Παρατηρητήριο Αμαρουσίου: 048 Cosmoidioglossia Θραύσματα περί Ιστορίας και Ταυτότητας

Κυριακή 31 Μαΐου 2020

048 Cosmoidioglossia Θραύσματα περί Ιστορίας και Ταυτότητας - μέρος α´

€ « » ●► $ ▲▼◄► € € $$ € € ◄ ►▲▼► ◄● « » €

——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Οὖτις ἐμοί γ'ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ'ἄλλοι πάντες ἑταῖροι…

03/25/17--09:27:
Θραύσματα περί Ιστορίας και Ταυτότητας - μέρος α´.

Χονδρικά μιλώντας.
Η «Επανάσταση» -ορθότερα η Εθνεγερσία ή Παλιγγενεσία- του 1821 ήταν μια ιστορική

κίνηση που στόχευε στην Κωνσταντινούπολη και όχιστην Αθήνα (όπως την συμπίεσαν -και την κατάντησανοικοδομωντας το αθηναϊκό κρατίδιο).

Το 1833 και ηιδεολογία του αθηναϊσμού (βαυαροκρατία, γαλλικός νομικισμός κ.λπ) αποτέλεσε στρέβλωση -ή hijacking- του1821.

Το 1821 ήταν προσπάθεια, επιδίωξη -εσωτερικής,ενδογενούς- αναίρεσης του 1453 μ.Χ. Το 1833 ήτανπροσπάθεια, επιβολή -εξωγενούς ή ετερόχθονηςαναβίωσης του 461 π.Χ. Το 1821 ήταν«πολιτισμικό».

Το1833 ήταν -και παραμένει- «κρατικό».

Παρ'αυτάοικοδομήθηκε μια πραγματικότητα την οποία πρέπει νααποδεχτούμε και να προχωρήσουμε.

Αυτήν την πραγματικότητα, μαζί με όλες τις επιμέρουςαποχρώσεις της (δεν εκφράζω δηλαδή κάποιου είδουςδογματισμό), οφείλουμε να αναγνωρίσουμε εάνπρόκειται κάποια στιγμή να αποφασίσουμε (σε περίπτωσηπου πάψουμε να ασχολούμαστε αποκλειστικά με «τονόμισμα» και «την οικονομία») τι θα θέλαμε να είναι ή/και να σηματοδοτεί το 2021 (αν και έχουν αποφασίσειάλλοι για εμάς και μας σέρνουν δεμένους χειροπόδαρα)ή το 2033 (εάν και εφόσον υπάρχουμε μέχρι τότε ωςδιακριτό υποκείμενο).

Οι φανατικοί οπαδοί -αρνητές και πολέμιοι- τόσο τηςαναίρεσης του 1453 μ.Χ όσο και της αναβίωσης του 461π.Χ, είναι εξίσου καταστροφικοί.

Ζούμε σε εποχήσυνθέσεων (και ανάγκης για ολοκληρωτική εκμεταλλευση και αποθησαύριση ιστορικού πλούτου), όχισε εποχή του είτε, είτε. Εδαφικές και μη εδαφικέςταυτότητες αλληλοδιαπλέκονται στην εποχή μας.

Μπορούμε να διακρίνουμε τρεις κυρίαρχες τάσεις ή«παρατάξεις» στην Ελλάδα (υπάρχουν και άλλες):

1) Οι «δυτικιστές» («φιλελεύθερο»-αριστεροδεξιοί κ.λπ) που επιθυμούν την πλήρη και άνευ

όρων (υλική και πνευματική) υποταγή ήπρόσδεση της χωράς σε κάτι το οποίοονομάζουν «Δύση» (αυτή η επιθυμία δεν είναιάσχετη με τη θέση πως είμαστε -ως νέος

ελληνισμός- δημιούργημα ή κατασκεύασμα εκτου μηδενός και πως δεν υπήρχε τίποτα πριντο 1821 - ότι είμαστε, δηλαδή, αποκλειστικάκαι μόνο τεχνητό κατασκεύασμα εξωχώριωνδυνάμεων).

2) Οι «νεοπαγανιστες» (πάσης φύσεως απόδεξιούς μέχρι γιακωβινικούς, καστοριαδικούς)που αξιώνουν την αποκοπή και«αποπολιτισμικοποιηση» του μεσαιωνικούελληνισμού ή/και ρωμαϊσμού, την πλήρη καιολική «αποεθνικοποίηση/ελληνοποίηση» του«Βυζαντίου» και την επανασύνδεση με τηνπρομονοθεϊστική αρχαιότητα (δηλαδή ένα νέο1833 - όχι απαραίτητα κρατικό).

3) Όσοι επιθυμούν να διαχωρίσουν και νααποκόψουν ριζικά τις έννοιες Ρωμαίος καιΈλληνας δαιμονοποιόντας ή απαξιώνοντας τημία ή την άλλη (βυζαντινιστες, αρχαιολάτρες,ιδεολογικοί απόγονοι βενιζελικών καιαντίβενιζελικών, κοινοτιστές κ.λπ).

Ο Κολοκοτρώνης δεν δυσκολευόταν ναχρησιμοποιεί εντός της ίδιας πρότασης και τουςδύο όρους.

Όλοι τους, με τους τρόπους και τις αντιλήψεις τουςξεχωριστά, θα πρέπει να συμβάλλουν στη διαχείριση καιαναψηλάφηση -και όχι στην αποκοπή, τονκατακερματισμό και την καταστροφή- του πολιτισμικούπλούτου και στη διαμόρφωση μιας νέας ιστορικήςταυτότητας.

Ολοκληρώνοντας.
Το μεγάλο όραμα πριν από περίπουδύο αιώνες, ήταν κατ'ουσίαν η (ανα)σύστασηανεξάρτητης και κυρίαρχης Πολιτείας τηςΕλληνόΟρθόδοξης Ρωμαϊκότητας με κέντρο την

Πρωτεύουσα Πόλη (δες επίσης VII και VIII γιαπερισσότερη κατανόηση: Ρωμαϊκότητα κ.λπ).

Σημειώσεις

[-] «Νέο» στοιχείο που με κάποιο τρόπο θαενσωματωνόταν ως συστατικό μέρος της ανεξάρτητηςκαι κυρίαρχης Πολιτείας της ΕλληνόΟρθόδοξηςΡωμαϊκότητας με κέντρο την Κωνσταντινούπόλη θα ήτανο Ρεπουπλικανισμός-Republicanism (ασφαλώς σε μιατέτοια πολιτεία θα υπήρχαν κάτοικοι και διαφορετικώνεθνοθρησκευτικών ομάδων όπως σχεδόν σε κάθεπολιτική μονάδα στην πολιτική ιστορία τηςανθρωπότητας.

Θα ήταν όμως Έλληνες πολίτες - όπωςσυμβαίνει π.χ στη σημερινή Ρωσσία). Κάτι σαν ΟρθόδοξοΡωμαϊκό Κράτος του πολιτικού Έθνους των Ελλήνων μεΡεπουμπλικανικά στοιχεία και Λαό αυτοκράτορα(αυτοκυριαρχο-αυτεξούσιο).

Η Ορθόδοξη Ρωμαϊκότηταπροσέδιδε Οικουμενίζόντα και όχι στενά εθνοκρατικόχαρακτήρα (η εθνοκρατικοποίηση των Εκκλησίων είναικαταγωγικά κυρίως προτεσταντικό χαρακτηριστικό).

Λογικά πράγματα αφού όποιος κατέχει την Πόλη και ταΣτενά, από απόψεως γεωπολιτικής, αποτελεί σίγουραπεριφερειακή δύναμη και ανάλογα τη δυνητική του ισχύμπορεί να εξελιχθεί σε δύναμη πλανητικής εμβέλειας.

Δεν μπορεί μια πολιτική οντοτητα που έχει ως κέντρο τηςτην Πόλη να έχει εθνική ιδεολογία και ταυτότητα με τηνστενή έννοια (η Τουρκία έχει -ακόμη- ως πρωτεύουσατης την Άγκυρα).

Πόλη σημαίνει Οικουμενικότητα.Οικουμενίζόντα και όχι στενά εθνοκρατικό χαρακτήραστις μέρες μας έχουν κράτη όπως οι Η.Π.Α, η Ινδία καιτο Ιράν - και η Ε.Ε.

[-] Η Ρωμαϊκότητα μπορεί να ιδωθεί ως αντίθεση προςτην τουρκοποίηση, την αραβοποίηση, την φραγκοποίηση(ευρωπαϊσμός λέγεται σήμερα) κ.λπ.

Υπό αυτή τηνοπτική στις μέρες μας, στην Ελλάδα είμαστε Ελλαδίτεςπου -κατά το παλαιό «τούρκεψαν»- αμερικανεύσαμε,φράγκεψαμε, ρωσεύσαμε, άγγλεψαμε, γερμανεύσαμεκ.λπ.

Η λεγόμενη «Ρωμηοσύνη» ή Ρωμαιοσύνηουσιάστικα μπορεί να ιδωθεί ως πνευματική άμυναδιαφύλαξης ετερότητας απέναντι στην φραγκοκρατία,την τουρκοκρατία, την αραβοκρατία κ.λπ.

Εδώ καιαιώνες Ορθόδοξοι Ρωμαίοι κατέφευγαν στην Ευρώπη γιανα ζήσουν ως Φράγκοι «ελεύθερα» ή γίνονταν Τούρκοιγια να ζήσουν «ελεύθερα».

Τίποτα καινούργιο.
Στιςμέρες μας απλά φωνάζουμε «Μένουμε Φραγκία».

Δενείμαστε καν καθεαυτούς «Γραικοί», αλλά«ΦραγκοΓραικοί».

[-] Έχει ενδιαφέρον πως γιορτάζεται η αρχή τουξεσηκωμού και όχι το 1830 ή το 1833...

[-] Οι κάτοικοι της Ελλάδας (Ελλαδίτες) δεν είναι ταμόνα μέλη της ΕλληνόΟρθόδοξης Εκκλησίας-Κοινωνίας.

Η Εκκλησία αριθμεί στις μέρες μας περίπου 20-25εκατομμύρια μέλη που βρίσκονται διάσπαρτα ανά τηνυφήλιο και έχουν ως ιστορικό τους πυρήνα τηγεωγραφία των τέσσάρων πρεσβυγενών πατριαρχείων:

Του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεωςκαι των Πατριαρχείων Αλεξανδρείας, Αντιοχείας καιΙεροσολύμων.

[-] Πάντως οι εποχές δεν είναι δύο («χριστιανικήπροχριστιανική»). Είναι πολλές. Από την μινωική καιμυκηναϊκή, την αρχαϊκή και την κλασική, τηνελληνιστική, την προ και μετά μονοθεϊστική ρωμαϊκή,την ορθόδοξη ρωμαϊκή και πρωτο-ελληνοορθόδοξη, τηνλατινική, οθωμανική και ρωμαίϊκη, του νέου ελληνισμούκ.λπ.

Όλες αυτές δεν είναι απαραίτητα «εχθρικές» -καιεναλλακτικές- μεταξύ τους.

Αναγνωρίζω πως όλα τα προηγούμενα είναιχονδροειδέστατα.

16 Οκτ 2015.

Για να διαθέτεις πραγματικά δική σου διοίκηση, πρέπει ναδιαθέτεις δικούς σου πολιτικούς, για να διαθέτεις δικούςσου πολιτικούς, πρέπει να διαθέτεις δικά σου κόμματα,για να διαθέτεις δικά σου κόμματα, πρέπει να διαθέτειςδικούς σου θεσμούς, για να διαθέτεις δικούς σουθεσμούς, πρέπει να διαθέτεις δική σου πρωτεύουσα, καιγια να διαθέτεις δική σου πρωτεύουσα, πρέπει ναδιαθέτεις δικό σου κράτος (και για να διαθέτεις δικό σουκράτος και θεσμούς, πρέπει να διαθέτεις δική σου ιστορίακαι ταυτότητα - και όχι «δανεική» ταυτότητα και ιστορία,να μαθαίνεις την ιστορία σου από άλλους).

Δεν προξενεί σε κανέναν εντύπωση που η Αθήνα, γιαπερίπου 18-20 αιώνες, αποτελεί ένα άνευ ιδιαίτερηςσημασίας περιφερειακό αστικό κέντρο (η άνοδος τηςασημαντότητας της ξεκινά σταδιακά από τα ελληνιστικάχρόνια) και που ξαφνικά, μετά από αιώνες αδιαφορίαςτου αυτόχθονου πληθυσμού, αρχίζει να μεταβάλλεται σεπρωτεύουσα του «ελληνικού κράτους»;

Ποιο αστικόκέντρο επιθυμούσε ως πρωτεύουσα του ο αυτόχθωνπληθυσμός;

Η Αθήνα αποτελεί ένα εξω-εθνικό κατασκεύασμα,αποτέλεσμα πολιτικού παρεμβατισμού και αποικιακήςκρατο-κατασκευαστικής.

Προϊόν συστημικής ή δομικήςαποικιοποίησης.

Ο Αθήναϊσμός, μια εξω-χώρια φυτεμένηιδεολογία, αποτελεί επίσημη και κυρίαρχη ιδεολογία, καικαταστατική συνθήκη του ελλαδικού κράτους.

Τολεγόμενο «ελληνικό κράτος», καθόλου παράξενο δενείναι που είναι αθηνοκεντρικό.

Δεν είναι ελληνικό τοκράτος, αθηναϊκό είναι.

Από τον Αθήναϊσμό προκύπτει ο Ελλαδισμός ωςιδεολογία, δηλαδή η ολοκληρωτική αποκοπή από όλουςτους ιστορικούς χώρους και όλες τις ιστορικές περιόδουςκαι η εμμονική ιστορική και γεωγραφική προσκόλληση,συγκέντρωση και ενασχόληση με την Αθήνα.

Η αναγωγήτων πάντων στην Αθήνα. Προσοχή!

Ο Αθήναϊσμός και οΕλλαδισμός αποτελούν εντελώς καινοφανή «νεοελληνικά» ιδεολογικά προϊόντα και ουδεμία σχέση έχουνμε την κυρίως ειπείν Αθήνα.

Οι Αθηναίοι, προς τη Σικελίακαι τον Ελλήσποντο έβλεπαν οι άνθρωποι (και προς τηνΑίγυπτο, τη Μακεδονία και την Ιωνία ή αλλού). Γι'αυτόκαι ήταν Αθηναίοι και όχι νεο-Αθηναίοι, Έλληνες και όχιφιλέλληνες.

Σημειώσεις

[-] Δύσμοιρε πολίτη της ''Hellenic Republic''.
Πέρασε ηπερίοδος που ήταν της μόδας ο «φιλελληνισμός» και ο«κλασικισμός» εις τας Ευρώπας (εξυπηρέτησε ησυγκεκριμένη ιδεολογία - του «φιλελληνισμού» - τουςαπαραίτητους γεωπολιτικούς σχεδιασμούςσυγκεκριμένων ευρωπαϊκών κέντρων).

Τώρα είναι τηςμόδας οι Μέσοι Χρόνοι και οι Αγίες ΡωμαϊκέςΑυτοκρατορίες.

Τι θα κάνεις τώρα;
Θα πάρεις το εκκατασκευής ετεροκαθοριζόμενο και προϊόν συστημικής ήδομικής αποικιοποίησης παράρτημα-κράτος στα χέριασου ή θα συνεχίσεις να λειτουργείς ως ένα - όχι και τόσοαπαραίτητο - αποικιακό παράρτημα;

[-] Καθόλου παράξενο φυσικά που στην απέναντι όχθητου Αιγαίου ακούγονται φωνές για μεταφορά τηςπρωτεύουσας στην Κωνσταντινούπολη.

Όπως οι Χιώτεςπου «πάνε δυο-δυο», έτσι πάνε και τα αποικιακά projectή οι αποικιοκρατικές κρατο-κατασκευαστικές σε ενιαίουςγεωπολιτικά χώρους:

Όταν ο Mustafa Kemal επιλέγει ωςπρωτεύουσα του «τουρκικού κράτους» την ΆγκυραEngürije, μετά από 1593 συνεχή χρόνια τηςΚωνσταντινούπολης ως πρωτεύουσας Πόλης, τοασήμαντο και σκονισμένο αυτό βλαχοχώρι δεν έχειπερισσότερους από 25.000 κατοίκους (αυτοί ήταν ακόμηχειρότεροι από εμάς).

[-] Επί 1593 έτη, η Κωνσταντινούπολη αποτελείπρωτεύουσα Πόλη (μετά έρχεται ο «εξευρωπαϊσμός» καιο «εκδυτικισμός» και άλλα τέτοια παραμύθια μεκαθρεφτάκια για τους αυτόχθονες και τους ιθαγενείς).

Ανάλογο και κάπως μεγαλύτερο είναι και το χρονικόδιάστημα κατά το οποίο η Αθήνα βρίσκεται στην ιστορικήαφάνεια.

Η Αθήνα αποτελεί πρωτεύουσα του... κράτουςτων Αθηνών, από το 1834 (ψάξτε λίγο την ιστορία τωνπρωτευουσών της χώρας νωρίτερα).

24 Σεπ 2016.

III

Α'«Λατινοκρατική ή Φραγκοκρατική» περίοδος (1205 -1458): 253 έτηΒ'«Λατινοκρατική ή Φραγκοκρατική» περίοδος (1832 -

2016): 184 έτη (θα έγραφα πως έχουμε ακόμη αρκετόκαιρό μπροστά μας, αλλά ανατολικά του Αιγαίου...μάλλον διαφωνούν).

Είτε ως "Kingdom of Greece"είτε ως "Hellenic Republic",το «ελληνικό κράτος» ουδεμία σχέση έχει, είτε με το«Βυζάντιο» είτε με την «Αρχαία Ελλάδα».

Ούτε αποτελείκάποιου είδους επαναφορά ή αναβίωση τους.

Το κράτοςτων Αθηνών (λεγόμενο κατ'ευφημισμόν και «ελληνικόκράτος») περισσότερο αποτελεί επαναφορά ή/καιαναβίωση του Δουκάτου των Αθηνών (παρά οτιδήποτεάλλο).

Το ερώτημα είναι το εξής. Μετά από τη Β'«Λατινική ήΦραγκική» περίοδο, οι αυτόχθονες και οι ιθαγενείς, θαπεράσουν ξανά σε «Οθωμανική» περίοδο ή θα πάρουν τηδιοίκηση ή/και «το κράτος» στα χέρια τους; (ή τέλοςπάντων ότι θα έχει απομείνει όρθιο, μετά από τα ερείπιαπου θα αφήσουν πίσω τους οι - για δεύτερη φορά -«εκπολιτιστές» του καθημαγμένου και ιστορικού αυτούχώρου).

Σημείωση

[-] Μην ξεχνάμε πως οι χρονολογίες σε αρκετέςπεριπτώσεις είναι παραπλανητικές. Λατινική ή Φραγκικήκαι Οθωμανική περίοδος διαπλέκονται ή επικαλύπτονταιανάλογα την περιοχή.

Η χρονολογία που χρησιμοποίησαείναι ενδεικτική και αναφέρεται στο Δουκάτο τωνΑθηνών (1205 - 1456/8).

Η Κομητεία της Κεφαλλονιάςκαι της Ζακύνθου - η οποία σχετιζόταν με το Βασίλειοτης Σικελίας - διήρκεσε περισσότερο.

Μεταξύ 1484-1500η Ζάκυνθος, η Κεφαλλονιά και η Ιθάκη περιέρχονται στηΒενετία ενώ το 1579 έχουμε την προσάρτηση τουδουκάτου του Αιγαίου ή/και της Νάξου στην ΟθωμανικήΑυτοκρατορία. [Όλες οι χρονολογίες μ.Χ].

[-] Το Δουκάτο των Αθηνών (Duchy of Athens/Ducatd'Atenes) διήρκεσε 253 έτη (1205-1458). Το αναβιωμένοΔουκάτο των Αθηνών [κατ΄ ευφημισμό(ν) και ''HellenicRepublic''] αριθμεί λιγότερο από 200 χρόνια ζωής. Προςγνώσιν...

6 Οκτ 2016.

Μετά από 1593 συνεχή έτη που η ονομασία της Πόληςείναι Κωνσταντινούπολη (Κωνστανιιέ-Kostantiniyye τηνέλεγαν και οι Σουλτάνοι και την λένε ακόμη οι Άραβες),έρχεται ένας τύπος και την μετονομάζει σε«Ἰστανμποὺλ».

Και στα καθ'ημάς, έχουμε κάτι άλλουςπαράξενους τύπους (Έλληνες κεμαλιστές, οπαδούς του,και διάφορα μέλη του Κεμαλικού Κόμματος Ελλάδος) ναμας κάνουν παρατήρηση εάν δεν την λέμε«Ἰστανμποὺλ»!

Tο όνομα της Πόλης επί 1593 έτη, από το 330 μ.Χ μέχριτο 1923 μ.Χ, είναι Κωνσταντινούπολη-Κωνστανιιέ.Κωνσταντινούπολη-Κωνστανιιέ: (330 - 1923 μ.Χ) 1593έτη

Ιστανμπούλ: (1923 - 2016 μ.Χ) 93 έτη

Δεν υπάρχει μεσαιωνική ευρωπαϊκή ιστορία χωρίς

Κωνσταντινούπολη.
Προκειμένου η Πόλη και η ιστορίατης να εξαφανιστεί, δεν έπρεπε το όνομα να μείνει στο

στόμα των Τούρκων - αλλά και των Ελλήνων.
Κάτιτέτοιο συμβάδιζε με τις επιδιώξεις της εποχής. Δηλαδή μετη μεταβολή του Κεράτιου Κόλπου τηςΚωνσταντινούπολης των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων, τωνΟθωμανών Σουλτάνων και των Βενετών Πατρίκίων (ηταφική πλάκα του Ερρίκου Δάνδολου ακόμη βρίσκεταιστην Αγιά Σοφίά) σε ευρωπαικό αποχωρητήριοεξυπηρέτησης συγκεκριμένων πολιτικών.

Με την Πόληως Κωνσταντινούπολη-Κωνστανιιέ, κάτι τέτοιο ήταναδύνατον να συμβεί.

Ως «Ἰστανμποὺλ» όμως, κάτι τέτοιοήταν δυνατόν (τα υπόλοιπα αποτελούν«εκκοσμικευτικές» παραμυθίες). Χαρακτηριστικό είναιπως το «Ἰστανμποὺλ» καθιερώνεται με τον «ευρωπαϊκόπροσανατολισμό» της Τουρκίας και με την ιστορικήεπιβολή ενός παραμυθιού για έναν τύπο που τον έλεγανAli Rıza oğlu Mustafa.

Σημειώσεις

[-] Με την ιστορική αλλοίωση και παραχάραξη τουονόματος και την μετονομασία της ΚωνσταντινούποληςΚωνστανιιέ (Kostantiniyye) σε«Ἰστανμποὺλ», ξεκινά καιτο project της ολικής ιστορικής «τουρκοποίησης» τηςΟθωμανικής αυτοκρατορίας και του παράλληλου«εξευρωπαϊσμού» της «Τουρκίας», δηλαδή τηςπροσπάθειας πλήρους ενσωμάτωσης ή/και αφομοίωσηςτης Κωνσταντινούπολης στον... Ρήνο, στην Ευρώπη τουΡήνου.

24 Σεπ 2016.

Η μετονομασία (το γράφω ευγενικά) τηςΚωνσταντινούπολης σε «Ἰστανμποὺλ», αποτελεί τοαποκορύφωμα και την ολοκλήρωση μιας πορείας πουξεκινά με την μετονομασία (ομοίως) της ΡωμαϊκήςΑυτοκρατορίας (ή καλύτερα της Βασιλείας των Ρωμαίων)σε «Βυζαντινή Αυτοκρατορία».

Η πορεία ξεκινά με τηναλλοίωση και την παραχάραξη του χαρακτήρα, τηςταυτότητας και του ονόματος της Αυτοκρατορίας καιολοκληρώνεται με της Πόλης.

Από απόψεως ιστορικών νοημάτων μακράς διάρκειας, οAli Rıza oğlu Mustafa (κατά κόσμον Mustafa KemalAtatürk), μετονομάζοντας την Κωνσταντινούπολη σε«Ἰστανμποὺλ», ολοκληρώνει το «έργο» ή το''project''που ξεκινά με τον Hieronymus Wolf (ασχέτωςκινήτρων και ανεξαρτήτως προθέσεων) και τον Gibbon.

Το 1923 μ.Χ σηματοδοτεί την ολοκλήρωση και αποτελείτην κατάληξη του 1557 μ.Χ (ή του 1568. CorpusHistoriæ Byzantinæ).

Το αρχικά ιστοριογραφικό καιέπειτα γεωπολιτικό και πολιτισμικό ευρωκεντρικό projectδιαρκεί πάνω από 350 έτη.

Ιστορικό αποτέλεσμα:
Η κατασκευή του κράτους τωνΑθηνών και του κράτους της Άγκυρας από τη μια μεριά,του «Βυζαντίου» και της «Ἰστανμποὺλ» από την άλλη,και η ενσωμάτωση των μεν πρώτων στη Νέα ΑγίαΡωμαϊκή Ευρωπαϊκή και Ατλαντική Αυτοκρατορία, των δεδεύτερων, στα έσχατα και πλέον σκοτεινά καιαραχνιασμένα μπουντρούμια του «ευρωπαϊκού καιδυτικού πολιτισμού».

Επιτέλους, η προσπάθεια πλήρους απαξίωσης, κατόπινενσωμάτωσης και τελικά αφομοίωσης έχει σχεδόνολοκληρωθεί.

Η Αυτοκρατορία των Ρωμαίων ως«Βυζάντιο» και η Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη ως«Ἰστανμποὺλ», εξαφανίζονται από το ιστορικό προσκήνιοκαι μεταβάλλονται (μέσω του κράτους των Αθηνών και της Άγκυρας) σε συνιστώσες μιας Ευρώπης του Ρήνουκαι μιας Δύσεως του Ατλαντικού (μέχρι να αφομοιωθούνκαι να εξαφανιστούν πλήρως).

Ο «εξευρωπαϊσμός» και «εκδυτικισμός» έχουν σχεδόνολοκληρωθεί.

Σημειώσεις

[-] Corpus Historiæ Byzantinæ. Παρουσίαση για πρώτηφορά στο ευρωπαϊκό αναγνωστικό κοινό μιαςολοκαίνουργιας και πρωτόφαντης αυτοκρατορίας πουονομάζεται «Βυζαντινή».

[-] Μπουντρούμια του «ευρωπαϊκού και δυτικούπολιτισμού»:

Κατά το αφήγημα, το «Βυζάντιο» δεναποτελεί τίποτα άλλο παρά μια χιλιετή αέναη παρακμήπου σέρνεται, η δε «Οθωμανία», σχεδόν εκ γενετήςθεωρείται παρηκμασμένη (μετά από καμιά 70αριά - 100χρόνια).

Λυπούμεθα, ἐγεννήθη γερασμένη. 17 και πλέοναιώνες ατελείωτης παρακμής. Τι λες ρε παιδί μου...

[-] Αποτελέσματα «εξευρωπαϊσμού» και «εκδυτικισμού»:Κράτος των Αθηνών, κράτος της Άγκυρας, «Βυζαντίο»,«Ἰστανμποὺλ».

Όλα τα προηγούμενα «υπανάπτυκτα,καθυστερημένα, αδιαφώτιστα» κ.λπ.

Οι κάτοικοι αυτώντων ιστορικών χώρων δεν υπήρξαν ποτέ«τριτοκοσμικοί».

Κι όμως, ο «εξευρωπαϊσμός» και ο«εκδυτικισμός» έκανε και εδώ το θαύμα του. Αρκετοίτους θεώρησαν ως τέτοιους.

Βέβαια το τελικόαποτέλεσμα και η έσχατη κατάληξη του«εξευρωπαϊσμού» και του «εκδυτικισμού» δεν είναιτίποτα λιγότερο, από την ολοκληρωτική ιστορικήεξαφάνιση.

[-] Ο Πόλεμος κατά της Αυτοκρατορίας και της Πόληςσαφώς και έχει την απαρχή του μεταξύ 9ου και 11ουαιώνα.

Αλλά είναι ένας πόλεμος «αδερφικός»,ενδομεσογειακός και «εμφύλιος».

Αυτά είναι ενδοοικογενειακά ζητήματα και καυγάδες, μέχρι ενόςσημείου.

Μετά την Άλωση του 1204, ο πόλεμος αποκτάάλλες διαστάσεις, ριζοσπαστικοποιείται, τα πάθηαγριεύουν, οι μνήμες χαράσσονται και οι ταυτότητεςμεταβάλλονται.

Ωστόσο η πραγματική παραχάραξη καιαλλοίωση (η κατασκευή της «ΒυζαντινήςΑυτοκρατορίας» και μετέπειτα της «Ἰστανμποὺλ») ξεκινάπερίξ της Ευρώπης του Ρήνου κατά την οθωμανικήπερίοδο της Κωνσταντινούπολης.

Έχει σημασία ηπροηγούμενη παρατήρηση.

Ουδείς επιχειρεί, ουδείςμπορεί να διανοηθεί - ουδείς τολμά να μιλήσει για -«Βυζαντινή Αυτοκρατορία» πριν από το 1453 μ.Χ.

Όπωςουδείς μπορεί να διανοηθεί μια «Ἰστανμποὺλ» πριν απότο 1923 μ.Χ.

24 Σεπ 2016.

Κατ'αρχάς. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν είναι «Δύση»και δεν «καταρρέει» το 476 μ.Χ.

Όπως δεν καταρρέει καικάποια πολιτική οντότητα που ονομάζουμε «δυτικήΡωμαϊκή Αυτοκρατορία» και η οποία, ως «δυτική», έχειιστορία μόλις 81 έτη (395-476 μ.Χ) ενώ το ανατολικόδιοικητικά τμήμα της, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έχειδιάρκεια ζωής 1058 έτη (Εκτός εάν θεωρήσουμε πωςυπήρχαν τέσσερις... Ρωμαϊκές Αυτοκρατορίες επειδήυπήρξε το σύστημα της Τετραρχίας).

Επίσης το 395 μ.Χ,ως ορόσημο, μπορεί να θεωρηθεί αυθαίρετο, καθώς,ήδη, πριν από τον Θεοδόσιο, το ανατολικό διοικητικάτμήμα - Υπαρχία - της αυτοκρατορίας διοικείται από τονΟυάλη.

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία συνεχίζει τον ιστορικό της βίομετά τον 5ο μ.Χ αιώνα.

Οι τρεις χάρτες φανερώνουν τηνπορεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως ενιαίου όλου: i.2ος αι. ii - 6ος αι. - iii 11ος αιώνας.

Η διαίρεση σε «Δύση» και «Ανατολή» συμβαίνειουσιαστικά μεταξύ 9ου και 11ου μ.Χ αιώνα

(Καρλομάγνος, Σχίσμα, Captain General of the ChurchΑρχιστρατηγία της Εκκλησιάς, Translatio imperii, Άλωσηαργότερα κ.λπ). Μέχρι περίπου τον 7ο-8ο μ.Χ αιώνα δενυπάρχει διαφορετικός πολιτισμός σε μεγάλο μέρος τηςΙταλικής Χερσονήσου και της Χερσονήσου του Αίμου (εξου και η ρωμαϊκή αυτοκρατορία από την ανατολή,καταβάλει συνεχείς προσπάθειες ανάκτησης εδαφώνστην Ιταλική Χερσόνησο από τους Λομβαρδούς.

Μετάαπό αυτή την περίοδο αρχίζουν να απομακρύνονται οιδύο αυτές ιστορικοί χερσόνησοι και να κοιτάνε προςδιαφορετικές κατευθύνσεις).

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (η οποία συνεχίζεται για αιώνεςστην Ανατολή, μέχρι τη δημιουργία της Αγίας ΡωμαϊκήςΑυτοκρατορίας - μετέπειτα του Γερμανικού Έθνους),σήμερα αποκαλούμενη «Βυζαντινή Αυτοκρατορία»,αποτέλεσε τον μεσαιωνικό διάδοχο των ελληνικώνΠόλεων και της Ρώμης και οργανική συνέχεια τηςΡωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε ελληνικό πολιτισμικά καιγλωσσικά έδαφος, το οποίο μετεξελίχθηκε σε εδαφικήκοιτίδα διαμόρφωσης και ανάπτυξης της Χριστιανοσύνης(μέχρι τουλάχιστον τον 7ο-8ο μ.Χ αιώνα).

Κύριοι ωφελημένοι από την επιρροή του ΡωμαϊκούΚράτους με τη χριστιανική του πίστη και την ελληνογενήτου κουλτούρα - και εν πολλοίς κληρονόμοι του -υπήρξαν τρεις νεο-αναδυόμενοι πολιτισμοί ή κόσμοι: ηΛατινική Δύση των γερμανικών φύλων, ο ΑραβοΙσλαμικός κόσμος και η Σλαβική πολιτισμικήσφαίρα(καθένας από αυτούς τους κόσμους θα «ξεζούμιζε», μετον έναν ή τον άλλον - θετικό ή αρνητικό - τρόπο τηνελληνόγλωσση ρωμαϊκή χριστιανική αυτοκρατορία καικληρονομιά).

Σημειώσεις

[-] Ο Χριστιανισμός κληρονόμησε τη ΡωμαϊκήΑυτοκρατορία, της οποίας αποτελεί προέκταση.

ΤοΙσλάμ, σε ότι αφορά την περιοχή της ρωμαϊκήςαυτοκρατορίας (και όχι την κεντρική Ασία, γιατί έφτασεμέχρι την άλλη άκρη της γης, π.χ Ινδονησία), κατέλαβεεδάφη που αποτελούσαν μέρος της αυτοκρατορίας.

Οιαρχικοί παράγοντες διαμόρφωσης είναι ο ρωμαϊκός, οπερσικός και ο αραβικός.

Οι επόμενοι ο γερμανικός, οσλαβικός, και ο τουρκικός.

[-] Οι κύριοι πολιορκητές της Κωνσταντινούπολης, τηςΝέας Ρώμης, ιστορικά ήταν Άραβες, Ρώσοι και Τούρκοι(τρεις ή περισσότερες φορές) και ακολούθησαν ΛατίνοιΙταλιώτες και Φράγκοι («Σταυροφόροι»), Σασσανίδες,Άβαροι, Σλάβοι, Βούλγαροι και Πετσενέγοι.

Οι κύριοιπολιορκητές της Ρώμης ιστορικά ήταν Οστρογότθοι (οΒελισάριος το 536 ανακαταλαμβάνεί τη Ρώμη),Βησιγότθοι, Βάνδαλοι και φυσικά Λομβαρδοί. Η Ρώμη,έχει να κάνει κυρίως με γερμανικά φύλα.

Η Νέα Ρώμηέχει να κάνει με Πέρσες και Άραβες, σλαβικά καιτουρκικά φύλα, και φυσικά με Λατίνους.

Και με αυτάεπανερχόμαστε στην κατάληξη της πρώτηςπαρατήρησης:

Κύριοι ωφελημένοι από την επιρροή τουΡωμαϊκού Κράτους με τη χριστιανική του πίστη και την

ελληνογενή του κουλτούρα - και εν πολλοίς κληρονόμοι του - υπήρξαν τρεις νεο-αναδυόμενοι πολιτισμοί ήκόσμοι:
η Λατινική Δύση των γερμανικών φύλων, οΑραβο-Ισλαμικός κόσμος (δεν υπάρχει μεσαιωνικήευρωπαϊκή ιστορία δίχως Ισλάμ) και η Σλαβικήπολιτισμική σφαίρα.

[-] Ας το επαναλάβω:
Οι τρεις παρακάτω χάρτεςφανερώνουν την πορεία συρρίκνωσης της ΡωμαϊκήςΑυτοκρατορίας ως ενιαίου όλου: i. 2ος αι. ii - 6ος αι. - iii11ος αιώνας.

22 Σεπ 2016.

VII

Κατά την περίοδο εσωτερικής και εξωτερικής κρίσης καιαποσταθεροποίησης της, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία,σταδιακά μετασχηματίζεται σε χριστιανικό θρησκευτικάκαι ελληνικό γλωσσικά ρωμαϊκό κράτος, με πρωτεύουσατου την Νέα Ρώμη, δηλαδή την Κωνσταντινούπολη.

Μεαυτόν τον τρόπο αποφεύγεται η περαιτέρω αποσύνθεσηκαι αποσταθεροποίηση της αυτοκρατορίας και ηρωμαϊκότητα αποκτά ελληνικό και χριστιανικό χαρακτήρακαι χρώμα.

Θα μπορούσαμε, κάπως άτυπα, να πούμε πως η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία «εθνικοποιεί» τη γλώσσα και τηθρησκεία, εξελληνίζεται και εκχριστιανίζεται,προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει (αυτή η διαδικασίαμπορεί να σας φέρει στο μυαλό μια παλαιότερη αναφοράστους Πέρσες, στην «εθνικοποίηση» της θρησκείας καιστη σχέση της με τη γλώσσα).

Αυτός ο μετασχηματισμόςπροσφέρει στην αυτοκρατορία σχεδόν μια χιλιετία ζωής,οδηγώντας τη σε μια νέα ιστορική φάση.

Αυτόν τονμετασχηματισμό ονόμασαν ορισμένοι, από τον 16ο αιώνακαι ύστερα, «Βυζαντινή Αυτοκρατορία».

Οι όροι «Βυζαντινή Αυτοκρατορία» και «ΑνατολικήΡωμαϊκή Αυτοκρατορία» αποτελούν ιστοριογραφικέςκατασκευές.

Οι ιστοριογραφικές αυτές κατασκευές οφείλουν τηνύπαρξη και διάδοση τους σε ανθρώπους που εξέφρασαν- παιδικές - απόψεις όπως αυτή που θεωρούσε την«βυζαντινή» ιστορία ως μια “worthless collection [which]contains nothing but declamations and miracles. It is adisgrace to the human mind.” (Βολταίρος).

Παρόμοιεςθέσεις εξέφρασε και ο πιο σοβαρός Μοντεσκιέ.

Αλλά δενείναι μονάχα ζήτημα φωταδισμού.

Είναι και ζήτημαευρωκεντρισμού, καθώς ορισμένες αντιλήψεις ξεκινούν

ήδη από τον Πετράρχη ή/και την ίδια τη Ρώμη.
Όπως καινα 'χει, στις περισσότερες περιπτώσεις μιλάμε για τουςπατεράδες της ευρωκεντρικής ιστοριογραφίας. Με τονέναν ή τον άλλον τρόπο, περισσότερο ή λιγότεροσοβαρά, ακολούθησαν και άλλοι (όπως ο γνωστόςEdward Gibbon-Γίββωνας).

Αυτές οι απόψεις αντιμετωπίστηκαν σαν το αλάθητο τουκοσμικού Πάπα.

Η επίκληση στις απόψεις αυτών τωνανθρώπων αποτέλεσε το κοσμικό αντίστοιχο τηςεπίκλησης ορισμένων μουλάδων ή/καιφονταμενταλιστών στο Κοράνι.

Τέτοια ήταν, και ενπολλοίς παραμένει, η προσήλωση προς αυτές τιςαπόψεις.

Αυτή των κοσμικών μουλάδων ή κοσμικώνφονταμενταλιστών διαφόρων κοσμικών δογμάτων (τοέγραψε ή το είπε ο κοσμικός Μουχάμαντ ή Πάπας τουφωτός).

Η δομική ή/και συστημική αποικιοποίηση της απέραντηςζούγκλας, της γεμάτης παπαγάλους, στην οποία ζούμε,υπό την ονομάσία ''Hellenic Republic'', βασίζεται σεαυτήν ακριβώς την άνευ όρων επίκληση ανθρώπων όπωςο Βολταίρος, ο Μοντεσκιέ, ο Γίββωνας ή, σε διαφορετικόπλαίσιο, ο Φαλμεράυερ ή/και ο Γκομπινώ (κάπως πιοκεκαλυμμένα) κ.λπ και στην αντιμετώπιση τους ως ΙερέςΑγελάδες και αντιπροσώπους του (Θεού) Λόγου και της(Απόλυτης) Αλήθειας επί της Γης.

Τα προηγούμενα φυσικά μόνο από «κριτικό πνεύμα» δενχαρακτηρίζονται και μόνο «διαφωτισμός» (ό,τι και ανσημαίνει τέλος πάντων αυτή η λέξη) δεν είναι.

Φωταδισμός ίσως.

Έχει πολύ πλάκα να μελετάς τον ευρωκεντρισμό - και τιςρίζες του - ως νεωτερική ιδεολογία σε παγκόσμιακλίμακα και από μια παγκόσμια ματιά, π.χ τονεκσυγχρονισμό της Ιαπωνίας ή της Σιγκαπουρης και τηνερμηνεία του, τις σχέσεις Αββασιδών ή/και Οθωμανών μετους σημερινούς Γάλλους, τις εφευρέσεις της Κίνας καιτις εμπορικές της σχέσεις κ.λπ και να σκοντάφτεις καιστο... «Βυζάντιο».

Τα περί «Βυζαντινής Αυτοκρατορίας»αποτελούν ένα ακόμη επεισόδιο (ίσως από τα πλέονπροκλητικά, καθώς μιλάμε για μια από τις μεγαλύτερες -γνωστές - αλλοιώσεις και παραχαράξεις στην παγκόσμιαιστορία), στο μεγάλο έργο που ονομάζεται ευρωκεντρικήιστοριογραφία, πολιτισμική αποικιοκρατία και ιδεολογίατου ευρωκεντρισμού (ή/και δυτικοκεντρισμού).

Έργο στοοποίο οι κάτοικοι της ζούγκλας, υπό τη μορφήαποικιακού παραρτήματος, που ονομάζεται «Ελλάδα»,νομίζουν πως αποτελούν πρωταγωνιστές, ενώ δεναποτελούν παρά τους κομπάρσους (ή/και τα θύματα).

Έχει πολύ πλάκα να προέρχεσαι από τον «κοσμικό», «μηθρησκευόμενο» και με στοιχεία «αγνωστικισμού» χώρο,και μελετώντας την ευρωκεντρική ιστοριογραφία καιιδεολογία να καταλήγεις να υπερασπίζεσαι πράγματα καικαταστάσεις που θεωρούνται «θρησκευτικές»(χριστιανικές, μουσουλμανικές ή άλλες) επειδήβαρέθηκες την προπαγάνδα, τις αλλοιώσεις, τιςπαραχαράξεις και τα ψέματα των εν «κοσμικότηταάθρησκων αδελφών».

Σημειώσεις

[-] Οι όροι «Βυζάντινή/ος/οι» χρησιμοποιούνται γιαπρώτη φορά, με τη σημερινή τους σημασία, κατά τον16ο αιώνα.

Επίσης πριν από τον Γίββωνα έχει κάνειχρήση των όρων αυτών ο Δουκάγγιος (Charles duFresne, sieur du Cange ή Du Cange).

[-] Για τον Πετράρχη χρειάζεται εκτενή αναφορά. Δενμπορώ να αναφερθώ απλά σε μια σημείωση.

[-] Μη χαίρεστε που ο Μοντεσκιέ ή άλλοι ονομάζουν τηναυτοκρατορία σε στιγμές «Ελληνική Αυτοκρατορία».

Τηνονομάζουν έτσι και μετά την απαξιώνουν χρωματίζονταςτο μεσαιωνικό ελληνισμό με σκοτεινά χρώματα.

Κατάαυτόν τον τρόπο ουσιαστικά διασώζεται ηαποκλειστικότητα της Ρωμαϊκότητας.

Γνωστά είναι επίσηςτα περί Ανσέλμου, Ακινάτη και Contra erroresGraecorum κ.λπ, δηλαδή η διάσπαρτη προπαγάνδα ή/καιπολεμική από πλευράς Λατίνων την οποία χρησιμοποιούναρκετοί σημερινοί Έλληνες.

Αναφέρομαι στηναυτοκρατορία και στον όρο «βυζαντινή» και στηνπαραχάραξη που επιβλήθηκε σε παγκόσμια κλίμακα.

Στοζήτημα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και τηςπαραχάραξης του χαρακτήρα, της ταυτότητας και τουονόματος της, δηλαδή στην ιστοριογραφική

κατασκευήτης «Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» από τον 16ο αιώνα καιύστερα.

Ζήτημα το οποίο αποτελεί πεδίο διεθνούςδιαλόγου.

Κάποιοι - οι περισσότεροι - ήθελαν και θέλουν «Βυζαντινούς» και «Βυζαντινή» Αυτοκρατορία, κάποιοιάλλοι, Έλληνες και Ελληνική Αυτοκρατορία σκέτο (στηνπροσπάθεια τους να εξαφανίσουν τη ρωμαϊκή ταυτότητατης αυτοκρατορίας.

Οι μεν για να κατέχουν αυτοί τηναποκλειστικότητα της ρωμαϊκότητας, οι δε προκειμένουνα εξαφανίσουν τη ρωμαϊκότητα και τη σχέση της με τηνελληνικότητα και τον χριστιανισμό - και η ρωμαϊκότητανα έχει αποκλειστικά λατινικό, γερμανικό ή προχριστιανικό χαρακτήρα). Ασχολούμαι με έναπαγκόσμιοζήτημα της διεθνούς βιβλιογραφίας και τηςκατασκευασμένης ευρωκεντρικής ιστοριογραφίας, τοοποίο, όπως έγραψα προηγουμένως, αποτελεί ένα ακόμηεπεισόδιο στο μεγάλο έργο που ονομάζεται ευρωκεντρικήιστοριογραφία, πολιτιστική αποικιοκρατία και ιδεολογίατου ευρωκεντρισμού (ή/και δυτικοκεντρισμού).

[-] Όταν ο Γίββωνας χρησιμοποιεί κάθε λογής απαξιωτικάεπίθετα και χαρακτηρισμούς (διεφθαρμένη, παρακμιακή,εκφυλισμένη) για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, πίσω απόαυτούς τους όρους εννοεί κάτι πολύ συγκεκριμένο:χριστιανική.

Ο Γίββωνας θεωρούσε τον χριστιανισμό ωςέναν από τους λόγους της κατάρρευσης και τηςπαρακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (της «δυτικής»),θέση την οποία ουδείς «βυζαντινολόγος», ιστορικός τηςρωμαϊκής αυτοκρατορίας ή της λεγόμενης ''LateAntiquity'', θεωρεί σοβαρή ή άξια λόγου στις μέρες μας(και η οποία καθρεφτίζει την διανοητική ασθένεια πουήταν της μόδας κατά τον 18ο αιώνα), καθώς ακριβώς ηχριστιανική Ανατολή είναι αυτή που επιζεί (συστατικόστοιχείο της επιβίωσης και του μακροχρόνιου βίου τηςαποτελεί αυτός ο μετασχηματισμός).

Το να μαθαίνεις στιςμέρες μας για το ιστορικό σου παρελθόν, κυρίως από τονΓίββωνα-Gibbon, ένα πράγμα φανερώνει. Πως είσαιδιανοητικά και πολιτισμικά κατεχόμενος.

[-] Οι άνθρωποι τους οποίους όλοι οι δυτικοευρωπαίοι(και όχι μονάχα οι φωταδιστές), ονομάζουν«Βυζαντινούς», ονόμαζαν τους εαυτούς τους Ρωμαίους,παρόλο που μίλαγαν ελληνικά (το Ρωμαίος δεν δήλωνεεθνική καταγωγή, άλλωστε η Ρώμη είναι Πόλη).

ΟιΡωμαίοι χριστιανοί, δηλαδή οι άνθρωποι που μιλούσανελληνικά, συμμετείχαν και πίστευαν στη Βασιλεία τωνΡωμαίων και του Χριστού, συνέβαλλαν στην εθνογένεσηλαών όπως οι Βούλγαροι, οι Σέρβοι, οι Ούγγροι, οι Ρώσοικαι ενεπλάκησαν στη διαμόρφωση της «Ευρώπης». ΣτηνΤουρκία, σαφώς και υπάρχει μεγαλύτερη συνείδηση,αντίληψη και γνώση αυτών των πραγμάτων απ'ό,τι στηνΕλλάδα.

[-] Οι Άραβες, πάντα και παντού, ονόμαζαν τους«Βυζαντινούς» με το όνομα τους, δηλαδή Ρωμαίους(τους υπόλοιπους, τους ονόμαζαν κυρίως Λατίνους).

ΟιΆραβες δεν διεκδίκησαν τη Ρωμαϊκότητα για τον εαυτότους.

Διεκδίκησαν όμως την Πόλη, τη Νέα Ρώμη, η οποίατελικά κατέληξε στα χέρια της θρησκείας τους,κατέκτησαν εδάφη της αυτοκρατορίας και διατήρησαν τημνήμη του ονόματος (Ρουμ).

Οι Σλάβοι διεκδίκησαν τηΡωμαϊκότητα για τον εαυτούς τους, όπως και οι Λατίνοι(Ιταλιώτες ή Φράγκοι), αλλά δεν αλλοίωσαν και δενπαραχάραξαν τον χαρακτήρα, τη ταυτότητα και το όνοματης αυτοκρατορίας και της κληρονομιάς της, μέσω μιαςκατασκευασμένης ιστοριογραφίας, που εφηύρε καιεπέβαλε σε παγκόσμια κλίμακα μια αυτοκρατορία ονόματι«βυζαντινή» (άλλωστε δεν είχαν την ισχύ - αλλά και τοιστορικό συμφέρον - για να το πράξουν.

Οι Ρώσοι, μέχρισήμερα, διεκδικούν τη Ρωμαϊκότητα με συγκεκριμένουςτρόπους και εις βάρος συγκεκριμένων ιστορικών πόλων).

[-] Στη φωτογραφία χάρτης του 1911 (Muir's HistoricalAtlas). Ούτε «Βυζαντινή Αυτοκρατορία», ούτε«Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» (ο όρος «ΑνατολικήΡωμαϊκή Αυτοκρατορία» καθόλου αθώος δεν είναι).Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, σκέτο.

22 Σεπ 2016.

VIII

Ολοκληρώνω, προς το παρόν, τη συγκεκριμένη θεματικήμε δύο - ενδεικτικές - παραπομπές από τη διεθνήβιβλιογραφία (και ένα σχολιασμό).

Η πρώτη έχει να κάνειμε το ζήτημα της συνέχειας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίαςκαι τη χρήση των όρων «Βυζαντινή, Ελληνική» κ.λπ και

η δεύτερη με την εχθρότητα που κληρονόμησε προς το«Βυζάντιο» (δηλαδή τη χριστιανική Ρωμαϊκήαυτοκρατορία ή τη Βασιλεία των Ρωμαίων και τουΧριστού, η οποία προσευχόταν, σκεφτόταν και δρούσεστην ελληνική γλώσσα.

Κατ'ουσίαν, από κάποια στιγμήκαι ύστερα, μιλάμε για ΕλληνοΟρθόδοξη Ρωμαϊκότητα) ηδυτικό-σπουδαγμένη ελληνική διανόηση του 18ου και19ου αιώνα από την δυτική Ευρώπη.

Η προκατάληψηαυτή δεν αποτελεί απλό ιδεολογικό προϊόν τουφωταδισμού, αλλά προϊόν της μεσαιωνικής ευρωπαϊκήςλατινικής Δύσης (των γερμανικών φύλων), το οποίο οιφωταδιστές συνέχισαν και εμπλούτισαν (υπάρχει και ηπρωτοφανής «συνεισφορά» της αλλοίωσης καιπαραχάραξης του χαρακτήρα, της ταυτότητας και τουονόματος της αυτοκρατορίας σε «βυζαντινή»).

In his work (Later Roman Empire) Bury

supported the one right idea concerning the

Roman Empire: its continuous existence from

the first to the fifteenth centuries. There is no

period of history, said Bury in the preface to

the first edition, which has been so much

obscured by incorrect and misleading titles as

the period of the later Roman Empire. It is due

more to improper nomenclature than one

might at first suppose, that the import of the

period is so constantly misunderstood and its

character so often misrepresented. The first

step toward grasping the history of those

centuries through which the ancient evolved

into the modern world is comprehension of the

fact that the old Roman Empire did not cease

to exist until the year 1453. The line of Roman

emperors continued in an unbroken succession

from Octavius Augustus to Constantine

Palaeologus, the last of the Byzantine

emperors. This essential fact is now obscured

by applying the name "Byzantine" or the name

"Greek" to the Empire in its later stages.

Historians who use the phrase "Byzantine

Empire" generally disagree as to the date at

which the "Roman Empire" ends and the

"Byzantine Empire" begins. Sometimes the

line is drawn at the foundation of Constantinople by Constantine the Great,

sometimes at the death of Theodosius the

Great, sometimes at the reign of Justinian,

sometimes (as by Finlay) at the accession of

Leo the Isaurian; and the historian who adopts

one line of division cannot assert that the

historian who adopts a different line is wrong,

for all such divisions are purely arbitrary. The

Roman Empire did not come to an end until

1453, and such expressions as

"Byzantine,""Greek,""Romanic," or "GrecoRoman Empire" serve only to obscure an

important fact and perpetuate a serious error.

History of the Byzantine Empire, 324–1453, Alexander

A. Vasiliev, Publication Year: 1958 by: University of

Wisconsin Press

the negative attitudes of the Enlightenment

toward Byzantium should be viewed in their

historical context; they were an outgrowth of

the opinions, held in Medieval times by

western Europeans, toward both Orthodox

Christianity and the people of the Byzantine

Empire. Religious differences and competition,

which culminated in the conquest of

Constantinople and the partition of thePrivacy

17/5/2020 Δ`~. Κοσμοϊδιογλωσσία

isogeothermal51.rssing.com/chan-23005495/all_p48.html 19/109

Byzantine lands by the crusaders in A.D.

1204, had created a deep rift between the

Catholic West and the Orthodox East.

This hostility towards Byzantium was adopted

by the western-educated Greek intelligentsia

in the late 18th and early 19th centuries,

during the formative years of the Greek

national consciousness, before the outbreak of

the War of Independence in 1821. The

influential Greek intellectual Adamantios

Koraes is one of the best known examples. In

Koraes's eyes, what today we call Byzantine

history was "Hellenism in decline," [πιο

Γίββωνας πεθαίνεις] or the period of the

"Greco-Romans," a term distinct from that of

the "Hellenes" or "Greeks" by which he

referred to the ancient Greeks. For him, the

decline of the Greeks had begun with the

Roman conquest. Koraes expressed the antiabsolutist spirit of his time, and laid the blame

for the decline of the Greeks on the Byzantine

emperors and their administrative methods...

Thus, Koraes's views regarding the Fall of

Byzantium were similar to Gibbon's. However,

for Koraes, the worst part was the

continuation of the Greco-Roman tradition

even after the Turkish conquest of Greece. The

representative of that tradition was the

leadership of the Orthodox Church. Koraes

made it clear that he did not want to see this

tradition continue beyond the liberation of

Greece. The hostile stance towards

Byzantium, exemplified by Koraes, continued

during the first decades of the existence of the

Modem Greek state, from 1830-1860. The first

archaeologists--Ludwig Ross, Kyriakos Pittakis,

Rizos Neroulos, and Alexandros Rangavis—

were all proponents of a Classical, purist

perspective." They did not view Byzantium as

part of the Hellenic heritage. A speech

delivered by Rizos Neroulos" during a meeting

of the Archaeological Society on the Acropolis,

in 1841, is quite representative of the ideas of

the time:

Byzantine History is a long series of foolish

acts and shameful violence of the Roman state

which was supplanted in Byzantium. It

represents dishonorable writings of the wont

misery and degradation of the Greeks."

Archaeology and History in Roman, Medieval and PostMedieval Greece, By Linda Jones Hall (Studies on

Method and Meaning in Honor of Timothy E. Gregory).

Ή αλλιώς, υψηλή «παπαγαλική» (σε αρκετές περιπτώσειςέχουμε απλές μεταφορές-μεταφράσεις ολόκληρωνφράσεων και προκαταλήψεων που διετύπωσαν κοσμικοίμουλάδες και καθόρισαν ολόκληρα έθνη).

Και όμως, πάνω σε απλά αναμασήματα και παπαγαλίες,άποψης, γνώμης, προκαταλήψεων και συμφερόντωνπροσώπων και παραγόντων, μερικές από τις οποίεςανέφερα στα δύο προηγούμενα σημειώματα,οικοδομήθηκαν ολόκληρα κράτη, ταυτότητες κρατών καικομματικών συστημάτων.

Αυτά τα τραγελαφικά συνειδητοποίησα στην πορεία τηςμελέτης μου και κατέληξα να μην ξέρω εάν πρέπει ναγελάσω ή να κλάψω (ή/και να βαρεθώ) με τατραγελαφικά πάνω στα οποία οικοδομήθηκε και συνεχίζεινα λειτουργεί το αποικιακό παράτημα-ζούγκλα τωνπαπαγάλων της σημερινής Ελλάδας.

Στο θεμέλιο πάντα υπάρχει η διανοητική υστέρηση και ηπολιτισμική υποβάθμιση (που επιτυγχάνεται μέσω του -θεσμικού, παραθεσμικού ή έξωθεσμικού - έλέγχου τηςπαιδείας και της ηθικής).

Σημειώσεις

[-] Το ίδιο παραμύθι συνεχίστηκε, με διαφορετικό τρόποκαι σε διαφορετικό πλαίσιο, και με θεωρίες περίεκκοσμίκευσης και εκσυγχρονισμού.

Η βαρεμάρα ξέρετεπότε επικρατεί σχεδόν ολοκληρωτικά;

Όταν, πρώτον,διαπιστώνεις πως ουσιαστικά σε όλες τις χώρες υπήρξανδύο παρατάξεις:

οι westernizers ή europeanizers ή όπωςαλλιώς θέλετε, και όλοι οι υπόλοιποι (οι πρώτοι, σεαρκετές περιπτώσεις, διευρύνθηκαν καιμετασχηματίστηκαν σε πολυ-κομματικοί) και κυρίως,

δεύτερον, όταν μελετάς τους Έλληνες, Τούρκους,Ρώσους, Ινδούς, Ιάπωνες, Άραβες, Κορεάτες, Κινέζουςκαι λοιπούς westernizers και συνειδητοποιείςπως όλοιπάνω κάτω, με ελαφριές παραλλαγές, λένε,επαναλαμβάνουν - αφόρητα κουραστικά - καιπαπαγαλίζουν τα ίδια, και σε οδηγούν στις ίδιεςπρωτογενείς πηγές (μεταβάλλοντας τα πάντα και τουςπάντες σε συνιστώσες μιας συγκεκριμένης ιστορικήςπεριόδου μιας συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής).

Τοζήτημα είναι πως στις μέρες μας αυτές οι πρωτογενείςπηγές τρίζουν και αμφισβητούνται δομικά καιθεμελιωδώς (τόσο εμπειρικά όσο και σε θεωρητικά).

[-] Όπως έγραψα και νωρίτερα, στο θεμέλιο πάνταυπάρχει η διανοητική υστέρηση και η πολιτισμικήυποβάθμιση.

22 Σεπ 2016.

——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Αρχικά σημειώματα: 1. I) 1821 και ορισμένες εσωτερικές τάσεις

II) ο μύθος της «φιλελεύθερης» Ινδίας (και

Ιαπωνίας κ.λπ) και δύο παρατηρήσεις για
III) το UNRefugee Agency και
IV) το προσφυγικό, 2. ΚράτοςΑθηνών και Άγκυρας, «Βυζάντιο και Ἰστανμποὺλ», και ηαλλοίωση και παραχάραξη του χαρακτήρα, τηςταυτότητας και του ονόματος της Αυτοκρατορίας και τηςΠόλης στα πλαίσια της ολοκληρωτικής αφομοίωσης καιεξαφάνισης - «εξευρωπαϊσμού και εκδυτικισμού» - τωνφορέων μιας ιστορικής περιοχής.
Από τον HieronymusWolf στον Ali Rıza oğlu Mustafa, 3. Δουκάτο τωνΑθηνών, υποβάθμιση ιστορικών περιόδων καιαποσύνδεση ή αποκοπή από γεωγραφικούς χώρους, 4.

Τρεις επισημάνσεις περί της Ρωμαϊκής - και τηςαποκαλούμενης «Βυζαντινής» - Αυτοκρατορίας (ενταγμένες στα πλαίσια της ευρωκεντρικήςιστοριογραφίας).

03/27/17--14:55: Ανθρωποποίηση.

.~`~.

04/08/17--06:26: Επτά Σχολιασμοί.

Aram Khachaturian,Masquerade خاچاتوریان آرام

Όταν μελετάς την παγκόσμια κλίμακα, η «Δύση»αποδυναμώνεται και παύει να αποτελεί αποκλειστικόκέντρο, ενώ η «Ευρώπη» καταρρέει.

Όταν μελετάς τηνευρωπαϊκή κλίμακα, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλίαχάνουν επιρροή και η Γερμανία, η Τουρκία και η Ρωσίααυξάνουν το εκτόπισμα τους.

Όταν κοιτάς το εσωτερικότης «Δύσης», δηλαδή του ευρωατλαντικού χώρου (ή/καιτο μπλέ στο χάρτη) οι Αγγλοσάξωνες ή οΑγγλοαμερικανικός κόσμος ενισχύεται σε σχέση με τονηπειρωτικο ευρωπαϊκό κορμό (αυτός είναι ένας από τουςλόγους που οι Άγγλοι θα συνεχίσουν να κινούνται προςτην Αγγλόσφαιρα). Έχει σημασία το πλαίσιο. Π.χ.

Περί το 1900 οι περιοχές που είναι χρωματισμένες μεμπλέ, δηλαδή η ευρωπαϊκή ήπειρος(συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας), η βόρεια Αμερικήκαι η Ωκεανία αποτελούσαν περίπου το 30% τουπαγκόσμιου πληθυσμού.

Το 1950 το ποσοστό ήτανπερίπου 29% (Φαινομενικά τα μεγέθη παραμένουνσταθερά, ωστόσο έχουν μεταβληθεί οι συσχετισμοίεσωτερικά. Μειώθηκε ο ευρωπαϊκός πληθυσμός καιαυξήθηκε αυτός της βορείου Αμερικής και της Ωκεανίας.

Δες επόμενη παρατήρηση).
Περί το 2000 το ποσοστόόλων όσων βρίσκονται στο μπλέ ήταν λίγο κάτω από19%.

Ενω μέχρι το 2050 αναμένεται να πέσει στο 12,5%του παγκόσμιου πληθυσμού.

Ως προς τον υπόλοιπο πλανήτη, λοιπόν, η ευρωπαϊκήήπειρος (συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας), η βόρειαΑμερική (Η.Π.Α, Καναδάς) και η Ωκεανία (Αυστραλία),χάνουν συνεχώς έδαφος (Το 1900 30%, το 2000 19%.Φέτος 15%.

Ενώ το 2050 εκτιμάται πως θα αποτελούνλιγότερο από το 12,5% του παγκόσμιου πληθυσμού). Αςδούμε όμως τι έχει συμβεί στο εσωτερικό αυτού τουχώρου.

Περί το 1900 βόρειος Αμερική και Ωκεανία αποτελούσαντο 18% των κατοίκων του χρωματισμένου με μπλέχρώμα χώρου. Το 1950 το ποσοστό τους είχε αυξηθείστο 25%.

Το 2000 Η.Π.Α, Καναδάς και Αυστραλίαάγγιξαν το 31% του συνολικού πληθυσμού των χωρώνμε μπλέ.

Ενώ το 2050 αναμένεται να αποτελούν περίπουτο 40% του συνολικού πληθυσμού της ευρωπαϊκής ηπείρου, της βόρειας Αμερικής και της Ωκεανίας.

Ενώ συνολικά οι χώρες με μπλέ ως προς την παγκόσμιακλίμακα και διάσταση φθίνουν δημογραφικά, στοεσωτερικό αυτού του χώρου (μπλέ) τα κράτη πουκυριαρχούν Αγγλοσάξωνες αποκτούν μεγαλύτεροδημογραφικό εκτόπισμα.

Μελλοντικά οι Η.Π.Α, ο Καναδάς, η Αυστραλία και ηΒρετανία δεν θα έχουν εντυπωσιακή δημογραφικήαύξηση.

Είναι η εντυπωσιακή μείωση και το γήρας στιςχώρες της ηπειρωτικής Ευρώπης που αυξάνει τοδημογραφικό εκτόπισμα του Αγγλοαμερικανικού κόσμουστο εσωτερικό του μπλέ.

Στις μέρες μας βλέπουμε τηναρχή του χάσματος στο εσωτερικό αυτού του χώρου,δηλαδή του χάσματος ανάμεσα σε Αγγλώσαξωνές ήΑγγλοαμερικανούς και Ηπειρωτικούς Ευρωπαίους(υπάρχει φυσικά και το «κακό» μπλέ που είναι η Ρωσίακαι η οποία θα αποτελέσει για μια ακόμη φορά Μήλοντης Έριδος).

Εν έτει 2017

Η.Π.Α, Καναδάς, Βρετανία, Αυστραλία: 450 εκατομμύριαάνθρωποι

Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία: 250 εκατομμύριαάνθρωποι (μαζί με τη Ρωσία οι προηγούμενες αγγίζουν τα400 εκατομμύρια).

Ευρωπαϊκή Ένωση (με Ηνωμένο Βασίλειο): 510εκατομμύρια (Δίχως 445 εκατομμύρια)

Ευρωζώνη: 340 εκατομμύρια

Ευρωπαϊκή Ήπειρος (από Λισαβώνα μέχρι Βλαδιβοστόκ):740 εκατομμύρια.

Μπλέ (ηπειρωτικοί Ευρωπαίοι, Αγγλοσάξωνες και Ρώσοι):1,1 δισεκατομμύρια άνθρωποι.

Ουσιαστικά οι χώρες πουαποτελούσαν το διπολικό σύστημα της ψυχροπολεμικήςπεριόδου (οι υπόλοιποι βαφτίστηκαν Τρίτος Κόσμος) καιολόκληρο το τμήμα που αργότερα μετονομάστηκεπαγκόσμιος Βορράς (με τους G8 ως πυρήνα του, πλήνΙαπωνίας συν Αυστραλίας), ή οι ανεπτυγμένεςβιομηχανικά, τεχνολογικά ή/και οικονομικά χώρες.

Εάνκάποιος θεωρεί πως και η Ρωσία είναι «Δύση», τότε δενμιλάμε απλά για διπολικό σύστημα, Βορρά, ανεπτυγμένεςχώρες, Αγγλοσάξωνες και Ηπειρωτικούς, αλλά και για μιαξεχειλωμένη ερμηνεία περί «Δυσέως» η οποία παραπέμπειστον ευρωπαϊκό χριστιανισμό (αν θεωρήσει βέβαιακάποιος τον προτεσταντισμό ως χριστιανισμό...).

Ολοκληρώνοντας:
Μπλέ το 1900: 30% του παγκόσμιουπληθυσμού (16% επί του μπλέ οι Η.Π.Α, ο Καναδάς και ηΑυστραλία).

Tο 1950 29% του παγκόσμιου πληθυσμού(25% επί του μπλέ ο Αγγλοαμερικανικός κόσμος).

To2000 17% (31% ομοίως). Το 2050 12,5% (40%ομοίως).

I sympathize with the British dilemma...

Britain's position is horrible... they 're very

close and very dependent in terms of trade

from a dying continent... continental Europe is

an ageing continent... Do you realize that

perhaps ten years from now you 'll have more

inhabitants in the anglo-american world, the

US, Canada, the UK, Australia, New Zealand

than in continental Europe... not including the

Ukraine and Russia.

Emmanuel Todd

Από: I) Emmanuel Todd on Europe - Can the European

Union Hold? και II) αναφορές στο έργο του [30 Νοε

2014].

Σημείωση

Η Ευρώπη σταθερά, εδώ και αιώνες, ήταν η δεύτερημεγαλύτερη πληθυσμιακά ήπειρος στον πλανήτη (20-30% του παγκόσμιου πληθυσμού).

Για πρώτη φοράβρέθηκε στην τρίτη θέση (την ξεπέρασε η Αφρική) κατάτις δεκαετίες 1990-2000.

Ενώ περί το 2030-2040αναμένεται να βρεθεί στη τέταρτη θέση, με τη ΛατινικήΑμερική πληθυσμιακά να βρίσκεται στην τρίτη.

Δενυπάρχει ιστορικό προηγούμενο αυτής της εξέλιξης.

ΙΙ

Μια οπτική που δεν τονίζεται.

Τα 28 κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις μέρες μαςέχουν πληθυσμό 510 εκατομμύρια (Δίχως το ΗνωμένοΒασίλειο, η Ε.Ε έχει πληθυσμό 445 εκατομμύρια).

Τα 22 κράτη του Αραβικού Συνδέσμου στις μέρες μαςέχουν πληθυσμό πάνω από 360 εκατομμύρια.

Με τιςανώτερες εκτιμήσεις υπολογίζονται σε 400-420εκατομμύρια (αν και στο σύνολο τους, οι Άραβεςυπερβαίνουν τα 450 εκατομμύρια, διεσπαρμένοι ανα τονπλανήτη.

Π.χ υπάρχουν πάνω από 20 εκατομμύριαΆραβες στη Λατινική Αμερική. Βραζιλία, Αργεντινή,Κολομβία, Μεξικό κ.α).

Έστω λοιπόν πως έχουμε 510 εκατομμύρια Ευρωπαίουςτης Ε.Ε και 420 εκατομμύρια Άραβες του ΑραβικούΣυνδέσμου.

Η αναλογία Ευρωπαίων και Αράβων στιςμέρες μας είναι 1 προς 1.2, δηλαδή 1 Άραβας (του Α.Σ)

για κάθε 1.2 Ευρωπαίο (της Ε.Ε).

Εκείνο που δεν τονίζεται είναι το εξής:

Ο συνολικός πληθυσμός των 22 κρατών του σημερινούΑραβικού Συνδέσμου το 1950 ήταν μόλις 75εκατομμύρια (με τις ανώτερες εκτιμήσεις ίσως να άγγιζανοριακά και τα 80 εκατομμύρια). Δηλαδήσυνολικά και τα22 κράτη του σημερινού Αραβικού Συνδέσμου το 1950είχαν μικρότερο πληθυσμόαπ'ό,τι η Γερμανία μόνη τηςτο 1939.

Ο συνολικός πληθυσμός των 28 κρατών της σημερινήςΕυρωπαϊκής Ένωσης το 1950 ήταν περίπου 380εκατομμύρια.

Η αναλογία μεταξύ ευρωπαϊκών (της Ε.Ε) και αραβικών(του Α.Σ) πληθυσμών το 1950 ήταν 1 προς 5, δηλαδή, 1Άραβας για κάθε 5 Ευρωπαίους.

Οι Άραβες δεν έχουν ακόμη προσεγγίσει πληθυσμιακά ταμεγέθη της Ε.Ε (1 προς 1), και ήδηορισμένοι έχουναρχίσει να τους νιώθουν ή να ανησυχούν.
Εάν καιεφόσον η ανάλογια μεταξύ Αράβων και Ευρωπαίωναντιστρεφόταν, και είχαμε 1 Ευρωπαίογια κάθε 5Άραβες τότε θα μπορούσαμε να δούμε με διαυγή ματιάτην αδιαμφισβήτη υπεροπλία τωνΕυρωπαίων έναντι τωνΑράβων το 1950.

Θυμίζω πως η αναλογία 1 Άραβας για κάθε 5 Ευρωπαίουςυπήρξε μια ιστορική πραγματικότητα γιατην οποίαφυσικά ουδείς διαμαρτύρεται.
Οι Ευρωπαίοι όμως είναιτυχεροί.

Το αντίστροφο ούτε υπήρξε ιστορικά ούτε πρόκειται να υπάρξει.

Γιατί οι Άραβες ποτέ δεν πρόκειται

να φτάσουν σε ένα τέτοιο δημογραφικό ισοζύγιο, σε μιτέτοια αναλογία, όπως αυτή που έφτασαν οι Ευρωπαίοιέναντι των Αράβων (Και τα 700 εκατομμύρια ναπροσεγγίσουν οι χώρες του Αραβικού Συνδέσμου, η

αναλογία δεν πρόκειται να ξεπεράσει ούτε κάν το 1 προς2).

Οι Ευρωπαίοι (της Ε.Ε), ιστορικά, από απόψεωςδημογραφίας έχουν «πνίξει» του Άραβες.

Οι Άραβες (τουΑ.Σ) δεν θα «πνίξουν», ούτε έχουν τη δυνατότητα να«πνίξουν», τους Ευρωπαίους (της Ε.Ε).

Οι Ευρωπαίοι (της Ε.Ε και ειδικότερα του Ρήνου ή τουΚέντρου), ιστορικά, δεν βλέπουν σχεδόν ποτέ την δικήτους, ιστορική δημογραφική υπεροχή, την οποίαεξαφανίζουν κάτω από τη τεχνολογία, την οικονομία, τηνπαιδεία ή/και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς(έχουμε και ορισμένα κοινωνιολογικο-οικονομικάθεωρήματα που πρέπει να εξάγουμε και ναθεσμοποιήσουμε άλλωστε).

Ολοκληρώνοντας, εαν οι Άραβες του Α.Σ (22 κράτη) στιςμέρες είχαν πληθυσμό 2.5 δισεκατομμύρια, δηλαδή τηναναλογία 1 προς 5 που είχαν οι Ευρωπαίοι το 1950 ωςπρος τους Άραβες, θα είχαν τέτοια δυνητική καιλανθάνουσα ισχύ, που θα προσπαθούσαν και θαεπιδίωκαν και αυτοί, όπως οι Ευρωπαίοι πριν 65 χρόνια,να επιβάλλουν το δικό τους «μοντέλο» ως πετυχημένοκαι άξιο.

Όσο και αν ξαφνιάζει, το αντίστοιχο τουδημογραφικού ισοζυγίου της δεκαετίας του 50', θα ήτανη Ευρωπαϊκή Ένωση να έχει 510 εκατομμύρια στις μέρεςμας (όπως έχει) και ο Αραβικός Σύνδεσμος 2.5δισεκατομμύρια ανθρώπους.

Όσο και αν παραξενεύει ήξαφνιάζει, τέτοια ήταν η δημογραφική υπεροχή τωνΕυρωπαίων των 28 κρατών της σημερινής Ε.Ε το 1950.

Σημειώσεις
[i] Βασικά, για να είμαι πιο ακριβής, θα έπρεπε ναυπερτονίσω το «οι Ευρωπαίοι του Ρήνου ή τουΚέντρου», αλλά τα πληθυσμιακά μεγέθη που παραθέτωείναι για την Ε.Ε συνολικά.

Οι Ευρωπαίοι της Περιφέρειαςή της ανατολικής και νότιας Ευρώπης δεν είναι ιδιαίτερααλαζόνες ιστορικά και ούτε αξίζουν, πέρα απόοικονομικές εντολές να δέχονται και κριτική.

Ούτε είναιυπεύθυνοι για την εξ. πολιτική άλλων κρατών. Και αυτοίθύματα του ευρωκεντρισμού είναι, της ιστοριογραφίαςκαι της ιδεολογίας του.

[ii] Για όσες και οσους ενδιαφέρονται, απαραίτητοσυμπλήρωμα αποτελεί το εξής σημείωμα:Δυτικοευρωπαϊκό και μεσανατολικό τρίγωνο.
Δημογραφική βαρύτητα (1950-2050).

Εδώ, σε αντίθεσημε την περίπτωση Αράβων του Α.Σ και Ευρωπαίων τηςΕ.Ε υπάρχει -έστω μακρινή- πιθανότητα αντιστροφής,καθώς η Αίγυπτος η Τουρκία και το Ιράν (το 1950 οπληθυσμός και των τριών ήταν μόλις 60 εκατομμύρια,δηλαδή μικρότερος από τον πληθυσμό της Γερμανίαςμόνης της), ενδέχεται σε μελλοντικό χρόνο νααντιστρέψουν το δημογραφικό ισοζύγιο με τις Γερμανία,Γαλλία, Ιταλία.

Η αναλογία το 1950 ήταν 1 προς 2.7,δηλαδή ένας κάτοικος της Τουρκίας, του Ιράν και τηςΑιγυπτου, για κάθε 2.7 κατοίκους της Γερμανίας, τηςΓαλλίας και της Ιταλίας.

Και εδώ έχουμε μια ιστορικήπραγματικότητα -κάτι που έχει συμβεί- για την οποία,επίσης, ουδείς διαμαρτύρεται.

Το 2050 αναμένεται ηαναλογία να έχει γίνει 1 κάτοικος της Γερμανίας, τηςΓαλλίας και της Ιταλίας για κάθε 1.7 κατοίκους τηςΤουρκίας, του Ιράν και της Αιγυπτου.

Και πάλι όμως, μεδυσκολία θα αγγίξει τα επίπεδα του 1950.

Οι κάτοικοι τηςΓερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας βλέπουν ταπράγματα υπό συγκεκριμένο πρίσμα.

Δεν βλέπουν ποτέτην δική τους, ιστορική δημογραφική υπεροχή, τηνοποία εξαφανίζουν κάτω από τη τεχνολογία, τηνοικονομία, την παιδεία ή οτιδήποτε άλλο.

Το 1950Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία είχαν περίπου 158εκατομμύρια κατοίκους, ενώ Αίγυπτος, Ιράν και Τουρκία,είχαν μόλις 59 εκατομμύρια κατοίκους.

Αλλά αυτο δεν τογνωρίζει κανείς.

Όταν η Γαλλία, υπό τον Ναπολέοντα,εισέβαλε στην Οθωμανική Αίγυπτο (1798–1801), ηΑίγυπτος είχε λιγότερο από 4 εκατομμύρια πληθυσμό,ενώ η Γαλλία κάτι λιγότερο από 30 εκατομμύρια. Αλλάούτε αυτό το γνωρίζει κανείς.

[iii] Επαναλαμβάνομαι (το ίδιο ισχύει και για παρακάτω),πρέπει όμως να υπενθυμίσουμε ορισμένα στοιχεία:

Το1937 ο πληθυσμός της Γερμανίας ήταν περίπου 70εκατομμύρια.

Στα σύνορα του 1939 ο πληθυσμός τηςήταν 79.8 εκατομμύρια (Εάν συνυπολογιστεί και τοΠροτεκτοράτο Βοημίας και Μοραβίας ο πληθυσμός τηςΓερμανίας το 1939 ανέρχεται σε 87 εκατομμύρια).

Τηνίδια περίοδο (1937-1939) ο πληθυσμός της Γαλλίας ήταν41 εκατομμύρια.

Αυτονόητο είναι πως μια Γαλλία των 41εκατομμυρίων δεν είχε καμία τύχη απέναντι σε μια τέτοιαΓερμανία, ιδιαίτερα από τη στιγμή που δεν υπήρχεκάποιο τεράστιο τεχνολογικό χάσμα ανάμεσα στις δύοχώρες.

Δεν μπορούσε η Γαλλία, όχι απλά νασυγκρατήσει, αλλά ούτε καν στοιχειωδώς να αντισταθεί(όσους εξω-ευρωπαϊκούς πόρους και εάν διέθετε),απέναντι σε μια πλήρως κινητοποιημένη Γερμανία των 70ή 80 εκατομμυρίων.

ΙΙΙ

Είμαι σίγουρος πως εάν παρουσιάζαμε σε κάποιον το2012 (μόλις πέντε χρόνια νωρίτερα), την παρακάτφράση-είδηση, και ισχυριζόμασταν πως είναι από το2017, «κανείς» δεν θα πίστευε πως μια τέτοια είδηση θαμπορούσε να είναι αληθινή, μόλις πέντε χρόνιααργότερα:

The news comes amid increasing tensionsbetween the UK and Spain over thesovereignty of the British Overseas Territory.

Τόσο βυθισμένοι σε φαντασιοκοπίες, κοσμικούςμεσσιανισμούς, δυτικο/ευρω-μυθολογίες και περί τέλουςτης ιστορίας κενολογίες (απόλυτη διάψευση) ήταν οιάνθρωποι.

Σημείωση

Κατά τα λοιπά.
Το Γιβραλτάρ θα πρέπει να βρεθεί υπόισπανική κυριαρχία, η Θέουτα (Ceuta) να επιστρέψει απότην Ισπανία στο Μαρόκο, οι βρετανικές βάσεις ναφύγουν από την Κύπρο, η Καρολίγγεια Ευρώπη να πάψεινα μιλά στο όνομα και κατ'αποκλειστικότητα -ασκώνταςπολιτιστικό ιμπεριαλισμό επί- ολόκληρης της «Ευρώπης»,η Ευρωπαϊκή Ένωση να πάψει να το παίζει Αγία Ελεούσακαι Παρθένος Μαρία ενώ χρησιμοποιεί ασύμμετρεςσχέσεις και επιβάλλει νέο-αυτοκρατορικές πολιτικές, καιοι οπαδοί της, οι λεγομενοι «ευρωπαϊστές»(γερμανοκεντρικοί ή άλλοι), να πάψουν να το παίζουναντι-αποικιοκράτες την ίδια στιγμή που περιφερειοποιούνκαι μεταβάλλουν σε μετανεωτερικές χωματερές ή/καιιδιότυπες αποικίες, ολόκληρα κράτη και έθνη.

Αυτά.

Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα. Γεμισαμε ασπιλες,αμόλυντες και Αγνές νεο-ευρωΠαρθένες.

ΙV

Εκείνο που ανέκαθεν με ανησυχούσε και μεπροβλημάτιζε, δεν ήταν κατά πόσο ο Trump ήταν «δεξιόςή αριστερός», «εθνικιστής ή γκλομπαλιστής» κ.λπ, αλλάτο κατά πόσο θα συνέχιζε την καταστροφική πορεία πουδιαγράφηκε για τις Ηνωμένες Πολιτείες, με την πολιτικήπου ξεκίνησε επί Clinton, συνεχίστηκε με τον Bush, καιολοκληρώθηκε επί Obama, δηλαδή κατά πόσο θαεπιτάχυνε ή θα καθυστερούσε την αποδυνάμωση ή/καιπαρακμή, την καθοδική πορεία της επιρροήςκαι τηςισχύος, των Ηνωμένων Πολιτειών, και την άνοδο τηςαναρχίας στο διεθνές σύστημα.

Η περίοδος του «μονομερούς τσαμπουκά», υπήρξεκαταστροφική για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η απόπειρα «εκφοβισμού», ούτε κατάφερε να συγκρατήσει τιςφυγόκεντρες δυνάμεις στο εσωτερικό της «Δύσης», ούτενα διατηρήσει ως απόλυτο κέντρο ισχύος τον Ατλαντικό,ούτε να συντηρήσει την «Μονοπολική Στιγμή», ούτε νααποτρέψει την ανάδυση νέων κέντρων στον πλανήτη,ούτε να αποδυναμώσει τους αντίπάλους (η επιρροή τηςΡωσίας και της Κίνας, ιδιαίτερα όμως του Ιράν, ουδεμίασχέση έχει με τη δεκαετία του 1990), ούτε, φυσικά, νασυγκαλύψει τη βαθμιαία αποδυνάμωση των Η.Π.Α.

Αντιθέτως, η αργόσυρτη παρακμή της ισχύος τους, ηβαθμιαία αποδυνάμωση τους, επιταχύνθηκε (πλέονουδείς «υπακούει» όπως παλαιότερα.

Ούτε καν οιΓερμανοί - αν και η απομάκρυνση από την «Ευρώπη»είναι αποφασισμένη, και έχει αρχίσει, εδώ και αρκετόκαιρό.

Επί Bush διαβάσαμε για την «Διάσπαση τηςΔύσης», ενώ επί Obama, οι σχέσεις Η.Π.Α και«Ευρώπης» έφτασαν στο ναδίρ τους, στο χειρότεροσημείο τους εδώ και 70-80 χρόνια, από τη δεκαετία του1930).

Μπορούσε άραγε να διορθωθεί η ζημιά; Μπορούσε ναγίνει διαφορετικά;

Ως αποτροπή ή αντιστροφή, όχι, δενμπορούσε.

Ως καθυστέρηση, διαχείριση και χρονοτριβή,ναι, μπορούσε (και μπορεί).

Φυσικά, η βαθμιαία αποδυνάμωση των ΗνωμένωνΠολιτείων οδήγησε στην ψευδαίσθηση πως η ΕυρωπαϊκήΈνωση θα «αντικαταστήσει» τις Η.Π.Α, ως η επόμενηπαγκόσμια υπερδύναμη (από το 2003 μέχρι το 2008αυτό έπαιζε πολύ ως μόδα.

Ήταν η ευρωφιλική καιευρωκεντρική ανάγνωση και ερμηνεια του Τέλους τηςΙστορίας).

Οι φρούδες ελπίδες και η τελεολογία περί ενόςευρωκεντρικού Τέλους της Ιστορίας, εμφανίστηκε σεδιάφορες ακραίες μορφές, τυλίγοντας καιμασκαρεύοντας την ευρωπαϊκή παρακμή με σοφιστείες.

Ξανά τότε, όταν όλοι ζούσαν την ευρωπαϊκή μέθη τους,έγραφα και μιλούσα για παρακμή της «Ευρώπης», και οιπερισσότεροι χαμογελούσαν με «έξυπνο» ύφος, όπωςακριβώς χαμογελούσαν και ειρωνεύονταν πριν απόαυτούς, όσοι θεωρούσαν παντοδύναμες και άτρωτες τιςΗ.Π.Α και νομοτελειακή την επικράτηση του μονοπολικούκόσμου.

Οι μεν, προκλητικοί και αλαζόνες, θεωρούσαναδιαμφισβήτητη την ύπαρξη του αμερικανοκεντρικούμονοπολικού κόσμου και θέμα χρόνου την πλήρηεπέκταση και επιβολή του σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Οιδε, θεωρούσαν ως αυτονόητο πως η αποδυνάμωση τωνΗνωμένων Πολιτειών θα μεταφραστεί αυτόματα σεισχυροποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αντικατάστασητων Η.Π.Α από την Ε.Ε, και πως θα βρισκόμασταν στηναρχή, όχι ενός Νέου Αμερικανικού Αιώνα, αλλά ενόςΝέου Ευρωπαϊκού Αιώνα.

Μετά είχαμε μια μεταβολή: απότην μονοπολικη αμερικανοκεντρική και ευρωκεντρικήσκέψη περάσαμε στην δυτικοκεντρική. Έτσι ήρθε στοπροσκήνιο η ιδέα της «Διπολικής Δύσης». Ισχυρίστηκαπως και η «Διπολική Δύση» έχει τελειώσει (πριν απόΜπρέξιτ και Τράμπ) και πως οι οπαδοί της αρνούνται ναδεχθούν κάτι τέτοιο και δίνουν μάχες οπισθοφυλακής,όπως ακριβώς έκαναν και οι προηγούμενοι πριν απόαυτούς.

Πάλι τα ίδια.

Ήταν -και εν πολλοίς παραμένει- μια πολύ σκοτεινήπερίοδος δογματισμού και λογοκρισίας για την κριτικήσκέψη.

Ο σημερινός κόσμος, είναι ένας κόσμος εντελώςδιαφορετικός από τα μέσα των δεκαετιών 1990 και 2000,και πλέον, σχεδόν κανείς δεν μιλά για μονοπολικό κόσμο(ο τελευταίος φαντάζει τόσο μα τόσο μακρινός), ούτεαμερικανικής, ούτε ευρωπαϊκής, ούτε καν «δυτικής»κοπής.

Ορισμένοι όμως συνεχίζουν να επιμένουν...Δεν πειράζει.

Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια ή, κάπωςδιαφορετικά, όπως έλεγε ο Διδάσκαλος:
“Μόνο σανφτάσουν τα μεγάλα κρύα, ξέρουμε πως ο κέδρος και τοκυπαρίσσι είναι τα τελευταία δένδρα που φυλλορροούν”

(Κομφούκιος).

Έγραψα πιο πρίν πως εάν το 2012 παρουσιάζαμε μιαείδηση για ένταση στις σχέσεις Βρετανίας - Ισπανίας καιισχυριζόμασταν πως αποτελεί είδηση από το 2017,«ουδείς» θα πίστευε ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε νασυμβεί μόλις 5 χρόνια αργότερα.

Ομοίως, πριν απόπερίπου ένα χρόνο, έγραφα:...το 2017-18, οι άνθρωποι θα δυσκολεύονταινα θυμηθούν πως ήταν τα πράγματα πριν το2008-2009.

Οι άνθρωποι συνηθίζουν...
Νομίζωπως σταδιακά, και ξεκινώντας από το υπόλοιποτου 2016, εισερχόμαστε σε μια νέα φάση(πιθανότατα κρίσης) της περιόδου 2012-2026...

Ο κόσμος μας, το 2026, θα είναι έναςκόσμος εντελώς διαφορετικός.

Για να το θέσω διαφορετικά. Την επόμενη 5-10ετία, οιάνθρωποι θα θεωρούν αγνώριστο τον κόσμο τους σεσχέση με τον κόσμο των μέσων της δεκαετίας του 1990.

Πιθανώς μέχρι τα μέσα του 2020 -και σίγουρα μέχρι το2030-, οι ΗΠΑ θα έχουν κατανοήσει και αποδεχθείπλήρως (όχι απαραίτητα δημοσίως, αλλά στο εσωτερικότων κέντρων εξουσίας τους), το γεγονός ότι δεναποτελούν πια τη μόνη υπερδύναμη στον πλανήτη, αλλάότι αποτελούν ένα από τα λίγα κέντρα ισχύος στονπλανήτη.

Το αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παραμείνουντο ισχυρότερο από αυτά τα κέντρα, εξαρτάται από τοπόσο σοφές και μετρημένες θα είναι οι επόμενες κινήσειςτους, από την διπλωματία τους, και από το επίπεδοωριμότητας και αυτοσυγκράτησης που θα επιδείξουν.

Σημειώσεις

[-] Αποδυνάμωση των Ηνωμένων Πολιτειών δεν σημαίνειφυσικά ενδυνάμωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τοαντίθετο, η Ε.Ε βρίσκεται σε πορεία αποσύνθεσης και ηευρωπαϊκή ήπειρος, η γηραιότερη δημογραφικά ήπειροςστον πλανήτη, βρίσκεται σε πορεία παρακμής.

Εννοείταιπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, υπό καμία έννοια, δεν θα«αντικαταστήσει» τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Κανείς δεν θατο κάνει.

Ο μονοπολισμός αποτέλεσε μια εκκοσμικευμένημορφή «δυτικού» μεσσιανισμού, μια ονειροφαντασία.

[-] Αναφέρθηκα στον Clinton γιατί εκεί έχει τις ρίζες τηςη ολοκληρωτικά αποτυχημένη πολιτική του λεγόμενου''Dual containment'', της προσπάθειας ουσιαστικά τωνΗ.Π.Α να εφαρμόσουν ένα μείγμα πολιτικών περιορισμούκαι ανάσχεσης (containment), απομόνωσης (isolation)και αποσταθεροποίησης (destabilisation) του Ιράν[προκειμένου να επιτευχθεί το πάγιο δόγμα τους περίαλλαγής, δηλαδή ανατροπής, καθεστώτος (regimechange) στο Ιράν, μέσω ασφυκτικής πίεσης καιπερικύκλωσης του βορειοανατολικά από το Αφγανιστάνκαι νοτιοδυτικά από το Ιράκ. τελικά, οι Αμερικανοίκατέληξαν να συνεργάζονται με τους Ιρανούς (και τουςΡώσους), προκειμένου να απεγκλωβιστούν και νααποχωρήσουν από την περιοχή (από το Αφγανιστάν,αλλά και το Ιράκ), ενώ οι Σαουδάραβες κατηγόρησαντους Αμερικανούς πως το νότιο Ιράκ το παρέδωσαν οιίδιοι στο Ιράν με τις -μη- πολιτικές τους].

Το δόγμα περίregime change συνδέεται με την «εξαγωγή», το''spreading freedom and democracy'', δόγμα το οποίοέχει περιγράψει άριστα η Υπουργός Εξωτερικών τωνΗνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, Condoleezza Rice,ήδη από το 2005.

Οι πολιτικές αυτές και τα δεινά πουέχουν τη ρίζα τους σε αυτο το δόγμα (i. interventionism- ii. regime change), δεν αφορούν αποκλειστικά τους

«δεξιούς» ρεπουμπλικανούς ή τους «αριστερούς»δημοκρατικούς.

Τις χρησιμοποίησαν και τα δύο κόμματα.

Η ρίζα τους είναι ο ουιλσονιανός ιδεαλισμός που μέσωτης έμφασης του στη στρατιωτική ισχύ, έρχεται νααποτελέσει τη βάση του νεοσυντηρητικού credo.

Το νααποκαλεί κάποιος την πολιτική της κυβέρνησης Bushσυντηρητική ή νεοσυντηρητική, αντίκειται στους ίδιουςτους όρους (η εννοιολογική σύγχυση στις μέρες μαςουδόλως τυχαία είναι).

Πρόκειται για μια ακραίααναθεωρητική πολιτική, η οποία έχει (ή τουλάχιστον είχεμέχρι την «Αραβική Άνοιξη») ως ιδεαλιστικό της στόχοτην «εξαγωγής της δημοκρατίας» στη Μέση Ανατολή(στη συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά εν τέλει στονπλανήτη ολόκληρο), και το πραγματοποιείαυτόμονομερώς, είτε με τη χρήση στρατιωτικής ισχύος, είτεμε επαναστατικές μεθόδους.

Η πολιτική αυτήσυνεχίστηκε επί Obama φυσικά (γενικότερα, τα περί«αριστεράς και δεξιάς» για τα οποία τσακώνονται οι«αριστεροί και δεξιοί», στο πεδίο της διεθνούς πολιτικής,έχουν καταντήσει γραφικά, αν όχι γελοία). Τελικά, αντίγια «εξαγωγή της δημοκρατίας» είχαμε την ανάδυση ή/και «εισαγωγή της ισλαμοκρατίας» (Και φυσικά, τώρα,πολεμάμε το δεύτερο το οποίο δυναμοποίηθηκε από τοπρώτο).

[-] Οι Η.Π.Α αποτυγχάνουν τις τελευταίες δεκαετίες.
Από που να αρχίσει κανείς και που να τελειώσει;
Από τιςδιαχειρίσεις σε Ιράκ και Αφγανιστάν; (ποιά είναι ηεπιρροή του Ιράν σήμερα σε αυτές τις δύο χώρες;). Απότο χάος της Λιβύης;

Από την κατάσταση στην Ουκρανίακαι τη δύσμοιρη τη Γεωργία; (Δύο χώρες που«βασίστηκαν». Οι αποτυχίες των Η.Π.Α παίρνουν καιάλλους στο λαιμό τους. Και πολύ φοβάμαι πως θαυπάρξει συνέχεια).

Από τους χαμένους του β'παγκοσμίουπολέμου, και παραδοσιακούς μεταπολεμικούς«συμμάχους», την Ιαπωνία και τη Γερμανία, που τοπαίζουν «δύσκολες»; (και τις οποίες στοχοποίησεεμπορικά ο Trump).

Ή μήπως από τη Μαλαισία και τιςΦιλιππίνες (τις οποίες κινδυνεύουν να «χάσουν» γιαπρώτη φορά οι Η.Π.Α από το 1898-1901!), και τοπερίφημο ''Pivot to Asia''που αξίωνε να «απομονώσει»την Κίνα; (Στη συγκεκριμενη περίπτωση μάλιστααυτοαπομόνωθηκαν οι Η.Π.Α, μένοντας αγκαζέ-engagéμε την... Β. Κορέα.

Αυτό δεν είναι ''Pivot''προς την Ασία,αλλά προς το Άγνωστο). Να συνεχίσω με την Τουρκία;

Ήμήπως με το Ιράν (και την επιρροή που ασκεί σε Ιράκ καιΑφγανιστάν), το οποίο Ιράν, στις θεωρίες εργαστηρίουκαι στους υπολογισμούς γραφείου «διαλύεται» (όπως καιη Ρωσία φυσικά).

Ξέχασα και την αποσύνθεση της«Παγκόσμιας Φιλελεύθερης Τάξης».

Από που να αρχίσεικανείς και που να τελειώσει;

Ίσως το μεγαλύτεροαμερικάνικο φιάσκο ομως, η μεγαλύτερη αποτυχία τωνΗ.Π.Α, να ειναι ακριβώς η Ρωσία (θα έπρεπε να έχειεξαφανιστεί από τον χάρτη, αν παίρναμε στα σοβαρά,όσα γράφονταν και σχεδιάζονταν «εργαστηριακά» γιααυτή τη χώρα, τη δεκαετία του 1990).

Όσες και όσοι πιστεύουν ακόμη στην παντοδυναμία τωνΗνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, και άρα στηνδυνατότητα τους να μετατρέπουν τις ιδέες και τουςσχεδιασμούς τους σε πραγματικότητα -με αυτονόητο καιπετυχημένο τρόπο-, το πιθανότερο είναι πως μελλοντικάθα διαψευσθούν ή/και θα απογοητευθούν.

1 - Τι ακριβώς είναι αυτό που νομίζεις ότι κάνεις;
Όχι,

στ'αλήθεια θέλω να ξέρω.

2 - Κρατάω την Αμερική ασφαλή.

1 - Μάλιστα. Και πιστεύεις ότι αυτό κάνεις και τώρα;

2 - Τι πράγμα;

1 - Να μου δίνεις λάθος πληροφορίες…να διαρρέειςψευδείς αναφορές στον Τύπο…να με εξαναγκάζεις σεεπιλογές αντίθετες στην επίτευξη των στόχων που μεβοήθησαν να εκλεγώ.
Σοβαρά πού βλέπεις να πηγαίνειτο πράγμα;

Ελπίζεις να με μεταπείσεις; Να τα παρατήσω,να υπακούσω; Ελπίζεις πως θα παραιτηθώ;...

Εξήνταεκατομμύρια άνθρωποι με ψήφισαν. Ποιος στο διάολο σεψήφισε εσένα;

2 - Κανένας.

1 - Ακριβώς.

2 - Αλλά έχω κι εγώ «εκλογική περιφέρεια».

1 - Τι σημαίνει αυτό;

2 - Σημαίνει… Μην ανοίγετε πόλεμο με τις υπηρεσίεςασφαλείας σας.

1- Με απειλείς τώρα;

2- Σας λέω…ότι είναι ένας πόλεμος που δεν θακερδίσετε.Homeland - Season 6. Ο διάλογος είναι ανάμεσα σεPresident-elect [1] και CIA Black Operations Director

[2], και φυσικά έχει να κάνει (με τι άλλο;), με ό,τι έχουννα κάνουν και όσα συμβαίνουν στη Συρία. Δηλαδή, με τοΙράν.

Σημείωση

Ο κ. CIA Black Operations Director, έχει αρνητική στάσηπρος το Iranian Deal (για τα πυρηνικό πρόγραμμα) καιεπιδιώκει να μεταβάλλει ή να χειραγωγήσει τις πολιτικέςπου έχει διακηρύξει η President-elect, η οποία ακόμη δενέχει αναλάβει τα καθήκοντα της.

VΙ

Ένα από τα ισχυρότερα χαρτιά νομιμοποίησης, καιπαράλληλα ο μεγαλύτερος «ευρωπαϊκός» μύθος που έχεικαλλιεργηθεί και συνεχώς επαναλαμβάνεται, είναι ηάποψη πως χάρη στην Ε.Ε (στους ευρωπαϊκούς θεσμούςγενικότερα, αν και η Ε.Ο.Κ δεν είναι ίδια δομή με τηνΕ.Ε) δεν υπήρξε πόλεμος αλλά ειρήνη για κάποιεςδεκαετίες στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Πόλεμος δεν υπήρξελόγω της σταθερότητας -στο εσωτερικό- του διπολικούσυστήματος και της επικυριαρχίας των δύο δυνάμεων επίτων ευρωπαϊκών κρατών (ή της Ευρώπης), λόγω του«παγώματος των συγκρούσεων» και της εξωτερίκευσηςτων κρίσεων στην περιφέρεια του διπολικού συστήματοςή στον λεγόμενο τρίτο κόσμο (μια ακόμη ανιστόρητηπροπαγανδιστική ιδεολογική κατασκευή. Μια ορολογίατσουβάλι).

Αμέσως μόλις μεταβλήθηκε η δομή του διεθνούςσυστήματος, και οι «παγωμένες συγκρούσεις»,«ξεπάγωσαν» και πόλεμοι ή οι ασύμμετρες συγκρούσειςξεκίνησαν.

Ο πόλεμος και η βία εντός της ευρωπαϊκήςηπείρου (Γιουγκοσλαβία) μάλιστα οδήγησαν στηνπροσπάθεια απώθησης της πραγματικότητας μέσωλεκτικών κατασκευών όπως «Δυτικά Βαλκάνια».

Ηέννοια αυτή κατασκευάστηκε προκειμένου να απωθηθεί(και να μην γίνει απόδεκτό) το γεγονός πως ο πόλεμοςεπέστρεψε στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Δηλαδή, για λόγουςψυχολογικούς και μη αποδοχής της πραγματικότητας,προκειμένου ο πόλεμος και η βία να συμβαίνει εκτός«Ευρώπης» («δεν είναι δυνατόν αυτά να συμβαίνουνστην Ευρώπη»... πάλι) είχαμε την μετατόπιση των ορίωνκαι της σημασίας της έννοιας «Ευρώπη» (και μια νέαλεκτική-νοηματική κατασκευή).

Σημείωση
Αλγερία, Βιετνάμ, Ινδονησία, Αιθιοπία και Κέρας τηςΑφρικής, Κορέα, Αραβο-Ισραηλινές και ΙνδοΠακιστανικές συγκρούσεις, Κούβα, Ιράν, Μαλαισία,Αφγανιστάν, Αίγυπτος, Ταϊβάν, Ανγκόλα, Ζαΐρ-Κονγκό,Λιβύη, Καμπότζη, Άγιος Δομίνικος, Λίβανος,Μπανγκλαντές, Μοζαμβίκη κ.λπ. Δεκάδες περιστατικάστην περιφέρεια της διπολικής δομής, αυτού πουαργότερα μετονομάστηκε «Βορράς».

Όπως τα «Βαλκάνια» αποτέλεσαν το ιστορικόγεωγραφικό πεδίο σύγκρουσης και ανταγωνισμούΑυστροΟυγγρικής (η Γερμανικής), Ρωσικής (ή Σλαβικής)και Οθωμανικής (ή Τουρκικής) Αυτοκρατορίας (ήΙσχύος), το πεδίο μάχης τους, το Battlefield τους (και τηχωματερή τους), έτσι και ο λεγόμενος «Τρίτος Κόσμος»αποτέλεσε τα «Παγκόσμια Βαλκάνια», το πεδίοανταγωνισμού και τη χωματερή των δύο πόλων τουψυχρού πολέμου.

Με το πέρας του ψυχροπολεμικού

ανταγωνισμού η -παλαιά- χωματερή μετονομάστηκε

«Νότος».

VΙΙ

Στα πλαίσια ερωτήματος περί της Ε.Ε, ο John Major,πρώην Πρωθυπουργος του Ηνωμένου Βασιλείου, είπε-μεταξύ άλλων- τα εξής:

“Στο τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, όλη ηΕυρώπη ήταν χρεοκοπημένη.

Και (οι Ευρωπαίοι)κοίταξαν τον κόσμο γύρω τους, και ειδαν την ισχύ τωνΗνωμένων Πολιτειών, και προείδαν, προέβλεψαν -οι πιοσοφοί ανάμεσα τους- την αυξανόμενη ισχύ της Ασίας, καιιδιαίτερα της Κίνας, και συνειδητοποίησαν πως αν δενμείνουν ενωμένοι (οι Ευρωπαίοι), θα μετατρέπονταν σεπολιτικούς πυγμαίους-νάνους σε έναν κόσμο γιγάντων.

Και αυτή ήταν η ώθηση (η κινητήριος δύναμη) πίσω απότους πρώτους σπόρους αυτού που σήμερα ονομάζουμεΕυρωπαϊκή Ένωση”.

Έγραφα:

Ι. Οι «ελίτ» της κατεστραμμένης Ελλάδας είναιμονομερώς και άνευ όρων προσανατολισμένεςστο παρελθόν (δηλαδή στην δυτική Ευρώπη).

Όσο και εάν πιστεύουν ή προσπαθούν ναπείσουν για το αντίθετο, αυτό είναι τοπαρελθόν.

Την Ελλάδα την έφαγε ηυπερβολική πίστη και επανάπαυση στην «πολύή περισσότερη Ευρώπη» και όχι το αντίθετο.

Αυτό δεν συνέβη τυχαία.
Οι διανοητικές,πολιτικές, οικονομικές ή άλλες «ελίτ» πουηγεμόνευσαν στην Ελλάδα, αντιλήφθηκαν τηνΕ.Ε ως την κορύφωση μιας ιστορικής πορείαςκαι ως αυτοπραγμάτωση ή/και ολοκλήρωσητους.

Επιτέλους, μετά από δύο αιώνεςπροσπαθειών «εξευρωπαϊσμού» κατάφεραν ναοδηγηθούν στους άγιους εκείνους τόπους πουανέκαθεν ήθελαν να είχαν γεννηθεί...

Δεναντιλήφθηκαν... μικρές λεπτομέρειες όμως...πως η δυτική Ευρώπη δεν βρίσκεται σεανοδική, αλλά σε καθοδική πορεία...

Πως ηΕυρωπαϊκή Ένωση αποτελεί προϊόν καιαπόδειξη της αδυναμίας και όχι της δύναμηςτης δυτικής Ευρώπης.

14 Απρ 2016

ΙΙ.
Ποτέ δεν δόθηκε μια διαυγής απάντηση στοερώτημα πως ακριβώς συνδέεται η δομή τηςΕ.Ε με τη λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση», ηοποία «παγκοσμιοποίηση» αποτελεί την -ήλειτουργεί ως- raison d'être της Ε.Ε.

Η Ε.Ε δεναποτελεί προϊόν της «παγκοσμιοποίησης» (η«παγκοσμιοποίηση» και η διαχείριση τηςαποτελεί μέσο νομιμοποίησης της) αλλά τηςεπιδίωξης να αποκτήσουν βαρύτητα καιεκτόπισμα μεσαίες δυνάμεις που έχασαν τουςαποικιακούς και παλαιούς αυτοκρατορικούςτους χώρους (διατηρώντας ηγεμονικέςαξιώσεις και επιδιώκοντας να ανταγωνιστούνσε παγκόσμιο επίπεδο).

Η Ε.Ε, με τον καιρό,μετασχηματίστηκε σε μέσο και βατήρα τηςΓερμανίας.

Η ουσία όμως βρισκέται στηναπώλεια των παλαιών αποικιακών καιαυτοκρατορικών χώρων των ευρωπαϊκώνδυνάμεων, στην υποχώρηση τους, και στηναδυναμία των μεσαίας τάξης -πλέονδυνάμεων, να έχουν εκτόπισμα και βαρύτηταστις νέες παγκόσμιες συνθήκες, στις οποίες θαυπάρχουν και Μέγα εθνικά κράτη ηπειρωτικώνδιαστάσεων (Κίνα, Βραζιλία, Η.Π.Α, Ινδία,Ρωσία, Ινδονησία κ.λπ). Σε αρκετέςπεριπτώσεις μάλιστα, τα εθνικά κράτη πουπροέκυψαν από την διάλυση τωναυτοκρατοριών είναι, ή θα αποδειχθούν στομέλλον, σημαντικότερα από τα παλαιάαυτοκρατορικά κέντρα:

Πορτογαλία-Βραζιλία,Ολλανδία-Ινδονησία, Ισπανία-Μεξικό κ.λπ.

Οιελίτ του Ρήνου, επειδή δεν διαθέτουν τέτοιαμεγέθη (αποτελούν κράτη μεσαίου μεγέθους),επιλέγουν τον δρόμο μιας ιδιότυπηςμεταμοντέρνας Αυτοκρατορίας, προκειμένουνα ανταγωνιστούν σε παγκόσμιο επίπεδο.19 Ιαν 2017

ΙΙΙ.
Η εποχή που ζούμε, σε ό,τι αφορά τοεπίπεδο του παγκόσμιου ανταγωνισμού, είναι ηεποχή των Μέγα «Εθνικών Κρατών» (ή ενιαίωνπολιτικών μονάδων), όπως η Κίνα, η Βραζιλία,οι Η.Π.Α, η Ινδία, η Ινδονησία κ.λπ.

Οι ελίτ τουΡήνου και της περιφέρειας του, επειδή δενδιαθέτουν τέτοια μεγέθη (αποτελούν κράτημεσαίου μεγέθους), επιλέγουν τον δρόμο τηςΑυτοκρατορίας (προκειμένου ναανταγωνιστούν σε παγκόσμιο επίπεδο).

ΗΕυρωπαϊκή Ένωση σαφώς και ξεκάθαρααποτελεί επαναφορά της Αυτοκρατορίας καιτης Εκκλησίας σε νέα κοσμική μορφή.

Ορισμένα μειονεκτήματα αυτής της επιλογής ταανέφερα σε προηγούμενο σημείωμα (οι Η.Π.Ααποτελούν ενιαία πολιτική, οικονομική καιγλωσσική δομή, ενώ η Ε.Ε όχι.

Είναιοφθαλμοφανή τα πλεονεκτήματα που διαθέτειη Κίνα υπό αυτό το πρίσμα. Μια αυτοκρατορία,π.χ. η Ε.Ε, προκειμένου να καταβάλει έναεθνικό κράτος του μεγέθους των ΗνωμένωνΠολιτειών, θα έπρεπε να διαθέτει τα μεγέθητης Κίνας.

Η Κίνα όμως δεν αποτελείαυτοκρατορία με την έννοια που εξετάζω εδώ,αλλά «εθνικό κράτος» - οι κινέζοι προσπαθούννα εισάγουν την έννοια του «πολιτισμικούκράτους»: civilization state).

Οι ΗνωμένεςΠολιτείες αποτελούν ενιαία πολιτική δομή καιμπορούν να σταθούν σε αυτόν τον κόσμο τωνΜέγα «Εθνικών Κρατών», αλλά βρίσκονταιμπροστά σε ένα σημαντικό δίλημμα...20 Ιουν 2016

Ολοκληρώνω.

Το «ευρωπαϊκό πρότζεκτ» ποτέ δεν ήταν προϊόν,έμπνευση ή/και αποτέλεσμα δύναμης, αλλά αδυναμίας.

Ποτέ δεν ήταν προϊόν ή/και αποτέλεσμα των«τεχνολογικών αλλαγών και εξελίξεων» ή της«παγκοσμιοποίησης» (Γιατί μας έλεγαν για την«παγκοσμιοποίηση», τότε;

Το έρωτημα είναιρητορικό.
Ηαπάντηση υπάρχει στο ιστολόγιο αλλά και ως υπαινιγμόςστα προηγούμενα).

Εδώ και χρόνια, πριν ακόμη από τοξέσπασμα της κρίσης, λέω και γράφω πως το«ευρωπαϊκό πρότζεκτ» δεν έχει να κάνει με τιςεξιδανικεύσεις και τις ευρωκεντρικές μυθοπλασίες πουκυριαρχούν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Τόσα χρόνια δενβρέθηκε ένας άνθρωπος (που λέει ο λόγος, αν και δενπρέπει να ήταν και περισσότεροι από τα δάκτυλα τουενός χεριού, οι υπόλοιποι πίστευαν ευρωμυθοπλασίες)που να αντιλαμβάνεται ή να παραδέχεται πως έχουμε νακάνουμε με μια κατάσταση ανάγκης, που προκύπτει απόαδυναμία και όχι από δύναμη.

Επισημάνσεις-Σημειώσεις

[-] Πρόσφατα, όπως επεσήμανα και σε παλαιότεροκείμενο, είχαμε την δημόσια παραδοχή -περί αδυναμίαςκαι από τον κ. Juncker.
Μάλιστα, ο πρόεδρος τηςΕυρωπαϊκής Επιτροπής, χρησιμοποίησε τα στοιχεία καιτην επιχειρηματολογία που χρησιμοποιώ εγώ κατάκαιρούς, προκειμένου όμως να προειδοποιήσει ή/και νααπειλήσει εθνικά κράτη και να νομιμοποιήσει την ύπαρξητης Ε.Ε.

Λες και το έγραψα ή το είπα εγώ:είμαστε ένα σημαντικό μέρος της παγκόσμιαςοικονομίας...

Σε δέκα χρόνια, το ποσοστό αυτόθα είναι 15%.

Σε 20 χρόνια κανένα μέλος τηςΕΕ μόνο του δεν θα είναι μέλος της G7...

Απόδημογραφική πλευρά, δεν είμαστε πλήρως υπόεξαφάνιση, αλλά χάνουμε βάρος δημογραφικά.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, οι Ευρωπαίοιαποτελούσαν το 20% της ανθρωπότητας, τώρατο 5-6-7% και στα τέλη του 21ου αιώνα, το4% των 10 δισεκατομμυρίων κατοίκων.

Ο κ. Γιούνγκερ, με την επιχειρηματολογία του,επιβεβαιώνει πως τα ευρωπαϊκά κράτη (και γενικότερα η«Ευρώπη») βρίσκονται σε πορεία παρακμής καιαποδυνάμωσης, πως χάνουν σε παγκόσμια ισχύ καιβαρυτητα (οικονομική, δημογραφική, στρατηγική κ.λπ)και για τον λόγο αυτό χρειάζονται την Ε.Ε (προκειμένουνα μην εκλείψει η πολιτική τους βαρύτητα σε παγκόσμιοεπίπεδο).

Κατά αυτόν τον τρόπο παραδέχεται πως η Ε.Εαποτελεί μέσο αντιμετώπισης αυτής της αποδυνάμωσης(όπως έχω τονίσει) και όχι παράγωγο ή φυσικόεπακόλουθο της «Παγκοσμιοποίησης» (ντετερμινιστικά).

Ο πανικός και η ειλικρίνεια, σε ορισμένες περιπτώσεις,πάνε χέρι-χέρι, συμβαδίζουν.

[-] Ο John Major, ο οποίος ήταν αντίθετος με τηναποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕυρωπαϊκήΈνωση (και είναι πολύ επιφυλακτικός με τα περίλαμπρού μέλλοντος για το Ηνωμένο Βασίλειο),ερωτήθηκε εάν και κατά πόσον υπάρχει πιθανότητα η Ε.Ενα διαλυθεί.

Η εκτίμηση του ήταν αρνητική (πιστεύω πωςθα κάνουν ό,τι μπορούν προκειμένου να παραμείνουνενωμένοι).

Η θεμελίωση, η αιτιολόγηση της απάντησηςτου ήταν αυτή που διαβάσατε στην αρχή. Η ανάγκη.

Ηαδυναμία.

Όλα γίνονται για να μην είναι αδιάφορες στις νέεςπαγκόσμιες συνθήκες (τις οποίες ορισμένοι ακόμηαπωθούν ή αρνούνται), χώρες όπως η Γαλλία-αλλά καιη Γερμανία- και για να μπορέσουν να ανταγωνιστούν σεπρώτο επίπεδο.

Είναι η μη απόδοχή της θέσης τους στις νέες παγκόσμιεςσυνθήκες, στη νέα παγκόσμια πραγματικότητα, κατά τηνοποία δεν μπορούν να ανταγωνιστούν σε πρώτο επίπεδο, δεν μπορούν να διατηρούν ηγεμονικές αξιώσειςεπιδιώκοντας να ανταγωνιστούν σε παγκόσμιο επίπεδο(δεν μπορούν να δεχτούν πως ο ιστορικός κύκλοςκυριαρχίας τους, των δύο-τριών τελευταίων αιώνων, τηςευρωκεντρικής εποχής, ολοκληρώθηκε), είναι ηΎβρις τους που οδηγεί, που θαοδηγήσει, στο Χάος.

04/08/17--07:52:
Θραύσματα περίΙστορίας και Ταυτότητας - μέρος β´

Θραύσματα περί Ιστορίας και Ταυτότητας - μέρος α´

Την εποχή που η Κωνσταντινούπολη είχε περί τους300.000 κατοίκους (υπάρχουν εκτιμήσεις που κινούνταιμεταξύ 200.000 και 500.000) το Λονδίνο έχει 15.000-25.000 και το Παρίσι 20.000-30.000.

Η δεύτερημεγαλύτερη ευρωπαϊκή πόλη, μετά τηνΚωνσταντινούπολη, δεν αριθμούσε περισσότερους από50.000 κατοίκους.

Την περίοδο που η Κωνσταντινούποληήταν με διαφορά η μεγαλύτερη Πόλη στην Ευρώπη, μεδεύτερη την Κόρδοβα (καμία άλλη ευρωπαϊκή πόλη δεναριθμούσε περισσότερους από 40-60.000 κατοίκους), ηΒαγδάτη -την οποία γνωρίζαν οι Κινέζοι-, είχε πληθυσμόπου προσέγγιζε το 1.000.000.

Η Βαγδάτη ήταν μια πόλη,που όμοια της δεν υπήρχε. Μονάχα τα μεγάλα αστικάκέντρα της Κίνας -υποτίθεται πως- μπορούσαν νασταθούν δίπλα της (Chang'an, Kaifeng, Hangzhou,Beijing).

Πότε χάνει τα πρωτεία της μεγαλύτερης ευρωπαϊκήςπόλης η Κωνσταντινούπολη; Μαντέψτε.

Μετά από τηνΆλωση του 1204 από τους εν Χριστό και εν Ευρώπηαδελφούς.

Προσέξτε πως η Κωνσταντινούπολη είναι ημεγαλύτερη ευρωπαϊκή και χριστιανική πόλη, με τηνΚόρδοβα να ακολουθεί.

Προσέξτε επίσης πως το Ισλάμήταν πανίσχυρο στούς χώρους της βορειοδυτικήςΑφρικής και της νοτιοδυτικής Ευρώπης - μάλιστα λίγεςδεκαετίες πριν από τις «σταυροφορίες», ο ηγεμόνας τηςΚόρδοβας παίρνει τον τίτλο του Χαλίφη.

Πως είναιδυνατόν από στρατηγικής απόψεως να αποδυναμώνεικανείς στρατιωτικά τους χώρους της δυτικής Ευρώπηςκαι να στέλνει ιερόμαχους πολεμιστές χιλιάδες χιλιόμετραμακρυά; Είναι αδιανοητο.

Πως είναι δυνατόν οι«σταυροφορίες» να στοχεύουν το Ισλάμ και να έχουμετην Άλωση του μόνου ευρωπαϊκού και χριστιανικούκέντρου, της Κωνσταντινούπολης, που στεκόταναναμεσα στην Κόρδοβα και την Βαγδάτη;

Απόστρατηγικής απόψεως, η συνεργασία με τον Χριστιανισμότης Ανατολής και την Κωνσταντινούπολη, θα ήταν αυτήπου θα απωθούσε το Ισλάμ, αν όντως το Ισλάμ ήταν οστόχος.

Πως είναι δυνατόν ο «εχθρός» να βρίσκεται στηνΚόρδοβα και τελικά ο «εχθρός» να μετατοπίζεται χιλιάδεςχιλιόμετρα μακρυά;

Μάταια θα ψάξει κανείς για απαντήσεις σε αυτά ταερωτήματα.

Η ευρωκεντρική ιδεολογία και ιστοριογραφία(σε συνδυασμό με την «παγκόσμια οικονομία» και τον«καταμερισμό εργασίας») έχει εξυπηρετήσει πολύ καλάτους σκοπούς της (με εξόχως... «επιστημονικούς»τρόπους).

Σκόπιμα παραμερίζονται από την κοινή γνώμηκαι συνείδηση τα ιστορικά και γεωφυσικά δεδομένα.Μέσω «επιστημονικών ορολογιών» και «οικονομικώνδεικτών» όμως είναι μάλλον αδύνατον να αλλάξουν ταγεωφυσικά δεδομένα του πλανήτη.

Συνεχίζω.
Πότε χάνει τα πρωτεία της μεγαλύτερηςευρωπαϊκής πόλης η Κωνσταντινούπολη;

Μετά από τηνΆλωση του 1204. Και ποιά πόλη παίρνει τα πρωτεία;

Μαντέψτε ξανά. Το Παρίσι.
Για περίπου δύο αιώνες.

Τον 15ο αιώνα η Κωνσταντινούπολη επιστρέφει στηφυσική της θέση ως η Πρωτεύουσα Πόλη της Ευρώπης,ως Οθωμανική όμως πλέον.

Τον 16ο αιώνα ο πληθυσμόςτης Κωνσταντινούπολης αγγίζει τους 700.000 κατοίκους.

Υπολείπεται μόνον του Πεκίνου.
Περί το 1700 μ.Χ οπληθυσμός της «παρηκμασμένης» Κωνσταντινούπολης(μετέπειτα «Ινσταμπούλ») εκτιμάται πως ξεπερνά τις700.000.

Το Λονδίνο και το Παρίσι πλησιάζουν το μισόεκατομμύριο (450.000-550.000). Η πλάστιγγα αρχίζει ναγέρνει -από τα Στενά του Βοσπόρου- προς τα Στενά τηςΜάγχης.

Τον 18ο αιώνα το Λονδινό ξεπερνά τους πάντες.

Για περίπου 8-10 αιώνες η Κωνσταντινούπολη είναι ημεγαλύτερη Πόλη της Ευρώπης.

Δεν υπάρχει κανέναιστορικό προηγούμενο, καμιά άλλη πόλη στην ιστορίατης Ευρώπης με ανάλογη διάρκεια (επίσης δεν υπάρχειόχι απλά μεσαιωνική -αλλά γενικότερα- ευρωπαϊκήιστορία δίχως την Κωνσταντινούπολη).

Μεγαλύτερες Πόλεις της Ευρώπης από ιδρύσεως της:Κωνσταντινούπολη (5-6 αιώνες), Κόρδοβα,Κωνσταντινούπολη (ξανά), Παρίσι (2 αιώνες), Γρανάδα,Κωνσταντινούπολη (2 αιώνες), Λονδίνο (2 αιώνες),Μόσχα (δεκαετίες), Κωνσταντινούπολη (ξανά).

Εδώ και περίπου μια δεκαετία η Κωνσταντινούπολη έχειεπιστρέψει στη φυσική της ιστορική θέση, αποτελώνταςτη μεγαλύτερη πόλη της Ευρώπης (Έπονται Μόσχα καιΛονδίνο).

Η «ινσταμπουλοποίηση» και η«κεμαλοποίηση», δηλαδή ο ιστορι(ογραφι)κός αφανισμόςτης Πόλης (και της Αυτοκρατορίας), δεν αντέχει,καταρρέει.

Επισημάνσεις-Σημειώσεις

[1] Όπως έγραφα παλαιότερα:
Προκειμένου η Πόλη καιη ιστορία της να εξαφανιστεί, δεν έπρεπε το όνομα ναμείνει στο στόμα των Τούρκων - αλλά και των Ελλήνων.

Κάτι τέτοιο συμβάδιζε με τις επιδιώξεις της εποχής.

Δηλαδή με τη μεταβολή του Κεράτιου Κόλπου τηςΚωνσταντινούπολης των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων, τωΟθωμανών Σουλτάνων και των Βενετών Πατρίκίων (ηταφική πλάκα του Ερρίκου Δάνδολου ακόμη βρίσκεταιστην Αγιά Σοφίά) σε ευρωπαικό αποχωρητήριοεξυπηρέτησης συγκεκριμένων πολιτικών.

Με την Πόληως Κωνσταντινούπολη-Κωνστανιιέ, κάτι τέτοιο ήταναδύνατον να συμβεί.

Ως «Ἰστανμποὺλ» όμως, κάτι τέτοιοήταν δυνατόν (τα υπόλοιπα αποτελούν«εκκοσμικευτικές» παραμυθίες).

Χαρακτηριστικό είναπως το «Ἰστανμποὺλ» καθιερώνεται με τον «ευρωπαϊκόπροσανατολισμό» της Τουρκίας...

Με την ιστορικήαλλοίωση και παραχάραξη του ονόματος και τηνμετονομασία της Κωνσταντινούπολης-Κωνστανιιέ(Kostantiniyye) σε «Ἰστανμποὺλ», ξεκινά και το projectτης ολικής ιστορικής «τουρκοποίησης» της Οθωμανικήςαυτοκρατορίας και του παράλληλου «εξευρωπαϊσμού»της «Τουρκίας», δηλαδή της προσπάθειας πλήρουςενσωμάτωσης ή/και αφομοίωσης της Κωνσταντινούποληςστον... Ρήνο, στην Ευρώπη του Ρήνου...

Επιτέλους, ηπροσπάθεια πλήρους απαξίωσης, κατόπιν ενσωμάτωσηςκαι τελικά αφομοίωσης έχει σχεδόν ολοκληρωθεί.

ΗΑυτοκρατορία των Ρωμαίων ως «Βυζάντιο» και η ΝέαΡώμη-Κωνσταντινούπολη ως «Ἰστανμποὺλ»,εξαφανίζονται από το ιστορικό προσκήνιο καιμεταβάλλονται σε συνιστώσες μιας Ευρώπης του Ρήνουκαι μιας Δύσεως του Ατλαντικού (μέχρι να αφομοιωθούνκαι να εξαφανιστούν πλήρως).

Ο «εξευρωπαϊσμός» καιεκδυτικισμός» έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί.

2] Ο Αλέξανδρος δεν πήγε στη Δύση γιατί δεν υπήρχετίποτα άξιο λόγου (σε σχέση με την Ανατολή).

Παρόμοια,1500 χρόνια αργότερα, οι Μογγόλοι σταμάτησαν τηνευρωπαϊκή τους εισβολή, όχι επειδή ηττήθηκαν απόΟύγγρους, Πολωνούς και Κροάτες (όλοι τους θύματα της

ιστοριογραφίας και ιδεολογίας και οιίδιοι).

επειδή στην Ευρώπη δεν υπήρχε τίποτα άξιολόγου εκείνη την εποχή. Την ίδια περίοδο που καμίαπόλη στην Ευρώπη δεν ξεπερνά τους 70.000 κατοίκους,εκτός από το Παλέρμο (ένα ακόμη θύμα τουΕυρωκεντρισμού), τη Σεβίλλη, την Κωνσταντινούποληκαι το Παρίσι (Τρεις, υπό την ευρεία έννοια, μεσογειακέςπόλεις και μια από την ηπειρωτική Ευρώπη με πληθυσμόαπό 120 ως 160.000), η Βαγδάτη αγγίζει το έναεκατομμύριο κατοίκους, με μόνες ισάξιες της, τις πόλειςKaifeng και Hangzhou της Κίνας, ενώ οι Πόλεις Gurganjκαι Merv, στο σημερινό Τουρκμενιστάν, έχουν διπλάσιο ήτριπλάσιο πληθυσμό από οποιαδήποτε ευρωπαϊκη πόλη(υπάρχουν πολλά ακόμη άξια λόγου αστικά κέντρα:Poḷonnaruwa στη Σρί Λάνκα, Angkor στην Καμπότζη, Fezστο Μαρόκκο κ.λπ).

Οι Μογγόλοι λοιπόν, εγκαταλείπουν το απώτατο άκρο, την παρωνυχίδα της Ευρασίας που

ονομάζουμε Ευρώπη, και στρεφονται προς το νότο

καταλύοντας το Χαλιφάτο των Αββασίδών.
Άλωση της Βαγδάτης υπό τον Hülegü (μέχρι την Κίνα έφτασαν τα νέα).

Όμως και η ίδια η αναφορά μονάχα σε Ούγγρους,Πολωνούς και Κροάτες είναι ''biased'', καθώς ουδείςαναφέρει, γνωρίζει ή θυμάται πως οι Μογγόλοι είχανεισβάλει επίσης σε Σερβία και Βουλγαρία.

Τέλος, οι Μογγόλοι της Χρυσής Ορδής είχαν μικρής διάρκειαςσυμμαχία με τους «Βυζαντινούς», μετά την επανάκτησητης Πόλης από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα και ιδρυτή τηςδυναστείας των Παλαιολόγων Μιχαήλ, και τηνεπικράτηση του στην μάχη της Πελαγονίας ή τηςΚαστοριάς, επί των δυνάμεων τουΓουλιέλμουΒιλλεαρδουίνου, του Μιχαήλ Κομνηνού Δούκα και τουΜαμφρέδου της Σικελίας.

Η Μεσόγειος θα παραμείνει υπότην αποκλειστική σχεδόν κυριαρχία των μωαμεθανώναπό τον 10ο μέχρι τον 18ο αιώνα.

Όταν οι Οθωμανοίπαίρνουν την Πολη καί εδραιώνουν την αυτοκρατορίατους, οι ανερχόμενες -μέσω του κληρονομηθέντοςπλούτου τών προηγουμένων ισλαμικών κρατώνδυνάμεις, Πορτογαλία και Ισπανία, στρέφονται πρόςτονΙνδικό Ωκεανο και την Αμερική.

[3] Η Βαγδάτη ήταν πιθανότατα η πρώτη πόλη στηνανθρώπινη ιστορία που ξεπέρασε τους 1.000.000κατοίκους (υπάρχουν και οι περιπτώσεις των κινεζικώνπόλεων Chang'an και Kaifeng, ενώ οι αναφορές για τηΡώμη, 1000 περίπου χρόνια νωρίτερα από αυτές τιςπόλεις κρίνονται ως υπερβολικές).

Η Βαγδάτη ήταν ηΝέα Υόρκη της εποχής της (όχι από απόψεως πνεύματος.

Η Νέα Υόρκη ήταν η πρώτη πόλη που ξεπέρασε τα 10

εκατομμύρια - ενώ το Τόκιο τα 20).
Η Νάπολη, δηλαδή ηΝεάπολις, είναι επίσης μια πόλη που υποβαθμίστηκε απότον ευρωκεντρισμό (τη συναντάμε σε αρκετέςπεριπτώσεις να ανταγωνίζεται το Λονδίνο και το Παρίσι).

Υπήρξε και μια βραχεία περίοδος που η Θεσσαλονίκηήταν από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές πόλεις (με τοΠαλέρμο, το Παρίσι και φυσικά την Κωνσταντινούπολη).

Κατά καιρούς, έχουν πέσει θύματα της ευρωκεντρικήςιδεολογίας και ιστοριογραφίας πρόσωπα, πόλεις,αυτοκρατορίες, λαοί, έθνη και θρησκείες πάσης φύσεως.

Το κέντρο ή ο πυρήνας του ευρωκεντρισμού δεν είναι η«Ευρώπη».

Όπως έχω τονίσει παλαιότερα, όταν μιλάμεγια «ευρωκεντρισμό» δεν αναφερόμαστε σε ολόκληρητην ιστορία και γεωγραφία της Ευρώπης (θα επανέλθωσε αυτό).

Μάλιστα οι περισσότερες περιοχές τηςΕυρώπης είναι οι ίδιες θύματα του ευρωκεντρισμού.

Ο Πολωνός που μιλά για Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία,ο Έλληνας που μιλά για «Βυζάντιο», ο Σικελός που μιλάγια Βασίλειο της Σικελίας και ο Τούρκος που μιλά γιαΟθωμανική αυτοκρατορία, όλοι οι προηγούμενοι, είναι«εθνοκεντρικοί» και πνιγμένοι στην «μερικότητα» τους.

Είναι Οικουμενικοί και «νεωτερικοί» μονάχα στο βαθμόπου είναι... ευρωκεντρικοί (όλως τυχαίως).

[4] Η χειρότερη περίοδος στους 17 αιώνες ιστορίας της

Πόλης, ήταν μετά από την Άλωση του 1204 και μέχρι ταπρώτα χρόνια της Άλωσης του 1453, και από το 1923μέχρι περίπου το 1980.

[5] Κωνσταντινούπολη και Λονδίνο.
Δύο μη ηπειρωτικόευρωπαϊκές Πόλεις είναι τα μεγαλύτερα αστικά κέντρατης «Ευρώπης» για περίπου 10-12 αιώνες (Το Λονδίνοχάνει τα πρωτεία από τη Μόσχα).

II.

Όπως έχει επισημανθεί και παλαιότερα, κατά καιρούςέχουν πέσει θύματα της ευρωκεντρικής ιδεολογίας καιιστοριογραφίας πρόσωπα, πόλεις, αυτοκρατορίες, λαοί,έθνη και θρησκείες πάσης φύσεως.

Θύμα τουευρωκεντρισμού, όσο και αν φαίνεται περίεργο, είναι καιο Χριστιανισμός.

Ο Χριστιανισμός δεν είναι «ευρωπαϊκός» ή, για να τοθέσουμε διαφορετικά, η Ευρώπη δεν έχει καμίααποκλειστικότητα επί του Χριστιανισμού.

Πέρα από τογεγονος πως το δημογραφικό κέντρο βάρους, έδω καιαρκετές δεκαετίες, έχει μεταφερθεί στο Νότο (Αμερική,Αφρική και σε κάποιο βαθμό Ασία - καθόλου τυχαίο πουο Πάπας προέρχεται από τη λατινική Αμερική), ιστορικά,στις δυτικές εσχατίες της Κίνας υπήρξε αρχιεπίσκοπος καιχριστιανική παρουσία πριν από το Canterbury τηςΑγγλίας, και 1000 περίπου χρόνια πρωτού υπάρξειχριστιανική παρουσία στις Η.Π.Α. Δεν χρειάζεται φυσικάνα αναφέρουμε πως οι Αιθίοπες και οι Αρμένιοι ήτανχριστιανοί 10 περίπου αιώνες πριν οι Ολλανδοίγνωρίσουν τον Καλβίνο και, 15 και πλέον αιώνες,πρωτού ο απαισιότατος κοσμικοθρησκευτικόφονταμενταλιστής μεθοδιστής πανίβλακας George W.

Bush (ο Πάπας και ο Χαμενεΐ φαντάζουν σαν μίξηΠλάτων και Oppenheimer, μπροστά του) κυβερνήσει τιςΗνωμένες Πολιτείες.

Το δημογραφικό κέντρο βάρους του χριστιανισμού, απότο 1900 και ύστερα, σταδιακά μετακινείται προςεξωευρωπαϊκούς χώρους.

Πλέον βρίσκεται στονΠαγκόσμιο Νότο. Συγκεκριμένα μεταξύ ΛατινικήςΑμερικής και -Κεντρικής και Νότιας- Αφρικής (SouthSouth του Νότιου Ατλαντικού). Πριν από έναν αιώνα, το80% περίπου των Χριστιανών ζούσαν στην Ευρώπη καιτη Βόρεια Αμερική (Θυμίζω πως ανάμεσα στα τέλη του19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου, η Ευρώπηαποτελούσε περίπου το 25% του παγκόσμιουπληθυσμού).

Το 2005, έναν περίπου αιώνα μετά, τοποσοστό αυτό είχε πέσει κάτω από το 40% (πλέονμάλλον βρίσκεται κάτω από το 30%. Η διατήρηση τουποσοστού σε αυτά τα επίπεδα ωφείλεται κυρίως στηνανατολική Ευρώπη).

Αντίθετα, τα ποσοστά τωνΧριστιανών εκτοξεύθηκαν στον Παγκόσμιο Νότο.

Στιςμέρες μας, οι ΛατινοΑμερικάνοι, οι Αφρικανοί και οιΆπωΑσιάτες είναι περισσότερο χαρακτηριστικοίεκπρόσωποι του Χριστιανισμού από τουςΕυρωπαίους(κυρίως δυτικούς και βόρειους) και τουςΒορειοΑμερικανούς.

Το 1900, από τις πρώτες δέκα χριστιανικές χώρες, οιεννέα ήταν «δυτικές» ή ευρωπαϊκές (εξαίρεσηαποτελούσε η Βραζιλία).

Το 2005, είχαν απομείνει μόλιςτρεις «δυτικές» χώρες.

Οι Η.Π.Α, η Ρωσία και η Γερμανία(εφόσον όμως οι «δυτικοί» δεν θεωρούν τη Ρωσία«δυτική» χώρα, θα πρέπει μιλήσουμε για δύο χώρες, καιμάλιστα για δύο προτεσταντικές, κατά βάση, χώρες.

Ημια λουθηρανίζουσα και η άλλη καλβινίζουσα).
Στιςμέρες μας, οι πρώτες δέκα χώρες με το μεγαλύτεροχριστιανικό πληθυσμό είναι οι εξής:
Ηνωμένες Πολιτείες,Βραζιλία, Μεξικό, Ρωσία, Φιλιππίνες, Νιγηρία, Κίνα,Κονγκό-Ζαΐρ, Γερμανία, Αιθιοπία.

Στις δέκα αυτές χώρεςκατοικεί ο μισός χριστιανικός πληθυσμός του πλανήτη.

Μέχρι το 2030, στις πρώτες δέκα χριστιανικές χώρες, θαυπάρχει μια μόλις «δυτική» ή «βόρεια»:

Οι ΗνωμένεςΠολιτείες της Αμερικής (τι είδους «χριστιανισμός» θαείναι αυτός είναι άλλο ζήτημα) [Για περισσότερα δες

Πολιτιστικές μακροδομές:

Γενικές παρατηρήσεις για τηνμετακίνηση του κέντρου βάρους της χριστιανικήςανθρωπογεωγραφίας προς τον Παγκόσμιο Νότο. 15 Αυγ2015].

Τα ιδεολογικά απομεινάρια και απολειφάδια του ψυχρούπολέμου θεωρούν πως ο Χριστιανισμός«τριτοκοσμικοποιείται».

Εγώ θεωρώ πως οΧριστιανισμός, ως αισθητήρας και ως αποτύπωση τωνπαγκόσμίων εξελίξεων, βρίσκεται πιο κοντά στηνπραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης απ'ό,τι ταδυτικοευρωκεντρικά προοδευτικά σχήματα-αγγλοσαξονικής λιμπεραλιστικής- «παγκοσμιοποίησης»τύπου Fukuyama (Τέλος της Ιστορίας) τα οποία-αποδέχονται σε μεγάλο βαθμό με παραλλαγμέναπεριεχόμενα και οι μαρξιστές και- τοποθετούν στο κέντροτις Η.Π.Α ή τον ΕυρωΑτλαντικό χώρο («Δύση»)ιεραρχώντας ή περιφερειοποιώντας τον υπόλοιποπλανήτη σε σχέση με αυτό το κέντρο (οδηγούμενα μέσωδιπολικών ή τριπολικών σχημάτων σε προοδευτικάιστορικά εξελικτικά στάδια:

Είναι μια αντίληψηαυτονόητη, εφ'όσον εκκινεί κανείς από την επιδίωξη ναδείξει ότι υπάρχει «ένας και μόνο» πολιτισμός.

Ο«δυτικός» έτσι πολιτισμός αντεπαρατέθη προς όλουςτους άλλους, με σκοπό όχι την ερευνητική σύγκρισηαλλά απλώς την αγνόηση τους...).

Ο Χριστιανισμός,όντας Οικουμενικός, όχι μόνο δεν μπορεί να είναιαποκλειστικά «δυτικός ή/και ευρωπαϊκός», αλλά είναι και-εν δυνάμει- ανταγωνιστικός προς τον «ένα και μόνο»πολιτισμό, τον «δυτικό».

Εάν ο Χριστιανισμός όμως δεν είναι -ούτε ιστορικά αλλάούτε στις ημέρες μας- «ευρωπαϊκός» ή «δυτικός», τότεοι φονταμενταλιστές ισλαμιστές χτυπάνε τονχριστιανισμό ή κάτι άλλο; (μήπως και οι λεγόμενοι«σταυροφόροι» χτύπαγαν το Ισλάμ -τη Βαγδάτη και τηνΚόρδοβα- όταν άλωναν την Κωνσταντινούπολη;).

Μάλλον κάτι άλλο χτυπάνε.
Επίσης προκαλεί εντύπωσηπου δεν έχουμε επιθέσεις στην αντι-μουσουλμανικήχριστιανική εθνο-κρατική Ουγγαρία του Orbán ή στηνυπερ/νεο-συντηρητική Πολωνία, αλλά στις μεταεθνοκρατικές ή υπερεθνικές Βρυξέλλες -ως τοπική

ευρωπαϊκή έκφραση της Global Governance-, και σε«πολυπολιτισμικά» παλαιο-αποικιακά κέντρα όπως τοΛονδίνο και το Παρίσι (το κείμενο γράφτηκε πριν απότην επίθεση στην Αγία Πετρούπολη).

Το ποιά ακριβώς είναι η σχέση του Χριστιανισμού με τοΙσλάμ, ας το αφήσουν -οι σοσιαλφιλελεύθεροιέθνοευρωπαϊστές- να το γνωρίζουν οι Πατριάρχες, οιΠάπες, οι χριστιανοί (οι κανονικοί, όχι οι γιαλαντζί) καιτα τυπικότερα δείγματα χριστιανών της εποχής μας,όπως αυτοί της Αμερικής, της Αφρικής και της Ασίας (καιόχι φυσικά της... Ολλανδίας ή του Βελγίου).

Το ναθυμάται ο σημερινός λίμπεραλ -όχι του 19ου αλλά του21ου αιώνα- της Ε.Ε, τον Χριστό, προκαλεί υποψίες...

Έχει άραγε στις μέρες μας ο «δυτικός» ή ο «ευρωπαίος»το αποκλειστικό δικαίωμα να επικαλείται τονΧριστιανισμό ή/και να μιλάει -κατ'αποκλειστικότητα- στοόνομα του;

Εάν η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δενείναι θετική, τότε τι ακριβώς συμβαίνει;

Όπως η «Δύση» δεν αποτελεί στις μέρες μας τίποταπερισσότερο από την πολιτισμική προβιά τουλιμπεραλισμού, έτσι και τα περί χριστιανοσύνηςαποτελούν τη θρησκευτική προβιά του.

Ένα μείγμα ευρωκεντρισμού, εκκοσμίκευσης -και«αραιωμένου» χριστιανισμού-, λιμπεραλισμού(σοσιαλιμπεραλισμού μετά από την πτώση της Ε.Σ.Σ.Δ),αναμεμειγμένο με διάφορα ακόμη στοιχεία, αποτελεί τηνιδεολογία των πολιτιστικών φορέων μιαςεκκοσμικευμένης αμερικανικής και ευρωπαϊκής ελίτ.

Σημειώσεις

[-] Κατά τα λοιπά τον ιδεολογικό όρο «έλευθεροςκόσμος» τον υποκατέστησε ο πολιτισμικός όρος «δυτικόςκόσμος».

Μετά το πέρας του διπολικού συστήματος οφιλελευθερισμός άρχισε να εμποτίζει ή να «μολύνει», ναχειραγωγεί και άλλα επίπεδα ή πεδία (πολιτισμικά,θρησκευτικά), εφόσον επικυριάρχησε στο ιδεολογικό(έγινε default setting ή ενσωματώθηκε όπως έναλειτουργικό στους υπολογιστές).

[-] Ξαφνιάζουν ιδιαίτερα δε, ή προκαλούν απορία (ίσωςκαι γέλιο), τα περί χριστιανοσύνης όταν αναφέρονται σεπληθυσμιακά σύνολα που είναι αμφίβολο ανεκχριστιανίστηκαν ποτέ: δεν έχετε παρά να εξετάσετε τοιδεολογικό μείγμα του μανιφέστου του Μπρέιβικ(παγανισμός, «χριστιανισμός», τεκτονισμός,πανευρωπαϊσμός -δίχως σλαβοορθόδοξους όμως-,κουλτουραλιστικός αθεϊστικος χριστιανισμός, ναϊτισμός μκ.λπ), το οποίο έχει ως τίτλο και ως πρόταγμα μια«Ευρωπαϊκή Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας».

Υπό μιαέννοια ο Γκέερτ Βίλντερς είναι περισσότερο ειλικρινήςόταν μιλάει για Φιλελευθερισμό και Ισλάμ.

[-] Η Ινδία -η οποία είχε χριστιανική παρουσία πολύπρωτού οι Ρώσοι δούν «το φώς το αληθινό»- έχειπερισσότερους χριστιανούς από τις πιο πολλές χώρες τηςΕυρώπης (οι μουσουλμάνοι είναι απείρως περισσότεροιστην Ινδία απ'ό,τι οι χριστιανοί, και πάλι όμως, η Ινδίαέχει περισσότερους χριστιανούς από τις περισσότερεςευρωπαϊκές χώρες).

Η Νιγηρία έχει περισσότερουςχριστιανούς -και μουσουλμάνους- από οποιαδήποτεχώρα της Ευρώπης.

Η Κίνα βρίσκεται στην 7η θέση μεαρκετά εκατομμύρια χριστιανούς στα εδάφη της.

Προσπαθεί να «εθνικοποιήσει» τον χριστιανισμό της,γιατί ως γνωστόν, την περίοδο της αποικιοκρατίας, οιπληθυσμοί -και όχι μόνον αυτοίεργαλειοποίηθηκαν από τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις(η Νότιος Κορέα, σε σχέση με το συνολικό πληθυσμότης, έχει μεγάλο ποσοστό χριστιανών - «δυτικών»εννοείται, δηλαδή προτεσταντών και ρωμαιοκαθολικών).

Ο φόβος είναι πως οι Ηνωμένες Πολιτείες θαχρησιμοποιήσουν τμήματα των προτεσταντικώνπληθυσμιακών συνόλων προς «εκδημοκρατισμό» τηςΚίνας.

[-] Ο Χριστιανισμός είναι πιο ζωντανός από ποτέ καιγεμάτος σφρίγος (πλήν συγκεκριμένων τμημάτων τηςΕυρώπης).

Ο πλανήτης είναι εξίσου θρησκευόμενος όσοήταν πάντοτε.

Από, Εισαγωγή στην εποχή της μεταεκκοσμίκευσης [14 Ιαν 2016]:
''My point is that theassumption that we live in a secularized world is false.

The world today, with some exceptions to which I willcome presently, is as furiously religious as it ever was,and in some places more so than ever. This means thata whole body of literature by historians and socialscientists loosely labeled "secularization theory" isessentially mistaken. In my early work I contributed tothis literature. I was in good company—mostsociologists of religion had similar views, and we hadgood reasons for holding them. Some of the writings weproduced still stand up. Although the term"secularization theory" refers to works from the 1950sand 1960s, the key idea of the theory can indeed betraced to the Enlightenment. That idea is simpleModernization necessarily leads to a decline of religion,both in society and in the minds of individuals. And it isprecisely this key idea that has turned out to be wrong''- The Desecularization of the World - Peter L. Berger. Τοβιβλίο «Απο-Εκκοσμίκευση του Κόσμου» (TheDesecularization of the World: Resurgent Religion andWorld Politics) γράφτηκε δύο χρόνια πριν από την 11ηΣεπτεμβρίου.

Ο Berger δεν ξαφνιάστηκε από τιςεπιθέσεις.

Επισημαίνει ότι «παραπλανηθήκαμε ναπιστεύουμε πως ο εκσυγχρονισμός οδηγούσε στηνεκκοσμίκευση, κυρίως επειδή οι πολιτιστικοί φορείς εκκοσμικευμένης ελίτ αποτέλεσαν μια ευδιάκριτημειονότητα ακαδημαϊκών που οδήγησαν μυωπικά όλουςτους υπόλοιπους να πιστεύουν σε αυτή την υπόθεση».

ΟBerger διερευνά πώς η εκκοσμίκευση αποτέλεσε καισυνεχίζει να αποτελεί την ιδεολογία μιας αμερικανικήςκαι ευρωπαϊκής ελίτ...

III.

Τα ίδια πράγματα επιστρέφουν με διαφορετικά χρώματαFrancesco Guicciardini, 1483 μ.Χ - 1540 μ.ΧΛοιπόν...

Για να μην το κουράζουμε με την ΕυρωπαϊκήΈνωση (καθώς τα περί «Ευρώπης» και Ε.Ε, τα έχωαναλύσει σε δεκάδες σημειώματα υπό διάφορα πλαίσια).

Οπως τα κράτη γίνονται αντιληπτά ως γεωγραφικέςπολιτικές οντότητες, δηλαδή ως πολιτικές οντότητες στοχώρο, έτσι μπορούμε να μιλήσουμε και για πολιτιστικέςοντότητες στο χρόνο.

Τα πεδία που εξετάζω μεενδιαφέρουν ως γεωφυσικά -και όχι ως οικονομικάδεδομένα και ως συστήματα ιστορικών σχέσεων μακράςδιαρκείας (δες αμέσως παρακάτω: 843 μ.Χ και 1957μ.Χ). Δεν με ενδιαφέρει κάποιου είδους «ιδεαλιστική»αντίληψη, αλλά μια οπτική μακράς δομής και διάρκειας,μια αντίληψη ιστορικού βάθους. Λοιπόν..

α´

Η(οι) Συνθήκη(ες) της Ρώμης (1957 μ.Χ) δεν είναιτίποτα άλλο παρά μια νέα Συνθήκη του Βερντέν (Treatyof Verdun) του 843 μ.Χ.

Η Ευρώπη των έξι είναι η νεοΚαρολίγγεια Ευρώπη, μια επαναφορά της ΚαρολίγγειαςΕυρώπης [Εικόνες 1-2 και 3-4].

Αυτή η «Ευρώπη», η νεο-Καρολίγγεια Ευρώπη των του πυρήνα δηλαδή της Ε.Ε και της Ευρωζώνης, μιλά-και αξιώνει να μιλά- στο όνομα καικατ'αποκλειστικότητα της Ευρώπης ως ενιαίου όλου.

Η νεο-Καρολίγγεια πολιτιστική βάση των ελίτ, της Ε.Ο.Κστον 20ο και της Ε.Ε στον 21ο αιώνα, φαίνεται και απότη θεσμοθέτηση/θέσπιση Βραβείου Καρλομάγνος,Αίθουσας Καρλομάγνος, του Ευρωπαϊκού ΒραβείουΚαρλομάγνου για τη Νεολαία ( σε νέες και νέους ηλικίας16-30 ετών) κ.λπ.

Το Βραβείο Καρλομάγνος, το οποίοαπονέμεται κάθε χρόνο στην πόλη Aachen (στην οποίαστέφθηκαν δεκάδες Αυτοκράτορες της Αγίας ΡωμαϊκήςΑυτοκρατορίας Βασιλείς των Γερμανών), το έχουν λάβειπροσωπικότητες όπως: Jean Monnet, Konrad Adenauer,Robert Schuman, Καραμανλής, Jacques Delors, TonyBlair, Angela Merkel και πρόσφατα ο Wolfgang Schäuble.

Το ερώτημα είναι πως θα κινηθεί η Ευρώπη τουανατολικογερμανικού και δυτικοσλάβικού κόσμου,δηλαδή αυτό που θα μπορέσαμε να ονομάσουμε

Πρωσσική Ευρώπη.
Ο πρώην Πρωθυπουργός τηςΠολωνίας Jarosław Kaczyńskί, δήλωσε πρόσφατα, πως«μια Καρολίγγεια Ευρώπη θα οδηγήσει σε συγκρούσειςστην ευρωπαϊκή ήπειρο».

Η Ιβηρική Χερσόνησος δεν αποτελεί οργανικό μέροςαυτής της Ευρώπης (υπάρχουν αρκετές «Ευρώπες», ήδηαναφέραμε τρεις:

Καρολίγγεια, Πρωσσική, Ιβηρική).

Ηπρώτη διεύρυνση της Ε.Ο.Κ, δηλαδή της ΟικονομικήςΚοινότητας της νέο-Καρολίγγειας Ευρώπης (αυτός είναι ογεωγραφικός πυρήνας και η ιστορική ουσία της),περιλάμβανε το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία και τηΔανία, έπειτα την Ελλάδα και τέλος την Ιβηρική [εικόνα5].

Οι χώρες της Καρολίγγειας Ευρώπης, που αποτέλεσαν ταιδρυτικά μέλη της Ε.Ο.Κ, έχουν κοινή πολιτισμικήυποδομή.

Ο ρεαλισμός ως αντίληψη, έχει ο ίδιοςδιάρκεια, δεν διαθέτει όμως περιεχόμενα που αντέχουν στο χρόνο.\

Υπό αυτή την έννοια, οι Ίβηρες,δεν πρόκειται να παραμείνουν, σε βάθος χρόνου, στηνπρώτη ταχύτητα ή στον πυρήνα της Ε.Ε, δηλαδή στηνεο-Καρολίγγεια Ευρώπη.

Ο ρεαλισμός ή οι εντάσειςμεταξύ Βρετανίας και Ισπανίας δεν αρκούν.

Τα ίδιαισχύουν φυσικά και για άλλους, οι οποίοι επιδιώκουνμανιωδώς να ξεφύγουν και να αποσυνδεθούν από τηγεωγραφία τους (σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα,στρέφονται ευθέως εις βάρος της γεωγραφίας τους,λειτουργώντας ως βαρίδι του ιστορικού τους χώρου).

Ουσιαστικά έχει τεθεί σε κίνηση μια διαδικασίαπολυδιάσπασης (έννοια στην οποία έχω κατ'επανάληψηαναφερθεί), που οδηγεί στην δημιουργία αυτού που έχωπεριγράψει αρκετές φορές κατά το παρελθόν ωςασύμμετρη Ευρώπη.

Τα πράγματα αυτά τα έχω εξετάσει:

Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι και δεν μπορείνα είναι οργανικό μέρος αυτής της ηπειρωτικήςδομής (Ε.Ε και Ευρωζώνη), η οποία αποτελείκληρονόμο, κοσμικό ισοδύναμο ή επαναφοράυπό νέα μορφή της Αγίας ΡωμαϊκήςΑυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους (τηςοποίας η Αγγλία ουδέποτε υπήρξε κληρονόμοςή τμήμα της).

Η συνάντηση των έξι ιδρυτικώνκρατών-μελών της Ε.Ε (Γερμανία, Γαλλία,Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο)φανερώνει ποια είναι τα οργανικά μέρη αυτήςτης Αυτοκρατορίας.

Οι υπόλοιποι αποτελούνπεριφερειακά ή συμπληρωματικά στοιχεία (πουπροέκυψαν στα πλαίσια, και λόγω τωναναγκών, της ενδο-ευρωατλαντικής πολιτικήςτης μεταψυχροπολεμικής κυρίως περιόδου).

Ημεγαλύτερη κεντρικότητα της Γερμανίας στηνμετα-βρετανική Ε.Ε σε συνδυασμό με τηνσυνάντηση των έξι ιδρυτικών κρατών-μελώντης Ε.Ε επιβεβαιώνει τα προηγούμενα...

Εάν τα έξι ιδρυτικά μέλη από εδώ και στο εξήςαποφασίσουν να προχωρήσουν μόνα τους τότεουδείς θα μπορεί να αρνηθεί πως μιλάμε γιαμια ΝεοΚαρολίγγεια-ΝεοΡωμαιοΓερμανικήΑυτοκρατορία υπό την ονομασία «ΕυρωπαϊκήΈνωση».

Σε μια τέτοια εξέλιξη, η Γαλλία θαδεχθεί αφόρητες πιέσεις στο εσωτερικό της(και η Ιταλία θα κινδυνεύσει να δει νααναδύεται στο νότο της Νέο Βασίλειο τηςΝάπολης ή των Δύο Σικελιών.

Η Αυστρία, ταεπόμενα χρόνια, θα βρεθεί μπροστά σε μεγάλαδιλήμματα, ίσως και τριλήμματα).

Από τον μετασχηματισμό της ΕυρωπαϊκήςΈνωσης που θα επέλθει μετά την αποχώρησητου Ηνωμένου Βασιλείου θα προκύψει αυτόπου εδώ και καιρό ονομάζω «ασύμμετρηΕυρώπη». [29 Ιουν 2016]

β´

Τις πρώτες δεκαετίες της, η Αυτοκρατορία χωρίστηκε σεΔυτική, Κεντρική και Ανατολική Φραγκία. «ΒασίλειοΡωμαίων και Φράγκων, Χριστιανικό ΒασίλειοΑυτοκρατορία, Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία».

Αυτές ήτανορισμένες από τις ονομάσίες της Αυτοκρατορίας που στιςμέρες μας ονομάζουμε «Καρολίγγεια» (θα μπορούσαμενα μιλήσουμε και για Δυτική -όχι όμως μεσογειακή,αλλά- ΗπειρωτικοΕυρωπαϊκή Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τωνΦράγκων).

Αυτή η πολιτική δομή, υπό καμία έννοια δενήταν φιλική -έχθρική και ανταγωνιστική ήταν- προς τηνπολιτική δομή του Ρωμαϊκού Κράτους της Ανατολής(«Βυζάντιο»), αλλά αυτό δεν αποτελεί αντικείμενο τουσημερινού σημειώματος (Είναι οι απόγονοι αυτής τηςΡωμαϊοΦραγκικής Αυτοκρατορίας, της ΚαρολίγγειαςΕυρώπης, που θα εφεύρουν την ιστοριογραφικήκατασκευή «Βυζάντιο»).

Τα προηγούμενα δεν είναιζήτημα «συμπάθειας ή αντιπάθειας» προς -ή εμμονής μετο «Βυζάντιο» (όλοι, από τα 18 μέχρι τα 25, ακούμε«Βυζάντιο» και μας βγάζει μια «ξινίλα», γιατί είμαστεπολιτιστικά κατεχόμενοι και διανοητικά, ιστορικά και απόαπόψεως ταυτότητας ετεροκαθοριζόμενοι καιετεροκατευθυνόμενοι).

Είναι ζήτημα ιστορικών σχέσεωνμακράς διάρκειας που παράγουν πολιτικά αποτελέσματασε συγκεκριμένους ιστορικούς χώρους.

Θυμίζω πως τα πράγματα που εξετάζουμε εδώ μαςενδιαφέρουν ως γεωφυσικά -και όχι ως οικονομικάδεδομένα και ως συστήματα ιστορικών σχέσεων μακράςδιαρκείας (που υπερβαίνουν ρεαλιστικές πολιτικές ήσχέσεις 5-10ετίας.

Άλλωστε με παρεμφερές τρόπο θέλεινα αυτοπροβάλλεται και η ίδια η Ε.Ε).

Ο πρώην Πρωθυπουργός της Τουρκίας, Davutoğlu, είχεκάνει μια δήλωση που είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον, αλλάδεν έγινε γνωστή στην Ελλάδα:
Nobody can tell me “we Europeans” and“you...”

[Αυτο δεν ακούμε και από τους δικούςμας πολιτικούς:
«οι Ευρωπαίοι και εμείς»] Butwe are part of European history. And we arepart of contemporary Europe... We have tohave an inclusive European identity. But if youhave [και εδώ είναι το κρίσιμο] a Holy RomanGerman-Christian type of understanding, thenEurope has ended, sorry.

Ο Davutoğlu, μιλα σαν απόγονος του Ρωμαϊκού Κράτουςτης Ανατολής («Βυζάντιο»).

Είναι ντροπή που αυτά ταπράγματα τα έχουν αναλάβει οι Τούρκοι (τους τα έχουμεοικειοθελώς παραχωρήσει).

Η Ελλάδα, ως κράτος, ουσιαστικά δεν διαθέτει ιστορική ταυτότητα.

Συμπεριφέρεται σαν φράγκικο πρακτορείο της νεοΚαρολίγγειας Ευρώπης στους μετα-βυζαντινούς χώρους(στους χωρους της παλαιάς Χριστιανικής ΡωμαϊκήςΑυτοκρατορίας) και σαν παράρτημα των νεοκαρολίγγειων ελίτ της Ε.Ε (Η Ελλάδα επιδιώκει τηνυπαγωγή του ανατολικομεσογειακού χώρου στήνδυτικοευρωπαϊκή επιρροή, και κατά αυτόν τον τρόπο,την ολοκλήρωση του «αυτοκρατορικού» έργου της«Ευρώπης».

Η απορρόφηση, δια μέσου της οικονομίας,επιδιώκεται και στην περίπτωση της ανατολικήςΕυρώπης).

Αυτη η στάση είναι ανησυχητική για τομέλλον της Ελλάδας και δεν της εξασφαλίζει την ιστορικήτης επιβίωση, όπως αυτονόητα (προ)ϋποθέτουν αρκετοί.

Στην εικόνα 6 φαίνονται οι Αυτοκρατορίες των Φράγκων(«Καρολίγγεια») και των Ρωμαίων («Βυζάντιο»).

Αυτέςοι δύο αυτοκρατορίες ουσιαστικά φανερώνουν τοπρόβλημα των σχέσεων δυτικής Ευρώπης (ή «Ευρώπης»σκέτο, όπως λένε ορισμένοι) και Μεσογείου, το οποίοπαραμένει το κατ'εξοχήν ιστορικό και πολιτικό ευρωπαϊκόπρόβλημα μέχρι σήμερα (π.χ, αποτυχίαΕυρωμεσογειακής Πολιτικής, «Αραβική Άνοιξη», σχέσειςΜαύρης Θάλασσας με Ανατολική Μεσόγείο και Αδριατική,Πόλεμος Γαλλίας - Αλγερίας, σχέσεις Γερμανίας καιΓαλλίας ή Ε.Ε με Τουρκία, Κυπριακό, σχέσεις Ε.Ε-Ισραήλκαι Παλαιστινιακό, εξασφάλιση ενεργειακής τροφοδοσίαςαπό Αλγερία, Μεσόγειο και Μέση Ανατολή, σχέσειςΑράβων-Ε.Ε κ.λπ).

Η σχέση της «δυτικής» ή νεοφραγκικής ή νέο-καρολίγγειας Ευρώπης ή της «Ευρώπηςτου πυρήνα» με την ανατολική Μεσόγειο οφείλειν'αλλάξει.

Από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα (ίσως μέχρι τονδεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, μιας και τους έβαλαν κάτωοι Αμερικανοί), αυτή η σχέση υπήρξε μια μόνο: κάθεκρίση του δυτικοευρωπαϊκού χώρου μεταφέρεται στοανατολικό τμήμα της Μεσογείου.

Οι σχέσεις «Ευρώπης» - Μεσογείου παραμένουνεκκρεμείς.

Η αμηχανία της ευρωπαϊκής διανόησης, απότη δεκαετία του 1990 και ύστερα, καλυπτόμενη κάτωαπό ωραία λόγια, συναισθηματικές μετα-ηθικές απόψειςκαι κραυγές (emotivism), και επιφανειακές πολεμικές,είναι πασιφανής. Αποδειχθηκε παντελώς ανίκανη καιανεπαρκής (και η ανεπάρκεια φυσικά είχε -και έχειπάντα- πολιτικό αντίκτυπο και αποτελέσματα).

Ηιστορική αμηχανία και η πολιτική απ-ουσία της δυτ.Ευρώπης υπήρξε εκκωφαντική.

Η μη διαπίστωση αυτώντων πραγμάτων φανερώνει το επίπεδο ποιότηταςυποστάθμης της διανόησης των ημερών μας.

Βασικά, η «Ευρώπη» έχει πρόβλημα με τους πάντες καιτα πάντα.

Με την Μεσόγειο (με τον ευρωπαϊκό νότο καιτον αφρικανικό βορρά), με τα «Βαλκάνια», με τουςΤούρκους και τους Αραβες, με την ανατολική Ευρώπη (ηοποία δεν υπακούει αρκετά, είναι δύστροπη και αρνείταινα «απορροφηθεί») και με τους Ρώσους φυσικά.

Πρόσφατα μάλιστα, η «Ευρώπη», εκτός από όλους τουςπροηγούμενους, απέκτησε πρόβλημα και με τουςΑμερικανούς (ενώ ξαναθυμήθηκε πόσο «μη ευρωπαίοι»είναι -και ποσο «κακό» της έχουν κάνει-, οι Άγγλοι).

Μπορούμε να βλέπουμε ή/και να εξετάζουμε ανάποδα ταπράγματα, απ'ό,τι μας έχουν μάθει στο κρατίδιο-Δουκάτοτων Αθηνών.

Η λεγόμενη «Ευρώπη», δεν βρισκεται σεκαμία ιστορική σχέση με τις ευρύτερες ευρωπαϊκέςπεριοχές που αποτελούν προϋπόθεση για την ύπαρξητης.

Γι'αυτό -κατά την ίδια- περιβάλλεται από «εχθρούς»και «ανίκανους» («ανεπίδεκτους μαθήσεως»).

Μπορεί όμως να είναι η «Ευρώπη» που έχει τοπρόβλημα, και όχι όλοι οι υπόλοιποι.

Σημειώσεις-Επισημάνσεις

1. Η σχέση της «Ευρώπης» με όλους τους άλλουςπολιτισμούς υπήρξε σχέση αντιθέσεως και μόνο, ενώ ολιμπεραλισμός, στις φιλοσοφικές του προϋποθέσεις,βρέθηκε μονομάχος εναντίον ολοκλήρου τηςανθρωπότητας.

Ωστόσο, δεν υπάρχει μια Ευρώπη, παράμονάχα ως γεωγραφική έννοια. Υπάρχουν πολλές

——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

«Ευρώπες».
Έχω γράψει παλαιότερα ειδικόσημείωμαόπου ταξινομώ ορισμένες από αυτές, με βάσηδιάφορα μεικτά κριτήρια:

Η Ευρώπη του πυρήνα ή τουκέντρου, «πολυ-πολιτισμική», κοσμική, μετα-χριστιανικήκαι εν δυνάμει μετα-εθνική Ευρώπη του Ρήνου(παραπέμπει στη νεο-Καρολίγγεια). Η Μετα-σοσιαλιστικήχριστιανική κεντρική και ανατολική Ευρώπη (παραπέμπειστην Πρωσσική).

Η Σκανδιναβική Ευρώπη.
Η ρωσογενήςΣλαβοΟρθόδοξη Ευρώπη.

Η Ευρώπη της Ιβηρικής.
ΗΕυρώπη της Ιταλικής Χερσονήσου, η οποία αποτελεί suigeneris ανάδελφη κατάσταση.

Η Ευρώπη νότια τουΔούναβη η οποία είναι ασύμμετρα τριχοτομημένηθρησκευτικά και πολυσύνθετη, κ.λπ.

Η δημιουργία μιας«ενιαίας Ευρώπης», φυσικά, δεν εξαρτάται απόνομίσματα και θεσμούς, αλλά από την επίλυση τωνιστορικών σχέσεων ανάμεσα σε όλες αυτές «Ευρώπες» (οι οποίες έχουν άκρως διαφορετικέςπολιτιστικές προϋποθέσεις) καθώς επίσης από τηνοργανική σύνδεση των γεωιστορικών και γεωφυσικώναυτών περιοχών (και την ανάπτυξη της εσωτερικής καιμεταξύ τους λειτουργικότητας).

Και φυσικά από τιςσχέσεις που θα έχει αυτή η «Ευρώπη» με τη ΒόρειαΑφρική και τη Μέση Ανατολή.

Δεν οδεύουμε προς ταεκεί.

Τελικά, η «Ευρώπη», δηλαδή η νεο-ΚαρολίγγειαΕυρώπη του πυρήνα ή της πρώτης ταχύτητας της Ε.Ε,είναι εχθρός με όλους τους προηγούμενους.

2. Τη σχέση Ε.Ε-Γερμανίας δεν την αντιλαμβάνομαιακριβώς με όρους γερμανικού ηγεμονισμού (δεν είναιτυχαίο πως πλήθος πολιτικών και πολιτικολογούντων -από μεγάλο μέρος του πολιτικού φάσματος -,υπερεθνικών ευρωπαϊστών ή γραφειοκρατών τωνΒρυξελλών έχουν ανεκτική στάση απέναντι στηνΓερμανία.

Θεωρούν πως χρειάζονται την Γερμανίαπροκειμένου να προχωρήσει και να μην παραλύσειολοκληρωτικά η Ε.Ε.

Το προηγούμενο από μόνο τουαποτελεί ομολογία πως η Ε.Ε δεν μπορεί να λειτουργήσειούτε τόσο συνεκτικά όσο ένα εθνικό κράτος, ούτε δίχωςεθνικά κράτη).

Την σχέση Ε.Ε-Γερμανίας, όπως έχωεπισημάνει αρκετές φορές και κατά το παρελθόν, τηναντιλαμβάνομαι ως εξής [4 Σεπ 2015]:

''Οι Βρυξέλλεςαποτελούν μια κοσμική μορφή Βατικανού και ηΕυρωπαϊκή Ένωση μια κοσμική επαναφορά της ΑγιάςΡωμαιοΓερμανικής Αυτοκρατορίας (ορισμένοι θαισχυρίζονταν η Ευρωζώνη και όχι η Ε.Ε). Βρυξέλλες καιΕ.Ε - ή Ευρωζώνη - αποτελούν ένα κοσμικό ισοδύναμοτου είδους της οικουμενικής πολιτικής οργάνωσης πουυπήρχε στη δυτική χριστιανοσύνη κατά τον μεσαίωνα.

Είναι μια μετανεωτερική νεομεσαιωνική κοσμικιστικήοικουμενίστική πολιτική τάξη-σύστημα που έχει ωςβασικά χαρακτηριστικά της την επικαλυπτόμενη εξουσία,την πολλαπλή αφοσίωση και την μη εδαφική υπερεθνική ταυτότητα''.

Η αντιστοιχία είναι μεταξύΒρυξελλών και Βατικανού.

Η σχέση ΒρυξελλώνΓερμανίας αποτελεί αντιστοιχία της σχέσης ΒατικανόΑυτοκράτορας (της Αγίας ΡωμαιοΓερμανικήςΑυτοκρατορίας).

Η παλαιά μάχη των ΒασιλέωνΜοναρχών εναντίον της Εκκλησίας και του Αυτοκράτοραμπορεί να ιδωθεί με σημερινούς όρους ως αντίδρασηεθνικών κρατών προς τις Βρυξέλλες (υπερεθνικόεπίπεδο) και την Γερμανία (εθνοκρατικό-εδαφικό επίπεδοδιευρυμένης επιρροής και ισχύος).

Όσοι ανησυχούν για«γερμανοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης» ποτέ δεναντιλήφθηκαν την Ε.Ε με τον τρόπο που την προσεγγίζωεδώ.

Την αντιλήφθηκαν ως συνέχεια της σύμπραξηςδυτικής Ευρώπης και Αμερικής (βασιζόμενοι στηναντίληψη πως συμφέρει τις Η.Π.Α μια νομισματική ένωσηπου είναι πολιτικά ανίσχυρη). Αυτό που απασχολείπολλούς «ευρωπαϊστές» οπαδούς της Ε.Ε, δηλαδή μιαςξεχειλωμένης Αγίας ΡωμαιοΓερμανικής Αυτοκρατορίας,είναι να ηγείται μια Γερμανία του Ρήνου, δηλαδή μιαΓερμανία της Δύσης και όχι μια Γερμανία που κοιτάζειανατολικά, προς μια Ευρώπη που προσομοιάζει στηνπαλαιά Mitteleuropa-Μεσευρώπη (υπάρχουν και οιοπαδοί της Πανευρώπης).

Όμως, όπως επισήμαναπαλαιότερα, μετά το 2004 ''το κέντρο βάρουςμεταφέρθηκε από τις Κάτω Χώρες και τον Ρήνο στηνμετα-σοσιαλιστική ΚεντροΑνατολική Ευρώπη και τηνΒαλτική και τοποθετήθηκαν τα θεμέλια για αυτό πουσήμερα ορισμένοι ονομάζουν «Γερμανική Ευρώπη».

Θεωρώ τον όρο παραπλανητικό''...

Η μετακίνηση αυτήενίσχυσε την κεντρικότητα της Γερμανίας, η οποία και ναήθελε δεν μπορεί να αγνοήσει τον φυσικό της ρόλο ωςδεσμού μεταξύ ανατολικής και δυτικής Ευρώπης...

Από
Μετά, και πέρα, από το δημοψήφισμα στο ΗνωμένοΒασίλειο - Μέρος Iκαι Τρία μετα-κοσμικά (με αφορμή τονΠάπα) και τρία κοσμικά σχόλια περί «Ευρώπης», καθώςκαι ένα σχόλιο περί Κίνας.

3. Το ιστορικό υπόβαθρο της Ε.Ε ως νεοπαραδοσιακήαντίδραση [6 Μαΐ 2014].

Όταν αξιολογηθεί από τησκοπιά της ιστορίας μακράς διάρκειας των πολιτισμών, ηΕΕ αποκτά έναν χαρακτήρα νεοπαραδοσιακής αντίδρασηςτου δυτικού πολιτισμού...

Η Ευρώπη (ΕΕ), η οποίαθεωρεί ότι διευρύνεται εντός των ορίων της ηπείρού της,στην πραγματικότητα... αντικατοπτρίζει μία εσωστρέφειακαι μία στάση που φανερώνει την αντίδραση της ΑγίαςΡωμαιογερμανικής αυτοκρατορίας.

Οταν μελετηθεί ηευρωπαϊκή ιστορία, μπορεί να γίνει αντιληπτό ότιλειτουργεί μία μυστική διαλεκτική σχετικά με τηνκληρονομιά της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και ότι τοδίλημμα διπλωματίας-πολέμού στην Ευρώπηπραγματοποιείται στα πλαίσια της εν λόγω διαλεκτικής.

Τα σύνορα που προέκυψαν από τη συμφωνία τουΒερντέν του 843, η οποία διαμοιράζει την ΑγίαΡωμαιογερμανική αυτοκρατορία του Καρλομάγνουμεταξύ των τριών κληρονόμων, ταυτίζονται σχεδόναπόλυτα με τις φυσικές περιοχές και τα πεδίαπροβλημάτων της σημερινής Γαλλίας και Γερμανίας.

Μετά από αυτό τον διαμοιρασμό, η ΑγίαΡωμαιογερμανική αυτοκρατορία ενώθηκε εκ νέου γιαπρώτη φορά κατόπιν της διπλωματίας που διεξήγαγε οοίκος των Αψβούργων και η οποία βασιζόταν στούςγάμούς μεταξύ [των ευρωπαϊκών] δυναστειών.

Τοξεκαθάρισμα λογαριασμών [ως αντιπαράθεση] πουπροέκύψε από την εμφάνιση του συνασπισμού τωνΠροτεσταντών, ο οποίος σχηματίστηκε ενάντια στην ενλόγω ένωση, είχε ως αποτέλεσμα τον Τριακονταετήπόλεμο που τερματίστηκε με την [εμφάνιση] τουσυστήματος της συνθήκης της Βεστφαλίας του 1648.

Έτσι, η Αγία Ρωμαιογερμανική αυτοκρατορια διαλύθηκεεκ νέου.

Αργότερα ο Ναπολέων ολοκλήρωσε εκ νέου τηνίδια κληρονομιά και ως αποτέλεσμα του συνασπισμούπου σχηματίστηκε εναντίον του, δημιουργήθηκε τοσύστημα που προέκυψε από τη συνδιάσκεψη τηςΒιέννης, η οποία αντικατοπτρίζει την ενδοευρωπαϊκήδιάσπαση, και [το σύστημα] ισορροπίας δυνάμεων.

Οιμεν στρατηγικές τον Bismarck και του Γουλιέλμου Β',που επιδίωξαν να ανασυγκροτήσουν την ίδια κληρονομιάγύρω από τη Γερμανία, οδήγησαν στον Α'Παγκόσμιο πόλεμο, η δε [συναφής] προσπάθεια του Χίτλερ,προκάλεσε τον Β'Παγκόσμιο πόλεμο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι τίποτε άλλο από τηνπροσπάθεια ανασυγκρότησης της εν λόγω κληρονομιάςαντί δια στρατιωτικών μέσων με οικονομικά και πολιτικάμέσα.

04/10/17--01:49: Ένδεκα (11)παρατηρήσεις-επισημάνσεις σχετικάμε την διχοτομία «κοσμικού-θρησκευτικού» (secularreligious) ή περί «εκκοσμίκευσης»

Ένδεκα (11) παρατηρήσειςεπισημάνσεις σχετικά με τηνδιχοτομία «κοσμικού-θρησκευτικού»(secular-religious) ή περί«εκκοσμίκευσης» [6 Νοε 2016].

.~`~.

04/13/17--03:32: Σχολιασμοί.

Μιλάνε αρκετοί για Ισλαμισμό, με αφορμή τους θανάτουςστην Αίγυπτο.

Όμως η Hezbollah καταδίκασε με απόλυτοτρόπο την επίθεση στην Αίγυπτο.

Αλλά μάλλον γιαορισμένους, απ'ό,τι φαίνεται, η Hezbollah δεν είναι Ισλάμ- όπως ακριβώς δηλαδή ισχυρίζονται και ΣουνίτεςΆραβες, οι οποίοι δεν τα πάνε και άσχημα μεσυγκεκριμένες «δυτικές» δυνάμεις στην Ε.Ε και με τιςΗ.Π.Α.

Η Hezbollah, επίσης, τόνισε πως αυτή ητρομοκρατική επίθεση στοχεύει την Ummah και γίνεταιως μέρος ενός μεγάλου σχεδίου για τον εκτοπισμό τωνΧριστιανών, από το Σινά και άλλες περιοχές σε όλη τηνΑίγυπτο, τη Συρία, το Ιράκ και το Λίβανο, ανοίγοντας τοδρόμο για τη σεκταριστική-θρησκευτική και εθνοτική«ομοσπονδιοποίηση» της περιοχής.

Με διαφορετικάλόγια, για την Πολιτική «Βαλκανοποίηση» της (πάνω σεσεκταριστικές και εθνοτικές γραμμές. Αυτό ακριβώς είναιτο απότελεσμα σε Γιουγκοσλαβία, Ιράκ και Συρία - θαμπορούσαμε να προσθέσουμε τη Λιβύη και τοΑφγανιστάν).

Αλλά ποιός την ακούει τη Hezbollah; Αφού είναι«τρομοκράτες».

Έστω ότι είναι.
Αν είναι όμως και Ισλάμ,τότε δεν μπορούμε να μιλάμε γενικά και αόριστα για

——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Ισλαμ.
Μήπως άραγε αρκετοί στις Η.Π.Α και στην Ε.Ε δενείναι υπέρ της σεκταριστικής ή θρησκευτικής καιεθνοτικής ομοσπονδιοποίησης -δηλαδή του πολιτικούκατακερματισμού- της ευρύτερης ΜέσηςΑνατολής;

Μήπως άραγε δεν επιθυμούν τη διάλυση τωνυπαρχουσών πολιτικών σχηματισμών;

Την στρατηγική στόχευση, της αναγωγής των κρατώντης περιοχής σε μικρότερης κλίμακας πολιτικές μονάδεςκαι της καλλιέργειας της «ελεγχόμενης» αναρχίας (ωςάλλοθι ασκήσεως της), δηλαδή του πολλαπλασιασμούτων κρατών-καρκινωμάτων και της πολιτικήςβαλκανοποίησης περιοχών, ώστε να ελαχιστοποιηθούν οιχώρες που είναι ικανές να συγκεντρώσουν περιφερειακήισχύ, προκειμένου εξω-περιφερειακές δυνάμεις ναεξακολουθήσουν να παρεμβαίνουν στην περιοχή-εκμεταλλευόμενες εσωτερικές αντιπαλότητες πουυποδαυλίζονται και δυναμιτίζονται- διατηρώντας το ρόλοτου μεσολαβητή, την στόχευση αυτή, τη γνωρίζουμε εδώκαι δεκαετίες.

Οι κατατμήσεις, οι διαιρέσεις και οι κατακερματισμοίξεκινούν, πάντα, από θρησκευτικές ή σεκταριστικέςγραμμές αρχικά, και ύστερα ακολουθούν οι εθνοτικέςγραμμές.

Το Ιράκ, ως κράτος, αποτελούσε τον κλειδόλιθο τηςπεριοχής, καθώς εμπεριείχε στους κόλπους του, πρώτον,από απόψεως θρησκευτικής, σουνιτικά, σιιτικά καιχριστιανικά στοιχεία (στο Ιράκ πριν από την«απελευθέρωση» και τον «εκδημοκρατισμό» του,υπήρχαν περίπου 1.500.000 εκατομμύριο Χριστιανοί.

Στα χρόνια που μεσολάβησαν της «απελευθερώσεως» -απότο 2003 μέχρι τις μέρες μας-, εξαϋλώθηκε περίπου το80%-90%.

Οι εκτιμήσεις λένε πως έχουν απομείνειλιγότεροι από 200.000 Χριστιανοί στο Ιράκ) και

δεύτερον, Αραβικά, Κουρδικά, Ασσυριακά, Περσικά και

Τουρκμανικά εθνοτικά στοιχεία. «Δημοκρατία» στο Ιράκσημαίνει κατακερματισμός, αναρχία, χάος και σφαγές.

Παρόμοια. Η Ρωσική Ομοσπονδία είναι πολυ-εθνοτική καιπολυ-θρησκευτική (επίσης πολυ-γλωσσική σε επίπεδοπεριφερειών). Συνυπάρχουν Ορθοδοξία, Ισλάμ,Ιουδαϊσμός και Βουδισμός (και πάσης φύσεωςσαμανίζουσες και άλλες εθνοθρησκευτικές παραφυάδες).

Ομιλούνται δεκάδες γλώσσες από δεκάδες εθνοτικέςομάδες (ethnic groups), οι περισσότερες από τις οποίεςαποτελούνται από αυτόχθονες ευρασιατικούςπληθυσμούς (περίπου 100 γλώσσες - εκ των οποίωνπάνω από 30 αναγνωρισμένες - και πάνω από 160εθνοτικές ομάδες).

Η Ρωσική Ομοσπονδία αποτελείταιαπό τουλάχιστον 80 ομοσπονδιακά υποκείμενα, απόrepublics και μη ρωσικής εθνικότητας και γλώσσαςαυτόνομα περιφερειακά υποκείμενα με επικρατούσες ήκυρίαρχες μειονότητες, ομοσπονδιακές πόλεις και ό,τιάλλο μπορείτε να φανταστείτε (ακόμα και ΕβραϊκήΑυτόνομη Περιφέρεια υπάρχει, η οποία, εκτός από τοΙσραήλ, αποτελεί το μόνο επίσημα αναγνωρισμένοεβραϊκό έδαφος στον κόσμο).

Η κοινωνική σύνθεση καιδημογραφική δομή της Ρωσίας σε συνδυασμό με τηγεωγραφική της θέση (δεν υπάρχουν φυσικάγεωγραφικά σύνορα-όρια) αποτελούν δύο από τουςβασικότερους και πλέον καθοριστικούς παράγοντες πουτην καθιστούν διαχρονικά αυταρχική από τη σκοπιά τουτυπικά δυτικοευρωπαϊκού φιλελεύθερου εθνικούκράτους.

Η Ρωσική Ομοσπονδία εάν γινόταν«δημοκρατία δυτικού τύπου», όπως φαντασιώνοντανορισμένοι, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, θακατακερματιζόταν και θα διαλυόταν εις τα εξ ωνσυνετέθη.

Αλλά που να τα καταλάβει αυτά ο «δυτικός»(Ή μήπως τα καταλαβαίνει και τα γνωρίζει πολύκαλά;...).

Τα ίδια και με το Ιράν, το οποίο διαθέτει στουςκόλπους του τη μεγαλύτερη «μειονότητα» Εβραίων τηςΜέσης Ανατολής και δεν έχει ανοίξει μύτη, για το οποίοΙράν, ο «σχεδιασμός» ή το «πλάνο» προβλέπει τηνκατάτμηση του πάνω σε εθνοτικές γραμμές, καθώςθρησκευτικά είναι σε συντριπτικό βαθμό Σιιτικό (αφούαποτελεί το κράτος πυρήνα του Σιιτισμού.

Άρα, στηνπερίπτωση του δεν μπορεί να προηγηθεί θρησκευτικόςκατακερματισμός) κ.λπ...

Επειδή ο λεγόμενος «δυτικός» θεωρεί πως η κοινωνικήετερογένεια, η δημογραφική δομή και η εθνοτική καιθρησκευτική σύνθεση μιας πολιτικής μονάδας, δενδιαδραματίζουν -σπουδαίο ή ιδιαίτερο- ρόλο στηδιαμόρφωση της δομής του κράτους και τουπολιτεύματος, ποτέ δεν πρόκειται να καταλάβει γιατί τακράτη αυτά είναι όπως είναι.

Σημείωση

Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί και η ερμηνευτικήμέσω της εξαγωγής-εισαγωγής του σχήματος τηςΓαλλικής Επαναστάσεως.

Ο Ελλαδίτης «Ευρωπαίος» -καιόχι μονάχα αυτός- δεν καταλαβαίνει το εξής: η Γαλλική

Επανάσταση προϋπέθετε μια κοινωνική δομή.
Όπως έχωγράψει και παλαιότερα -και κουράζωεπαναλαμβάνωντας-, το ιστορικό και κοινωνικόαντίστοιχο ανάμεσα στον οθωμανικό και το γαλλικό χώροθα ήταν, το 1789, οι Γάλλοι μαζί με Βάσκους, Άραβες,«Αυστριακούς», Βαλλόνους, Καταλανούς, Τιρολέζους καιΒερβέρους, να είχαν πάνω από το κεφάλι τους ΆραβαΧαλίφη (ή Ρώσο Τσάρο) ο οποίος θα κυβερνούσε από τηΡώμη (ή το Παρίσι).

Υπό αυτές τις συνθήκες και αυτή τηνκοινωνική σύνθεση και δομή, βέβαια, η ΓαλλικήΕπανάσταση -ή οποιουδήποτε άλλου είδους «τυπική»(εθνο)αστική επανάσταση «πρότυπο»-, θα ήταν αδύνατη(θυμίζω πως ο Καποδίστριας, τοποθετήθηκε στο κέντρο,μεταξύ του εθνικού Γαλλικού επαναστατισμού και τουπολυ-εθνικού Μετερνιχικου αντι-επαναστατισμού).

Όταν προβληματίζεσαι ουσιαστικά και σε βάθος με τασημερινά αδιέξοδα και μπουρδουκλώματα της «Δύσεως»και της «Ευρώπης» -ουσιαστικά όμως με τα αδιέξοδα τουφιλελευθερισμού και της κεντρικής ευρωπαϊκήςγεωγραφίας του-, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις περί «πολυπολιτισμού» πειραματικές θεωρίες καιπροσεγγίσεις -οιοποίες συνδέονται ευθέως και άμεσα με τις μεταβολέςστη δημογραφία και την κοινωνική σύνθεση-, καταλήγειςστο συμπέρασμα πως ο Ρήγας (Κυρίτζης ή Βελεστινλής ήΦεραίος) ίσως να ήταν και δυόμιση αιώνες μπροστά απότην εποχή του.

Υπό την εξής έννοια:
Με τι νομίζετε πωςέρχεται αντιμέτωπη η «Δύση» ή η «Ευρώπη» στις μέρεςμας; (με δική της επιλογή και ευθύνη). Με τις συνθήκεςπου στην Ανατολή (στα Βαλκάνια, την Ρωσία, την ΜέσηΑνατολή, την Ινδία, την Ινδονησία και αλλού) μέσα στηνκατάσταση του αυτοκρατορικού πολυφυλετισμού καιπολυθρησκευτισμού, οδήγησαν διϊστορικά στην πλήρηεκμηδένιση της έννοιας του κράτους ή στην «αυταρχία»(γι'αυτό τα κράτη σε αυτές τις περιοχές ήτανδυσλειτουργικά ή αυταρχικά).

Παρόμοιες είναι και οικαταστάσεις που προκύπτουν από τις μεταβολές πουπαρατηρούμε σε κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Είτε τα-εθνικά- κράτη θα εκμηδενιστούν, είτε θααυταρχοποιηθούν.

Μετά από αιώνες καθυστέρησης, οι πληθυσμοί τηςκεντρικής ευρωπαϊκής γεωγραφίας του φιλελευθερισμούέρχονται αντιμέτωποι με τα πολυεθνοτικά καιπολυθρησκευτικά ζητήματα που αντιμετώπισαν οι χώροιπεριφερειακά αυτής της περιοχής. Ακολουθούν μεκαθυστέρηση αιώνων, αλλά πάντα «προηγούνται».

Ορισμένα μονάχα από τα γεγονότα των τελευταίων μηνών:

Το Ηνωμένο Βασίλειο αποφασίζει την αποχώρηση του απότην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω δημοψηφίσματος. Εκλογέςστις Ηνωμένες Πολιτείες μετά από θυελλώδη προεκλογικήεκστρατεία και εκλογή Τράμπ.

Δημοψήφισμα στην Ιταλία και παραίτηση Ρέντσι.

Καθαίρεση της Προέδρου της Βραζιλίας Rousseff, από τηΓερουσία.

Οι πλέον αιματηρές συγκρούσεις στο Nagorno-Karabakhαπό τη δεκαετία του 1990 (τότε που τελείωνε η ιστορία)ανάμεσα σε Αρμένιους και Αζέρους.

Ο Πάπας Φραγκίσκος και ο Πατριάρχης Κύριλλοςυπογράφουν κοινή διακήρυξη ύστερα από την ιστορικήπρώτη κοινή συνάντηση μεταξύ ενός Πάπα και ενόςεπικεφαλής της ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Επιθέσεις σε Νίκαια (87 νεκροί, 430 τραυματίες),Κωνσταντινούπολη (48 νεκροί, 230 τραυματίες) καιΒρυξέλλες (32 νεκροί, 340 τραυματίες).

Επίσης πτώση τουαεροσκάφους των αιγυπτιακών αερογραμμών από Παρίσιπρος Κάιρο (66 νεκροί).

Απόφαση για αποχώρηση από την Κοινοπολιτεία τωνΕθνών από τις Μαλδίβες (Νιγηρία και Πακιστάν είναι οιδύο πιο σημαντικές χώρες που έχουν αποχωρήσει ήαποβληθεί κατά το παρελθόν και έχουν επανέλθει).Δολοφονία του Ρώσσου Πρέσβη στην Τουρκία, AndreiKarlov.

Σε λίγες ημέρες έχουμε δημοψήφισμα στην Τουρκία καιεκλογές στη Γαλλία (δύο χώρες που βρίσκονται σεκατάσταση έκτακτης ανάγκης).

Ο πολιτικός χρόνοςσυνεχώς πυκνώνει.

Η πολιτική ιστορία των ανθρώπων,απ'ό,τι φαίνεται, ούτε πάγωσε, ούτε τελείωσε.

Σημείωση

Συν τοις άλλοις, διακινούνται απόψεις για «διμέτωπο»των Η.Π.Α σε δυτική και ανατολική Ασία (Βλ. Συρία καιΒ. Κορέα.

Πριν από περίπου 3 χρόνια είχα κάνει ένα«δυαδικό» σημείωμα, όπου εξέταζα Ευρώπη, Ρωσία καιΟυκρανία και Βορειοανατολική Ασία, Κίνα και Ιαπωνία),ενώ έριξαν και την MOAB στο Αφγανιστάν (Επίδειξη καιπροβολή ισχύος.

Έγραψα όμως πρόσφατα κατά ποσο ηπερίοδος του «μονομερούς τσαμπουκά» και η απόπειραεκφοβισμούείχε αποτέλεσμα). Καλά πάμε...

III

Από κάποια περίοδο και ύστερα, η «Ευρώπη» ήταν μιαχριστιανική ήπειρος, μέχρις ότου ο χριστιανισμός νααποτελέσει ιδιωτικό ζήτημα και να γίνει αντιληπτός ωςένα μονάχα από τα πολλά συστήματα πίστεως (δηλαδή«αγορά θρησκειών»), με τη δημόσια σφαίρα ναπαραμένει -υποτίθεται- «ουδέτερη».

Φυσικά μια τέτοιαουδετερότητα ήταν και παραμένει αδύνατη. Δεν υπάρχειδημόσιος χώρος, δημόσια ζωή ή σφαίρα δίχως κοινέςαξίες και αρχές.

Και φυσικά η δημόσια σφαίρα δεν είναιουδέτερη παρά πλήρης αρχών και αξιών, συνήθως«κοσμικών».

Υπό μια έννοια, οι αξίες του κοσμικισμού (secularism)είναι περισσότερο ακραίες από τις «θρησκευτικές» αξίες.

Όχι μόνο αρνούνται στις «θρησκείες» να έχουν ή ναδιαμορφώνουν πολιτική ατζέντα, αλλά απαιτούν απότους θρησκευόμενους να μην εκφράζουν την πολιτικήτους βούληση.

Όλες οι «θρησκείες» είναι ίσες λοιπόν,όλες όμως πρέπει να είναι και απολίτικες (και όπωςείδαμε σε προηγούμενο σημείωμα η «θρησκεία» ορίζεταιως εκείνο που η εκκοσμίκευση ή ο κοσμικισμός δεν είναι.

Ας αναρωτηθούμε ξανά: Δηλαδή αν δεν υπάρχειεκκοσμίκευση υπάρχει «θρησκεία»;).

Οι «θρησκείες» στην Ανατολή αποτελούν κοινωνικάσυστήματα.

Πέρα όμως από αυτό, σε πλανητική κλίμακα,οι «θρησκείες» αποτελούν και πολιτικά κινήματα (ηΑμερική, βόρεια και νότια, αποτελεί χαρακτηριστικόπαράδειγμα).

Οι «θρησκείες» είναι κοινωνικά συστήματακαι πολιτικά κινήματα γιατί προκειμένου νααναμορφώσουν τα «ιδιωτικά πράγματα», πρέπει νααναμορφώσουν και το πως οι θρησκευόμενοισυμπεριφέρονται στα «κοινά πράγματα», στην δημόσιασφαίρα.

Μια προσωπική πεποίθηση που εκφράζεται στηνιδιωτική σφαίρα δεν ειναι δυνατόν να παραμείνει αιώνιαεκεί, εισρέει στη δημόσια σφαίρα με αφορμή έναγεγονός, μια αδικία, ένα ερέθισμα κ.λπ και οδηγεί σεκινητοποίηση, σε δράση (και κατά αυτόν τον τρόπομπορεί να ασκηθεί πίεση για πολιτικές απαιτήσεις καιδιεκδικήσεις).

Αυτή η κατάσταση ενισχύεται από τηστιγμή που το δημογραφικό ισοζύγιο κοσμικών -θρησκευόμενων μεταβάλλεται συνεχώς εις βάρος τωνπρώτων.

Ταφόπλακα, τέλος, στην παλαιά περί ουδετερότητοςαντίληψη της δημόσιας σφαίρας, έρχεται να βάλει μιαδομική μεταβολή που δυναμοποιεί αυτή την κατάσταση(δηλαδή την επαναφορά της «θρησκείας» στο δημόσιοχώρο).

Ζούμε σε μια εποχή όπου παρατηρείται ησυγχώνευση ιδιωτικής και δημόσιας σφαίρας, μια εξέλιξηπου εκ των πραγμάτων (ακόμη και αν κάποιος απορρίψειτην ιδέα πως οι «θρησκείες» αποτελούν κοινωνικάσυστήματα και πολιτικά κινήματα) επαναφέρει την«θρησκεία» στην επικαιρότητα και στα «κοίναπράγματα».

Ορισμένοι -τάχα- ορθολογιστές μάλλον δεν έχουν πάρειείδηση τι συμβαίνει και, είτε συνθηματολογούν, είτεκάνουν ψευδο-minimal και less is more υποτιθέμενα«ξυραφογενείς» αναλύσεις.

Τα ζητήματα όμως υπάρχουνκαι παραμένουν άλυτα.

Τα πράγματα που συμβαίνουνδεν συμβαίνουν αναίτια, και ίσως τελικά οι οπαδοί τουριζοσπαστικού κοσμικισμού (secularism) με τιςοικονομιστικες και ψυχολογίζουσες ερμηνείες τους, ναμην τα διαγιγνωσκουν καν.

Σημειώσεις

[-] Στα προηγούμενα χρησιμοποιούμε ένα καθαράκοσμικό σχήμα.

Οι δικοί μας προβληματισμοί εκφράζονται με περισσότερο συγκεκριμένο τρόπο στηνπρόσφατη επαναφοράπαλαιότερου σημειώματος.

[-] Σε επόμενα βήματα θα πρέπει να εξεταστεί η σχέση

ριζοσπαστικού κοσμικισμού με τα πολιτικά κινήματα του

περασμένου αιώνα (έναν αιώνα που η «Ευρώπη»

αποφάσισε πως δεν επιθυμεί πλέον να αποτελεί

χριστιανική ήπειρο) σε συνδυασμό με τους παλαιούς και

νέους Kulturkampf, έπειτα ο λεγόμενος

«φονταμενταλισμός» , δηλαδή το φαινόμενο του

«ριζοσπαστισμού» (Funtamentalismus), και τέλος, η νέα

«τρομοκρατία» των ημερών μας.
Τα σημαντικά όμως, οσκληρός πυρήνας, τα αίτια των μεταβολών δενβρίσκονται στην «τρομοκρατία» (η οποία είναι οτελευταίος τροχός της αμάξης).

Η «τρομοκρατία»αποτελεί στάχτη στα μάτια (και αίμα στους δρόμους).

Αποτελεί το σύμπτωμα.

[-] Οι οπαδοί του κοσμικισμού, πίστευαν πως με τηλατρεία της νεότητας και της νεανικότητας, θασυμβάδιζαν και συγκεκριμένα ιδεολογικά περιεχόμενα.

Τελικά, σε μια από τις νεανικότερες κοινωνίες στοσύνολο της Ευρώπης, της Ασίας και της Μέσης Ανατολής(στην Αιγυπτιακή), ο συνασπισμός των δύο κομμάτωνπου αποτέλεσε φορέα τέτοιων περιεχομένων έλαβε στιςεκλογές της περίοδου της «Αραβικής Άνοιξης» λιγότεροαπό το 10% των ψήφων.

Η μέση ηλικία στην Αίγυπτοείναι τα 25 έτη (στην Ελλάδα, η οποία βρίσκεται μέσαστις δέκα πιο γηρασμένες κρατικές κοινωνίες τουπλανήτη, είναι τα 44 έτη).

.~`~.

Αν δεν υπήρχε Radical Secularism δεν θα υπήρχε και

Radical Islam(ism)

04/14/17--03:34: Εαρινή

ανθρωποποίηση - η αψιθιά, το

στάχυ, ο κρόκος, η μυρτιά και ο νάρκισσος - ο πόνος της

Παν Άγιας Κοσμογενής Μάνας, η Δήμητρα, γεώργιον μέγα

του Κόσμου, και το Μοιρολόι - πού έδυ σου το κάλλος;...

Κόσμε.

Μάνα μου μάνα στο δρόμο μου σπείρανε πέτρα κι αψιθιά.

Μάνα μου μάνα τα νιάτα μου γείρανε κάτω απ'τα σπαθιά.

Μάνα μου μάνα

ηλιόλουστη μέρα μουπότε θα σε βρω...

Μάνα μου μάνατον ήλιο σου φέρε μου

πάνω στο σταυρό

"Μάνα μου μάνα" - Ελένη και Σουζ…

وا حبیبي - زیاد شحاذة habibi wa

Την Μεγάλη Παρασκευή οι Ορθόδοξες καμπάνες χτυπούνμε τον πλέον όμορφο, γλυκό και συνάμα κατανυκτικόμελαγχολικό, τρόπο.
Είναι η ομορφότερη Ορθόδοξηκωδωνοκρουσία.

Οι εκκλησιαστικές καμπάνες ή κώδωνες έλκουν τηνκαταγωγή τους από την Καμπανία της Ιταλίας καιεμφανίστηκαν κατά τον 6ο μ.Χ αιώνα. Ευρεία χρήσητους προϋπήρχε στις εθνικές λατρείες (Ρωμη, Ναός τουΔιός κ.λπ).
Οι αρχαιότερες καμπάνες έχουν βρεθεί στηνΚίνα.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, οι καμπάνες εισήχθησανκατά τον 9ο μ.Χ αιώνα, όταν ο Βυζαντινός ΑυτοκράτοραςΜιχαήλ τίμησε τον Δούκα της Ενετίας Ούρσο με τοαξίωμα του Πρωτοσπαθάριου του Ρωμαϊκού-ΒυζαντινούΘρόνου. Ανταποδίδοντας την τιμή, ο Ούρσος πρόσφερεστον Αυτοκράτορα δώδεκα καμπάνες που κρεμάστηκανσε πύργο, στην αυλή του Ναού της Αγίας Σοφίας στηνΚωνσταντινούπολη. Σταδιακά καθιερώθηκαν στηνΟρθόδοξη λατρεία.

Fairuz - Wa Habibi

Η μεγαλύτερη καμπάνα του κόσμου βρίσκεται στη Μόσχα(παλαιότερα βρισκόταν στην Ινδία).

Ήχοι Παθών (Ε. Βούλγαρης - Γ. Μεσσαλάς)

Arabic Or abic Orthodox Chant - Holy F x Chant - Holy Friday

Katia Ricciarelli - Pergolesi - Stabat Mater…

κοσμογενής θελξίθος κοσμογυναίκα

ὑπῆρξεν οὐ γενέσθαι γεώργιον μέγα του κόσμου

δικαίον

ην

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου

το κάλλος;

Ω ΓΛΥΚΥ ΜΟΥ ΕΑΡ (Ορχηστρικό)

Privacy

17/5/2020 Δ`~. Κοσμοϊδιογλωσσία

isogeothermal51.rssing.com/chan-23005495/all_p48.html 66/109

****

Ἡ ζωή, πῶς θνήσκεις; πῶς καί τάφω οἰκεῖς; τοῦ θανάτου

τό βασίλειον λύεις δέ καί τοῦ Ἅδου τούς νεκρούς

ἑξανιστᾶς

Ὁ ὡραῖος κάλλει

παρά πάντας βροτούς

ὡς ἀνείδεος νεκρός καταφαίνεται

ὁ τήν φύσιν ὠραΐσας τοῦ παντός

Xylouris, Mitsias - I zoi en tafo (complete, 1977)

Είναι χρείανα υπάρξ(χ)ει ο-μορφιάκαι κόσμοςώστε να

μην υπάρξ(χ)εια-κοσμία, α-μορφία και α-σχήμια.

——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Εαρινή ανθρωποποίηση

Άσμα Ασμάτων.

`~.

Παρατηρητήριο Αμαρουσίου

Κυριακή 31 Μαΐου 2020

048 Cosmoidioglossia Θραύσματα περί Ιστορίας και Ταυτότητας - μέρος α´

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου