Κυριακή 31 Μαΐου 2020

041 Cosmoidioglossia


  • 05/28/16--12:57: Αντι-εκπαίδευση.

    • Όταν... η μεγαλύτερη χώρα (1η) σε εδαφική έκταση στον πλανήτη, η δεύτερη (2η) μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη (με καινοτομίες σε επίπεδο «σκληρής» στρατιωτικής τεχνολογίας), η όγδοη (8η) σε επιβεβαιωμένα αποθέματα πετρελαίου και πρώτη (1η) σε αποθέματα φυσικού αερίου, η ένατη (9η) μεγαλύτερη πληθυσμιακά και μια από τις δέκα (10) μεγαλύτερες οικονομίες, δεύτερη (2η) σε υδάτινα αποθέματα, η μεγαλύτερη (1η) παγκοσμίως παραγωγός νικελίου υβριδίου (μετάλλου: επαναφορτιζόμενες μπαταρίες, υβριδικά αυτοκίνητα) και μια από τις πρώτες εξαγωγείς σιταριού στον πλανήτη, η χώρα που υπερτερεί στο ουράνιο και στα λεγόμενα στρατηγικά ορυκτά έναντι οποιασδήποτε άλλης (μεγάλης) χώρας, η χώρα που μαζί με το Καζακστάν κυριαρχεί στα οξείδια του Ουρανίου (τα οποία είναι απαραίτητα για τα πυρηνικά υλικά), η πρώτη (1η) σε παραγωγή πετρελαίου και δεύτερη (2η) σε παραγωγή φυσικού αερίου, η μόνη χώρα στον πλανήτη που εδαφικά γειτνιάζει, ενώνει και αποτελεί γέφυρα για Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Άπω Ασία και ταυτόχρονα ναυτικά για Ατλαντικό, Αρκτική και Ειρηνικό...

    Όταν... λοιπόν, για να μιλήσουν για αυτή τη χώρα, άνθρωποι στην Ελλάδα χρησιμοποιούν όρους όπως «Ξανθό Γένος» κ.λπ (τα γνωστά), να φεύγετε μακριά, να τους αγνοείτε (αναφέρομαι και σε όσους χρησιμοποιούν ειρωνικά και προπαγανδιστικά αυτές τις φρασεολογίες - με γελάκια, μαγκιά, ειρωνεία κ.λπ). Οι απόψεις αυτών των ανθρώπων δεν είναι σοβαρές. Δεν αξίζει να ασχολείται κανείς μαζί τους και να χάνει το χρόνο του. Είτε το συνειδητοποιούν, είτε όχι, υποβαθμίζουν και απαξιώνουν το «ζήτημα Ρωσία», μετατρέποντας το σε γραφικό. Και το σημαντικότερο, συμβάλλουν στην αντι-εκπαίδευση των Ελλήνων. Ο λόγος και οι νοοτροπίες αυτές (αυτά τα «μιμίδια» μαλάκυνσης, διανοητικής υποβάθμισης, χειραγώγησης και αποβλάκωσης), συμβάλλουν στο να μην αντιμετωπίζεται σοβαρά (και χωρίς συνθηματολογίες) στη χώρα μας η Ρωσία.
    Σημειώσεις
    [-] Στις δέκα (10) μεγαλύτερες οικονομίες: μέχρι την παραμονή της κρίσεως, η Ρωσία είχε μια από τις δύο μεγαλύτερες ετήσιες αυξήσεις Α.Ε.Π στις χώρες G8 με ρυθμό ανάπτυξης περίπου 6-7%. Μετά από την κρίση, τις κυρώσεις κ.λπ, η οικονομία της επιβραδύνθηκε. Βρίσκεται στην ένατη 9η με ενδέκατη 11η θέση, εξαρτάται όμως από τον τρόπο μέτρησης. Ουσιαστικά η ρωσική είναι η 6η-7η μεγαλύτερη οικονομία στον πλανήτη (παρότι αποβλήθηκε από τους G8, ενώ οι χώρες που αποτελούν τον οργανισμό - G7 πλέον - συνεχώς χάνουν έδαφος σε παγκόσμια κλίμακα).

    [-] Στις πρώτες τρεις θέσεις σε επιβεβαιωμένα αποθέματα πετρελαίου είναι η Βενεζουέλα, η Σαουδική Αραβία και ο Καναδάς. Πρώτες σε παραγωγή φυσικού αερίου είναι οι Η.Π.Α (οριακά πάνω από την Ρωσία). Σε παραγωγή πετρελαίου η Ρωσία βρίσκεται οριακά μπροστά από την Σαουδική Αραβία. Πρώτη σε υδάτινα αποθέματα (renewable water resources) είναι η Βραζιλία. Τα οξείδια Ουρανίου παράγονται σε μόλις 15 χώρες (ή περίπου τόσες, λιγότερες πάντως από είκοσι).

    [-] Σαφώς και υπάρχει το θρησκευτικό και πολιτισμικό έρεισμα, το οποίο θα πρέπει να εξετάζεται, όμως, εντός συγκεκριμένων πλαισίων αναφοράς και ανάλυσης. Θα επανέλθω επί του θέματος.

    [-] Ατλαντικός: μέσω της Θάλασσα του Μπάρεντς (Barentsz) και της Νορβηγικής Θάλασσας.
    00

    Symphony No. 2, "Fall of Constantinople": I. City and the Walls

    Symphony No. 2, "Fall of Constantinople": II. Haghia Sophia

    Symphony No. 2, "Fall of Constantinople": III. Speeches of Emperor Constantine and Sultan Mehmet

    Symphony No. 2, "Fall of Constantinople": IV. Ships on Rails :The Marine Battle

    Symphony No. 2, "Fall of Constantinople": V. Fall of Constantinople
    Commissioned by the Albany Symphony Orchestra, the subject of this symphony is the events surrounding the fall of Constantinople to the Ottoman Turks in 1453, an event that is fascinating in almost mythological proportions. The various titles of the movements reflect the time line of the siege and the fall of the city, which took over two years. The movements are strung together, played without pauses. City and the walls depict the mighty walls that surrounded the city and the relentless pounding of the Ottoman artillery. Pauses came at night when the Byzantines masterfully restored the walls for the following days defense. Haghia Sophia is one of the most beautiful churches in the world built by the Byzantines. It was the largest church with the most massive freestanding dome that had existed at the time. This movement reflects the prayers of the residents in Haghia Sophia to save their city. Speeches of Emperor Constantine and Sultan Mehmet represents the political speeches given by them to their troops to motivate them into braking the stalemate--the war was going nowhere. Ships on rails: The marine battle is where the turning point in the siege comes. Byzantines had built massive chains across the harbor to prevent the Ottoman navy from coming in. The Ottomans were finally able to respond to that by hauling ships over land on rails at night. In the morning the Byzantines were suddenly faced with the ships in the harbor and the inevitable defeat. Fall of Constantinople reflects the cities final moments before the Ottoman soldiers enter the city before its eventual fall.

    .~`~.
    I
    City and the Walls


    .~`~.
    II
    Haghia Sophia


    .~`~.
    III
    Speeches of Emperor Constantine and Sultan Mehmet


    .~`~.
    IV
    Ships on Rails :The Marine Battle


    .~`~.
    V
    Fall of Constantinople



    .~`~.
    00
    I
    Θυμάστε, τότε που οι G7 κυβερνούσαν τον κόσμο; Τώρα έχουν συρρικνωθεί σε μια δυτική φατρία, συν την Ιαπωνία. Και γίνονται όλο και πιο αδύναμοι κάθε έτος.

    Θυμίζω πως, όπως είχα επισημάνει και παλαιότερα, πέρυσι ο Joschka Fischer είχε γράψει κείμενο με τίτλο ''The Irrelevant Seven''. Όλες αυτές οι διαπιστώσεις έρχονται να προστεθούν στην κυρίαρχη τάση (η οποία για κάποιο λόγο υποβαθμίζεται στην Ελλάδα), στην οποία πλέον συμμετέχουν πολλά γνωστά πρόσωπα του ευρωατλαντικού establishment (Richard Haass, Zbigniew Brzezinskiκαι πολλοί ακόμα).

    II
    Αρχικά, σκέφτηκα τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, δηλαδή την εξέλιξη και την έκβαση του (πιο συγκεκριμένα, σκέφτηκα να σημειώσω τα μεγέθη κάθε χώρας μόνο για τότε. Πρώτο σκέλος προτάσεων: 1939). Έπειτα, σκέφτηκα την απόσταση που διέσχισαν αυτά τα έθνη, από τότε μέχρι τώρα, και την κατάσταση στην οποία βρίσκονται σήμερα (Δεύτερο σκέλος προτάσεων: σήμερα). Τέλος, σκέφτηκα την παγκόσμια κλίμακα (τελευταία πρόταση). Είναι απλά μεγέθη, μπορούν όμως να δώσουν τόσες αφορμές, να οδηγήσουν σε τόσες συνδέσεις και να τροφοδοτήσουν πληθώρα θεμάτων και προβληματισμών. Έχουμε διαβάσει και μάθει τόσα και τόσα πράγματα για τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, κι όμως, δεν γνωρίζουμε αυτά τα απολύτως βασικά και στοιχειώδη.

    Το 1939 ο πληθυσμός της Γαλλίας ήταν 41 εκατομμύρια. Σήμερα, η Γαλλία έχει 64 εκατομμύρια κατοίκους.

    Το 1939 ο πληθυσμός του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν 47 εκατομμύρια. Σήμερα, το Ηνωμένο Βασίλειο έχει 65 εκατομμύρια κατοίκους.

    Το 1939 ο πληθυσμός της Γερμανίας ήταν 79.8 εκατομμύρια. Σήμερα, η Γερμανία έχει 81 εκατομμύρια κατοίκους.

    Το 1939 ο πληθυσμός της Ρωσίας ήταν 108 εκατομμύρια. Σήμερα, η Ρωσία έχει 143 εκατομμύρια κατοίκους.

    Το 1939 ο πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν 131 εκατομμύρια. Σήμερα, οι Η.Π.Α έχουν 323 εκατομμύρια κατοίκους.

    Το 1939 ο πληθυσμός του πλανήτη ήταν περίπου 2300 εκατομμύρια (2,3 δισεκατομμύρια). Σήμερα ο πλανήτης έχει περίπου 7432 εκατομμύρια (7,4 δισεκατομμύρια).
    Σημειώσεις
    [-] Στα σύνορα του 1937 ο πληθυσμός της Γερμανίας ήταν 69.5 εκατομμύρια. Εάν στα σύνορα του 1939, συνυπολογιστεί και το Προτεκτοράτο Βοημίας και Μοραβίας, ο πληθυσμός ανεβαίνει από τα 79.8 εκατομμύρια, περίπου στα 87 εκατομμύρια.

    [-] Ο πληθυσμός της Ε.Σ.Σ.Δ το 1939 πρέπει να ήταν περίπου 170 εκατομμύρια. Όλοι οι υπόλοιποι, πλην Ρώσων, υπολογίζονταν σε περίπου 65-70 εκατομμύρια. Ουκρανοί, Λευκορώσοι, Καζάκοι, Αρμένιοι, Γεωργιανοί, Ουζμπέκοι, Αζέροι και λοιποί.

    Υστερόγραφο: Αυτονόητο είναι πως μια Γαλλία 41 εκατομμυρίων δεν μπορούσε, όχι απλά να συγκρατήσει, αλλά ούτε καν στοιχειωδώς να αντισταθεί (όσους εξω-ευρωπαϊκούς πόρους και εάν διέθετε), απέναντι σε μια πλήρως κινητοποιημένη Γερμανία των 70 ή 80 εκατομμυρίων.

    III
    Μετά από τις «πραγματιστικές» επισημάνσεις ας περάσω και σε μια παρατήρηση διαφορετικής υφής... Όσο και εάν μάλλον ποτέ δεν θα το παραδέχονταν, πολύ θα ήθελαν, όχι απλά προτεστάντες και ρωμαιοκαθολικοί, αλλά κυρίως φιλελεύθεροι και κομμουνιστές, να έχουν τη δική τους χερσόνησο του Άθω, το δικό τους κοσμικό Άγιο Όρος. Έναν τόπο, δηλαδή, που θα λειτουργούσε σχεδόν αποκλειστικά με τα εσωτερικά κριτήρια των δογμάτων τους, την ανθρωπολογία τους και με την δική τους αντίληψη περί χρόνου, δίχως ιδιαίτερους ετεροκαθορισμούς και εξωτερικές παρεμβάσεις. Όμως δεν διαθέτουν ένα τέτοιο σημείο αναφοράς. Σκοπός τους λοιπόν, η ενοποίηση του πλανήτη με την παράλληλη κατάργηση κάθε «εξωτερικότητας» και η επιβολή των κριτηρίων τους ως καθολικών, δηλαδή η μεταβολή ολόκληρου του πλανήτη σε ηγεμονικό τους πεδίο.

    Μέχρι όμως να συμβεί αυτό, λείπει η αναφορά, ο τόπος που έχει υπερ-αιωνόβια υλική και γεωγραφική υπόσταση και παραμένει αμετακίνητος στο πέρασμα του χρόνου. Που θα στραφείς εάν αποτύχεις; Εάν δεν τα καταφέρεις; Εάν αστοχήσεις και υποκύψεις; Ποιο θα είναι, το γεωγραφικό σημείο αναφοράς, ανάταξης και επανατοποθέτησης σου μέσα στους αιώνες; (το οποίο θα συνοδεύει τη μνήμη).

    Μάλλον και το άλλο μεγάλο έθνος, το αμερικάνικο, επίσης θα ήθελε να διαθέτουν οι αξίες του μια συγκεκριμένη αναφορά στον χώρο, μια ρίζα (πέρα από το Σύνταγμα). Να διαθέτει μια πνευματική εστία, μια κοιτίδα, μια κιβωτό όπου οι αξίες και οι μύθοι του έθνους, θα έχουν μια συγκεκριμένη γεωγραφική υπόσταση και πηγή. Έναν τόπο αναφοράς και «προσκυνήματος» στον οποίο θα μπορεί να επανέρχεται μέσα στους αιώνες. Εκεί όπου ο μύθος και το πνευματικό θεμέλιο έχει και γεωγραφία και τόπο.

    Είναι μεγάλο πλεονέκτημα για μια πνευματική παράδοση και για ένα έθνος, να διαθέτει ένα σημείο αναφοράς και έναν τόπο όπως το Άγιο Όρος.
    Σημείωση
    [-] Τα προηγούμενα, φυσιολογικά προσδίδουν την αίσθηση της μικρότητας και της ταπεινότητας - και άρα του αυτοπεριορισμού - του ηγέτη της Πολιτείας. Εφόσον υπάρχει κάτι άλλο - πέρα από το λουτρό της Ισχύος - που σε υπερβαίνει.

    IV
    I. Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης πρέπει να εξετάζεται και υπό ευρύτερο γεωιστορικό, πολιτικό, οικονομικό και πολιτισμικό πρίσμα και όχι μονάχα στενά εθνοκεντρικά. Τα αποτελέσματα της Άλωσης ήταν - και παραμένουν - θεμελιώδη και καθοριστικά όχι μονάχα από εθνοκεντρική σκοπιά.

    Εάν δεν ίσχυε κάτι τέτοιο, ούτε σκέψεις και σχέδια για την «διεθνοποίηση» της Κωνσταντινούπολης ή για Ανεξάρτητο Διεθνές Κράτος της Κωνσταντινουπόλεως (Ιnternational Constantinopolitan State) θα είχαν υπάρξει, ούτε η μοίρα ολόκληρης της Ευρώπης ανατολικά του Ρήνου και των Άλπεων θα είχε καθοριστεί από τις σχέσεις των ευρωπαϊκών κρατών με την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

    Δεν χρειάζεται υψηλή φιλοσοφική κατάρτιση και εκλεπτυσμένη πολιτική σκέψη για να καταλάβει κανείς πως το 1453 «εκβάλλει» στην σημερινή πολιτική στάση της Αυστρίας και της Ουγγαρίας (ή ακόμα στην... Eurovision, στους Τατάρους και στην παλαιότερη αξίωση του Davutoğlu να επισκεφτεί την Κριμαία).

    II. Οι δυτικοευρωπαίοι «αδελφοί, σύμμαχοι και εταίροι», λένε: Η Κωνσταντινούπολη είτε θα είναι τουρκική, είτε δεν θα υπάρχει (παρά μονάχα υπό διεθνές καθεστώς).

    Οι Τούρκοι κρατάνε στα χέρια τους ένα πολύ ισχυρό χαρτί και τον ιστορικό «Κλειδόλιθο» για την επίλυση και το ξεκλείδωμα των ιστορικών σχέσεων, πρώτον, των χριστιανικών δογμάτων, δεύτερον, των ενδο-ευρωπαϊκών σχέσεων και τέλος, τρίτον, των εσωτερικών σχέσεων της δυτικής πολιτικής. Όλα αυτά μια Πόλη; θα αναρωτηθεί κάποιος. Ναι, όλα αυτά μια Πόλη (με τον έναν ή τον άλλο τρόπο). Και μέχρι να επιλυθεί το ζήτημα της Πόλης αυτής, δεν πρόκειται να επιλυθούν και οι σχέσεις αυτές. Όπως ακριβώς, μέχρι να επιλυθεί το ζήτημα των Ιεροσολύμων, δεν πρόκειται να υπάρξει μια λειτουργική ισορροπία μεταξύ των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών.

    Όσες και όσοι νομίζουν πως τα ιστορικά ζητήματα της Κωνσταντινούπολης και των Ιεροσολύμων έχουν επιλυθεί με τις υβριδικές λύσεις του κεμαλικού και ισραηλινού εθνοκράτους, μάλλον βλέπουν κοντόφθαλμα τα πράγματα και όχι μακροϊστορικά. Αυτά είναι ζητήματα διεθνή, διϊστορικά, διαθρησκευτικά, διαπολιτισμικά (με τη βαριά σημασία αυτών των όρων) και όχι αποκλειστικά εθνικά.

    Τα μεγάλα ιστορικά ζητήματα έχουν πολλές διαστάσεις και όταν δεν επιλύονται, επανέρχονται, λαμβάνοντας διάφορες μορφές.

    III. Σίγουρα κάθε ιστορική, πολιτική και πολιτισμική «οντότητα» διαφυλάσσει - και πρέπει να διαφυλάσσει - την ασφάλεια της, αυτό όμως δεν σημαίνει πως εξασφαλίζει κατά αυτόν τον τρόπο και την ιστορική της επιβίωση (ακόμα και εάν εξαπλώνεται). Η ιστορική επιβίωση ενός λαού, ενός έθνους, μιας πολιτείας, μια θρησκείας κ.λπ σε βάθος χρόνου, εξαρτάται από τις ιστορικές σχέσεις που μπορεί να αναπτύξει, και όχι από τα όπλα.
    Σημειώσεις
    [-] Η τελευταία περίπτωση που φανερώθηκε καθαρά ποια είναι η δύναμη (ή καλύτερα η αδυναμία) των όπλων ήταν η περίπτωση του Ιράκ. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Όλοι οι γόρδιοι (μη επιλύσιμοι) δεσμοί λύνονται, εν τέλει, με πόλεμο. Και η ιστορία πράγματι γράφεται από τους νικητές (στα πεδία των μαχών). Εάν, όμως, δεν κερδίσεις την μεταπολεμική εποχή, η νίκη σου είναι δίχως ιστορικό αντίκρυσμα.

    [-] Αυτονόητο είναι πως η Άλωση του 1204 αποτέλεσε προπομπό της κυρίως ειπείν Άλωσης. Έχουν εξεταστεί τα απολύτως καταστροφικά αποτελέσματα της από αρκετούς - μη Έλληνες - μελετητές, αλλά το κλίμα των συμπερασμάτων τους δεν συμβαδίζει με το κλίμα που απαιτεί η ευρωπαϊκή και δυτική επικαιρότητα (όλοι μαζί οι ευρωπαϊκοί και δυτικοί λαοί της γης αγαπημένοι, τρα λα λι, τρα λα λο).
    00
    Τα κείμενα που ακολουθούν με ενδιαφέρουν ως προς το εξής (κυρίως, γιατί σε αρκετά σημεία διαφωνώ): Αναφέρουν όσα εδώ και καιρό πολλοί στη χώρα προσπαθούν επιμελώς να αποφύγουν: ''διεθνής περιοχή'', ''φυλή νομάδων υπό διεθνή διαχείριση'', ''ευρωπαϊκό προτεκτοράτο'', ''καθεστώς περιορισμένης κυριαρχίας'', ''εκχώρηση της χώρας σε μια σύγχρονη «αυτοκρατορική δομή»'', ''οιονεί προτεκτοράτο'', ''άμεση εξάρτηση''. Βέβαια όλα τα προηγούμενα, και ακόμα περισσότερα, έχουν αναφερθεί σε διεθνές επίπεδο εδώ και καιρό. Στην Ελλάδα υπήρξε μεγάλη προσπάθεια να αποφευχθεί η αποτύπωση της κατάστασης και αυτές οι φράσεολογίες.

    I
    Ο χαμένος (21ος) αιώνας για όλους τους Έλληνες


    Πόσο θα μοιάζει με τον σημερινό κόσμο εκείνος του 2040, όταν η Ελλάδα θα είναι ακόμη «καμμένη Γη» -σύμφωνα τουλάχιστον με το ΔΝΤ- και θα αρχίζει -στην καλύτερη περίπτωση- να αποπληρώνει το χρέος της με συσσωρευμένο επιτόκιο, της τάξης του 1,5%; Πόσο διαφορετικός θα είναι ο κόσμος το 2115, όταν η τότε διακυβέρνηση της περιοχής της Ελλάδας θα συζητά με τη διεθνή υπερδομή για το αν θα υπάρξει το ίδιο στάτους για τη διοίκησή της, όπως αυτό που θα έχει ισχύσει τον 21ο αιώνα, και για τον 22ο; Οπως εύκολα γίνεται κατανοητό, αν θεωρήσουμε το καθεστώς που υπερψήφισε το Κοινοβούλιο το προηγούμενο Σαββατοκύριακο ως σταθερό για τον αιώνα, τότε δεν υπάρχει νόημα να συζητούμε βασίμως για Ελλάδα των Ελλήνων. Αφού κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει τι θα έχει συμβεί στον πλανήτη Γη όταν εμείς, τα παιδιά και τα περισσότερα από τα εγγόνια μας θα έχουν πεθάνει προ πολλού.

    Αντιθέτως, ιδιαίτερη σημασία έχει να κατανοήσουμε τη σημερινή μας πραγματικότητα και -τουλάχιστον- να προκρίνουμε τη διαμόρφωσή της για την επόμενη τριετία. Εως το 2018, οπότε το παρόν μνημονιακό πρόγραμμα τελειώνει. Ακόμη πιο ουσιώδες θα ήταν να οργανώσουμε τις κινήσεις μας για τους επόμενους μήνες, έως το τέλος του 2016, αφού αυτοί θα κρίνουν την τριετία. Και η τριετία τον αιώνα. Και ο αιώνας την οργανική πραγματικότητα της φυλής μας. Το Γένος μας, για το οποίο πολέμησαν οι παλαιότεροι ημών και μας κληροδότησαν χώρα. Εθνικό κράτος, και όχι διεθνής ή οθωμανική περιοχή. Θα μπορούσε να ειπωθεί, χωρίς να είναι ούτε κατ'ίχνος εθνικιστικό, ότι οι Έλληνες εδώ και κάποιες μέρες μετεξελίσσονται από έθνος με ιδιοκτησία επί κρατικής επικράτειας σε φυλή νομάδων υπό διεθνή διαχείριση και συσχετισμό ισχύος και εξάρτησης.

    Σε μια πρώτη φάση, στην αρχή των Μνημονίων, εκχωρήθηκε επί πρωθυπουργίας Γ. Παπανδρέου και υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου το δικαίωμα αυτοδιάθεσης και διακυβέρνησης. Αλλά όχι το δικαίωμα και η αρμοδιότητα επί της επικράτειας. Της ονομαζόμενης δημόσιας ιδιοκτησίας. Αυτό απωλέσθη με τη σύμπραξη της πλειοψηφίας του Κοινοβουλίου, ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛ. Εδόθη δηλαδή στον διεθνή έλεγχο, με την παρουσία και την απλή συμμετοχή πλέον των ελληνικών κυβερνήσεων, το εύρος της δημόσιας περιουσίας σε εταιρία holding, με έδρα την Ελλάδα. Το καθεστώς είναι αντίστοιχο με τη μετά την ήττα στον Β'Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανία.

    Όταν από κράτος η διεθνής της οντότητα αντιμετωπίστηκε ως εταιρία και με τον Θεμελιώδη Νόμο -τα μόνιμα Μνημόνια στην περίπτωσή μας- ως αναγκαστικό σύνταγμα. Η δικαιοδοσία των διεθνών Ευρωπαίων θεσμικών εκπροσώπων των πιστωτών είναι ευρεία επί της ακίνητης, της κινητής και της επιχειρησιακής οντότητας του Δημοσίου. Του κράτους. Ακίνητα, ΔΕΚΟ, δίκτυα, υποδομές, συγκοινωνίες, ενεργειακά και ορυκτά αποθέματα. Με ταυτόχρονους μάλιστα νόμους εδόθη σε ανεξάρτητη Αρχή, υπό τον έλεγχο της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας του ευρώ εκτός ελληνικής διοίκησης, το σύνολο των εσόδων του κράτους, η κατανομή και η αξιοποίηση των οποίων έχει προκαθοριστεί. Ομοίως, με την πρόβλεψη του δημοσιονομικού φρένου ή «κόφτη» (όχι, όμως, σε επίπεδο ελλείμματος της εκτέλεσης του Προϋπολογισμού, αλλά στο επίπεδο διασφάλισης παράλογου πλεονάσματος, της τάξης του +3,5%, για δεκαπέντε χρόνια) έχει ελεγχθεί σε μόνιμη βάση και η διαχείριση των δαπανών, με παραδοχή μαζικής φτωχοποίησης των Ελλήνων πολιτών σε περιβάλλον υφεσιακής ή οριακά θετικής οικονομίας.

    Η απουσία εθνικής ελίτ, η κομματοκρατία και η ευρωπαϊκή δομική αυταπάτη και φαντασίωση οδήγησαν στην απώλεια του κράτους και την εκχώρησή του στο διεθνές σύστημα, χωρίς διά των όπλων και της βίας ξένης κατοχής, αλλά μέσω της συνταγματικής λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αρα μη αναστρέψιμου εντός ευρώ για όσο υπάρχει δημόσιο χρέος. Που, σύμφωνα με τους οικονομολόγους του ΔΝΤ, το 2060 θα βρίσκεται στο 250% του ΑΕΠ. Πολύ υψηλότερα, δηλαδή, από το 128% του 2010...
    II
    Η νέα εποχή

    Ο​​ι πρόσφατες ελληνικές πολιτικές εξελίξεις συνιστούν ιστορική καμπή. Με το αιωνοβίωτο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων και τον «κόφτη», η Ελλάδα πέρασε και επισήμως σε καθεστώς περιορισμένης κυριαρχίας.

    Εκλεισε έτσι η περίοδος της μεταπολίτευσης, η οποία είχε διαδεχθεί μια προγενέστερη φάση περιορισμένης κυριαρχίας, τη δικτατορία. Τότε, η αντικαθεστωτική διαμαρτυρία αντιμετωπιζόταν με την άμεση βία των τεθωρακισμένων. Τώρα, η μέθοδος είναι «soft». Εχοντας εξαντλήσει τα όποια ελληνικά διαπραγματευτικά όπλα, η κυβέρνηση θέτει στους πολιτικούς και στους πολίτες ένα αδύνατο δίλημμα: υποταγή ή χρεοκοπία;

    Η Ελλάδα μετατρέπεται σε οιονεί προτεκτοράτο. Οι ξένοι αναλαμβάνουν να μας προστατεύσουν από τον εαυτό μας. Η ιστορία επαναλαμβάνεται· η βαυαροκρατία και η αμερικανοκρατία αποσκοπούσαν, επίσης, να καλύψουν τις αδυναμίες της ελληνικής πολιτικής ελίτ. Κάποιοι εκφράζουν ικανοποίηση καθώς, χάρη στην ξένη κηδεμονία, θα διορθωθούν τα κακώς κείμενα της ελληνικής οικονομικής ζωής. Δεν θα μπορούν τα κόμματα να διορίζουν τους οπαδούς τους, δεν θα διαθέτουν τους πόρους του δημόσιου ταμείου για να τροφοδοτούν το πελατειακό σύστημα. Η ξένη τεχνική βοήθεια θα καλύπτει τις αδυναμίες της κυβερνητικής ομάδας και της διοίκησης.

    Στη συλλογιστική αυτή θα στηριχθεί η νέα συνεργασία. Mutatis mutandis, κατά τη χουντική επταετία, αυτήν τη στάση κράτησαν πολλοί αστοί παράγοντες οι οποίοι ξεπέρασαν την αισθητική τους απέχθεια για τους συνταγματάρχες, με επιχείρημα ότι η πολιτική σταθερότητα εξασφάλιζε οικονομική ανάπτυξη και πρόοδο. Εξαιρετικά επικίνδυνη συλλογιστική: ο πολιτικός παλιμπαιδισμός της αστικής τάξης κατά τη δικτατορία οδήγησε στην κυπριακή καταστροφή.

    Θα μπορούσε τότε ο πολιτικός κόσμος να αντισταθεί; Σε διαφορετική συγκυρία και συνθήκες, αλλά σε ανάλογη δυσκολία βρίσκονται σήμερα οι υπεύθυνες αντιπολιτευόμενες δυνάμεις. Πώς να πείσουν ότι η κομματοκρατία και ο λαϊκισμός, δαίμονες από τους οποίους το ελληνικό σύστημα δεν φαίνεται να μπορεί να διαφύγει, είναι ελάσσονα δεινά από την ξένη κηδεμονία; Ακόμη και με την κυνική παραδοσιακή λογική της κατάληψης της εξουσίας, η τακτική τού κατά Μπρεχτ «πυρομανούς πυροσβέστη» δεν επιτυγχάνει δεύτερη φορά.

    Η ξένη κηδεμονία δεν κινείται ούτε από φιλανθρωπία ούτε από φιλελληνισμό. Υπακούει σε οικονομικές, πολιτικές και γεωπολιτικές ανάγκες και επιδιώξεις. Καθώς η Ελλάδα εντάσσεται στο δυτικό σύστημα, πολλές συνάδουν με ελληνικά συμφέροντα. Αλλες, όμως, εκφάνσεις της ελληνικής πολιτικής, επί παραδείγματι η εθνική παιδεία, δεν ενδιαφέρουν τους ξένους. Η ξένη κηδεμονία δεν πρόκειται να καταβάλει προσπάθειες για να σώσει τους Ελληνες στον τομέα αυτό. Μάλιστα, όπως συμβαίνει με τη ναυτιλία, ενδέχεται να επικρατεί η λογική του ανταγωνισμού.

    Ανάλογα με την παιδεία ισχύουν για τη δημογραφία, το περιβάλλον, τον πολιτισμό, την κοινωνική συνοχή, την επιβίωση των τοπικών κοινωνιών, την αλληλεγγύη κράτους και Διασποράς, τις θρησκευτικές παραδόσεις. Οι τομείς αυτοί έχουν μεγάλη σημασία για τις μακροπρόθεσμες εθνικές προοπτικές, σε αντίθεση με την περισσότερο βραχυπρόθεσμη διάσταση των μνημονίων. Ο μεγάλος εθνικός κίνδυνος δεν βρίσκεται, επομένως, στις άμεσες συνέπειες από το καθεστώς περιορισμένης κυριαρχίας. Ελλοχεύει στις παράπλευρες και λιγότερο ορατές απώλειες από τη λειτουργία του. Η άμεση εξάρτηση της κυβέρνησης από τους δανειστές οδηγεί σε εγκατάλειψη των τομέων εκτός μνημονίου. Ετι χείρον: οι τομείς αυτοί ενδέχεται να αποτελέσουν το καταφύγιο-άλλοθι της δημοκοπίας και του λαϊκισμού, ώστε να εξισορροπείται το έξωθεν επιβεβλημένο δημοκοπικό έλλειμμα στον οικονομικό και κοινωνικό τομέα.

    Η μετατροπή της Ελλάδας σε ευρωπαϊκό προτεκτοράτο, συνέπεια μακροχρόνιας συσσώρευσης λαθών και εγκλημάτων, ελληνικών και ευρωπαϊκών, κατεβαίνει ένα ακόμη «σκαλί... στου Κακού τη σκάλα» – καθώς επεσήμαινε ο «προφητικός» Παλαμάς. Επιβεβαιώνει και εντείνει την ανευθυνοποίηση της ελληνικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Ενέχει μακροπρόθεσμες απειλές για ό,τι εκπροσωπεί ο ελληνισμός. Επιτείνει τον κίνδυνο για εθνικές απώλειες. Οπως επί δικτατορίας, έτσι και σήμερα, θα απαιτηθεί μεγάλη πολιτική φαντασία και δημιουργικότητα ώστε να αξιοποιηθούν όσες, κατά τη θεωρία του Λεωνίδα Κύρκου, «ρωγμές» αφήνει η νέα μορφή επιβολής. Οι Ελληνες πολιτικοί παράγοντες θα κριθούν από την ικανότητά τους να επαναπροσδιοριστούν μπροστά στα νέα, πρωτόγνωρα διακυβεύματα.

    Η μετατροπή της Ελλάδας σε οιονεί προτεκτοράτο αποτελεί ιστορική καμπή, όχι μόνον για την Ελλάδα, αλλά και για την Ευρώπη. Κλονίζεται η αρχή της ισότητας ανάμεσα στα κράτη-μέλη. Πρόκειται για μια συστηματική πορεία προς τη γερμανική Ευρώπη, σε αντίφαση προς το αρχικό όραμα, την ευρωπαϊκή Γερμανία. Επανέρχεται, επομένως, διά του ελληνικού ζητήματος, το ιστορικό γεωπολιτικό διακύβευμα, η σχέση της Γερμανίας με την υπόλοιπη Ευρώπη. Το φάσμα της Mitteleuropa (Μεσευρώπη), δηλαδή μια Ευρώπη-έδαφος με κέντρο και περιφέρειες, αναβιώνει. Θα το ανεχθεί ο αγγλοσαξονικός κόσμος; Το επικείμενο δημοψήφισμα ως προς την παραμονή ή μη του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ε.Ε θα σηματοδοτήσει ενδεχόμενες ευρύτερες ευρωπαϊκές γεωπολιτικές ανακατατάξεις, με άμεσες συνέπειες για τη χώρα μας.
    III
    Οι Κοτζαμπάσηδες και η (συστημική) αριστερά

    Η εγχώρια ολιγαρχία του πλούτου και της ισχύος δεν είναι ούτε καπιταλιστική ούτε εθνική ούτε κοινωνική. Παραπέμπει ευθέως στην εποχή των «κοτζαμπάσηδων» επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και για τον λόγο αυτόν επικεντρώνεται σε μια κλειστή έννοια υπηρέτησης ιδιωτικών συμφερόντων σε βάρος τόσο της κρατικής οντότητας όσο και των εργαζομένων, αποτελούμενων την ευρεία μάζα της κοινωνίας που ουσιαστικά τους θέλει σε θέση πάλαι ποτέ «δουλοπάροικου». Η κοινωνική σχέση που επιζητά η νεοπλουτίστικη αυτή ολιγαρχία της Μεταπολίτευσης είναι ακόμη και σήμερα σε συνθήκες πλήρους και δομικής χρεοκοπίας της χώρας, εκείνης του «τσιφλικά» και του «κολίγου».

    Η στρεβλή αυτή ολιγαρχία, που βάσισε τον πλούτο και την πολιτική επιρροή της στο καθεστώς κλεπτοκρατίας σε βάρος του «έθνους και του λαού», επικράτησε καθοριστικά μετά την ένταξη στην ΕΟΚ αρχικά και στο ευρώ κάποιες δεκαετίες μετά. Συμπίπτει πολιτικά με την κυριαρχία του σοσιαλιστικού και «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Το κομματικό δημιούργημα του Α. Παπανδρέου αρχικά, που εξελίχθηκε σε «όχημα» της πτέρυγας των γερμανικής αντίληψης ευρωπαϊστών Σοσιαλδημοκρατών υπό τον Κ. Σημίτη στην εποχή του τέλους του Ψυχρού Πολέμου και του Μάαστριχ μετά τα μέσα της δεκαετίας του '90. Το ΠΑΣΟΚ δεν εντασσόταν και δεν εντάσσεται έως και σήμερα, που πλέον έχει πολιτικά και ιδεολογικά αποκαθηλωθεί, ούτε στη Δεξιά ούτε στο Κέντρο ούτε και στην Αριστερά. Ουσιαστικά αποτέλεσε τον κυρίαρχο πόλο του μεταπολιτευτικού δικομματισμού και ενός ευκαιριακού Συντάγματος συνεχώς αναθεωρούμενου, βάσει συγκυριακών σκοπιμοτήτων, αυτό του 1975, ως σύστημα διακυβέρνησης εκ προσωπικοτήτων.

    Οπου οι κύριες προσωπικότητες-ηγεμόνες προέρχονταν αρχικά από τις οικογένειες Καραμανλή και Παπανδρέου και σε αυτό το δίπολο, το αποϊδεολογικοποιημένο και τελικά αποπολιτίκ, προστέθηκαν οικογένειες της πολιτικής, των επιχειρήσεων και των τραπεζών που υπηρέτησαν το καθεστώς, χωρίς να επιχειρήσουν οποιαδήποτε αναβάθμισή του στο πέρασμα των δεκαετιών.

    Συνεκτικός δεσμός η κυρίαρχη εμμονή της ελληνικής ηγεμονικής τάξης του 1975 και μετά να προσδέσει τη χώρα στον «κεντρικό πυρήνα» του ευρωπαϊκού καρτέλ, των παραδοσιακά αναφερόμενων ως Ηπειρωτικών Δυνάμεων της Κεντρικής Ευρώπης, με μόνη κύρια αναφορά στον ατλαντικό παράγοντα τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ. Η εν λόγω ένταξη λειτούργησε ως μια καθεστωτική αποδοχή υποκατάστασης θεσμικών εγγυήσεων ως προς τον στρατηγικό προσανατολισμό της Ελλάδας. Εγγυήσεων που κατά το παρελθόν υπηρετούνταν μέσα από το πολίτευμα της συνταγματικής μοναρχίας ή τη συμμετοχή στα θερμά μέτωπα πολέμου και συγκρούσεων, παγκόσμιων ή περιφερειακών.

    Μέσα από τις διαδικασίες αυτές η πολιτική, η οικονομία, οι επιχειρήσεις και οι τράπεζες της χώρας απέκτησαν οντότητα, προσωπικότητα και δομημένα συμφέροντα μέσα από τους διαχειριστές τους, σε μοντέλο νεοπλουτίστικης, απαίδευτης κοινωνικά και εθνικά ολιγαρχίας. Η «αταξία» αυτή, χωρίς οράματα και κοινωνική ηθική, προσέβλεπε και προσβλέπει στην εκχώρηση της χώρας σε μια σύγχρονη «αυτοκρατορική δομή», που θα της έδινε τα εχέγγυα και τη θεσμική ισχύ του «κοτζαμπάση» και μόνον, υποκαθιστώντας την ανατολική οθωμανική κυριαρχία του παρελθόντος από μια νέα δυτικότροπη κυριαρχούμενη από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του γερμανικού έθνους.

    Οι Ελληνες τον 19ο αιώνα επέλεξαν τον άλλον δρόμο από εκείνον του Μέτερνιχ. Η ολιγαρχία τους, που προέκυψε από το 1975 και μετά, επέλεξε την επιστροφή της χώρας και του λαού στην «αποδοχή» του δόγματος Μέτερνιχ. Είναι το ίδιο που προέκριναν η διοίκηση Τσίπρα και η πρώτη συστημική Αριστερά με το δημοψήφισμα του προηγούμενου Ιουλίου.

    Οταν η πλειοψηφία του λαού προέκρινε «όχι» και η διακυβέρνηση με την ολιγαρχία επέλεξαν «ναι». Μόνον που η αμοραλιστική και μονίμως εθνομηδενιστική Αριστερά αυτήν τη φορά υπηρετεί χωρίς προσχήματα και «καλύμματα» την Ελλάδα των κοτζαμπάσηδων και της εκχώρησης στις αυτοκρατορίες του νεοφιλελευθερισμού, αποστερώντας από τους Ελληνες το μόνο περιουσιακό στοιχείο που τους προστάτευε ώστε να μην εξελιχθούν και πάλι σε «κολίγους». Το εθνικό κράτος τους... ως πλατφόρμα επιβίωσης.
    00
    Ο Homo ΕυρωΕλλαδίτης νιώθει ψυχολογικά καλύτερα, ειρωνευόμενος «τις αστειότητες και το κίτς», του Ερντογάν.

    Λίγο μετά την οικονομική κατάρρευση στην Τουρκία, το 2001, προέκυψε ο Ερντογάν (και λίγο μετά την οικονομική κατάρρευση στην Ρωσία, το 1998, προέκυψε ο Πούτιν). Πόσα χρόνια κράτησε η οικονομική κρίση στην Τουρκία άραγε; Τι συνέπειες είχε; Ποια ήταν η πορεία της Τουρκίας από το 2001 μέχρι σήμερα; Στην Ελλάδα, έξι χρόνια μετά την επίσημη έναρξη της «οικονομικής κρίσης», χλευάζουμε τον Ερντογάν και ασχολούμαστε με τον Τσίπρα, τον Μητσοτάκη (μην ξεχνάτε τον Σαμαρά, τη Βούλτεψη, τον Γεωργιάδη και τον Ντινόπουλο), τον Λεβέντη, τον Καμμένο, τον Βενιζέλο, τη Φώφη, τον Κουτσούμπα, τον Μιχαλολιάκο κ.λπ. Κάναμε επίσης το «deal του αιώνα» (κυριολεκτικά), το οποίο ορισμένοι προσπαθούν να μας το παρουσιάσουν ως κάτι «φυσιολογικό». Άλλοι χρησιμοποιούν το επιχείρημα της «κακοδιαχείρισης», άλλοι τα περί «μείωσης του δημοσίου», άλλοι ειρωνείες για την «εθνική κυριαρχία» (την οποία τοποθετούν σε εισαγωγικά, σε αντίθεση με την Ευρωπαϊκή Κυριαρχία, την οποία ουδέποτε ειρωνεύονται καθώς την επιδιώκουν) θεωρώντας πως το επιχείρημα «είναι έωλο σε μια νομισματική Ένωση που ειδικά οι Έλληνες έχουν κάθε συμφέρον να μετεξελιχθεί σε στενότερη Οικονομική Ένωση». Μα ακριβώς επειδή η Ελλάδα δεν λειτουργεί με εθνοκρατικούς όρους αλλά βασίζεται - και έχει αφεθεί - αποκλειστικά σε ευρωπαϊκούς και υπερεθνικούς χειρισμούς βρίσκεται σε αυτό το σημείο (γιατί άραγε η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο; «Επειδή δεν κάνει μεταρρυθμίσεις». Γελάνε και οι πέτρες). Εάν ήταν τόσο φυσιολογικό το «deal του αιώνα» θα έκαναν παρόμοια «deal» και άλλες χώρες.

    Το επιχείρημα πως η ξένη κηδεμονία είναι θεμιτή και ανεκτή προκειμένου να «ορθολογικοποιηθούν» οι εσωτερικές λειτουργίες φανερώνει την ποιότητα όσων το εκφέρουν και πόσο κατεχόμενοι και αποικιοποιημένοι ιθαγενείς είναι όσοι το ενστερνίζονται (και γιατί η Ελλάδα ποτέ δεν θα γίνει «κανονική χώρα» όσο κυριαρχούν νοοτροπίες όπως οι δικές τους). Το ακριβώς ανάποδο κάνουν όλες οι χώρες που θέλουν να γίνουν «κανονικές» ιστορικά.

    Ας απολαύσει ο Ευρωπαίος Ελλάδίτης το «deal του αιώνα», την ανεργία και την εκποίηση των πάντων (συμπεριλαμβανομένου μισού και πλέον εκατομμυρίου ανθρώπων, στην πέμπτη πιο γερασμένη χώρα του πλανήτη), τον αιώνιο ετεροκαθορισμό του, και ας νιώσει ψυχολογικά καλά που είναι Ευρωπαίος και όχι κιτς. Ας παρηγορηθεί με τις «αστειότητες του Έρντογαν» αυτός ο ανώτερος, την ίδια ώρα που γελάει ο πλανήτης με την υπερήφανη ευρωπαϊκή αποικία-προτεκτοράτο που τρώει ευρωσανό και αναμένει τον από μηχανής και Ευρώπης Θεό.

    Μια γυμνή και κατακερματισμένη κοινωνία που αποσυντίθεται, με ολοκληρωτική έλλειψη προσανατολισμού, δίχως ελίτ και διανοούμενους, την οποία χειραγωγούν και «δουλεύουν» κανονικότατα με ιδεολογικές πομφόλυγες, την ίδια στιγμή που αργοπεθαίνει στην αγκαλιά - και με την παρηγοριά - της «Ευρώπης». Οι ιθαγενείς με τα καθρεφτάκια περισσότερο μυαλό και ισχυρότερο ένστικτο αυτοσυντήρησης είχαν. Δύσμοιρε Έλληνα...

    Δεν έχουν καταλάβει οι άνθρωποι τι συμβαίνει. Σε συσφίγγει, σε οδηγεί σε ασφυξία και σε καταπίνει αργά ο πύθωνας και εσύ ασχολείσαι με... τον κιτς Ερντογάν.

    Η Ελλάδα θυμίζει το Ιμπάλα την ώρα που το καταβροχθίζει ο πύθωνας. Το Ιμπάλα αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει, αλλά αντιδρά σπασμωδικά ή δεν αντιδρά καθόλου, γιατί δεν μπορεί. Έχει όμως αίσθηση κινδύνου. Στην περίπτωση της Ελλάδας, την ίδια στιγμή που καταπίνει αργά ο πύθωνας το Ιμπάλα, του ψιθυρίζουν στο αυτί: ''μην ανησυχείς, όλα είναι φυσιολογικά, μην ακούς τι σου λένε''. Υπάρχουν και οι πιο «δυναμικοί». Αυτοί λένε: ''καλά να πάθεις Ιμπάλα, αυτά αξίζεις και ακόμα χειρότερα''. Το γελοίο της υπόθεσης είναι πως το Ιμπάλα-Ελλάδα, την ίδια στιγμή που το καταβροχθίζει και το χωνεύει ο πύθωνας, για το μόνο που ανησυχεί - και το μόνο που θεωρεί ως απειλή -, είναι το λιοντάρι...

    Επιβεβαιώνεται αυτό που είχα γράψει πέρυσι: Στην Ελλάδα, η «Ευρώπη», έχει μεταλλαχθεί σε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι. Η «Ευρώπη» είναι το προκάλυμμα - ή η εκλογίκευση - της παραίτησης των Ελλήνων από την προσπάθεια τους να υπάρχουν ως στοιχειωδώς αυτοτελές και διακριτό ιστορικό υποκείμενο.

    Έχοντας παραιτηθεί, περιμένουν ήρεμα και ήσυχα να πεθάνουν στην αγκαλιά της «Ευρώπης». Καλή χώνεψη (στον «σκληρό πυρήνα της Ευρώπης»).
    Σημείωση
    Ο πύθωνας σώζει! (το Ιμπάλα από το λιοντάρι, καταβροχθίζοντας το), αναφώνησαν οι μεν. Το Ιμπάλα είναι ιμπεριαλιστικό!, αναφώνησαν οι δε (την ώρα που ο πύθωνας καταβρόχθιζε και χώνευε το Ιμπάλα).

    Αυτά είπαν όσοι - με τον έναν ή τον άλλο τρόπο - επιδιώκουν την «ολοκλήρωση» του πύθωνα.

    Υστερόγραφο: Υπάρχουν και αυτοί που ισχυρίζονται πως ο πύθωνας σώζει το Ιμπάλα... από τον εαυτό του!
    00
    Η Ελλάδα το 2004 βρισκόταν στο αποκορύφωμα της οικονομίστικης μαλακής ή ήπιας (και όχι σκληρής) ισχύος της, η οποία φυσικά είχε πήλινα πόδια (τα πήλινα πόδια των «εκσυγχρονιστών»). Ήταν η περίοδος ανάρρωσης της Τουρκίας από την κρίση του 2001. Που βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα και που η Τουρκία; Ο Erdoğan δήλωσε πως στόχος είναι το 2023, όταν θα συμπληρώνονται 570 χρόνια από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, η Τουρκία να βρίσκεται στις 10 πιο ισχυρές οικονομίες του κόσμου (αυτή τη στιγμή είναι 17η - 18η σε παγκόσμια κλίμακα και 7η σε ευρωπαϊκή). Ποιος είναι ο στόχος της Ελλάδας για το 2021; Που θα βρίσκεται άραγε η Ελλάδα 200 χρονιά μετά από το 1821;

    Ο Erdoğan επίσης δήλωσε, "They talk about population planning, birth control. No Muslim family can have such an approach... We will multiply our descendants." (Reuters).

    Ο Έλληνας μπορεί να ξινίζει τα μούτρα του με αυτές τις δηλώσεις, και να του προκαλούν απέχθεια τα λόγια του «Σουλτάνου». Θα δούμε όμως που θα βρίσκεται η Τουρκία και που η Ελλάδα σε δύο δεκαετίες από σήμερα, όταν ο «Σουλτάνος» θα έχει φύγει, αλλά τα αποτελέσματα των πολιτικών του θα βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, και η Τουρκία θα είναι με άνεση πιο πολυπληθής από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα, πλην Ρωσίας. Μεταξύ 2001 και 2012, ο πληθυσμός της Τουρκίας αυξήθηκε κατά μια Ελλάδα. Σωστά διαβάσατε, κατά περίπου δέκα εκατομμύρια. We will multiply our descendants... (ας μην αναφερθώ στην τρέχουσα δημογραφική κατάσταση της Ελλάδας - για την οποία κανείς δεν μιλά γιατί κανέναν δεν συμφέρει - διότι θα μελαγχολήσουμε. Στην Ελλάδα, με την ολοκλήρωση της αποσύνθεσης του παλαιού κομματικού συστήματος, πρέπει οπωσδήποτε να γίνει εκ νέου απογραφή. Κανονικά προβλέπεται για το 2021).

    Εμείς ζούμε τα αποτελέσματα του «Σημίτισμού». Οι αυτοαποκαλούμενοι «εκσυγχρονιστές» και διάφοροι «ευρωπαϊστές» πούλησαν ένα παραμύθι στον ελληνικό λαό. Το παραμύθι τους εμπεριείχε ένα «αφήγημα» κατά το οποίο παρουσίαζαν μια Ελλάδα να βρίσκεται σε περίοδο ακμής, ενώ στην πραγματικότητα βρισκόταν σε παρακμή. Η «ισχυρή Ελλάδα στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης», η «ισχυρή Ελλάδα στην Ευρώπη και στον Κόσμο». Αξέχαστα συνθήματα. Ορισμένοι όμως, ήδη από τότε, ήμασταν πεπεισμένοι πως η Ελλάδα, ούτε σε περίοδο ακμής βρισκόταν, ούτε πραγματικά ισχυρή ήταν. Ήταν θέμα διαφορετικής αντίληψης περί ισχύος και κυριαρχίας (τι είναι πραγματική ισχύ και κυριαρχία και τι είναι ψευδό-ισχύ και ψευδο-κυριαρχία), περί «στόχων και προοπτικής» και κυρίως στρατηγικής.

    Από μόνη της, η αντιπαραβολή Σημίτη και Erdoğan, φανερώνει ποιότητες. Ο Κώστας Σημίτης, αυτή η υπερτιμημένη μετριότητα, αυτός ο λογιστής και όχι πολιτικός (τον οποίον φρόντισαν να αποθεώσουν τα Μ.Μ.Ε και οι δημοσιογράφοι, κατασκευάζοντας την εικόνα του «σοβαρού, ορθολογιστή και Ευρωπαίου» πολιτικού), ο οποίος είναι υπόλογος για την σημερινή κατάντια της Ελλάδας, φανερώνει ή καθρεφτίζει την κατάσταση και την νοοτροπία του αστικού τοπίου της χώρας κατά την μετα-διπολική περίοδο.
    Σημειώσεις
    [-] Εάν η Τουρκία «κουρευτεί» (ή την «κοντύνουν»), αυτό θα συμβεί επειδή θα εξελίσσεται σε επικίνδυνα ισχυρή χώρα (και θα υπάρχει κίνδυνος να υπερβεί τον ρόλο για τον οποίο προορίζεται στην περιοχή από εξω-περιφερειακές δυνάμεις), και όχι επειδή θα είναι αδύναμη. Λόγω δύναμης και όχι αδυναμίας.

    [-] Η «ευρωπαϊκή, εκσυγχρονιστική, μεταρρυθμιστική» Ελλάδα είναι ένα μικρό ξεδοντιασμένο και ευνουχισμένο γατάκι μπροστά στην Ελλάδα των δύο πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών, κατά τις οποίες η χώρα μας είχε από τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης στην «Δύση» και σε ολόκληρο τον πλανήτη (με την απίστευτη, εξωπραγματική και «ασιατικότατη» Ιαπωνία να κονιορτοποιεί τα πάντα). Την δεκαετία 1950-1960, η Ελλάδα βρέθηκε μπροστά από χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
    00

  • 05/31/16--16:47: Ανθρωποποίηση.

    •



    .~`~.

    00
    Τα πραγματικά συνθήματα των κομμάτων - Κατοχυρώνω © Copyright για μελλοντικές χρήσεις συνθημάτων (2ο μέρος):
    - «Για του Ευρώ την Πίστη την Αγία και της Ευρωπαϊκής Πατρίδος την Ελευθερία»

    - «Για την Ε.Ε και το Ευρώ» (aka: για το Έθνος και την Πατρίδα)

    - «Ας κάνουμε την Ευρώπη μεγάλη ξανά!»

    - «Ενώνουμε τους Ευρωπαίους αλλάζουμε την Ευρώπη, μαζί στη Νέα Εποχή»

    - «Οι νέοι ελπίζουν, Ευρώ ψηφίζουν»

    - «Κάτω η Χούντα των Εθνών»

    - «Για μια Ευρώπη που είναι εφικτή»

    - «Ούτε Έθνος ούτε Κράτος, για ευρωπαϊκή συμμαχία και εξουσία»

    - «Δυνατά, μπροστά, μαζικά με την Ε.Ε»

    - «Με τους Ευρωπαίους για την Ευρώπη»

    - «Για μία Ισχυρή Ευρώπη στην Δύση και στον Κόσμο»

    - «Μέρκελ, μπες μπροστά, η Ευρώπη στο ζητά»

    - «Ευρωπαϊκή Κυριαρχία ή ακυβερνησία»

    - «Για μια Ευρώπη Νέα»

    - «Σβήνει ο Ήλιος των Εθνών»

    - «Η Ευρώπη στους Ευρωπαίους»

    - «Όλοι μαζί δημιουργούμε τη νέα Ευρώπη»

    - «Μαζί. Για μια Ευρώπη που αγαπάμε, σε έναν πλανήτη που θέλουμε»

    - «Αντεπίθεση! Ισχυρή Ε.Ε»

    - «Η Ευρώπη δεν γυρίζει πίσω»

    - «Ε.Ε ή Χάος»

    - «Ευρώ ή Τέφρα»

    Η ανάρτηση γίνεται για λόγους κατοχύρωσης © Copyright (χιούμορ) και θα αποσυρθεί.
    00

  • 06/02/16--13:31: Ερώτημα.
    • Αφού οι Αρμένιοι ούτε στην Ε.Ε είναι, ούτε στο ευρώ. Ούτε «Ευρωπαίοι» είναι, ούτε και «παράγουν». Ούτε κανένα κράτος πρότυπο έχουν, ούτε καμιά οικονομία ισχυρή. Πως τα κατάφεραν;
    Σημείωση
    Το ερώτημα είναι ρητορικό. Όχι προς απάντηση, αλλά προς προβληματισμό.
    .~`~.
    00
    I
    Μου κάνει τρομερή εντύπωση η ιδιαίτερη μεταχείριση, η αθώωση και εξιδανίκευση των κεμαλιστών. Οποιαδήποτε τουρκική κυβέρνηση με παρόμοιο τρόπο θα αντιδρούσε. Οι άνθρωποι ξεχνούν. Έχουν δημιουργήσει από το πουθενά μια ιδανική προ-ερντογανική εποχή και Τουρκία. Ξεχάσαμε πως δεν υπήρχε, όχι αρμενικό, αλλά ούτε καν κουρδικό για τις προηγούμενες τουρκικές κυβερνήσεις. Προφανώς απλά επιθυμούν, και τους λείπει, μια πιο υπάκουη και «yes-man» Τουρκία. That's all.

    Θίγονται εάν ένας «ξένος» μιλάει, ασκώντας κριτική στην Γερμανία. Πως τολμά! Θίγονται εάν ένας «ξένος» (outlander) ασκεί κριτική στην πολιτική κατάσταση της Γαλλίας. Θίγονται εάν ένας «ξένος», και δη μη Ευρωπαίος, μιλήσει για υποκρισία της Ε.Ε στο προσφυγικό. Δεν εκτίθεται μονάχα ο Ερντογάν (ο οποίος ούτως ή άλλως θα φύγει), εκτίθενται και άλλοι, με τον τρόπο που ασκούν κριτική.

    Κατά τα λοιπά. Μπορεί κανείς άνετα να ασκεί κριτική στην Τουρκία, δίχως να εκτίθεται με την ιδιαίτερη μεταχείριση που επιφυλάσσει στους «λατρεμένους» κεμαλιστές (οι οποίοι πολύ έχουν λείψει σε ορισμένους) και την εξιδανίκευση τους. Έτσι όπως διαμορφώνεται το κλίμα, σε λίγο θα μας τους παρουσιάσουν σαν αγγελούδια. Τους ιδεολογικούς φορείς και απογόνους των εγκλημάτων.
    Σημειώσεις
    [-] Three Turkish parties at parliament condemned a June 2 resolution at Germany’s Bundestag... The ruling Justice and Development Party (AKP), the main opposition Republican People’s Party (CHP) and the opposition Nationalist Movement Party (MHP) signed the joint declaration (Hurriyet).

    [-] Η Ελλάδα έχει τους πολιτικούς που έχει γιατί δεν μπορεί (είτε για λόγους εξάρτησης, είτε ποιότητας και δυναμισμού, είτε μπλοκαρίσματος και αλλοίωσης της πολιτικής λειτουργίας) να έχει Erdoğan. Ο Erdoğan αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους πολιτικούς της γενιάς του στην Ευρώπη (δεν έγραψα λέξεις όπως καλός, αγνός, αγαθός ή άγγελος), σε μια εποχή όπου ιστορικά έθνη κυβερνώνται από πολιτικούς και μετα-πολιτικούς νάνους.

    II
    Για να αντιληφθούμε ορισμένα ποσοτικά μεγέθη. 1) Ελλάδα, Ρουμανία, Βουλγαρία. 2) Πολωνία, Σλοβακία, Τσεχία, Ουγγαρία (Visegrád) και 3) Τουρκία.

    Η Ελλάδα, η Ρουμανία και η Βουλγαρία, μαζί, έχουν λιγότερο από τον μισό πληθυσμό της Τουρκίας και λίγο πάνω από το μισό Α.Ε.Π της. Οι χώρες του γκρούπ Visegrád, όλες μαζί, έχουν λίγο μεγαλύτερο συνολικό Α.Ε.Π από αυτό της Τουρκίας και περίπου δεκαπέντε εκατομμύρια μικρότερο πληθυσμό.
    1.
    Ελλάδα, Ρουμανία, Βουλγαρία
    Πληθυσμός: 38 εκατομμύρια - Α.Ε.Π (PPP): $ 850 δις - Έκταση: 481 km2
    2.
    Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία, Ουγγαρία (Visegrád)
    Πληθυσμός: 64 εκατομμύρια - Α.Ε.Π (PPP): $1.75 τρις - Έκταση: 533 km2
    3.
    Τουρκία
    Πληθυσμός: 79 εκατομμύρια - Α.Ε.Π (PPP): $ 1,67 τρις - Έκταση 780 km2


    Η καταστροφή, αποσύνθεση ή ο κατακερματισμός της Γιουγκοσλαβίας αποτέλεσε την μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή για το σύνολο των Βαλκανίων ως ενιαίας περιοχής (και εφόσον θεωρηθεί πως οι χώρες των λεγόμενων ανατολικών Βαλκανίων αποσκοπούν σε μη περιφερειοποίηση τους από την Τουρκία. Επίσης, πρόσφατα, τα στρατεύματα της Αυστρίας αξίωσαν να φτάσουν στην Π.Γ.Δ.Μ). Αποδυνάμωσε και οδήγησε σε μεγαλύτερο εξω-περιφερειακό ετεροκαθορισμό και έλεγχο ολόκληρη την περιοχή νότια της γραμμής του Δούναβη [Κωνστάντζα, Βραΐλα (Ρουμανία), Βελιγράδι (Σερβία), Βούκοβαρ (Κροατία)] και των Δειναρικών Άλπεων.

    Η μοίρα αυτής της περιοχής δεν έχει καθοριστεί από το «κατώτερο γονιδίωμα» των κατοίκων της, αλλά από το γεγονός πως σε αυτήν την μετα-οθωμανική περιοχή συγκλίνουν (και συγκρούονται) τρεις παραδοσιακές, μεγάλες ιστορικές, παλαιό-αυτοκρατορικές και πολιτισμικές Δυνάμεις, Κόσμοι, Πεδία: Ο Ορθόδοξος ΡωσοΣλαβικός, ο Τούρκικός και Μουσουλμανικός και ο Γερμανικός και Σλαβικός Ρωμαιοκαθολικός Κόσμος. Στο ενδιάμεσο αυτών των τριών Πεδίων-Κόσμων υπάρχουν νότιοι Σλάβοι και μη Σλάβοι (Ούγγροι, Ρουμάνοι, Αλβανοί, Έλληνες), διαφόρων δογμάτων (ρωμαιοκαθολικοί, ορθόδοξοι και μουσουλμάνοι). Στα προηγούμενα θα πρέπει να συνυπολογιστούν τα συμφέροντα και η παρεμβατικότητα της δυτικής Ευρώπης, η οποία δεν συνδέεται οργανικά, γεωγραφικά και γεωπολιτικά άμεσα με τα Βαλκάνια.
    Σημειώσεις
    [-] Η Τουρκία σαφώς συνορεύει και με άλλες περιοχές (και η γεωγραφία έχει σημασία όσο και εάν ορισμένοι επιμένουν να την αγνοούν) αλλά τα μεγέθη και ο όγκος της είναι ενδεικτικά.

    [-] Εννοείται πως το γκρουπ των χωρών Visegrád δεν έχει ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα εσωτερικής συνοχής.

    [-] Α.Ε.Π (nominal): 1. Ελλάδα, Ρουμανία, Βουλγαρία: $ 423 δις. 2. Visegrád (Πολωνία, Τσεχία, Ουγγαρία, Σλοβακία): $ 916 δις. 3. Τουρκία $: 750 δις.

    [-] Επειδή αρκετοί μπορεί να αναρωτιόνται. Εάν προσθέσουμε και την Σερβία (δίχως το Μαυροβούνιο) στο γκρουπ Ελλάδας, Ρουμανίας και Βουλγαρίας, τα μεγέθη διαμορφώνονται ως εξής: Πληθυσμός: 45 εκατομμύρια. Α.Ε.Π (PPP): $ 963 δις. Έκταση: 558 km2

    [-] Η ενοποίηση, η συνεκτικότητα και η λειτουργικότητα περίξ του Ρήνου, δηλαδή η Ευρώπη του Ρήνου (ως ενιαία περιοχή), αποτέλεσε το γεωγραφικό θεμέλιο της Ε.Ε. Αυτή την περίοδο γίνονται αναδιατάξεις, ανακατανομές και αναπτύσσεται κινητικότητα στην κατακερματισμένη Ευρώπη του Δούναβη. Τι θα μπορούσε να αποτελέσει μια Ευρώπη του Δούναβη; Η ΚαστροΠολιτεία Visegrád είναι χτισμένη επί του ποταμού Δούναβη.

    III
    Διανοητικό και πνευματικό οικοδόμημα ογκόλιθος ή «κλασικό» (π.χ Θουκυδίδης, Ντοστογιέφσκι, Βίτγκενσταϊν κ.α), είναι αυτό στο οποίο πάντα επιστρέφεις, όσες φορές και εάν απομακρυνθείς, όσες διανοητικές τσιχλόφουσκες και πνευματικά κοκτέιλ και εάν δοκιμάσεις στην πορεία (γιατί κατά βάση πολύχρωμες τσιχλόφουσκες και κοκτέιλ κυκλοφορούν). Πάντα «το βαριέσαι και το ξεπερνάς», πάντα όμως σε αυτό επιστρέφεις. Το ίδιο συμβαίνει και με την μουσική (και ίσως σε μικρότερο βαθμό με τον κινηματογράφο).

    Δεν είναι θέμα παραδοσιακής ή συντηρητικής προσέγγισης ή στάσης. Προσωπικά, λόγω ποικιλίας και υπερβολικά ριζοσπαστικής και κριτικής σκέψης έφτασα να κατακεραυνώνω, για παράδειγμα, τον κοσμικισμό ή/και τον «αθεϊσμό» ως κυρίαρχες ιδεολογίες της μόδας και της αμορφωσιάς, που βρίσκονται στο απυρόβλητο (αυτό το «οι θρησκείες» είναι επικό). Μου ήταν δύσκολο να γίνω ακόλουθος, πιστός ή οπαδός μιας κοσμικής εκκλησίας, θρησκευτικότητας ή πίστης (γιατί περί αυτού πρόκειται όταν δεν μιλάμε για «σκληρές» επιστήμες) [-].

    Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που δεν τα πάω ιδιαίτερα καλά με τους υπερβολικά, wanna be, «Επιστήμονες» (να ουμ) των οικονομικών, κλάδων της κοινωνιολογίας, της ψυχολογίας κ.λπ, κάτι που σχετίζεται με την εξαιρετικά κριτική στάση μου προς τις οικονομίστικες ιδεολογίες που καθορίζουν - κακώς - το πολιτικό φάσμα. Προέρχομαι από τις λεγόμενες «θετικές» επιστήμες (είχα όμως την τύχη μιας στοιχειώδους θεωρητικής παιδείας), αλλά αυτή την αξίωση και την αλαζονεία «επιστημονικότητας», αυτή την αυθάδεια, δεν την έχω συναντήσει ούτε σε χημικούς, ούτε σε μηχανικούς, ούτε σε φυσικούς και γεωλόγους.

    Μια ιδεολογία «επιστημονισμού» που συνήθως συνοδεύεται από ένα μείγμα δογμάτων κοσμικισμού, «αθεϊσμού» και ευρωκεντρισμού, κάποιες φορές δίχως φιλοσοφικό υπόβαθρο, άλλες δίχως ιστορικό ή πολιτισμικό.
    Σημειώσεις
    [-] ''Δεν πίστευε σε τίποτα. Μόνο ο σκεπτικισμός της την εμπόδιζε να είναι άθεη''. Ταιριάζει κάπως στην περίπτωση. Η φράση αποδίδεται σε έναν φιλόσοφο που αντιπαθώ.

    - Σαφώς και ένας από τους λόγους που «Ευρώπη και Δύση» πάνε κατά διαβόλου, είναι η κυριαρχία στις λεγόμενες «ανθρωπιστικές ή κοινωνικές επιστήμες» (αλλά και στην φιλοσοφία) τσιχλόφουσκων, κοκτέιλ, και διανοητικών κομπογιαννιτών ολκής, καθώς και η μετάλλαξη αυτών των «επιστημών» σε ιδεολογίες.

    - Τα προηγούμενα τα γράφω δίχως να είμαι υπέρ της τεχνικοποίησης της εκπαίδευσης, δηλαδή της τάσης που ισχυρίζεται πως η εκπαίδευση πρέπει να στραφεί σχεδόν ολοκληρωτικά σε τεχνικά επαγγέλματα και πως οι «θετικές» επιστήμες πρέπει να εξοβελίσουν τις «ανθρωπιστικές» από τα προγράμματα σπουδών - ή πως τα αρχαία ελληνικά είναι... περιττά.
    00
    Μια κοινωνία, ένας λαός και ένα έθνος που έχει υποστεί ολική πλύση εγκεφάλου και βαθύτατο πνευματικό και πολιτισμικό ευνουχισμό, ιστορικό διανοητικό ακρωτηριασμό, ηθική εξαχρείωση και ψυχικό εκφυλισμό, από χρόνιες καταστροφικές αηδίες ολκής και συνθηματολογίες όπως ''Ανήκομεν εις την Δύσιν'', που δεν αντιδρά ή/και ανέχεται ψυχολογισμούς και βωμολοχίες όπως ''Πάση θυσία στο ευρώ''και ''Η Ευρώπη είναι η ταυτότητα μας'', και δεν έχει εξοβελίσει στο υπερπέραν (για να μην γράψω τίποτα πιο βαρύ) ανθρώπους που ξεστομίζουν ή ανέχονται ανήκουστα πράγματα, όπως ''Τουλάχιστον, η Ελλάδα αν καεί, να καεί για να υπάρξει μια συνοχή και μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη'', δεν έχει, και δεν μπορεί να έχει, μέλλον.

    Με τόσο υψηλά επίπεδα κατάπτωσης, ετεροκαθορισμού, υποτέλειας, εκχυδαϊσμού, εθελοδουλείας, κακομοιριάς, υποβάθμισης, ανοχής, παρακμής, αποχαύνωσης, αλλοτρίωσης, χειραγώγησης, δουλοπρέπειας και εξευτελισμού, τα οποία δεν έχουν ιστορικό προηγούμενο, δεν έχεις, και δεν μπορείς να έχεις, καμία θέση στον νέο παγκόσμιο ιστορικό αιώνα.
    00
    I
    Η ανοχή στην παρακμή και την κατάπτωση συνεχίζεται. Με τι επιχείρημα, άραγε; Μα φυσικά με το επιχείρημα της «αριστεράς-δεξιάς» αντιπαράθεσης.

    Βέβαια, η αντιπαράθεση στις μέρες μας δεν είναι ανάμεσα σε «αριστερά και δεξιά» αλλά ανάμεσα σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο. Θα αργήσουν, αλλά κάποια στιγμή θα το καταλάβουν. Ή μήπως το έχουν καταλάβει αλλά δεν τολμούν να το παραδεχθούν; Γιατί; Γιατί την αντιπαράθεση «αριστερά-δεξιά» την πουλάνε για εσωτερική κατανάλωση προκειμένου να μην φανερωθούν ορισμένα σημαντικά πράγματα.

    - Πρέπει να είμαστε το μόνο ευρωπαϊκό κράτος που έχει τόσα πολλά κόμματα αναφανδόν, και υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και υπέρ της Ευρωζώνης (σε λίγο θα αρχίσουμε να κάνουμε εξαγωγή).

    - Όλα τα μεγάλα ευρωπαϊκά κόμματα ιστορικά χαρακτηρίζονται, όχι απλά από το είδος της κοινωνικής τους πολιτικής, αλλά από το είδος της εξωτερικής και διεθνούς πολιτικής που υποστηρίζουν και πρεσβεύουν.

    Το τελευταίο είναι το μεγάλο μυστικό που κρατάνε καλά φυλαγμένο τα ελλαδικά κόμματα και το οποίο δεν γνωρίζουν οι Έλληνες ψηφοφόροι.

    Τα κόμματα τα μελετάς πρώτα από τις θέσεις τους στην εξωτερική πολιτική, και έπειτα από τις θέσεις τους στην εσωτερική ή εγχώρια πολιτική. Τα κόμματα στην Ελλάδα προϋποθέτουν σιωπηρά τα περιεχόμενα και τον προσανατολισμό της εξωτερικής και διεθνούς πολιτικής (και γι'αυτό λειτουργούν ως παραρτήματα, ετεροκαθορίζονται και δεν έχουν δικό τους λόγο ύπαρξης πέρα από το δημόσιο, κονδύλια, συντεχνίες, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες κ.λπ).

    Ένα κόμμα που δεν έχει διακριτή ταυτότητα και διαφοροποιημένες, ξεκάθαρες και στιβαρές θέσεις για την εξωτερική πολιτική ενός κράτους, δεν πρόκειται να απο-κομματικοποιήσει την διοίκηση στο εσωτερικό του κράτους. Ένα κράτος πελάτης (client state) στο εξωτερικό του, δεν μπορεί παρά να είναι πελατειακό κράτος στο εσωτερικό του (ή τουλάχιστον να εκκινεί από τέτοιες βάσεις και δομικές δυσμορφίες).
    Σημείωση
    Τα κόμματα που έδρασαν στην Γαλλία, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ηνωμένο Βασίλειο, αντλούσαν το νόημα τους από τον προσανατολισμό και τα περιεχόμενα της πολιτικής τους για την συνολική διαμόρφωση του κόσμου και, σε μεγάλο βαθμό, διαμόρφωσαν αυτό που σήμερα ονομάζουμε «νεωτερικότητα». Δίχως αυτά, ο σημερινός κόσμος θα ήταν διαφορετικός. Ο προηγούμενος αιώνας ήταν ο αιώνας των κομμάτων. Στην Ελλάδα, τα κόμματα προκειμένου να αυτοσυντηρηθούν, καταδικάζουν τους πολίτες («τους») σε διαρκή πολιτιστική υποβάθμιση, ενσωματώνουν πελάτες και συντεχνίες, όχι ζωτικές κοινωνικές δυνάμεις (αυτές τις πολεμούν με πάθος) και μέσω της κατοχής του κράτους, στρέφονται ευθέως εναντίον της κοινωνίας.

    II
    Όποιος μιλά μονάχα για οικονομία προϋποθέτει μια πολιτική. Όποιος μιλά μονάχα για πολιτική, προϋποθέτει έναν πολιτισμό (ή/και μια «κουλτούρα»).

    This is the most important factor of all: Culture trumps politics. Once every few years you can persuade the electorate to go out and vote for a (Z) party. If you want them to vote for (Z) government you have to do the hard work shifting the culture every day, seven days a week, in all the years between elections, because if the culture is (A), if the schools are (A), if the church is a (A), if fashion business elite is (A), if the guys who make the movies and the pop songs are (A), than electing (Z) ministry, isn't gonna make a lot of difference... if you wanna make more things possible you need to lay all the groundwork. Election is one day, winning the argument is every day... Culture trumps politics and you need to get back in the game, in the culture, from the schoolhouse, to the movie theater, to all the places where people who aren't interested in politics live and form their impressions, how they vote... then, the politics will follow.

    Η πολιτική είναι η μάχη. Ο πολιτισμός είναι ο πόλεμος.
    Σημειώσεις
    [-] Ο οικονομισμός είναι πάντα επιφανειακός (και γι'αυτό δεν μπορεί να γεννήσει πολιτικά κινήματα διαρκείας). Όποιος δεν περάσει από την κριτική σε επίπεδο οικονομίας, στην κριτικη σε επίπεδο πολιτικής, για να καταλήξει ακόμα βαθύτερα, στο επίπεδο του πολιτισμού, είναι χαμένος από - το οικονομίστικο - χέρι... Εκτός εάν έχει κοινές πολιτιστικές προϋποθέσεις με τον ανταγωνιστή του σε οικονομικό επίπεδο (όπως συνήθως συμβαίνει), οπότε δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο παρά συμπλήρωμα του...

    [-] Το κόλπο, φυσικά, για να μην υπάρξει ριζική κριτική, είναι να θεωρείται η οικονομία «πραγματική» και «απτή» και η πολιτική, αλλά κυρίως ο πολιτισμός, ως κάτι λιγότερο «απτό» και σημαντικό, ή ως «πολυτέλεια».

    III
    Επειδή πολύς λόγος έγινε (ξανά) για τον Ισοκράτη, ας διαβάσουμε τι έλεγε για την φθορά που προκαλεί η ηγεμονία. Τα επόμενα δεν αφορούν ανθρώπους που πρότειναν την καθιέρωση της αγγλικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας (πλέον τίθεται και ζήτημα γαλλικής και γερμανικής), αλλά όσους την μιλάνε ως πρώτη γλώσσα, δηλαδή τους Αμερικανούς (έμμεσα παλαιότερα τους Ρώσους και ίσως μελλοντικά τους Κινέζους).

    Ο Ισοκράτης αναφέρεται στην φύση και την φθοροποιό δύναμη της ηγεμονίας. Περί Ειρήνης.
    ''Η μεγαλύτερη απόδειξη είναι η ακόλουθη: όχι μόνο εμάς αλλά και την πόλη των Λακεδαιμονίων κατέστρεψε (η ηγεμονία). Συνεπώς, όσοι συνηθίζουν να επαινούν τις αρετές εκείνων, δεν μπορούν πια να διατυπώσουν τον εξής ισχυρισμό, ότι τάχα εμείς, επειδή είχαμε δημοκρατικό πολίτευμα, διαχειριστήκαμε άσχημα την κατάσταση και ότι, αν οι Σπαρτιάτες κέρδιζαν την κυριαρχία στη θάλασσα, θα έκαναν ευτυχισμένους και τους άλλους και τους εαυτούς τους. Σε αυτούς μάλιστα πολύ πιο γρήγορα έδειξε η ηγεμονία τη φύση της γιατί το κράτος τους, που κατά τη διάρκεια επτακοσίων χρόνων όλοι γνωρίζουμε πως δεν διαταράχτηκε ούτε από κινδύνους ούτε από συμφορές, λίγο έλειψε σε σύντομο χρόνο να κλονιστεί και να διαλυθεί.

    Αντί ν'εφαρμόζουν τις καθιερωμένες σ'αυτούς ηθικές αρχές, οι πολίτες ως άτομα υιοθέτησαν την αδικία, την τεμπελιά, την ανομία και τη φιλαργυρία, ενώ ως σύνολο γέμισαν από περιφρόνηση προς τους συμμάχους, επιθυμία για την ξένη περιουσία και αδιαφορία προς τις διεθνείς συμφωνίες και συνθήκες. Πραγματικά τόσο πολύ οι Λακεδαιμόνιοι ξεπέρασαν τους δικούς μας στις αδικίες σε βάρος των Ελλήνων, που, κοντά στα προηγούμενα κακά, διέπραξαν σφαγές και έγιναν αίτιοι εμφύλιας διαμάχης στις πόλεις· γι'αυτές τις πράξεις τους θα έχουν αιώνια έχθρα με τις πόλεις αυτές.

    Είχαν τέτοια επιθυμία για τον πόλεμο και τους κινδύνους, που, ενώ προηγουμένως ήταν επιφυλακτικοί περισσότερο από κάθε άλλον, τώρα ούτε τους δικούς τους συμμάχους και ευεργέτες υπολόγισαν... δεν πρόφθασαν καλά-καλά να πάρουν στα χέρια τους την εξουσία και αμέσως στράφηκαν επίβουλα εναντίον των Θηβαίων [συμμάχων τους, οι οποίοι τους είχαν προσφέρει μεγάλη δύναμη πεζικού], έστειλαν εναντίον του βασιλιά τον Κλέαρχο με ολόκληρο στράτευμα και εξόρισαν από τους Χιώτες [επίσης συμμάχους τους, είχαν πολεμήσει στο πλευρό τους με το στόλο τους] τους καλύτερους πολίτες, έβγαλαν τα πολεμικά τους πλοία από το ναύσταθμο, τα πήραν κι έφυγαν.

    Παρ'όλα αυτά δεν τους έφτασαν τα εγκλήματά τους αυτά, αλλά, τον ίδιο καιρό, λεηλατούσαν την Ασιατική ενδοχώρα, μεταχειρίζονταν με αλαζονεία τα νησιά, ανέτρεπαν τα πολιτικά καθεστώτα στην Ιταλία και στη Σικελία [οποιαδήποτε ομοιότητα με σημερινές καταστάσεις είναι συμπτωματική], και εγκαθιστούσαν τυράννους, ερήμωναν την Πελοπόννησο και το αποτέλεσμα ήταν να γεμίσουν με εμφύλιες διαμάχες και πολέμους [ομοίως]. Αλήθεια, εναντίον ποιας πόλης δεν εκστράτευσαν; Και σε βάρος ποιας πόλης δε διέπραξαν σφάλματα;

    Από τους Ηλείους δεν αφαίρεσαν μέρος από τη χώρα τους; Δεν κατέστρεψαν τα χωράφια των Κορινθίων; Τους Μαντινείς δεν τους διασκόρπισαν; Τους Φλειάσιους δεν τους ανάγκασαν να παραδοθούν μετά από πολιορκία; Δεν εισέβαλαν στη χώρα των Αργείων, και χωρίς να σταματήσουν να βλάπτουν τους άλλους δεν ήταν σαν να προετοίμαζαν την ήττα τους στα Λεύκτρα; Αυτή, λένε μερικοί, στάθηκε η αιτία των συμφορών για τη Σπάρτη, μα δεν έχουν δίκιο· δε μισήθηκαν από τους συμμάχους για το λόγο αυτό, αλλά εξαιτίας της υπεροψίας που έδειξαν τον προηγούμενο καιρό νικήθηκαν στα Λεύκτρα και κινδύνευσαν να χάσουν ακόμη και τη δική τους χώρα.

    Πρέπει λοιπόν να αποδίδουμε τις αιτίες όχι στις συμφορές που επακολούθησαν, αλλά στα αρχικά σφάλματα, από τα οποία έφτασαν σ'αυτήν την κατάληξη [το τελευταίο ας το ξαναδιαβάσουμε: Πρέπει λοιπόν να αποδίδουμε τις αιτίες όχι στις συμφορές που επακολούθησαν, αλλά στα αρχικά σφάλματα, από τα οποία έφτασαν σ'αυτήν την κατάληξη]. Έτσι, κάποιος θα ήταν ασφαλώς πιο κοντά στην αλήθεια, αν έλεγε πως οι συμφορές τους άρχισαν τότε που ανέλαβαν την εξουσία στη θάλασσα. Γιατί απέκτησαν δύναμη που όμοια με εκείνη δεν είχαν πρωτύτερα.

    Χάρη στην ηγεμονία τους στην ξηρά, στην πειθαρχία τους και στην αντοχή που την ασκούσαν μέσω αυτής της πειθαρχίας, κατάφεραν να πάρουν εύκολα και τον έλεγχο της θάλασσας· όμως από την αλαζονεία που επέδειξαν εξαιτίας της εξουσίας αυτής γρήγορα έχασαν κι εκείνη την ηγεμονία. Γιατί πλέον δεν τηρούσαν τους νόμους που είχαν κληρονομήσει από τους προγόνους τους ούτε παρέμεναν πιστοί στα ήθη που είχαν πριν· αντίθετα, είχαν την εντύπωση πως μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν και βρέθηκαν μπλεγμένοι σε πολλές αναταραχές. Γιατί δεν ήξεραν ότι η εξουσία που όλοι εύχονται ν'αποκτήσουν, είναι δυσκολομεταχείριστη και κάνει αυτούς που την αγαπούν να τρελαίνονται· δεν ήξεραν επίσης ότι έχει φύση όμοια με τις πόρνες, που κάνουν τους άνδρες να τις ποθούν και τους καταστρέφουν, όταν υποκύπτουν στο πάθος τους γι αυτές.

    Πραγματικά έχει αποδειχτεί ολοφάνερα πως η εξουσία διαθέτει αυτήν την καταστροφική δύναμη. Γιατί ο καθένας θα μπορούσε να διαπιστώσει ότι όσοι έχουν αποκτήσει πολλές εξουσίες έχουν πέσει στις μεγαλύτερες συμφορές, αρχίζοντας από μας και τους Λακεδαιμονίους. Αυτές δηλαδή οι δύο πόλεις που πρωτύτερα πολιτεύονταν με σωφροσύνη και είχαν την καλύτερη υπόληψη, όταν συνέβη να κερδίσουν την εξουσία και να πάρουν στα χέρια τους την κυριαρχία δε διαφοροποιήθηκαν καθόλου η μία από την άλλη· αντίθετα, όπως γίνεται με αυτούς που καταστρέφονται από τις ίδιες επιθυμίες και την ίδια αρρώστια, έτσι κι αυτές επιχείρησαν τις ίδιες πράξεις, έκαναν παρόμοια σφάλματα και στο τέλος υπέστησαν παρόμοιες συμφορές.

    Εμείς, από τη μια, μισηθήκαμε από τους συμμάχους και κινδυνεύσαμε να πουληθούμε στα σκλαβοπάζαρα, αλλά τελικά σωθήκαμε από τους Λακεδαιμονίους· εκείνοι, από την άλλη, αν και όλοι θέλησαν να τους καταστρέψουν, κατέφυγαν σε μας, και σώθηκαν με τη μεσολάβησή μας. Έτσι λοιπόν πώς να επαινέσει κανείς την εξουσία αυτή, που οδηγεί σε τέτοια ολέθρια αποτελέσματα; Και πώς να μην τη μισεί και να μην την αποφεύγει, αφού παρέσυρε τις δύο πόλεις να διαπράξουν πολλά και φοβερά και τις ανάγκασε να τα υποστούν;

    Δεν πρέπει ν'απορούμε που κατά τα προηγούμενα χρόνια δεν έβλεπαν όλοι πως αυτή η εξουσία ήταν αιτία τόσων κακών σ'αυτούς που την ασκούσαν ούτε που ήταν περιζήτητη τόσο από μας όσο και από τους Λακεδαιμονίους. Γιατί θα διαπιστώσετε πως οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν λάθη στις επιλογές τους και επιθυμούν περισσότερο τα κακά από τα καλά, ενώ παράλληλα παίρνουν τις καλύτερες αποφάσεις για τους εχθρούς τους παρά για τον ίδιο τον εαυτό τους.

    Αυτά μπορεί κανείς να τα παρατηρήσει στα σπουδαιότερα ζητήματα· ποιο ζήτημα δεν είχε τέτοια εξέλιξη; Εμείς δεν επιλέγαμε να ενεργούμε κατά τέτοιον τρόπο, χάρη στον οποίο οι Λακεδαιμόνιοι κατέληξαν να γίνουν δεσπότες των Ελλήνων; Εκείνοι με τη σειρά τους δε χειρίστηκαν τόσο αδέξια την εξουσία, ώστε εμείς λίγα χρόνια αργότερα επικρατήσαμε ξανά και ήταν στο χέρι μας να τους σώσουμε;

    Δεν ήταν η πολυπραγμοσύνη των οπαδών της αθηναϊκής παράταξης που έκανε τις άλλες πόλεις να πάνε με τους Σπαρτιάτες, και η αλαζονεία της σπαρτιατικής παράταξης που ανάγκασε τις ίδιες πόλεις να έρθουν με το μέρος μας; Δεν ήταν οι φαύλοι δημαγωγοί που έκαναν τους πολίτες να επιθυμήσουν τη δικτατορία των τετρακοσίων, και η τρέλα των τριάκοντα που έκανε όλους μας να γίνουμε πιο δημοκρατικοί απ'αυτούς που κατέλαβαν τη Φυλή;
    Εξάλλου, στα μικρότερα θέματα και στην καθημερινή ζωή μπορεί να αποδείξει κάποιος πως οι περισσότεροι είναι ευχαριστημένοι με τα φαγητά και τις ασχολίες που βλάπτουν τόσο το σώμα όσο και την ψυχή, αλλά θεωρούν κοπιαστικές και δύσκολες εκείνες από τις οποίες θα μπορούσε να ωφεληθεί και το σώμα και η ψυχή, ενώ παράλληλα θαυμάζουν την υπομονή αυτών που εξακολουθούν να συμπεριφέρονται με τον τρόπο αυτό.

    Αυτοί λοιπόν πάντοτε στη ζωή τους και στα άμεσα ενδιαφέροντα τους φαίνονται να διαλέγουν τα χειρότερα· συνεπώς τι το παράξενο είναι που αγνοούν το θέμα σχετικά με την εξουσία στη θάλασσα και διαπληκτίζονται μεταξύ τους για κάτι που ποτέ ως τώρα δεν τους ήρθε στο μυαλό;

    Βλέπετε και τα τυραννικά καθεστώτα που εγκαθιδρύονται στις πόλεις, πόσους θιασώτες έχουν και πόσους πρόθυμους να υποστούν ο,τιδήποτε, για να τα καταλάβουν. Αυτά τα καθεστώτα όμως πόσα δεινά και πόσες δυσκολίες δεν τ'ακολουθούν; Μήπως οι τύραννοι αυτοί, μόλις πάρουν την εξουσία, δεν μπλέκονται αμέσως σε τόσες δυσκολίες, ώστε αναγκάζονται να πολεμούν όλους τους πολίτες, να μισούν αυτούς που ποτέ δεν τους έβλαψαν, να μην έχουν εμπιστοσύνη στους φίλους και συντρόφους τους, να εμπιστεύονται την ασφάλειά τους σε μισθοφόρους που ποτέ μέχρι τώρα δεν τους γνώρισαν, να φοβούνται τόσο τους σωματοφύλακές τους όσο και τους εχθρούς τους, και να έχουν τέτοια καχυποψία προς όλους, ώστε να μην αισθάνονται ασφαλείς ακόμα και όταν πλησιάζουν τους πιο στενούς τους συγγενείς;

    Πολύ φυσικό. Γιατί γνωρίζουν πολύ καλά πως όσοι είχαν γίνει τύραννοι πριν απ'αυτούς φονεύτηκαν, άλλοι από τους γονείς τους, άλλοι από τα παιδιά τους, άλλοι από τα αδέλφια τους, άλλοι από τις γυναίκες τους και πως γενικά όλοι οι τύρρανοι εξοντώθηκαν από τους συνανθρώπους τους. Παρόλ'αυτά με τη θέλησή τους εκθέτουν τον εαυτό τους στο πλήθος αυτών των συμφορών. Όταν λοιπόν οι πρώτοι σε κοινωνική θέση και υπόληψη επιθυμούν τέτοιες δυσάρεστες καταστάσεις, γιατί πρέπει ν'απορούμε που οι άλλοι άνθρωποι επιθυμούν ανάλογα πράγματα;

    Καταλαβαίνω βέβαια πως συμφωνείτε με όσα λέω για τους τυράννους, αλλά δύσκολα δέχεστε όσα προτείνω για την ηγεμονία [Ξανά: Καταλαβαίνω βέβαια πως συμφωνείτε με όσα λέω για τους τυράννους, αλλά δύσκολα δέχεστε όσα προτείνω για την ηγεμονία]· γιατί έχετε πάθει ό,τι χειρότερο και πιο ανόητο μπορούσε να σας συμβεί· αγνοείτε, δηλαδή, ότι τα σφάλματα που βλέπετε στους άλλους, τα έχετε και σεις οι ίδιοι. Όμως το σπουδαιότερο χαρακτηριστικό των συνετών ανθρώπων είναι το εξής, ν'αναγνωρίζουν τον ίδιο τρόπο δράσης σε όμοιες περιστάσεις.

    Γι'αυτά εσείς ποτέ μέχρι τώρα δεν ενδιαφερθήκατε· αντίθετα, τα τυραννικά καθεστώτα τα θεωρείτε σκληρά και βλαβερά όχι μόνο για τους άλλους αλλά και για όσους τα επιβάλλουν· ωστόσο, θεωρείτε την ηγεμονία στη θάλασσα το μεγαλύτερο αγαθό, ενώ δε διαφέρει καθόλου από την τυραννία ούτε σε παθήματα ούτε σε ενέργειες. Και την κατάσταση στη Θήβα τη θεωρείτε άσχημη, γιατί οι Θηβαίοι συμπεριφέρονται άδικα προς τους γείτονές τους, ενώ εσείς, χωρίς να συμπεριφέρεστε καλύτερα προς τους συμμάχους σας απ'ό,τι εκείνοι προς τη Βοιωτία, νομίζετε ότι κάνετε όλα όσα πρέπει.''

    Και τώρα μπορείτε να συνεχίσετε, διαβάζοντας, Bernard-Henri Lévy και Anne-Marie Slaughter (και φυσικά διάφορες/ους ηγεμονικούς Homo ΕλλαδοΕυρωπαϊστές και Homo ΕυρωΕλλαδίτες). Επειδή, τάχα, ο κόσμος είναι εντελώς διαφορετικός, βάσει του Μύθου της «Προόδου» και του Οπίου της «Παγκοσμιοποίησης».

    IV
    Με αφορμή τον προηγούμενο λόγο του Ισοκράτη. Δεν υπάρχει πιο φυσική ιστορική εξέλιξη και στάση από την ανάπτυξη αντι-ηγεμονικών τάσεων και αντι-συσπειρώσεων στην παγκόσμια ιστορία.

    Δεν υπήρχε πιο φυσική και λογική εξέλιξη από την ανάπτυξη ενός νέου «αντι-αμερικανισμού» κατά την πρώτη μετα-διπολική περίοδο (κατά την διάρκεια της μονοπολικής στιγμής των Η.Π.Α και της ουτοπικής επιδίωξης τους να ασκήσουν παγκόσμια ηγεμονία). Ένας «αντι-αμερικανισμος» με εντελώς διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά από αυτόν του ψυχρού πολέμου. Ήταν μια ξεκάθαρη αντι-ηγεμονική συσπείρωση όλων έναντι των Η.Π.Α. Πλέον αυτός ο «αντι-αμερικανισμος» - ο οποίος ήταν παγκόσμιος - έχει εξασθενίσει και η αντι-ηγεμονική κριτική έχει εσωτερικευθεί στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες (Τράμπ, Σάντερς vs Κλίντον).

    Εντός αυτών των πλαισίων είναι απολύτως κατανοητές οι αντι-ρωσικές κορώνες και οι αντι-συσπειρώσεις που αναπτύσσονται σε χώρες της Βαλτικής και στην Πολωνία, εις βάρος της Ρωσίας.

    Ανωμαλία, για μια ακόμη φορά, αποτελεί η περίπτωση της Γερμανίας. Ενώ θα ήταν κατανοητές πιθανές αντι-γερμανικες συσπειρώσεις και στάσεις, το δυσάρεστο είναι πως ουδείς εντός της Ε.Ε τολμά (ή μήπως δεν μπορεί;) να αναλάβει την πρωτοβουλία μιας, ήπιας έστω, αντι-συσπείρωσης απέναντι στην Γερμανία (τα κίνητρα της τελευταίας είναι αδιάφορα). Αυτό μπορεί να φαντάζει «καλό» σε ορισμένους τώρα, σε βάθος χρόνου όμως, αυτή η αδράνεια ή αδυναμία μπορεί να έχει καταστροφικά αποτελέσματα.

    Ανυπαρξία αντι-ηγεμονικών τάσεων και αντι-συσπειρώσεων = Χρόνια δομική παθογένεια.

    Μια πλήρης υπακοή ή λατρεία προς στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά την περίοδο 1995-2005, μια αφελής θετική στάση προς την Ρωσία από την πλευρά των Βαλτικών χώρων και της Πολωνίας (η Ουκρανία είναι πιο σύνθετη περίπτωση), και μια επιδίωξη όλες οι χώρες να υπακούν, ή να είναι θετικές προς, την Γερμανία, αποτέλεσαν και αποτελούν ανωμαλίες και όχι φυσιολογικές πολιτικές και ιστορικές στάσεις.
    Σημειώσεις
    [-] Τα ίδια φυσικά ισχύουν και για την άνοδο της Τουρκίας.

    [-] Απολύτως κατανοητή και δικαιολογημένη, επίσης, είναι και η στάση του Βιετνάμ έναντι της Κίνας (σε αντίθεση με την Ιαπωνία, η οποία δεν διαθέτει ηθικά ερείσματα, λόγω της προϊστορίας της στην περιοχή).

    [-] Η άνοδος του ηγεμονισμού, αποτελεί μια από τις κυριότερες και τις πλέον διαχρονικές αιτίες πολέμων.

    [-] Εχθρός της Ηγεμονίας είναι η Κυριαρχία.

    [-] Εἶπα καί ἐλάλησα, ἁμαρτίαν οὐκ ἒχω. Ηγεμονισμός και κυριαρχία.
    00
    I
    Δεν γνωρίζω εάν και κατά πόσον θα πράξει «κάτι», αλλά υπό φυσιολογικές συνθήκες -ιστορικής πίεσης και διπλωματικής θερμοκρασίας-, η Ε.Ε (το κράτος σου λαέ), θα έπρεπε να «διαμαρτυρηθεί» ή να λάβει θέση για όσα συμβαίνουν εις την Αγίά Σοφίά.
    Υστερόγραφα
    [-] Βέβαια, όταν το δόγμα «ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Αλβανίας, της Π.Γ.Δ.Μ, της Τουρκίας κ.λπ» (περνά από την Αθήνα), μέσω του οποίου ασκείς σχεδόν το σύνολο της εξωτερικής σου πολιτικής, έχει καταντήσει ανέκδοτο, δεν μπορείς να περιμένεις και πολλά...

    [-] Το ''Το Ποτάμι''εν τω μεταξύ, σε ανακοίνωση του, επικαλέστηκε τον «δυτικό προσανατολισμό της Τουρκίας», τον «θεμελιωτή της Τουρκικής Δημοκρατίας, Μουσταφά Κεμάλ» (για τους Αρμένιους είπαν τίποτα αυτοί;) και τον σεβασμό «έναντι της ευρωπαϊκής οικογένειας». Κρύος ιδρώτας έλουσε τον Erdoğan μετά την ανακοίνωση του εν Ελλάδι ευρωπαϊκού παραρτήματος...

    II
    Είναι, πράγματι, εντυπωσιακό και συνάμα απογοητευτικό. Η Τουρκία συμπεριφέρεται ως «κληρονόμος» και «κάτοχος» της Αγίάς Σοφίάς απέναντι στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους (Νο4). Όσο και εάν φαίνεται απίστευτο, πράττει και συμπεριφέρεται όπως θα έπραττε και θα συμπεριφερόταν η «Ελλάδα», εάν διέθετε ιστορική και πολιτισμική συνείδηση [*].

    Ύπατη ξεφτίλα.

    Παράλληλα, την ίδια στιγμή που οι ΠανΟρθόδοξοι «τρώγονται» μεταξύ τους (για ακόμα μια φορά), η Τουρκία επιβεβαιώνει την «κατοχή» και τα «δικαιώματα» της επί της Αγίάς Σοφίάς.

    Έχουν γνώση οι -κουφάλες- Αγγλοσάξονες.
    Σημειώσεις
    [*] Τυχαίο άραγε που τα περισσότερα κόμματα στην Ελλάδα είναι κεμαλικά ή φιλοκεμαλικά; (υπό το πρόσχημα του «εκσυγχρονισμού» πάντα). Η Ελλάδα στις μέρες μας είναι πιο κεμαλική χώρα από την Τουρκία. Την ώρα που ο κεμαλισμός καταρρέει, στην Ελλάδα κυριαρχούν οι θεματοφύλακες και οι απολογητές του. Η Ελλάδα αποτελεί το τελευταίο προπύργιο του κεμαλισμού και το τελευταίο κεμαλικό κράτος στον πλανήτη (όσοι έχουν καταλάβει τι ήταν ο κεμαλισμός, θα καταλάβουν και τι εννοώ).

    [-] Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, διαβάζεις κάτι ανακοινώσεις και βλέπεις κάτι κόμματα σαν το ''Το Ποτάμι'', και σκέφτεσαι (με ειρωνεία και χιούμορ) πως αυτοί οι άνθρωποι είναι χειρότεροι από τον Ερρίκο Δάνδολο, τον Γοδεφρείδο Βιλλαρδουίνο και τον Σελίμ τον Α΄, μαζί...

    [-] Όσες και όσους, δεν σας αρέσουν, ή δεν είναι του γούστου σας, αυτά τα ΡωμαϊκόΒυζαντινόΟθωμανικά, διαβάστε τους σχολιασμούς της προηγούμενης ανάρτησης που αναφέρονται στον Ισοκράτη. Υπάρχει όμως και αυτό: ''Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι τίποτε άλλο από την προσπάθεια ανασυγκρότησης της εν λόγω κληρονομιάς (της Αγίας Ρωμαιογερμανικής αυτοκρατορίας) αντί δια στρατιωτικών μέσων με οικονομικά και πολιτικά μέσα''.
    00
    I
    Ορισμένοι, με αφορμή την πιθανότητα αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε, επικαλούνται τον Ντε Γκώλ. Έχω γράψει αρκετές φορές στο παρελθόν (γίνομαι κουραστικός) γιατί μια τέτοια αναφορά δεν στέκει. Αυτή η επίκληση αποτελεί λαϊκισμό ή εσφαλμένη εκτίμηση. Η «Ευρώπη» πέθανε μαζί με τον Ντε Γκώλ. Καμία σχέση δεν έχει η σημερινή Ε.Ε με την Ευρώπη του Ντε Γκώλ. Ούτε πρόκειται να έχει μετά από μια αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Γαλλία επί Ντε Γκωλ αμφισβητούσε το μονοπώλιο των Η.Π.Α, τώρα... Δεν έχει σχέση, δεν μπορεί να συγκριθεί, εκείνη η Γαλλία με τη σημερινή.

    Ορισμένοι, θεωρούν πως μέσω της ενίσχυσης και εμβάθυνσης του «ΓαλλοΓερμανικού» Άξονα, η Γαλλία θα αναβαθμιστεί. Εγώ ισχυρίζομαι πως θα πολτοποιηθεί (ή θα καταστεί απλό παρακολούθημα σε βάθος χρόνου). Δεν θα αντέξει η Γαλλία.

    Μια πιθανή αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου, θα βαθύνει το χάσμα και θα ενισχύσει την πόλωση ανάμεσα σε εθνοκεντρική και «ευρωπαϊστική» Γαλλία.
    Σημείωση
    Εάν κάποιος πιστεύει πως μπορεί το Τρίγωνο της Βαϊμάρης (Γαλλία, Γερμανία και Πολωνία), να έχει τόσο υψηλά επίπεδα εσωτερικής συνοχής, κοινότητας συμφερόντων και στρατηγικού προσανατολισμού, ώστε όλο μαζί, δίχως ιδιαίτερες αναταράξεις, να προσεγγίσει την Ρωσία, τότε μπορώ να δεχτώ μια κάποια αισιοδοξία του.

    II
    Όταν δεν μπορεί να υπάρξει εξισορρόπηση (ή «ανταγωνισμός») σε ένα επίπεδο, π.χ στο οικονομικό, τότε η εξισορρόπηση μεταφέρεται σε διαφορετικό επίπεδο, π.χ πολιτικό, στρατιωτικό, δημογραφικό κ.λπ.

    Διαφορετικά οδηγούμαστε, είτε σε καθεστώς υποταγής στον ηγεμόνα [**], είτε σε κάποιας μορφής «δαρβινισμό» [*].
    Σημειώσεις
    [*] Ας αναφερθώ στις εταιρείες, ως παράδειγμα. Οι εταιρείες εξαφανίζονται σαν τα μανιτάρια ακριβώς επειδή έχουν ως κύριο ή αποκλειστικό τους πεδίο το οικονομικό (η παραμονή στο οικονομικό πεδίο είναι που οδηγεί στον «δαρβινισμό»). Είναι λιγότερο «παραγωγικές, αποδοτικές και καινοτόμες» από κάποιες άλλες στο πεδίο της οικονομίας και απλά... εξαφανίζονται και υποκαθίστανται από άλλες (κάτι τέτοιο φυσικά δεν ισχύει για τα κράτη). Μελλοντικά, βέβαια, οι εταιρείες που θα κυριαρχούν δεν θα είναι αυτές που θα είναι οι πιο «παραγωγικές, αποδοτικές και καινοτόμες» στο οικονομικό πεδίο (όπως λέει ο καλά θεμελιωμένος μύθος), αλλά αυτές που θα καταφέρουν να υπερβούν και να μην έχουν ως κύριο ή αποκλειστικό τους πεδίο το οικονομικό, περνώντας και σε άλλα πεδία (π.χ. κατασκοπεία, επίπεδα αφοσίωσης, πολιτική επιρροή, στρατιωτικές μονάδες, διαμόρφωση νομικών πλαισίων, κατασκευή κοινής γνώμης κ.λπ)

    [**] Για το ποια είναι η μοίρα των συμμάχων ή των υποτιθέμενων «συνδιαχειριστών ή συνεργατών» υπό συνθήκες ηγεμονίας, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση (βλ. Θουκυδίδη, Ισοκράτη κ.λπ).

    III
    Ο μεγαλύτερος «ευρωπαϊκός» μύθος που έχει καλλιεργηθεί ιστορικά (και συνεχίζει να καλλιεργείται συστηματικά), και ο οποίος κυριαρχεί στην «κοινή γνώμη», είναι η άποψη πως λόγω της Ε.Ε (των ευρωπαϊκών θεσμών γενικότερα) δεν υπήρξε πόλεμος αλλά ειρήνη τις προηγούμενες δεκαετίες στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Πόλεμος δεν υπήρξε λόγω της σταθερότητας του διπολικού συστήματος και της επικυριαρχίας των δύο «υπερδυνάμεων» επί των κρατών της ευρωπαϊκής ηπείρου, λόγω του «παγώματος» των συγκρούσεων και της εξωτερίκευσης των κρίσεων στην περιφέρεια του διπολικού συστήματος (και του θεσμοκεντρικού ευρωατλαντισμού) ή στον λεγόμενο τρίτο κόσμο (και για ορισμένους ακόμα λόγους, όπως η ανάρρωση από τον πόλεμο, η παρακμή ή η έλλειψη δυναμισμού των ευρωπαϊκών κοινωνιών, τα πυρηνικά ως όπλο και δύναμη αποτροπής κ.α).

    Αμέσως μόλις μεταβλήθηκε η δομή του διεθνούς συστήματος, και οι «παγωμένες» συγκρούσεις «ξεπάγωσαν» (π.χ. Ναχιτσεβάν και Ναγκόρνο-Καραμπάχ, Οσσετία κ.λπ) και πόλεμοι ξεκίνησαν, και μάλιστα στην ίδια την ευρωπαϊκή ήπειρο (Γιουγκοσλαβία), και όχι μονάχα στην «περιφέρεια της» (π.χ Ιράκ). Το «σόκ» του πολέμου και της βίας εντός της ευρωπαϊκής ηπείρου μάλιστα, οδήγησε στην προσπάθεια απώθησης της πραγματικότητας μέσω λεκτικών και εννοιολογικών κατασκευών, όπως τα περίφημα «Δυτικά Βαλκάνια». Η έννοια αυτή κατασκευάστηκε προκειμένου να απωθηθεί (και να μην γίνει παραδεκτό) το γεγονός πως ο πόλεμος επέστρεψε στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Δηλαδή, για λόγους ψυχολογικούς και μη αποδοχής της πραγματικότητας και προκειμένου ο πόλεμος και η βία να συμβαίνουν «εκτός Ευρώπης» («δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά στην Ευρώπη», ξανά...) είχαμε την μετατόπιση των ορίων της «Ευρώπης» και την μετάλλαξη του περιεχομένου της έννοιας «Ευρώπη» (και μια νέα λεκτική κατασκευή).
    Σημείωση
    Φυσικά μετά τα πράγματα πήραν το δρόμο τους, «ξεχειλώνοντας»: Ούτε η Ουκρανία ήταν «Ευρώπη» (ή «στην Ευρώπη»), ούτε η Ουγγαρία (για διαφορετικούς λόγους), ούτε η Ελλάδα (για άλλους λόγους), και πάει λέγοντας (ούτε η τάδε πολιτική θέση ήταν «ευρωπαϊκή» κ.λπ).

    IV
    Στο κείμενο με τίτλο ''Οδεύοντας από το 1800 προς το 2026 ή από το ένα προς τα οχτώ δις'', στο οποίο επεσήμανα κομβικές φάσεις των δημογραφικών εξελίξεων σε παγκόσμια κλίμακα και παράλληλα τις ιστορικές και διεθνοπολιτικές συνθήκες, καταστάσεις, αλλαγές και μεταβάσεις που τις συνόδευαν, ισχυρίστηκα πως ο κόσμος το 2026 θα είναι ένας κόσμος εντελώς διαφορετικός από τον σημερινό.

    Νομίζω πως σταδιακά, και ξεκινώντας από το υπόλοιπο του 2016, εισερχόμαστε σε μια νέα φάση (πιθανότατα κρίσης) της περιόδου 2012-2026.
    Σημείωση
    Το κριτήριο οριοθέτησης της περιόδου 2012-2026 είναι συγκεκριμένο. Το 2012, ο πληθυσμός στον πλανήτη άγγιξε τα επτά (7) δισεκατομμύρια. Το 2026; ο αριθμός των ανθρώπων στον πλανήτη θα προσεγγίσει τα οχτώ (8) δισεκατομμύρια. Βρισκόμαστε στην πρώτη φάση του «κύκλου» και οδεύουμε προς το μέσο της όγδοης δημογραφικής περιόδου. Με βάση αυτό το κριτήριο, ιστορικά έχουμε περάσει οχτώ μεγάλες δημογραφικές περιόδους και ιστορικούς «κύκλους».
    1) Από αρχαιοτάτων χρόνων έως το 1800 περίπου (1 δις)
    2) 1800 - 1927 (2 δις)
    3) 1927 - 1959 (3 δις)
    4) 1959 - 1974 (4 δις)
    5) 1974 - 1987 (5 δις)
    6) 1987 - 1999 (6 δις)
    7) 1999 - 2012 (7 δις)
    8) 2012 - 2026; (8 δις)

    Για περισσότερα δες: 1. Οδεύοντας από το 1800 προς το 2026 ή από το ένα προς τα οχτώ δις. Highlights 2. Δημογραφία 3. Μακροδομές.
    00
    I
    Εάν ακούσετε ή διαβάσετε κάποια είδηση «Μεσσιανικού» ύφους και χαρακτήρα ή τύπου «Αρμαγεδδών», μην ανησυχήσετε και παραμείνετε ψύχραιμοι. Απλά το ΝΑΤΟ διεξάγει στην Πολωνία την μεγαλύτερη στρατιωτική άσκηση ''ever'' (από το τέλος του ψυχρού πολέμου), υπό την ονομασία Anakonda-16 με την συμμετοχή πάνω από 30.000 στρατιωτών (12.000 από Πολωνία, 14.000 από Η.Π.Α και 1.000 από Βρετανία + υπόλοιποι). Θα ακολουθήσουν φυσικά τα ρωσικά «αντίμετρα» σε Λευκορωσία (και πιθανόν σε Ουκρανία και Βαλτική).

    Η άσκηση πραγματοποιείται παράλληλα με την σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Βαρσοβία.
    Σημείωση
    Φυσικά το μέγεθος της άσκησης και η «αποφασιστικότητα», στο βάθος κρύβουν τις εσωτερικές διαιρέσεις, την αδυναμία σύνθεσης συμφερόντων και τα προβλήματα που υπάρχουν στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ: Για την ανατολική Ευρώπη υπάρχει ζήτημα «απειλής» ενώ στην δυτική Ευρώπη κυριαρχεί η αδιαφορία. Το «ανατολική Ευρώπη» βέβαια είναι σχετικό καθώς κάτι τύποι σαν τον Όρμπαν και τον Φίκο (ή Φίτσο) χαλάνε την πιάτσα, ενώ η Τσεχία σκέφτεται περισσότερο την πιθανότητα του Brexit παρά την πιθανότητα μιας εξ ανατολών εισβολής (όλο το ζήτημα, ευρωπαϊκά, είναι το μέτωπο Βαλτική, Πολωνία, Ουκρανία, Ρουμανία). Η Γερμανία είναι 'reluctant'και ανησυχεί για 'disunity' (στο ζήτημα των κυρώσεων: οικονομία, κλασικά), η Τουρκία πριν λίγο καιρό είχε μπλοκάρει και είχε κάνει άνω κάτω το ΝΑΤΟ -σε σημείο που κυκλοφόρησαν άρθρα για το κατά πόσο αποτελεί αξιόπιστο μέλος του- και πρόσφατα επιδίωξε να το χρησιμοποιήσει προς όφελος της στην Συρία (όπως κάνει δηλαδή η Πολωνία), ενώ η Γαλλία δείχνει παντελώς αδιάφορη και απορροφημένη στο εσωτερικό της, την ίδια στιγμή που η Ιταλία αρνείται να αναλάβει την διοίκηση τάγματος και ετοιμάζει οικονομική και επιχειρηματική «απόβαση» στην Ρωσία (επίσης, η περιφέρεια «απόγονος» της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, αναγνώρισε την Κριμαία). Τα προηγούμενα είναι ενδεικτικά, υπάρχουν και άλλα, πολλά. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται και ο Τράμπ να λέει τα τρελά του, βάζοντας το κερασάκι στην τούρτα (βασικά σωστό είναι αυτό που λέει: πληρώστε. Δεν μπορεί να είστε καταναλωτές ασφάλείας σχεδόν δωρεάν και εγώ να χρωστάω τρισεκατομμύρια δολάρια - διαφορετικά...). Πάντως οι ευρύτερες εξελίξεις στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών, σηματοδοτούν την παρακμή της πολιτικής ζωής των Η.Π.Α.
    Ρητορικό Ερώτημα
    Αναρωτιέμαι. Ακόμη τον «κομμουνισμό» πολεμάει το ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας; Ή μήπως το ζήτημα δεν ήταν ποτέ ο «κομμουνισμός», αλλά η Ρωσία;

    II
    Μια δήλωση που πέρασε και δεν άγγιξε (εννοείται πως δεν ακούστηκε), από τον πρώην Πρωθυπουργό της Τουρκίας, Davutoğlu:

    «Nobody can tell me “we Europeans” and “you Turks” […] But we are part of European history. And we are part of contemporary Europe. There are 45 million Muslims living in Europe and more than 6 million Turks. […] We have to have an inclusive European identity. But if you have a Holy Roman-German-Christian type of understanding, then Europe has ended, sorry.»
    Σημείωσεις
    [-] Όπου “Turks” βάλτε “Έλληνες”, για να καταλάβετε τα επιχειρήματα ορισμένων στην Ελλάδα.

    [-] Εν τω μεταξύ, ο «head of the Armenian church» στην Τουρκία, Aram Ateşyan, καταδίκασε το ψήφισμα του γερμανικού κοινοβουλίου! Απόσπασμα από το γράμμα-δήλωση: “Sliding the role of German Reich over by a few sentences and pointing the Ottoman Turkey as the sole perpetrator is ethically controversial. It is also questionable to what extent this decision expresses the feelings of German citizens... Unfortunately, this historical pain of Armenian nation is considered as a tool for accusing and punishing Turkish state and nation. And because of this ugly mentality, sub- and supra-identities of Turkish Armenians are harmed. The ones who are willing to see the truth can realize how Armenian nation has been abused by imperialist powers. Turkish and Armenian peoples have to live together.”
    00
    A rapid decline in U.S. export competitiveness for manufactures is having game-changing consequences for the international trade and financial systems. U.S. leadership capabil­ity has been reduced for pursuing a more open, nondiscriminatory trading system while trade relationships are shifting from the rules-based multilateral World Trade Organization to a spreading network of preferential bilateral and regional trade agreements.

    • The geographic composition of trade in manufactures changed radically between 2000 and 2013. The U.S. share of global exports declined from 19% to 12% while the Chinese share soared from 7% to 23%
    • The U.S. deficit in manufactures almost doubled from 2009 to $562 billion in 2014, while the Chinese surplus rose to $1 trillion
    • Transition from the dollarized financial system to some form of multi–key currency relationship is projected as the share of world trade financed in dollars drops below 50%

    Συνέχεια
    The Decline of U.S. Export Competitiveness for Manufactures and Its Consequences for the World Economic Order
    By Ernest H. Preeg
    Senior Advisor for International Trade and Finance
    Σημείωση
    The post-dollarized financial world would be a multi–key currency relationship centered on the IMF reserve currency grouping—the dollar, euro, yen, sterling, and renminbi as it moves toward convertibility—broadly complemented by other major trading nations also in compliance with IMF exchange rate obligations. It is uncertain, however, how this multi-currency relationship would play out during the initial years of transition.
    00

  • 06/10/16--03:46: 10 Ιουν 2016.
    • I
    Κατά τις δεκαετίες 1920 και 1930, η πληθυσμιακή αναλογία Ελλάδας-Τουρκίας ήταν περίπου 1 προς 2,3. Στις μέρες μας η αναλογία πλησιάζει το 1 προς 8.

    Το έχω γράψει και παλαιότερα. Η Ελλάδα, όσο και εάν φαίνεται περίεργο επειδή έχουμε συνηθίσει διαφορετική επίσημη αφήγηση, καταστράφηκε μεταπολεμικά. Κάποια στιγμή θα πρέπει να δούμε τα πράγματα σε βάθος δεκαετιών (ή στο πλαίσιο του τελευταίου αιώνα). Πλέον δεν τίθεται ζήτημα «κομμουνιστικού στρατοπέδου» και θα πρέπει να καθίσουμε ψύχραιμα να αναλογιστούμε ποια ήταν η πορεία της χώρας μεταπολεμικά. Παλαιότερα υπήρχε λογοκρισία γύρω από αυτούς τους προβληματισμούς (λόγω ψυχρού πολέμου). Ακόμα και σήμερα, όμως, όταν θέτω το ζήτημα σε κάποια ομήγυρη στην οποία παρευρίσκονται απολειφάδια και απομεινάρια του ψυχρού πολέμου, υπάρχει επιθετικό πνεύμα ή πνεύμα λογοκρισίας και ασκείται πολεμική επιπέδου λαχαναγοράς, προκειμένου να μην ξεκινήσει καν ο διάλογος και να μην τεθεί ο προβληματισμός σε ένα τέτοιο πλαίσιο.

    1) Το 1919 η Ελλάδα είχε πάνω από 5,5 εκατομμύρια κατοίκους και η Τουρκία κάτω από 13 εκατομμύρια. Το 1930, η Ελλάδα είχε κάτω από 6,5 εκατομμύρια και η Τουρκία περίπου 14,5 εκατομμύρια (αναλογία περίπου 1 προς 2,2). Σήμερα, 86 χρόνια μετά, η Ελλάδα έχει κάτω από 11 εκατομμύρια κατοίκους και η Τουρκία κάτω από 80 εκατομμύρια (αναλογία που προσεγγίζει το 1 προς 8). Ακόμα και εάν, όπως σκέφτονται αρκετοί, δεν υπολογίσουμε τους Κούρδους, η αναλογία ξεπερνά το 1 προς 6.

    2) Η αρχή της καταστροφής ξεκινά με τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Η αρχή της πτώσης και της συνθηκολόγησης ξεκινά με την μικρασιατική καταστροφή. Από τότε η Ελλάδα βρίσκεται σε καθοδική πορεία - με κάποια σημάδια ανάκαμψης, που όμως δεν μεταβάλλουν ουσιαστικά, δηλαδή δεν αντιστρέφουν, αυτή την πορεία (Δες: Η κορύφωση μιας ιστορικής περιόδου).

    3) Η λεγόμενη «μεταπολίτευση» επιταχύνει και εμβαθύνει, καθιστώντας μη αναστρέψιμη πλέον, την πορεία προς την παρακμή (εγώ πραγματικά γέλαγα με το κλίμα που καλλιεργήθηκε την σημιτική περίοδο. Το κλίμα της «εκσυγχρονιστικής» ευρωπανήγυρης και των ευρωκλαρίνων).

    4) Η Ελλάδα βρίσκεται επί 33 συνεχή έτη (καλά διαβάσατε) κάτω από το όριο ανανέωσης-αντικατάστασης πληθυσμού (2,10 γεννήσεις ανά γυναίκα, replacement fertility). Ακόμα και τις προηγούμενες δεκαετίες (1960-1980), όμως, βρισκόταν οριακά και με δυσκολία πάνω από το 2,10, την ίδια στιγμή που χώρες όπως οι Η.Π.Α την δεκαετία του 1960 «πέταγαν» με ρυθμούς γονιμότητας πάνω από 3,0 αγγίζοντας και το 3,5.

    5) Η Ελλάδα το 1960 ήταν στην 50η θέση στον πλανήτη από απόψεως πληθυσμιακών μεγεθών. Σήμερα βρίσκεται στην 83η θέση (υποχώρησε 33 θέσεις μέσα σε 55 χρόνια). Η Τουρκία ήταν στην 20η θέση το 1960 και σήμερα βρίσκεται στην 19η (οι Η.Π.Α ήταν στην 3η θέση, όπου και παραμένουν μέχρι σήμερα).

    II
    Ο Γιούνγκερ απειλεί και κάνει υποδείξεις στους Βρετανούς (δημοψήφισμα: Brexit). Ο Ντράγκι κάνει υποδείξεις στους Γάλλους (επίσης κάνει υποδείξεις και για το δημογραφικό!). Η Deutsche Bank κάνει υποδείξεις στην Ε.Κ.Τράπεζα. Ο Μοσκοβισί κάνει υποδείξεις στους Αμερικανούς (εκλογές: Τραμπ). Και οι Αμερικανοί κάνουν υποδείξεις στους Βρετανούς. Και όλοι οι προηγούμενοι μαζί, κάνουν υποδείξεις στους πολίτες. «Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα», ευρωατλαντικής σαπίλας και αποσύνθεσης.

    Ας επαναλάβω την «μαγική» λέξη: Πο-λυ-διά-σπα-ση.
    Σημείωση
    Έχω αναφερθεί επανειλημμένα σε τάσεις αναρχοποίησης, κατακερματισμού και πολυδιάσπασης του ευρωατλαντικού χώρου ή της «Δύσης».
    00

  • 06/11/16--10:55: 11 Ιουν 2016.
    • I
    Και κάπως έτσι, εάν τελικά αποχωρήσει το Ηνωμένο Βασίλειο από την Ε.Ε, θα καταρρεύσει ένας - ακόμη - μύθος. Και θα φανερωθεί πως το πρόβλημα για την περαιτέρω εμβάθυνση και ολοκλήρωση της Ε.Ε, και για την “ever closer union”, δεν ήταν απλά και κυρίως, το Ηνωμένο Βασίλειο. Όπως κάποτε φανερώθηκε πως το πρόβλημα για την καθυστέρηση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην Ε.Ε δεν ήταν η Ελλάδα, όπως ήθελαν να την παρουσιάζουν (βολικά πράγματα αυτά, και στις δύο περιπτώσεις). Όπως υπάρχουν εθνικές αφηγήσεις και μύθοι, έτσι υπάρχουν και «ευρωπαϊκες» (μορφή εθνικισμού είναι άλλωστε και ο ευρωπαϊσμός). Η άποψη πως εάν δεν υπήρχε το Ηνωμένο Βασίλειο, η «Ευρώπη» θα ήταν εντελώς διαφορετική (που στις μέρες μας την θυμήθηκαν ακόμη και βαθιά αντι-Γκωλιστές) και πολύ κοντά στην μορφή ενός ενιαίου ευρωπαϊκού κράτους, μαζί με την άποψη πως λόγω της Ε.Ε (και των ευρωπαϊκών θεσμών γενικότερα), μεταπολεμικά, δεν υπήρξε πόλεμος στην ευρωπαϊκή ήπειρο, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτών των μύθων.

    Εάν τελικά αποχωρήσει το Ηνωμένο Βασίλειο, θα φανερωθεί πως δεν ήταν αυτό, το κύριο ή θεμελιώδες εμπόδιο για την περαιτέρω εμβάθυνση και ολοκλήρωση της Ε.Ε και για την “ever closer union”. Όπως φυσικά δεν ήταν, ούτε για την λειτουργία της ευρωζώνης ή/και της ζώνης Σένγκεν.

    Σε περίπτωση αποχώρησης οι ηπειρωτικοί Ευρωπαίοι του κέντρου δεν θα αντιδράσουν με «μαγκιά». Η «μαγκιά» τους έχει διαφορετικές μορφές έκφρασης από την δική μας. Μια από αυτές είναι η «αποφασιστικότητα». Έτσι στην αρχή θα δείξουν «αποφασιστικότητα» (και φυσικά «ψυχραιμία»). Μπορεί να λάβουν κάποια εντυπωσιακή πρωτοβουλία και να σκληρύνουν την στάση τους, ως μέσο αποτροπής για τους υπολοίπους. Ούτως ή άλλως εάν αποχωρήσει το Ηνωμένο Βασίλειο δημιουργούνται σχεδόν αυτόματα προϋποθέσεις για «Ευρώπη δύο ταχυτήτων», εξέλιξη όμως που θα έχει πολλαπλές πολιτικές συνέπειες [*]. Σε εκείνο το σημείο θα φανούν πολλά. Όσο όμως «αποφασιστικότητα» και εάν επιδείξουν, δεν πρόκειται να αλλάξει το γεγονός πως η λεγόμενη «ευρωπαϊκή ασφάλεια» (και το ζήτημα του στρατού), προϋπέθετε τόσο το συμβατικό όσο και το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ηνωμένου Βασιλείου. Αλλά είπαμε, η «μαγκιά», πέριξ και βόρεια του Ρήνου παίρνει διαφορετικές μορφές, απ'ότι στην Μεσόγειο.

    Όπως και να 'χει. Τι να πρωτογράψει κανείς. Εδώ θα είμαστε και θα τα δούμε όλα σιγά, σιγά. Γιατί, εάν τελικά αποχωρήσει το Ηνωμένο Βασίλειο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα ανοίξουν πολλά ζητήματα, πάρα πολλά. Και θα ξεβρακωθούν αρκετοί, όχι στην περιφέρεια, αλλά κυρίως στον «σκληρό πυρήνα της Ευρώπης». Θα ξεκαθαρίσει το τοπίο.

    Ο πλανήτης, πάντως θα μείνει ολικά ανεπηρέαστος (όπως θα επιδιώξουν ορισμένοι να παραμείνει και η Ε.Ε). Ο πλανήτης προχωρά, όχι όμως προς την κατεύθυνση που αρκετοί πίστευαν.

    Αυτό που δεν σκέπτεται κανείς, είναι πως ακόμα και εάν παραμείνει η Βρετανία στην Ε.Ε, ξεκινά ένας νέος κύκλος προβλημάτων. Πως θα προχωρήσει το «deepening» με διχασμένες κοινωνίες να συμμετέχουν σε μια αντιδημοφιλή «Ένωση», όπου τα ευρωενωσιακά και ευρωφιλικά επιχειρήματα που κυριαρχούν είναι αυτά του φόβου, των απειλών και της υποτίμησης;

    Μετά από τις τοποθετήσεις Juncker και Schäuble, είχαμε και την τοποθέτηση της ηθοποιού Emma Thompson. Παρατηρήστε λόγο. Αφού ανέφερε πως η Βρετανία θα ήταν τρελή να μην παραμείνει στην Ε.Ε, χαρακτήρισε την Βρετανία ως ‘a tiny little cloud-bolted, rainy corner of sort-of Europe, a cake-filled misery-laden grey old island’. Υποτίμηση. Πολύ σωστά, βέβαια, ένας Άγγλος αρθρογράφος αντιμετώπισε την δήλωση με χιούμορ. «Δεν μπορώ να καταλάβω, εάν παραμείνουμε στην Ε.Ε, θα βρέχει λιγότερο; Ή μήπως θα τρώμε λιγότερα cake; Θα γίνει άραγε λιγότερο grey το νησί;».

    Ας κλείσω όμως με κάτι σοβαρό. Η μεταπολεμική και μετα-διπολικη ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική δεν λειτουργεί. Η μετα-διπολική Ευρώπη προϋπέθετε τον μονοπολικό κόσμο ή τουλάχιστον την ευρωκεντρική και ευρωφιλική αφήγηση και ερμηνεία του ''Τέλους της Ιστορίας''. Εάν οι πολιτικοί δρώντες εξισορροπούν ο ένας τον άλλον ή προσδένονται στο άρμα του ισχυρότερου, εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό, από τη δομή του συστήματος. Ε, η δομή του συστήματος έχει αλλάξει. Πόσο πιο απλά να το πούμε.
    Σημειώσεις
    [-] Εάν τελικά το αποτέλεσμα είναι αυτό της εξόδου, και εάν εφαρμοστεί, και εάν παρ'ελπίδα η Σκωτία αποφασίσει σε βάθος χρόνου να «φύγει» ή να «βγεί» (που λένε και οι καθ ημάς ευρωπαϊστές) από το Ηνωμένο Βασίλειο, το πιθανότερο είναι οι Άγγλοι, να πουν: ''δεν πιστεύω να σας χαλάει που η ναυτική βάση, στην οποία βρίσκονται οι Trident, θα είναι υπό αγγλική διοίκηση και καθεστώς, και ας βρίσκεται σε σκωτσέζικο έδαφος;'' (Faslane, Coulport). Άλλωστε, εάν πραγματικά οι Σκωτσέζοι επιθυμούν να είναι ανεξάρτητοι από τους Άγγλους (και εξαρτημένοι από τις Βρυξέλλες) θα βρουν τον τρόπο να κάνουν έναν διακανονισμό στο συγκεκριμένο ζήτημα.

    [-] Η αναβίωση εθνικισμών και νεο-εθνικών τάσεων δεν θα συμβεί εξαιτίας μιας πιθανής αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου ή της αποδυνάμωσης της πολυμέρειας κ.λπ. Συμβαίνει ήδη. Δεν είναι ο εθνικισμός που αποδυναμώνει τα πολυμερή πλαίσια. Είναι τα πολυμερή πλαίσια που δεν λειτουργούν (τουλάχιστον όπως λειτουργούσαν), δεν συμφέρουν (όπως συνέφεραν) και δεν συνθέτουν (όπως συνέθεταν) συμφέροντα και οι χώρες αποκτούν νεο-εθνικό προσανατολισμό. Είναι ορισμένες συνθήκες που οδήγησαν το Ηνωμένο Βασίλειο να φτάσει στο σημείο του δημοψηφίσματος. Δεν είναι μια πιθανή αποχώρηση, το κύριο αίτιο για αλλαγές, νέες συνθήκες και καταστάσεις που «θα συμβούν», αλλά το αποτέλεσμα αλλαγών, συνθηκών και καταστάσεων που «έχουν ήδη συμβεί».

    [*] Μια απλή συνέπεια θα αναφέρω μονάχα της «Ευρώπης δύο ταχυτήτων»: Θα εκτοξευθεί ο αντι-γερμανισμός ή η «γερμανοφοβία» στην Πολωνία (για να μην αναφερθώ στο εσωτερικό πολιτικό τοπίο της Γαλλίας).

    II
    Το περασμένο δημοψήφισμα στην Σκωτία, το επερχόμενο δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο, η άρνηση ή ο δισταγμός της Ιταλίας (αλλά και της Γαλλίας) να αναλάβει την διοίκηση τάγματος στα πλαίσια της ΝΑΤΟϊκής άσκησης στην Πολωνία, η απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου να αγνοήσει τις παραινέσεις και τις πιέσεις από πλευράς Ουάσινγκτον, και να συμμετάσχει στην Asian Infrastructure Investment Bank [*], η γκρίνια στο εσωτερικό της Ε.Ε για τις κυρώσεις εις βάρος της Ρωσίας από χώρες όπως η Ιταλία, η Σλοβακία, η Γαλλία, η Ουγγαρία, η Τσεχία, η Βουλγαρία κ.α, οι παλαιότερες απειλές από πλευράς Τουρκίας για μπλοκάρισμα της υποψηφιότητας Rasmussen για τη θέση του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ και τα προβλήματα που προκύπτουν στο εσωτερικό του οργανισμού, το δημοψήφισμα στην Ολλανδία που είχε ως θέμα του τις σχέσεις Ε.Ε-Ουκρανίας, η στάση της Αυστρίας και της Ουγγαρίας στο ζήτημα των συνόρων, η απειλή από πλευράς Κομισιόν για επιβολή κυρώσεων στις χώρες που δεν θα συμμετέχουν στο πρόγραμμα μετεγκατάστασης. Όλα τα προηγούμενα, και πολλά ακόμα, αποτελούν εκφάνσεις πολυδιάσπασης. Προκύπτουν από αδυναμία εξεύρεσης κοινά αποδεκτών λύσεων, καθησυχασμού φόβων, έλλειψη κοινού προσανατολισμού και αδυναμία σύνθεσης συμφερόντων στα πλαίσια της Ε.Ε - αλλά και ευρύτερα του ευρωατλαντικού χώρου ή της «Δύσης» και των πλαισίων συνεργασίας, γιατί όπως έγραψα νωρίτερα, τα πλαίσια αυτά δεν λειτουργούν όπως λειτουργούσαν, δεν συμφέρουν όπως συνέφεραν, και δεν συνθέτουν όπως συνέθεταν συμφέροντα.
    Σημειώσεις
    [*] Μονάχα αφού μπήκε μπροστά το Ηνωμένο Βασίλειο και άνοιξε τον χορό για την AIIB, ακολούθησαν η Γαλλία και η Γερμανία, καθώς επίσης σχεδόν το σύνολο των κρατών της Ε.Ε, εξαιρουμένου ενός κράτους το οποίο δύσκολα παίρνει κανείς στα σοβαρά (ακόμα και μικρά κράτη όπως η Μάλτα, η Πορτογαλία και η Φινλανδία συμμετείχαν - ενώ εξωευρωπαικά ακόμα και χώρες με αντιτιθέμενα συμφέροντα όπως το Ισραήλ, η Τουρκία και το Ιράν ή χώρες όπως η Αυστραλία και η Νότιος Κορέα). Ήταν η μονή φορά που η Ελλάδα διαφοροποιήθηκε από το σύνολο της Ε.Ε και του «σκληρού πυρήνα», και όλοι ξέχασαν τον «σκληρό πυρήνα της Ευρώπης». Άκρα του τάφου σιωπή.

    [-] Όταν τα πολυμερή (Multilateral) πλαίσια συνεργασίας δεν λειτουργούν και δεν προσφέρουν λύσεις (Decline/Crisis of Multilateralism), προκύπτουν οι εξής επιλογές: Unilateral, Bilateral, Minilateral ή μεταρρύθμιση του υφιστάμενου Multilateral πλαισίου. Όμως: ''The European position in multilateral negotiations should take into account that in the newly emerging world order the EU and the US can no longer simply impose their norms and standards on the rest of the world''.
    00
    I
    The Sorry State of Europe Before the British Referendum

    by Judy Dempsey
    Forget about an ever-closer union. Big and small EU member states want powers returned to national governments. That is the conclusion of a survey published on June 7 by the Pew Research Center. It’s an important and timely poll, coming just weeks before the British decide on June 23 if they will stay in or leave the EU.

    If Britain were to leave, the most passionate EU supporters in other countries could grasp that opportunity to push for more integration. After all, many would argue, Britain’s staunch opposition to an ever-closer union would no longer be an impediment to integration.

    Don’t be so sure. Pew shows that the EU’s big countries—and its founding members—want the transfer of more powers from Brussels to the member states. In the Netherlands, the figure in favor of such a move is 44 percent, in Germany 43 percent, and in France and Italy 39 percent.

    Not surprisingly, given austerity measures on top of the refugee crisis, over two-thirds of Greeks (just ahead of Brits) have had enough of Brussels calling the shots. Of the ten countries polled, those with the lowest enthusiasm for repatriating powers are Spain (35 percent) and Poland (38 percent).

    Bruce Stokes, director of global economic attitudes at Pew, argued that the findings showed that “Euroskepticism is on the rise across Europe.” It doesn’t mean that those polled want to leave the EU. But the survey shows that the EU, for the moment, has reached its limit when it comes to the integration project. What is more, those polled no longer believe the EU can deliver. The inference is that the member states can do things better.

    There’s no doubt that the eurozone crisis, followed by the refugee crisis, has dealt a heavy blow to the confidence of the EU’s institutions to deal with such challenges. Two-thirds of French respondents and 92 percent of Greeks disapproved of the EU’s handling of economic issues, compared with 38 percent of Germans and 33 percent of Poles—Poland being one of the few EU countries to escape recession during the global financial crisis and the eurozone crisis. As for the EU’s management of the refugee crisis, the average disapproval rate is 75 percent.

    Of course, it’s always easy to blame the EU for almost everything. However, looking back at previous surveys carried out over the years, there is a noticeable trend across the EU: the renationalization of policy, from foreign, security, and defense issues to economic and migration questions.

    Germany—a country once so committed to integration and the ceding of powers to the European Commission, the EU’s executive—has over the past dozen years shifted influence back to national governments. In fact, with few exceptions, such as German Finance Minister Wolfgang Schäuble, integration is not a relevant issue in the public discourse.

    Yet if the member states continue to sideline the commission, it is hard to see the EU as an influential and credible union that can deal with the eurozone and refugee crises, which are far from over. The big unasked question is whether the member states, eager to defend their powers and interests, can or want to make Europe more integrated.

    There are, by the way, two optimistic findings in this survey. On average, 63 percent of those polled believe it would be “a bad thing” for Britain to leave the EU. And second, in the majority of countries surveyed, compared with those aged over fifty, it is people aged between eighteen and thirty-four who more clearly favor the EU. Some glimmer of hope for Europe’s future.
    Judy Dempsey
    Carnegie Europe - Carnegie Endowment for International Peace
    Dempsey is a nonresident senior associate at Carnegie Europe and editor in chief of Strategic Europe
    II
    GE's Immelt Signals End To 7 Decades of Globalization

    by Alan Murray
    General Electric CEO Jeffrey Immelt, in a speech that may signal an end to seven decades of globalization, said his company is making a “bold pivot” in strategy as a response to rising protectionist political pressures.

    Immelt told graduates at New York University’s Stern School of Business on Friday that they are “entering a volatile global economy, the most uncertain I have ever seen.” In particular, he said, “globalization is being attacked as never before.”

    “In the face of a protectionist global environment, companies must navigate the world on their own,” he said. “We must level the playing field, without government engagement. This requires dramatic transformation.”

    As a response, he said, GE “will localize.”

    “In the future, sustainable growth will require a local capability inside a global footprint. GE has 420 factories around the world giving us tremendous flexibility,” Immelt said. “We used to have one site to make locomotives; now we have multiple global sites that give us market access. A localization strategy can’t be shut down by protectionist policies.”

    While GE will remain “a strong American manufacturer” and “produce for the U.S. in the U.S.,” he added, “our exports may decline.”

    Immelt didn’t mention either Donald Trump or Hillary Clinton by name in his speech, but he did refer to the “raucous Presidential election…where every candidate is a protectionist. Globalization is being blamed for unemployment and wage inequality; there is a general sense that this must be somebody else’s fault; and improving competitiveness is not an option.”

    He dismissed political criticisms aimed at his and other global companies, saying “I don’t listen to people who have no global context, never been in a factory or don’t want to compete.”

    The full text of the speech is reprinted below:

    The World I See

    Thank you, Peter. What a privilege to be here at the Garden with all of you, on a day you’ll always remember. My thanks as well to all the NYU leadership and Stern faculty with us today. Because of you, I’m center stage, live from Madison Square Garden, or at least as close as I’ll ever get.

    You’ve probably heard that Dean Henry just joined the GE Board, so that makes him my boss. Which doesn’t concern me in the least, because I know how to handle my superiors. Peter, is there anything you would like before I get started … a glass of water, pillow, anything at all?

    You’ve earned a degree from a business school as fine as they come. Thirty-two of you did so after serving in the United States military – and for that you have our thanks. This class is truly global with members from 59 countries. What a great chance to learn from each other about the world.

    You are entering a volatile global economy, the most uncertain I have ever seen. This is a world that needs better leaders, with new skill sets. The playbook from the past won’t cut it today. My advice for you as you enter this world is to be flexible, be bold, and don’t fear criticism. Today, I want to discuss how these lessons can be used to navigate the seismic transformation underway in globalization.

    I built my career in a time when productivity, innovation and globalization were essential to success, the way to win. Now they are reviled, particularly globalization. There were a few things I thought that I knew: companies that gave people good jobs, made good products, and contributed to their communities would be valued; governments would at least try to nurture growth and address big problems; above all, global integration was a force for good and would continue to grow.

    In the past two decades, we have halved the number of people living in extreme poverty. The global economy has tripled in size. Income inequality at the global level has been substantially reduced. Innovation delivered better and more accessible health care, cheaper energy and connected people across the world like never before.

    America was at the center of globalization – quite consciously. American companies that invested in global operations were a source of pride, of jobs, of overseas influence.

    We became woven into the global economy. I joined GE in 1982 and 80% of our revenue was in the U.S.; this year, 70% of our revenue will be global. GE has customers in more than 180 countries and exports over $20 billion worth of goods to the world each year. Our U.S. workers earn high wages because they make leadership products that can be sold around the world. Being global has helped us become more efficient, more competitive.

    These bonds have fractured. Today: big companies are distrusted; governments and global institutions are failing to address the world’s challenges; globalization is being attacked as never before. This is not just true for the U.S., but everywhere. These sentiments have traction in Europe and Latin America, on both the right and the left. The future of the EU, is an open question. Protectionist barriers are rising in Asia and Africa. China is repositioning its economy to be more sustainable and inclusive.

    Many people feel left behind. The global economy is growing too slowly. Some workers have been displaced by outsourcing, the middle class has been squeezed and income inequality has risen to unacceptable levels. As technology and globalization race forward, people understandably fear their impact on jobs and incomes, and distrust the motives of companies and government.

    Where does the fault lie? In part, with business. Business is complicated. It is always important that the power of our innovation is evident, not just constraints. Productivity growth has slowed to a crawl. At a time of massive liquidity and low interest rates, capital investment is declining. Financing is more difficult to get, particularly for small business and infrastructure projects. Investment is required for productivity which, in turn, supports higher wages.

    Part of the fault lies with technology. Innovation has driven growth but also leads to greater instability. The internet can connect people, but doesn’t necessarily give them jobs. Technology has raised the competitive requirements for companies and people. This exacerbates economic insecurity.

    Part of the fault lies with Government. Government has failed to promote growth in almost every corner of the world. In the U.S., regulation has expanded while infrastructure has lagged. Education has failed to keep up with the need for modern skills. Small business creation, the engine of growth, has trailed previous times.
    Our politics make it impossible to reform old systems: our tax code is 30-years old; our immigration system is broken; and a huge structural deficit clouds the future.

    Many other places are worse. While I believe in the European Union, it is tough to see Brussels driving growth. It has added bureaucracy without the ability to solve problems.

    The growth of China has impacted global dynamics. Their focus on exports has stirred populist fears in the West. China is extremely skilled at connecting economic development with geopolitical influence.

    While U.S. companies can win globally, the U.S. doesn’t engage effectively enough on the world economic scene. With just 5% of the world’s population and 25% of the GDP, we have a lot to gain, but are looking inward. Our trade deals are languishing in Congress, and we remain the only developed country in the world without a functioning Export Bank. Industrial exports are not a priority for the U.S.

    In the face of this headwind, we are having a raucous Presidential election, one where every candidate is protectionist. Globalization is being blamed for unemployment and wage inequality; there is a general sense that this must be somebody else’s fault; and improving competitiveness is not an option. Even though all of these trends hurt small companies more than big ones, it is difficult to achieve a productive global game plan between business and government.

    Flexible thinking is required. Going forward, it is safe to say that trade deals will be very difficult without U.S. leadership. Every country wants more jobs and will seek their own advantage. The anti-free trade sentiment will not be solved by one election or in one country or with one leader. So the globalization I grew up with – based on trade and global integration – is changing.

    As a business leader, it is difficult to decide when to defend the old way (what you were taught) or when to change based on what you see.

    With globalization, it is time for a bold pivot. GE has $80B of revenue outside the U.S., so global growth is critical to our success. In the face of a protectionist global environment, companies must navigate the world on their own.

    We must level the playing field, without government engagement. This requires dramatic transformation. Going forward:

    We will localize. In the future, sustainable growth will require a local capability inside a global footprint. GE has 420 factories around the world giving us tremendous flexibility. We used to have one site to make locomotives; now we have multiple global sites that give us market access. A localization strategy can’t be shut down by protectionist politics.

    We will always be a strong American manufacturer. But, we also have built factories all around the world. We have learned to manage through extended supply chains and developing small business. For every GE job, there are eight in the supply chain. We are not pursuing low wages; we are using a manufacturing strategy to open markets.

    We will produce for the U.S. in the U.S., but our exports may decline. At the same time, we will localize production in big end-use markets like Saudi Arabia. And countries with effective export banks, like Canada, will be more attractive for investment.

    Our competitive advantage is digital productivity. In the past, productivity could be achieved only through low-cost labor in large factories. In the future, manufacturing will be driven by new materials, additive techniques and digitized plants. Factories will be smaller and more flexible. Our goal is to make what we want, where we want. Workers will be more productive and more valuable.

    Meanwhile, the digitization of assets also facilitates global productivity, through what we call the Industrial Internet. The combination of physical and analytical will improve infrastructure productivity. In Pakistan, we are using analytics to improve energy efficiency and expand capacity. In India, we can use the internet to deliver healthcare to remote regions. In China, engine analytics are improving airline productivity.

    Every industrial company must also be a digital leader. This is the next wave of competitiveness.

    We can accelerate growth by solving local problems. In the past, every solution was viewed as a “global solution,” where one size fits all. In the future, companies will impact the way the world works by innovating to solve problems with local capability. To that end, we have built unique solutions for clean energy and healthcare access. We have built local teams to deliver outcomes in markets like India and Brazil and Africa. Today, solutions from the developing world improve outcome in developed markets.

    Businesses can also have a unique impact on society. Two years ago we opened a business process outsourcing center in Saudi Arabia that will employ 3,000 women and is led by a woman. Our vision was to tap into a pool of talented Saudi women to execute process support for our activities in 50 countries. The center is growing and competing globally. Sometimes businesses can drive change faster than governments. It is tough to hate a company that is reducing climate change and creating jobs.

    Financing is the new oxygen of global growth. While global problems require local solutions, they also require capital. The financing needs for infrastructure are $1 trillion a year. One-third of the world still lacks access to electricity; this is unacceptable when we have the technologies to meet demand right now. Regulation has created a huge gap in infrastructure project finance. So we are taking it on, by building local infrastructure finance teams, capable of tapping global capital markets.

    These teams are critical as we cannot count on the U.S. Exim Bank. One Senator has blocked the will of 70% of Congress. This reinforces my point that companies must control their own destiny globally, protecting against government dysfunction.

    We have positioned GE to capitalize on investment flows from new sources. These include the Chinese governments’ “One Belt One Road” initiative. This is their attempt to build relationships in Central Asia, the Middle East and Africa leveraging their financial strength. We are supplying a Power project in Pakistan using Chinese financing.

    Unlike the U.S., most countries are increasing their export financing. So we will export turbines to Asia and the Middle East, made in France supported by French financing.

    Executing a new global strategy requires simpler organizations. Complex and centralized bureaucracies are obsolete. Change requires new business models … leaner, faster, more decentralized. The days of cycling global ideas through a central headquarters is over. Globalization requires pushing capability to local teams who are empowered to take risks without second guessing.

    We tend to think of globalization as a philosophy, but it is much more about what you do on the ground. Success requires hundreds of little things, and decisions made with a local context. A good global leader has an appreciation for how people do their work in a local culture. They try to make a teams’ work meaningful to their country. This allows us to hire the best talent in every country where we compete.

    By taking these bold actions … by pivoting … I am confident we can continue to grow. Our global sales have grown “6-fold” since 2000, and we want that to continue. I know we will be more competitive by selling and producing in more countries. I know we will be more relevant by designing local solutions and building multicultural teams.

    One thing I know about globalization is that there will always be plenty of critics. It requires a long-term view to see the “win win.” Hell, to understand globalization, you actually must have a passport. You have no idea how many times I have been criticized in Washington for doing business around the world. Global leaders need thick skin.

    Early in my career, I worried way too much about what people thought. Over time I realized that progress counts for more than perfection and that anything worthwhile takes persistence and resilience. Criticism has made me hungrier, tougher, sharper.

    My shield consists of competency, hard work and fairness. I don’t listen to people who have no global context, never been in a factory or don’t want to compete. I run a meritocracy with the highest standards. Everyone who joins GE … Americans, Mexicans, Chinese, Nigerians … men and women … Muslims and Christians … straight and gay … know they have a future if they perform. Discrimination has no place in business — in the United States or anywhere else in the world. Similarly, our factory teams know that, while we cannot guarantee markets, we can guarantee effort; we always play to win. I believe these to be American values.

    I know that these values resonate globally. By adopting this approach, we have become a better global company.

    So be flexible, be bold, don’t fear criticism. We are going through a transformational change in globalization, which will require fresh, new thinking. I hope you join me. I am proud of my profession. Our goal is to build an economic ecosystem that is the most competitive in the world. To create great jobs through private enterprise and ingenuity. To give back competency and innovation directed at solving the world’s toughest problems.

    There is nothing elitist, or establishment, about this task. Giving speeches about jobs doesn’t create jobs. Only by being in the arena can you create work for others. Whether you are going to a start-up, or a company on Wall Street, your work matters in a vibrant economy.

    The discord we see in the U.S. today is primarily due to slow growth and the wealth discrepancy it creates. This problem will not be solved by any bureaucracy. It requires new leaders who see the world as it is and are willing to drive change.

    Two weeks ago I gave the commencement speech at Clemson. I tell seniors in college not to be too bummed out. They can still party a bit and their jobs won’t be too intense. For MBA students … like you … there is no comfort. It is time to go to work and pay off your loans! We need you now, and there are some amazing days ahead.

    00
    At heart, the Brexit vote is about the supremacy of Parliament. All else is noise


    Ambrose Evans-Pritchard
    With sadness and tortured by doubts, I will cast my vote as an ordinary citizen for withdrawal from the European Union.

    Let there be no illusion about the trauma of Brexit. Anybody who claims that Britain can lightly disengage after 43 years enmeshed in EU affairs is a charlatan, or a dreamer, or has little contact with the realities of global finance and geopolitics.

    Stripped of distractions, it comes down to an elemental choice: whether to restore the full self-government of this nation, or to continue living under a higher supranational regime, ruled by a European Council that we do not elect in any meaningful sense, and that the British people can never remove, even when it persists in error.

    For some of us - and we do not take our cue from the Leave campaign - it has nothing to do with payments into the EU budget. Whatever the sum, it is economically trivial, worth unfettered access to a giant market.

    We are deciding whether to be guided by a Commission with quasi-executive powers that operates more like the priesthood of the 13th Century papacy than a modern civil service; and whether to submit to a European Court (ECJ) that claims sweeping supremacy, with no right of appeal.

    It is whether you think the nation states of Europe are the only authentic fora of democracy, be it in this country, or Sweden, or the Netherlands, or France - where Nicholas Sarkozy has launched his presidential bid with an invocation of King Clovis and 1,500 years of Frankish unity.

    My Europhile Greek friend Yanis Varoufakis and I both agree on one central point, that today's EU is a deformed halfway house that nobody ever wanted. His solution is a great leap forward towards a United States of Europe with a genuine parliament holding an elected president to account. Though even he doubts his dream. "There is a virtue in heroic failure," he said.

    I do not think this is remotely possible, or would be desirable if it were, but it is not on offer anyway. Six years into the eurozone crisis there is no a flicker of fiscal union: no eurobonds, no Hamiltonian redemption fund, no pooling of debt, and no budget transfers. The banking union belies its name. Germany and the creditor states have dug in their heels.

    Where we concur is that the EU as constructed is not only corrosive but ultimately dangerous, and that is the phase we have now reached as governing authority of crumbles across Europe.

    The Project bleeds the lifeblood of the national institutions, but fails to replace them with anything lovable or legitimate at a European level. It draws away charisma, and destroys it. This is how democracies die.

    "They are slowly drained of what makes them democratic, by a gradual process of internal decay and mounting indifference, until one suddenly notices that they have become something different, like the republican constitutions of Athens or Rome or the Italian city-states of the Renaissance,"says Lord Sumption of our Supreme Court.
    Democracies deny internally by a slow process of constitutional erosion, like the City state of Athens

    It is a quarter century since I co-wrote the leader for this newspaper on the Maastricht summit. We warned that Europe's elites were embarking on a reckless experiment, piling Mount Pelion upon Mount Ossa with a vandal's disregard for the cohesion of their ancient polities. We reluctantly supported John Major's strategy of compromise, hoping that later events would "check the extremists and put the EC on a sane and realistic path."

    This did not happen, as Europe's Donald Tusk confessed two weeks ago, rebuking the elites for seeking a “utopia without nation states" and over-reaching on every front. “Obsessed with the idea of instant and total integration, we failed to notice that the citizens of Europe do not share our Euro-enthusiasm,” he said.

    If there were more Tusks at the helm, one might still give the EU Project the benefit of the doubt. Hard experience - and five years at the coal face in Brussels - tells me others would seize triumphantly on a British decision to remain, deeming it submission from fear. They would pocket the vote. Besides, too much has happened that cannot be forgiven.

    The EU crossed a fatal line when it smuggled through Lisbon Treaty, by executive cabal, after the text had already been rejected by French and Dutch voters in its earlier guise. It is one thing to advance the Project by stealth and the Monnet method, it is another to call a plebiscite and then to override the outcome.

    Need I remind readers that our own government gave a "cast iron guarantee" to hold a referendum, but retreated claiming that Lisbon was tidying up exercise? It was no such thing. As we warned then, it created a European supreme court with jurisdiction over all areas of EU policy, with a legally-binding Charter of Fundamental Rights that opens the door to anything.

    Need I add too that Britain's opt-out from the Charter under Protocol 30 - described as "absolutely clear" by Tony Blair on the floor of the Commons - has since been swept aside by the ECJ.

    It is heartening that our judges have begun to resist Europe's imperial court, threatening to defy any decision that clashes with the Magna Carta, the Bill of Rights, or the core texts of our inherited constitution. But this raises as many questions as it answers.

    Nobody has ever been held to account for the design faults and hubris of the euro, or for the monetary and fiscal contraction that turned recession into depression, and led to levels of youth unemployment across a large arc of Europe that nobody would have thought possible or tolerable in a modern civilized society. The only people ever blamed are the victims.

    There has been no truth and reconciliation commission for the greatest economic crime of modern times. We do not know who exactly was responsible for anything because power was exercised through shadowy interplay of elites in Berlin, Frankfurt, Brussels, and Paris, and still is. Everything is deniable. All slips through the crack of oversight.

    Nor have those in charge learned the lessons of EMU failure. The burden of adjustment still falls on South, without offsetting expansion in the North. It is a formula for deflation and hysteresis. That way lies yet another Lost Decade.

    Has there ever been a proper airing of how the elected leaders of Greece and Italy were forced out of power and replaced by EU technocrats, perhaps not by coups d'etat in a strict legal sense by certainly by skulduggery? On what authority did the European Central Bank write secret letters to the leaders of Spain and Italy in 2011 ordering detailed changes to labour and social law, and fiscal policy, holding a gun to their head on bond purchases?

    What is so striking about these episodes is not that EU officials took such drastic decisions in the white heat of crisis, but that it was allowed to pass so easily. The EU's missionary press corps turned a blind eye. The European Parliament closed ranks, the reflex of a nomenklatura.

    While you could say that the euro is nothing to do with us, it obviously goes to the character of the EU: how it exercises power, and how far it will go in extremis.

    You can certainly argue from realpolitik that monetary union is so flawed it will lurch from crisis to crisis until it ruptures, in the next global downturn or the one after that, and will therefore compel the European elites to abandon their grand plans, so why not bide our time. But this to rely on conjecture.

    You can equally argue that the high watermark of EU integration has passed: the Project is in irreversible decay. We are a long way from the triumphalism of the millennium, when the EU was replicating the structures of the US federal government, with an EU intelligence cell and military staff in Brussels led by nine generals, and plans for a Euro-army of 100,000 troops, 400 aircraft and 100 ships to project global power.

    You can argue too that the accession of thirteen new countries since 2004 - mostly from Eastern Europe - has changed the chemistry of the EU beyond recognition, making it ever less plausible to think of a centralized, close-knit, political union. Yet retreat is not the declared position of the Five Presidents' Report, the chief blueprint for where they want the EU Project to go. Far from it.

    In any case, even if we do not go forward, we may not go backwards either. By design is almost impossible by to repeal the 170,000 pages of the Acquis. Jean Monnet constructed the EU in such way that conquered ground can never be ceded back, as if were the battleground of Verdun.

    We are trapped in a 'bad equilibrium', leaving us in permanent friction with Brussels. It is like walking forever with a stone in your shoe.

    But if we opt to leave, let us not delude ourselves. Personally, I think the economics of Brexit are neutral, and possibly a net plus over twenty years if executed with skill. But it is nothing more than an anthropological guess, just as the Treasury is guessing with its cherry-picked variables.

    We are compelled to make our choice at a treacherous moment, when our current account deficit has reached 7pc of GDP, the worst in peace-time since records began in 1772 under George III. We require constant inflows of foreign capital to keep the game going, and are therefore vulnerable to a sterling crisis if foreigners lose confidence.

    I am willing to take the calculated risk that our floating currency would act as a benign shock absorber - as devaluation did in 1931, 1992, and 2008 - but it could be a very rough ride. As Standard & Poor's warned this week, debts of UK-based entities coming due over the next twelve months amount to 755pc of external receipts, the highest of 131 rated sovereign states. Does it matter? We may find out.

    The Leave campaign has offered no convincing plan for our future trading ties or the viability of the City. It has ruled out a fall-back to the European Economic Area, the "Norwegian" model that would preserve - if secured - access to the EU customs union and preserve the "passporting" rights of the City.

    The EEA would be a temporary haven while we sorted out our global trading ties, the first step of a gradual extraction. The Leavers have not embraced this safe exit - or rather, less dangerous exit - because it would mean abandoning all else that they have pledged so promiscuously, chiefly the instant control of EU migrant flows.

    By this fourberie they have muddied the water, conflating constitutional issues and with the politics of immigration. We risk a Parliamentary crisis and shrieks of betrayal if the Commons - discerning the national will - imposes the EEA option on a post-Brexit government, as it may have to do.

    We leave Ireland in the lurch, at risk of an economic shock that it did nothing to provoke. Those Leavers who chatter cavalierly of resiling from the (non-EU) European Convention of Human Rights should be aware that the Good Friday peace accords are anchored in that document, and if they do not understand why it matters that just 12pc of Ulster Catholics support Brexit, they are not listening to Sinn Fein.

    However unfair it may seem, the whole Western world deems Brexit to be an act of strategic vandalism at a time when Pax Americana is cracking and the liberal democracies are under civilizational threat.

    Without rehearsing well-known risks, we have a Jihadi cauldron across much of the Levant and North Africa; Vladimir Putin's Russia has ripped up the post-War rule book and is testing Nato every day in the Baltics; China's construction of airfields along international shipping routes off the Philippines is leading to a superpower showdown with the US.

    The Leave camp was caught off guard when Barack Obama swept into London to make it the US view brutally clear, followed by Japan's Shinzo Abe, and troop of world leaders. You do not unpick the web of interlocking global ties lightly.

    One hopes that Brexiteers now understand what they face, and therefore what they must do to uphold British credibility if they win. We must be an even better ally. But by the same token, the people of this country have every right to take this one chance to issue their verdict on four decades of EU conduct.

    To those American friends who ask why we cavil at compromises with Europe when we "pool sovereignty" - an inaccurate term - with scores of bodies from NATO to the United Nations, the answer is that the EU is not remotely comparable in scale, ideology, or intent to anything else on this planet.

    Remainers invoke Edmund Burke and the doctrine of settled practice, but settled is the one thing the EU has not been in its irrepressible itch for treaties and its accretion of power, and Burke is a double-edged sword.

    He backed the American Revolution, not to create something dangerously daring and new but rather to restore lost liberties and self-government, the settled practice of an earlier age. Americans of all people should understand why a nation may wish to assert its independence.

    This is my decision. It may go against my own interest, since I hope to live out part of my remaining years in France - though countless Britons lived there contentedly in 19th Century before we ever had such a thing as the European Union, and no doubt will continue to do so long after it is gone.

    I urge nobody to follow my example. It ill behoves anyone over 50 to exhort an outcome too vehemently. Let the youth decide. It is they who must live with consequences.
    The Telegraph
    Ambrose Evans-Pritchard
    © Telegraph Media Group Limited 2016
Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)