική θα ξεπεράσει και η Λατινική Αμερική την Ευρώπη εντός των επόμενων δεκαετιών, ρίχνοντας την από τη δεύτερη στην τέταρτη θέση) και λιγότερο από το 5% στη Βόρεια Αμερική (αν προσμετρήσουμε το Μεξικό στη Βόρεια Αμερική τα μεγέθη μεταβάλλονται).
 Από απόψεως δημογραφικής δομής, η πλανητική νεολαία είναι αφρικανική, οι μεσήλικες είναι στην κυριολεξία και με όλη την αυθεντική σημασία του όρου παγκόσμιοι (από όλα τα μήκη και πλάτη της γης) και τα γηρατειά ή η γεροντοκρατία του πλανήτη και της ανθρωπότητας είναι ευρωπαϊκή (στις πρώτες είκοσι γηραιότερες κρατικές κοινωνίες του πλανήτη, όλες είναι ευρωπαϊκές πλην Ιαπωνίας και Καναδά). 
Γενικά, μπορεί να ειπωθεί πως ο πλανήτης, ως πολιτικό όλον, καθίσταται βαθμιαία ασύμμετρα πολυκεντρικός και πολυεπίπεδος, χαρακτηρίζεται από ανισορροπία, απολικότητα και αστάθεια, και βρίσκεται σε μια φάση και διαδικασία μετάβασης και μετασχηματισμού που όμοια της δεν έχει υπάρξει ξανά στην ιστορία των ανθρώπων. 
Παρατήρηση-Επισήμανση
 Ασφαλώς τον όρο «Ασία» τον χρησιμοποιούμε καταχρηστικά, καθώς αποτελεί ξεχειλωμένο τσουβάλι περιλαμβάνοντας στους κόλπους του απειρία ανθρωπογεωγραφιών, θρησκειών και γλωσσών, δίχως πρακτική οριοθέτηση, και με το 60% περίπου των ανθρώπων να κατοικούν σε αυτή την «Ήπειρο» (Ήπειρος είναι η Αφρική ή η Αμερική, νότια και βόρεια ή ως ολότητα). 
Επίσης, μιλάμε για Νοτιοανατολική και Νότια Ασία και Άπω Ανατολή ή Ασία σε σχέση με ποιόν; 
τους Κινέζους η Ινδία, η «Κεντρική Ασία» και το Ιράν είναι Δύση, ενώ η Καλιφόρνια Ανατολή (πασίγνωστο είναι το κινεζικό λογοτεχνικό έργο Journey to the West). 
Οι συγκεκριμένοι όροι δεν είναι γενικά και αόριστα ευρωκεντρικοί αλλά συγκεκριμένα και ειδικά βρετανοκεντρικοί. Άπω Ασία και Ανατολή σε σχέση με το Νησί. 
Ομοίως, Μέση (Middle) και Εγγύς Ανατολή (Near East). Αυτούς τους όρους τους δημιούργησαν οι Άγγλοι και ορίζονται ως αποστάσεις, κατευθύνσεις και προσανατολισμοί από τους ίδιους και τη νήσο Βρετανία. 
Παρεμφερή πράγματα ισχύουν με την ώρα Γκρίνουιτς και τον πρώτο μεσημβρινό.
 Τυπικές περιπτώσεις όλες οι προηγούμενες όπου ένας εθνοκεντρισμός ανάγεται σε οικουμενισμό ή «αντικειμενισμό» και «επιστημονισμό» (Οι περισσότεροι οικουμενιστές είναι κεκαλυμμένοι, ηθελημένα ή αθέλητα, φορείς «εθνο»κεντρικών ιδεών και ευρύτερα του «εθνοκεντρισμού» και της ιδεολογίας κάποιας ηγεμονικής δύναμης). 
Όλα τα προηγούμενα ασφαλώς είναι «επιστημονικά» κατοχυρωμένα. 
Αργότερα, η Ινδική Υποήπειρος (Bhārat/Bharata Khanda) θα γίνει μέσω των διεθνών οργανισμών Νότια Ασία, ενώ η Κεντρική Πολιτεία (Zhōngguó-Κίνα) θα αποτελέσει απλά μέρος κάποιας «Ανατολικής και Άπω - σε σχέση με τη Βρετανία - Ασίας και Ανατολής». 
Η επισήμανση των αυτονόητων και της κατεστημένης (ή ιδρυματοποιημένης/institutionalised) παράνοιας και η αποκατάσταση των πραγμάτων και των νοημάτων, προκειμένου οι έννοιες να συμβαδίζουν με τα πράγματα - ή διαφορετικά η αντικατάσταση των ιδεολογημάτων από τα πράγματα -, στις μέρες μας ονομάζεται «αντιδυτικισμός» (καμιά φορά και «αντιευρωπαισμός», αν και μετά την ίδρυση της Ε.Ε το εννοιολογικό πλαίσιο έχει αλλάξει).
 Ιδιαίτερα σήμερα που πλέον το λεγόμενο «δυτικό» ή «δυτικοκεντρικό» δεν μπορεί να είναι παγκόσμιο και το παγκόσμιο δεν μπορεί να είναι «δυτικό»κρατούμενο/κυριαρχούμενο, ο παλαιός ευρωκεντρισμός και ο πιο πρόσφατος διατλαντικός μετασχηματισμός του (δυτικοκεντρισμός) εκπίπτουν σε παρωχημένο και στενόμυαλο επαρχιωτισμό, ο οποίος οδηγεί σε συνεχείς διαψεύσεις και απογοητεύσεις, καθώς έχει απολέσει την οικουμενική του σφριγηλότητα και ισχύ (ή διαφορετικά, τη δυνατότητα επιβολής των οικουμενικών του αξιώσεων και «αληθειών»). 
Bonus Θεματική
 Και όλα τα προηγούμενα (ορισμός περιοχών, ωρώνζωνών, μεσημβρινών κ.λπ) δίχως να αναφερθούμε σε λατινοποίηση αλφαβήτων ή στο γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο εκκινεί κατά τον 16ο αιώνα από τη Βενετία και τις ρωμαιοκαθολικές χώρες της Ευρώπης και διαχέεται μέσω της αποικιοκρατίας αρχικά, αλλά κυρίως μέσω των δύο μεγάλων πολέμων, του κομμουνισμού και γενικότερα των top-down secularists modernization through westernization monements, κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα.
 Ασφαλώς υπό τη συνοδεία  «επιστημονικής» κατοχύρωσης και θεμελίωσης.
 Με βάση το Ισλαμικό Ημερολόγιο ζούμε στο έτος 1439/41 ενώ με το Αρμενικό στο 1467, με το ημερολόγιο των Κοπτών στο 1734 και με το Βουδιστικό στο 2562, με το Ab Urbe Condita (από κτίσεως πόλεωςΡώμης) στο 2771 και με αυτό των Βέρβέρων στο 2968, με το Κορεατικό στο 4351 και με το Κινεζικό στο 4715, με το Kali Yuga στο 5119, με το Εβραϊκό στο 5778 και με το Ημερολόγιο των Ασσυρίων στο 6768 ενώ, τέλος, με βάση το «Βυζαντινό» (δηλαδή το επί μια χιλιετία ημερολόγιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου) ζούμε στο 7527. 
Όλα τα προηγούμενα φανερώνουν μια σχετικότητα στα πράγματα και τον χαρακτήρα τους. 
Οι Σελευκίδες είχαν δικό τους ημερολόγιο που αποτελούσε μακεδονική παραλλαγή του Βαβυλωνιακού υπό την 'Anno Graecorum' A.G ή/και την Εποχή ή το Βασίλειο των Σελευκιδών, με την 1η Διός να αντιστοιχεί στο 312 π.Χ. 
Η ημερολογιακή «Εποχή των Σελευκιδών» ήταν σε χρήση και κράτησε σποραδικά εφαρμοζόμενη και συνεχώς μειούμενη μέχρι το 6ο αιώνα μ.Χ που τη συναντάμε σε νεστοριανιανές ταφόπλακες, ενώ σε άλλες ταφόπλακες (Syriac Christians/Arameans) θα τη συναντήσουμε ακόμα και τον 14ο μ.Χ αιώνα, στην Κεντρική Ασία μάλιστα. 
Ο Μιχαήλ ο Σύρος, Πατριάρχης της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας (1166-1199), θα χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη χρονολόγηση κατά τον 12ο αιώνα: 
12th century AD / 15th century AG (Οποιαδήποτε συνείδηση και σχέση με τα προηγούμενα ασφαλώς είναι άκρως απαγορευτική και πρέπει να εξαφανιστεί, προκειμένου το Δουκάτο - συγγνώμη, το κράτος ήθελα να γράψω - να επιτελεί τις λειτουργίες του. 
Όπως έχουμε επισημάνει κατ'επανάληψη, ο γεωπολιτικός έλεγχος ενός κράτους προϋποθέτει το πολιτισμικό και μορφωτικό πετσόκομμα και τον ιστορικό και διανοητικό ακρωτηριασμό καθώς και τη χειραγώγηση της ταυτότητας του. 
Θεμέλιο για τον γεωπολιτικό έλεγχο και την εξάρτηση ενός κράτους, καθώς και την εργαλειακή χρήση και εκμετάλλευση του, αποτελεί ο έλεγχος και η διαμόρφωση, η αλλοίωση ή/και η χειραγώγηση της ταυτότητας και των θεσμών του).
 Παρόμοια φαινόμενα «Εποχών» (A.U.C, A.G, A.D-B.C, C.E) θα συναντήσουμε με την E.F - era fascista - στη φασιστική Ιταλία και παλαιότερα, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, με την θέσπιση του calendrier républicain από το 1792 μέχρι το 1806. 
Η ιστορία των ημερολογίων έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, καθώς διανοίγει ορίζοντες και γόνιμες ερμηνευτικές διαδρομές και διαστάσεις. 
Η επιβολή-θέσπιση ή η υιοθέτηση ημερολογίων αποτελεί πολιτική πράξη και όχι «επιστημονική επιλογή ή δραστηριότητα». 
07/01/18--02:27: 1η Ιουλίου 2018.
Ερώτηση: Γιατί δε γράφεις κάτι για το «Μεταναστευτικό» - με αφορμή τους πολιτικούς κλυδωνισμούς στη Γερμανία ή την πρόσφατη συμφωνία - ή/και για το «Μακεδονικό»; 
Η σύντομη απάντηση έχει ως εξής: 
Γιατί δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος επικαιροποίησης, πάρα μονάχα υπενθύμισης, όσων έχουν ήδη γραφεί.
 Η αναλυτική απάντηση ακολουθεί. 
Οι άνθρωποι είμαστε αμνήμονες, ξεχνάμε (κατά αυτόν τον τρόπο καθιστούμε ευκολότερη τη χειραγώγηση μας).
 Ίσως να μην έχει νόημα που παραθέτουμε και θυμίζουμε τα παρακάτω. 
Όπως και να 'χει. 
Όσα ακολουθούν σχετίζονται κυρίως με το μεταναστευτικό, τα λεγόμενα «εθνικά θέματα» που βρίσκονται σε εξέλιξη, με την Ελλάδα και τη «μνημονιακή» εποχή, με τις ενδοευρωπαϊκές και τις Ευρω-Τουρκικές σχέσεις (προφανώς παρεισφρέουν και διασταυρώνονται και άλλα ζητήματα). 
Όλα τα προηγούμενα βρίσκονται στην επικαιρότητα και κανένα δεν είναι άσχετο ή ασύνδετο μεταξύ του.
 Πάρτε το καφέ σας ή το κρασάκι, τη μπύρα, το ούζο ή ό,τι τραβάει η όρεξη, η διάθεση και το γούστο σας (και τα τσιγάρα σας οι καπνιστές) και διαβάστε. 
Μονάχα προσέξτε μη πετάξετε κανένα ποτήρι με αλκοόλ - ή σπάσετε κάποιο φλυτζάνι καφέ - σε κανέναν τοίχο, και μην αρχίσετε να μασάτε τα τσιγάρα σας από εκνευρισμό. 
Ένα είναι σίγουρο. 
Κρυστάλλινη σφαίρα που προλέγει το μέλλον δεν έχουμε στη διάθεση μας.
 Πράγμα που σημαίνει πως εάν καταλαβαίνουμε και προλέγουμε εμείς ορισμένα πράγματα, το ίδιο κάνουν και άλλοι. 
Γράφαμε και διαβάζατε πριν από περίπου τρία χρόνια, συγκεκριμένα δύο χρόνια οκτώ μήνες και κάποιες ημέρες [18 Οκτ 2015]: 
Πελατειακές σχέσεις και σχέσεις πατρωνίας δεν υπάρχουν μονάχα στο εσωτερικό των κρατών (με κύριους φορείς τα κόμματα), αλλά και στο διεθνές περιβάλλον, ανάμεσα σε κράτη.
 Και είναι οι εξωτερικές σχέσεις, σε όχι λίγες περιπτώσεις, που ενσταλάζονται, στρεβλώνουν και αλλοιώνουν το εσωτερικό, και όχι αντίστροφά όπως λέει το καλά θεμελιωμένο αξίωμα... 
Μάλιστα μετά από τις κοινές περιπολίες με τη γείτονα μας πρότειναν τη δημιουργία κέντρουπόλης κράτησης (υποδοχής το ονομάζουν) το οποίο θα διοικείται από υπαλλήλους 
Frontex και την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (δεν έχει καμία σημασία που η πρόταση «απορρίφθηκε». 
Η πρόταση φανερώνει τον «προσανατολισμό»). 
Δηλαδή μας πρότειναν και απώλεια εδαφικής κυριαρχίας ή ορθότερα θα πρέπει να μιλάμε για τμηματική κυριαρχία υπό τη συνοδεία επικαλυπτόμενης εξουσίας.
 Αυτό είναι το μετακυρίαρχο σουρωτήρι και η μεταμοντέρνα κουρελού. 
Να μεταβληθεί η χώρα σε «χωματερή» και να συμμετέχει σε ένα παγκόσμιο σύστημα καταμερισμού κέντρων κράτησης. 
Μα δεν μας είπαν πως εάν «βγαίναμε από την Ευρώπη» θα συνέβαινε ακριβώς αυτό; Δηλαδή πως θα μετατρεπόμασταν σε μια χώρα-χώρο κράτησης μεταναστών και προσφύγων; Δεν μας είπαν πως εάν «βγαίναμε από την Ευρώπη» θα περιφερειοποιούμασταν σε σχέση με την Τουρκία; Πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά τώρα;... 
Η Ελλάδα ως ένα ιδιαίτερου τύπου «ευρωπαϊκό» client-puppet state, ένας μετακυρίαρχος ημικρατικός δρώντας και ένα κατακερματισμένο εδαφικά μεταμοντέρνο σουρωτήρι, που θα έχει ως χαρακτηριστικό της τη συμμετοχή σε ένα ευρωπαϊκό - και παγκόσμιο - καταμερισμό κέντρων κράτησης. 
Αυτή θα είναι η «ευρωπαϊκή» διάσταση και ταυτότητα της υπό κηδεμονία εξαρτημένης και υποτακτικής Ελλάδας. 18 Οκτ 2015 
Όπως πολύ σωστά επισήμανε πρόσφατα ένας φίλος «όλες οι αποικιοκρατικές δυνάμεις έκαναν φυλακές στις αποικίες τους, όπως κάνει η κυρά-Αγγέλα». 
Μόλις ξεκινήσαμε όμως.
 Εισερχόμαστε στο 2016 [31 Ιαν 2016]: 
Το φαινόμενο που παρατηρείται με το ύψωμα των φραχτών και τις αυτόνομες αποφάσεις κρατών (Σουηδία, Δανία, Αυστρία, Ουγγαρία κ.λπ) φανερώνει την σταδιακή μεταβολή του ιεραρχικού πεδίου σε άναρχο. 
Δηλαδή το εσωτερικό της Ε.Ε αποκτά χαρακτηριστικά διεθνούς περιβάλλοντος (η επιδίωξη της Ε.Ε ήταν/είναι να εγκαθιδρυθεί ένα ευρωπαϊκό ιεραρχικό σύστημα - δηλαδή να μετατραπεί το ευρωπαϊκό πεδίο από άναρχο που ήταν σε ιεραρχικό - και να εξομοιωθούν οι διεθνείς/ κρατικές σχέσεις σε μια κατάσταση ευρωπαϊκής εσωτερικής πολιτικής). 
Εάν συνεχιστεί αυτή η πορεία το εσωτερικό της Ε.Ε ή το «ευρωπαϊκό 
σύστημα» θα μεταβληθεί σε κανονικότατο σύστημα αυτοβοήθειας (όποιος κατάλαβε, κατάλαβε). Γι'αυτό ορισμένους φανατικούς, ανορθολογικούς και μισαλλόδοξους «ευρωπαϊστές» που δεν τους ενδιαφέρουν όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, κανονικά, έπρεπε να τους απασχολούν. Τώρα που η Ε.Ε αποκτά παρεμφερή χαρακτηριστικά ανησύχησαν όλοι οι υποκριτές (αυτό προϋποθέτει πως στην σκέψη τους η Ελλάδα ήταν ή/και παραμένει αναλώσιμη). 
Τα προηγούμενα αποτελούν αδιαμφισβήτητα σημάδια μιας πρώιμης μορφής αποσύνθεσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης... 
Όσες και όσοι έχουν ξεχάσει πως ήταν τα πράγματα προ του 2008 (και συνήθισαν την μετά 2008 εποχή), ας προσπαθήσουν τουλάχιστον να συγκρατήσουν την σημερινή εικόνα στο μυαλό τους, αυτή των αρχών του 2016.
 Η εντύπωση μου είναι πως μέχρι τις αρχές του 2020, η πολιτική κατάσταση στα εδάφη της - σημερινής - Ε.Ε θα είναι αγνώριστη [Σημ. Δ`~. 2018]. 
Θα προσπαθούν άνθρωποι να θυμηθούν πως ήταν τα πράγματα το 2016 και δεν θα μπορούν. 
31 Ιαν 2016
 Σημ. Δ`~. 2018: 
Ίσως περιττή εμβόλιμη επισήμανση. 
Καλό είναι όμως να δοθεί η οπτική (αν και εδώ μας απασχολούν άμεσα διαφορετικά ζητήματα. 
Η πύκνωση του πολιτικού χρόνου είναι αυτονόητη). 
Ορισμένα γεγονότα και εξελίξεις από τότε μέχρι σήμερα, δίχως χρονολογική σειρά:
 The World Health Organization announces an outbreak of the Zika virus, απελευθερώνεται ή ανακαταλαμβάνεται η Μοσούλη και το Χαλέπι, αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος και δολοφονία του Ρώσσου Πρέσβη Andrei Karlov στη Τουρκία, ο Rodrigo Duterte Πρόεδρος στις Φιλιππίνες και ο Mohammad bin Salman στη Σαουδική Αραβία, Brazil suspends president Dilma Rousseff, ψηφίσματα στον Ο.Η.Ε εις βάρος του Ισραήλ και της Β. Κορέας, EgyptAir Flight 804 crashes into the Mediterranean Sea en route from Paris to Cairo, δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο για αποχώρηση από την Ε.Ε (Brexit) και εκλογή Trump (America First) με αποχώρηση των Η.Π.Α από Συμφωνία για το Κλίμα και Trans-Pacific Partnership, Joint Declaration of Pope Francis and Patriarch Kirill (Havana Declaration), κλείσιμο «εσωτερικών» συνόρων στην Ε.Ε με εκλογές και πολιτικές εξελίξεις σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, The UN warns that the world is facing the biggest humanitarian crisis since World War II, οι Μαλδίβες αποχωρούν από την Κοινοπολιτεία (των Εθνών), Orlando and Las Vegas shooting και Charlottesville riots,
 αποπομπή Ρώσσων και Αμερικανών
διπλωματών και διπλωματική κρίση του Κατάρ, Panama Papers, christmas Berlin attack και London Bridge attack, treaty on the Prohibition of Nuclear Weapons. Μερικά μόνο απ'όσα συνέβησαν από τότε μέχρι σήμερα. Φεβρουάριος 
Συνεχίζουμε όμως με τις θεματικές που μας απασχολούν άμεσα. 
Περίπου δυόμισι χρόνια νωρίτερα [7 Φεβ 2016]: 
Οι ροές - προσφυγικές, μεταναστευτικές, εμπορικές και άλλες - δεν σταματούν στη θάλασσα, παρά στη στεριά [Σημ. Δ`~. 2018]. 
Αυτό είναι γνωστό από υπάρξεως κόσμου, αλλά μας το υπενθύμισαν πρόσφατα οι αντιφάσεις και οι ανεπάρκειες - όπως επίσης η κατάρρευση - της Ευρωμεσογειακής πολιτικής της Ε.Ε (στην οποία έχω αναφερθεί παλαιότερα)...
 Η αποτυχία αυτή οδήγησε από τα αναχωματικά κράτη-μαξιλάρια (buffer state/État tampon) της Βορειοαφρικανικής και Μεσανατολικής περιφέρειας στον μετασχηματισμό του δορυφορικού κράτους-κράτους πελάτη που ονομάζεται Ελλάδα σε αναχωματικό κράτοςμαξιλάρι (buffer state/État tampon) στο εσωτερικό πλέον της ευρωπαϊκής ηπείρου. 
Όταν τα αναχωματικά κράτη είναι ανεξάρτητα ακολουθούν συνήθως πολιτική ουδετερότητας (Ελβετία, και κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου η Αυστρία), γεγονός που τα ξεχωρίζει από τα δορυφορικά κράτη-πελάτες που είναι εξαρτημένα (όπως η Ελλάδα). 
Επειδή όμως οι ροές δεν σταματούν στη θάλασσα, το δορυφορικό κράτος-πελάτης Ελλάδα - το οποίο βιώνει την ασύμμετρη αυτοκρατορική σχέση εδώ και ορισμένα χρόνια στο εσωτερικό της Ευρωζώνης - δεν μπορεί να αναλάβει τον ρόλο του buffer state/État tampon και παίρναμε στην πρωτοβουλία Ολλανδίας και Γερμανίας περί «Μικρής Σένγκεν» (στην οποία αντιδρά η Πολωνία) και Π.Γ.Δ.Μ (πρωτοβουλία Γερμανίας και Αυστρίας με την Ουγγαρία, την Τσεχία και τη Σλοβακία να υποστηρίζουν). 
Έτσι, παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια την σταδιακή μετακίνηση του «εξωτερικού συνόρου» της Ε.Ε - μαζί με τις πολιτικές που το συνοδεύουν - στο εσωτερικό της ευρωπαϊκής ηπείρου. 
Συγκεκριμένα, τα φαινόμενα της ασύμμετρης σχέσης και των
αναχωματικών κρατών-μαξιλάριών από τη Βόρεια Αφρική και την Μέση Ανατολή φτάνουν στην Ελλάδα και την Π.Γ.Δ.Μ (ήταν πασιφανές - και το είχα γράψει - ότι θα μας ρούφαγαν οι «μαύρες τρύπες» όπως τις ονόμαζα). 
Σε αυτό το σημείο παρατηρούμε πρώτον, πως οι ίδιες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μέσω της συζήτησης περί Π.Γ.Δ.Μ στην πράξη παραδέχονται πως οι ροές δεν μπορούν να σταματήσουν στη θάλασσα και δεύτερον, την υποκρισία και τον λαϊκισμό τους καθώς στα λόγια το αποκρύπτουν (φταίει μόνον η Ελλάδα, ενώ το κλειδί το κρατάει στη στεριά η Τουρκία, όπως παλαιότερα η Λιβύη, ή σε δεύτερο επίπεδο τώρα, εκτός Σένγκεν η Π.Γ.Δ.Μ και εντός Σένγκεν η Σλοβενία και η Ουγγαρία...).
 Και συνεχίζαμε: 
Κατά τα λοιπά, μελλοντικά θα μπορούσε να συμβεί το εξής:
 Όπως εργαλειοποιήθηκε η οικονομική κρίση, θα μπορούσε να εργαλειοποιηθεί και η μεταναστευτικήπροσφυγική προκειμένου να προχωρήσει ο σταδιακός μετασχηματισμός των εθνικών κρατών και να παγιωθεί η δημιουργία μεταεθνικών οντοτήτων, παράλληλα με την μεταφορά εξουσιών και κυριαρχίας από το εθνικό στο υπερεθνικό, μη εδαφικό ευρωπαϊκό επίπεδο. 
Αυτός ο μετασχηματισμός θα μπορούσε εκβιαστικά να προταθεί ως -η μόνηλύση αντιμετώπισης της προσφυγικήςμεταναστευτικής κρίσης. 
Βέβαια, μια τέτοιας μορφής εξέλιξη -από ότι φαίνεται- θα συναντούσε αντιστάσεις στην ευρύτερη ευρωπαϊκή γεωγραφία και θα μπορούσε να οδηγήσει σε περαιτέρω αποσύνθεση την Ε.Ε. 
Προκειμένου να αποφευχθούν οι ανεξέλεγκτες εγχώριες πολιτικές αντιδράσεις εναντίον της μετανάστευσης σε αυτά τα κράτη, πιθανότερη θα ήταν η δημιουργία ενός διεθνούς περιφερειακού μεταναστευτικού καθεστώτος. 
Την Ελλάδα, η οποία ουσιαστικά έχει μεταβληθεί σε πεδίο εξωτερίκευσης της πίεσης που νιώθουν πολλές κυβερνήσεις στο εσωτερικό τους, από ότι φαίνεται την προορίζουν για μετακύριαρχο εδαφικό τμήμα -χωματερή- αυτού του διεθνούς περιφερειακού μεταναστευτικού καθεστώτος.
 Αυτό είναι άλλωστε το μέλλον των δορυφορικών κρατώνπελατών (client-satellite states)... 
Η λεγόμενη ενίσχυση των εξωτερικών
συνόρων της Ε.Ε -παλαιότερα- υποτίθεται πως θα λειτουργούσε παράλληλα με την χαλάρωση των συνόρων μεταξύ των εθνικών κρατών.
 Ενίσχυση εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε με παράλληλη χαλάρωση εσωτερικών -διακρατικών- συνόρων (και άνοδο ιεραρχίας). 
Είδαμε πως η αθρόα εισροή μεταναστώνπροσφύγων (χαλάρωση εξωτερικών συνόρων) οδήγησε αμέσως στην ενίσχυση των εσωτερικών διακρατικών συνόρων (και την άνοδο της αναρχίας) εντός της Ε.Ε. 
Αυτή την πορεία επιδιώκουν να αντιστρέψουν. 
Δεν θα είναι εύκολο διότι έχει αποσταθεροποιηθεί -μετά από την «απελευθέρωση» και τον «εκδημοκρατισμό» της- όλη η περιφέρεια, από τη Βόρεια Αφρική (πυρήνας-Λιβύη) και την Μέση Ανατολή (πυρήνας-Συρία, Ιράκ), μέχρι την ανατολική Ευρώπη (πυρήνας-Ουκρανία). 7 Φεβ 2016 Σημ. Δ`~. 2018: Αυτοί που παραλληλίζουν τη Θάλασσα Αραφούρα (Arafura Sea) τον Κόλπο της Καρπεντάρια (Gulf of Carpentaria) και τη Θάλασσα του Τιμόρ με το Αιγαίο, και ένα νησί με μια χερσόνησο, ας ανοίξουν κανένα βιβλίο ναυτιλίας, γεωγραφίας και ιστορίας, και ας απευθύνονται μονάχα στο κομματικό-παραταξιακό τους κοινό για ψηφοθηρικούς λόγους προκειμένου πρώτον, να καλύψουν τους εξωτερικούς και εξω-εθνικούς παράγοντες μέσω των οποίων ετεροκαθορίζονται και από τους οποίους είναι εξαρτημένοι και δεύτερον, να αποκρύψουν όσα διαβάσατε αμέσως προηγουμένως και όσα ακολουθούν. 
Συνεχίζουμε. 
Από τον ίδιο μήνα, δηλαδή τον Φεβρουάριο του 2016 [10 Φεβ 2016]: 
Αυτό που επιχειρείται, δηλαδή, 
πρώτον, η μεταβολή της χώρας σε κλοτσοσκούφι, αποδιοπομπαίο τράγο και «νεκρό σημείο» ή πεδίο εξωτερίκευσης της πίεσης που νιώθουν στο εσωτερικό τους πολλά ευρωπαϊκά καθεστώτα σε σχέση με το προσφυγικόμεταναστευτικό και 
δεύτερον, η μετατροπή της σε αποθήκη ή καταυλισμό, χωματερή ή στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων παράλληλα με την απομόνωση της και τον περιορισμό της κυριαρχίας της (σύνορα, φράχτες, παραχωρήσεις, περιπολίες), αποτελεί το επόμενο στάδιο της περιφερειοποίησης και απομάκρυνσης της Ελλάδας από τον κυρίως «ευρωπαϊκό πυρήνα». 
Αυτό δεν είναι πρόσφατο. 
Αποτελεί συνέχεια και αποκορύφωση της κατάστασης που ξεκίνησε με την οικονομική διαχείριση της κρίσης και το ύψωμα των οικονομικών
«φραχτών» προς αποκλεισμό και απομόνωση της - «μολυσμένης» - Ελλάδας. 
Καυτηριάστηκε και απομονώθηκε το άκρο οικονομικά. 
Το ίδιο συμβαίνει, τώρα, σε επίπεδο ασφαλείας. 
Η επιχείρηση αποκλεισμού και απομόνωσης της Ελλάδας αποτελεί πρώτον, προσπάθεια απαγκίστρωσης ενός τμήματος της ηπειρωτικής Ευρώπης από το χώρο της ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων (δηλαδή τάση για περιορισμό στην κεντρική της γεωγραφία) και δεύτερον, σύμπτωμα της αποσύνθεσης ή/ και του κατακερματισμού του «δυτικού» - ευρωατλαντικού - συστήματος της μεταδιπολικής περιόδου... 
Και ολοκληρώναμε:
 Στην περίπτωση της Συρίας, η Τουρκία επιχείρησε να χρησιμοποιήσει - αποτυχημένα - το ΝΑΤΟ για τη ''ρύθμιση''των πτήσεων, ουσιαστικά για την επιβολή εναέριου ελέγχου (no-fly zone) σε τμήμα των τουρκο-συριακών συνόρων το οποίο ήταν “highly unstable”. Τελικά δεν τα κατάφερε και μετά άρχισαν να πέφτουν αεροπλάνα. 
Στην περίπτωση της Ελλάδας επιχειρείται η χρησιμοποίηση του ΝΑΤΟ σε τμήμα των ελληνο-τουρκικών συνόρων για τη ''ρύθμιση''των μεταναστευτικών-προσφυγικών ροών στο Αιγαίο προκειμένου η κατάσταση να «σταθεροποιηθεί» (επειδή είναι “highly unstable”). 
Μέσω του ''ρυθμιστικού''καθεστώτος μεταναστών και προσφύγων που ξεκινούν από τη Συρία και φτάνουν στην Ελλάδα, η Τουρκία - εν τέλει - μάλλον θα καταφέρει να βάλει πόδι τόσο σε τμήμα της βόρειας Συρίας [Σημ. Δ`~. 2018: 
Τελικά πράγματι έβαλε, όχι όμως μέσω ΝΑΤΟ]... όσο και στο ανατολικό Αιγαίο (στο βόρειο Ιράκ έχει ήδη βάλει). 
10 Φεβ 2016 
Μετεξελίσσονται σε βασανιστήριο οι (υπ)ενθυμίσεις... 
Και βρισκόμαστε ακόμη στον Φεβρουάριο του 2016 [24 Φεβ 2016]. [Μου] προξενεί εντύπωση που ορισμένοι ξύπνησαν τώρα με το προσφυγικόμεταναστευτικό. 
Και ιδιαίτερα ορισμένοι οικονομιστές που μας έλεγαν εφαρμόστε τα συμπεφωνημένα γιατί «θα κοπεί η χρηματοδότηση, η δόση» ή «θα μας πετάξουν έξω από το ευρώ».
 Τώρα, οι ίδιοι λένε, εφαρμόστε τα συμπεφωνημένα γιατί... 
Και πάντα τα ίδια θα λένε γιατί δεν έχουν τίποτα άλλο να πουν (εν τω μεταξύ η Ε.Ε χρώσταγε - ίσως χρωστάει ακόμα - χρήματα στην Ελλάδα που σχετίζονται με τη διαχείριση της μεταναστευτικής-προσφυγικής κρίσης). 
Όταν άρχισα να αναδεικνύω το ζήτημα, δεν το έκανα επειδή ήμουν εναντίον των ανθρώπων αυτών (όπως νομίζουν διάφοροι κινητρολογοι), αλλά επειδή ήταν φανερό ποια θα είναι η εξέλιξη του (και προς τα που οδηγούσε η εργαλειοποίηση του).
 Πριν ακόμα από το περασμένο καλοκαίρι, όταν είχαν ξεχαστεί τόσο η Λιβύη και εν πολλοίς και η Συρία, ορισμένοι παρατηρούσαμε τα μεγέθη των ανθρώπων που συγκεντρώνονταν στα νοτιο-ανατολικά σύνορα της Τουρκίας [Σημ. Δ`~. 2018]. 
Η Τουρκία βέβαια, όπως και οποιαδήποτε άλλη χώρα, δεν έκανε ανθρωπισμό, συγκέντρωνε ηθικό και διπλωματικό κεφάλαιο το οποίο θα χρησιμοποιούσε ως μοχλό άσκησης πίεσης... 
Όταν ασχολήθηκα ξανά με το ζήτημα, ήδη από τις πρώτες μέρες του Αυγούστου - πριν κορυφωθούν οι ροές -, ορισμένοι μας μίλαγαν για την «οικονομία» και άλλοι μας έλεγαν «τι σας πειράζει, θα φύγουν». 
Οι άνθρωποι που καλοπροαίρετα ισχυρίζονταν το τελευταίο, νόμιζαν ότι η Ε.Ε αποτελεί φορέα κοινής βούλησης. Η Ε.Ε όμως - και αυτό αποτελεί μια κριτική καθόλα θεμιτή και ας μην αρέσει -, έχει αποδειχθεί κατ'επανάληψη ανεπαρκής και ανίκανη να συνθέσει τα εθνικά συμφέροντα των χωρών σε κάτι το οποίο θα μπορούσε να ονομαστεί «κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον». 
Το ΝΑΤΟ, αυτή την περίοδο, γίνεται προσπάθεια να μεταβληθεί σε εργαλείοόργανο της Πολωνίας (για τη Ρωσία) και της Τουρκίας (για τη Συρία), με την πρώτη να εκβιάζει τη Γερμανία, η οποία με τη σειρά της - πέρα από το ότι έχει εκβιάσει κατ'επανάληψη την Ελλάδα να - εκβιάζει ή παρέχει «διαβεβαιώσεις» σε άλλες χώρες (όπως η Π.Γ.Δ.Μ και η Σερβία) ενώ παράλληλα Σουηδία, Δανία και Βέλγιο επαναφέρουν συνοριακούς ελέγχους κ.λπ. 
Η δε Γαλλία, βρίσκεται στο απυρόβλητο εδώ και μήνες (θα δεχθεί λέει 30.000 ανθρώπους σε δύο χρόνια!). 
Αυτή είναι η εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης εντελώς επιγραμματικά. 
Δυστυχώς, θα φανεί πως η «οικονομία» αποτελεί νανο-ζήτημα, δηλαδή ένα ζήτημα σημαντικότητας και επιπέδου νάνου, σε σχέση με το προσφυγικό-μεταναστευτικό... 
Η μετανάστευση δεν επιλύει το δημογραφικό (ούτε σχετιζόμενα με αυτό θέματα, ορισμένα μονάχα από τα οποία είναι το ασφαλιστικό και η γήρανση), απλά μεταθέτει το πρόβλημα για το μέλλον.
 Όσο και να αυξήσουν τους φόρους, όσο και να αναβάλουν τις συνταξιοδοτήσεις, όσο και να ωθήσουν όλο και περισσότερες γυναίκες στην αγορά εργασίας (παρέχοντας τους κίνητρα), όσο και να υποκαταστήσουν τα εργαζόμενα ανδρόγυνα, τις γυναίκεςεργαζόμενες και τα - μη - παιδιά των προηγούμενων, με εισαγόμενα ανδρόγυνα, με εισαγόμενες γυναίκες-μητέρες και εισαγόμενα παιδιά, δεν πρόκειται να υπερβούν τις οικονομικές επιπτώσεις των δραματικών δημογραφικών αλλαγών... τουλάχιστον - και σε αυτό το σημείο ειρωνεύομαι - μέχρι η ιδεολογία του «μετα-ανθρωπισμού» και της «υπέρβασης της ύλης» να έχει πρακτικά αποτελέσματα για τον τρόπο αναπαραγωγής των κοινωνιών.
 Μέχρι στιγμής δεν έχει. 
Απλά εισάγουν ανθρώπους... 
Ορισμένες κοινωνίες - μάλλον - θα καταστραφούν ή θα φτάσουν στα πρόθυρα μιας τέτοιας εξέλιξης, ενώ κάποιες άλλες θα καταπιούν και θα ποδοπατήσουν τις ελίτ τους (μαζί με το κομματικό και μηντιακό σύστημα). 
24 Φεβ 2016
 Σημ. Δ`~. 2018:
 Μόνο το 2017, στην Τουρκία σημειώθηκε αύξηση του αριθμού προσφύγων κατά 21%. The number of refugees in Turkey has reached some 3.9 million, making Turkey the country with the highest number of refugees in the world [Turkey - European Commission - europa.eu. Last updated 14/06/2018].
 Συνεχίζουμε. 
Πάλι καλά που είναι καλοκαίρι και μπορεί κάποιος να πάει στη θάλασσα προκειμένου να αποφύγει όλα τα προηγούμενα, και... τα επόμενα [26 Φεβ 2016]: 
Η Γερμανία - όπως και άλλα κράτη - προϋπολογίζει τα μεγέθη και τους αριθμούς των ανθρώπων που χρειάζεται να εισάγει προκειμένου να καλύψει τις οικονομικές της ανάγκες (δημογραφικές είναι οι ανάγκες αλλά οι οικονομιστές προϋποθέτουν δημογραφικά μεγέθη: από τις «προϋποθέσεις» θα την πατήσουν).
 Ήδη από τις αρχές του καλοκαιριού - πριν καν οι ροές αρχίσουν να εκτοξεύονται με πρώτο μήνα τον Αύγουστο - διαβάζαμε άρθρα π.χ. στον Guardian ή στην D.W που 
έλεγαν πως η Γερμανία «αναμένεται» να υποδεχθεί φέτος περίπου 800.000 με ένα εκατομμύριο ανθρώπους. 
Από που προέκυπτε το «αναμένεται»; 
Πως - και από πουπροέκυπτε ο αριθμός; Από όσα σας ανέφερα. 
Απλά το όλο πράγμα, οι εξελίξεις - και κυρίως οι δημοσκοπήσεις - ξέφυγαν και όλοι άρχισαν να τρέχουν. 
Θυμηθείτε πως μέχρι τον Οκτώβριο-Νοέμβριο δεν υπήρχε ιδιαίτερος αρνητισμός, προβληματισμός ή/και ανησυχία για το μεταναστευτικό-προσφυγικό στα mainstream media, αντίθετα όλοι θρηνούσαν για το παιδάκι που πνίγηκε. 
Ο πνιγμός του μικρού παιδιού συνέβη στις 2 Σεπτεμβρίου... 
Ο Σεπτέμβριος ήταν ο μήνας των selfies. 
Ο Οκτώβριος ήταν ο μήνας κορύφωσης των ροών. 
Μετά τον Νοέμβριο, την επίθεση στο Παρίσι, την πτώση στις δημοσκοπήσεις, την πίεση που δέχθηκε η Μέρκελ στο εσωτερικό της, τα γεγονότα στην Κολωνία κ.λπ, άρχισε να αλλάζει το κλίμα. 
Αυτές τις μέρες - το reuters αναφέρει πως - το υπουργείο οικονομικών της Γερμανίας σε συνεργασία με άλλα κυβερνητικά όργανα, ανακοίνωσε πως η Γερμανία «αναμένει» περίπου 3,6 εκατομμύρια ανθρώπους μέχρι το 2020. 
Και μπορεί Γερμανός αξιωματούχος να δήλωσε πως δεν αναμένονται τέτοια νούμερα - σε μια προσπάθεια μάλλον να καθησυχάσει -, αλλά εγώ έχω διαβάσει πως η Γερμανία έχει ανάγκη 4 με 5 εκατομμύρια ανθρώπους μέσα στα επόμενα χρόνια προκειμένου να εξυπηρετήσει τις δημογραφικές της ανάγκες. 
Τα νούμερα προϋπολογίζονται. 
Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι ακριβώς συμβαίνει ούτε έχουν καταλάβει πως λειτουργεί το «πράγμα» (ή καλύτερα η βιομηχανία). 
Τώρα αρχίζουν κάπως να αντιλαμβάνονται και αντιδρούν σπασμωδικά (σε εμάς εδώ ορισμένοι νομίζουν πως μπορεί η αναπληρωτής υπουργός μιας μικρής χώρας να καθορίσει το migration net της Γερμανίας).
 Δεν υπάρχει περίπτωση με το κλίμα που επικρατεί να συνειδητοποιήσει μεγάλο μέρος της γερμανικής κοινωνίας πως αναμένονται 3 ή 5 εκατομμύρια επιπλέον νέοι πρόσφυγες και μετανάστες τα επόμενα χρόνια και η κ. Μέρκελ να παραμείνει αταλάντευτη στη θέση της...
 Τα κράτη που καταστράφηκαν αποτελούσαν «αποθήκες» ή/και σημεία «ελέγχου και ρύθμισης». 
Η δε Τουρκία αποτελεί παραδοσιακή δεξαμενή παροχής «εργατικού δυναμικού» της Γερμανίας... 
Και συνεχίζαμε: 
Η διαχείριση της μεταναστευτικήςπροσφυγικής κρίσης αποτελεί - ή εξελίσσεται σε - μέσο και προκάλυμμα, όχι σκοπό και στόχο. 
Ορισμένοι ήθελαν να αναδεικνύουν μόνον το γκρούπ των χωρών Βίζενγκραντ... ενώ την Αυστρία και τη Γερμανία τις άφηναν στο απυρόβλητο. 
Φάτε τώρα μια Αυστρία και ηρεμήστε (ίσως θυμάστε πως από το καλοκαίρι έριχνα σπόντες για τον ευνοϊκό τρόπο με τον οποίον η ύπατη αρμοστεία του Ο.Η.Ε για τους πρόσφυγες, αντιμετώπιζε την Αυστρία). 
Η Ολλανδία και η Γερμανία ήταν αυτές που είχαν αναλάβει την πρωτοβουλία περί «Μικρής Σένγκεν» (στην οποία αντιδρούσε η Πολωνία) ενώ τα περί Π.Γ.Δ.Μ αποτελούσαν πρωτοβουλία της Γερμανίας και της Αυστρίας με την Ουγγαρία, την Τσεχία και τη Σλοβακία να υποστηρίζουν. 
Με τη δε Σλοβενία, η Ελλάδα είχε ανταγωνιστικές σχέσεις ως προς το ποια από τις δυο χώρες θα γινόταν κύριος φορέας και παράγοντας ενσωμάτωσης των δυτικών Βαλκανίων στην Ε.Ε. 
Η Αυστρία με τη Γερμανία, ήδη από νωρίς το καλοκαίρι συνεχώς «έπαιζαν» με τη Π.Γ.Δ.Μ (αυτό είναι ένα σημείο που δεν έχει αναδειχθεί, δηλαδή πότε άνοιξε τα σύνορα της η τελευταία, με τι διαβεβαιώσεις και από ποιους). 
Η Ελλάδα, έχει ανά τακτά χρονικά διαστήματα διατελέσει το ρόλο του νάνου πίσω από τον οποίο (προσπαθούν να) κρύβονται οι γίγαντες.
 Η Ελλάδα έφταιγε κάποτε για την καθυστέρηση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην Ε.Ε (και πολύ ορθά, η Ελλάδα επέλεξε να είναι θετική στην ενταξιακή πορεία της Άγκυρας προκειμένου να φανεί ποιοι ήταν αυτοί που πραγματικά δεν επιθυμούσαν την είσοδο της συγκεκριμένης χώρας).
 Η Ελλάδα, επίσης, έφταιγε για την οικονομική κρίση και μετεβλήθη σε αποδιοπομπαίο τράγο (ακόμα και για κατασκοπία κατηγορήθηκε πριν λίγο καιρό). 
Η Ελλάδα τώρα φταίει και για την προσφυγική-μεταναστευτική κρίση. 
Και κάπως έτσι επειδή «η Ελλάδα φταίει», το ερμηνευτικό αφήγημα της προσφυγικήςμεταναστευτικής «κρίσης και απειλής» - πιθανόν - θα μετασχηματιστεί σε ερμηνευτικό αφήγημα με πυρήνα του τις σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο. 
Για το προσφυγικόμεταναστευτικό ζήτημα και την μη επαρκή
αντιμετώπιση του, λοιπόν, θα φταίει το καθεστώς που υπάρχει στο Αιγαίο. 
Και κάπως έτσι θα - μπορούσε να - παρουσιαστεί ως «επιτακτική» η ανάγκη αναθεώρησης των συνθηκών από «τα πάνω» και «τα έξω». 
Θα μάθουμε όλοι ξαφνικά πως για την αντιμετώπιση «της κρίσης και της απειλής» (η οποία έχει τις ρίζες της αλλού, αλλά αυτό δεν θα έχει καμία σημασία), πρέπει άμεσα να αντιμετωπισθούν οι ρίζες μιας πιθανής ελληνοτουρκικής κρίσης. 
Αποδυναμωμένη στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, και με ''το νόμισμα''ως εκβιαστική θηλιά στο λαιμό (το οποίο νόμισμα τάχα θα την απομάκρυνε από μια πιθανή περιφερειοποίηση έναντι της Τουρκίας), η Ελλάδα θα καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. 
Και κάπως έτσι ενδέχεται μόλις αποχωρήσει το ΝΑΤΟ, να βρισκόμαστε σε κατάσταση de jure αναθεώρησης του καθεστώτος στο Αιγαίο. 
Καθόλου απίθανη εξέλιξη. 
Αφήνω εδώ αυτή την υποθετική ή πιθανή εξέλιξη με την ευχή να μην χρειαστεί να επιστρέψω. 
Για να ολοκληρώσουμε: 
Οι ροές, οι οποιεσδήποτε ροές, ποτέ δεν σταματούν στη θάλασσα.
 Οι ροές σταματούν πάντοτε στη στεριά. 
Η θάλασσα δεν αποτελεί εδαφικό - αλλά διαφορετικής μορφής - χώρο. 
Αποτελεί παράγοντα κινητικότητας, ευελιξίας, ελιγμών και διασποράς (και ας υπάρχουν - και βέβαια υπάρχουν - υδάτινα σύνορα), όχι διαχωρισμού, απομόνωσης, στατικότητας και σταθερότητας, όπως η στεριά. 
Το κλειδί για την Ιταλία το κρατά η Λιβύη, για την Ισπανία το Μαρόκο, για το Ηνωμένο Βασίλειο η Γαλλία (και το Βέλγιο), για τη Σουηδία η Δανία (γι'αυτό και συγχρονίστηκαν αυτές οι δύο χώρες) και για την Ελλάδα η Τουρκία.
 Οι Αθηναίοι κάποτε αναγκάστηκαν, προκειμένου να επιβιώσουν, να αμυνθούν καταφεύγοντας στα Ξύλινα Τείχη (η Ακρόπολη Φρούριο αλώθηκε) ενώ ο Μέγας Ξέρξης κάποτε διέταξε να μαστιγώσουν και να αλυσοδέσουν τη θάλασσα γιατί δεν υπάκουσε στις διαταγές του. 
Η θάλασσα όμως ούτε μαστιγώνεται ούτε αλυσοδένεται. 
Αυτά αποτελούν διδάγματα της ιστορίας μας που εμπεριέχουν υψηλούς συμβολισμούς  στοιχεία «γεωπολιτικής» παιδείας - που επιλέξαμε να αγνοήσουμε, να ξεχάσουμε ή να υποτιμήσουμε - και όχι παραμυθάκια. 
26 Φεβ 2016 
Τα τρία προηγούμενα αποσπάσματα από μια ανάρτηση η οποία εμπεριείχε πολλαπλές δημοσιεύσεις. 
Ας δούμε τα επόμενα όμως. 
Γράφαμε τις δύο τελευταίες ημέρες του Φεβρουαρίου (μακρύς και σημαντικός μήνας ο Φεβρουάριος του 2016) [28-29 Φεβ 2016]: 
Μισό λεπτό. 
Αυτοί δεν μας έλεγαν - μας προειδοποιούσαν και μας απειλούσαν - πως θα μετατρεπόμασταν σε «στρατόπεδο ή αποθήκη ψυχών» (ή οποιαδήποτε άλλη απειλή) ΕΑΝ «βγαίναμε» από την «Ευρώπη»; 
Τι συνέβη; 
Όλη τους η επιχειρηματολογία έχει συγκεκριμένη «μεθοδολογία» και έχει να κάνει με τη διαχείριση του μέλλοντος. 
Τα βραχυμεσοπρόθεσμα - μελλοντικά - αποτελέσματα που προκύπτουν από την τωρινή, την ήδη υφιστάμενη κατάσταση και τα αδιέξοδα της, τα μετατρέπουν σε απειλές μιας άλλης, ανεπιθύμητης γι'αυτούς, κατάστασης προκειμένου να την αποτρέψουν. 
Ένα αόρατο μελλοντικό απειλητικό Εκείθεν ως κόλαση που νομιμοποιεί να υπομένεις τα πάντα στο τωρινό ορατό Εντεύθεν. 
Έτσι εάν είχαμε «φύγει» από την «Ευρώπη» και βιώναμε ακριβώς την ίδια κατάσταση, θα έφταιγε ότι «φύγαμε».
 Έλα μου όμως που όλες οι απειλές που έχουν ακουστεί κατά καιρούς για το τι θα συμβεί στο μέλλον εάν (Εκείθεν)... συμβαίνουν στο παρόν δίχως να έχει πραγματοποιηθεί αυτό το εάν (Εντεύθεν). Τίποτα από όσα μας έχουν απειλήσει ότι θα παθαίναμε εάν κάναμε το Α (Εκείθεν)... δεν έχει υπάρξει που να μην πάθαμε δίχως να κάνουμε το Α (Εντεύθεν)... 
Και ακολουθούσαν τα εξής: 
Εάν όλα κυλήσουν σχετικά ομαλά για την Τουρκία... το επόμενο βήμα της Άγκυρας - πιθανώς - θα είναι η επιδίωξη δημιουργίας ενός διεθνούς νομικού πλαισίου ή ενός περιφερειακού καθεστώτος που θα θέτει υπό την προστασία του τους πρόσφυγες και τους μετανάστες - ίσως με αφορμή τα περί ανθρωπιστικής βοήθειας ή διαχείρισης επιχειρήματα - και το οποίο θα παρέχει εγγυήσεις για την ασφαλή μεταχείριση τους. 
Σε μια τέτοια περίπτωση, επειδή η συντριπτικήπλειοψηφία των μεταναστών και των προσφύγων είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, θα επιδίωκε να συνδέσει το γεγονός αυτό με τις εθνικές μειονότητες και τις μουσουλμανικές κοινότητες της περιοχής προκειμένου να εξασφαλίσει εγγυήσεις που θα της παρέχουν δικαίωμα παρέμβασης στην περιοχή. 
Με τον ίδιο τρόπο λειτούργησε στο Κυπριακό. 
Η νομιμότητα της επέμβασης στη Κύπρο, κατέστη δυνατή μέσω ενός παρεμφερούς νομικού πλαισίου. 
Όποιος βλέπει αυτή την περίοδο την προσφυγική-μεταναστευτική κρίση, αποκλειστικά και μόνον, ως αυθύπαρκτο και αυτοτελές ζήτημα, κινείται μεταξύ αφέλειας - η συντριπτική πλειοψηφία -, τοπικού παραρτήματος ή/και εξυπηρέτησης συμφερόντων.
 Για παράδειγμα, ως προς το ευρωπαϊκό σκέλος, η διαχείριση του προσφυγικού-μεταναστευτικού και η ταυτόχρονη απομόνωση της Ελλάδας αποτελούν τμήμα - και χρησιμοποιούνται ως μέσο και προκάλυμμα - της στρατηγικής αναμόρφωσης του ευρωπαϊκού πόλου ηγεμονίας.
 Το ίδιο συμβαίνει και με τον μεταοθωμανικό τουρκικό πόλο. 
Αυτό που εξελίσσεται στη Συρία και το Ιράκ, από πλευράς Συνθηκών - οι οποίες αποτελούν διεθνή και ιστορικά αγκυροβόλια - είναι η κατάρρευση της εδαφικής τάξης που εγκαθιδρύθηκε με τη συμφωνία Sykes-Picot. 
Η προσφυγική-μεταναστευτική κρίση στο παρόν, και το κουρδικό ζήτημα διαχρονικά, τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα, επανασυνδέουν όχι μονάχα γεωγραφικά τη «Μέση Ανατολή» με τα «Βαλκάνια», αλλά και ιστορικά τη συμφωνία Sykes-Picot με τη Συνθήκη της Λωζάνης... 
Και ολοκληρώναμε: 
Το επόμενο χρονικό διάστημα, ορισμένοι θα προσπαθήσουν να μας παρουσιάσουν ως - όχι βραχυπρόθεσμο αλλά μακροπρόθεσμο - μελλοντικό εθνικό όραμα και στόχο, τη μονιμοποίηση της μετατροπής της Ελλάδας σε περιφερειακό κράτος-μαξιλάρι και ενδιάμεση εδαφική περιοχή ζώνη-σύνορο (buffer zonestate), περισυλλογής, διαλογής και κράτησης, ελέγχου και ρύθμισης, προκειμένου η ευρωπαϊκή γεροντοκρατία του Κέντρου να πίνει ανέμελα τον καφέ της περίξ του Ρήνου ή να κάνει σκι στα Σαλέ των Άλπεων. 
Η Ελλάδα, η οποία προσέφερε αρκετά, δεν έχει κανένα 
λόγο να θυσιαστεί για κοινωνίες που βρίσκονται σε παρακμή και αυτοκτόνησαν επιλέγοντας τον «ευρωπαϊσμό» ως - ιδεολογικό - προθάλαμο για το νεκροτομείο... 
Τα προηγούμενα δεν τα γράφω με ικανοποίηση αλλά με πίκρα. 28-29 Φεβ 2016 Μάρτιος Ladies and gentlemen. On behalf of the E.U and the entire european crew, welcome aboard. Please fasten your seat belt. If you are seated next to an emergency exit... excuse me, there is no emergency exit, please read carefully the special instructions. Welcome to Guantánamo Bay of €uropa!... I repeat, fasten your seat belt. 
Αναφορά και παράθεμα, ένα: 
Όταν μιλάς και γράφεις για το δημογραφικό και τους ρυθμούς γονιμότητας αρκετά νωρίς είσαι αντιδραστικός, όταν μιλάς και γράφεις για το δημογραφικό και τους ρυθμούς γονιμότητας αρκετά αργά και κατόπιν εορτής είσαι προοδευτικός. 
Τα πάντα από ό,τι φαίνεται είναι θέμα timing... 
Προφανώς και μιλάς για το δημογραφικό και τους ρυθμούς γονιμότητας, ανακαλύπτοντας ξαφνικά όλον αυτόν τον μέγα - αλλά μέχρι πριν λίγο καιρό απαγορευμένο - κόσμο, προκειμένου να νομιμοποίησεις εκβιαστικά, κατόπιν εορτής και άνευ όρων καταστάσεις... 
Αναφορά και παράθεμα, δύο: 
Από τη μικρασιατική καταστροφή και ύστερα, ο ελληνισμός βρίσκεται σε πορεία συνεχούς συρρίκνωσης. 
Εξαφανίστηκε ολόκληρος ο περιφερειακός ελληνισμός από τη Ρωσία και τη Μικρά Ασία μέχρι τα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή, για να ακολουθήσει η εκδίωξη του ελληνισμού από την Κωνσταντινούπολη και τη βόρειο Κύπρο. 
Το ελληνικό κράτος όχι μόνον δεν στάθηκε ικανό να προστατεύσει τον ευρύτερο περιφερειακό ελληνισμό ή να αναστείλει τη συρρίκνωση του (αντίθετα συνέβαλλε έμμεσα ή άμεσα στον αφανισμό του), όχι απλά δεν μπόρεσε να προστατεύσει το έθνος που βρίσκεται εντός των συνόρων του, αλλά έφτασε μέχρι το σημείο να παρασιτεί επ'αυτού, να το απομυζά και να διεξάγει συνεχή πολιτισμικό πόλεμο εναντίον του, 
τελικά να το εκποιεί και να το εκχωρεί
 Το κράτος αυτό αφού ρούφηξε ή κατάπιε - ως άλλη μαύρη τρύπα - τον περιφερειακό ελληνισμό και εκδίωξε ένα μεγάλο τμήμα του έθνους από το εσωτερικό του, τελικά απομύζησε και συνέθλιψε το υπόλοιπο. 
Μάλιστα πήγε ακόμα μακρύτερα (έχει κι άλλο!;).
 Το απαξίωσε και το εξευτέλισε πανευρωπαϊκά, οδηγώντας το σε διεθνή διασυρμό και διαπόμπευση (σε μια στοιχειωδώς ευνομούμενη πολιτεία, όλοι αυτοί θα ήταν στη φυλακή).
 Πλέον έχουμε φτάσει στο τελευταίο στάδιο της εξαέρωσης, εξαΰλωσης και αποψίλωσης του εναπομείναντος - γερασμένου και μαρασμένου - έθνους και στη μετατροπή της Ελλάδας και του Αιγαίου σε Guantánamo Bay της Ευρώπης! (αυτή είναι η κατάληξη του «οράματος» του ελλαδικού - πάση θυσία - ηπειρωτικού ευρωπαϊσμού). 
Ύβρις! Αίσχος, ντροπή και όνειδος! 
Και ορισμένοι θα τολμήσουν να μας παρουσιάσουν ως καλή, ανθρωπιστική και πρέπουσα μια τέτοια εξέλιξη! 
Εκάς οι βέβηλοι, οι βάνδαλοι και οι βάρβαροι. 
1η Μαρτίου 2016
 Δυναμικά ξεκίνησε ο Μάρτιος πριν από δύο χρόνια και δυναμικά συνεχίστηκε. 
Τα συγκεκριμένα παραθέματα δεν είναι στενά εθνοκεντρικά: 
Πρώτο: Η Ελλάδα, μέσω της συμμετοχής της στην περιοχή Σένγκεν και της ένταξης της στη ζώνη του ευρώ, επιδίωξε να υπερβεί τη γεωγραφία της. 
Στην περίπτωση της, η οικονομική και μεταναστευτική-προσφυγική κρίση την επανασύνδεσε βίαια με τη γεωγραφία της, τη «γείωσε» θα μπορούσαμε να πούμε. 
Η μακρά δομή βέβαια είναι άλλη, εξ ου και το φαινόμενο αυτό παρατηρείται σε ευρύτερη κλίμακα. Τα πάντα «γειώνονται» ή επανασυνδέονται με τη γεωγραφία τους (ακόμα και οι ιδέες ή το διαδίκτυο) και αναπτύσσονται τάσεις παγκόσμιας ή/και περιφερειακής πολυδιάσπασης. 
Ο σχηματισμός των χωρών του γκρούπ Βίζενγκραντ, η κατάρρευση των πολιτικών και νομικών καθεστώτων και θεσμικών πλαισίων που με τεχνητό τρόπο έκαναν αόρατους, εξαφανίζοντας, τους Κούρδους και η ανάδυση του γεωεθνικού κουρδικού ζητήματος 
συνδυασμό με το γεωενεργειακό ζήτημα υδάτων-υδρογονανθράκων, η λεγόμενη «network sovereignty», ο σκωτσέζικος και ο καταλανικός εθνικισμός, η επάνοδος των εθνικών κρατών στο εσωτερικό της Ε.Ε ή οι συσσωματώσεις μεταξύ γειτονικών χωρών σε μπλόκ, αποτελούν το καθένα ξεχωριστά και σε διαφορετικά επίπεδα περιπτώσεις του ίδιου φαινόμενου. 
Της κατάρρευσης της θεσμοκεντρικής λογικής (που υπερβαίνει εδαφικά στοιχεία) και της ανάδυσης ή της επανόδου της γεωγραφίας (και των διαφόρων κατά τόπους γεω-υποβάθρων που αυτή φέρει). 
Το πιθανότερο είναι πως η Ελλάδα, αργά ή γρήγορα και παρά τις δηλώσεις Tusk, θα βρεθεί εκτός του κατακερματισμένου αυτή τη στιγμή χώρου Σένγκεν - εφόσον αυτός δεν διευρυνθεί και δεν υπάρξει εδαφική συνέχεια... 
Δεύτερο: Τα επόμενα έχουν περισσότερο χαρακτήρα σαρκαστικό, υπό τη συνοδεία ποιητικής και αφηγηματικής αδείας, παρά αναλυτικό. 
Πέρα από την κριτική που άσκησε στη Γερμανία πρόσφατα ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας, Manuel Valls, οι Αυστριακοί είπαν κάτι πολύ απλό: 
''Η Γερμανία αυτή τη στιγμή στέλνει τα εξής μηνύματα. 
Από τη μια μεριά στέλνει το μήνυμα στην Ελλάδα πως ακολουθεί πολιτική ανοιχτών θυρών και από την άλλη απαιτεί από την Αυστρία να σταματήσει όλους όσους κατευθύνονται προς τη Γερμανία. Πρέπει να αποφασίσει ποια από τις δύο αυτές στρατηγικές επιθυμεί''. 
Και πράγματι, η Μέρκελ θα αποφασίσει. 
Πως θα «κλείσουν» τα σύνορα στο Αιγαίο λοιπόν; 
Η Αγκέλα θα πάρει τηλέφωνο στην Ελλάδα, και θα πει:
 ''Η πολιτική ανοιχτών θυρών τελειώνει''. 
Και επειδή δεν προβλέπεται οι εν Ευρώπη αδελφοί του βορρά να έχουν διαθέσιμες τις ποσότητες από κοτετσόσυρμα που απαιτούνται προκειμένου να περιφράξουμε το Αιγαίο, η Αγκέλα θα συνεχίσει λέγοντας:
 ''Τηλεφωνώ στον Ερντο(γ)αν, και σε ξαναπαίρνω σε λίγο''.
 Η Αγκέλα (της καρδιάς μας) θα πάρει τηλέφωνο τον Μεγαλοπρεπή και θα του πει:
 ''Έχω πρόβλημα. Αυτοί οι φρικώδεις 
ρωμαιοκαθολικοί και παραδοσιακά συντηρητικοί Βαυαροί - που δεν πέρασαν διαφωτισμό -, μου φεύγουν για ΑυστροΟυγγαρία μεριά. 
Πρέπει να περιοριστούν οι ροές''. 
Ο Ερντο(γ)αν, αφού νιώσει μια κάποια ενόχληση για τον άμεσο τρόπο, τον ενικό και την οικειότητα - αλλά και το επιτακτικό ύφος - της Αγκέλας, θα απαντήσει. 
Το περιεχόμενο όσων θα πει, δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω (πάντως θα είναι σε ύφος αρκετά βαρύ και σε στυλ, ''ναι θα το σκεφτώ, αλλά δεν καίγομαι κιόλας, και σε γράφω και λίγο εις τα παλαιότερα των υποδημάτων μου. Άλλωστε εσείς οι Γερμανοί, τόσους αιώνες, μια αυτοκρατορία της προκοπής δεν μπορέσατε να κάνετε'').
 Μετά από τα πάρε-δώσε, δηλαδή από το κρισιμότερο σημείο της συζήτησης, η Αγκέλα θα κλείσει το τηλέφωνο και θα επικοινωνήσει με την Αθήνα.
 ''Κανονίστηκε, τα σύνορα είναι κλειστά''. Και οι δικοί μας, θα αλλάξουν λίγο το ύφος στο δημόσιο λόγο τους, θα στείλουν λίγα περισσότερα περιπολικά του λιμενικού σε μια μεριά του Αιγαίου και θα κανονίσουν ένα ειδησεογραφικό ρεπορτάζ που θα δείχνει στη τηλεόραση τα πλοία να περιπολούν με «αυστηρό» τρόπο (άντε και καμιά εικόνα από κέντρα κράτησης). 
Εικόνες, δηλαδή, για εσωτερική κατανάλωση. 
Και κάπως έτσι, θα - μπορούσαν να - «κλείσουν» τα σύνορα στο Αιγαίο... 
Και οι άνθρωποι θα πουν: 
Είδες που τελικά «κλείνουν» τα σύνορα στο Αιγαίο και περιορίζονται οι ροές άμα θες; 
Νομίζοντας πως αυτό θα το έχουν καταφέρει τα πλοίαρια του λιμενικού και οι εικόνες που θα παίζουν στο σκάι και το μέγκα, κανάλια τα οποία θα κάθονται στημένοι μπροστά στις τηλεοράσεις τους να παρακολουθούν όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, από το Μαρόκο μέχρι το Αφγανιστάν (μάλιστα δεν θα παρακολουθούν τα γερμανικά αλλά τα ελληνικά Μ.Μ.Ε)... 
Ας το ξαναγράψω. 
Το κλειδί για την Ιταλία το κρατά η Λιβύη, για την Ισπανία το Μαρόκο, για το Ηνωμένο Βασίλειο η Γαλλία (και το Βέλγιο), για τη Σουηδία η Δανία (γι'αυτό και συγχρονίστηκαν αυτές οι δύο χώρες) και για την Ελλάδα η Τουρκία. Και φυσικά η Γερμανία. 
Γιατί οι ροές, οι οποιεσδήποτε ροές, δεν σταματούν στη θάλασσα. 4 Μαρ 2016 
Συνεχίζουμε. Βρισκόμαστε στην άνοιξη ακόμα του

[7 Μαρ 2016]: Μέσω του προσφυγικού-μεταναστευτικού η Τουρκία έχει «γκριζάρει» το ανατολικό Αιγαίο ενώ το επόμενο χρονικό διάστημα έρχεται πρόταση επίλυσης του Κυπριακού. 
Στη Θράκη, για πρώτη φορά δεν υπάρχει κανένας χριστιανός βουλευτής (σε μια στοιχειωδώς σοβαρή χώρα, βέβαια, μια θρησκευτική μειονότητα που αριθμεί το 2 ή 3% του συνολικού πληθυσμού προφανώς και δεν θα θεωρείτο «απειλή») ενώ μια ενδεχόμενη ειδική οικονομική ζώνη θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πρόπλασμα ενός περιφερειακού τρανσεθνικού καθεστώτος. 
Η Αλβανία και η Π.Γ.Δ.Μ στα βόρεια και βορειοδυτικά κλείνουν τα χερσαία σύνορα τους ενώ στα θαλάσσια νότια και νοτιοανατολικά μας έχουμε την μεταεθνική πολτοποίηση κοινωνιών και την καταστροφή ιεραρχικών πολιτικών δομών και σχηματισμών, μέσω της μετατροπής τους σε κατακερματισμένους και άναρχους εδαφικούς χώρους...
 Όλα τα προηγούμενα φανερώνουν πως οι προσεγγίσεις όσων εξελίσσονται δεν μπορούν να περιορίζονται στην «οικονομία» και αποδεικνύουν πως οι οικονομίστικές προσεγγίσεις με τη μονομέρεια τους έδρασαν - και εξακολουθούν να δρουν - παραπλανητικά και αποχαυνωτικά... 
Η «Ευρώπη» ξύπνησε και προσγειώθηκε απότομα στην πραγματικότητα, αντιδρώντας μέσω της ενεργοποίησης των παραδοσιακών αντανακλαστικών της. 
Η Ελλάδα, η οποία παραδοσιακά επιτελεί τη λειτουργία που έχει το καναρίνι στο ορυχείο (του προκεχωρημένου αισθητήρα), προηγείται της «Ευρώπης», βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του μετώπου των γεωπολιτικών/πολιτισμικών/ ιστορικών και γενικότερων εξελίξεων. 
Η «Ευρώπη» λειτουργεί ως μια ελίτ που κάθεται στα μετόπισθεν και απολαμβάνει τις χαρές της ζωής, ενώ την ίδια στιγμή βάζει άλλους να κατασκευάζουν - ή να χρησιμοποιούνται ως - χαρακώματα και οχυρώσεις και στέλνει στο μέτωπο αναλώσιμους. 
Η «Ευρώπη» έχει επιλέξει το κλείσιμο και τη στρατηγική της καμμένης γης. 
Καμμένη γη και χωματερή είμαστε εμείς.
 Η «Ευρώπη» μέσω της ενστικτώδους επιλογής της για κλείσιμο, τις τάσεις της για απομόνωση και περιορισμό στην κεντρική της γεωγραφία, φανερώνει πως βρίσκεται στο τέλος της ηγεμονικής της περιόδου. 
Η «Ευρώπη» βρίσκεται σε παρακμή. 
Τόσο το ακραίο κλείσιμο, όσο και το ακραίο άνοιγμα, αποτελούν ανωμαλίες και οδηγούν σε καταστροφές και θρυμματισμούς, δημιουργούν δυσλειτουργίες και γεννούν παθογένειες. Υπάρχει μια «διαλεκτική» ανάμεσα στο άνοιγμα και στο κλείσιμο. Αυτή η σχέση θα πρέπει να ρυθμιστεί και όχι να απορρυθμιστεί. Είναι πασιφανές, αλλά σπάνια λέγεται, πως οι αρειμάνιες, ακραίες και ανεγκέφαλες υπερεθνικές δυνάμεις του - δίχως όριο - ανοίγματος, γέννησαν ή έδωσαν λόγο ύπαρξης στις δυνάμεις του σκληρού κλεισίματος. 
Οι άνθρωποι αυτοί, συνήθως ριζοσπάστες δικαιωματοκράτες, κοσμικιστές ευρωπαϊστές μετα-δημοκράτες, οπαδοί της μεταεθνικότητας/κυριαρχίας και εκφραστές υπερεθνικών συμφερόντων, δεν ξέρουν τι σημαίνει μέτρο. 
Χρειάζεται μέτρο, έλεγχος και ρύθμιση στη σχέση άνοιγμα - κλείσιμο. 
Η Ελλάδα δεν διαθέτει τα ψυχικά, διανοητικά και ηθικά εφόδια ούτε το πολιτικό προσωπικό προκειμένου να καθορίσει μια τέτοια σχέση.
 Η Ελλάδα θα έπρεπε να πράξει κάτι τέτοιο, πρώτα από όλα για τον εαυτό της, και μέσω του εαυτού της για την υπόλοιπη Ε.Ε, και όχι ανάποδα, όπως ρητορεύουν και πράττουν όσοι μας θεωρούν αναλώσιμους. 
Το δίχως μέτρο άνοιγμα θα σε ξεσκίσει. 
Το δίχως μέτρο κλείσιμο θα σε συνθλίψει. 7 Μαρ 2016 
Τσουχτερό το επόμενο. 
Αναφέρεται σε μεταπολιτικά εργαλεία πρόσδεσης και γεωπολιτικής αναδιάταξης [8 Μαρ 2016]:
 Δεν έχει γίνει μια μη οικονομική ανάγνωση, ανάλυση και ερμηνεία των λεγόμενων «μνημονίων» και των ευρύτερων εξελίξεων των τελευταίων χρόνων. 
Πρέπει να υπάρξουν και άλλες ερμηνείες που θα προσεγγίζουν την περίοδο στο σύνολο της υπό διαφορετικό φως και τα «μνημόνια» ως εργαλεία ευρύτερων ανακατατάξεων, πέρα από την οικονομική τους λειτουργία. 
Θα μπορούσαν να εξετασθούν σε διαφορετικά πλαίσια. 
Πως μπορεί να λειτούργησαν ως μεταπολιτικά εργαλεία πρόσδεσης ή/και γεωπολιτικής αναδιάταξης; Για παράδειγμα, στην περίπτωση της Κύπρου, ποια είναι η σχέση τους με την επερχόμενη λύση, τη δέσμευση - των εσόδων από την εξόρυξη - των υδρογονανθράκων και του φυσικού αερίου ή το ζήτημα των περιουσιών; 
Όλα μαζί τα προηγούμενα θα αποτελέσουν  πακέτο για το Κυπριακό. Γνωρίζαμε πως καθώς θα αυξάνεται η ατλαντική πίεση για συμμετοχή της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα αυξάνεται και η πίεση προς την Κύπρο, προκειμένου η Ε.Ε να υποχρεωθεί να αποδεχθεί την παρουσία της Τουρκίας στο νησί και να μην διαμορφωθεί μια πιθανή - μελλοντική - ευρωπαϊκή άμυνα, δίχως τη συμμετοχή της Τουρκίας. 
Αυτά τα γνωρίζαμε, δεν είναι μυστικά. Το 2004, η εξέλιξη αυτή αποτράπηκε (ουσιαστικά αναβλήθηκε). 
Εάν διαδραμάτισε κάποιον ρόλο σε αυτή την αναβολή ή αποτροπή κάποιο ευρωπαϊκό πλαίσιο, αυτό ήταν της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι της Ευρωζώνης (Η Ευρωζώνη το ακριβώς αντίθετο έκανε. Περιόρισε τους βαθμούς ελευθερίας και μας έδεσε «χειροπόδαρα», ετεροκαθορίζοντας μας σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό, και οδηγώντας μας εκεί που οδηγούμαστε τώρα, με το μαχαίρι στο λαιμό και τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα). 
Η παράταση των «μνημονίων» στην Ελλάδα ερμηνεύεται μέσω της περί «γονιδιώματος» θεωρίας, δηλαδή μέσω μιας κεκαλυμμένης ρατσιστικής θέσης την οποία συνοδεύουν η ενοχοποίηση και ένας ασύμμετρος ψυχολογικός και πολιτισμικός πόλεμος ο οποίος στην Ελλάδα, για κάποιον λόγο που αδυνατώ να καταλάβω, θεωρείται «φυσιολογικός». 
Ωραία, «δεν εφαρμόστηκαν», όπως μας λένε.
 Πως λειτουργούν όμως τα «μνημόνια», σε συνδυασμό με το μεταναστευτικό-προσφυγικό (το οποίο σαφώς και μπορεί να θεωρηθεί πως χρησιμοποιείται ως μεταπολιτικό εργαλείο πρόσδεσης ή/και γεωπολιτικής αναδιάταξης), την μετατροπή της Ελλάδας σε μετα-κυριαρχικό και μεταδημοκρατικό πολιτειακό καθεστώς και μεταμοντέρνο εδαφικό σουρωτήρι, την πίεση που ασκεί η Τουρκία προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, την αποσταθερόποιηση και αναρχοποίηση της τελευταίας και την αναθεώρηση του καθεστώτος στο Αιγαίο; 
Τα προηγούμενα σαφώς και πρέπει να ιδωθούν σε συνάφεια με το Κυπριακό, τη Θράκη και το ζήτημα του κλεισίματος των συνόρων από την Π.Γ.Δ.Μ.
 Πως αποσυνδέονται όλα τα προηγούμενα - τα οποία τα αναφέρω ενδεικτικά και από μνήμης - από τη στιγμή που αποτελούν μέρη ενός συνολικού πακέτου των ΕυρωΤουρκικών σχέσεων;...
 Η ελληνική κοινωνία είναι μονάχη και εντελώς γυμνή. Πολιτικούς δεν έχει. Ελίτ δεν έχει. 
Διανόηση δεν έχει. 
Θεσμική προστασία  έχει. Ηγεσίες δεν έχει. Τίποτα. Έρημος [Σημ. Δ`~. 2018]... 
Αποτελεί είτε ευλογία είτε κατάρα, αλλά η Ελλάδα, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν βρίσκεται στην περιοχή της Πορτογαλίας ή/και της Ιρλανδίας.
 8 Μαρ 2016
 Σημ. Δ`~. 2018:
 Και επισημάναμε αλλού πως «Οι Τούρκοι και οι Ιρανοί διαθέτουν άμυνες και μεθόδούς προστασίας, διαθέτουν πολιτικές και πολιτισμικές ελίτ, και το κυριότερο, διαθέτουν κοινωνίες ζωτικότατες (άλλωστε αυτοί είναι ορισμένοι από τους λόγους που ασχολείται μαζί τους ο πλανήτης και όχι με το κρατίδιο των Αθηνών). 
Αντίθετα στην Ελλάδα, οι κατακτητές, μαζί με τους τοποτηρητές και τα παραρτήματα τους, έχουν θέσει ένα τέλος στην ύπαρξη πολιτικών και πολιτισμικών ελίτ, είτε μέσω εξαναγκασμένης μετανάστευσης, είτε αφομοιώνοντάς τες στη δική τους πολιτική και πολιτισμική δομή, και επομένως αποεθνικοποιώντας και αποκοινωνικοποιώντας τες.
 Οι Ελλαδίτες είναι γυμνοί και εκτεθειμένοι, παρηκμασμένοι και γηρασμένοι (και προδομένοι)». Μακρύς ήταν και ο Μάρτιος απ'ό,τι φαίνεται.
 Συνεχίζουμε ακάθεκτοι [13 Μαρ 2016]: 
Οι υπόλοιπες χώρες θα βλέπουν την Ελλάδα να μετατρέπεται σε μια κατακερματισμένη κουρελού-παράρτημα υπερεθνικών παραγόντων και αυτό θα αποτελεί απόδειξη της ορθότητας των επιλογών τους και επιβεβαίωση της στάσης τους... 
Το ότι αφέθηκες υπερβολικά σε trans/post/supranational χέρια (η πίστη στην πολύ «Ευρώπη» και ευρωπαϊκή διακυβέρνηση, στην υπερβολική υπερεθνικότητα) σε μετέτρεψε σε ενός νέου τύπου μετα-κυρίαρχο και υβριδικό ημι-κρατικό δρώντα-κουρελού...
 Και μόνο που τοποθετούμε το μεταναστευτικόπροσφυγικό σε πανευρωπαϊκό πλαίσιο, έχουμε αστοχήσει, έχουμε παραπλανηθεί ή μας έχουν παραπλανήσει. 
Από όλο αυτό το ανθρώπινο κύμα, ουδείς ενδιαφέρεται να πάει, είτε στην «προοδευτική» Πορτογαλία είτε στην «αντιδραστική» Πολωνία. 
Οι χώρες προορισμοί, ως σκληρός πυρήνας, είναι δύο. 
Η Σουηδία και η Γερμανία. 
Οι χώρες αυτές έγιναν στόχοι και προορισμοί επειδή το επέλεξαν οι ίδιες. Τα δύο αυτά κράτη, η Γερμανία και η Σουηδία, θεσμοθετούν κανόνες, παράγουν ιδεολογία, δημιουργούν υποδομές και παρέχουν κίνητρα προκειμένου να προσελκύσουν. 
Έχουν φυσικά και έξωθεν βοήθεια. 
Με περισσό θράσος, ο πρώην Υπουργός Οικονομικών της Σουηδίας, Anders Borg, σε ομιλία που έδωσε στο Peterson Institute for International Economics στην Washington, με τίτλο 'Lessons from Sweden on the Global Financial Crisis' (αναφερόμενος στο ζήτημα της ανεργίας των νέων και στο μέγεθος των μεταναστών που έχει η χώρα του), είχε δηλώσει πως:
 ''Βασικά οι Ηνωμένες Πολιτείες μας παρέχουν αυτές τις ροές, εσείς [οι Η.Π.Α] κάνετε πόλεμο και εμείς παίρνουμε τους πρόσφυγες''. Αυτά τα κράτη λοιπόν, οι κυβερνήσεις τους, έχουν κάνει τις επιλογές τους. 
Δεν γνωρίζω σε ποιο βαθμό οι πολίτες τους έχουν επίγνωση των επιλογών των κυβερνήσεων τους. Μπορεί να νομίζουν πως αυτή αποτελεί μια «Φυσική Εξέλιξη» (επειδή άρχισαν να μαραίνονται οι Κέδροι του Λιβάνου ή άρχισε να βράζει η έρημος της Λιβύης λόγω κλιματικής αλλαγής) και όχι μια Πολιτική Επιλογή. Βέβαια τους τελευταίους μήνες στη Γερμανία - υποτίθεται πως - αποφάσισαν πως δεν θέλουν. 
Τελικά θέλουν ή δεν θέλουν; 
Ή μήπως απλά λένε πως δεν θέλουν (προκειμένου να μην χάσουν την εξουσία). 
Όσες και όσοι περιμένουν πάντως, δεν έχουν ακόμα καταλάβει πως συγκεκριμένα στη Γερμανία, δεν θέλουν. 
Έχουν μείνει στην εικόνα - και τις selfies - της 'Mama Merkel'... 
«Κόστος υποκρισίας» μπορεί να ονομαστεί το συμβολικό πολιτικό κόστος που προκύπτει από την διαφορά μεταξύ, μιας φανερής και δεδομένης δέσμευσης στις φιλελεύθερες - ή ευρωπαϊκές - αξίες και στις διεθνείς νόρμες (στα λόγια) από τη μια μεριά, και σε αποδεδειγμένες ενέργειες που αντιβαίνουν μια τέτοια δέσμευση (στην πράξη) από την άλλη. 13 Μαρ 2016 Vive la France! (Σχόλιο για τη τελευταία παράγραφο).
 Συνεχίζουμε δυναμικά [15 Μαρ 2016]: 
Όσες και όσοι, πρώτον, ενστερνίστηκαν μια γλώσσα αφάνταστα ηγεμονική και υποκριτική μετατρέποντας σχέσεις ισχύος και κυριαρχίας σε ανθρωπιστικού χαρακτήρα σχέσεις, αποπολιτικοποιώντας το μεταναστευτικόπροσφυγικό και μη αναδεικνύοντας την εργαλειοποίηση του (όπως συνέβη και στην περίπτωση κατασκευής της «κοινής γνώμης» με τον πνιγμό του μικρού παιδιού), δεύτερον, ενέπλεξαν τον ανθρωπισμό σε ζητήματα κυριαρχίας, ισχύος, διακρατικών σχέσεων 
εξουσίας, τρίτον, ενστερνίστηκαν την αγαπησιάρικη και ανθρωπιστική αφήγηση για όσα συμβαίνουν στο Αιγαίο... (χρησιμοποιώντας τους μετανάστες και τους πρόσφυγες ως γεωπολιτικά και διπλωματικά πιόνια) και τέταρτον, νομιμοποιήσαν την αθλιότητα της κυβέρνησης και της πλειονότητας του πολιτικού συστήματος να συνδέσει τα «μνημόνια» και το χρέος με το μεταναστευτικό-προσφυγικό (ή την εξωτερική πολιτική με την αξιολόγηση), ας ετοιμάζονται να «ενσωματώσουν»... χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες σε βάθος χρόνου - την ίδια στιγμή που έχουν πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους -, επιτελώντας το ανθρωπιστικό τους καθήκον [Σημ. Δ`~. 2018]. 
Επίσης, ας ετοιμαστούμε όλοι μας, αυτοί που σήμερα κλείνουν τα σύνορα τους φανερώνοντας την ουσία του πολυδιαφημισμένου «ανθρωπισμού» τους, αύριο να μας ασκήσουν δριμύτατη κριτική «ανθρωπιστικού» χαρακτήρα για τον τρόπο που θα συμπεριφερόμαστε ως κοινωνία και ως πολιτεία στους μετανάστες και στους πρόσφυγες. 
Οι εκδηλώσεις υπερ-ευαισθησίας θα είναι χειμαρρώδεις. 
Και βεβαίως, αφού θα βρισκόμαστε υπό την εποπτεία τους και με τα «λεφτά τους» και την «ανθρωπιστική τους βοήθεια» θα συντηρούμε τους «διαμένοντες» στη χώρα, γιατί να μην απαιτούν ιδανικές συνθήκες εγκατάστασης και αφομοίωσης, κατηγορώντας σε κάθε ευκαιρία τις κυβερνήσεις για ανοργανωσιά και τους Έλληνες για ρατσισμό;
 Στο πλευρό τους θα έχουν τα τοπικά τους παραρτήματα, τους ευρωλαϊκιστές και τους αντιδραστικούς ψευδορεαλιστές, οι οποίοι με κάποιο τρόπο θα καταφέρουν να παρουσιάσουν, για μια ακόμη φορά, ως καθαγιασμένο και άγιο το ευρωπαϊκο πεδίο και τους «Ευρωπαίους» και άθλιο και απεχθές το εθνικό πεδίο και τους «μη Ευρωπαίους» (Έλληνες).
 Η ευρωπαϊκή αποζημίωση για τον εγκλωβισμό μεταναστών στην Ελλάδα νομιμοποιεί την απομόνωση της χώρας και αποτελεί συνέχεια του καθεστώτος εξαίρεσης και αποκλεισμού που έχει επιβληθεί στο οικονομικό επίπεδο, εντός της Ευρωζώνης.
 Η μετατροπή της Ελλάδας σε «νεκρό σημείο», σε πεδίο εξωτερίκευσης της πίεσης που νιώθουν στο εσωτερικό τους πολλά ευρωπαϊκά καθεστώτα σε σχέση με το προσφυγικό-μεταναστευτικό, και σε καταυλισμό, χωματερή, μετα-κυρίαρχο σουρωτήρι ή σε Guantánamo Bay της Ευρώπης, παράλληλα με τον περιορισμό 
κυριαρχίας της, αποτελεί το επόμενο στάδιο της ευρωπαϊκής απομόνωσης της Ελλάδας.
Η εξέλιξη αυτή αποτελεί συνέχεια και αποκορύφωση της κατάστασης που ξεκίνησε με την οικονομική διαχείριση της κρίσης και το ύψωμα των οικονομικών «φραχτών» προς αποκλεισμό και απομόνωση της - «μολυσμένης» - Ελλάδας. 
Καυτηριάστηκε και απομονώθηκε το άκρο οικονομικά. 
Το ίδιο συμβαίνει, τώρα, σε επίπεδο ασφαλείας. 
Παλιότερα η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε - ή «στηρίχθηκε» - προκειμένου να μην κλονιστούν οικονομικά συστήματα. 
Τώρα θα «στηριχθεί», δηλαδή θα χρησιμοποιηθεί - προσφέροντας η ίδια «παροχή υπηρεσιών» - προκειμένου να μην κλονιστούν πολιτικά συστήματα. 
Άλλωστε το έχουν δηλώσει δημόσια οι ευρωγενίτσαροι:
 ''Τουλάχιστον, η Ελλάδα αν καεί, να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη'' (2011). ''Πάση θυσία''. 
Και σε χωνευτήρι - όχι «λαών και πολιτισμών» αλλά - μιας άθλιας χυλοποιημένης και υποβαθμισμένης κουλτούρας θα μετατραπείς. 
Και θα παζαρευτείς ως χώρα. Και ρατσιστής θα γίνεις. 
Και θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο θα έχεις. 
Και σε απομόνωση και καραντίνα θα βρίσκεσαι. 
Και θα τους γλύφεις ενώ θα τρως τα σωθικά σου. 
Και θα πεις και ευχαριστώ... Δεν είναι ανάγκη να επενδύουμε με όμορφα λόγια και ιδέες το γεγονός πως στον ευρωπαϊκό καταμε
ρισμό καταλαμβανουμε τη θέση της περιφερειακής χωματερής, του απομονωμένου κέντρου κράτησης ή του Guantánamo Bay της Ευρώπης (παράλληλα με τη μεταβολή μας σε έθνος ανάδελφο, έθνος παρία εντός της Ε.Ε)... 
Μην έχετε αυταπάτες. Δεν υπάρχει πάτος. 15 Μαρ 2016 Σημ. Δ`~. 2018: 
Ένα καλοπροαίρετο άτομο θα μπορούσε να ισχυριστεί πως «και βέβαια θα επιτελέσουμε το καθήκον μας. 
Τι δηλαδή, θα γίνουμε ζώα επειδή το θέλει ένα κράτος;» (βέβαια σε αυτό το σημείο θα πρέπει να είναι προσεκτικό, διότι μπορεί να κατηγορηθεί πως βρίζει τα ζώα ονομάζοντας τα... ζώα, υποτιμητικά. 
Και από εκεί που μάχεται για την αξία του ανθρώπου μπορεί να βρεθεί κατηγορούμενο για «ρατσισμό» απέναντι στα ζώα - και «σπισισμό-ειδισμό»).
 Ασφαλώς και ένας άνθρωπος καλών προθέσεων μπορεί να σκεφτεί πως έχει προτεραιότητα ο -συγκεκριμένος- άνθρωπος και 
-αφηρημένο- κράτος. 
Το θέμα όμως είναι πως ο ηθικολογικός τρόπος προσέγγισης σε πολλές περιπτώσεις, αν όχι πλειοψηφικά, περισσότερο αποκρύπτει παρά φανερώνει. 
Η ηθικολογία (είτε αναφέρεται σε τεμπελιά είτε σε εργαλειακής χρήσης «ανθρωπισμό» είτε σε «αυτόν τον πλανήτη που κινδυνεύει» είτε σε οτιδήποτε άλλο) δεν είναι ούτε τόσο ανόητη ούτε τόσο αθώα και αφελής όσο γενικά νομίζεται. 
Αποτελεί, σε ό,τι αφορά ειδικά το μεταναστευτικόπροσφυγικό, κύρια μέθοδο απο-πολιτικοποίησης των ζητημάτων και απόκρυψης σχέσεων ισχύος. 
Μετατρέπει σχέσεις συμφερόντων, ισχύος και κυριαρχίας σε ανθρωπιστικού χαρακτήρα σχέσεις, αποπολιτικοποιώντας τες. 
Κάτι ανάλογο ισχύει και με τον υπερβολικά ιδεολογικό λόγο.
 Ορίστε κάτι επίσης σημαντικό ή επί της ουσίας [16 Μαρ 2016]: 
Σε ό,τι αφορά τις ενδο-ευρωατλαντικές σχέσεις και τις ενταξιακές πορείες γειτονικών μας χωρών στους ευρωπαϊκούς και ευρωατλαντικούς θεσμούς. 
Όπως ένας από τους κυρίους στόχους του σχεδίου Annan το 2004 ήταν να χρησιμοποιηθεί η Κύπρος ως εργαλείο προκειμένου να διευκολυνθεί η είσοδος της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι και το μεταναστευτικό-προσφυγικό σήμερα, χρησιμοποιείται - και λειτουργεί ως επιπλέον εργαλείο - προς επίτευξη του ίδιου στόχου [Σημ. Δ`~. 2018: Και για αποκόμιση οφέλους και προνομίων]. 
Η μη επίλυση του Κυπριακού αποτελεί βαρίδι και εμπόδιο τόσο για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας όσο και για την ανάπτυξη των σχέσεων Ευρωπαϊκής Ένωσης - ΝΑΤΟ, όπως είχε δηλώσει ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ. 
Η π.Γ.Δ.Μ επιδιώκει την είσοδο της στο ΝΑΤΟ και ελπίζει, όπως έχουν δηλώσει επίσημα παράγοντες της χώρας αυτής, πως το γεγονός ότι σταμάτησε τους μετανάστες στα σύνορά της με την Ελλάδα - ενέργεια που ουσιαστικά έκλεισε την οδό των Βαλκανίων προς την κεντρική και βόρεια Ευρώπη - θα τη βοηθήσει να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. 
Επίσης η μη επίλυση του ζητήματος της ονομασίας αποτελεί βαρίδι για μια τέτοια εξέλιξη. Συμπυκνώνοντας. 
Το μεταναστευτικόπροσφυγικό έχει χρησιμοποιηθεί από την Τουρκία και την π.Γ.Δ.Μ προκειμένου να προχωρήσουν οι ενταξιακές πορείες και διαπραγματεύσεις των δύο αυτών χωρών σε ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ένωση. Και στις 
περιπτώσεις, συνδέονται και αποτελούν προϋποθέσεις η επίλυση του Κυπριακού και του Μακεδονικού... 
Τι υπερ-αριστερές/δεξιές άναρθρες κραυγές, ειρωνείες, εξυπνάδες και σάλτσες θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε, προκειμένου να μην ειπωθούν και να θαφτούν αυτά τα πράγματα (και κινδυνεύσει να χάσει το ψωμί και τις ψήφους του ο κομματικός και παραταξιακός φανατισμός και λαϊκισμός) και πόσοι θα γίνουν συνειδητά ή μη όργανα προπαγάνδας, είναι κάτι που μπορώ να το φανταστώ... 
Και συνεχίζαμε παρακάτω: 
Τα εθνικά θέματα είναι διεθνή θέματα (δεν είναι απλά «εθνικιστικά») και άπτονται της κυριαρχίας. Από την οποία όλα ξεκινούν και στην οποία όλα καταλήγουν, όπως δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω... 
Κατά τα λοιπά, είναι φανερό πως έχουν ανοίξει όλα τα μέτωπα. Κύπρος, Αιγαίο, Μακεδονικό και από κοντά έρχεται και η Θράκη (Κυπριακό και Μακεδονικό, όπως προανέφερα, αποτελούν «προϋποθέσεις» για ένταξη χωρών σε Ε.Ε και ΝΑΤΟ)... 
Από ότι φαίνεται τώρα θα προετοιμαστεί παρόμοιο κλίμα προκειμένου να προχωρήσουν οι ενταξιακές πορείες γειτονικών μας χωρών στους ευρωπαϊκούς και ευρωατλαντικούς θεσμούς... 
Οι τομείς της εξωτερικής πολιτικής, της άμυνας και του νομίσματος αποτελούν τρεις πυλώνες ενός κυρίαρχου κράτους.
 Ένα κυρίαρχο κράτος ποτέ δεν φτάνει στην κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα...
 Η Ελλάδα, μεταξύ των αρχών της δεκαετίας του 1990 και του 2008 (και νωρίτερα αλλά δεν ενδιαφέρει εδώ), είχε ανώτερους δείκτες από σχεδόν όλες τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλόκ. 
Πως είναι δυνατόν να έφτασε η Ελλάδα στην σημερινή κατάσταση, η οποία είναι χειρότερη συνολικά (και όχι απλά οικονομικά), από αυτή της Πολωνίας ή της Τσεχίας;... 
Κυριαρχία. 
Τα υπόλοιπα που αναφέρονται - αποκλειστικά και μόνον - περί μη μεταρρυθμίσεων, είναι παραμύθια και σανό, αναμεμειγμένα με ελπίδες και πολεμικές, που ταΐζουν τους οπαδούς τους ψυχροί λαϊκιστές και κατά τόπους οικονομιστικές μετριότητες. 
Είναι πασιφανές που θα καταλήξει η όλη πορεία. 
Τα περί οικονομίας είναι στάχτη 
μάτια. 
Η προσωπική μου εκτίμηση, την οποία έχω εκφράσει εδώ και και αρκετό καιρό, είναι πως αυτά που βλέπουμε να εξελίσσονται από το 2006-7 περίπου, δεν έχουν να κάνουν ούτε με μη μεταρρυθμίσεις, ούτε με κάποιου είδους μη προσαρμογή (δεν ερμηνεύονται τόσα αδιέξοδα και μέτωπα έτσι, ούτε η κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί η χώρα). 
Έχουν να κάνουν με κάτι βαθύτερο: 
Ουσιαστικά καταρρέει το σύνολο της τρίτης περιόδου της ευρωπαϊκής στρατηγικής της Ελλάδας η οποία εκκινεί από το 1998 και ύστερα. 
16 Μαρ 2016
 Πουφ...
 Τι να πεις και τι ν'αφήσεις... και με τι να συνεχίσεις [18 Μαρ 2016]: 
Η ανάκτηση κυριαρχίας ΔΕΝ απορρέει αποκλειστικά και μόνον από, ΟΥΤΕ συνδέεται αποκλειστικά και μόνον με, την οικονομική ισχύ (όπως άλλωστε φάνηκε ξεκάθαρα και στο μεταναστευτικό-προσφυγικό, όπου ξαφνικά, εκεί που κάθονταν όλοι σούζα στον - υποτιθέμενο - Ηγεμόνα, ο τελευταίος δεν μπορεί ούτε καν να αποφασίσει τι θέλει, πόσο μάλλον να επιβάλει τη θέληση του και στους υπολοίπους)... 
Ευελπιστώ να έχει γίνει κατανοητό πως το μεταναστευτικό-προσφυγικό δεν είναι παίξεγέλασε, δεν είναι «οικονομία», και πως αποτελεί τον πλέον καθοριστικό παράγοντα εξελίξεων σε εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο. 
Ή μήπως κάτι τέτοιο δεν γίνεται κατανοητό σε ευρωπαϊκές «περιοχές» και μετακυρίαρχους ημι-κρατικούς δρώντες, που ακολουθούν πιστά και απαρέγκλιτα την ευρωενωσιακή λογική και ελπίζουν σε ανύπαρκτες και μη εφαρμόσιμες υπερ-εθνικές «ευρωπαϊκές» λύσεις;... 
Δεν υπάρχει υπερεθνική ευρωπαϊκή ουσιαστική λύση για το μεταναστευτικό-προσφυγικό. 
Ο λόγος είναι απλός: ο υπερ-εθνικός ευρωπαϊσμός δεν διαθέτει εδαφικές βάσεις. Μόνον τα εθνικά κράτη διαθέτουν εδαφικές βάσεις. 
Ο μόνες «εδαφικές βάσεις» - ή ορθότερα τοπικοποίησεις - που διαθέτει ο υπερ-εθνικός ευρωπαϊσμός (οποίος πρεσβεύει τη μετακυριαρχία, όχι τη δική του αλλά των άλλων) είναι σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις σποραδικά κατανεμημένες, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις Βρυξέλλες, το Στρασβούργο, 
τη Φρανκφούρτη κ.λπ. 
Εάν εφάρμοζε με συνέπεια ο υπερ-εθνικός ευρωπαϊσμός, αυτό που αξιώνει από τα κράτη - τα οποία διαθέτουν εθνικές εδαφικές βάσεις - στον ίδιο του τον εαυτό, τότε περίξ του κτηρίου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Berlaymont) και στην "European district"των Βρυξελλών ή/και πέριξ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην Φρανκφούρτη, θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα. Η Ελλάδα έχει αναλάβει τον ρόλο αυτό καθώς έχει μετατραπεί σε εν αναμονή εδαφική βάση - και χωματερή - του υπερεθνικού ευρωπαϊσμού και των αδιεξόδων του. 
Η Ελλάδα έχει βασίσει όλη της την ύπαρξη στην αυτονόητη εφαρμογή υπερ-εθνικών ευρωπαϊκών λύσεων και πολιτικών και σαν χώρα έχει δεχθεί να μετατραπεί σε πεδίο αποδοχής των επιπτώσεων και του κόστους της εφαρμογής ή/και της μη εφαρμογής τους, άνευ όρων (Και γι'αυτό, ανάμεσα σε άλλα, μετεξελίσσεται σε μετακυρίαρχο ευρωπαικό χώρο. 
Η αυτοενοχοποίηση φυσικά παρέχει νομιμοποίηση σε μια τέτοια κατάσταση). Αυτό που εξελίσσεται είναι, σε όλο το μεγαλείο, τις επιπτώσεις, την έκταση και την ουσία του, το ''πάση θυσία''. 18 Μαρ 2016 Αύγουστος Ενδό-ΕυρωΑτλαντο-Τουρκικά, μεταξύ άλλων.
 ''Εάν είστε υπερευαίσθητοι, μην προχωρήσετε. 
«Τρολλάρω» λίγο αυγουστιάτικα. Καλό μήνα'', σημείωνα.
Ισχύει και για σήμερα (μπορείτε να απομακρύνετε τις κούπες, τα φλυτζάνια και τα ποτήρια σας) [1η Αυγ 2016]: 
Un Φράσεις, μέσω των οποίων σκοπεύω να δυναμιτίσω, αναθερμάνω, πυροδοτήσω (χιουμοριστικά μιλώντας), μετα-καλοκαιρινές συζητήσεις με φίλες-φίλους φιλελεύθερομαρξιστές: 
1. Στην Τουρκία διεξάγεται εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας απέναντι σε δυνάμεις πολιτισμικής κατοχής (δηλαδή, απέναντι στις χειρότερες δυνατές δυνάμεις κατοχής). 
2. Ο Γκιουλέν είναι για τον Ερντογάν ότι ήταν ο Τρότσκι για τον Στάλιν. 
Η αντιπαράθεση Γκιουλέν-Ερντογάν είναι η αντιπαράθεση Τρότσκι-Στάλιν, a la Turca musulmana (μεταφερμένη σε τούρκο- 
μουσουλμανικό πλαίσιο). Μπύρες, ούζα, κοκτέιλ και κρασιά, μπουκάλια, ποτήρια και σφηνάκια στον αέρα. Deux Εμείς, δηλαδή το εν Ελλάδι καθεστώς, δεν κάνουμε «πογκρόμ» 50.000 ατόμων (σε νεανικό πληθυσμό 80 εκατομμυρίων). 
Εμείς απλά ωθούμε σε οικειοθελή και «εθελούσία» μετανάστευση 500.000 ανθρώπους (σε γηρασμένο πληθυσμό 10+ εκατομμυρίων) και κανα εκατομμύριο σε ανεργία. Είμαστε «ώριμη δημοκρατία» (Οι διώξεις στην μια περίπτωση γίνονται μετά από αποτυχημένο πραξικόπημα.
 Οι «διώξεις» στην άλλη περίπτωση μετά από ανεπαρκή «εκσυγχρονισμό-εξευρωπαϊσμό»).
Trois Φόβος -ακούω- επικρατεί στην «Ευρώπη», για την πιθανότητα αύξησης των προσφυγικών ροών. Μισό λεπτό. 
Δεν μας έλεγαν ορισμένοι πως «οι προσφυγικές ροές δεν πρόκειται να σταματήσουν». 
Δεν μας παρουσίαζαν ρεπορτάζ για ποδήλατα που μέσω Ρωσίας προσεγγίζουν τον βόρειο πόλο και από εκεί περνάνε στην Φινλανδία προκειμένου να φτάσουν στην Γη της Επαγγελίας (μάλιστα το ρεπορτάζ αυτό χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να καταδειχθεί η ματαιότητα της όποιας προσπάθειας περιορισμού των «ροών»). 
Δεν μας παρουσίαζαν τις συνεχιζόμενες και συνεχώς αυξανόμενες ροές ως «φυσικές» ή ως νομοτέλεια;
 Πάντως, όταν οι ίδιοι που σήμερα κραυγάζουν για την «κακότητα» του καθεστώτος Ερντογάν, προσπαθούσαν να μας πείσουν πως οι προσφυγικές-μεταναστευτικές ροές είναι «φυσικές» ή πως αποτελούν «νομοτέλεια» που δεν πρόκειται να σταματήσει «ότι κι αν γίνει», από εδώ έγραφα πως οι ροές είναι ελέγξιμες μέσω της Τουρκίας του Ερντογάν (κάτι που επιβεβαιώθηκε κατόπιν, από την εξέλιξη τους μετά την επιτευχθείσα συμφωνία. 
Και επιβεβαιώθηκε, γιατί ήταν πραγματικότητα). 
Αλλά εκείνη την περίοδο είχε μεγαλύτερη βαρύτητα για ορισμένους να καταδειχθεί η νομοτέλεια - και άρα η αποδοχή - των «ροών» (και το «επιστημονικόν» του όλου ζητήματος), παρά η «κακότητα» του Ερντογάν. 
Quatre Στην «εξέγερση στο πάρκο Gezi», όπου είχαμε αντλίες με πεπιεσμένο νερό και δακρυγόνα, ήταν ο «λαός». Και οι 8-22 που σκοτώθηκαν ήταν «λαός». 
Στο πραξικόπημα, όπου είχαμε σφαίρες και τανκς στους δρόμους, δεν ήταν απέναντι «λαός». Και οι 170-350 που σκοτώθηκαν δεν ήταν «λαός»... 
Στο πάρκο Gezi τα πυροσβεστικά δεν πάτησαν ανθρώπους. 
Στο πραξικόπημα τανκ διαμέλισε άνθρωπο... 
Εάν θέλουμε να είμαστε προκλητικοί, θα μπορούσαμε να πούμε (καθ'υπερβολήν) πως το πραξικόπημα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η «εξέγερση στο πάρκο Gezi» με άλλα μέσα. 
Γαμώτο, εάν είχε πετύχει το πραξικόπημα, τώρα η «Ευρώπη» δεν θα ανησυχούσε για την πιθανότητα αύξησης των προσφυγικών ροών... 
1η Αυγ 2016 
Και για να ολοκληρώσουμε με τις εντελώς απαράδεκτες προσεγγίσεις (όπως οι προηγούμενες), παραθέτουμε και τα εξής:
 ''Είναι φανερό πως η ολοκληρωτική καταστροφή των βορείων ακτών της Μεσογείου (οι οποίες γίνονται αντιληπτές ως «γραμμή ασφαλείας της Ευρώπης», δηλαδή του ΓαλλοΦραγκο-Γερμανιστάν και της Ευρώπης του Ρήνου) έχει οδηγήσει Ισπανούς, Ιταλούς και Έλληνες να πονάνε από το πολύ σκύψιμο και να πνίγονται από το πολύ μπούκωμα (εννοώ πως έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους, μην πάει ο νου σας πουθενά αλλού). 
Μπροστά στις καταστροφικές [αυτές] επιλογές... Πάλι καλά που υπάρχει και ο Erdoğan. Διασώζει τη τιμή, τα συμφέροντα και τις μνήμες της Μεσογείου''. Πλησιάζουμε προς το τέλος. Συνεχίζουμε - με όσες και όσους απέμειναν να διαβάζουν [6 Αυγ 2016]: Ο κορεσμός στη σχέση «Δύσης» (της ΝΑΤΟϊκής δομής και της Ε.Ε) και Τουρκίας, φανερώνεται από το εξής: 
Το μόνο που είχε να προτείνει η «Δύση» απέναντι στην συρρίκνωση ή αποδόμηση, όπως χαρακτηρίζεται, της «δημοκρατίας» από τον Ερντογάν στην Τουρκία, ήταν η κατάλυση της, όποιας τέλος πάντων, «δημοκρατίας».
 Η Τουρκία σε pause (όπως η Αίγυπτος). 
Ως προστάτες και υπερασπιστές της «δημοκρατίας» παρουσιάστηκαν από τα περισσότερα ειδησεογραφικά πρακτορεία και διεθνή μήντια, είτε με έμμεσο και διακριτικό είτε με άμεσο και προκλητικό τρόπο, οι πραξικοπηματίες.
Στρατιωτικοί με τανκς, ελικόπτερα και κάθε μορφής στρατιωτικό μέσο και υλικό, παραλληλίζονταν έμμεσα με κυνηγημένους Εβραίους (απίστευτα πράγματα). 
Στο εδώλιο του κατηγορουμένου στήθηκε, από τις πρώτες κιόλας στιγμές, ο εκλεγμένος και παρ'ολίγον ανατραπείς Πρόεδρος (ενώ αιωρούνταν θεωρίες για την οργάνωση του πραξικοπήματος από τον ίδιο). 
Μόνο συγνώμη δεν τον έβαλαν να ζητήσει (τον Ερντογάν) που δεν επέτρεψε να... τον ανατρέψουν. Σε αυτή την παράνοια είναι δύσκολο να συμμετέχεις.
 Είναι δύσκολο να παρακολουθήσεις αυτούς τους ρυθμούς (όσο και εάν - θεωρείς πως - δεν σε συμφέρουν ορισμένες καταστάσεις που εξελίσσονται στην απέναντι μεριά του Αιγαίου). 
Ο Ερντογάν μέχρι την περίοδο 2011-2013 ήταν ό,τι ο Όρμπαν για την Ουγγαρία.
 Η ελπίδα εκσυγχρονισμού, εκδημοκρατισμού και φιλελευθεροποίησης της χώρας (για όσες και όσους έχουν κοντή μνήμη ο Όρμπαν θεωρείτο - όχι από εμένα πάντως - «ελπίδα» για την «δημοκρατικοποίηση» της Ουγγαρίας και για την «ενωμένη Ευρώπη». 
Αλήθεια, μη γελάτε. Παρόμοια, κολακευτικές δηλώσεις είχε κάνει η Hillary Clinton για τον Ερντογάν και την Τουρκία του). 
Τι συμβαίνει και αλλάζουν ριζικά οι απόψεις και το κλίμα; 
Το εάν και κατά πόσο είσαι «δημοκράτης» ή όχι, το πόση ανοχή υπάρχει απέναντι στα «παραπτώματα» σου, εξαρτάται από τον βαθμό που είσαι γεωπολιτικά προσανατολισμένος, θετικά προσκείμενος και εξωεθνικά ελεγχόμενος, από και προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και το «δυτικό» πλέγμα θεσμών και οργανισμών (ΝΑΤΟ, Ε.Ε κ.λπ) και από το βαθμό που εξυπηρετείς και ευθυγραμμίζεσαι με συγκεκριμένα συμφέροντα... 
Παρόμοια περιστατικά, με αυτά που περνάει η Τουρκία τώρα, σε πιο ήπια μορφή, πέρασε η Ελλάδα την τελευταία δεκαετία-δεκαπενταετία (σε ορισμένα από τα οποία συμμετείχε και η Τουρκία). Με διαφορετικά μέσα, εργαλεία και ηπιότερους τρόπους «πειθούς», εξαναγκασμού και «πραξικοπήματος» (άλλωστε και η Ελλάδα σε ένα ιδιότυπο pause, είναι, εδώ και κάποια χρόνια). Παντού εκβιασμοί, παράνοια, υποκρισία, αμνησία. 
Τουρκο-Αυστριακά: 
Καλά, μην ζορίζεται πολύ η Αυστρία. Θα πάθει τίποτα. 
Η Αυστρία, από μόνη της (εννοώ δίχως την Ε.Ε πίσω της να την στηρίζει), δεν μπορεί να αγγίξει την Τουρκία. 
Μονάχα οι Η.Π.Α και η Ρωσία μπορούν. Η Αυστρία είναι ένας νάνος μπροστά στην Τουρκία...
 Για να το παίζει «ζόρικη» σε καμιά Ελλάδα και σε καμιά Σερβία, καλή είναι η Αυστρία. 
Αλλά μέχρι εκεί... 
Έχω τονίσει πως η Αυστρία θα βρεθεί μπροστά σε διλήμματα μελλοντικά: θα παραμείνει ουρά του Ρήνου ή θα αναλάβει έναν διαφορετικό ρόλο στα πλαίσια της ρωμαιοκαθολικής γεωγραφίας ανατολικά, νότια και βόρεια των Άλπεων; 
Προς το παρόν, έχουμε τον... νάνο. 
Έχει την κληρονομιά και την διπλωματία του παρελθόντος και την εμπειρία από την ευρύτερη γεωγραφία. 
Μιλώ όμως συγκριτικά και σε σχέση με τότε και τώρα (σε σχέση με το τι ήταν, είναι νάνος) και για καθαρά δικά της στοιχεία, ενδογενή. 
Έχω αναφερθεί και άλλες φορές παλαιότερα στην Αυστρία (άλλωστε είχε και ευνοϊκή-προνομιακή μεταχείριση ψυχροπολεμικά). 
Συνοριακά: Η πτώση ή η ρευστότητα των εδαφικών συνόρων, σε αρκετές περιπτώσεις, συμβαδίζει με την άνοδο ή την σκλήρυνση των ψυχικών συνόρων.
 Τα σύνορα δεν έχουν να κάνουν μονάχα με εδαφική γεωγραφία αλλά και με ψυχοσωματική και πολιτισμική γεωγραφία. 
Δεν υπάρχουν μονάχα φυσικά τοπία, υπάρχουν και πολιτισμικά τοπία. Ένα πολιτισμικό τοπίο που γίνεται εικόνα, μεταβάλλεται σε συμβολικό τοπίο. 
'Ένα συμβολικό σύνορο ή όριο, μπορεί να εκφραστεί μέσω τελετών, αλλαγή ονόματος, ενδυμασίας κ.λπ... 
Η εγκατάλειψη μιας ενδυμασίας και η απόρριψη παλαιών ονομάτων, μπορεί να δηλώνει τη διέλευση συνόρων και την είσοδο σε ένα διαφορετικό χώρο ή μια νέα γεωγραφία...
 Τα σύνορα μπορούν να ιδωθούν με διάφορους τρόπους: ως όρια, φίλτρα, γέφυρες, πύλες, ακριτικοί σταθμοί (outpost), ζώνες κ.λπ. 
6 Αυγ 2016 

•  .~`~.  .~`~.           ****              .~`~..~`~.

Δεκέμβριος Κουράγιο. Τελειώνει το μαρτύριο [18 Δεκεμβρίου 2016]: 
Ο «ευρωπαϊσμός» ως ιδεολογία δεν κάνει τίποτα άλλο από το να προετοιμάζει ψυχολογικά και διανοητικά τα κορόϊδα της «Ευρώπης» να αναλάβουν το ρόλο του αναλώσιμου και να μετατραπούν σε κυματοθραύστες και (εξωτερικό) όριο της «Ευρώπης», προκειμένου να πίνουν ορισμένοι αμέριμνοι τον καφέ τους πέριξ του Ρήνου (κάνοντας υποδείξεις κιόλας).
 Ο «ηρωικός» μαλάκας του συνόρου-ζώνης που θα μάχεται για την «Ευρώπη» και τον «Ευρωπαϊκό -και 'Δυτικό'- πολιτισμό» προκειμένου ο Κύριος (πέριξ του Ρήνου, στο Κέντρο) να απολαμβάνει αμέριμνος τις χαρές της ζωής. 
Και - θα - ψωμολυσσάς και θα πεθαίνεις για τον Κύριο στη μεταβατική (λιβανοποιημένηβοσνιοποίημένη) περιοχή-χωματερή σύνοροζώνη, και θα λες και ευχαριστώ. 
Ευχαριστώ που μου δίνεις τη τιμή και την ευκαιρία να πεθάνω για εσένα, Ω! «Ευρώπη», θα λέει ο Δούλος. 
Είναι φανερό πως έχουμε να κάνουμε με μια θρησκεία-ιδεολογία και ένα κοσμικό ιερατείο για Δούλους. 
Η μετακύλιση βαρών από την Ε.Ε των 500 εκατομμύρίων σε 5-10 νησιά του Αιγαίου [Σημ. Δ`~. 2018] των δεκάδων χιλιάδων, που συνέβη πριν λίγους μήνες («Για του Ευρώ την Πίστη την Αγία και της Ευρωπαϊκής Πατρίδος την Ελευθερία»), προκειμένου η Άμωμη Παρθένος «Ευρώπη» να μην ρηγματωθεί, είναι απλά η αρχή. Αποτελεί απλά μια πρόγευση, μια εικόνα από το μέλλον. «Ήρωα». 
Οι εν Ελλάδι «ευρωπαϊστές» ιθύνοντες στόχο έχουν να διεκδικήσουν οικονομική υποστήριξη και ανοχή, προκειμένου να αναλάβουν οι κάτοικοι της χώρας (Έλληνες) αυτόν τον «ευγενή» ρόλο: 
Να σκοτώνονται και να πεινούν στην απόμακρη και χαοτική περιφέρεια για τον Κύριο, προκειμένου να διαφυλάσσεται η ηρεμία στο Κέντρο, όπου θα συνεχίζει τη ζωή του ο Κύριος. 
Και να λένε και ευχαριστώ, καθώς δεν αξίζουν τίποτα περισσότερο, αφού «δεν είναι αρκετά Ευρωπαίοι». 
Και πολύ τους είναι. Χάρη τους κάνουν. 
Οι ημιβάρβαροι που θα αποτελούν το σύνορο-ζώνη κατακερματισμού, μεταφοράς-εξωτερίκευσης βαρών και πιέσεων και χαοτικών καταστάσεων, που θα χωρίζει τον «πολιτισμό» από τη «βαρβαρότητα». 
Πιο αποικιοποίηση πεθαίνεις. Δεν έτυχε. Πέτυχε. 
Δύο αιώνες «εξευρωπαϊσμού», δηλαδή αποικιοποίησης, καταλήγουν σε αυτό τον ρόλο. 
Το «πεπρωμένο» σου... 
O νεοέλληνας ή ελλαδίτης, δηλαδή ο κατάλληλα κατασκευασμένος ανθρωπολογικός τύπος που έχει ανάγκη το αναβιωμένο Δουκάτο των Αθήνων προκειμένου να επιτελεί, να φέρει 
εις πέρας, τις λειτουργίες του ως μετακυρίαρχο παράρτημα, πειραματικό client / vassal state ή ιδιότυπη αποικία-προτεκτοράτο κ.λπ, έχει σχεδόν από γεννησιμιού του σαφέστατη παραταξιακή, κομματική και ποδοσφαιρική ταυτότητα, δεν διαθέτει όμως καμία σαφή ιστορική και πολιτισμική ταυτότητα (και φυσικά - δικό του, ενδογενή - λόγο ύπαρξης).
 Εξ ου και προσπαθούν να του προσφέρουν «δανεικά»: πάση-θυσίολογία, ανήκολογία, αγγλο/γαλλο/αμερικανο/ρωσο/ γερμανό-κόμματοφιλία, νόμισμα-ταυτότητα, «Ευρώπη»-καρδιά, «Δύση» και τα λοιπά γνωστά. Δύο αιώνες τα ίδια πράγματα. 
18 Δεκεμβρίου 2016 
Σημ. Δ`~. 2018: Αφήνουμε στη φαντασία σας την απάντηση στο ερώτημα ποια ήταν αντίδραση μας μόλις μάθαμε για το μέτρο της μη αύξησης του Φ.Π.Α σε πέντε νησιά...
 Με την αναφορά στα νησιά επιστρέφουμε στο σήμερα. 
Έξοδος 
Φτάσαμε στο τέλος. Επιτέλους! 
Κρατήσαμε τα παρακάτω δύο αποσπάσματα για το τέλος. 
Τα γράφαμε στις 4 Σεπτεμβρίου 2016. 
Τα αφήνουμε ως πλήρες κείμενο και όχι υπό τη μορφή παραθέματος [4 Σεπ 2016]: 
II Στην Ελλάδα, οι άνθρωποι θα πρέπει να καταλάβουν πως 180 - και πλέον - χρόνια μετά από την ίδρυση της, η ελληνική πολιτεία αποτελεί - ή συμπεριφέρεται ως - ένα παράρτημα, ένα υποτελές κράτος-πελάτη, το οποίο κυβερνούν ανδρείκελα και μαριονέτες [Σημ. Δ`~. 2018: Κατ'ουσίαν η Ελλάδα επί σχεδόν δύο αιώνες κινείται μεταξύ protectorate και client state]. 
Οι φυσικοί εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος της χώρας επιδιώκουν, ως προς την εξωτερική διάσταση, την εύνοια παραγόντων του παγκόσμιου πολίτικου συστήματος και διαφόρων υπέρ/έξω-εθνικών δρώντων, και την αναγνώρισή τους ως τοπικό διαχειριστικό βραχίωνα μέσω της απεριόριστης συμμόρφωσης στις όποιες επιθυμίες τους, ενώ ως προς την εσωτερική διάσταση, επιδιώκουν την νομή του κράτους, την απομύζηση των δυνατοτήτων της χώρας ως κοινωνίας και οικονομίας (και του ''brand name''«Ελλάδα», όλα τα κατέστρεψαν), την εκποίηση -και όχι αξιοποίηση- πόρων (ανθρώπινων, περιβαλλοντικών, φυσικών, ιστορικών ή άλλων), τον πολιτισμικό ευνουχισμό και ετεροκαθορισμό (στα πλαίσια μιας διαδικασίας αφομοίωσης), και την άνευ όρων γεωπολιτική πρόσδεση και εξάρτηση του κράτους, με κύριο στόχο την επιβίωση τους στις νέες παγκόσμιες συνθήκες, «πάση θυσία». 
]Η Ελλάδα, ως κράτος, και όχι ως αντίληψη περί πατρίδας ή/και ρίζας, κατάντησε μια πολιτική οντότητα στην οποία δεν αξίζει να ζεις και για την οποία δεν αξίζει να πεθάνεις. 
Ως οντότητα στο διεθνές και παγκόσμιο περιβάλλον, και όχι ως ιδέα ή έννοια, αποτελεί ένα κράτος ντροπής, εκπόρνευσης και εξευτελισμού, ηθικής κατάπτωσης, υλικό-πνευματικής γήρανσης και αποθέωσης της παρακμής και της εθελοδουλείας. 
Υπό αυτές τις συνθήκες ή/και γι'αυτούς τους λόγους, δεν έχει κανένα μέλλον στον νέο παγκόσμιο ιστορικό αιώνα, όσο υποτακτική κι αν είναι, όσες άνευ όρων παραχωρήσεις κι αν κάνει, όση απεριόριστη συμμόρφωση κι αν επιδείξει σε ξένες επιθυμίες. 
Γιατί δεν έχει, δεν διαθέτει, ουσιαστικό λόγο ύπαρξης.
 Η Ελλάδα έχει ανάγκη, χρειάζεται λόγο ύπαρξης. 
Λόγο για τον οποίο θα μπορεί να αγωνισθεί (και όχι λόγους για να συμμορφωθεί και να αφομοιωθεί). 
Σημειώσεις
 [-] Οι πολίτες αυτής της χώρας, για λόγους τους οποίους αδυνατώ να καταλάβω, φαίνεται να παίρνουν στα σοβαρά τα ανδρείκελα και τις μαριονέτες.
 [-] Στην εκποίηση πόρων περιλαμβάνεται και η επιχείρηση εξαγωγής ανθρώπων (την οποία ονομάζουμε «μετανάστευση»), η οποία λειτουργεί σε σημεία συμπληρωματικά με το πρότυπο μιας οικονομίας εξαγωγής κεφαλαίων δια μέσου του χρέους. 
Η μετανάστευση και η ακόμη μεγαλύτερη γήρανση της ελληνικής κοινωνίας, επίσης συνέβαλε στην διάσωση του πολιτικού συστήματος. 
[-] Στην χώρα αυτή, η εκπόρνευση ονομάζεται «ρεαλισμός» και ο νταβατζής «εταίρος» (ή «σωτήρας»).
 [-] Αναφέρομαι σε λόγο και όχι σε «δικαίωμα» ύπαρξης. Προφανώς δικό της, ενδογενή, λόγο ύπαρξης.
 III 
Ο λόγος ύπαρξης, ο προσανατολισμός ή/και η διαμόρφωση ενός στρατηγικού δόγματος, εδράζεται θεμελιωδώς στην αντίληψη που έχει μια χώρα για τον κόσμο (και για την θέση της μέσα σε αυτόν τον κόσμο). 
Η Ελλάδα π.χ, δεν ανέπτυξε ποτέ ένα στρατηγικό δόγμα της προκοπής (ούτε πρόκειται να αναπτύξει με τα μυαλά που κουβαλάει) γιατί δεν έχει δική της ματιά για τον κόσμο (πόσο μάλλον παγκόσμια ματιά) και δικό της λόγο να υπάρχει μέσα στον κόσμο [*]. 
Ζει και βλέπει μέσα από τα μάτια των άλλων (τις ανάγκες, την αυτοκατανόηση τους -την οποία ενστερνίζεται ως δική της- και τα συμφέροντα τους). 
Η γριά Ελλάδα, οδηγείται σε όλεθρο και πανωλεθρία και παίζει με τα ευρώ-μπικουτί της (εάν δεχτούμε πως δεν βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση. Έχουν καταλάβει άραγε τι συνέβη τα τελευταία χρόνια με την μετανάστευση περίπου 450.000 ανθρώπων κάτω των 45-50 ετών; 
Ξέρουν πόσοι άνθρωποι υπάρχουν Ελλάδα μεταξύ 18 και 45 ετών;). Ήδη έχασε το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα. 
Ενός αιώνα με δημογραφικά, τεχνολογικά και πολιτικά φρενήρεις ρυθμούς. 
Όταν αντιλαμβάνεσαι, έστω ελάχιστα, τους ρυθμούς των καιρών μας, τις εξελίξεις και τους μετασχηματισμούς που λαμβάνουν χώρα, είναι αδύνατον να επιδεικνύεις ανοχή απέναντι στους κυβερνώντες και την ασημαντότητα τους...
 Εάν η Ελλάδα δεν έχει να παρουσιάσει τίποτα άλλο πέρα από αυτούς και μια διαφορετική αντίληψη για τον εαυτό της, μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει, τότε είναι απλό: τελειώνει. 
Σημειώσεις [*] 
Και επειδή είναι υποτελές κράτος-πελάτης. Δεν θα επιβιώσουν αυτά τα κράτη στον 21ο αιώνα. Δεν έχουν τις προϋποθέσεις. [-] Όταν η ματιά σου για τον 21ο αιώνα είναι το «ανήκωμεν εις την Δύσιν», το «πάση θυσία» και διάφοροι καμουφλαρισμένοι ευρωκεντρισμοί του 19ου αιώνα, τότε δεν είναι καθόλου περίεργο που έχασες το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα (και που προσκυνάς και προσεύχεσαι γύρω από το ευρώμανουάλι, ανάβοντας κερί). Γιατί η αντίληψη σου για τον κόσμο είναι - της πλάκας - εκτός τόπου και χρόνου (πολιτισμικού, ιστορικού, δημογραφικού). [-]
 Δεν είναι δυνατόν ο λόγος ύπαρξης σου να είναι «να γίνεις επιτέλους μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα» (μια ηλίθια αοριστολογία καθώς μιλάμε για εντελώς διαφορετικά συστήματα μεταξύ αυτών των χωρών) ή να αποτελεί στρατηγικό σου δόγμα η τοπικοποίηση ή/και εσωτερίκευση του δόγματος ασφαλείας της Ουάσινγκτον ή/και των Βρυξελλών.
 Εσύ δεν βρίσκεσαι ούτε στον Ρήνο ούτε στο ''East Coast''και στο ''Rock Creek''. 
Αν συνεχίσει αυτή την πορεία, το «ευρωπαϊκό» μέλλον ή/και η «ευρωπαϊκή» προοπτική της Ελλάδας είναι να αποτελέσει κάτι μεταξύ Ellis Island και Guantánamo Bay της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 4 Σεπ 2016

€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

  `~.  .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.