Κυριακή 31 Μαΐου 2020

044 Cosmoidioglossia

€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €
8/21 / 16--08: 00: 
Μια αναστολή της πεποίθησης (Dis): 
Το κοσμικό-θρησκευτικό δυαδικό 
και η μελέτη των διεθνών σχέσεων.
                     . ~ "~.

Μια αναστολή ( πε ) πεποίθησης
The Immanent Frame. 
Ο κοσμικός, η θρησκεία και η δημόσια σφαίρα
Επανεξέταση της κοσμικότητας :
Μια αναστολή της (dis) πεποίθησης που
δημοσιεύτηκε από την Elizabeth Shakman Hurd

Απόσπασμα από το «A Suspension of (Dis) Belief: The Secular-θρησκευτικό
δυαδικό και η μελέτη των διεθνών σχέσεων, κεφάλαιο επτά της επανεξέτασης της
κοσμικότητας (Oxford University Press, 2011) . — Ed.
Οι περισσότερες ακαδημαϊκές συζητήσεις στην πολιτική επιστήμη και στις διεθνείς
σχέσεις προϋποθέτουν έναν σταθερό ορισμό του κοσμικού και του θρησκευτικού
και προχωρούν από εκεί. 
Οι περισσότερες ρεαλιστικές, φιλελεύθερες, αγγλικές
σχολές, φεμινιστικές και ιστορικές-υλιστικές προσεγγίσεις αντιμετωπίζουν τη
θρησκεία είτε ιδιωτική με προηγούμενη υπόθεση είτε ως πολιτιστικό λείψανο που
πρέπει να χειριστούν οι ανθρωπολόγοι. 
Ακόμη και οι κονστρουκτιβιστές, γνωστοί
για την προσοχή τους στην ιστορική απρόβλεπτη και κοινωνική ταυτότητα, έχουν
δώσει ελάχιστη προσοχή στην πολιτική του κοσμικού και θρησκευτικού
χαρακτήρα, εστιάζοντας αντίθετα στην αλληλεπίδραση προϋπάρχουσων κρατικών
μονάδων για να εξηγήσουν πώς οι διεθνείς κανόνες επηρεάζουν τα κρατικά
συμφέροντα και την ταυτότητα ή βλέπουν τα κοινωνικά η κατασκευή πολιτειών
και το κρατικό σύστημα με θρησκεία που παραμένουν εκτός εικόνας.
Αυτή η πειθαρχική σύμβαση καθορίζει εκ των προτέρων βασικούς ορισμούς και
όρους έρευνας, ενώ ορισμένες από τις πιο ζωτικές πτυχές της σύγχρονης
παγκόσμιας πολιτικής αποκλείονται συστηματικά από την εξέταση.
 Το τεκμήριο ότι
η θρησκεία έχει ιδιωτικοποιηθεί και δεν λειτουργεί πλέον στη σύγχρονη πολιτική ή
ότι η επιρροή της μπορεί να εγκλωβιστεί καλά σε ανθρωπολογικές μελέτες μιας
συγκεκριμένης θρησκευτικής παράδοσης και η εξωτερική επιρροή της στην
πολιτική έχει οδηγήσει τους μελετητές των διεθνών σχέσεων να χάσουν ή να
παρερμηνεύσουν ορισμένα από τα πιο σημαντικές πολιτικές εξελίξεις της εποχής
μας.
 Αυτό το στενό όραμα οφείλεται εν μέρει σε ένα άκαμπτο και
αποϊστορικευμένο κοσμικό / θρησκευτικό δυαδικό που προαναδιοργανώνει το
πεδίο της ακαδημαϊκής πολιτικής επιστήμης και των διεθνών σχέσεων. Αυτή η
ακαδημαϊκή πρακτική, με τη σειρά της, αντικατοπτρίζει και ενισχύει συγκεκριμένα
είδη ορίων στην πολιτική πρακτική, όπως προτείνει το αιγυπτιακό παράδειγμα που
συζητήθηκε προηγουμένως.
 Εκφράζεται και αναπαράγεται μέσω των δύο μορφών

πρακτικής, αυτό το δυαδικό αστυνομεί τα όρια του τι μετρά ως πολιτική και τι
μετρά ως θρησκεία και πώς σχετίζονται μεταξύ τους
. Έχει διαδραματίσει κρίσιμο
ρόλο στην παγκόσμια παραγωγή γνώσης. 
Ως Alasdair MacIntyre έχει
παρατηρήσει τη ρευστή σχέση μεταξύ θεωρίας και πρακτικής, «δεν πρέπει να
υπάρχουν δύο ιστορίες, μία πολιτική και ηθική δράση και μία πολιτική και ηθική
θεωρία, επειδή δεν υπήρχαν δύο παρελθόντα, το ένα κατοικούνται μόνο από
δράσεις, το άλλο μόνο από τις θεωρίες. 
Κάθε δράση είναι ο φορέας και η έκφραση
περισσοτέρων ή περισσοτέρων θεωρητικών πεποιθήσεων και εννοιών κάθε
κομμάτι της θεωρίας και κάθε έκφραση πεποίθησης είναι μια πολιτική και ηθική
δράση. "
Για να είμαι σαφής, δεν θέλω να προτείνω ότι οι κατηγορίες του κοσμικού και του
θρησκευτικού κυμαίνονται τόσο άγρια ώστε να στερούνται αναλυτικής, πολιτικής
ή μεταφυσικής προεξοχής, ανάλογα με την προοπτική κάποιου, αλλά μάλλον από
την προοπτική του βαθύ πλουραλισμού που στηρίζει το επιχείρημά μου, αυτές οι
κατηγορίες δεν μπορούν να θεωρηθούν δεδομένες κατά την ακρίβεια τους. 
Η αποτυχία να ληφθεί υπόψη η εξουσία και οι περιορισμοί της κατηγορίας του
κοσμικού και η μεταβαλλόμενη και αμφισβητούμενη σχέση του όχι μόνο με τη
θρησκεία, αλλά και με άλλα πολιτικά φαινόμενα σε αντίθεση με αυτήν κινδυνεύει
να επιβάλει ένα απλοϊκό και παραμορφωμένο πρότυπο στην παγκόσμια
πολιτική. 
Ένα άκαμπτο κοσμικό / θρησκευτικό χάσμα σταθεροποιεί
συγκεκριμένους, ιστορικά ενδεχόμενους και συχνά ηγεμονικούς ορισμούς τόσο
της πολιτικής όσο και της θρησκείας. 
Αυτό καθιστά τη ζωή ευκολότερη για τους
κοινωνικούς επιστήμονες που αναζητούν απαντήσεις βραχυπρόθεσμα, αλλά είναι
δαπανηρή σε έναν κόσμο με τον οποίο ο τρόπος με τον οποίο αυτές οι κατηγορίες
έρχονται να καθοριστούν, αυτό που έρχονται να εκπροσωπήσουν και δεν
αντιπροσωπεύουν, είναι κρίσιμο για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο
λειτουργούν πολιτικά.
Ταυτόχρονα, η κατηγορία της θρησκείας δεν είναι πιο εμφανής από την
κατηγορία των κοσμικών.
 Η επανεξέταση της σταθερότητας του κοσμικού /
θρησκευτικού δυαδικού ανοίγει νέους επιστημολογικούς χώρους για τον
προσδιορισμό των μορφών και των τοποθεσιών της πολιτικής που πέφτουν από
το ραντάρ των συμβατικών κοσμικών ορθολογιστικών προσεγγίσεων στην
πολιτική και των συμβατικών θρησκευτικών προσεγγίσεων στην πολιτική. Κάνει
περιθώρια για εναλλακτικές ενδείξεις του κοσμικού / θρησκευτικού χάσματος για
να περάσουν στην πολιτική θεωρία και πρακτική, όπως συμβαίνει σήμερα στην
Τουρκία και συζητείται παρακάτω.
A second qualification is that not all social scientists are cut from a single mold,
and the degree to which any individual, institution, party, state, or international
organization unthinkingly reproduces any particular secular/religious binary
varies. It would be inaccurate to suggest that everyone approaches these
questions in the same way. Yet particular varieties of secularism, like varieties of

religion, have had an organizing influence on the ways in which most Europeans
and Americans define and relate to basic categorizations involving religion and
politics. These categorizations also change over time, as Charles Taylor argues in
chapter 1 of this book, with the secular coming to refer in our time to that
pertaining to a self-sufficient immanent sphere. The practices, institutions, and
ways of being designated as secular sustain and shape the contours of public life
and the modern organization of social-scientific knowledge. These traditions do
not merely reflect social reality; they help to construct it. They embody
attitudes, sensibilities, and habits that facilitate closure and agreement around
cultural, political, and legal settlements of the separation of church and state,
the definition of religion, and what constitutes normal politics. There is in many
contexts an identifiable secular “pattern of political rule,” helping to generate and
sustain the category of religion and setting preconditions for particular kinds of
academic and political practice.
The unthinking adoption of a rigid secular/religious binary in the social sciences
has had at least three consequences for the study of world politics. First, social
scientists are encouraged to define research questions, select methods, and
present results that fall squarely into the “secular” half of the binary, understood
as the domain of rational humanism. They are taught to avoid religion, the
domain of the supernatural, superstitious, otherworldly, metaphysical, and so
forth. This encourages social scientists to approach religion either not at all or as
a particular, emotive (as opposed to secular, rational, and universal)
dimension of politics alongside others such as gender, caste, and (at times)
nation. The secular/religious binary operates such that not to be secular is to be
emotional, irrational, unpredictable, and behind the march of progress. Quietly at
work here is the notion that only the West, with its narrative of secularization,
has found its way out of the woods, while other civilizations continue to cast
about in a desperate search to answer the questions that the West resolved
centuries ago. Lodged within this narrative is the assumption that the secular is
the natural domain of rational self-interest and universalist ethics. The secular
thus comes to stand not only in an oppositional relation to religion but also as
the natural counterpart to other dimensions of politics that do not fit comfortably
within the categories of either rational self-interest or universalist ethics.
This suggests that the secular is a more powerful and capacious category than
one might assume when it is taken to stand only in contradistinction to the
religious. Loosening the hold of a fixed secular/religious binary opens up a
broader field of inquiry into modern formations of authority than may be
apparent at the outset. The secular grounds and secures a place for the good,
rational, and universal in Western moral order, which is then opposed to series of
nonrational or irrational particularisms, aberrations, or variations. Religion often,
though not always, appears as one of these particularisms. It is not the only
candidate: institutions and identities associated with (ethnic as opposed to civic)
17/5/2020 Δ` ~. Κοσμοϊδιογλωσσία
isogeothermal51.rssing.com/chan-23005495/all_p44.html 4/5
nationalism, race, caste, and gender all have been cast in an oppositional
relation to secular rational self-interest and/or universalist ethics. This is the
sense in which it is possible to glimpse the capacious power of the category of
the secular above and beyond its extraordinary capacity to define and delimit the
religious. I return to this below.
A second consequence of the naturalization of the secular/religious binary is that
the study of religion and politics tends to focus not on secularism in relation to
religion or the other categories discussed above (the binary has effectively
segregated these categories) but on predefined religious traditions taken as
independent objects of inquiry and the degree to which they infiltrate or
influence politics. This division of labor divides inquiry into mainstream (secular)
studies on the one hand and studies of religion or religion and politics on the
other. A fixed understanding of religion in relation to the secular supports an
understanding of the secular as that which is associated with normal, rational
politics. Religion becomes a repository for a range of nonrational and
nonuniversal dimensions of politics that fall outside the range of “normal”
politics, including belief, culture, tradition, mood, and emotion.
A third consequence of the stabilization of the binary is that a particular (often
monotheistic) definition of religion is often taken as the norm. This definition
constructs an object of study and defines religious actors and institutions
according to a particular set of parameters. These limitations press those trained
in the traditions of European and American international-relations scholarship to
read the world in a particular way, with an emphasis on European religious
history and experience, and to misconstrue or miss entirely a whole spectrum of
political actors, histories, and processes. Perhaps most significant among these
are the intense political struggles, historical contingencies, religious
ambivalences, and philosophical uncertainties surrounding the practices
associated with and legitimized by claims to the secular itself.
The study of religion, secularism, and international affairs requires a suspension
of (dis)belief to address these limitations and move toward new paradigms for
the study of global politics. It requires suspending disbelief in the particularity of
the secular (or suspending one’s belief in the universalizing potential of the
secularization narrative, depending on how you look at it) and approaching the
secular/religious binary not as fixed but as shifting, evolving, and elusive. This
suspension of (dis)belief can be uncomfortable for those socialized in EuroAmerican secularisms, which are kept afloat by a high degree of certainty
surrounding the stability of these categories. But I hope to show that it is worth
the effort. Suspending the assumption that any secular/religious binary is fixed
and universal and approaching it as an unstable, historically contingent construct
that is capable of sustaining a broad discursive field that goes beyond the
17/5/2020 Δ` ~. Κοσμοϊδιογλωσσία
isogeothermal51.rssing.com/chan-23005495/all_p44.html 5/5
maintenance of a distinction between the secular and the religious allows the
ground that supports this distinction to shift in intellectually fruitful directions.
And the ground is shifting. Developments in late-modern international relations,
such as increasing pluralization within societies, rising global
interdependence, the retreat of Christendom, the questioning of the universality
of the Enlightenment, and a rise in religiously inspired forms of collective political
identification, demand a destabilization of the fundamental terms and binaries
(secular rational versus religious irrational, philosophical versus theological,
reason versus faith) that have structured inquiry on this subject for decades.
Understanding the politics of secularism requires this suspension of (dis)belief.
Like their counterparts in philosophy and political theory, international relations
theorists need to hone their capacity to pose research questions that do not
presuppose fixed definitions of these terms or relations between them. What
claims to the secular and the religious signify in different circumstances and
what political effects these claims have in various settings are precisely what
needs to be explored.
Elizabeth Shakman Hurd
Elizabeth Shakman Hurd is associate professor of global politics and
religion at Northwestern University. She writes and teaches on
dilemmas of national and international governance involving social and
religious difference, equality, power, law, and pluralism. Hurd is the
author of The Politics of Secularism in International
Relations (2008), Beyond Religious Freedom: The New Global Politics of
Religion (2015), and co-editor ofPolitics of Religious
Freedom and Comparative Secularisms in a Global Age. She is co-PI,
with Winnifred Sullivan, on a Luce-supported collaborative research
project “Politics of Religion at Home and Abroad” (2016-2019) and coorganized the “Politics of Religious Freedom” project (2011-2014). She
directs the Buffett FacultyResearch Group on Global Politics & Religion
at Northwestern.
The Immanent Frame
Secularism, religion, and the public sphere
The Immanent Frame publishes interdisciplinary perspectives on religion,
secularism, and the public sphere. Founded in October 2007 in conjunction with
the Social Science Research Council’s program on Religion and the Public Sphere,
The Immanent Frame features invited contributions and original essays, and
serves as a forum for ongoing exchanges among leading thinkers from the social
sciences and humanities.
€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €
€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)