Κυριακή 31 Μαΐου 2020

043 Cosmoidioglossia

€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €
              ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———


            .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

07/17/16--10:30: 
Τρία κείμενα. 
Δύο άρθρα για την Τουρκία και ένα για Brexit-Ε.Ε.
Τρία κείμενα. Δύο για την Τουρκία και ένα για Brexit-Ε.Ε. 
Με κανένα από τα τρία δεν συμφωνώ αρκετά. 
Και τα τρία έχουν κάποιες ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις.

Ι) Ένα πραξικόπημα που ήταν όλοι έτοιμοι να νομιμοποιήσουν
 εκτός από τον τουρκικό λαό, 
ΙΙ) Φρόνιμα και τακτικά, πάω μ'εκείνον που νικά 
- Το πραξικόπημα στην Τουρκία,
ΙΙΙ) Το φάντασμα της ταυτότητας.

I

 Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος
Ας μην υποκρινόμαστε, αυτό το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία έρχεται να αποκαλύψει την χαμηλή ποιότητα των διεθνών πολιτικών και την ερμαφρόδιτη φύση του διεθνούς συστήματος ασφαλείας. 
Και ενώ θέτει κρίσιμα ερωτήματα για τον ίδιο τον ρόλο του ΝΑΤΟ στις χώρες-μέλη του, καταδεικνύει εμφατικώς πως όταν ο λαός βγαίνει στους δρόμους, η ιστορία παύει να είναι δράμα με όρους σεναρίου.
 Γίνεται ίσως τραγωδία με διαστάσεις εμφυλίου, αλλά έτσι κτίζονται ισχυρές εθνικές πολιτικές κοινότητες και ταυτότητες.
Την άλλη πιθανότητα δημιουργεί αποκλειστικά ο λαϊκός παράγοντας και στην Τουρκία χθες το βράδυ ήταν αυτός που λειτούργησε σαν πολιτικός καταλύτης στο στρατιωτικό πραξικόπημα, το οποίο όλοι οι διεθνείς παράγοντες ήταν έτοιμοι να νομιμοποιήσουν πολιτικώς, αν φυσικά πετύχαινε και δεν διατάρασσε αυτό που ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι βιάστηκε να δηλώσει σε συνέντευξη Τύπου με τον Ρώσο ομόλογό του Σεργκέι Λαβρόφ: 
«Ελπίζουμε πως θα υπάρξει ειρήνη, σταθερότητα και συνέχεια στην Τουρκία»! 
Με τον Λαβρόφ πιο προσεκτικό, αλλά εξίσου αποκαλυπτικό για τις προθέσεις τους, να καλεί «Να αποφευχθεί η αιματοχυσία στην Τουρκία και τα όποια πολιτικά ζητήματα υπάρχουν να διευθετηθούν εντός του πλαισίου του Συντάγματος της χώρας»! 
Και οι δυο, εκείνη την κρίσιμη στιγμή για την εξέλιξη του στρατιωτικού πραξικοπήματος, ενίσχυαν εμμέσως τους πραξικοπηματίες. Εμμέσως πλην σαφώς, όπως έπραξαν και σχεδόν όλοι οι αιφνιδιασμένοι παράγοντες της ΕΕ.
Μετά την αποτυχία των πραξικοπηματιών, όλα άλλαξαν. 
Όλοι θυμήθηκαν πως υπάρχει νόμιμη κυβέρνηση στην Τουρκία και σχεδόν όλοι έσπευσαν να στηρίξουν τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τον οποίο πριν από λίγη ώρα θεωρούσαν, μάλλον με ανακούφιση, «τελειωμένη περίπτωση», αν όχι φυγάδα! 
Μετά από αυτή την πράξη σοβαρής αποσταθεροποίησης και εμφυλίου στην Τουρκία, ο Ερντογάν πράγματι είναι μεσοπρόθεσμα μια «τελειωμένη περίπτωση» - και νοιώθω μεγάλη απαξία προς τους συναδέλφους μου ειδικούς σε θέματα διεθνούς πολιτικής και ασφάλειας, οι οποίοι εκτιμούν πως τώρα ο Ερντογάν θα είναι ισχυρότερος παρά ποτέ - αλλά παράλληλα ο τουρκικός στρατός αποδυναμώνεται σε κρίσιμο βαθμό ως πολιτικός παράγοντας, που διασφαλίζει την εθνική ενότητα και την ισχύ της Τουρκίας.
Για πρώτη φορά στην σύγχρονη πολιτική ιστορία της Τουρκίας, ο στρατός αντί για παράγοντας σταθερότητας και ασφάλειας, αποκτά αποσταθεροποιητικά σημαινόμενα.
 Και αυτό θα μπορούσε να βγει σε καλό για την ανάπτυξη της δημοκρατίας στην χώρα. 
Θα μπορούσε η επόμενη μέρα αυτού του σύντομου εμφυλίου πολέμου στην γείτονα να είναι μια καλή μέρα καί για την δημοκρατία καί για την ευημερία μακροπρόθεσμα.
 Αρκεί ο Ερντογάν να δείξει αρετή, τόλμη και ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό προφίλ από αυτό το αντιδραστικό και φοβικό που χαρακτήριζε την τελευταία του περίοδο στην ηγεσία της χώρας του.
Όσο για την Ελλάδα και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις η αποτυχία του πραξικοπήματος στην Τουρκία είναι μια καλή είδηση… καλύτερη δεν γίνεται, λαμβάνοντας μάλιστα υπόψιν πως αρχιπραξικοπηματίας ήταν ο άκρως αμφιλεγόμενος και αριβιστής αρχηγός της Στρατιάς του Αιγαίου. Χωρίς αυτό να υποβαθμίζει τις εκτιμήσεις μου για τις πιέσεις αναθεώρησης του καθεστώτος στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο – στις οποίες αναφέρθηκα στο προηγούμενο άρθρο μου «Γιατί μαλάκωσε ο σκληρός Ερντογάν…». 
Το ζήτημα παραμένει και προκαλείται από τις πολιτικές αντιφάσεις και τις διαφορετικές στρατηγικές που χαρακτηρίζουν την ίδια την εξέλιξη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, καθώς και την σχέση αυτών των δύο.
Θα κλείσω αυτό το σύντομο σημείωμα μεταφέροντας σε σένα, αναγνώστη μου, ένα αίσθημα «φόρου τιμής» προς εκείνους τους ώριμους Τούρκους πολίτες και αστυνομικούς που αγωνίστηκαν με κίνδυνο της ζωής τους για να μην πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις ο εμφύλιος στην Τουρκία, που ξεκίνησε με την πραξικοπηματική δραστηριότητα μιας χούφτας επίορκων αξιωματικών, που καί σε αυτήν την περίπτωση φαινόταν αρχικά ικανή για να επαναλάβει ως φάρσα την ιστορία ηγεμονισμού του στρατιωτικού κατεστημένου στα πολιτικά πράγματα της γείτονος.
Μόνον που αυτή τη φορά η «φάρσα» είχε πολύ μεγάλο κόστος σε αίμα στρατιωτικών, στρατιωτών και πολιτών.
Παράλληλα θέλω να επισημάνω την επικίνδυνη πλέον για την ασφάλεια στον κόσμο και την ειρήνη σε διεθνές επίπεδο, υποκρισία των μεγάλων και μικρότερων δυνάμεων που εμπλέκονται αντικειμενικά στην γεωπολιτική και γεωστρατηγική σκακιέρα μιας περιοχής στην οποία ιδιαίτερα κρίσιμη θέση κατέχει η Ελλάδα.
Η αποσταθεροποίηση της Τουρκίας – όπως έχω δείξει κατά το παρελθόν – και όχι άλλων περιοχών στην Ευρώπη, στην Ευρασία και στην Μέση Ανατολή, θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο, όχι με άλλα μέσα, αλλά με εκείνα τα παραδοσιακά μιας σαρωτικής για την ανθρωπότητα, γενικευμένης εμπλοκής της παγκόσμιας στρατιωτικής μηχανής.
Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

II

Απόστολος Αποστολόπουλος
Στο παρά τρίχα τη γλίτωσε ο Ερντογάν αν οι πρώτες πληροφορίες είναι σωστές ότι οι πραξικοπηματίες χτύπησαν το ξενοδοχείο που έμενε αφού το είχε εγκαταλείψει λίγη ώρα νωρίτερα. Λίγα λεπτά για την τύχη μιας χώρας, πολλών ανθρώπων, της Ευρώπης και πολλών άλλων, γεωπολιτικών και οικονομικών, που θα μάθουμε σιγά-σιγά από αύριο.
 Πρωί-πρωί του Σαββάτου το μόνο που ξέρουμε είναι ότι μόλις σιγουρεύτηκαν 
Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ότι ο Ερντογάν είναι ζωντανός βγήκαν στα μπαλκόνια να ζητωκραυγάσουν για τη νίκη της νομιμότητας και της δημοκρατίας.
Φρόνιμα και τακτικά, όπως λέει και ο Βάρναλης στο ποίημα του με τίτλο «ο καλός λαός», φρόντισαν να στηρίξουν τον νικητή. 
Φιλύποπτοι, περιμένουμε να μάθουμε ποιος ειδοποίησε τον Ερντογάν να φύγει από το ξενοδοχείο, και κυρίως αν από το κρησφύγετό του επικοινώνησε με τον Ομπάμα και απόσπασε υποστήριξη εν των γίγνεσθαι του πραξικοπήματος με οπωσδήποτε σημαντικά ανταλλάγματα, ή αν, ειδικά οι Αμερικάνοι, «προσχώρησαν» αφού έμαθαν ότι είναι ζωντανός και μάχιμος, οπότε έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία-οι Ευρωπαίοι ήρθαν κολαούζοι. 
Πάντως, πρωί του Σαββάτου, ο Ερντογάν είναι στην Κωνσταντινούπολη ενώ πρωτεύουσα του Κράτους είναι η Άγκυρα. 
Τις επόμενες λίγες ώρες θα δούμε αν η Τουρκία θα έχει για λίγο δυο κυβερνήσεις. 
Αν, δηλαδή, οι πραξικοπηματίες έχουν κάτι για να παζαρέψουν τη ζωή τους.
Εντυπωσιακή είναι η ικανότητα άμεσης κινητοποίησης των οπαδών του Ερντογάν μέσα στην πιο «δυτικόστροφη» πόλη της Τουρκίας. 
Υποδηλώνει, πέραν της οργανωτικής πλευράς, ότι η επιρροή του Ισλάμ αγγίζει πλατειά στρώματα του πληθυσμού όχι απλώς με την έννοια του θρησκευτικού πάθους αλλά με τη διάσταση του εθνικής ανεξαρτησίας. 
Το Ισλάμ θεωρείται στο χώρο της ευρείας Μ. Ανατολής, όχημα ανεξαρτησίας έναντι της επιβουλής του Δυτικού, ανήθικου, ιμπεριαλισμού-οι τζιχαντιστές είναι η ακραία εκδοχή.
 Και ο Ερντογάν έχει ενοχλήσει επαρκώς τη Δύση, έστω επιφανειακά, ώστε να είναι πειστικός στον κόσμο όταν μιλάει για ανεξαρτησία. Το ισλαμικό κύμα θα ενισχυθεί στην Τουρκία.
 Μια αναλογία πιστεύω είναι επιτρεπτή: 
Όπως ο «κομμουνισμός» επικάθησε στην καθυστερημένη Ρωσία ως επιφανειακό φαινόμενο και τελικά αποχώρησε, έτσι και ο Κεμαλισμός, δηλαδή η βίαιη αστικοποίηση της Τουρκίας, ήταν μοιραίο να υποχωρήσει μπρος σ’ αυτό που η χώρα κουβαλάει βαθιά στην ψυχή της, το Ισλάμ, την Ανατολή και τις μνήμες της Αυτοκρατορίας. 
Οι λαοί τρέφονται με όνειρα (μόνο κάτι τερατογεννέσεις τύπου Φίλη και Ρεπούση δεν ονειρεύονται) και η Ιστορία και οι κοινωνίες δεν ανέχονται βιασμούς, έχουν ακατανίκητους δικούς τους ρυθμούς για αλλαγές. Δυο λόγια ακόμα: το πραξικόπημα εκδηλώθηκε λίγες μέρες αφότου ο Ερντογάν αποπειράθηκε στροφή φιλορωσική στο θέμα της Συρίας, τραβώντας μάλιστα το σκοινί μακριά ενοχλώντας και πάλι τις ΗΠΑ. 
Ταυτόχρονα έκανε συνεχείς εκκαθαρίσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις προκαλώντας ασφυξία σε προσωπικό επίπεδο σε πλήθος αξιωματικών.
 Ο συνδυασμός αυτών των δυο δημιουργούσε ευνοϊκές συνθήκες για την εκδήλωση πραξικοπήματος, ενώνοντας το προσωπικό κίνητρο με τους πολιτικούς στόχους.
Ο Ερντογάν ενίσχυσε ασφαλώς τη θέση του αλλά αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως την μακροημέρευσή του. Απλώς αποδυναμώθηκαν οι δυνατότητες ανατροπής του από εσωτερικές δυνάμεις-πάντα υπό την αίρεση ότι η εικόνα επικράτησής του είναι η πραγματική. 
Η επιθυμία των Δυτικών να έχουν και μια Μεγάλη Τουρκία για φράχτη της Ρωσίας και να την έχουν υποχείριό τους, όπως περίπου ήταν στα στερνά της η Οθωμανική αυτοκρατορία, μάλλον δεν μπορεί να περπατήσει, όχι με τον Ερντογάν. Ή αυτός θα πέσει με κάποιον από τους πολλούς τρόπους που ανατρέπονται διάφοροι ενοχλητικοί ηγέτες ή θα τεμαχιστεί η Τουρκία. 
Οι Δυτικοί έκαναν σχεδόν δυο αιώνες να καταλήξουν, με βαριά καρδιά, στον τεμαχισμό της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. 
Η ώρα για νέες τελειωτικές αποφάσεις δεν είναι καθόλου μακριά.
Απόστολος Αποστολόπουλος

III
Γιώργος Πρεβελάκης
Το Brexit εμφανίζεται ως παράλογη, παρορμητική ενέργεια των Βρετανών, αντίθετη προς την ελίτ της χώρας. 
Αυτή η κίνηση, αρνητική για τα οικονομικά συμφέροντα τόσο της Ευρώπης όσο και του Ηνωμένου Βασιλείου, ερμηνεύεται ως συνέπεια από την ανεπάρκεια της πολιτικής ηγεσίας και την άνοδο του λαϊκισμού.
Η κρίσιμη στροφή δεν είναι η έκβαση· είναι η διενέργεια του δημοψηφίσματος.
 Και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, σε παρόμοια περίπτωση, ενδέχεται να υπερψήφιζαν την έξοδο· οι πολιτικές τους ελίτ, όμως, αποφεύγουν να θέσουν το ερώτημα στους πολίτες.
 Το Brexit δεν διακυβεύθηκε στις 20 Ιουνίου 2016, αλλά όταν κάποιες ισχυρές δυνάμεις, σημαντικό τμήμα της ελίτ, επέβαλαν το δημοψήφισμα. Η κυρίαρχη αντίφαση δεν βρίσκεται μεταξύ λαού και ελίτ.
Δεν είναι δύσκολο να κατανοηθεί τι κινεί το Bremain· τα οικονομικά πλεονεκτήματα έχουν αναλυθεί επαρκώς. 
Πιο σημαντικό είναι να εντοπιστούν τα κίνητρα, λαού και ηγεσίας, τα οποία οδήγησαν στο Brexit.
Σήμερα, πάλι, «ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη», όχι όμως το κατά Μαρξ «φάντασμα του Kομμουνισμού». 
Σήμερα, πάνω από την Ευρώπη, αλλά και πάνω από όλον τον κόσμο, αιωρείται το φάντασμα της Ταυτότητας. 
Καθώς οι ιστορικές ασφάλειες της εθνικής ταυτότητας κλονίζονται, οι λαοί αντιμετωπίζουν ένα οντολογικό ερώτημα, η σημασία του οποίου υπερβαίνει τις οικονομικές παραμέτρους: «ποιοι είμαστε;». 
Στο ερώτημα αυτό δεν βρίσκεται μια αποτελεσματική απάντηση, δηλαδή μια τοποθέτηση προσαρμοσμένη στη ρευστότητα του γεωπολιτικού περιβάλλοντος – μόνον επί μέρους απαντήσεις είναι εφικτές. 
Μια τέτοια απάντηση έδωσαν οι Βρετανοί.
 Επιβεβαίωσαν την παλαιά αγγλική πολιτισμική ταυτότητα, τη «νησιωτικότητα»: δεν γνωρίζουμε, πιθανόν, ακόμη ποιοι ακριβώς είμαστε· πάντως, δεν είμαστε «ηπειρωτικοί», continentals.
Είναι, όμως, η Ευρώπη αποκλειστικά ηπειρωτική;
 Είναι, αν ορίζεται ως ένα σύνολο επικεντρωμένο στη Γερμανία.
 Η πρόσφατη ευρωπαϊκή πορεία αναβίωσε τους βαθιά ριζωμένους φόβους της βρετανικής ελίτ, τους οποίους εξέφρασε αριστοτεχνικά ο γεωγράφος Halford Mackinder στις αρχές του εικοστού αιώνα.
 Η ζωτική απειλή για τον αγγλοσαξονικό πολιτισμό είναι να διαμορφωθεί ένα αρραγές ηπειρωτικό σύνολο, γύρω από ένα κέντρο χωροθετημένο μεταξύ δυτικής και ανατολικής Ευρώπης. 
Η Αγγλία, παλαιό κέντρο του κόσμου, έτσι μετατρέπεται σε περιφέρεια· οι Ηνωμένες Πολιτείες απομονώνονται. 
Αυτή η γεωπολιτική αναπαράσταση εξηγεί τους δύο παγκοσμίους πολέμους, τον ψυχρό πόλεμο και τη στάση της Δύσης έναντι της μετα-ψυχροπολεμικής Ρωσίας.
Η ανάγκη του αυτοπροσδιορισμού, το λαϊκό αίσθημα, συνδυάστηκε με τα παραδοσιακά ανακλαστικά των βρετανικών ελίτ. Στο συλλογικό βρετανικό υποσυνείδητο, η σημερινή Ευρώπη φαίνεται ως revanche της Mitteleuropa, έναντι της νικήτριας θαλασσινής δύναμης κατά τους δύο παγκοσμίους πολέμους.
Στη νέα αυτή περιπέτεια του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι συγκρούσθηκαν δύο αντιλήψεις, η οικονομική και η πολιτισμική. Επειτα από ένα μακρό διάστημα πλήρους κυριαρχίας της οικονομικής, επικράτησε η πολιτισμική διάσταση. 
Πρόκειται για μια μεγάλη αλλαγή. 
Η ατζέντα των συγκρούσεων, εντός και εκτός των κρατικών πλαισίων, μεταφέρεται από το αίτημα για ευμάρεια στην ανάγκη για ταυτότητα.
Οπως συνέβη με τις ακρότητες του οικονομισμού, τις οποίες έζησε η Ευρώπη, στη νέα, «εθνική» τάση ελλοχεύουν σοβαροί κίνδυνοι, εάν οι λαοί απλώς οπισθοδρομήσουν στις παλαιές μορφές εθνικισμού. 
Χρειάζεται να επαναπροσδιοριστούν οι ταυτότητες, ώστε να ληφθούν υπ’ όψιν οι νέες συνθήκες του μεταβεστφαλιανού κόσμου – μόνον έτσι θα αποφευχθούν νέες καταστροφές.
Η απάντηση στο ερώτημα «ποιοι είμαστε;» δεν μπορεί να τεθεί μόνον στο σταθερό πλαίσιο του περίκλειστου εδαφικού έθνους-κράτους. 
Η Παγκοσμιοποίηση, καθώς και οι τεχνολογικές εξελίξεις, το έχουν αδυνατίσει, διευκολύνοντας ταυτοχρόνως την ανάδυση δικτυωτών ταυτοτήτων, όπως οι διασπορικές ή οι θρησκευτικές. 
Οι δύο μορφές αλληλοεπιδρούν συνθετικά.
Η ευρωπαϊκή ενοποίηση θα όφειλε να τείνει προς μιαν υβριδική ταυτότητα, σύνθεση της εδαφικής και της δικτυωτής. 
Κυριάρχησε, όμως, η οικονομιστική ουτοπία. 
Σήμερα η Αγγλία διαχωρίζει τη θέση της. Ισως προχωρήσει μόνη της προς την υβριδική αναζήτηση, καθώς διαθέτει στο πολιτισμικό της υλικό ισχυρή εδαφική βάση και την παράδοση του ανοικτού, ασυνεχούς, δικτυωτού χώρου τής πάλαι ποτέ θαλασσινής Αυτοκρατορίας.
Το βρετανικό δημοψήφισμα επικαιροποιεί τους λόγους για τους οποίους δημιουργήθηκε η Ευρώπη, δηλαδή την εξασφάλιση της ειρήνης, της σταθερότητας και της ελευθερίας.
Οι παλαιές απειλές επανέρχονται στο προσκήνιο. 
Χαράζει, όμως, και νέες προοπτικές. Αν δεν αποστασιοποιηθεί από την Ευρώπη, η Αγγλία έχει την ευκαιρία να προβάλει μια νέα ευρωπαϊκή εναλλακτική έναντι της σημερινής παρακμιακής. 
Η Ελλάδα, όπως και η Γαλλία, θα διστάσει και πάλι ανάμεσα σε δύο διαφορετικές εκδοχές της ευρωπαϊκής πορείας.
Το Brexit άνοιξε μια περίοδο με μεγάλους γεωπολιτικούς μετασχηματισμούς. Σε λιγότερο από ένα χρόνο, επίκεινται εκλογές, αμερικανικές και γαλλικές. Το καλοκαίρι του 2018 ο κόσμος μας θα είναι, ενδεχομένως, πολύ διαφορετικός από τον σημερινό.
Γιώργος Πρεβελάκης
    
07/19/16--10:24: 19 Ιουλ 2016. Τουρκία κ.λπ.

I

Homo Μετα-Politicus Social-Medius, ο Θρηνώδης (Hyper-Lamentius)

II

Η μεγάλη μάχη μόλις ξεκίνησε!
 Για να αποκτήσει επιτέλους και η Τουρκία τον δικό της Τσίπρα και τον δικό της Μητσοτάκη.
 Για να γίνει επιτέλους και η Τουρκία μια «ώριμη δημοκρατία» (υπάκουη) που θα ακολουθεί τους «ευρωπαϊκούς κανόνες» (πάση θυσία). 
Για να γίνει επιτέλους σαν την Ελλάδα.

III

Ο Κεμαλισμός, ήταν ένα τεχνητό ιδεολογικό κατασκεύασμα που ανέτρεψε με βίαιο και ριζικό τρόπο μια ολόκληρη πολιτισμική παράδοση αιώνων και μέσω του αμυντικού, αυταρχικού-στρατιωτικού, εξωχώριου, μεταφυτευμένου και τεχνητού χαρακτήρα του, της πολιτισμικής κατοχής, των εθνοκαθάρσεων, προσέφερε μια εσωτερική συνοχή και μια προστασία από εξωτερικές απειλές, καθυστερώντας ή βάζοντας φρένο στην «βαλκανοποίηση» (κατακερματισμό) του χώρου της Ανατολίας.
Ωστόσο ο Κεμαλισμός - εδώ και αρκετό καιρό - είναι τελείως ξεπερασμένος. 
Δεν μπορούσε να παραταθεί επ’ άπειρον. 
Οι Τούρκοι δοκίμασαν αρχικά τον Παντουρκισμό, μετά τον Ισλαμισμό. 
Έχοντας εξαντλήσει τον Κεμαλισμό και τον Παντουρκισμό, εάν εξαντλήσουν και τον Ισλαμισμό, τι απομένει στην Τουρκία προκειμένου να εξασφαλίσει την εσωτερική συνοχή του έντονα ετερογενούς πληθυσμού της (ο οποίος έγινε ακόμα εντονότερα ετερογενής με την μαζική έλευση προσφύγων και μεταναστών) και να αντισταθεί στην εσωτερική και εξωτερική αποσταθεροποίηση;
Η «βαλκανοποίηση», ο πολιτικός, κοινωνικός, θρησκευτικός και εθνοτικός κατακερματισμός, αναβιώνει και μας περικυκλώνει. 
Από τα Βαλκάνια και την Μέση Ανατολή μέχρι την βόρεια Αφρική και την ανατολική Ευρώπη. 
Από το Ιράκ μέχρι την Γιουγκοσλαβία, από την Λιβύη μέχρι την Ουκρανία και την Συρία. 
Μπορεί να πλήξει την Τουρκία και την Ελλάδα;
 Την απάντηση την βλέπουμε: Και τώρα η Τουρκία, η Ανατολία.
 Ενδεχόμενη περαιτέρω αποσταθεροποίηση και «βαλκάνοποίηση» της Τουρκίας και του χώρου της Ανατολίας, πολύ φοβάμαι, πως θα ανοίξει το κουτί της Πανδώρας.
Θεωρώ, και αυτή είναι η βασική μου διαφορά με τους περισσότερους που συζητώ, πως δεν μπορεί, δεν θα καταφέρει η Ελλάδα να παραμείνει ο ''μοναδικός παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή''ή η ''ευρωπαϊκή άγκυρα για την σταθερότητα και την ασφάλεια στην περιοχή''. 
Αυτό «πουλάει» η Ελλάδα στο εξωτερικό και αυτή είναι η κύρια προϋπόθεση ή προκείμενη που ενστερνίζονται όσες και όσοι θεωρούν πως η Ελλάδα μπορεί να επωφεληθεί, ή τέλος πάντων να προστατευθεί, από το χάος και την αναρχία που κυριαρχούν στην Λιβυή, στο Ιράκ και την Συρία, στην Γιουγκοσλαβία και την Τουρκία. 
Δεν νομίζω - και μακάρι να κάνω λάθος - πως μπορούν να είναι τόσο ελέγξιμες οι καταστάσεις (κάποιος που κατοικεί στις Η.Π.Α ή στην Ολλανδία σαφώς και μπορεί να βλέπει τα πράγματα διαφορετικά).
                                  Σημείωση
''Τα πράγματα είναι απλά''. Δεν θα το έλεγα, αρκετές φορές δεν είναι. Ωστόσο, προσπάθησα να συμπυκνώσω μέσα σε λίγες γραμμές αυτό που θεωρώ ουσιώδες (έχοντας πάντα υπόψη το χονδροειδές εγχειρήματος).

IV

Δεν θέλω να γράψω κάτι ιδιαίτερο. Ορισμένες διάσπαρτες παρατηρήσεις.
1. ''Νέο Ανατολικό Ζήτημα''. 
Αυτός ήταν ο τίτλος μιας ετικέτας που είχα δημιουργήσει στο ιστολόγιο πριν κάποια χρόνια.
 Αυτό βλέπουμε να εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια. Άλλοι το είδαν τμηματικά ως «Αραβική Άνοιξη», άλλοι ως αναπροσαρμογή της Συμφωνίας Sykes–Picot, άλλοι ως «άνοδο του ισλαμισμού», άλλοι ως «δημοκρατικές νεολαιίστικες εξεγέρσεις», άλλοι ως αλλαγή συνόρων κ.λπ. 
Είναι το ''Νέο Ανατολικό Ζήτημα''σε διάφορες εκφάνσεις του. Το ''Ανατολικό Ζήτημα''ζήτημα πότε δεν επιλύθηκε.
2. Το Κουρδικό (αφήνοντας στην άκρη τα καθαρά δικά μας και άλλα υψηλής ηθικής στάθμης ζητήματα όπως οι εθνοκαθάρσεις ή γενοκτονίες), αποτελεί το προπατορικό αμάρτημα του Κεμαλισμού. 
Το ξέραμε πως το Κουρδικό θα αναδυθεί-επανέλθει μετά από την πτώση των ψυχροπολεμικών συνόρων. 
Το Κουρδικό (για το οποίο υπήρχε αναφορά και πρόβλεψη στην Συνθήκη των Σεβρών), ούτε το δημιούργησαν ούτε το επικαιροποίησαν οι «Ερντογανικοί». 
Τονίζω το προηγούμενο γιατί πολλές κεμαλικές γιάφκες έχουμε στην Ελλάδα που προσπαθούν να μας καθαγιάσουν τον Κεμαλισμό (Chill out guys, τον Τάσο Ισαάκ δεν τον πολτοποίησαν τύποι με γενειάδες. Κοσμικοί ήταν. Κοσμικοί).
3. Το να λες πως ο Ερντογάν, αργά ή γρήγορα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είναι τελειωμένη υπόθεση, μετά και τα τελευταία γεγονότα δεν είναι δα ούτε «πρόβλεψη», ούτε «προφητεία». 
Υπήρξε δήμαρχος Κωνσταντινούπολης από το 1994 έως το 1998, πρωθυπουργός από το 2003 έως το 2014 (από το Δ.Ν.Τ την πήρε την Τουρκία, να τα βλέπουν ορισμένοι) και πρόεδρος από το 2014 έως σήμερα, επικρατώντας σε δεκάδες αναμετρήσεις. 
Ε, πόσο να κυβερνήσει; 
Και υπό τέτοιες συνθήκες. 
Το απίστευτο είναι που ο Ερντογάν (ο οποίος έχει κάνει και φυλακή) άντεξε μέχρι τώρα. 
Που άντεξε ακόμη και μετά από τις τελευταίες εξελίξεις και που εξακολουθεί να έχει πρωτοφανή νομιμοποίηση και κοινωνικές ρίζες, που δεν μπορούν να δουν ούτε με κιάλια οι περισσότερες σημερινές ηγεσίες. 
Ο Ερντογάν έχει αποδοχή και ερείσματα στην τουρκική κοινωνία πέρα από κάθε φαντασία. Ακόμη και στους περίφημους «Αλεβήδες» (για τους οποίους εύκολα μιλούν διάφοροι «Φετουλατζήδες». «Φετουλατζήδες», μπορούμε να ονομάσουμε τους οπαδούς και ακόλουθους του Fethullah Gülen). Που δεν έχει αποδοχή θα έπρεπε να ρωτάμε... 
Παρόλα αυτά, ούτε η νομιμοποίηση, ούτε η αποδοχή μπορεί να κάνει μαγικά με το νερό και το λάδι...
4. Μια μέρα πριν από την απόπειρα πραξικοπήματος, στις 14 Ιουλίου υπήρχαν εξελίξεις στην υπόθεση κατασκοπείας της Σμύρνης, που ουσιαστικά προανήγγειλαν εκκαθαρίσεις στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Η έκδοση του Gülen θα αποτελούσε απαίτηση ανεξάρτητα του πραξικοπήματος. Επίσης συλλήψεις θα γίνονταν λόγω της υπόθεσης κατασκοπείας. Αυτές οι εξελίξεις πιθανώς συνέβαλαν στην προχειρότητα, στην έλλειψη συντονισμού, στην μεταβολή του χρόνου ή/και στην βιασύνη εκτέλεσης της απόπειρας πραξικοπήματος. Σε άρθρο που γράφτηκε στις 15 Ιουλίου, λίγες ώρες πριν την εκδήλωση του πραξικοπήματος, διαβάζω: ''Turkey will soon formally apply for the extradition of the shady, retired imam Fethullah Gülen from the United States after the chief Prosecutor's Office readied the file on his and his followers' illegal activities. They are blamed for two coup attempts in 2013. The file was presented to the Justice Ministry, which in turn will use it for an extradition request from the United States... He is accused of running the Gülenist Terror Organization (FETÖ), a complex group consisted of his followers who infiltrated the judiciary, bureaucracy, law enforcement and military. Apart from coup attempts, the FETÖ is accused of fraud, money laundering, illegal wiretapping, blackmail and imprisoning hundreds of people with false evidence. He and dozens of prominent Gülenists face life sentences on terrorism charges'' (15 Ιουλίου, Daily Sabah). Και σε άρθρο που γράφτηκε λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 9 Ιουλίου, διαβάζω: ''Prosecutors in İzmir have arrested seven persons, including active soldiers, and imposed a travel ban on two other persons who have been implicated in connection with an operation launched against the Fethullahist Terrorist Organization/Parallel State Structure (FETÖ/PDY) late on July 9... In February, a court in İzmir acquitted 357 suspects, including active-duty soldiers, in the trial of a military espionage case where the defendants were accused of “keeping confidential military information and documents”... After the acquittal of the former suspects, an inspection was launched into a number of police officials, including former İzmir Police Chief Ail Bilkay, for organizing a plot against soldiers and having links to U.S.-based Islamic scholar Fethullah Gülen, who is accused by the government and President Recep Tayyip Erdoğan of attempting to topple the government'' (Hürriyet Daily News, 9 Ιουλίου).
Μια από τις «φυλές» στην Ελλάδα που προώθησαν την άποψη πως το πραξικόπημα στην Τουρκία ήταν «στημένο» - πέρα από τους «Φετουλατζήδες» - είναι αυτή ορισμένων «διεθνοπολιτικών αναλυτών» που περνάνε την γραμμή του Ισραήλ στην Ελλάδα.
5. Τα δάκρυα από όσες και όσους κόπτονται για την βία, την δημοκρατία κ.λπ στο εσωτερικό της Τουρκίας μου φαίνονται τόσο υποκριτικά όσο η αγνόησή της Σαουδικής Αραβίας επί έξι συνεχείς δεκαετίες, και το ξαφνικό ξύπνημα όλων κατά την τελευταία πενταετία-δεκαετία.
 Τα κράτη και τα καθεστώτα γίνονται «κακά» όταν δεν εξυπηρετούν γεωπολιτικούς σχεδιασμούς, όταν παρεκκλίνουν από διεθνοπολιτικές γραμμές ή αμφισβητούν την καθεστωτική ιδεολογία και το status quo. 
Οι εικόνες από το εσωτερικό μιας χώρας εξυπηρετούν στην διαμόρφωση κλίματος και νομιμοποίησης στην «κοινή γνώμη» για πτώσεις, αποσταθεροποιήσεις, πολέμους, παρεμβάσεις κ.λπ (στην συγκεκριμένη περίπτωση κυριάρχησαν οι εικόνες-στιγμές με την ζώνη και το μαστίγωμα στρατιωτών και όχι οι εικόνες-στιγμές όπου τανκ κομματιάζει άνθρωπο ή τα πολτοποιημένα κεφάλια ανθρώπων με πολιτικά που κείτονταν στους δρόμους).
 Μετά τον Σαντάμ δεν ήρθε η «δημοκρατία», ούτε μετά τον Καντάφι ήρθε, ούτε μετά τον Άσσαντ έρχεται, ούτε μετά τον Ερντογάν θα έρθει. 
Αυτά περί «δημοκρατίας». Τα ίδια, Παντελάκη μου, τα ίδια, Παντελή μου.
 Δεν βάζουν μυαλό με τίποτα (αυτούς δεν πρέπει να τους ονομάζουν «δημοκράτες». 
«Καταστροφείς κρατών» πρέπει να ονομάζουν).
6. Ας κλείσω όμως με κάτι λιγότερο προπαγανδιστικό.
 Διακρίνω τρία βασικά πλαίσια που μπορούμε να εντάξουμε-δούμε τις εξελίξεις στην Τουρκία.
α) Μέσα σε ένα στενά Ελλαδο-Τουρκικό πλαίσιο: 
όπως το βλέπουν αρκετοί, που νομίζουν πως με περισσή ευκολία θα επωφεληθούν από τις εξελίξεις, αλλά αυτό θέλει πολύ και σοβαρή κουβέντα.
β) Στα πλαίσια τους χάους που μας περικυκλώνει και των μαύρων τρυπών που μας ρουφάνε: η Λιβύη, η Συρία και το Ιράκ, έφτασαν στην Τουρκία. 
Και από πάνω μας έχουμε την Γιουγκοσλαβία. 
Θα μας καταπιούν οι μεταψυχροπολεμικές «Δημοκρατίες», «Απελευθερώσεις» και «Ανοίξεις» (ομοίως, ότι έγραψα νωρίτερα για μετά Σαντάμ, Καντάφι, Άσσαντ, Ερντογάν εποχή). 
Το να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, μπορεί να αποτελεί νοοτροπία, δεν αποτελεί όμως διεθνές δόγμα ή στάση. 
Όταν γύρω σου επικρατούν παντού συντρίμμια και μαύρες τρύπες, μπορεί να κινδυνεύσεις να σε ρουφήξουν. 
Δεν είναι απαραίτητο πως αναβαθμίζεσαι, μπορεί και να διαμοιράζεσαι.
 Ένα μόνο σίγουρα θετικό θα μπορούσε -εν δυνάμει- να προκύψει για την Ελλάδα (γιατί πολλά είναι διφορούμενα και δίκοπα μαχαίρια). 
Μια πιθανή αποχώρηση της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ (είχε αναπτυχθεί σχετική αρθρογραφία τα τελευταία χρόνια) πέρα του ότι θα αποτελούσε ειρωνεία (θα μάθουμε ποτέ με τίνος πρωτοβουλία εισήλθε η Ελλάδα στο ΝΑΤΟ;), είναι πολύ δύσκολο να συμβεί την περίοδο που διανύουμε, καθώς το ΝΑΤΟ αμφισβητείται ή/και αποδομείται πανταχόθεν (δες γ).
γ) Στα πλαίσια των αναταράξεων, των τριγμών ή της κρίσης στο εσωτερικό του ευρωατλαντικού συστήματος ασφαλείας: πρώτον, η Le Pen δεν θέλει ΝΑΤΟ. Δεύτερον, ο Trump επίσης.
 Τρίτον, η ευρωπαϊκή ΓαλλοΓερμανική άμυνα ή ένα πιθανό νέο ευρωπαικό σύστημα ασφαλείας -γερμανικής κατ'ουσίαν πρωτοβουλίας- έστω και στα πλαίσια του ΝΑΤΟ αρχικά, αποτελεί εξέλιξη την οποία δεν επιθυμούν οι Η.Π.Α, καθώς θα τους στερήσει προνόμια και θα απομακρύνει Η.Π.Α και Γερμανία (γι'αυτό ζητούν επιτακτικά ορισμένοι «εμβάθυνση» Η.Π.Α-Ε.Ε). 
Τέταρτον, αποσταθεροποίηση ή κατάρρευση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Τέλος, πέμπτον, το Brexit δηλητηριάζει σε επικίνδυνο βαθμό το δυτικό σύστημα ασφαλείας (σε όλα τα προηγούμενα να προσθέσουμε και μια πιθανή αποχώρηση της Τουρκίας; 
Δύσκολο, πολύ δύσκολο, θα δούμε). Το γ) αποτελεί περιγραφή αυτού που ονομάζω πολυδιάσπαση ή/και αναρχοποίηση του ΕυρωΑτλαντικού χώρου.
Αυτά προς το παρόν. 
Θα επανέλθω και θα προσπαθήσω να εξετάσω τις εξελίξεις και στα πλαίσια των διεθνών συνθηκών.
                                               Σημειώσεις
[-] Tα μεγάφωνα των μουεζίνιδων έπαιξαν εξίσου σημαντικό - αν όχι σημαντικότερο - ρόλο με τα social media, τα ipad και τα twits, μόνο που αυτό δεν πολυ-αναφέρεται γιατί πρέπει να υπερ-τονιστεί η μετα-πολιτική διάσταση που τονίζεται πάντα.
[-] Η Ελλάδα δεν είναι Ισραήλ. 
Κάποιοι μπορεί να νομίζουν πως είναι ή πως μπορεί να είναι, αλλά δεν είναι (υπάρχουν μάλιστα άνθρωποι που κοροϊδεύουν τόσο ωμά ψηφοφόρους που τους υπόσχονται πως θα γίνουν Ισραήλ με... ευρώ. Τόση κοροϊδία).
[-] Το κομβικό σημείο γεωγραφικά, ήταν η Αίγυπτος. 
Η κρίσιμη καμπή χρονικά ήταν η διετία 2011-2013. Το τρίγωνο Αίγυπτος, Τουρκία, Ιράν παραλίγο να χαθεί εκείνη την περίοδο για ορισμένους. 
Πάντως όσοι κάνουν μεσο-μακροπρόθεσμα σχέδια βασιζόμενοι στο καθεστώς Αλ Σισι δεν βασίζονται σε στέρεες βάσεις.
[-] Η απόπειρα για πραξικόπημα θα έχει μεγάλες συνέπειες για τον περιφερειακό ρόλο και την διεθνή πολιτική της Τουρκίας. Και για τις σχέσεις Η.Π.Α - Τουρκίας και Τουρκίας - Ε.Ε. 
Ωστόσο είναι πολύ δύσκολο να πεταχτεί εκτός ευρωατλαντικού συστήματος ασφαλείας η Τουρκία. Είναι πολύ σημαντική η Τουρκία. Η Belle Époque των σχέσεων Η.Π.Α - Τουρκίας ήταν η περίοδος Clinton. Η περίοδος Obama είναι η περίοδος παρακμής. Αυτό συμφέρει την Ελλάδα μονάχα υπό την προϋπόθεση πως οι Η.Π.Α δεν θα προσφέρουν Κύπρο και Ελλάδα στο πιάτο, προκειμένου να κατευνάσουν την Τουρκία (και να την προσδέσουν στην «Δύση»).
[-] Μια διαφορετική ανάγνωση των πραγμάτων ή μια άλλη διάσταση: - Είδες τι έπαθε ο τουρκικός στρατός; - Φαντάσου τι μπορεί να πάθει ένας στρατός κατοχής.
      
07/20/16--11:22: 20 Ιουλ 2016.

I

Τηλεγραφικά: Το «προπατορικό αμάρτημα» της Μετα-Οθωμανικής Τουρκίας είναι το Κουρδικό.
 Το «προπατορικό αμάρτημα» της Μεταπολίτευτικης Ελλάδας είναι το Κυπριακό.
Η «Πρώτη Τουρκική Δημοκρατία» του «Εθνάρχη» Μουσταφά Κεμάλ και η «Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία», του άλλου «Εθνάρχη», οικοδομήθηκαν πάνω στην Ομερτά για το Κουρδικό και το Κυπριακό, αντίστοιχα.

II

Τίτλος: Erdogan's Turkey Is the Real Turkey. Υπότιτλος: The days of secular Kemalism were over long before last week's failed coup. Ακολουθεί απόσπασμα από το άρθρο:
Turkey is no longer the country that joined NATO, or that was a close ally of the United States until the end of the last century. It is an increasingly Islamic state, with a shrinking secular minority that is having ever greater difficulty keeping the Kemalist flame alive. Because that minority happens to be Westernized and to speak Western languages (especially English), it tends to be the source of interviews and analyses by Western journalists and to mix most freely and often with Western elites. As a result, many in the west continue to believe that Erdogan’s authoritarian, indeed repressive policies, and his witch-hunts against both journalistic critics of his regime and suspected supporters of the exiled cleric Fethullah Gulen, do not reflect the “real” Turkey. In fact they do.
As the George W. Bush administration, particularly its senior officials who had dealt with Turkey during the Cold War, learned to their surprise and regret in 2003 when they failed to obtain parliamentary permission to deploy the 4th Infantry from Anatolia into northern Iraq, Turkey is not the ally it once was. This is even more the case today. A visitor to Turkey, even to the supposedly Westernized Istanbul, will find far more women wearing headscarves or veils than was the case as little as two decades ago. More men attend Friday prayers. Imams are more powerful than they have been in years, indeed, since the fall of the Ottoman Empire. And it was all of these people who spearheaded the resistance to the coup plotters.
The contrast between the defeat of the coup in Turkey and the successful counter-revolution against Mohammed Morsi’s Muslim Brotherhood government in Egypt is striking. In Egypt, the Islamist government pursued an authoritarian course not much different, though far less subtle, and in far greater haste, than Erdogan. When the Egyptian military could no longer tolerate the Islamicization of their country, they rose in revolt. The majority of Egyptians, themselves highly traditional, indeed religiously conservative, stood behind them. In Turkey, however, it was the people, spurred on by the calls from the mosques, who formed the vanguard of opposition against a military that clearly was determined to restore the fading Kemalist legacy of a secular Turkey where headscarves were banned and children were brought up in total ignorance of their own religion...
Unlike Mohammed Morsi, Erdogan is a true reflection of contemporary Turkey: increasingly Islamist and increasingly self-confident. Those Turks, and their Western friends and colleagues, who yearn for a secular Kemalist Turkey would be wise to disabuse themselves of their dreams. That Turkey is gone, certainly for the foreseeable future, and perhaps for decades to come.

III

Η αναβίωση ή/και αφύπνιση της θρησκείας στην Τουρκία θα πρέπει να εξεταστεί παράλληλα με την αναβίωση της θρησκείας στην Ρωσία. 
Και το σοβιετικό καθεστώς παράλληλα με το κεμαλικό.
Το αφήγημα ισχυριζόταν πως μετά τον σοβιετισμό και τον κεμαλισμό θα ανοίγονταν οι Πύλες για το Τέλος της Ιστορίας. Αυτό το 
Τέλος όμως δεν ήρθε. Δεν υποκατέστησε, για παράδειγμα, ο Φουκογιάμα τον Μωάμεθ, ούτε το Τέλος της Ιστορίας και ο Τελευταίος Άνθρωπος το Κοράνι (αν είναι ποτέ δυνατόν!). 
Αναβίωσαν η Ορθοδοξία και το Ισλάμ, ήρθαν ο Πούτιν και ο Ερντογάν.
 Όμως το θεμελιώδες - που θα ξεκλειδώσει τα μυστικά - δεν είναι αυτό. Το θεμελιώδες είναι το ερώτημα: 
Γιατί ότι συνέβη στην Ρωσία με το σοβιετικό καθεστώς και στην Τουρκία με το κεμαλικό, δεν συνέβη με το καθεστώς της Κίνας;
Γιατί το καθεστώς στην Κίνα έκανε το ίδιο, όχι μονάχα όσα δεν έκαναν το σοβιετικό καθεστώς στην Ρωσία και το κεμαλικό στην Τουρκία, αλλά και όσα έκαναν ο μετα-σοβιετικός Πούτιν και ο μετα-κεμαλικός Ερντογάν. 
Όχι απλά οικονομικά, αλλά, και κυρίως, ηθικο-πολιτισμικά [*]. 
Αυτός είναι ο πρώτος λόγος.
Ο δεύτερος λόγος είναι γιατί η Κίνα δεν κυβερνήθηκε από μια ξένη πολιτισμικά ελίτ (europeanised secular elite, globalised Enlightened intelligentsia of Europe, international cultural elite). Με απλά λόγια, γιατί οι Κινέζοι παρέμειναν πολιτισμικά Κινέζοι και δεν προσηλυτίστηκαν σε έναν εξωχώριο πολιτισμό. 
Γιατί οι Κινέζοι, αποδείχθηκε πως δεν ήταν, και δεν είναι, συνειδητοί ή ασυνείδητοι πολιτισμικοί «πράκτορες ή φορείς» ενός ξένου μεταφυτευμένου πολιτισμού.
                                   Σημείωση
[*] ''...όχι απλά οικονομικά, αλλά, και κυρίως, ηθικοπολιτισμικά''.
 Το «και κυρίως» έχει σημασία, καθώς όλες και όλοι πλέον, με αφορμή την περίπτωση της Τουρκίας (ή της Κίνας: 
ούτε τον Κομφούκιο και τον Λάο Τσε, υποκατέστησε ο Φουκογιάμα και ο Χέγκελ), μπορούν εύκολα να συνειδητοποιήσουν πως η «οικονομία» δεν είναι «οντολογία», παρά ένα προσωρινό «μέσο», όπως ισχύει σε κάθε πολιτισμό άλλωστε.
 Το βλέπουμε ζωντανά στις οθόνες μας, με αφορμή την περίπτωση της Τουρκίας: το να είσαι «δυτικότροπος» είναι σημαντικότερο από το εάν είσαι «καπιταλιστής».
    
07/21/16--13:04: 
I) Φορούσαν τις «μαντίλες»...
II) Ενδο-τουρκικά τηλεγραφικά.

I
             Φορούσαν τις «μαντίλες»...

Και τους είπαν (κάπως πιεστικά): 
Θα βγάλετε τις «μαντίλες», θα αλλάξετε ρούχα, αλφάβητο και ιστορία, θα αφήσετε τις προσευχές και τους τεμενάδες, και θα σηκωθείτε να πάτε στις πόλεις να δουλέψετε, να πίνετε κόκα κόλες, να ακούτε Μόζαρδ, Μπούνυ Εμ και Μπιητλς (και όχι σάζια, μπαγλαμάδες και νταλκάδες) και να γίνεται «άνθρωποι». 
Και πήγαν - κάπως φοβικά, είναι η αλήθεια, στην αρχή - στις πόλεις, και με το καινούργιο αλφάβητο έγραψαν και διάβασαν, και σπούδασαν, και ρούχα άλλαξαν, και δούλεψαν, και Dr Pepper, Diet Mountain Dew και Espresso ήπιαν, και άκουσαν και συνέθεσαν metal, hip-hop και trance [και τα συνδύασαν και τα ανακάτεψαν με σάζια (saz), μπαγλαμάδες και βιολιά, δημιουργώντας σάμπλ (sampling) και νέα ρίφ (riff)... 
Αυτό μάλλον ήταν ένα καμπανάκι, ένα σημάδι πως κάτι δεν πάει καλά]. Και έγιναν πιο δυναμικοί, με περισσότερα τεχνολογικά, μορφωτικά και επικοινωνιακά μέσα και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. 
Και έπαψαν να είναι φοβικοί.
Και ξαναφόρεσαν τις «μαντίλες»...
                                          Υστερόγραφο
Και τώρα είναι πιο δυναμικοί, πιο δυνατοί και πιο πολλοί, με περισσότερα τεχνολογικά, μορφωτικά και επικοινωνιακά εργαλεία, εφόδια και μέσα και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Και με «μαντίλες».

II

Ας περάσουμε όμως σε κάτι λιγότερο «εύπεπτο». 
Στην Τουρκία, κατά τις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις (2015), το κεμαλικό CHP έχασε την περιφέρεια της Πόλης και την περιφέρεια της Άγκυρας. 
Σε λίγα χρόνια θα χάσει και την Σμύρνη. 
Οι περίφημοι εκλογικοί χάρτες (φώτο 2,8) δείχνουν το μεγαλύτερο μέρος της Τουρκίας με κίτρινο ή πορτοκαλί (ισλαμικό AKP), πλην των κουρδικών περιοχών με πράσινο ή μώβ (κουρδικό HDP) και των περιοχών των παραλίων και της ανατολικής Θράκης με κόκκινο (κεμαλικό CHP). 
Ακόμη όμως και στις περίφημες περιοχές των παραλίων, τα πράγματα έχουν αλλάξει. 
Στις πρώτες εκλογές του 2015, όπου το AKP συγκέντρωσε ποσοστό 40% και όχι 49% (όπως συνέβη στις δεύτερες), τα αποτελέσματα στο τελευταίο προπύργιο του CHP και της κοσμικής Τουρκίας, την Σμύρνη, ήταν 577 χιλιάδες ψήφοι για το CHP και 350 χιλιάδες για το AKP. 
Ακόμα και στις λίγες περιοχές που επικρατεί το CHP, επικρατεί δύσκολα ή η ψαλίδα κλείνει. 
Ήδη σε κάποιες επαρχίες των παραλίων επικρατεί το AKP (π.χ Balıkesir, επαρχία που έχει ακτές και στην Προποντίδα και στο Αιγαίο, απέναντι από την Λέσβο, με γνωστότερη σε εμάς πόλη το Αϊβαλί) ή βρίσκεται οριακά μπροστά (Çanakkale, Ελλήσποντος-Δαρδανέλλια, χερσόνησος της Καλλίπολης). 
Σε λίγα χρόνια θα χαθεί και η Σμύρνη.
Επίσης, έχει ενδιαφέρον το εξής. Στις πρώτες εκλογές του 2015, όπου το ισλαμικό AKP συγκέντρωσε ποσοστό 40%, το κεμαλικό CHP συγκέντρωσε 11,5 εκατομμύρια ψήφους, ενώ το AKP σχεδόν 19 εκατομμύρια. 
Στις δεύτερες εκλογές, όπου το AKP συγκέντρωσε ποσοστό 49%, το CHP αύξησε την δύναμη του κατά μόλις 600 χιλιάδες ψήφους (12,1 εκατομμύρια), ενώ το AKP έλαβε περίπου 4,5 εκατομμύρια περισσότερες ψήφους (23,6 εκατομμύρια), που σημαίνει πως έχει μεγαλύτερη δεξαμενή ψηφοφόρων και τάσεις ενίσχυσης.
Μήπως όμως, τάχα, το AKP τα πάει άσχημα στις γυναίκες, οπότε μπορούν να αναμένουν σωτηρία οι κεμαλιστές από εκεί; Ούτε αυτό ισχύει. 
Ας αφήσουμε στην άκρη το ότι στις προεδρικές εκλογές του 2014 ψήφισαν τον Ερντογάν το 55% των γυναικών και το 48% των ανδρών. 
Ο αριθμός γυναικών βουλευτών κατά την μεταπολεμική περίοδο και μέχρι το τέλος του ψυχρού πολέμου (1945-1991), περίοδος παντοκρατορίας και ηγεμονίας του κεμαλισμού, ήταν μηδαμινός, και συνήθως δεν ξεπερνούσέ τις 10 γυναίκες βουλευτές και το 1,5% του συνόλου της Βουλής. 
Από το 1991 και μετά, και κυρίως από το 2000 και ύστερα, ο αριθμός των γυναικών βουλευτών έχει αυξηθεί και πλέον κυμαίνεται μεταξύ 80-90, φτάνοντας το 15-17% του συνόλου της Βουλής (ο παγκόσμιος μέσος όρος είναι γύρω στο 22% [*]). 
Με βάση τις τελευταίες εκλογές, το ισλαμικό AKP έχει τις περισσότερες γυναίκες βουλευτές, ακολουθεί το κουρδικό HDP, και όχι το κεμαλικό CHP το οποίο βρίσκεται στην τρίτη θέση (από απόψεως γυναικών βουλευτών, γιατί συνολικά βρίσκεται στην δεύτερη θέση).
Το Κόσοβο, η Τυνησία και η Τουρκία είναι οι μοναδικές πλειοψηφικά μουσουλμανικές χώρες που απαγόρευαν τις «μαντίλες» σε δημόσιους χώρους και υπηρεσίες (η απαγόρευση έγινε το 2009 στο Κόσοβο, το 1981 στην Τυνησία, και με το πραξικόπημα του 1980 στην Τουρκία - επαναβεβαίωση και ισχυροποίηση νόμου το 1997). 
Ντε φάκτο, μερικώς ή ολοκληρωτικά, η απαγόρευση έχει αρθεί στην Τυνησία και στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια (το AKP δεν απαγορεύει να μην φοράς «μαντίλα», επιτρέπει να φοράς). 
Το ταμπού μάλλον έσπασε όταν τον Οκτώβριο του 2013, τρεις γυναίκες μέλη του AKP, οι Gulay Samanci, Nurcan Dalbudak και Sevde Beyazit Kacar, εισήλθαν στην Βουλή φορώντας «μαντίλα», ενώ η Dilek Akagun Yilmaz, γυναίκα μέλος του CHP, κατά την ίδια συνεδρίαση, παρουσιάστηκε φορώντας t-shirt που απεικόνιζε τον Mustafa Kemal «Atatürk» (φώτο 1,9). 
Είναι φανερό πως οι «μαντίλες» θέλουν αντιπροσώπευση (και όχι να τους λένε πως είναι... δεν ξέρω και εγώ τι).
Στο τέλος, εάν θεωρούν αυτοί οι άνθρωποι πως δεν μπορούν να συμβιώσουν, ας φτιάξουν τρία διαφορετικά κράτη. 
Μια τέτοια εξέλιξη, όμως, προϋποθέτει εδαφική συνέχεια. 
Το φιλοκουρδικό HDP την διαθέτει, το ισλαμικό AKP επίσης (περίπου το 70% των εδαφών). 
Έτσι όπως πάνε τα πράγματα, το κεμαλικό CHP, σε λίγα χρόνια δεν θα διαθέτει ούτε καν αυτό. 
Θα χάσει ακόμα και τα παράλια (ήδη χάνει το σημαντικότερο στρατηγικά τμήμα τους).
                                      Σημειώσεις
[*] Η Ιαπωνία (3η-4η μεγαλύτερη οικονομία στον πλανήτη) βρίσκεται μεταξύ της 120ης και της 130ης θέσης στην παγκόσμια κατάταξη (πολύ πιο πίσω από την Τουρκία) με ποσοστό συμμετοχής γυναικών στην Βουλή που δεν ξεπερνά το 10%.
 Στην Ελλάδα το ποσοστό κυμαίνεται περίπου στο 21%, στις Η.Π.Α περίπου στο 19%, ενώ στην Γερμανία είναι πάνω από 35%. 
Τα υψηλότερα ποσοστά συμμετοχής γυναικών τα έχουν η Ρουάντα, η Βολιβία, η Κούβα, η Σουηδία, η Σενεγάλη, το Μεξικό κ.λπ. 
Ο παγκόσμιος μέσος όρος είναι γύρω στο 22%, από 12% που ήταν πριν από περίπου δύο δεκαετίες.
[-] Προς το παρόν, και μέχρι την στιγμή που γράφω αυτό το σχόλιο, η θανατική ποινή δεν ισχύει στην Τουρκία, αλλά στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (σε αρκετές Πολιτείες των Η.Π.Α). Αναμένουμε τα δέοντα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
[-] Σε ότι αφορά την «κατάσταση ανάγκης» στην Τουρκία, δεν έχω παρά να επαναφέρω μια σημείωση από ένα κείμενο που είχα γράψει πριν από περίπου δύο μήνες, στις 18 Μαΐου (επισημαίνοντας πως το μεταπολεμικό ευρωπαϊκό νομικό προστατευτικό σύστημα βρίσκεται σε υποχώρηση):
Ερώτημα: Με όσα συμβαίνουν στην Γαλλία τους τελευταίους μήνες (από κυβερνητικής απόψεως) η Γαλλία εξακολουθεί να θεωρείται «φιλελεύθερη δημοκρατία»; (με την τρέχουσα σημασία που έχει αποκτήσει αυτή η έννοια-σύνθημα στην «κοινή γνώμη»).
 Εάν είχε επιβληθεί το ίδιο ακριβώς καθεστώς σε οποιοδήποτε άλλο κράτος πως θα χαρακτηριζόταν, άραγε, το κράτος αυτό;
 Εάν ακριβώς τα ίδια πράγματα συνέβαιναν υπό κάποια πολιτική ηγεσία που δεν θα θεωρείτο «φιλελεύθερη», τι θα ακούγαμε και τι θα διαβάζαμε; 
Τέλος, εάν το ίδιο ακριβώς καθεστώς είχε επιβληθεί σε κάποιο κράτος από αυτά που παραδοσιακά θεωρούνται μη αρκούντως «δημοκρατικά», με την φιλελεύθερη έννοια, τι θα γινόταν;
[-] Δεν μπορώ να γράφω λεζάντα για κάθε φωτογραφία που ακολουθεί.
 Μιλάνε από μόνες τους για το ποιος και το τι. Μέσα στις φωτογραφίες έχω και δύο φαινομενικά άσχετες:
 1. Σας έχω μια Ανγκέλα, έτσι, για το καλό, και για να παρατηρήσετε την διπλωματία, τις ενδυμασίες και τα κορίτσια που την συνοδεύουν (φώτο 17), και 
2. μια ακόμη από εκδήλωση οίκου μόδας (φώτο 18). 
Σε αρκετές περιπτώσεις, η «μαντίλα», φοριέται και για αισθητικούς ή άλλους λόγους (όλη η «αστική μουσουλμανική μόδα» βασίζεται σε αυτήν).
 Όποιος πιστεύει πως η «μαντίλα» θα καταργηθεί βρίσκεται εκτός πραγματικότητας.
[-] Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: 
Θεωρείτε πως αυτές οι τρεις χώρες που απαγόρευαν την «μαντίλα», το Κόσοβο, η Τυνησία και η Τουρκία (με κόκκινο στον χάρτη, φώτο 5) αποτελούν απομεινάρια του παρελθόντος, ή όλες οι υπόλοιπες;
    
07/22/16--13:35: I) There’s more to Turkey’s failed coup than meets the eye, II) Turkey’s failed coup throws up surprises, III) People With Big Ambitions: What the Turkish Coup Means for Russia.
I
There’s more to Turkey’s failed coup than meets the eye
M K Bhadrakumar - July 18, 2016
M.K.Bhadrakumar served in the Indian Foreign Service for three decades and served as ambassador to Uzbekistan and Turkey. Apart from two postings in the former Soviet Union, his assignments abroad included South Korea, Sri Lanka, West Germany, Kuwait, Pakistan and Afghanistan. He served thrice in the Iran-Pakistan-Afghanistan Division in the Ministry of External Affairs, including as the Head of the Division in 1992-95. Mr. Bhadrakumar sought voluntary retirement from the IFS in 2002 and has since devoted himself to writing. He contributes to various publications in India and abroad and is a regular columnist for Asia Times and The Hindu. He has written extensively on Russia, China, Central Asia, Iran, Afghanistan and Pakistan and on the geopolitics of energy security. He normally resides at Delhi.
Russian President Vladimir Putin did on Sunday what no major western leader from the NATO member countries cared to do when he telephoned his Turkish counterpart Recep Erdogan to convey his sympathy, goodwill and best wishes for the latter’s success in restoring constitutional order and stability as soon as possible after the attempted coup Friday night. (Kremlin website)
The US Secretary of State John Kerry instead made an overnight air dash to Brussels to have a breakfast meeting on Monday with the EU foreign ministers to discuss a unified stance on the crisis in Turkey. The French Foreign Minister Jean-Marc Ayrault was in an angry mood ahead of the breakfast, saying “questions” have arisen as to whether Turkey is any longer a “viable” ally. He voiced “suspicions” over Turkey’s intentions and insisted that European backing for Erdogan against the coup was not a “blank cheque” for him to suppress his opponents.
The US has expressed displeasure regarding the Turkish allegations of an American hand in the failed coup. Indeed, Turkish allegation has no precedent in NATO’s 67-year old history – of one member plotting regime change in another member country through violent means. Clearly, US and Turkey are on a collision course over the extradition of the Islamist preacher Fetullah Gulen living in exile in Pennsylvania whom the Turkish government has named as the key plotter behind the coup. Turkish Prime Minister Binali Yildirim has warned that Ankara will regard the US as an “enemy” if it harbored Gulen. The dramatic developments expose the cracks appearing in the western alliance system. (See the commentary in the Russian news agency Sputnik entitled NATO R.I.P (1949-2016): Will Turkey-US Rift Over Gulen Destroy Alliance?)
Interestingly, the senior Turkish army officials detained so far include the following:
Commander of the Incirlik air base (and 10 of his subordinates) where NATO forces are located and 90 percent of the US’ tactical nuclear weapons in Europe are stored;
Army Commander in charge of the border with Syria and Iraq;
Corps Commander who commands the NATO contingency force based in Istanbul; and,
Former military attaches in Israel and Kuwait.
Most certainly, the needle of suspicion points toward the Americans having had some knowledge of the coup beforehand. Two F-16 aircraft and two ‘tankers’ to provide mid-air refuelling for them and used in the coup attempt actually took off from Incirlik.
Of course, Ankara has been wary of the US and France establishing military bases in northern Syria with the support of local Kurdish tribes, which it suspected would be a stepping stone leading to the creation of a ‘Kurdistan’. (The advisor on foreign affairs to Iran’s supreme leader, Ali Akbar Velayati, who is an influential figure in Tehran alleged on Sunday that the US is attempting to create a Kurdistan state carved out of neighboring countries with Kurdish population, which will be a “second Israel” in the Middle East to serve Washington’s regional interests.)
Today, the famous Saudi whistleblower known as ‘Mujtahid’ has come out with a sensational disclosure that the UAE played a role in the coup and had kept Saudi Arabia in the loop. Also, the deposed ruler of Qatar Hamad bin Khalifa Al-Thani (who is a close friend of Erdogan) has alleged that the US, another Western country (presumably France) had staged the coup and that Saudi Arabia was involved in it. (here and here) Meanwhile, word has leaked to the media that in a closed-door briefing to the Iranian parliament on Sunday, Foreign Minister Mohammad Zarif hinted at Saudi and Qatari involvement in the coup.
Putin’s phone call to Erdogan suggests the possibility that Russian and Turkish intelligence are keeping in touch. The two leaders have agreed to meet shortly.
The timing of the coup attempt – following the failure of the US push to establish a NATO presence in the Black Sea and in the wake of the Russian-Turkish rapprochement – becomes significant. Equally, the signs of shift in Turkey’s interventionist policies in Syria would have unnerved the US and its regional allies.
Israel, Saudi Arabia and Qatar have a great deal to lose if Turkey establishes ties with Syria, which is on the cards. Thus, stopping Erdogan on his tracks has become an urgent imperative for these countries. The spectre of the Syrian government regaining control over the country’s territory haunts Israel, which has been hoping that a weakened and fragmented Syria would work to its advantage to permanently annex the occupied territories in the Golan Heights. Again, Turkey’s abandonment of the ‘regime change’ agenda in Syria means a geopolitical victory for Iran. On the contrary, a triumphant and battle-hardened Hezbollah next door means that its vast superiority in conventional military strength will be rendered even more irrelevant in countering the resistance movement. Significantly, Israel is keeping stony silence.
Will the US and its regional allies simply throw in the towel or will bide their time to make a renewed bid to depose Erdogan? That is the big question. Erdogan’s popularity is soaring sky-high today within Turkey. He can be trusted to complete the ‘vetting’ process to purge the Gulenists ensconced in the state apparatus and the armed forces. The meeting of the High Military Council due in August to decide on the retirement, promotions and transfers of the military top brass gives Erdogan the free hand to remove the Gulenists.
M K Bhadrakumar
Indian Punchline - Reflections on foreign affairs

II
Turkey’s failed coup throws up surprises
M K Bhadrakumar– July 21, 2016

What emerges on the sixth day of the failed coup attempt in Turkey is that three inflection points could be in play in the Turkish-American relations in the coming days and weeks. They are:
The functioning of the Incirlik Air Base on the Syrian border;
Extradition of Islamist cleric Fetullah Gulen from the US; and,
The massive purge of ‘Gulenists’ that is under way in Turkey.
Each of them is going to be trickier to negotiate than the other two and, yet, all three are also inter-related.
The power supply for Incirlik has been suspended since Friday and a back-up generator is barely enabling the US facilities there to support flight operations and around 2700 stationed in that NATO base. It’s an untenable situation. The US Defence Secretary Ashton Carter telephoned his Turkish counterpart Fikri Isik on Tuesday evening to stress the importance of operations at the Incirlik to the counter-ISIS campaign.
But on his part, Isik regretted his inability to attend the counter-ISIS defence ministerial that Carter was hosting in Washington on Wednesday. Turkey was represented only at ambassadorial level at Wednesday’s conference which was attended by the defence ministers of some 30 countries, NATO, and top Pentagon officials to discuss “the next plays in the campaign that will culminate in the collapse of ISIL’s control over Mosul and Raqqa”. (Pentagon)
The detention of the commander at Incirlik Gen. Bekir Ercan Van and his subordinates underscores the sensitivities involved here. Gen. Van resisted arrest and had apparently sought political asylum in the US before being led away by the Turkish security.
Interestingly, in an interview with Al Jazeera on Wednesday, President Recep Erdogan  said some of those who have been detained have started confessing and that there might have been foreign involvement. Erdogan warned that it would be a “big mistake” if the US decided not to extradite Gulen.
The official Turkish position will be that there is no linkage between continued access of US forces to Incirlik and Gulen’s extradition, but, clearly, that is not the state of play here. The Turks know that Incirlik provides the most efficient base for conducting the US operations in Syria.
However, Washington is not likely to extradite Gulen to Turkey, while Erdogan has staked his prestige on that issue. It seems as of now no wriggle room really exists here – unless some face-saving formula can be found such as the US revoking Gulen’s ‘green card’ and/or persuading him to leave for a third country.
The point is, Gulen has been a ‘strategic asset’ of the US intelligence for two or three decades and if Turkish security agencies interrogate him, that may cause even more damage to the Turkish-American relationship and even, perhaps, complicate the US’ relations with third countries where Gulen’s extensive network might have functioned or are still functioning as the CIA’s front organizations. (Sputnik)
Meanwhile, what role, if any, that Israel might have played in the coup attempt also remains a mystery. Israel is keeping pin-drop silence, but would certainly know that Gen. Akin Ozturk, former chief of air force, who has confessed his leadership role in the attempted coup, used to be the Turkish military attaché in Tel Aviv at one time. (Algemeiner)
By the way, these are the exact words Erdogan used in the interview on Wednesday with Al Jazeera:
Other states could be behind this coup attempt. Gulenists have a ‘supreme intelligence,’ which could have plotted all this. The time will come for all these links to be revealed.
Erdogan explicitly hinted at the involvement of more than one country in the coup attempt.
Israel is mighty upset with Erdogan over his close ties with Hamas. Equally, Israel favors the creation of a Kurdistan state that could provide a base for its intelligence in a highly strategic region neighboring Iran. There is congruence on this issue between Israel and the US. The Turks have long suspected the US intentions in Iraq and Syria. (Read a fascinating interview with a retired Turkish admiral titled Goal Reached? Military Coup Attempt Disempowers Turkish Armed Forces.)
The plot really thickens if the opinion piece in the Saudi establishment daily Asharq Al-Awsat yesterday is read keeping in view the recent establishment of a Saudi consulate in Erbil in the Kurdish region of northern Iraq. (The daily, incidentally, is owned by Prince Faisal, son of King Salman.) The article all but warns Erdogan that he may be overthrown if he pushes for Gulen’s extradition from the US, and that he risks the West’s wrath if he proceeds with the crackdown on ‘Gulenists’. (Asharq al-Sharq)
Now, on whose side are the Saudis playing in this great game? For a quick answer, read a stunning statement by a top Israeli national security expert, here, recently.
Make no mistake, the US and its European allies are certain to pile pressure on Erdogan to fall in line. The standoff can become a showdown as time passes — and even take ugly turn. The stakes are very very high for the western alliance system and the US’ regional strategies. This is where Erdogan’s crackdown on ‘Gulenists’ will be grabbed by the West as an alibi to isolate him.
Simply put, the US cannot let go of Turkey. Sans Turkey, NATO gets badly weakened in the entire southern tier – Balkans, Black Sea, Caucasus, Caspian, Southern Russia and Central Asia, Middle East and Eastern Mediterranean – and the US’ containment strategy against Russia will be doomed.
Beyond that, from the limited perspective of the Syrian conflict also, whatever chance the US and its allies (Israel, Saudi Arabia, etc) still would have to put in motion a viable ‘Plan B’ to counter the Russian-Iranian axis would critically depend on Turkey remaining a partner and willing to pursue an interventionist role.
M K Bhadrakumar
Indian Punchline - Reflections on foreign affairs

III
People With Big Ambitions: What the Turkish Coup Means for Russia
Fyodor Lukyanov - July 19, 2016
From the beginning, Turkey was one of the most active and ambitious players in the so-called Arab Spring that shook the foundations of the Middle East from 2010-2012. It is no surprise that such outward instability has seeped inward.
During the past five years of changes in the region, Turkey has come into conflict with practically all of its key partners, gotten mired in Syria’s internal intrigues, confronted a sharp escalation of Kurdish dissatisfaction, and undermined its own economy that until then had enjoyed impressive growth.
Turkish President Recep Erdogan apparently realized some time ago that the country was heading nowhere, and this is what prompted recent attempts at reconciliation with Russia and Israel. However, he needed a weightier pretext in order to extricate the country from the dead end into which he had driven it, and the attempted coup came as a strange but convenient gift in this regard.
The failed attempt to overthrow the president serves as a “super-vote” of confidence for the leader, blotting out his previous failures. He now has carte blanche to do what he had found so difficult to accomplish since elections in June 2015. This primarily involves changing the constitution to transform Turkey into a presidential republic and entirely cleansing the state apparatus of disloyal or simply undesirable employees.
How will the impending changes affect foreign policy? The Turkish military has traditionally focused on the West, forming the cornerstone of Kemalism, the founding ideology of Turkey. The suppression of the uprising and its aftermath will most likely move the country in the opposite direction.
Ankara practically demanded that Washington extradite Fethullah Gulen, a Muslim cleric living in self-exile in the United States, whom Erdogan blamed for organizing the coup. However, the deportation of a person living in political exile violates U.S. principles and the request threatens to worsen the already strained relations between the two countries.
The Turkish authorities are speaking about reinstating the death penalty as if the question were already decided. This would end Turkey’s chances of joining the EU because it would apparently force Ankara to leave the Council of Europe. It would also thwart Turkey’s greatest aspiration of obtaining a visa-free regime with the EU. Brussels had promised to grant that request in return for Turkish cooperation on migration, but it had been frantically looking for a way to back out of the deal. Now Brussels will be only too happy to cancel it.
As for the Middle East, where Erdogan and his colleagues had taken steps toward reviving the Imperial Ottoman tradition, the new situation makes it possible to distance themselves from the disastrous results of that strategy.
Erdogan must have long ago realized that placing bets on the rapid fall of Syrian President Bashar Assad’s regime and increasing Turkey’s influence there was a losing gamble. Now, against the backdrop of efforts by Moscow and Washington to find a joint solution on Syria — and, symbolically, as U.S. Secretary of State John Kerry held active talks in Russia on the subject even as the coup unfolded — Ankara can withdraw into the shadows and proffer support for the U.S.-Russian initiative process. Of course, that does not mean that Erdogan’s ambitions will not resurface at the first promising shift in the regional situation.
It is possible that in the prevailing circumstances, Turkey will try returning to the path it had been sounding out prior to its Middle East gambit. That is, involvement in the affairs of Eurasia, a general shift toward the East and closer relations with Russia. Back in 2013, when Erdogan was still Turkish prime minister, he suggested during a meeting with President Vladimir Putin that his country might join the Shanghai Cooperation Organization. The Russian president reacted with some surprise at the time, and Erdogan has yet to show any serious intentions on that account.
What does all of this mean for Moscow?
If one overlooks Moscow's unflattering rush to return Russian tourists to Turkey after Ankara promised to guarantee their safety, the Kremlin has reason to be satisfied with the current state of affairs. Even if Erdogan mounts a hardline response to the attempted coup, his regime remains weakened. Shoring up his base at home also requires finding reliable partners abroad, and Erdogan’s zigzagging will hardly win him respect in any foreign capitals.
Ankara and Moscow can now resume important joint economic projects that were suspended after Turkey downed a Russian fighter jet in November last year. However, tensions surrounding the so-called Turkish Stream project have not diminished, and worsening Turkish-EU relations will not increase Brussels’ desire to work with Ankara in such a sensitive area as the transit of strategic raw materials. At the same time, this might lend new importance to the Akkuyu nuclear power plant and Rosatom, having already invested money in the project, can now breathe a sigh of relief.
Despite their obvious differences and even antagonisms, Russia and Turkey are united by one thing — the fact that they are two great powers connected historically, culturally and geographically to a Europe that never fully accepted them as one of their own.
Following the Cold War, they both fell out of the “Greater Europe” project, based on European integration. Paradoxically, both Vladimir Putin and Recep Erdogan made great efforts in the early years of their rule to ensure that their countries were included in that project.
Three processes are now occurring simultaneously. Russia and Turkey refuse to orient themselves toward Europe and the integration project has hit a severe structural crisis. The post-Cold War idea of a common European home has lost currency and European policy is backtracking all the way to the multipolar Europe of the 19th century.
Multipolar Europe was a time when competition between countries was the normal state of relations, small countries were a source of discord and a headache for everyone, and the “barbarians at the gate” — Russia and Turkey — were torn by feelings of both love and hate toward Europe proper. That situation generated constant conflicts and wars.
Of course, history never repeats itself exactly, and today’s situation differs in at least one way: Europe is no longer the center of the world. Earlier, if Europe sneezed, the whole world caught cold.
Now, however, three-fourths of humanity is simply uninterested in what ails these strange people with their oversized ambitions and diminishing ability to implement them properly.
Fyodor Lukyanov
The Moscow Times
          ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———
         .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.
07/25/16--14:29: 26 Ιουλ 2016.

I

Η «Αραβική Άνοιξη - Ισλαμιστικό Φθινόπωρο», οι αποσταθεροποίησεις και οι τάσεις κατακερματισμού που αναπτύσσονται ή κυριαρχούν στην Ουκρανία, την Λιβύη, την Συρία και την Τουρκία, οι κρίσεις και η πόλωση στο εσωτερικό της Ε.Ε (οικονομική-χρέους, προσφυγική, πολιτική) και των Η.Π.Α, οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην Γαλλία και τις Βρυξέλλες (κ.α, πρόσφατα στην Γερμανία, την Τουρκία και εξω-ευρωπαϊκά), το Brexit, όλα τα προηγούμενα, και αρκετά ακόμα, μας έχουν εισάγει σε μια εντελώς νέα περίοδο.
Από αμερικανοκεντρικής απόψεως σηματοδοτούν την περίοδο της διοίκησης Ομπάμα και την ολοκλήρωση της (2008-2016).
 Από δημογραφικής απόψεως οριοθετούν μια πολύ ασταθής μετάβαση από τα 7 δις (1999-2012) προς τα 8 δις (2012-2026).
 Από Ε.Ε-κεντρικής απόψεως σηματοδοτούν την τρίτη περίοδο της Ε.Ε (2009-2016), περίοδος κρίσεων, αποδόμησης και αστάθειας.
 Όλα τα προηγούμενα εντάσσονται στα πλαίσια της αποσύνθεσης της διεθνούς φιλελεύθερης και ευρωατλαντικής τάξης.
Αυτή η περίοδος, πολιτικά, και εκτός απροόπτου, θα ολοκληρωθεί με τις αμερικανικές, τις γαλλικές και τις γερμανικές εκλογές. 
Νομίζω πως το 2017-18, οι άνθρωποι θα δυσκολεύονται να θυμηθούν πως ήταν τα πράγματα πριν το 2008-2009. Οι άνθρωποι συνηθίζουν.
                                             Σημειώσεις
[-] 1993-2001: Τρεις συνθήκες-θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Μάαστριχτ, Άμστερνταμ, Νίκαια). 2002-2009: Εισαγωγή ευρωνομίσματος σε φυσική μορφή, ψήφιση και εφαρμογή της Συνθήκης της Λισσαβώνας. 2009-2016: Περίοδος κρίσεων.
[-] Το 1999 ο πληθυσμός του πλανήτη ήταν 6 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Το 2012 φτάσαμε τα 7 δις. Το 2026 θα είμαστε 8 δισεκατομμύρια. Ο κόσμος μας, το 2026, θα είναι ένας κόσμος εντελώς διαφορετικός.

II
Όλο αυτό το παραθεσμικό σύστημα Γκιούλεν-Gülen (ή «παράλληλο κράτος-γιάφκα»), το ΝΑΤΟϊκό παρα-σύστημα/κράτος που είναι εγκατεστημένο στο στράτευμα και στις μυστικές υπηρεσίες από την περίοδο του ψυχρού πολέμου, και τμήματα του λεγόμενου κεμαλικού «κατεστημένου ή βαθέος κράτους» (ό,τι έχει απομείνει τέλος πάντων), όλο αυτό το ελίτ σύμπλεγμα λοιπόν, δεν έχει καμία πιθανότητα, όχι επικράτησης, αλλά ούτε καν επιβίωσης σε περίπτωση εμφυλίου πολέμου (δεν αναφέρομαι στους Κούρδους). 
Σε μια υποτιθέμενη τέτοια περίπτωση (εμφυλίου), όλοι αυτοί, θα συντριβούν. 
Θα τραβήξουν τρισχειρότερα απ'ο,τι... Τέλος πάντων. 
Εάν είναι να γίνει κάτι, θα γίνει είτε μέσω τρομοκρατίας, απόπειρας δολοφονίας, πραξικοπήματος, είτε μέσω του AKP κ.λπ (σε ό,τι αφορά το εσωτερικό), είτε με άλλες μεθόδους (σε ό,τι αφορά το εξωτερικό).
                                           Σημειώσεις
[-] Να είστε σίγουροι πως αυτό που κάνει ο Ερντογάν στον στρατό, στις μυστικές υπηρεσίες και παραθεσμικά (για Γκιουλέν δες παρακάτω), το «πογκρόμ», όπως έμαθαν να το λένε τα ελληνικά media, εάν μπορούσε να το κάνει η Γερμανία, θα το έκανε. 
Δίχως όμως υψηλούς τόνους και εντυπωσιασμούς, φασαρίες και αλαλαγμούς. 
Με τρόπο αφανή, «επαγγελματικό» και υπό την συνοδεία μιας ισχυρής θεσμικής διάστασης και νομικής κάλυψης. 
Τα κράτη έχουν αλωθεί. 
Το έχω ξαναγράψει. 
Δεν υπάρχει σημαντικότερο και πιο καθοριστικό έργο από την εκκαθάριση εντός του στρατεύματος. Αναφέρομαι στις δομές που εγκαθιδρύθηκαν σε τομείς των κρατών κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου (παρα/εξωθεσμικοί, παραστρατιωτικοί και παραδικαστικοί μηχανισμοί).
 Πάντως είναι ειρωνεία όσες και όσοι κάποτε έσκιζαν τα ρούχα τους για επιχειρήσεις και δίκτυα Gladio, Stay Behind κ.λπ (βλ. Ergenekon), τώρα να μιλάνε για «πογκρόμ».
[-] Αυτές οι παρα/εξωθεσμικές, παραστρατιωτικές και παραδικαστικές δομές, στοιχεία, γιάφκες, μηχανισμοί και κυκλώματα υποβαθμίζουν κράτη, αλλοιώνουν και μεταλλάσσουν πολιτικά συστήματα.
 Είναι ειρωνεία πως όσα δεν έκαναν οι «κοσμικοί αντικαθεστωτικοί», τα κάνουν οι «θρησκευόμενοι καθεστωτικοί». 
Όπως και να 'χει. Είναι καλό πάντως που ασκείται εξωτερική πίεση στην Τουρκία, ως προς την συγκεκριμένη διαδικασία.
[-] Το κουρδικό HDP δεν λαμβάνει πάνω από 5-6 εκατομμύρια ψήφους. 
Οι Κούρδοι όμως είναι σαφώς περισσότεροι στην Τουρκία. Ας το έχουν αυτό στο μυαλό τους, όσες και όσοι προσμετρούν κατά δεκάδες τα εκατομμύρια με ευκολία (Κούρδοι, Alevi κ.λπ). 
Το HDP έλαβε 5-6 εκατομμύρια ψήφους σε σύνολο 48 εκατομμυρίων ψηφισάντων (57 εκατομμύρια είναι το εκλογικό σώμα). 
Ο συνολικός πληθυσμός της Τουρκίας είναι γύρω στα 78-9 εκατομμύρια. 
Το Κουρδικό Ζήτημα είναι αυτοτελές και δεν θα πρέπει να εντάσσεται μονάχα στο πλαίσιο των εσωτερικών εξελίξεων της Τουρκίας. Τις υπερβαίνει.

III

1974 - 2016, «Εορτασμοί»: 
Η γενιά αυτής της περιόδου (Μεταπολίτευσης, Πολυτεχνείου, ή όπως αλλιώς θέλετε) και η πολιτική της τάξη, είχε δύο θεμέλια από τα οποία αντλούσε νομιμοποίηση. 
«Δημοκρατία» στην πρώτη φάση, και «Ευρώπη» στην δεύτερη.
Η γενιά που διορίστηκε μέσω της Κύπρου συνταξιοδοτείται μέσω του Αιγαίου. 
Αυτή η γενιά και αυτή η πολιτική τάξη, όχι μόνο οικοδομήθηκε πάνω στην Ομερτά για το Κυπριακό, όχι μόνο αποδέχθηκε τα τετελεσμένα και τα νομιμοποίησε, αλλά ρευστοποίησε την εθνική κυριαρχία, εκποίησε και υποθήκευσε τη χώρα και τις επόμενες γενιές, με συνέπεια να είναι εκ γενετής καταδικασμένες να ζήσουν με Χρεο-Σύνταγμα (την τωρινή γενιά την ξαπόστειλε, καθώς η ακόμα μεγαλύτερη γήρανση της ελληνικής κοινωνίας, μέσω της μαζικής εξόδου και μετανάστευσης των τελευταίων χρόνων, συνέφερε το «Ancien Régime» της μεταπολιτεύσεως, που σαπίζει). 
Ο «εκδημοκρατισμός» και ο «εξευρωπαϊσμός» κατέληξαν σε νεο-αποικιοποίηση, χρεο/κλεπτοκρατία, νεο-ραγιαδισμό, εκβιασμούς, απαξίωση, εκποίηση, υποταγή, (εθελο)δουλεία, γήρανση, παρακμή, συρρίκνωση κ.λπ.
Η γενιά αυτή και η πολιτική της τάξη, υποβάθμισε την Ελλάδα, όχι μόνον έναντι των υπόλοίπων Ευρωπαίων αλλά και έναντι των Κυπρίων (αφού οι Κύπριοι, στα πλαισια των δυνατοτήτων τους, αποδείχθηκαν ανώτεροι από τους Ελλαδίτες σχεδόν σε όλα: οργάνωση, κινητικότητα, διαφάνεια, εκπαίδευση, διαχείριση, συμμαχίες, κρατική λειτουργία, αξιοποίηση πόρων), συμβάλλοντας στην καλλιέργεια και ανάπτυξη μιας επιταχυνόμενης τάσης απομάκρυνσης της Κύπρου από την Ελλάδα, μέσω της προσπάθειας «λεβαντινοποίησης» της Νήσου, καθώς μετά την αποτυχία «οθωμανοποίησης» της, το 2004, επιχειρείται η δημιουργία μιας ανεξάρτητης, αυτονομημένης και αποκομμένης από τον ελληνισμό κυπριακής συνείδησης (απωθείται η έννοια του Κυπριακού Ελληνισμού).
Στον λεγόμενο «Εθνάρχη», οφείλονται δύο από τα καταστροφικότερα και πλέον λαϊκίστικα συνθήματα-δόγματα από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους: 
«Η Κύπρος 'κείται'μακράν» και «Η Ελλάδα 'ανήκει'στην Δύση» (Ούτε η Ιταλία, ούτε η Τουρκία, ούτε η Ρωσία, ούτε η Πολωνία, ούτε η Αίγυπτος, ούτε το Ισραήλ, ετεροπροσδιορίστηκαν). 
Η Ελλάδα, μόνο όταν θα ξεπεράσει ή θα υπερβεί, αυτά τα δύο λαϊκίστικα συνθήματα-δόγματα, θα μεταβεί στην μετά της «Μεταπολίτευσης» εποχή.
Η απερχόμενη γενιά και πολιτική τάξη, είναι τόσο ένοχη που παραδίδει τα πάντα, προκειμένου να εξασφαλίσει την έξοδο και συνταξιοδότηση της, χωρίς κινδύνους. 
Απόλυτη κατάπτωση και παρακμή.
Σημειώσεις
[-] Καθόλου τυχαίο βέβαια δεν είναι που, 42 χρόνια μετά, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επικαλέστηκε την περίοδο αυτή («Χούντα») προκειμένου να αντλήσει νομιμοποίηση. 
Αφού από την «Ευρώπη» δεν μπορεί, το έριξε στην «Δημοκρατία». 
Τους άνω των 40-50 ετών, μπορεί να τους συγκινούν αυτές οι αναφορές.
 Όχι όμως τους κάτω των 40-30 (άλλωστε, σε όχι αμελητέο βαθμό, είναι οι πρώτοι που παρασιτούν επί των δεύτερων, καταστρέφοντας τις προοπτικές τους).
[-] Και τι εύχονται όλα αυτά τα ανθρωπάκια;
Κάνουν τον σταυρό τους να «πέσει» ο Ερντογάν ή/και να «αποσταθεροποιηθεί» η Τουρκία. 
Ας προσέξουν τι εύχονται και ας πιάσουν κανένα μανουάλι και κανένα κομποσκοίνι του κοσμικού φιλελεύθερισμού.
 Είναι αστείο: αυτοί που ειρωνεύονταν τους «οπαδούς» του Παΐσιου, έχουν γίνει ίδιοι και χειρότεροι. Παΐσιος a la americana. Εάν «βαλκανοποιηθεί» η Τουρκία (δεν αναφέρομαι σε κουρδική ημι-αυτονομία) δεν θα μείνει κολυμπηθρόξυλο.
[-] Η δημοκρατία της Μεταπολίτευσης ούτε πλειοψηφική είναι, ούτε αντιπροσωπευτική. Κατέληξε να είναι μια ραγιαδική δημοκρατία-χωρά κουκλοθέατρο ή ορθότερα, ένα θέατρο μαριονέτας.

IV

Είχαμε μια «συνέργεια» του κοσμικού εθνικιστικού και του ισλαμογενούς οικουμενιστικού, τουρκισμού (ο οποίος έχει υπερεθνικά χαρακτηριστικά και είναι προσανατολισμένος προς το «δυτικό» σύστημα) ενάντια στην ισλαμοεθνικιστική εκδοχή του οικουμενιστικού τουρκισμού του Ερντογάν. 
Είναι αξιοπερίεργο πως αυτή η διαμάχη, η οποία σηματοδοτεί με τον πιο επίσημο τρόπο την «ρήξη, αυτονόμηση ή χειραφέτηση» του Ερντογάν από τον Γκιουλέν, παρουσιάζεται ως «ισλαμοποίηση της Τουρκίας». 
Είναι αξιοπερίεργο που ο Ερντογάν παρουσιάζεται ως «χούντα» και όχι οι αποτυχημένοι πραξικοπηματίες του στρατού (που εάν πετύχαιναν θα ήταν η χούντα), που άνοιξαν πυρ εναντίον πολιτών και συμπατριωτών τους. 
Δεν είναι αξιοπερίεργο πάντως (απλά κάπως ξεδιάντροπο είναι) που αρκετοί στην Ελλάδα εξέφρασαν την απογοήτευση τους για την μη επικράτηση των πραξικοπηματιών.
Αλλά ας δούμε τα πράγματα λίγο πιο σοβαρά. 
Είναι μια μάχη κατά την προσπάθεια αναθεώρησης και μετατροπής του εθνοκρατικού τουρκισμού (κεμαλισμού) σε οικουμενικό τουρκισμό (Ερντογάν, Γκιουλέν).
 Κάποτε μπορούσαμε να μιλάμε για κεμαλισμό εναντίον ισλαμοεθνικισμού (Ερμπακάν, Οζάλ).
 Πλέον, η αντιπαράθεση έχει μεταφερθεί στο εσωτερικό των ισλαμοεθνικιστών και ο πυρήνας του κεμαλισμού (το στράτευμα) φανερώνει σημάδια διχασμού, ανάμεσα σε Γκιουλέν και Ερντογάν.
Γκιούλεν και Ερντογάν μάχονται για το ποιος θα αποτελεί τον κύριο εκφραστή του ισλαμογενούς οικουμενικού τουρκισμού. 
Ο Γκιουλέν, με έδρα τις Η.Π.Α (και έχοντας στην διάθεση του μια οικονομική αυτοκρατορία και ένα παγκόσμιο εκπαιδευτικό δίκτυο [σχόλεία, πανεπιστήμια, εκπαιδευτικά ιδρύματα κ.α], αλλά μη διαθέτοντας εθνική-εδαφική βάση), προορίζεται να έχει τον ρόλο της σύζευξης συμφερόντων «Δύσης και Ισλάμ», στα πλαίσια «της παγκοσμιοποίησης και του πολυπολιτισμού», μέσω της σύνθεσης του ισλαμογενούς οικουμενικού τουρκισμού με τον «δυτικό τρόπο σκέψης» (αυτά για τον ιμάμη από το Ερζερούμ). 
Ο Ερντογάν, με ουσιαστική έδρα την Κωνσταντινούπολη (την πρωτεύουσα της παλαιάς αυτοκρατορίας) διαθέτει λαϊκά ερείσματα, κύρος και εθνική-εδαφική βάση και ανταγωνίζεται αυτό το πλάνο (αν και δεν αξιώνει ακριβώς τα ίδια πράγματα με τον τελευταίο).
Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα, είναι πραγματικά αξιοπερίεργο, που ο εκλεγμένος ηγέτης είναι η «χούντα» και όχι τα τανκ και οι στρατιώτες που ανοίγουν πυρ (και δεν έχουν στο πλευρό τους λαϊκή στήριξη όπως σε άλλη χώρα), που η ρήξη Ερντογάν-Γκιουλέν και η ολοκληρωτική παύση της υποστήριξης του επίσημου κράτους προς τον δεύτερο, παρουσιάζεται ως «ισλαμοποίηση της Τουρκίας», και που εκφράζεται απογοήτευση για την μη επικράτηση των πραξικοπηματιών απέναντι σε μια κυβέρνηση, που πριν λίγους μήνες επικράτησε σε δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις με τεράστια ποσοστά.
                                           Σημειώσεις
[-] Σε αυτή την αντιπαράθεση συνέβαλλαν και εξω-εθνοκρατικοί δρώντες και παίκτες, αλλά ας μείνουμε στα προηγούμενα.
[-] Ο «πολυαγαπημένος» ιμάμης από το Ερζερούμ, αποτελεί κορυφαίο εκπρόσωπο του Τάγματος των Νουρτζού. Παρακλάδι των Νουρτζού είναι οι Ναξ(κσ)ιμπεντήδες, από τους οποίους προέρχεται ο Ερντογάν (και άλλοι πολιτικοί ηγέτες της Τουρκίας). Το Τάγμα των Νουρτζού, καθώς και άλλες σέκτες του, αποτελεί μία από τις πολλές συνιστώσες του τουρκικού ζηλωτισμού, δηλαδή του Παντουρκισμού. Γι’ αυτό και είχε την ανοχή των κεμαλικών και την υποστήριξη του επίσημου κράτους, μέχρι ενός σημείου. Αυτό που εξελίσσεται, ανάμεσα σε άλλα, είναι η ολοκληρωτική παύση της υποστήριξης και της ανοχής του επίσημου κράτους προς τον Γκιουλέν (και το βίαιο «ξήλωμα»). Η γκιουλενοποίηση της Τουρκίας δεν ήταν ισλαμοποίηση της. Η απο-γκιουλενοποίηση της Τουρκίας είναι ισλαμοποίηση της...
  
07/30/16--03:51: Επτά Σχολιασμοί (30 Ιουλ 2016).
I
Έγραφα πριν κάποιους μήνες (την ουσία μεταφέρω): ''Ο σοβιετισμός κατέρρευσε. Όλοι περίμεναν πως θα έρθει ο Φουκογιάμα. Τελικά τι ήρθε; Ο παναραβισμός κατέρρευσε. Ομοίως, όλοι περίμεναν πως θα έρθει ο Φουκογιάμα. Τελικά τι ήρθε; Ο κεμαλισμός κατέρρευσε και αυτός. Τα ίδια: Φουκογιάμα εν αναμονή. Από τη Ρωσία μέχρι τις αραβικές χώρες και την Τουρκία, πλέον έχουμε φτάσει στον πυρήνα: στην Γαλλία''.
Αυτό δεν μπορούν, ή δεν θέλουν, να καταλάβουν.
Και σε άλλο σημείωμα, που αναφερόταν στη σχέση δημογραφίας και εκκοσμίκευσης, έγραφα: ''εάν κάποιος παρατηρήσει το κριτήριο κοσμικό-θρησκευτικό, όχι μονάχα σε παγκόσμια αλλά και σε ρεζιοναλιστική-περιφερειακή κλίμακα (όπως πρέπει προκειμένου να μην παραπλανηθεί), μέσα από το πρίσμα του ευρωπαϊκού κοσμικισμού (european secularism), τότε γίνεται φανερό πως επίκειται μια μεγάλη κρίση του -λεγόμενου- «κοσμικού πολιτισμού» (ουσιαστικά του secular liberalism) εντός της ευρύτερης φιλελεύθερης ευρωπαϊκής γεωγραφίας''.

II
Γιατί ο Πρόεδρος της κοιτίδας και πατρίδας του ευρωπαϊκού κοσμικισμού, της Γαλλίας, ένιωσε την ανάγκη να συναντηθεί με όλους τους θρησκευτικούς ηγέτες (Χριστιανούς, Μουσουλμάνους και Εβραίους); Η κοσμική Γαλλία έχει χάσει την μάχη της ταυτότητας, σε τέτοιο βαθμό, που έχει ανάγκη τους θρησκευτικούς ηγέτες προκειμένου να καθησυχάσει, να νομιμοποιηθεί, να στείλει μήνυμα ενότητας και να προσφέρει αίσθημα ασφάλειας και δικαίου κ.λπ. Η εικόνα αυτή φανερώνει την αδυναμία της Πολιτείας.
Πίσω από την άνοδο της τρομοκρατίας υποβόσκει η κρίση του ευρωπαϊκού κοσμικισμού και η δημογραφική κατάρρευση, το πνευματικό κενό και η ήττα στον πόλεμο της ταυτότητας (η αστυνομοκρατία καταπολεμά το σύμπτωμα και όχι την ασθένεια).
Μια Γαλλία που δεν την θαυμάζει πλέον κανείς. Μια Γαλλία του πνευματικού κενού, του κοινωνικού κατακερματισμού, της γερασμένης ή αδύναμης ενσωμάτωσης. Που δεν καταφέρνει να εμπνεύσει με ιδανικά τις νέες ηλικίες, που συνεχώς δημιουργεί νέους προσήλυτους και που αποτελεί βασικό εργαστήριο-εργοστάσιο παραγωγής «τζιχαντιστών» (ανεστραμμένων ριζοσπαστών «secularistων-laicitων»).
Τα προηγούμενα όμως αφορούν, εν συντομία, κάποια από τα ενδογενή αίτια. Γιατί υπάρχουν και εξωγενή. Τα ενδογενή (δημογραφικά, πνευματικά, κοινωνικής σύνθεσης, αφομοιωτικά) με τα εξωγενή (περισσότερο γεωπολιτικά, παρεμβατικά, μεταναστευτικά, θρησκευτικά), αλληλοτροφοδοτούνται και αλληλοενισχύονται.
Σημείωση
''Η δύναμη μας είναι η ενότητα μας'', είπε ο Πρόεδρος της Γαλλίας. Οι «φασίστες» δεν τα λένε αυτά;... Σοβαρά τώρα. Η ενότητα του έθνους δεν αρκεί. Γι'αυτό και χρειάζεται η ενότητα των θρησκευτικών ηγετών με την πολιτεία. Εγώ προτείνω να βαθύνει και να γίνει ριζικός και ολοκληρωτικός ο «διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους» στη Γαλλία, έτσι, για να δούμε ποια θα είναι τα αποτελέσματα και σε τι κατάσταση θα βρεθεί η κοσμική γαλλική πολιτεία.

III
Πιο πιθανό είναι το Ισραήλ να «Ιρανοποιηθεί», να γίνει ένα «εβραϊκό Ιράν», παρά το Ιράν να γίνει (παλαιά κεμαλική) Τουρκία ή Ισραήλ (των 90s). Κρατήστε το αυτό.
Σημειώσεις
[-] Δηλαδή να μεταβληθεί το Ισραήλ, κατ'αντιστοιχία ή κατ'αναλογία (βλ. Ιράν), σε «θρησκευτικό κράτος». Γνωρίζω φυσικά πως δεδηλωμένος στόχος είναι να μεταβληθεί το Ιράν σε «κοσμικό κράτος». Γνωστό είναι επίσης πως το Ισραήλ διαφημίζει την κοσμικότητα του. Αυτό που τονίζω είναι πως σταδιακά υποχωρεί ο κοσμικός χαρακτήρας του.
[-] Προφανώς, αυτόματα, ορισμένοι θα αναρωτηθούν: «δεν είναι το Ισραήλ θρησκευτικό κράτος;». Όχι ακριβώς. Διατηρούν κάποια προσχήματα και τονίζουν την κοσμικότητα ως αντίθεση στο Ισλάμ. Όταν λέμε «θρησκευτικό κράτος» δεν αναφερόμαστε σε ένα κράτος που οι πολίτες του τηρούν θρησκευτικά έθιμα και συνήθειες, αλλά σε θεσμούς, σύνταγμα, κόμματα, δημόσια σφαίρα, νομικό σύστημα κ.λπ (και φυλετικά χαρακτηριστικά έχει το Ισραήλ, αλλά νομίζω πως γίνεται κατανοητό τι εννοώ. Πως σταδιακά χάνεται ή υποχωρεί ο κοσμικός χαρακτήρας).
[-] Οι Η.Π.Α επιθυμούν την μεταβολή του Ιραν σε κοσμική δημοκρατία (και την μεταβολή της βόρειας Μέσης Ανατολής -Τουρκία, Κουρδιστάν, Ιράν- σε «κοσμικό τείχος»). Βέβαια το ίδιο επιδίωκαν και για τις αραβικές χώρες, αλλά τα αποτελέσματα ήταν διαφορετικά. Αυτοί που βρίσκονται πιο κοντά σε ένα σχετικά κοσμικό μέλλον, δεν είναι ούτε οι Ισραηλινοί, ούτε οι Τούρκοι, ούτε οι Ιράνοι, αλλά οι Κούρδοι. Αλλά και αυτοί, λόγω των εσωτερικών διαιρέσεων και διαφόρων άλλων παραμέτρων θα βρουν μπροστά τους το ζήτημα θρησκείας-έθνους (VI): Κατά την προσωπική μου εκτίμηση θα έπρεπε να «εθνικοποιήσουν» μια θρησκεία (δες VI) εάν σκοπεύουν να καταστούν αυτοτελείς και αυτόνομοι (οι έξω-περιφερειακοί παίκτες-δρώντες δεν προορίζουν τους Κούρδους να έχουν έναν τέτοιο ρόλο. Ολοκληρωτικά εξαρτώμενους τους θέλουν).
[-] Οι top-down κοσμικές μειοψηφίες ήταν ευκολότερο να επιβληθούν πριν 50 χρόνια. Πλέον, και επειδή το δημογραφικό χάσμα έχει μεγαλώσει κατά πολύ ανάμεσα σε κοσμικούς και θρησκευόμενους στο εσωτερικό αυτών των κοινωνιών και λόγω διάχυσης της τεχνολογίας και αστικοποίησης, είναι πολύ δύσκολο αυτές οι μειοψηφίες να επιβληθούν όπως παλαιά.
[-] Ορισμένοι προσεγγίζουν το όλο ζήτημα με όρους «φονταμενταλισμού». Το ζήτημα όμως δεν είναι μονάχα ο λεγόμενος φονταμενταλισμός (με τον οποίον συμφέρει να κάνουν διαλεκτική οι κοσμικιστές: secularists vs fundametalists θα είναι το νέο δίπολο που θα ανακαλύψουμε αργότερα μελλοντικά στην Ελλάδα). Το βαθύτερο ζήτημα βρίσκεται στα ποσοστά που καλύπτουν οι κατηγορίες fundamentalists, traditionals και religious, μαζί. Δημιουργείται μια εντελώς νέα εικόνα. Ο secularism συρρικνώνεται ή υποχωρεί. Τέλος, να δώσω ένα στοιχείο σε σχέση με τον εβραϊκό φονταμενταλισμό: Οι Ultra Orthodox στο Ισραήλ, άνω των 65 ετών είναι μόλις 2%. Στις ηλικίες 20-24 είναι περίπου 15%. Όσο πάμε από γέρους προς νέους αυξάνονται τα ποσοστά, που σημαίνει πως η πολιτική επιρροή του εβραϊκού φονταμενταλισμού βρίσκεται μπροστά μας, στο μέλλον (αυτά δίχως τους traditional και τους religious. Μαζί, όλοι αυτοί στις ηλικίες 20-24 ξεπερνούν το 60%). Το κοσμικό Ισραήλ υποχωρεί και θα υποχωρήσει ακόμα περισσότερο τα επόμενα χρόνια.

IV
Το Ιράν, το 1955 είχε πληθυσμό 19 εκατομμύρια. Σήμερα έχει 80 εκατομμύρια (Αστικοποίηση 73.7%, Μέση Ηλικία 30.1 έτη).
Η Ελλάδα, το 1955 είχε πληθυσμό σχεδόν 8 εκατομμύρια. Σήμερα, 61 χρόνια μετά, έχει κάτω από 11 εκατομμύρια (Αστικοποίηση 79.2%, Μέση Ηλικία 44.2 έτη).
Ο φίλτατος Έλλην, θα πληρώσει ακριβά το γεγονός πως ακολούθησε «ευρωπαϊκούς» ρυθμούς και πως επέλεξε να συγχρονιστεί με τους «Ευρωπαίους» (όχι με τους Αμερικανούς). Δεν το καταλαβαίνει ακόμα, τώρα έχει αρχίσει κάπως να το καταλαβαίνει. Θα το καταλάβει όλο και πιο έντονα τα επόμενα χρόνια.
Η Τουρκία, το 1955 είχε πληθυσμό σχεδόν 24 εκατομμύρια. Σήμερα έχει περίπου 79 εκατομμύρια (Αστικοποίηση 71.6%, Μέση Ηλικία 30.2 έτη).
Το Ισραήλ, το 1955 είχε πληθυσμό μόλις 1,7 εκατομμύρια. Σήμερα έχει περίπου 8,2 εκατομμύρια (Αστικοποίηση 90.5% [από τα υψηλότερα στον πλανήτη], Μέση Ηλικία 30.4 έτη).
Ο γηραιός και φίλτατος Έλλην, θα πληρώσει ακριβά την επιθυμία του να γίνει «Ευρωπαίος», τον «ευρωπαϊσμό» του και το γεγονός πως ακολούθησε «ευρωπαϊκούς» ρυθμούς. Θα πληρώσουν βέβαια, ήδη έχουν αρχίσει να πληρώνουν, και οι Ευρωπαίοι του κέντρου, μονάχα που οι Ευρωπαίοι του κέντρου δεν συνορεύουν ούτε -κατοικούν στην ίδια περιοχή- με την Τουρκία, ούτε με το Ισραήλ και το Ιράν (να αναφέρω και την Αίγυπτο;). Οι Ευρωπαίοι του κέντρου, με τους οποίους συγχρονίστηκε ο φίλτατος και γηραιός Έλλην, συνορεύουν μεταξύ τους (Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία, Γαλλία μεταξύ τους, Σκανδιναβικές χώρες μεταξύ τους κ.λπ). Εσύ να δω τι θα κάνεις φίλτατε Έλλην, που φαντασιωνόσουν πως ζεις στον Ρήνο.
                                            Σημειώσεις
[-] Και επειδή είναι γνωστά τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται, ας αναφέρω και το εξής: Οι Η.Π.Α, το 1955 είχαν πληθυσμό 170 εκατομμύρια. Σήμερα έχουν 324 εκατομμύρια (Αστικοποίηση 82.5%, Μέση Ηλικία 38.1 έτη).
[-] Τα επόμενα χρόνια το Ιράν θα ξεπεράσει την Γερμανία. Ήδη θα την είχε φτάσει, εάν δεν υπήρχαν οι προσφυγικές «εισροές».

V
Νομίζω πως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, ή θα πρέπει να σταθμίζουμε, το εξής: Η λεγόμενη «Δύση», αυτό που οι άνθρωποι στις μέρες μας ονομάζουν «Δύση», αποτελεί την μοναδική περίπτωση πολιτισμού στην ιστορία της ανθρωπότητας, που δεν κατάφερε να γεννήσει θρησκεία. Η «Δύση», γέννησε ιδεολογίες, πολίτικες θεολογίες, εκκοσμικευμένους μεσσιανισμούς κ.λπ. Μιλάμε για κοινωνίες, στα πλαίσια ενός πολιτισμού, οι οποίες στάθηκαν ανίκανες να γεννήσουν έστω μια θρησκεία.
Σημειώσεις
[-] Μόνο προπαγανδιστικά μπορούν να ταυτιστούν οι όροι «Δύση» και «Χριστιανοσύνη». Υπάρχουν και άλλοι που ταυτίζουν τους όρους «Ιδεολογία» και «Θρησκεία».
[-] Θα μπορούσα να γράψω τη λέξη «πρωτογενώς» (να γεννήσει/ουν έστω μια θρησκεία πρωτογενώς), γιατί προφανώς ορισμένοι θα σκεφτούν τον προτεσταντισμό (τρίτης χρήσης, που προέκυψε μετά από προσπάθειες γερμανοποίησης του Ρωμαιοκαθολικισμού και ολόκληρης της Ευρώπης). Δες όμως και VII.
[-] Χρησιμοποιούσε άραγε ο de Maistre ή ο Robespierre τον όρο «Δύση»; Προσωπικά δεν με έχει καλύψει κανένας ορισμός, από όσους κυκλοφορούν, για το τι είναι η «Δύση». Επικρατεί θολούρα και όχι διαύγεια (στις μέρες μας οι περισσότεροι ταυτίζουν την «Δύση» με τον Φιλελευθερισμό. Άλλοι τοποθετούν τις ρίζες της στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Άλλοι μιλούν για λατινική Χριστιανοσύνη ή για εξέγερση-επικράτηση γερμανικών φύλων. Άλλοι αναφέρονται στην Αναγέννηση, η οποία σαφώς είναι περισσότερο Μεσόγειος παρά Ρήνος ή μεγάλη ευρωπαϊκή πεδιάδα, ή στον «διαφωτισμό», ο οποίος είναι σαφώς περισσότερο ηπειρωτική παρά μεσογειακή Ευρώπη, και την «νεωτερικότητα». Άλλοι εννοούν τους Αγγλοσάξονες κ.λπ).
[-] Υπάρχει ένα ιστορικό ερμήνευμα που ισχυρίζεται πως οι Άραβες βρίσκονται επί οκτώ συναπτούς αιώνες σε παρακμή. Δεν με ενδιαφέρει εδώ να εξετάσω εάν και κατά πόσο ισχύει αυτό το ερμήνευμα. Έστω ότι ισχύει. Εκείνο που ενδιαφέρει είναι το εξής: οι λεγόμενες «δυτικές» κοινωνίες, όχι οκτώ αιώνες, αλλά ούτε ογδόντα ή καλύτερα οκτώ χρόνια παρακμής δεν μπορούν να αντέξουν. Μόλις, έστω για μικρό χρονικό διάστημα, χάσουν την λεγόμενη «υλική» τους βάση (ή παρακμάσουν, όπως π.χ. οι Άραβες), καταρρέουν αυτόματα και βρίσκονται σε κατάσταση διαλύσεως ή υπαρξιακής κρίσεως.

VI
«Έρχονται οι Άραβες», είπαν κάποτε οι Πέρσες. Και κατακτήθηκαν. Οι Πέρσες, έχοντας μια πανάρχαια ιστορία, έναν εκλεπτυσμένο πολιτισμό και μια παράδοση αυτοκρατορικής δύναμης πρώτης τάξεως, όταν κατακτήθηκαν από τους Άραβες, (εξ)αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρώα θρησκεία τους, τον Ζωροαστρισμό, για την θρησκεία του άραβα κατακτητή, το Ισλάμ, χωρίς ωστόσο να χάσουν το πνευματικό σφρίγος και την ακτινοβολία τους. Οι υποταγμένοι Πέρσες, αφομοίωσαν, απορρόφησαν και χώνεψαν πνευματικά τα πλήθη των κατακτητών, αφού τους επηρέασαν σε πολλαπλά επίπεδα (όχι μονάχα διοικητικά), διατηρώντας τη γλώσσα τους, της οποίας την επιρροή μάλιστα, διεύρυναν. Κάτι παρεμφερές συνέβη, πέρα από το Χαλιφάτο των Αββασιδών, και με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (η περσική επιρροή επί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μπορεί να συγκριθεί με την ελληνική επιρροή επί της Ρωμαϊκής. Γενικότερα η αυτοκρατορία αυτή, η Οθωμανική, είχε την τύχη να δεχτεί επιρροές, και από τους Πέρσες και από τους «Βυζαντινούς»).
Το κυριότερο όμως που έκαναν οι αρχαιότεροι σε τέχνες, πολιτισμό και διοίκηση, κατακτημένοι Πέρσες, το θεμελιώδες, ήταν το εξής: «εθνικοποίησαν» το Ισλάμ, αντικαθιστώντας το σουνιτικό αραβικό Ισλάμ με την περσική σιιτική εκδοχή του, που μέχρι σήμερα αποτελεί πηγή και πολλαπλασιαστή εθνικής ισχύος και περηφάνιας, και συμπληρώνει τον περίφημο ιρανικό πατριωτισμό (ο οποίος διαμορφώθηκε από αγώνες ενάντια στις ιμπεριαλιστικές διαθέσεις των Άγγλων, των Ρώσων και των Αμερικανών). Έτσι λοιπόν, αν και οι Πέρσες κατακτήθηκαν, και έχασαν σε μεγάλο μέρος την λεγόμενη «υλική» τους βάση (ή τέλος πάντων, η «υλική» τους ισχύ παρήκμασε), συνέχισαν να υπάρχουν. Και ως ΙρανοΠέρσες πλέον, με τους οποίους όλοι, Αμερικανοί, Ρώσοι, Κινέζοι και Ινδοί, ασχολούνται -το πιθανότερο είναι πως-, θα αποτελέσουν τον επόμενο περιφερειακό ηγεμόνα.
Εάν δεν «εθνικοποιούσαν» το Ισλάμ και δεν διατηρούσαν τη γλώσσα (θρησκεία και γλώσσα), οι Πέρσες δεν θα ήταν εδώ σήμερα, ή, εάν ήταν, θα υπάγονταν στον Θείο Μπάρμπα-Σαμ (όπως κάποιοι άλλοι).
Η θρησκεία είναι σημαντικότερη απ'ότι νομίζουν ορισμένοι. Μήπως τάχα είναι ηλίθιοι οι Κινέζοι που, την ίδια στιγμή που βρίσκονται σε άνοδο, προσπαθούν να «εθνικοποιήσουν-κινεζοποιήσουν» τον χριστιανισμό στα εδάφη τους και διαποτίζουν με νεο-κομφουκιανισμό το κοινωνικό τους σώμα; Μήπως είναι τυχαίο άραγε, που Ρωσία και Τουρκία (τι ήταν η Τουρκία το 1945, το 1960, το 1971 ή το 1980;), επανήλθαν στο διεθνές στερέωμα δυναμικά, ξεπερνώντας την εξαθλίωση, τον εξευτελισμό και την διεθνή ανυποληψία, κάνοντας κάτι παρεμφερές με αυτό που έκανε αιώνες πριν, το σημερινό Ιράν;
Σημειώσεις
[-] Οι Πέρσες γνωρίζουν πως οι ιστορικές εξελίξεις, ούτε ευθύγραμμες είναι, ούτε προοδευτικές. Και τούτο διότι έχουν ζήσει περιόδους παρακμής, ανόδων και καθόδων. Μόνο ένας έφηβος είναι δυνατόν να νομίζει πως θα ακμάζει αέναα ή για πάντα. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο ψυχολογικό στοιχείο των Η.Π.Α και ορισμένων ευρωκεντριστών. «Εάν εγώ είμαι η ανώτερη βαθμίδα, η κορύφωση της ανθρώπινης εξέλιξης, και παρακμάσω, τότε μετά από εμένα -θα έρθει ή θα φέρω εγώ ο ίδιος- το χάος. Ένας κόσμος δίχως αξία».
[-] Σε ένα εντυπωσιακότερο παράδειγμα «έθνους» που δεν έσβησε, ζώντας επί αιώνες ανάμεσα σε μεγαθήρια και μη διαθέτοντας «υλική» ισχύ, θα αναφερθώ στο μέλλον. Πρέπει να δοθεί μια ερμηνεία για το πως είναι δυνατόν να υπάρχουν ακόμα ως διακριτό υποκείμενο, ανάμεσα σε Τούρκους, Πέρσες, Άραβες και Ρώσους, αυτοκρατορίες και εθνικά κράτη, σουνίτες και σιίτες, κομμουνιστές και ορθόδοξους, κάτι τύποι που ονομάζονται «Αρμένιοι».

VII
''Ο μωαμεθανισμός, ακόμα και ο παγανισμός, θα είχαν κάνει λιγότερο πολιτικό κακό αν είχαν υποκαταστήσει τον χριστιανισμό με τα δόγματα και την πίστη τους. Διότι είναι θρησκείες, ενώ ο προτεσταντισμός δεν είναι''.
Joseph de Maistre
(ορισμένοι «δεξιοί» της «Δύσεως», μόλις έπαθαν διανοητικό λουμπάγκο)
Σημείωση
Και συνέχιζε, γράφοντας σε άλλο σημείο, αυτός ο Ρωμαιοκαθολικός και Τέκτων: ''ο προτεσταντισμός είναι θετικά και κυριολεκτικά ο ξεβρακωτισμός της θρησκείας. Ο μεν επικαλείται τον λόγο του Θεού, ο δε τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά στην πράξη πρόκειται για την ίδια θεωρία, την ίδια πορεία και το ίδιο αποτέλεσμα''.
Τα προηγούμενα γράφονταν το 1798.
         
08/01/16--01:00: 1 Αυγ 2016.
Εάν είστε υπερευαίσθητοι, μην προχωρήσετε. «Τρολλάρω» λίγο αυγουστιάτικα. Καλό μήνα.

I
Φράσεις, μέσω των οποίων σκοπεύω να δυναμιτίσω, αναθερμάνω, πυροδοτήσω (χιουμοριστικά μιλώντας), μετα-καλοκαιρινές συζητήσεις με φίλες-φίλους φιλελεύθερο-μαρξιστές:

1. Στην Τουρκία διεξάγεται εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας απέναντι σε δυνάμεις πολιτισμικής κατοχής (δηλαδή, απέναντι στις χειρότερες δυνατές δυνάμεις κατοχής).
2. Ο Γκιουλέν είναι για τον Ερντογάν ότι ήταν ο Τρότσκι για τον Στάλιν.Η αντιπαράθεση Γκιουλέν-Ερντογάν είναι η αντιπαράθεση Τρότσκι-Στάλιν, a la Turca musulmana (μεταφερμένη σε τούρκο-μουσουλμανικό πλαίσιο).
Μπύρες, ούζα, κοκτέιλ και κρασιά, μπουκάλια, ποτήρια και σφηνάκια στον αέρα.
                                       Σημείωση
[-] Όταν ακούτε ή διαβάζετε τον όρο «μετριοπαθές Ισλάμ», προκειμένου να σας είναι ευκολότερο να καταλάβετε τι σημαίνει η φράση, να σκέφτεστε: «ισλαμικό ή ισλαμίζον καθεστώς που είναι γεωπολιτικά προσανατολισμένο και θετικά προσκείμενο προς τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής» (με ολίγη λίμπεραλ-φιλελεύθερη σως, σε ορισμένες περιπτώσεις). Οποιοδήποτε ισλαμικό ή ισλαμίζον καθεστώς ή οργάνωση, δεν καλύπτει τα προηγούμενα κριτήρια είναι μη... «μετριοπαθές», και συνήθως χαρακτηρίζεται «φονταμενταλιστικό».
[-] Έχει «βουίξει» ο τόπος για τους δεσμούς του συστήματος Κλίντον με τον Ιμάμη από το Ερζερούμ. Democratic presidential nominee Hillary Clinton’s global network of donors and allies has long been criticized by opponents as a sort-of “who’s who” list full of shady bankers, dictators, and backroom power brokers. Add alleged military coup backers to that list.

II
Εμείς, δηλαδή το εν Ελλάδι καθεστώς, δεν κάνουμε «πογκρόμ» 50.000 ατόμων (σε νεανικό πληθυσμό 80- εκατομμυρίων). Εμείς, απλά ωθούμε σε οικειοθελή και «εθελούσία» μετανάστευση 500.000 ανθρώπους (σε γηρασμένο πληθυσμό 10+ εκατομμυρίων) και κανα εκατομμύριο (μια 25αρα%) σε ανεργία. Είμαστε «ώριμη δημοκρατία».
Σημείωση
[-] Οι διώξεις, στην μια περίπτωση, γίνονται μετά από αποτυχημένο πραξικόπημα. Οι «διώξεις», στην άλλη περίπτωση, μετά από ανεπαρκή «εκσυγχρονισμό-εξευρωπαϊσμό».

III
Φόβος -ακούω- επικρατεί στην «Ευρώπη», για την πιθανότητα αύξησης των προσφυγικών ροών. Μισό λεπτό. Δεν μας έλεγαν ορισμένοι πως «οι προσφυγικές ροές δεν πρόκειται να σταματήσουν». Δεν μας παρουσίαζαν ρεπορτάζ για ποδήλατα που δια μέσω Ρωσίας προσεγγίζουν τον βόρειο πόλο και από εκεί περνάνε στην Φινλανδία προκειμένου να φτάσουν στην Γη της Επαγγελίας (μάλιστα το ρεπορτάζ αυτό χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να καταδειχθεί η ματαιότητα της όποιας προσπάθειας περιορισμού των «ροών»). Δεν μας παρουσίαζαν τις συνεχιζόμενες και συνεχώς αυξανόμενες ροές ως «φυσικές» ή ως νομοτέλεια;
Πάντως, όταν οι ίδιοι που σήμερα κραυγάζουν για την «κακότητα» του καθεστώτος Ερντογάν, προσπαθούσαν να μας πείσουν πως οι προσφυγικές-μεταναστευτικές ροές είναι «φυσικές» ή πως αποτελούν «νομοτέλεια» που δεν πρόκειται να σταματήσει «ότι κι αν γίνει», από εδώ έγραφα πως οι ροές είναι ελέγξιμες μέσω της Τουρκίας του Ερντογάν (κάτι που επιβεβαιώθηκε κατόπιν, από την εξέλιξη τους μετά την επιτευχθείσα συμφωνία. Και επιβεβαιώθηκε, γιατί ήταν πραγματικότητα). Αλλά εκείνη την περίοδο, είχε μεγαλύτερη βαρύτητα για ορισμένους να καταδειχθεί η νομοτέλεια -και άρα η αποδοχή- των «ροών» (και το «επιστημονικόν» του όλου ζητήματος), παρά η «κακότητα» του Ερντογάν.
Σημείωση
[-] Σε άλλο ζήτημα, απ'ότι παρατηρώ, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία και η Γερμανία, δηλαδή ο Ρήνος, δέχονται -και ανησυχούν για- τρομοκρατικά χτυπήματα. Στις υπόλοιπες χώρες, σε γενικές γραμμές, άκρα του τάφου σιωπή.

IV
Στην «εξέγερση στο πάρκο Gezi», όπου είχαμε αντλίες με πεπιεσμένο νερό και δακρυγόνα, ήταν ο «λαός». Και οι 8-22 που σκοτώθηκαν ήταν «λαός». Στο πραξικόπημα, όπου είχαμε σφαίρες και τανκς στους δρόμους, δεν ήταν απέναντι «λαός». Και οι 170-350 που σκοτώθηκαν δεν ήταν «λαός» (δεν αναφέρομαι σε απώλειες αστυνομικών, στρατο-χωροφυλάκων αλλά σε πολίτες-civilians).
Στο πάρκο Gezi τα πυροσβεστικά δεν πάτησαν ανθρώπους. Στο πραξικόπημα τανκ διαμέλισε άνθρωπο. Στο πάρκο Gezi το λεξιλόγιο είχε «αριστεροδεξιο» χρώμα (μίλαγες για αλεβήδες ή «αλεβίτες» και σε κοίταζαν περίεργα. Ήταν το κλίμα και το μάρκετινγκ της «αραβικής άνοιξης»). Στο πραξικόπημα το λεξιλόγιο είχε χρώμα αλήθειας: Γκιουλέν, κεμαλισμός, ισλαμισμός, στρατός, βάσεις, αλεβήδες, Κούρδοι κ.λπ.
Εάν θέλουμε να είμαστε προκλητικοί, θα μπορούσαμε να πούμε (καθ'υπερβολήν) πως το πραξικόπημα, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η «εξέγερση στο πάρκο Gezi» με άλλα μέσα.
Σημειώσεις
[-] Γαμώτο, εάν είχε πετύχει το πραξικόπημα, τώρα η «Ευρώπη» δεν θα ανησυχούσε για την πιθανότητα αύξησης των προσφυγικών ροών...
[-] Οι απώλειες (όχι σε πολίτες) ήταν περίπου 100 πραξικοπηματίες και 60-70 αστυνομικοί και στρατιωτικοί του καθεστώτος.

V
Δεν είμαι σίγουρος. Θα είναι περισσότερο αστείο ή περισσότερο ειρωνικό, εάν η συγκέντρωση (υπο)στήριξης του Ερντογαν στην Γερμανία (Κολωνία), είναι η μαζικότερη και εντονότερη σε παλμό, πολιτική συγκέντρωση των τελευταίων χρόνων στην Γερμανία; Θα είναι περισσότερο αστείο ή περισσότερο ειρωνικό, εάν τα γερμανικά κόμματα είναι ανίκανα να κινητοποιήσουν και να συγκεντρώσουν, το καθένα ξεχωριστά, περισσότερους ανθρώπους, με ανάλογο παλμό και ισχυρή αφοσίωση, απ'ο,τι ο Ερντογάν, «εκτός έδρας»;
Το κρίσιμο ή/και ρητορικό ερώτημα είναι το εξής: Μέσα στους διαδηλωτές, υπήρχαν δεύτερης γενιάς μετανάστες (Τούρκοι Γερμανοί), που βγήκαν στους δρόμους της Γερμανίας της Μέρκελ, προκειμένου να υποστηρίξουν την Τουρκία του Ερντογάν;
Σημείωση
Η όλη εξέλιξη, μπορεί να ιδωθεί και «θετικά» από κάποιους στην Γερμανία: Οι Τούρκοι προσδίδουν ζωτικότητα και δυναμισμό στην γερμανική γεροντοκρατία. Η Γερμανία είναι στο top 3 των πιο γηρασμένων χωρών στον πλανήτη και χαρακτηρίζεται ως “super-aged” society-nation. Η μέση ηλικία στην Γερμανία είναι 46,4 έτη (στην Τουρκία είναι 17 έτη λιγότερο, περίπου 30 έτη).

VI
Πότε άραγε γράφονταν όσα ακολουθούν;

''The visionary dream about world unity and world dominion -- is an age-old dream of mankind. The Roman Empire was the greatest attempt at such unity and such dominion. And every universalism is bound up even at present with Rome, as a concept spiritual, and not geographic. The present-day world... would seem deeply contrary to this old dream about world unity, about a single world governance...
...it would seem, is destroying the unity of mankind... all that which not so long ago seemed still singularly important, and in which they saw the only possible future, now fades into the background, gives way to deeper interests and instincts... all that, which had seemed overcome and left behind by cosmopolitanism, by pacifism, by the humanitarian and socialistic teachings... has proven phantasmic, a mere abstraction...
The present historical period has similarity to the era of the great transmigration of peoples. There is the feeling, that mankind is entering upon a new historical period, amidst some sort of great inevitability, completely unforeseen by any of the scientific prognoses, meanwhile toppling down all the doctrines and teachings. And it demonstrates first of all, that the ancient, the irrational and indeed primitive instincts are stronger than all the modern social interests and humanitarian feelings... The irrational has proven stronger than the rational within the most bourgeois and well-organised of cultures...
The struggle... for might and dominion is essentially supra-national. Here the dark will for the expansion of the supra-personal life wins out over all personal interests and plans, it capsizes all the individual perspectives on life.
The most compelling feeling... might be expressed thus: this is the end of Europe, as a monopoly on culture, as a closed-in province of the earthly sphere, with its pretensions to be universal...
The semi-phantasmic existence of Turkey, which for a long time was sustained by European diplomacy, kept Europe within its closed-in condition, forestalling the too acute and catastrophic setting of questions, connected with movement towards the East...
Sooner or later there has to begin the movement of culture towards its ancient sources, to the ancient races, to the East, to Asia and Africa, which a new need to be drawn into the course of world history. Egypt, India, Palestine are not forever fallen away from world history. And... China has to be taken into account.
The disappearance of a purely European culture will be a dawning of the sun in the East. The enigmatic expression of the faces of the ancient peoples of the East, which are so striking for us as Europeans, ought for once to find solutions at some high points of history...
Inwardly, this historical turnabout is being readied by the spiritual crisis of European culture, the crashing of the positivism and materialism of the contemporary European consciousness, the disenchantment in life, the thirst for new faith and new wisdom... The East -- is one exit beyond the bounds of European culture, America -- is another exit. Europe is ceasing to be at the centre of world history, the sole bearer of an higher culture... the end of Europe and the critical point in history has to be experienced by man at spiritual depth and with a religious light.''

         ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

        .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Τα προηγούμενα δεν γράφτηκαν πρόσφατα. 
Γράφτηκαν πριν 101 χρόνια, το 1915. 
Ο συγγραφέας, ήταν από τους πρώτους που συνειδητοποίησε την αρχή μιας διαδικασίας, η οποία κορυφώθηκε με το πέρας του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου: 
To Τέλος της Ευρώπης. 
Αυτή είναι η ονομασία του κεφαλαίου, απόσπασμα του οποίου μόλις διαβάσατε.
 Το τι ακριβώς συνέβη μετά τον πόλεμο, το έχω περιγράψει και θα το συμπυκνώσω σε επόμενη δημοσίευση, για να μην επιβαρύνω την συγκεκριμένη. 
Είναι μια μεταπολεμική καθοδική πορεία που, ιδιαίτερα μεταψυχροπολεμικά (και υπό την συνοδεία τόνων μάρκετινγκ, θεωριών και δημοσιογραφίας), παρουσιάστηκε ως ανοδική (η καθοδική ή παρακμιακή πορεία βέβαια, φανερώνεται, ανάμεσα σε άλλα, και από το γεγονός πως στις μέρες μας δεν έχουμε να κάνουμε απλά με πολιτικούς, αλλά και με διανοητικούς νάνους). 
Ο συγγραφέας είναι ο Nikolai Alexandrovich Berdyaev. Το κείμενο πρωτοπαρουσιάστηκε τον Ιούνιο του 1915 "Birzhevye vedomosti". 
Αργότερα, αποτέλεσε τμήμα του βιβλίου "The Fate of Russia" ("Sud'ba Rossii"), 1918.
=
VII
Τι συνέβη άραγε μετά τους δύο παγκόσμιους πολέμους (συνέχεια από το προηγούμενο); 
Είχαμε μια ανοδική ή μια καθοδική πορεία της «Ευρώπης»;
Έχω τονίσει, κατ'επανάληψη, πως κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου ο πληθυσμός της Ευρώπης αποτελούσε πάνω από το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού (τουλάχιστον ένας στους τέσσερις ανθρώπους επί της Γης, περπατούσε στην ευρωπαϊκή ήπειρο).
 Μεταπολεμικά είχαμε την αμερικανική και ρωσική θαλπωρή-κατοχή. 
Την απώλεια όλων των αποικιακών κτήσεων και στην συνέχεια την άνοδο των παλαιών αποικιών και των εξω-ευρωπαϊκών κέντρων: 
οι παλαιές αποικίες, πλέον, είτε είναι, είτε θα γίνουν στο αμέσως προσεχές μέλλον, πιο σημαντικές από τα παλαιά ευρωπαϊκά-αυτοκρατορικά κέντρα (π.χ, Πορτογαλία-Βραζιλία, Ολλανδία-Ινδονησία, Ισπανία-Μεξικό). 
Η άνοδος αυτών των δυνάμεων και νέων, αλλά στην πραγματικότητα εξαιρετικά παλαιών, παγκόσμιων κέντρων, παράλληλα με την έλευση πληθυσμών της περιφέρειας προς τις μητροπολιτικές περιοχές, σηματοδοτεί την ολοκλήρωση της περιόδου απο-αποικιοποίησης και την αντιστροφή αυτής της σχέσης. 
Την ίδια στιγμή, οι περισσότεροι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί αδυνατούν πλέον να αναπαραχθούν και η ευρωπαϊκή ήπειρος μεταβάλλεται στην γεροντοκρατία της ανθρωπότητας (η Ευρώπη, είναι η πιο γερασμένη ήπειρος στον πλανήτη έχοντας μέση ηλικία τα 42 έτη), ενώ η «εισροή» πληθυσμιακών συνόλων από τις παλαιές αποικίες ή από την ευρύτερη περιφέρεια του ευρωπαϊκού κέντρου, μέσω μετανάστευσης, αποτελεί κατά αρκετούς την πλέον «ενδεδειγμένη λύση», ως αντιστάθμισμα της επικρατούσας δημογραφικής κατάστασης (και προσπάθεια διατήρησης του βιοτικού επιπέδου). «Εισάγονται» παιδιά, μανάδες-τροφοί, εργατικά χέρια και ενέργεια από την «περιφέρεια». 
Και σαν να μην έφταναν όλα τα προηγούμενα, η Ευρώπη του κέντρου ή του Ρήνου, η οποία πλέον αποτελεί λιγότερο από το 2.5% του παγκόσμιου πληθυσμού, φαίνεται να χάνει τόσο την Ρωσία όσο και την Τουρκία.
Και κάπως έτσι, την ίδια στιγμή που πέρυσι για πρώτη φορά η Ε.Ε κατέγραψε φυσική μείωση πληθυσμού, η Ευρώπη ως ήπειρος έφτασε να αποτελεί λιγότερο από το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού (συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας και όλων των εδαφών δυτικά της Μόσχας), με την Ε.Ε να αποτελεί λιγότερο από το 7% και την Ευρωζώνη λιγότερο από το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού (ένας στους είκοσι ανθρώπους επί της Γης). 
Όλα τα προηγούμενα, και αρκετά ακόμα που ξεχνώ, είτε θάφτηκαν κάτω από τόνους κοινωνικών θεωριών, οικονομικών στατιστικών ή δημοσιογραφικών αναλύσεων, που παρουσίαζαν την «Ευρώπη» σε άνοδο και ακμή, είτε εξιδανικεύτηκαν ή/και παρουσιάστηκαν ως «φυσιολογικά».
O Berdyaev, για να ολοκληρώσω επιστρέφοντας στο κείμενο, απόσπασμα του οποίου παρέθεσα νωρίτερα, αναφέρει πως ο ''Modern imperialism -- is a phenomenon purely European''. 
Το θέμα είναι πως δεν ήταν μονάχα αυτός ''purely European''. 
Και οι λεγόμενοι «Νέοι Χρόνοι» ήταν. Και οι «κοινωνικές επιστήμες», ήταν. 
Και οι τελευταίες, έκαναν πολύ καλή δουλειά στο να παρουσιάσουν την κάθοδο ως άνοδο και την παρακμή ως ακμή.
Σημείωση
[-] O Berdyaev, και όχι μόνο αυτός, είδε το πνευματικό επίπεδο (higher culture, monopoly on culture). Το υλικό και δημογραφικό ακολούθησαν.
[-] Ευρώπη του Ρήνου: Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία και Βέλγιο. Σαφώς και ο Ρήνος, η Ευρώπη του Ρήνου, έχει μεγαλύτερη ανάγκη την Ρωσία και την Τουρκία, απ'ό,τι η Τουρκία και η Ρωσία την Ευρώπη του Ρήνου.
[-] Ακόμα και αν δεν ήταν ολοκληρωτικά «ευρωπαϊκές», οι κοινωνικές επιστήμες ήταν ευρωκεντρικές σε όλη τη διάρκεια της θεσμικής ιστορίας τους, δηλαδή από τότε που ιδρύθηκαν πανεπιστημιακά τμήματα... 
«Στην πραγματικότητα, οι διάφοροι κλάδοι της κοινωνικής επιστήμης εντοπίζονταν σε συντριπτικό βαθμό, τουλάχιστον μέχρι το 1945, σε πέντε μόλις χώρες: στην Γαλλία, την Βρετανία, τη Γερμανία, την Ιταλία και τις Η.Π.Α. 
Αλλά ακόμα και σήμερα, παρά την παγκόσμια εξάπλωση της κοινωνικής επιστήμης ως δραστηριότητας, οι κοινωνικοί επιστήμονες παραμένουν, στη μεγάλη τους πλειονότητα Ευρωπαίοι». Κάτι παρεμφερές συνέβη, a la americana, με τους οικονομολόγους, όπου στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέχρι το 1971, ζούσε το 90% των οικονομολόγων του πλανήτη.
         
08/01/16--04:05: Sacred and Secular: Religion and Politics Worldwide (Cambridge University Press).
Τις επόμενες δεκαετίες, η περίφημη ''secularization thesis'', η θέση ή θεωρία περί εκκοσμίκευσης, θα υποστεί πανωλεθρία, ή, για να το θέσω πιο κομψά, θα αναθεωρηθεί θεμελιωδώς και θα υποστεί ολοκληρωτικό «λίφτινγκ». 
Ήδη, εδώ και περίπου δύο δεκαετίες, έχει αρχίσει αυτή η αναθεώρηση, αποτελώντας μια από τις πλέον δυναμικές νέες θεματικές. 
Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μετριοπαθές και υπερασπίζεται-διασώζει την θέση-θεωρία, παραδέχεται όμως: 
There is no question that the traditional secularization thesis needs updating.
 Πλέον αυτή η άποψη είναι κοινά αποδεκτή. Πριν 10-15 χρόνια θεωρείτο απολύτως απαράδεκτη.
Sacred and Secular: Religion and Politics Worldwide
Pippa Norris, Ronald Inglehart

Ι
Description
Seminal thinkers of the nineteenth century - Auguste Comte, Herbert Spencer, Emile Durkheim, Max Weber, Karl Marx, and Sigmund Freud - all predicted that religion would gradually fade in importance and cease to be significant with the emergence of industrial society. The belief that religion was dying became the conventional wisdom in the social sciences during most of the twentieth century. During the last decade, however, the secularization thesis has experienced the most sustained challenge in its long history. The traditional secularization thesis needs updating. Religion has not disappeared and is unlikely to do so.
Nevertheless, the concept of secularization captures an important part of what is going on. This book develops a theory of secularization and existential security. Sacred and Secular is essential reading for anyone interested in comparative religion, sociology, public opinion, political behavior, political development, social psychology, international relations, and cultural change.
Πηγή
ΙΙ
Table of Contents
Part I. Understanding Secularization:
1. The secularization debate
2. Measuring secularization
3. Comparing secularization worldwide
Part II. Case Studies of Religion and Politics:
4. The puzzle of secularization in the United States and Western Europe
5. A religious revival in post-communist Europe?
6. Religion and politics in the Muslim world
Part III. The Consequences of Secularization:
7. Religion, the Protestant ethic, and moral values
8. Religious organizations and social capital
9. Religious parties and electoral behavior
Part IV. Conclusions:
10. Secularization and its consequences
11. Re-examining the theory of existential security
12. Re-examining evidence for the security thesis.
Πηγή

ΙΙΙ
The Secularization Debate

THE SEMINAL SOCIAL thinkers of the nineteenth century - Auguste Comte, Herbert Spencer, Emile Durkheim, Max Weber, Karl Marx, and Sigmund Freud - all believed that religion would gradually fade in importance and cease to be significant with the advent of industrial society. They were far from alone; ever since the Age of the Enlightenment, leading figures in philosophy, anthropology, and psychology have postulated that theological superstitions, symbolic liturgical rituals, and sacred practices are the product of the past that will be outgrown in the modern era. The death of religion was the conventional wisdom in the social sciences during most of the twentieth century; indeed it has been regarded as the master model of sociological inquiry, where secularization was ranked with bureaucratization, rationalization, and urbanization as the key historical revolutions transforming medieval agrarian societies into modern industrial nations. As C.Wright Mills summarized this process: "Once the world was filled with the sacred — in thought, practice, and institutional form. After the Reformation and the Renaissance, the fortes of modernization swept across the globe and secularization, a corollary historical process, loosened the dominance of the sacred. In due course, the sacred shall disappear altogether except, possibly, in the private realm."
During the last decade, however, this thesis of the slow and steady death of religion has come under growing criticism; indeed, secularization theory is currently experiencing the most sustained challenge in its long history. Critics point to multiple indicators of religious health and vitality today, ranging from the continued popularity of churchgoing in the United States to the emergence of New Age spirituality in Western Europe, the growth in fundamentalist movements and religious parties in the Muslim world, the evangelical revival sweeping through Latin America, and the upsurge of ethno-religious conflict in international affairs. After reviewing these developments, Peter L. Berger, one of the foremost advocates of secularization during the 1960s, recanted his earlier claims: "The world today, with some exceptions... is as furiously religious as it ever was, and in some places more so than ever. This means that a whole body of literature by historians and social sci-entists loosely labeled 'secularization theory' is essentially mistaken." In a fierce and sustained critique, Rodney Stark and Roger Finke suggest it is time to bury the secularization thesis: "After nearly three centuries of utterly failed prophesies and misrepresentations of both present and past, it seems time to carry the secularization doctrine to the graveyard of failed theories, and there to whisper 'requiescat in pace.'"
Πηγή

.~`~.
Post-       
08/06/16--12:52: 6 Αυγ 2016.
I
Ο κορεσμός στη σχέση «Δύσης» (της ΝΑΤΟϊκής δομής και της Ε.Ε) και Τουρκίας, φανερώνεται από το εξής:
 Το μόνο που είχε να προτείνει η «Δύση» απέναντι στην συρρίκνωση ή αποδόμηση, όπως χαρακτηρίζεται, της «δημοκρατίας» από τον Ερντογάν στην Τουρκία, ήταν η κατάλυση της, όποιας τέλος πάντων, «δημοκρατίας». 
Η Τουρκία σε pause (όπως η Αίγυπτος).
 Ως προστάτες και υπερασπιστές της «δημοκρατίας», παρουσιάστηκαν, από τα περισσότερα ειδησεογραφικά πρακτορεία και διεθνή μήντια, είτε με έμμεσο και διακριτικό είτε με άμεσο και προκλητικό τρόπο, οι πραξικοπηματίες. 
Στρατιωτικοί με τανκς, ελικόπτερα και κάθε μορφής στρατιωτικό μέσο και υλικό, παραλληλίζονταν, έμμεσα, με κυνηγημένους Εβραίους (απίστευτα πράγματα). 
Στο εδώλιο του κατηγορουμένου, στήθηκε, από τις πρώτες κιόλας στιγμές, ο εκλεγμένος και παρ'ολίγον ανατραπείς Πρόεδρος (ενώ αιωρούνταν θεωρίες για την οργάνωση του πραξικοπήματος από τον ίδιο). 
Μόνο συγνώμη δεν τον έβαλαν να ζητήσει (τον Ερντογάν) που δεν επέτρεψε να... τον ανατρέψουν.
Σε αυτή την παράνοια είναι δύσκολο να συμμετέχεις. 
Είναι δύσκολο να παρακολουθήσεις αυτούς τους ρυθμούς (όσο και εάν -θεωρείς πως- δεν σε συμφέρουν ορισμένες καταστάσεις που εξελίσσονται στην απέναντι μεριά του Αιγαίου). 
Ο Ερντογάν, μέχρι την περίοδο 2011-2013 ήταν ό,τι ο Όρμπαν για την Ουγγαρία.
 Η ελπίδα εκσυγχρονισμού, εκδημοκρατισμού και φιλελευθεροποίησης της χώρας (για όσες και όσους έχουν κοντή μνήμη, μέχρι πριν κάποια χρόνια, ο Όρμπαν θεωρείτο -όχι από εμένα πάντως- «ελπίδα» για την «δημοκρατικοποίηση» της Ουγγαρίας και για την «ενωμένη Ευρώπη». 
Αλήθεια, μη γελάτε. Παρόμοια, κολακευτικές δηλώσεις είχε κάνει η Hillary Clinton για τον Ερντογάν και την Τουρκία του).
Τι συμβαίνει και αλλάζουν ριζικά οι απόψεις και το κλίμα;
 Το εάν και κατά πόσο είσαι «δημοκράτης» ή όχι, το πόση ανοχή υπάρχει απέναντι στα «παραπτώματα» σου, εξαρτάται από τον βαθμό που είσαι γεωπολιτικά προσανατολισμένος, θετικά προσκείμενος και εξωεθνικά ελεγχόμενος, από και προς, τις Ηνωμένες Πολιτείες και το «δυτικό» πλέγμα θεσμών και οργανισμών (ΝΑΤΟ, Ε.Ε κ.λπ) και από το βαθμό που εξυπηρετείς και ευθυγραμμίζεσαι με συγκεκριμένα συμφέροντα.
Σημειώσεις
[-] Παρόμοια περιστατικά, με αυτά που περνάει η Τουρκία τώρα, σε πιο ήπια μορφή, πέρασε η Ελλάδα την τελευταία δεκαετία-δεκαπενταετία (σε ορισμένα από τα οποία συμμετείχε και η Τουρκία). Με διαφορετικά μέσα, εργαλεία και ηπιότερους τρόπους «πειθούς», εξαναγκασμού και «πραξικοπήματος» (άλλωστε και η Ελλάδα σε ένα ιδιότυπο pause, είναι, εδώ και κάποια χρόνια). Παντού εκβιασμοί, παράνοια, υποκρισία, αμνησία.

II
Τα περί «ισλαμοποίησης» χρησιμεύουν για την δυτική «κοινή γνώμη». 
Μια χαρά «ισλαμοποίηση» είχε η Σαουδική Αραβία εδώ και δεκαετίες και ουδείς μίλαγε. 
Το ζήτημα, ως προς την μεταστροφή του κλίματος, είναι προς τα που είναι γεωπολιτικά προσανατολισμένο και κατά πόσο είναι ελεγχόμενο ή εξυπηρετεί σχεδιασμούς το κάθε ισλάμ, και όχι αυτό καθεαυτό το Ισλάμ (θα πρέπει να καταλάβουμε πως όροι όπως «μετριοπαθές ή εξτρεμιστικό Ισλάμ» -δες III-, «ισλαμοποίηση» ή «πολιτικό Ισλάμ», κυριαρχούν στα πλαίσια της «δυτικής κοινής γνώμης». Δεν έχουν νόημα εξω-δυτικά). 
Παρόμοια, το κομμουνιστικό κόμμα του Βιετνάμ δεν ενοχλεί τόσο, γιατί προτεραιότητα έχει ο γεωπολιτικός προσανατολισμός του Βιετνάμ (βέβαια, σαφώς και ο κομμουνισμός -ή σοσιαλισμός τέλος πάντων- και ο φιλελευθερισμός βρίσκονται πιο κοντά από ότι ο φιλελευθερισμός και το Ισλάμ, αλλά αυτή είναι διαφορετική κουβέντα, γιατί δεν υπάρχει -ούτε υπήρξε ποτέ- απόλυτη ιδεολογικοποίηση της διεθνούς πολιτικής.
 Δες την αμέσως επόμενη παρατήρηση).
Έχουμε και την εμπειρία της στάσης απέναντι στα στρατιωτικά αυταρχικά κοσμικά καθεστώτα (του υπερεθνικού κοσμικού παναραβισμού ή των εθνικιστικών σοσιαλιστικών παναραβικών καθεστώτων), που δεν ήταν προσανατολισμένα προς τις Η.Π.Α (Συρία, Ιράκ, Λιβύη) και τα ισλαμικά καθεστώτα που, τουλάχιστον μέχρι πρωτινός, ήταν ή παραμένουν προσανατολισμένα προς αυτές (Σαουδική Αραβία, Κατάρ).
 Αρχικά, και στα πλαίσια διαμόρφωσης της «κοινής γνώμης», ο όρος «ισλαμοφασισμός», αυτός ο νεολογισμός, έγινε ευρύτερα γνωστός κατά την προσπάθεια να ασκηθεί πολεμική στα στρατιωτικά κοσμικά αυταρχικά καθεστώτα και σε ανθρώπους όπως ο Άσσαντ, ο Καντάφι κ.λπ και όχι, π.χ, όπως ο Αμπντουλάχ Αλ-Σαούντ ή ο Φαχντ ιμπ Αμπντ Αλ-Αζίζ της Σαουδικής Αραβίας, ενώ χρησιμοποιήθηκε παράλληλα και για οργανώσεις όπως η Χαμάς και η Χεζμπολά.
 Την πρώτη περίοδο της κρίσης στην Λιβύη και την Συρία, τον Καντάφι και τον Άσσαντ, «ισλαμοφασίστες» τους ανέβαζαν, «ισλαμοφασίστες» τους κατέβαζαν (Τώρα πήρε σειρά ο Ερντογάν). Αλλά και αυτούς που, είτε πολέμησαν, είτε συνέβαλλαν στην πτώση των προηγούμενων (και δεν είναι κοσμικοί), «ισλαμοφασίστες» τους λένε! Μύλος. 
Με το πέρασμα του χρόνου και με την όλο συχνότερη χρήση του, ο όρος «ισλαμοφασίσμός» έγινε λάστιχο, ή ορθότερα, μετεβλήθη σε πολεμικό μαστίγιο. «Ισλαμοφασίστας», ο κοσμικός, επειδή δεν αποδέχεται την «δημοκρατία»... «Ισλαμοφασίστας» και ο μη κοσμικός, επειδή δεν αποδέχεται τον «κοσμικισμό» (secularism, εκκοσμίκευση).
Σημειώσεις
[-] Δεν αναφέρομαι στον όρο «ισλαμικός φασισμός» της δεκαετίας του 1930, αλλά στον νεολογισμό «ισλαμοφασισμός», που έγινε ευρύτερα γνωστός μετά τις δεκαετίες του 1990 και του 2000.
[-] Το λάθος ορισμένων σοσιαλιστοκεντριστών προκύπτει από το εξής: επειδή έγινε χρήση του ισλαμισμού έναντι του στρατιωτικού αυταρχικού αραβικού κοσμικισμού, θεωρούν πως αυτός δεν έχει εσωτερική-αυθεντική δυναμική και πως είναι «τεχνητός» (δες και παρακάτω). Επιφανειακά ή «εξωτερικά» στοιχεία, ήταν τα δικά τους.

III
Χαλαρά μιλώντας...

1. Εξτρεμιστικό Ισλάμ, μετριοπαθές Ισλάμ. Ισλάμ με σως, Ισλάμ α λα κρέμ, και άλλες... συνταγές πολιτικής μαγειρικής.
 Το πρόβλημα το έχουν φιλελεύθεροι κοσμικιστές που αντιλαμβάνονται την ανθρωπότητα ως ένα μεγάλο κοκτέιλ (ή μια απέραντη παιδική χαρά).
2. Το Ισλάμ, δαγκώνει; Βεβαίως και δαγκώνει. 
Όταν δεν βλέπεις την ιδιαιτερότητα του μωαμεθανισμού και τον ταυτίζεις, ως «μια ακόμη θρησκεία», με τον... Σαμανισμό, τότε κάτι δεν πάει καλά. 
Για αρχή, ας πούμε το «μεγάλο μυστικό». 
Τα θρησκευτικά συστήματα ανατολικά των Άλπεων (ή του Αιγαίου εάν θέλετε), δεν είναι απλά «θρησκείες», αλλά κοινωνικά συστήματα. 
Το «εξτρεμιστικό Ισλάμ» (ο όρος) υπάρχει, προκειμένου να αποκρύβεται πως στην δυτ. Ευρώπη δεν μπορεί να γίνει ανεκτό το Ισλάμ, ούτε στο ''default'' (αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, ούτε για τους μεν, ούτε για τους δε.
 Δεν κατατάσσονται όλα τα ανθρώπινα στην κατηγορία ''κοκτέιλ'') και να εκβιαστεί μια κατεύθυνση προς τη δημιουργία ενός ντεκαφεϊνέ Ισλάμ. Για το Charlie Hebdo, το Ισλάμ, γενικά και αόριστα, είναι «εξτρεμιστικό» by default (δεν φτάνω καν στον σαλαφισμό και τις διασπάσεις του. 
Το πρόβλημα στις κοινωνίες του Ρήνου δεν είναι ο σαλαφισμός).
3. Άρα, θες να μας πεις πως το Ισλάμ, είναι «νορμάλ»; (σκέφτεται κάποιος). 
Το Ισλάμ (ή πιο σωστά τα κατά τόπους ισλάμ), εάν η ανθρωπότητα ερχόταν σε επαφή με εξωγήινους πολιτισμούς, εντός μικρού χρονικού διαστήματος (μετά το πρώτο σοκ), ακόμα και εξωγήινους θα προσπαθούσε να κάνει... ''convert'', και να τους ενσωματώσει στις τάξεις του.
 Το Ισλάμ δεν θα εγκαταλείψει ποτέ την Οικουμενικότητα και το Εν.
4. Οι πρώην σοσιαλιστές, νυν φιλελεύθεροι (ή συνιστώσες των τελευταίων), έχουν άλλο πρόβλημα. Επειδή το Ισλάμ (ως μετα-πολιτικό εργαλείο) χρησιμοποιήθηκε εναντίον της Ε.Σ.Σ.Δ, πιστεύουν πως η «ισλαμική αναβίωση» δεν έχει εσωτερική δυναμική και ενδογενή αίτια, και πως είναι «τεχνητή». Κούνια που τους κούναγε (η χρήση ομάδων ως μετα-πολιτικών εργαλείων αποτελεί υπαρκτό, αλλά εξωγενή παράγοντα). 
Δεν έχουν καταλάβει τι συμβαίνει, γιατί, και δεν έχουν παρακολουθήσει -μια φορά έστω- τα δρώμενα του Οργανισμού της Ισλαμικής Διάσκεψης-Συνεργασίας, και έχουν υποτιμήσει αυτόν τον οργανισμό, ο οποίος μπορεί να ιδωθεί ως μουσουλμανικός Ο.Η.Ε (στον οποίο θα επανέλθω στο μέλλον). 
Η τελευταία συνδιάσκεψη του Οργανισμού, ο οποίος είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος και πολυπληθέστερος διεθνής οργανισμός μετά τον ΟΗΕ, φιλοξενήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, ενώ η προτελευταία στην Ινδονησία. 
Τα τελευταία δέκα χρόνια ο οργανισμός είχε Τούρκο Γενικό Γραμματέα και ορισμένοι καλλιεργούν ακόμη ελπίδες «επανόδου» του κεμαλισμού και υπονοούν πως ο τελευταίος «δεν έχει πει την τελευταία του λέξη». Ουάου!).
5. Το Ισλάμ, δεν χρειάζεται ούτε να το αγαπάς, ούτε να το μισείς. Χρειάζεται όμως να το παίρνεις στα σοβαρά. Δεν είναι συστατικό για... κοκτέιλ.
Σημειώσεις
Ρίξτε μια ματιά και στο κείμενο του Murat Yetkin, υπό τον τίτλο Gülen and the claim of ‘moderate’ Islam (απόσπασμα):
It is interesting that while trying to argue that the U.S. should protect him for his past performance, Gülen claims to be the voice of “moderate Muslims.”
This concept of “moderate Muslim” is a term that Western intelligence services - especially the CIA - and academia very much like. The criteria of being moderate for a political Islamist movement, for example, have never been clearly defined. Today’s moderates for the U.S. and Western Europe could be supplied with arms, money and training only to be denounced as radical terrorist in a few years’ time when those guns turn against the West. Example? The Mujahideen of Afghanistan. When they were fighting against the Soviets in the 1980s they were considered moderate allies of the West. When they seized power and started imposing their regime against Western interests, they suddenly become terrorists.
Gülen showed himself and his “Hizmet movement” (“movement” implies political motivation, rather than philanthropic) as the antithesis of al-Qaeda. But al-Qaeda was not considered an enemy when they were fighting against the Soviets.
With the same logic, it would not be a surprise to see that al-Nusra in Syria, which detached itself from al-Qaeda recently and adopted the name of Al Fath al-Sham (the Conquest of Damascus), will soon be a part of the Syrian Democratic Forces (SDF) or Free Syrian Army (FSA) and suddenly turn “moderate,” despite all the violence that they have been committing.
It has been popular for the U.S. and Western European countries from the 1950s on to use Islamist movements against the Soviets and leftist movements in the West. The Associations to Fight Communism (KMD) in Turkey during the Cold War was encouraged and funded accordingly. Gülen was a young imam in the Eastern city of Erzurum when he was among the founders of the KMD there. Then he moved to the Aegean city of İzmir and started to cultivate his network.
In the power vacuum of presidential elections in the U.S., as President Barack Obama is about to go in a few months’ time, a certain faction in the U.S. military and intelligence community seems to like sticking with the long-engineered thesis of introducing “moderate” Islam to the Muslim world without seeing the failures in Afghanistan, Iraq, Egypt and now in Syria.
U.S. Chief of Staff Gen. Joseph Dunford carried out important contacts in Ankara on Aug. 1, in the wake of the failed coup of July 15. At least he should see and show his colleagues back at home that the engineered thesis of “moderate Islam” has failed, it’s over.

IV
Καλά, μην ζορίζεται πολύ η Αυστρία. Θα πάθει τίποτα. 
Η Αυστρία, από μόνη της (εννοώ δίχως την Ε.Ε πίσω της να την στηρίζει), δεν μπορεί να αγγίξει την Τουρκία. Μονάχα οι Η.Π.Α και η Ρωσία μπορούν.
Η Αυστρία, είναι ένας νάνος μπροστά στην Τουρκία. Και ως προς την σημασία και ως προς την ισχύ της. 
Οι παλαιές «καλές» εποχές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί: 
Κάποτε, ως Αυστριακή Αυτοκρατορία (πριν μετασχηματιστεί σε ΑυστροΟυγγρική Δυαδική Μοναρχία), ήταν ανταγωνιστική δύναμη της Τσαρικής Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Περί το 1820, η Αυστριακή Αυτοκρατορία είχε περίπου 22 εκατομμύρια κατοίκους (παρεμφερή μεγέθη και η Οθωμανική Αυτοκρατορία) ενώ η Τσαρική Ρωσία περίπου 48 εκατομμύρια. 
Σήμερα, η Αυστρία έχει λιγότερο από 9 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ η Ρωσία 143 εκατομμύρια (αποτελώντας πυρηνική και στρατηγική δύναμη πρώτου μεγέθους) και η Τουρκία 80 εκατομμύρια. Είναι διαφορετικές οι ιστορικές πορείες. 
Άλλοι γίνονται - ή προσπαθούν να γίνουν - γίγαντες, και άλλοι καταλήγουν νάνοι.
Για να το παίζει «ζόρικη» σε καμιά Ελλάδα και σε καμιά Σερβία, καλή είναι η Αυστρία. Αλλά μέχρι εκεί.
Σημειώσεις
[-] Έχω τονίσει πως η Αυστρία θα βρεθεί μπροστά σε διλήμματα μελλοντικά: θα παραμείνει ουρά του Ρήνου ή θα αναλάβει έναν διαφορετικό ρόλο στα πλαίσια της ρωμαιοκαθολικής γεωγραφίας ανατολικά, νότια και βόρεια των Άλπεων; 
Προς το παρόν, έχουμε τον... νάνο.
Έχει την κληρονομιά και την διπλωματία του παρελθόντος και την εμπειρία από την ευρύτερη γεωγραφία. 
Μιλώ όμως, συγκριτικά και σε σχέση με τότε και τώρα (σε σχέση με το τι ήταν, είναι νάνος) και για καθαρά δικά της στοιχεία, ενδογενή.
 Έχω αναφερθεί και άλλες φορές παλαιότερα στην Αυστρία (άλλωστε είχε και ευνοϊκή-προνομιακή μεταχείριση ψυχροπολεμικά).
[-] Νομίζω πως την επόμενη περίοδο, όλο και περισσότερο θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας την σχέση Τουρκίας-Ιράν, ως αντιστοιχία, ή ως το τοπικό ανάλογο, της σχέσης Γαλλίας-Γερμανίας (εν δυνάμει τουλάχιστον). 
Βέβαια, η γεωγραφική θέση της Τουρκίας και του Ιράν, είναι σαφώς σημαντικότερη - πιο επικίνδυνη και δύσκολα διαχειρίσιμη επίσης - από την γεωγραφική θέση της Γαλλίας και της Γερμανίας. Μελλοντικά, θα προσπαθήσω να αναπτύξω την συγκεκριμένη προσέγγιση.

V
Εκείνο που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, για τις ημέρες μεταξύ των δύο ατομικών βομβαρδισμών είναι το εξής: Η ατομική επίθεση-πείραμα στη Χιροσίμα έλαβε χώρα στις 5 (προς 6η) Αυγούστου 1945, ενώ στο Ναγκασάκι στις 8 (προς 9η) Αυγούστου. 
Την ίδια ημέρα (August 8, 1945, 11pm Trans-Baikal time), η -εκλαμπρότατη κουφαλίτσα- Ε.Σ.Σ.Δ κηρύσσει πόλεμο εναντίον της Ιαπωνίας. Μια πράξη που, είτε εξαφανίστηκε, είτε υποβαθμίστηκε ή/και σχετικοποίηθηκε στην μεταπολεμική ιστοριογραφία.
Η συγχρονισμένη κήρυξη πολέμου από πλευράς Ε.Σ.Σ.Δ και οι ατομικές επιθέσεις από πλευράς Η.Π.Α, είχαν τρομερές επιπτώσεις (δημιούργησαν αυτό που ονομάστηκε "Twin Shocks"). Η κατάρρευση ήταν άνευ προηγούμενου και ολική. 
Η Ιαπωνία -υποτίθεται πως- παραδόθηκε άνευ όρων στις 15 Αυγούστου (συσχέτιση με την "V-J Day"). 
Επίσημα (υπογραφή) παραδόθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου. Είχαν περάσει τρεις εβδομάδες και τρεις ημέρες από την κήρυξη πολέμου από πλευράς Ε.Σ.Σ.Δ και τον δεύτερο ατομικό βομβαρδισμό-πείραμα στο Ναγκασάκι από πλευράς Η.Π.Α. 
Υπάρχει μια μικρή «θολούρα» γύρω από το ζήτημα, που έχει να κάνει με τους μεταπολεμικούς διακανονισμούς και ανταγωνισμούς.
Ο Obama, πέρυσι, επισκέφτηκε την Ιαπωνία. 
Δεν ζήτησε «συγγνώμη» (είχε δημιουργηθεί ζήτημα, σε μικρή σχετικά έκταση, για το ποια θα ήταν η στάση του. 
Ορισμένοι άσκησαν κριτική). Έτσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και οι Αμερικανοί, είναι το πρώτο και το μόνο κράτος και έθνος στην ανθρώπινη ιστορία και σε ολόκληρο τον πλανήτη, που έχει βομβαρδίσει με ατομικά όπλα (αυτά και εάν είναι μαζικής καταστροφής) άλλο έθνος (και έχει νομιμοποιήσει αυτή την πράξη).
Το ερώτημα που έθεσε ένας ΓαλλοΑλγερινός, ΒερβεροΜεσόγειος, ΒορειοΑφρικανός και ΝοτιοΕυρωπαίος [*], ήταν: Νταχάου, Γκούλαγκ ή Χιροσίμα;
Ορισμένοι, ακόμη «διαλέγουν». Δεν είναι ανάγκη, όμως, να «διαλέγουμε» όλοι μας.
Σημειώσεις
- Οι Κινέζοι, δεν ξεχνούν
.
[*] ''Η σκιά αυτού του προαναγγελθέντος θανάτου πλανιόταν πάνω από έναν ολόκληρο αιώνα παγκοσμίων πολέμων, μαζικών εκτελέσεων και πυρηνικής αποκάλυψης, που σημαδεύτηκε από τις μαύρες μορφές της βαρβαρότητας:
Νταχάου, Γκούλαγκ ή Χιροσίμα.

Ορισμένοι διαβεβαίωσαν ότι είχαμε φτάσει στο τέρμα της σκέψης, ή στην άκρη της νύχτας, με το Άουσβιτς, στον τελευταίο κύκλο της κόλασης όπου το συρματόπλεγμα έπαιρνε τη θέση της συνείδησης... 
Τι σόι άνθρωπος είναι αυτός που άλλαξε κατεύθυνση στη γνώση για να υποδουλώσει, σε βιομηχανική κλίμακα, τη ζωή στον θάνατο;
Ταυτισμένη καταγωγικά με τον Διαφωτισμό, η νεωτερικότητα ισχυριζόταν ότι θα δημιουργούσε τον απόλυτο άνθρωπο, ότι θα ξερίζωνε από αυτόν τη βαρβαρότητα και ότι θα στεφανωνόταν με τη νικητήρια αύρα του πολιτισμού...
 Κατακτώντας τις πιο παράξενες χώρες, σ'αυτές τις μεθορίους του πολιτισμού ο άγριος και ο βάρβαρος θα του πρότειναν τον εαυτό τους ως καθρέφτη...
Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, η μαζική βαρβαρότητα, με τα χαρακτηριστικά ενός κοινωνικού ή φυλετικού λόγου, παρήγαγε συστηματικά μαζικά εγκλήματα. 
Σκοτώσαμε με απανωτές βολές την ανθρωπιά, την εξορίσαμε στο Μπούχενβαλτ, τη συντρίψαμε στη Δρέσδη και την κάναμε γυαλιά-καρφιά στη Χιροσίμα, την εξοντώσαμε στην Πνομ Πενχ. 
Ο θάνατος δεν χτύπησε αποκλειστικά ανθρώπους κατ'άτομα, κατά οικογένειες ή κατά κοινότητες, αλλά κατά τμήματα της ανθρωπότητας, όπως εξάγουμε βιομηχανικά πέτρες από ένα λατομείο πριν τις τεμαχίσουμε κομμάτι-κομμάτι... Εβραίους, Τσιγγάνους, Κουλάκους, Κοζάκους, Τατάρους, πολωνέζους υπάλληλους, κινέζους χωρικούς και αστούς χμέρ, με όλους τους πιθανούς τρόπους, κατά ηλικία, φύλο, εθνικότητα, κοινωνική τάξη ή επάγγελμα...
Πως είναι δυνατόν το μαζικό έγκλημα; 
Ποιο είναι το ηθικό clinamen που έκανε τις μαζικές κοινωνίες και τις ιδεολογίες τους να παραπαίουν, με τρόπο ασύλληπτο... ξεριζώνοντας ολόκληρες ομάδες από τη φυσική τους ρίζα στον κόσμο, όπως κατεδαφίζουμε με την μπουλντόζα ένα αρχαίο κτήριο με τον έναν όροφο μετά τον άλλο να βουλιάζουν μέσα στη σκόνη;
 Ο αιώνας μας δεν έχει εκτελέσει τους ανθρώπους σαν σκυλιά, αλλά σαν μάζες σάρκας που δεν διαφέρουν η μια από την άλλη και που, στη πιο ακραία περίπτωση, στην Καμπότζη για παράδειγμα, προκάλεσαν τον κανιβαλισμό και τη ζωοποίηση.
Πως το φως της λογικής, που ο Ηράκλειτος το συνέκρινε με τη φωτιά, μπόρεσε να μετατρέψει, στο όνομα της ανθρωπιάς, τους ανθρώπους σε στάχτες;
Νταχάου, Γκούλαγκ ή Χιροσίμα;''
Jean-François Mattéi

VI
Τα πιο επίμονα «σύνορα» ριζώνουν στο μυαλό των ανθρώπων.

Η πτώση ή η ρευστότητα των εδαφικών συνόρων, σε αρκετές περιπτώσεις, συμβαδίζει με την άνοδο ή την σκλήρυνση των ψυχικών συνόρων. 
Τα σύνορα δεν έχουν να κάνουν μονάχα με εδαφική γεωγραφία αλλά και με ψυχοσωματική και πολιτισμική γεωγραφία. 
Δεν υπάρχουν μονάχα φυσικά τοπία, υπάρχουν και πολιτισμικά τοπία.
 Ένα πολιτισμικό τοπίο που γίνεται εικόνα, μεταβάλλεται σε συμβολικό τοπίο. 
'Ένα συμβολικό σύνορο ή όριο, μπορεί να εκφραστεί μέσω τελετών, αλλαγή ονόματος, ενδυμασίας κ.λπ.
Σημειώσεις
[-] Η εγκατάλειψη μιας ενδυμασίας και η απόρριψη παλαιών ονομάτων, μπορεί να δηλώνει τη διέλευση συνόρων και την είσοδο σε ένα διαφορετικό χώρο ή μια νέα γεωγραφία. 
Από μια γκετοποιημένη γειτονιά (όπου κάποιος χρησιμοποιεί ένα παρατσούκλι ή κώδικές για να εισέλθει), μέχρι ένα μοναστήρι και μια μεταβολή από το τάδε στο δείνα θρήσκευμα (αλλαγή στην ονομασία, στην ενδυμασία, νέες χειρονομίες, τελετές κ.λπ).
[-] Η «μόδα» ή η ενδυμασία, έχει μελετηθεί ως μορφή συμβολικής κυριαρχίας.
[-] Τα σύνορα μπορούν να ιδωθούν με διάφορους τρόπους: ως όρια, φίλτρα γέφυρες, πύλες, ακριτικοί σταθμοί (outpost), ζώνες κ.λπ

VII
Μεταξύ τραγωδίας και κωμωδίας. 
Θραύσματα απ'όσα συνέβησαν, μόλις τους τελευταίους μήνες. 
Οι καταστάσεις και οι εξελίξεις μας ξεπερνούν. 
Οι άνθρωποι συνηθίζουν.
Σημειώσεις
Ορισμένες εικόνες δεν αποτυπώνουν καταστάσεις ή γεγονότα.
 Είναι καθαρά προπαγανδιστικές. 
Αποτυπώνουν όμως το κλίμα (σε ορισμένες περιπτώσεις δεν κινούνται μεταξύ τραγωδίας και κωμωδίας -τα ανθρώπινα-, παρά μάλλον περισσότερο μεταξύ προπαγάνδας και παρωδίας, χλευασμού και ειρωνείας).
     
08/08/16--07:43: Τρία Κείμενα.

Τρία Κείμενα: I) Facing defeat, US threatens to balkanise Syria II) Israel pops up in Gulf riding Arab coattails III) Who stands to gain as Aleppo battle rages?
I
Facing defeat, US threatens to balkanise Syria
M K Bhadrakumar - July 31, 2016
The acerbic remarks calling into question Syria’s future as a sovereign country by the CIA chief John Brennan at the Aspen Security Forum meet in Colorado on Saturday betray a high level of US frustration over emergent ground realities. (Reuters) The Syrian government forces, supported by Russian forces and Iranian and Hezbollah fighters have encircled the strategic northern city of Aleppo. The extremist groups supported by the US and its allies are trapped in the city.
Meanwhile, Russia has announced the opening of ‘humanitarian corridors’ to facilitate civilians to leave the city and for terrorists to surrender. The Russian announcement makes the US looks very foolish regionally for having been outwitted comprehensively.
Secretary of State John Kerry thought he’d engage Moscow on the diplomatic track by discussing a ceasefire and a tantalizing proposal to undertake joint operations in Syria, while on parallel track gain respite for opposition groups to recover lost ground in Aleppo. As the recent announcement on Nusra Front snapping links with Al-Qaeda exposes, US gameplan was to gain time to legitimise its support for Nusra and insulate the group from Russian air attacks. On their part, the Russians simply played along, while allowing joint military operations with Damascus and Tehran for capturing Aleppo to continue.
The ‘humanitarian corridor’ is a double-edged sword. The humanitarian situation is indeed critical and Russian relief supplies convey a political message of reconciliation. Having said that, the refugees coming out of Aleppo would have eyes set on European destinations and they could include terrorists, too.
The following excerpts of a commentary by FARS news agency (which is linked to the IRGC) would give a sense of the triumphalism in Tehran that the US and Saudi Arabia have lost the war:
The foreign-backed attempt to regime change Syria and establish an ‘American Caliphate’ in the Levant has failed and is now history…. A large number of terrorists from Al-Nusra, Noureddin Al-Zinki, Free Syrian Army, Ahrar al-Sham and other groups have laid down their arms and surrendered to the Syrian Army in Aleppo province as allied forces (Syrian soldiers backed by Hezbollah, Iranian military advisors and Russian airstrikes) are racing towards Aleppo after completing siege of the city.
President Bashar Assad has offered an amnesty for rebels who surrender within three months. The Syrian Army has dropped thousands of leaflets over militant-held districts in Aleppo, asking residents to cooperate with the military and calling on militants to surrender.
Well, the party is clearly over and the foreign-backed terror machine seems to be a doomed project. This is the historical moment we are in… Those who backed ISIL and many other terror outfits are just going to have to own up to what Syria and Iraq have become… On the other hand, the trend lines on the War on Terror, refugee crisis, anti-Islam and anti-Muslim propaganda, failure of Western democracy and the vast militarised police and security system all point toward deep trouble in Europe as well. On refugee and humanitarian issues alone the crisis will deepen and most likely in a dramatic way. Recent terror attacks in France and Germany suggest they are woefully unprepared for what lies ahead.
The mother of all ironies will be that European countries face the spectre of terrorists knocking at the gates, who were trained and equipped by the CIA. Brennan’s threat to balkanize Syria is bravado, since any such misadventure will be opposed not only by Tehran, Damascus and Moscow but also by Ankara. (Al-Arabiya)
Tehran has announced that a delegation led by the chief of the foreign and security policy commission of Majlis, Ala’eddin Broujerdi, an influential figure in the Iranian foreign-policy establishment, will go to Damascus on a 5-day mission to discuss with President Bashar Al-Assad the political and diplomatic trajectory ahead to garner the ‘peace dividend’. (Tehran Times)
Read a Russian commentary entitled  Four Reasons Why Liberation of Aleppo Would Mean an End to the Syrian War.
M K Bhadrakumar
Indian Punchline - Reflections on foreign affairs

II
Israel pops up in Gulf riding Arab coattails
M K Bhadrakumar - August 7, 2016

The reported statement by former Israeli minister Diaspora Affairs Rabbi Michael Melchior that Saudi Arabia will open its doors to Israeli visitors “much sooner than you dream about” will not come as surprise. ( Al-Manar TV) To be sure, a critical mass is developing in the secretive Saudi-Israeli intercourse.
The Saudi regime has been chary about links with Israel for fear of annoying the ‘Arab Street’, whereas, Israel has been all along eager to flaunt the breach in the Berlin Wall of Arab-Israeli conflict. But Saudis seem to estimate now that the time has come to be open about the relationship.
The point is, if the raison d’etre of the dalliance is the ‘containment’ of Iran, it is about resource-sharing. An open relationship is needed to optimally develop security and military cooperation. The Custodian of Holy Places seems to think the Muslim world will learn to live with his country’s strategic cooperation with Israel.
The Palestinian issue no longer poses hurdles, either. Arab Spring, conflicts in Syria and Iraq, military coup in Egypt, Saudi-Iranian rivalry, breakdown in Iran’s ties with Hamas, Islamic State – all these  have relegated the Palestinian issue to the backburner. Besides, Palestine President Mahmoud Abbas is on tight American and Saudi leash. Abbas even received in Ramallah recently a Saudi delegation led by former general Anwar Majed Eshki who visited Jerusalem and met senior Israeli officials, including the head of the foreign ministry Dore Gold. 
Again, Saudi Arabia’s keen interest in taking possession of two Red Sea islands at the mouth of the Gulf of Aqaba – Tiran and Sanafir – needs to be understood as a move driven by the desire to be Israel’s next-door ‘neighbor’. Sanafir and Tiran sit at the mouth of the Gulf of Aqaba, on a strategically important stretch of water called the Strait of Tiran, used by Israel to access Red Sea.King Salman personally camped in Cairo in April to persuade Egyptian President Abdel Fattah al-Sisi to transfer the two islands in lieu of a seductive multi-billion dollar aid package to Sisi.
Indeed, both Saudi Arabia and Israel are making haste to position themselves for a new phase of the Middle East’s politics in the post-Barack Obama era. They expect Hillary Clinton to pick up the threads where George W. Bush left them —  a muscular regional policy involving switch back to containment of Iran and resuscitation of the pivotal relationships with Israel and Saudi Arabia.
Neither Saudi Arabia nor Israel is willing to reconcile with the Iran nuclear deal. They are doing everything possible, no matter what it takes, to see that the deal gets derailed. On Saturday, Israeli Defence Ministry issued a harshly-worded statement slamming Obama and comparing the Iran deal with the 1938 Munich agreement to appease Hitler. (Jerusalem Post)
Equally, Saudis and Israelis have convergent interests in regard of the conflicts in Syria and Iraq — supporting extremist Sunni groups, promoting the Kurdistan project, creation of ‘spheres of influence’ on Syrian and Iraqi territory, and ultimately, entrapping Iran in a quagmire that will exhaust the regime.
The Saudi-Israeli strategic regional realignment is something that Washington historically encouraged. It is just the underpinning needed for creating a regional security architecture supported by the NATO’s network of partnerships with the GCC states under the canopy of a US missile shield.
Alas, Turkey too could have been a key partner in this enterprise, but for the failure of the July 15 coup. Israel looked distressed when it transpired that the coup failed. As for Saudi Arabia, it probably played a role in the failed coup. (Sputnik)
Without doubt, it is against a complex backdrop that the recent reports regarding Israel and Pakistan taking part in a major air exercise hosted by the US also needs to be viewed. Neither Islamabad nor Tel Avi has denied the reports. Of course, US always encouraged a Pak-Israeli proximity. Now, the big question is: With Saudi Arabia establishing ties with Israel, can Pakistan be far behind? (Times of Israel)
From the Israeli, Saudi and American perspective, it is of the utmost importance that Pakistan aligns with Saudi Arabia instead of remaining neutral in regard of Iran’s rise. Pakistan’s role is crucial to any major plans of destabilization of Iran.
Israel and Saudi Arabia pretended until recently that they have a special thing going with Moscow, too, with a view to create ‘strategic ambiguity’. Moscow played along, while making a calculated decision that it is Iran which can be its ‘natural ally’ in the Middle East. This is perfectly understandable, because in the ultimate analysis, Israel and Saudi Arabia are bit players, while Iran (or Turkey for that matter) is an authentic regional power credited with a cosmopolitan world view.
It is possible to see the first-ever Russia-Azerbaijan-Iran trilateral summit taking place in Baku on Monday as a strategic counter-move by Moscow and Tehran. The proposed North-South Transport Corridor is  admittedly an old idea with a pronounced economic dimension, but in the present context, an access route for Russia to Persian Gulf and the Middle East via Iran’s territory becomes a geopolitical event of far-reaching significance in the regional alignments that are under way. (See my blog China’s One Belt One Road isn’t only show in town.)
M K Bhadrakumar
Indian Punchline - Reflections on foreign affairs

III
Who stands to gain as Aleppo battle rages?
BY M.K. BHADRAKUMAR on AUGUST 8, 2016
Certainly, it can’t be Turkey and Russia – or Iran. The only conclusion that can be drawn is that the US seems to be feeling unnerved by the Russian-Turkish rapprochement and President Recep Erdogan’s proposed visit to Russia to meet President Vladimir Putin on August 9.
President Barack Obama’s reputation as “prudent retrencher” in America’s foreign entanglements stands corrected in the recent weeks.
Once again Obama went by the military commanders’ wish and agreed to keep American troop level in Afghanistan in such a way to allow an open-ended US occupation.
Again, he just resumed bombing Libya – without any UN mandate and although Hillary Clinton is no longer coaxing him to do that – in a futile campaign that could easily morph into full-fledged military intervention if the next president feels so.
But it is in Syria that the “alter-ego” is surging. Obama is displaying willingness to escalate the war and keep it at a threshold where a plausible option is open to the next president to seek “regime change” through use of force.
As a matter of fact, Dennis Ross, former senior Middle East advisor to Obama, wrote only last week in the New York Times that by using drones and cruise missiles to hit the Assad government’s military resources, US could begin “speaking in a language that Mr. Assad and Mr. Putin understand.”
Curiously, three things happened in Syria in the past week alone – shooting down of a Russian helicopter in Idlib, capture of the northern town of Majib from Islamic State, and the counterattack to break the siege of Aleppo – all of which have varying degrees of US involvement.
The stunning thing is that the uncertainties in Turkish policies do not seem to have come in the way. Can it be that these uncertainties have prompted Washington to accelerate to create new conditions in Syria?
The capture of Manjib by Syrian Kurdish militia in the weekend was only possible with the direct participation of US Special Forces and ferocious US airstrikes (plainly disregarding international criticism about large-scale civilian casualties).
The Russian reports just stopped short of accusing that the MANPADS – shoulder-mounted surface-to-air missiles – used for shooting down the helicopter last Monday would have originated from the US (or transferred by its allies with its knowledge and approval).
The MANPADS would be a ‘game changer’ in the hands of the US-backed rebel forces – much like the famous Stinger missiles in the Afghan ‘jihad’ against the Red Army in the eighties. Reuters pointed out that in the area in Idlib near Aleppo where the Russian helicopter was shot down, Islamic State fighters are not active, “but there are other Islamist rebel groups there, as well as moderates backed by the United States and its allies”.
The report added,
• That raises the prospect — which could cause a major diplomatic incident — of the helicopter having been brought down by a U.S.-supplied weapon. The United States has equipped some rebel groups with TOW anti-tank missiles, which can also be used against helicopters.
Moscow obviously chose to play down the incident. However, with regard to the current rebel counter-offensive in Aleppo, Russian reports are explicit that these “al-Nusra Front and allied anti-Assad Islamist rebel groups… are strangely backed by the United States”. Sputnik reported:
• Washington-backed ‘moderate’ rebels, including a freshly re-branded al-Nusra Front (al-Qaeda) and the violent Islamist group Ahrar al-Sham breached the Syrian government siege in the city of Aleppo on Saturday opening a corridor in the south marking a major setback for the Syrian Army supported by Russian air power.
This is not to suggest that Russia is gearing up for a confrontation with the Obama administration. Rather, the US seems to be creating new ground realities where Dennis Ross’s prognosis can become a viable action point at a future date if a future US president decides on those lines.
The Russian reports are cautiously optimistic that the US-backed rebel attacks in Aleppo will be “short-lived”. The Syrian government and Hezbollah have rushed in reinforcements, according to Iranian reports.
But the Saudi establishment daily Asharq Al-Awsat has boasted that “it will take only hours to liberate eastern areas (of Aleppo) and rebels have crossed halfway through liberating the whole city”. The daily reported on Saturday that “news about liberalizing (sic) Aleppo will be announced in hours.”
Clearly, a do-or-die battle is shaping up in Aleppo. What introduces an element of intrigue here is that the US-backed rebel offensive got under way hardly 48 hours before the trip by Turkish President Recep Erdogan to Russia to meet President Vladimir Putin on August 9.
On Friday, Erdogan had received Kazakhstan President Nurusultan Nazarbayev who came to Turkey on an announced visit. Nazarbayev is a trusted friend and associate of Putin in regional politics.
Erdogan told the media that Nazarbayev made a “big contribution to re-establishing concord” between Turkey and Russia. He said they held “similar views on relations with Russia”.
Again, on Saturday, Erdogan told TASS in an interview: “It will be a historical visit (to Russia), a new start. I believe talks with my friend Vladimir will open up a new page in bilateral relations. Our countries have a lot to do together.”
He stressed, “It is impossible to find solution to the Syrian problem without Russia’s participation. We can settle the crisis in Syria only in cooperation with Russia”.
All things considered, the big question is: Who stands to gain by pushing the envelope in Aleppo at this point? Certainly, it can’t be Turkey and Russia – or Iran. The only conclusion that can be drawn is that certain quarters seem to be feeling unnerved by the Russian-Turkish rapprochement.
To be sure, Obama’s “alter-ego” will get noticed in Ankara, Moscow and Tehran.
Interestingly, Iranian President Hassan Rouhani disclosed that at a meeting with Putin in Baku today (Monday), he hoped to discuss regional security and stability in the Middle East with emphasis on strengthening the fight against terrorism.
Put differently, Iran and Moscow will work out a coordinated response in Syria.
Significantly, the influential foreign policy advisor to Iran’s supreme leader, Ali Akbar Velayati warned the Obama administration on Sunday not to underestimate Iran’s will to safeguard its national interests.
“Iran is always free to act based on its national interests in the region, Syria, Iraq, Yemen and other different places”, Velayati said.
M K Bhadrakumar
Asia Times
Ambassador MK Bhadrakumar served as a career diplomat in the Indian Foreign Service for over 29 years, with postings including India’s ambassador to Uzbekistan (1995-1998) and to Turkey (1998-2001). He writes the “Indian Punchline” blog and has written regularly for Asia Times since 2001.
(Copyright 2016 Asia Times Holdings Limited, a duly registered Hong Kong company. All rights reserved. Please contact us about sales, syndication and republishing.)

.~`~.
         
08/08/16--08:55: Δύο -δυσάρεστα- Σχόλια (8 Αυγ 2016).
I
Από τη μια μεριά, βλέπω μια χώρα (πλην ενός κόμματος) που, μέσα σε όλη την πόλωση, την ένταση και τις δυσκολίες της, δείχνει πυγμή, αυτοπεποίθηση, ζωτικότητα και αποφασιστικότητα (και ξεχειλίζει φρόνημα). 
Που λέει «Εάν όλοι είμαστε εδώ, τότε τι αντιπροσωπεύει ο κύριος στην Pennsylvania;». Έμμεσα, η συγκέντρωση δηλώνει ποιος είναι ο νούμερο ένα εχθρός της πολιτείας ολόκληρης (όχι απλά ενός κόμματος).
Από την άλλη, βλέπω μια χώρα «κυρά Μαριώ», αποπροσανατολισμένη, απελπισμένη, παρηκμασμένη, χειραγωγούμενη και εξευτελισμένη, που οι πολιτικοί της έχουν δημιουργήσει μια εικονική πραγματικότητα (στην οποία την έχουν εγκλωβίσει, σφραγίζοντας την) και ένα εγχώριο μικρομάνατζμεντ, το οποίο «πουλάνε» στους ψηφοφόρους, αρκετοί από τους οποίους, έχουν ποντάρει όλα τους τα χαρτιά και όλες τους τις ελπίδες, σε ένα και μόνο ζήτημα:
 το Κουρδικό (το οποίο μάλιστα ανακάλυψαν πρόσφατα). 
Βλέπω μια χώρα μαριονέτα, που όταν τις λένε κάτσε, κάθεται, και όταν τις λένε σήκω, σηκώνεται. 
Που έχει εξιδανικεύσει αυτή την συμπεριφορά και αγωνιά να την δικαιολογήσει και να την νομιμοποίησει λέγοντας: «είδατε; 
Οι Τούρκοι δεν κάθονται και δεν σηκώνονται όταν τους λένε - όπως εμείς - και το πληρώνουν. 
Δεν κάθονται φρόνιμα». Μα ούτε οι Αυστριακοί «κάθονται» αδερφέ μου. 
Ούτε οι Άγγλοι. Ούτε οι Πολωνοί. Ούτε οι Γερμανοί (βλ. οικονομική διαχείριση). 
Ούτε οι Γάλλοι. Ούτε κανείς. 
Μήπως αποτελείς εσύ την εξαίρεση αδερφέ μου; 
Μήπως γι'αυτό ουδείς από τους προηγούμενους σε υπολογίζει; (ακόμη και τα Σκόπια δεν σε υπολόγισαν πριν λίγους μήνες).
Βλέπω μια χώρα που, όχι απλά δεν ξεχειλίζει φρόνημα, αλλά φωνάζει συνεχώς φρόνιμα! 
Φρόνιμα! Καθίστε φρόνιμα!
 Μια χώρα που, είτε επιθυμεί να κατεβάσει στο δικό της επίπεδο μια άλλη χώρα, είτε - εφόσον δεν το καταφέρνει αυτό - εύχεται και ελπίζει να καταστραφεί αυτή η χώρα (επειδή δεν έκατσε... φρόνιμα! 
Φρόνιμα! Αλλά είχε φρόνημα). 
Μια χώρα που εκπέμπει μια εικόνα που συνδυάζει υποτακτικότητα, παραίτηση, εξευτελισμό, εθελοδουλεία και... Scavenging. Αυτά όμως είναι δείγματα αρρώστιας και παρακμής.
Η Τουρκία είναι χώρα σε άνοδο και διέγερση. 
Η Ελλάδα είναι χώρα σε πτώση και κατατονία. Καταλάβετε το. 
Και να πάθει ζημιά ο άλλος, δεν πρόκειται να κερδίσεις ουσιαστικά εσύ. Κανείς δεν θέλει ένα «κουτσό άλογο» (που νιώθει καλύτερα επειδή πληγώνεται ο μαχητικός επιβήτορας). 
Το «κουτσό άλογο» δεν αποκτά μεγαλύτερη αξία, και κανείς πότε δεν αντικατέστησε με αυτό, τον επιβήτορα.
 Ούτε με κανένα «κουτσό άλογο», ούτε με καμιά... «κυρά Μαριώ».
– Ε, αλεπού κυρά Μαριώ, δεν τα φτάνεις τα σταφύλια;...
– Ε, κυρα-Μαριώ, κουκουβάγισε η κουκουβάγια, η Σοφία!
 Κουράστηκες, αλλά σταφύλια δε δοκίμασες!
– Σιγά καλέ, απάντησε αμέσως η αλεπού, άδικος ο κόπος μου! 
Αυτά τα είδα από κοντά κι είναι αγουρίδες, δεν αξίζουν!
Η αλεπού μας έφευγε χωρίς να δείχνει πως την πείραξε που δεν έφτασε τα γινωμένα σταφύλια, μουρμουρίζοντας συνέχεια: «άγουρα, αγουρίδες!». 
Κι η κουκουβάγια, η Σοφία, έλεγε στα κουκουβαγάκια της: 
«Όσα δε φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια», και γέλαγαν όλοι μαζί.
Σημειώσεις
[-] Εάν δείξεις, κυρά Μαριώ, διαφορετικά σημάδια, εγώ θα είμαι ο πρώτος που θα το παραδεχτώ. Μέχρι στιγμής, όμως, αποτελείς παράδειγμα προς αποφυγήν (για να το θέσω κομψά), από το Λονδίνο μέχρι την Άγκυρα, από την Τεχεράνη μέχρι το Βερολίνο, από την Μόσχα μέχρι το Παρίσι και από το Κάϊρο μέχρι την Μαδρίτη. 
Πήγαινε λοιπόν να πληρώσεις τους φόρους σου, απόλαυσε το «πλαστικό χρήμα» και δώσε αναφορά για κάθε μέρος που πας και κάθε τι που κάνεις, κυρά Μαριώ, και άσε τα υπόλοιπα.
[-] Το Κουρδικό, όπως έχω ξαναγράψει, υπερβαίνει την Τουρκία.
 Δεν είναι απλά και μόνο, τουρκικό ζήτημα, είτε «κάθονται» είτε «δεν κάθονται», οι Τούρκοι.
[-] Είναι διαφορετικό πράγμα η σωφροσύνη του Θουκυδίδη και διαφορετικό πράγμα η εθελοδουλεία του De La Boétie.

II
Ήθελα να γράψω πριν λίγο καιρό πως στην Ρωσία του Putin έχουν επιλέξει πιο σωστή πορεία απ'ότι στην Τουρκία του Erdoğan, υπό της εξής έννοια. Απλοϊκά μιλώντας, μπορούμε να πούμε πως η Ρωσία του Putin, επιδίωξε να ενώσει την «κόκκινη» με την «λευκή» Ρωσία, και πολύ καλά έκανε (αυτά είναι μεγάλα εσωτερικά ζητήματα για κάθε έθνος που υπερβαίνουν οποιαδήποτε εξωτερική ματιά ή κριτική). 
Στην Τουρκία του Erdoğan, είχαμε την εξέγερση μιας Τουρκίας που, για περίπου έναν αιώνα, ήταν υπό κατοχή.
 Ωστόσο, μετά την χθεσινή συγκέντρωση, μου έρχεται στο μυαλό το εξής ερώτημα:
 Μπορεί, πλέον, η Τουρκία του Erdoğan να ακολουθήσει το ορθότερο παράδειγμα της Ρωσίας του Putin, και να ενώσει την «λευκή» με την «μαύρη» Τουρκία; 
Σε μια τέτοια περίπτωση, η Τουρκία θα βγει ενισχυμένη.
Η χθεσινή συγκέντρωση αποτελεί σημείο καμπής για την ιστορία της Τουρκίας.
 Μάλλον και της ευρύτερης περιοχής.

Σημείωση
Η ενασχόληση με την Τουρκία πλέον, ξεπερνά τα κλασικά πλαίσια. Οι μεταβολές είναι μεγάλες. Μιλάμε για καταστάσεις σοβαρές και συγκλονιστικά πράγματα. Όχι για Καραμανλήδες και Παπανδρέηδες. Ούτε για ελεγχόμενα εξωεθνικά φυτέματα, εκβιαζόμενα πρόσωπα κ.λπ. Εδώ, ασχολούμαστε με τον Αλέκο και τον Κυριάκο, με το παγκόσμιο κεφάλαιο και τον κρατισμό (και τον Θεοχάρη), και φυσικά, με τις Βρυξέλλες.

Γίναμε ένας μικρός λαός. Βαφτίσαμε την παρακμή και τον ευνουχισμό, εκπολιτισμό, εξευρωπαϊσμό ή οτιδήποτε άλλο.
        
08/11/16--10:34: 11 Αυγ 2016.
I

Το έχω γράψει και κατά το παρελθόν (πριν ακόμη ψηφίσει για αποχώρηση το Ηνωμένο Βασίλειο από την Ε.Ε):
 το «ευρωατλαντικό, δυτικό ή/και φιλελεύθερο» τρίγωνο Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Γερμανία έχει χάσει μεγάλο μέρος της σημασίας, της βαρύτητας και της συνοχής του (και τελικά «έσπασε»). 
Η ιστορία της ηπείρου εξελίσσεται πλέον στο νέο ευρωπαϊκό κέντρο βάρους, το οποίο έχει μεταφερθεί στο τρίγωνο Γερμανίας, Ρωσίας και Τουρκίας (και στο εσωτερικό αυτού του τριγώνου). Αναμένουμε να δούμε τι ακριβώς θα προκύψει μεσοπρόθεσμα από την συνάντηση-προσέγγιση Ρωσίας και Τουρκίας.

II
Το Ηνωμένο Βασίλειο ψηφίζει για αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά η Ε.Ε δεν αποδυναμώνεται.
 Την Τουρκία υποτίθεται πως προειδοποιούν ότι θα εκδιώξουν από το ΝΑΤΟ, αλλά το ΝΑΤΟ δεν θα κινδυνεύσει με κατάρρευση ή αποσταθεροποίηση (σε λίγο θα μας πουν πως θα ενισχυθεί). 
Το Ηνωμένο Βασίλειο και την Τουρκία - υποτίθεται πως - ήθελαν στην Ε.Ε, και τις δύο χώρες τις έχασαν. Καλές σχέσεις μεταξύ Γερμανίας και Τουρκίας ήθελαν, και τελικά αυτές οι δύο χώρες παίζουν σφαλιάρες μεταξύ τους. 
Την Ρωσία και την Τουρκία ήθελαν να ενσωματώσουν στην «Δύση» και οι δύο αυτές χώρες απομακρύνονται από την τελευταια, φανερώνοντας σημάδια προσέγγισης μεταξύ τους.
Η Τουρκία προσπαθεί να κάνει άνοιγμα στην Ρωσία (και το Ιράν), αλλά η Τουρκία είναι απομονωμένη. Βασικά, ανατολικά της Ερυθράς Θάλασσας, δηλαδή περιφερειακά, απομονωμένη είναι η Σαουδική Αραβία και όχι η Τουρκία (η οποία, εάν προσεγγίσει το Ιράν, θα κινδυνεύσει με κατάρρευση όλο το περιφερειακό σύστημα υπό την ομπρέλα των Η.Π.Α: 
Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ισραήλ, Τουρκία. 
Γι'αυτό έχουν πάρει φωτιά τα μπατζάκια τους). Ιδιαίτερα αυτός ο περί «απομόνωσης» λόγος, έχει καταντήσει γραφικός.
 Την αρχική περίοδο των κυρώσεων επί της Ρωσίας διαβάζαμε πως η Ρωσία είναι απομονωμένη. 
Ούτε καν ο Ian Bremmer (που στα διεθνή μπορεί να έχει κάποιες ιδέες, αλλά ουσιαστικά δημοκρατικός προσανατολισμένος προς το σύστημα Κλίντον είναι ο άνθρωπος), δεν άντεξε με αυτό το παραμύθι περί «απομόνωσης» και ανέβασε έναν χάρτη στον λογαριασμό του στο twitter όπου έδειχνε τον πλανήτη σχεδόν κενό, και να υπάρχει σε αυτόν μονάχα η δυτ. Ευρώπη, η βόρεια Αμερική και η Αυστραλία, γράφωντας ειρωνικά: ''η Ρωσία είναι απομονωμένη'' (αφήστε που οι άνθρωποι περίμεναν να «πέσει», ή το λιγότερο να αποσταθεροποιηθεί, το σύστημα Πούτιν λόγω των κυρώσεων! Τελικά γκρινιάζουν οι Ιταλοί, οι Ούγγροι, οι Γάλλοι κ.λπ). 
Στον Ειρηνικό, επιδιώχθηκε η «απομόνωση» της Κίνας (και με την βοήθεια της TPP) και τελικά, παρά τις παραινέσεις και τις πιέσεις για να μην συμμετάσχουν στην AIIB οι σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών, συμμετείχε όλος ο πλανήτης και όλοι τους οι σύμμαχοι (από το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία, μέχρι το Ισραήλ και την Σαουδική Αραβία, την Πολωνία και την Αυστραλία, την Τουρκία και την Νότιο Κορέα). 
Η Τουρκία, διαβάζαμε συνεχώς τους τελευταίους μήνες πως απομονώνεται όλο και περισσότερο, και μέσα σε αυτούς τους μήνες φιλοξένησε στην Κωνσταντινούπολη την Σύνοδο των G20 και τον Οργανισμό Ισλαμικής Διάσκεψης-Συνεργασίας (μουσουλμανικός Ο.Η.Ε).
Κοιτάτε. Δεν λέω πως δεν αντιμετωπίζουν δυσκολίες οι προηγούμενες χώρες. Λέω πως είναι μονοδιάστατη η παρουσίαση της κατάστασης. 
Είναι δύσκολο όμως να ακολουθήσεις όλη αυτή την παπαγαλία και όλο αυτό το κλίμα διαμόρφωσης της «κοινής γνώμης», γιατί πρέπει να γίνεσαι συνεχώς όλο και περισσότερο ηλίθιος ή καθυστερημένος (ή υποκριτής). Εγώ δεν μπορώ να γίνω οικειοθελώς ηλίθιος ή καθυστερημένος.
Η Γερμανία ή/και οι Η.Π.Α, από μόνες τους, πλέον δεν μπορούν να κάνουν και πολλά πράγματα εις βάρος της Τουρκίας, δίχως να έχουν έναν περιφερειακό παίκτη στο πλευρό τους (και στο κουρδικό, οι Η.Π.Α τρέχουν πίσω από τις εξελίξεις). 
Το να φτάνεις στο σημείο να επικαλείσαι την στάση της Ρωσίας και του Ιράν, δηλαδή να βασίζεσαι σε αυτές τις χώρες, προκειμένου να μιλήσεις για δυσκολίες της Τουρκίας, από μόνο του φανερώνει πως η κατάσταση δεν είναι πλέον στα χέρια σου. 
Στις μέρες μας, εάν μιλάμε με όρους που υπονοούν παντοδυναμία της Γερμανίας ή των Η.Π.Α, παραπλανούμε.
Διαβάστε το παρακάτω, και με αυτό ολοκληρώνω:
Both EU politicians and Western media outlets preferred to see July 15 only in the context of the previous political developments. They neglected the invaluable democratic resistance shown by all political parties in a parliament bombed by war planes. That no one came to Turkey from EU institutions (with the exception of a UK minister) to offer solidarity with the Turkish parliament, the founding institution of the nation, shows a lack of sensitivity, empathy and solidarity that cannot be easily digested.
Τα προηγούμενα έγραψε ο Soli Özel. Ο Özel δεν είναι «τσιράκι» του Ερντογάν. 
Είναι Τούρκος Εβραίος, κοσμικιστής φιλελεύθερος και σφοδρός επικριτής του Ισλαμισμού του Ερντογάν.
 Αυτή την στιγμή, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν απολέσει σχεδόν κάθε έρεισμα τους στο εσωτερικό της Τουρκίας. 
Ορισμένοι εκτέθηκαν, ανεπανόρθωτα.
Βασικά, νομίζω πως οι άνθρωποι βρίσκονται σε πανικό. 
Όλο το ευρωατλαντικό σύστημα τρίζει και όλες οι σοβαρές χώρες, είτε δημιουργούν άμυνες (είτε απομακρύνονται από τμήματα του, είτε αποκτούν βαθμούς ελευθερίας εντός του κ.λπ), είτε ανοίγονται προς τα νέα κέντρα βάρους στον πλανήτη. 
Προκειμένου να μην τα βλέπεις ή να μην τα πράττεις αυτά, χρειάζεσαι οικειοθελώς ηλίθιους ή καθυστερημένους.
Σημειώσεις
[-] Γνωρίζουμε πως οι προσεγγίσεις ή οι σχέσεις Τουρκίας και Ρωσίας είναι δύσκολες. Άλλο πράγμα όμως δείχνω εδώ.
[-] Δεν είναι μονάχα ο Soli Ozel, είναι και αρκετοί ακόμα (π.χ Murat Yetkin). 
Οι απόψεις «κοσμικών», η συσπείρωση τους γύρω από τον Ερντογάν, η κήρυξη του Γκιουλέν από όλους ως εχθρό, μαζί με την συγκέντρωση και το γεγονός πως το 85-90% του πολιτικού συστήματος συσπειρώθηκε γύρω από την εκλεγμένη ηγεσία, φανερώνει πως ορισμένοι εκτέθηκαν. 
Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα (και τα παραμύθια που πουλάνε αρκετοί). 
Αξιοπιστία Μηδέν.
[-] Έχουμε μια εντελώς περιορισμένη και στρεβλή εικόνα, όχι απλά μέσα από τα δικά μας εθνικά μάτια, γιατί εμείς δική μας ματιά δεν έχουμε (δεν είμαστε απλά παπαγάλοι αλλά βλέπουμε και τον κόσμο με τα μάτια των άλλων), αλλά μέσα από μια πολύ συγκεκριμένη Ουάσινγκτονια-Βρυξέλλιώτικη-Βερολινέζικη ματιά («δυτική» ματιά την λένε, για να μην κουράζεστε).
[-] Το Ισραήλ έχει αναπτύξει μια καταπληκτική στρατηγική που εκτείνεται από την δυτική Αφρική μέχρι την Ινδία (κανένα σοβαρό κράτος δεν λειτουργεί «ευρωκεντρικά» ή με όρους «ανηκολογίας»: ανήκω στην Δύση κ.λπ) που συνδυάζει στοιχεία τα οποία έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον (όπως αυτοχθονία, απο-αποικιοποίηση κ.λπ), αλλά χρειάζεται χρόνος προκειμένου αυτή η στρατηγική να αναλυθεί.

III

Ο ανιστόρητος άνθρωπος, φωνάζει πιο εύκολα και πιο άναρθρα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Γίνεται ευκολότερα οπαδός και ιερόμάχος αυτής της ανανεωμένης μετα-πολεμικής και μετα-70s, αλλά κυρίως μετα-90s κοσμικής θρησκευτικότητας (secular religiosity). 
Τα περισσότερα για τα οποία φωνάζουν όλοι αυτοί, δεν ίσχυαν στο λίκνο και την πατρίδας τους μέχρι τις δεκαετίες 1960-1980 (ποιο ήταν το νομικό πλαίσιο στο θέμα της φυλής και της ομοφυλοφιλίας μέχρι το 1964 και το 1973 στο λίκνο τους;). 
Άρα, θα πρέπει να απορρίπτουν όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, από το 1960 ή το 1980 και πριν [1].
 Μιλάμε για θεσμοθετήσεις μόλις λίγων δεκαετιών που επεκτάθηκαν κυρίως κατά την διάρκεια των 80s και των 90s. Και το μπικίνι, μεταξύ 1960-1980 άρχισε να κερδίζει σε δημοτικότητα. 
Όταν το 1983, στην ταινία Star Wars (Return of the Jedi) παρουσιάστηκε η πρωταγωνίστρια με μπικίνι, ακόμη και τότε, δημιούργησε αίσθηση (το 1983!).
 Ξανά, έχουμε το μοτίβο επέκτασης μεταξύ 1980-1990 [2]. 
Μέχρι το 1988, δύο μόλις χρόνια πριν από την αρχή της δεκαετίας του 1990 και τρία χρόνια πριν από την αρχή της μετα-διπολικής εποχής, το μπικίνι κάλυπτε μόλις το 20% των πωλήσεων.
Και να μην προκαλούν, γιατί θα αρχίσω να παραθέτω αποσπάσματα από το έργο του Ιμμάνουελ Καντ, του Βολταίρου και άλλων, και θα τρέχουν να κρυφτούν (θα νομίζουν πως διαβάζουν Γκομπινώ-Gobineau ή τίποτα Γερμανούς ανθρωπολόγους του μεσοπολέμου).
Σημειώσεις
[1] Αν και σε αρκετά μέρη του πλανήτη, δεν υπήρχε ακριβής προσέγγιση ή αντίληψη περί φυλετικών διακρίσεων.
[2] Η Ισπανία, το Βέλγιο, η Ιταλία, η Αυστραλία και η Πορτογαλία, ήταν κάποιες από τις χώρες που το μπικίνι απαγορευόταν κατά τις δεκαετίες 1950-1960.
[*] Τα προηγούμενα δεν είναι ζήτημα «πολιτισμικού σχετικισμού» (θα γίνει της μόδας και αυτός ο όρος) αλλά στοιχειώδους γνώσης και ιστορικής προοπτικής, η οποία δεν υποκύπτει σε ένα ακατάσχετο, γελοίο, και σε αρκετές περιπτώσεις ύπουλο, λαϊκισμό.

IV
Αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν «αριστερά», δεν κατέρρευσε λόγω κάποιας «επικράτησης του καπιταλισμού».
 Αυτό που αποκαλείται «αριστερά», κατέρρευσε, γιατί η λεγόμενη «αριστερά», είναι ηθικοπολιτισμικά φιλελεύθερη και κοσμικιστική, δυτικογενής και ευρωκεντρική, και γιατί σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη απεκδύονται αυτό το επιφανειακό φαινόμενο που επικάθησε επί των κοινωνιών (εξαιτίας του δόγματος westernization-modernization) κατά τον τελευταίο αιώνα, και αναδύεται το πολιτισμικό υπόβαθρο κάθε κοινωνίας.
Η λεγόμενη «αριστερά», νόμιζε πως αρκούσε να μην είναι δυτικό-φιλελεύθερη οικονομικά. Μαντέψτε: δεν αρκεί. 
Γιατί η «οικονομία» δεν είναι «οντολογία» και η ηθικοπολιτισμική διάσταση δεν είναι «εποικοδόμημα», όπως αρχίζουν να διαπιστώνουν και οι παλαιοί «δεξιοί» αντίπαλοι της, και σημερινοί σύμμαχοι της (οι οποίοι, και αυτοί, προϋποθέτουν ένα συγκεκριμένο πολιτισμό).
Ακόμη αναμένω να μου πουν ποιες είναι οι πολιτισμικές ρίζες του δίπολου «αριστερά-δεξιά».
Ασχολούμαστε με όρους-τσουβάλια και δίπολα άνευ οικουμενικού νοήματος και καθολικής ισχύος (επί των οποίων προστίθενται συνεχώς νέα περιεχόμενα), που προϋποθέτουν έναν συγκεκριμένο και κοινό πολιτισμό. 
Ο πολιτισμός αυτός, εμπεριέχει πολλά στοιχεία ουνιβερσαλιστικού ουνιταριανισμού (Unitarian Universalism), ντεϊσμού, προτεσταντισμού και υπερ-καλβινισμού, σε μια χοάνη θρησκευτικού συγκρητισμού, όπου αναμειγνύονται κοινωνιολογικά δόγματα με κυρίαρχα «κρυπτοχριστιανικά» στοιχεία, που εκβάλουν σε μια κοσμική θρησκευτικότητα (Secular Religiosity).
      
08/12/16--05:44: Ένας σχολιασμός και ένα κείμενο (12 Αυγ 2016).
I
Λίγες ώρες πριν από την συνάντηση Putin-Erdoğan, ο Ρώσος Πρόεδρος παρευρέθηκε σε σύσκεψη μεταξύ Ρωσίας, Αζερμπαϊτζάν και Ιράν, κατά την οποία ανακοινώθηκε ένα τριμερές πλαίσιο συνεργασίας αυτών των χωρών, σε διάφορους τομείς. 
Στις δηλώσεις που έκανε ο Erdoğan, κατά την διάρκεια της συνέντευξης τύπου μετά την συνομιλία του με τον Ρώσο Πρόεδρο, επίσης ανακοίνωσε τριμερής συνεργασία μεταξύ Τουρκίας, Αζερμπαϊτζάν και Ρωσίας (εμφανής η κεντρικότητα του Αζερμπαϊτζάν). 
Συμπλήρωσε πως ελπίζει ότι «ο άξονας φιλίας μεταξύ Μόσχας και Άγκυρας» θα αποκατασταθεί.
 Η αποκατάσταση και η ομαλοποίηση των σχέσεων των δύο χωρών ''will bring peace and stability to the region, which is very important'', επισήμανε στη συνέχεια (ειπώθηκαν αρκετά ακόμη που έχουν ενδιαφέρον: πραξικόπημα, Turkish Stream, Akkuyu Nuclear Power Plant project κ.λπ). 
Λίγες ώρες μετά την συνάντηση των δύο ανδρών, ο Putin συναντήθηκε με τον Serzh Sargsyan της Αρμενίας (εμφανής η περιθωριοποίηση της Γεωργίας στην περιοχή), ενώ είχε συνομιλία με την Theresa May της Βρετανίας, κατά την διάρκεια της οποίας εκφράστηκε ''dissatisfaction with the current parameters of cooperation in the political, trade and economic spheres''και από τις δύο πλευρές. 
Τέλος, στις 10 Αυγούστου υπήρξε τηλεδιάσκεψη με τον Narendra Modi της Ινδίας, για τα εγκαίνια μονάδας πυρηνικής ενέργειας που κατασκεύασε η Ρωσία (Kudankulam Nuclear Power Plant). Αφού ο Modi είπε τα δικά του περί σεβασμού της μητέρας γης (I have a vision for India where achievements of our economic development are respectful to mother earth), έναν λόγο και ένα ύφος που χρησιμοποιεί και στις ομιλίες του στον Ο.Η.Ε, κατέληξε:
 Long live Indo-Russian friendship!
Είναι φανερό πως, σε διεθνές επίπεδο, η Ρωσία είναι δραστήρια και «ανεβαίνει». 
Αυτή η εικόνα φαίνεται αντιφατική σε σχέση με διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ρωσία στο εσωτερικό της, αν και χαρακτηρίζεται από σταθερότητα (βέβαια, νομίζω πως κατ'ουσίαν, ποτέ δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς συμβαίνει στο εσωτερικό αυτής της αχανούς χώρας). 
Με την Τουρκία, η εικόνα είναι κάπως αντίστροφή.
 Δυσκολεύτηκε, πιέστηκε και συνάντησε αρκετά εμπόδια στο εξωτερικό της [1], ενώ στο εσωτερικό της είναι σαφώς πιο δραστήρια και δυναμική, πιο νεανική και ζωτική χώρα από την Ρωσία.
Θα πρέπει να καταλάβουμε πως η Republic of Turkey, είναι νεαρή σε ηλικία. 
Είναι μόλις 93 ετών (η Συνθήκη της Λωζάνης, αποτελεί ιδρυτικό κείμενο της). Η Hellenic Republic είναι 186 ετών (η Republic of Turkey θα είναι συνομήλικη με την σημερινή Ελλάδα το 2109 μ.Χ). Σε μόλις 93 χρονιά, η Republic of Turkey κατάφερε να γίνει η 6-7η μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρώπη και η 17-8η στον πλανήτη. Επίσης, όσες και όσοι έχουν μελετήσει το έργο του Παναγιώτη Κονδύλη, θα πρέπει να αντιληφθούν πως η σημερινή Τουρκία (2016) και η Τουρκία για την οποία έγραφε ο Κονδύλης (1997), μικρή σχέση έχουν μεταξύ τους [2]. 
Η σημερινή Τουρκία είναι πολύ ισχυρότερη. 
Από το 2002 έως το 2015, η Τουρκία αύξησε το Α.Ε.Π της από 230 σε 720 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ από το 1997 έως το 2016, είχε πληθυσμιακή αύξηση κατά περίπου 20 εκατομμύρια (αυξήθηκε κατά περίπου δύο Ελλάδες). Η Republic of Turkey, το 1997 είχε πληθυσμό περίπου 60 εκατομμύρια και σήμερα έχει περίπου 80 εκατομμύρια.
Σε μόλις 93 χρόνια λοιπόν, η Republic of Turkey, κατάφερε να γίνει η 7η οικονομικά και 3η πληθυσμιακά χώρα στην Ευρώπη και 17-8η οικονομικά και 19η πληθυσμιακά χώρα στον πλανήτη.
Σημειώσεις
[1] Η ευθυγράμμιση της Τουρκίας με το Ισραήλ, την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα (παρά τις διαστάσεις Ισραήλ-Τουρκίας, ευθυγράμμιση υπήρξε ως προς την Συρία και την πτώση του Assad). 
Την Τουρκία δεν την συνέφερε να είναι το μέτωπο της αντιπαράθεσης αυτού του περιφερειακού συστήματος απέναντι στον άξονα Μόσχας, Τεχεράνης και Δαμασκού (πόσο μάλλον όταν έχει το κουρδικό στον κόρφο της). 
Η Τουρκία πιέστηκε πολύ και εσωτερικά και εξωτερικά δίχως να έχει ουσιαστικό όφελος, το αντίθετο μάλιστα. 
Περικυκλωμένη γεωγραφικά, ήταν η μόνη από τις χώρες αυτού του περιφερειακού συστήματος που υπέστει -και εσωτερίκευσε- όλα τα αρνητικά, τις απώλειες, τα βάρη και τις επιπτώσεις αυτής της αντιπαράθεσης (οι υπόλοιπες τρεις χώρες του περιφερειακού συστήματος στο οποίο συμμετείχε, έμειναν ουσιαστικά ανέγγιχτες). 
Η επιλογή της Άγκυρας να προσεγγίσει -ή να είναι πιο ήπια με- τον άξονα Δαμασκός, Μόσχα, Τεχεράνη δεν είναι ούτε «παράξενη», ούτε «ανορθολογική», ούτε «ιδεολογική».
[2] Η Τουρκία, και 60 εκατομμύρια πληθυσμό να είχε, θα ήταν η ισχυρότερη χώρα στο εσωτερικό του τριγώνου Γερμανία, Ρωσία, Ιράν. 
Ο τόνος και το χρώμα στη γραφή του Παναγιώτη Κονδύλη αντικατόπτριζε αυτό ακριβώς. 
Την Τουρκία των 60 εκατομμυρίων πληθυσμού (και του Α.Ε.Π των 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων).
[*] Turkey 2016 GDP (nominal): $751 billion - GDP (PPP): $1.6 trillion.

II
Ακολουθεί ένα κείμενο που έχει ενδιαφέρον. Διαφωνώ σε ορισμένα σημεία του, βέβαια.
Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος
Ένας πολυπολικός κόσμος θα μπορούσε να υπάρξει ως ειρηνικός κόσμος για την ενίσχυση της ελευθερίας και της ισότητας, στο βαθμό που οι ειρηνιστές επικρατήσουν των μιλιταριστών στην ευρύτερη ευρασιατική ζώνη και στο μέτρο που Πούτιν και Ερντογάν πραγματοποιήσουν αυτά τα οποία διακήρυξαν χθες κατά την συνάντησή τους στην Αγία Πετρούπολη, με παράλληλο αυτοπεριορισμό των τάσεων αυταρχισμού και αυτοκρατορισμού στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική των δύο αυτών περιφερειακών δυνάμεων.
Η σημασία της Ελλάδας σε αυτό το πολυπολικό πλαίσιο θα ήταν κρίσιμη και ασφαλώς σημαντικότερη για την σταθερότητα του παγκόσμιου συστήματος ασφαλείας σε σχέση με την μονοπολική ηγεμονία ή την μονο-πολυπολική ηγεμονία [μια υπερδύναμη (ΗΠΑ) με 5-6 μεγάλες δυνάμεις (ΕΕ, Κίνα, Ρωσία, Ινδία, Τουρκία, Βραζιλία)]. Αυτό δεν φαίνεται να γίνεται αντιληπτό στην Ελλάδα, καθώς το κυρίαρχο πολιτικό αφήγημα εγκλωβίζει τον ελληνικό λαό σε μια διάσταση εθνικής ταυτότητας που δομείται και αναδομείται σχεδόν αποκλειστικά στην αντίθεση /αντιπαλότητα έως εχθρότητα με την Τουρκία.
Αν οι ελληνικές πολιτικές πρακτικές και ο πολιτικός λόγος που τους προσδίδει σημασία δεν ξεφύγουν από αυτό το στερεότυπο, η ηγεσία της χώρα μας δεν θα μπορέσει να ενδυναμώσει, υπέρ της ελληνικής κοινωνίας, τον ρόλο της σε αυτή την παγκόσμια συγκυρία, όπου η γεωπολιτική τάξη βρίσκεται υπό αναθεώρηση, ενώ το μεταβιομηχανικό και μετανεωτερικό φαινόμενο έρχεται να μεταβάλει ριζικά τις ίδιες τις έννοιες και τα κριτήρια που ορίζουν γεωπολιτικώς τη σύγχρονη παγκοσμιοποίηση.
Όσοι με (συμπλεγματικούς) όρους του παρελθόντος ατενίζουν το μέλλον, είναι καταδικασμένοι να ηττηθούν και να εξασθενίσουν στο μέλλον και στην Ελλάδα δυστυχώς η εθνική συνείδηση δεν έχει κάνει σοβαρά βήματα «αποθεραπείας» από την εθνικιστική ψύχωση. Η Τουρκία είναι ανταγωνιστής της Ελλάδας στην γεωπολιτική περιοχή μας σε μια σειρά ζητημάτων, αλλά όχι εχθρός με τα χαρακτηριστικά του παραδοσιακού ελληνικού εθνικισμού. Η Ρωσία, από την άλλη, θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται επίσης ώριμα και όχι μυθικά, μυθοπλαστικά ή παραπλανητικά. Είναι μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη που θα μπορούσε να έχει βαθιές σχέσεις συνεργασίας και αλληλοσεβασμού με την Ελλάδα, στο βαθμό που η μια πολιτική ηγεσία δεν χρησιμοποιεί την άλλη καιροσκοπικά και συχνά στο πλαίσιο κάποιας προβοκάτσιας. Καλό είναι μάλιστα να συνειδητοποιήσουμε πως είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα να επιτρέψουμε στην Ορθοδοξία να κάνει πολιτική μεταξύ των δύο χωρών, που μοιράζονται πράγματι πολλά από την κοινή πολιτισμική κληρονομιά της Ορθοδοξίας. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Αν μπερδέψουμε αυτά τα δύο, θα επιτρέψουμε στην παραπολιτική να κυριαρχήσει επί της εξωτερικής μας πολιτικής και σε διάφορους «περίεργους» Δυτικούς ή Ρώσους, που αγωνίζονται για την φαρσοειδή αναβίωση του ψυχρού πολέμου, να νομιμοποιήσουν πολιτικώς τις θρησκευτικού χαρακτήρα κατηγορίες με τις οποίες χωρίζουν αυθαιρέτως τον κόσμο και τους λαούς.
Δεν είναι «ανιστόρητη συμμαχία» η επιχείρηση Πούτιν και Ερντογάν να δρομολογήσουν την ειρήνη αντί για τον πόλεμο στις σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας. Αντίθετα αυτό σημαίνει ιστορική εξέλιξη στη βάση ενός γνωστικού μοντέλου που έχει επεξεργαστεί συγκρούσεις του παρελθόντος και εχθροπραξίες του παρόντος, για την παραγωγή ειρήνης και όχι πολέμου. Δεν είναι ο πόλεμος και η καταστροφή της βιόσφαιρας η μοναδική ιστορία της ανθρωπότητας, είναι και η ειρήνη, η συμφιλίωση, η αμοιβαία κατανόηση, ο συμβιβασμός και οι νέοι θεσμοί που περιορίζουν την πιθανότητα συγκρούσεων με στρατιωτικά μέσα.
Αλήθεια, τον έλληνα δεξιό, κεντρώο ή αριστερό σε τι τον «χαλάει» αυτό; Αφού η πλειονότητα των ελληνικών ΜΜΕ έδειξε να απογοητεύεται από την αποτυχία των στρατιωτικών να καταλάβουν με τα όπλα την πολιτική εξουσία στην Τουρκία και αφού «σνόμπαρε», όπου δεν ειρωνεύτηκε απαξιωτικά, την πρωτοφανή λαϊκή υποστήριξη του τουρκικού λαού προς τον Ερντογάν και τον πολιτικό κόσμο (κυβέρνηση και αντιπολίτευση), κατέληξε σήμερα να υποβιβάζει - όταν δεν δυσφορούν ανοιχτά - την ιστορική πρωτοβουλία Πούτιν και Ερντογάν να ξανακτίσουν αυτό που απειλήθηκε με γκρέμισμα από δικά τους λάθη και καιροσκοπισμούς, σε μια διεθνή σκακιέρα όπου οι ίδιοι έπαιζαν – και συνεχίζουν να παίζουν - χωρίς, ωστόσο, να είναι αυτοί που έχουν τον έλεγχο. Γιατί; Πρόκειται για ηλιθιότητα ή για κρίση στο εθνοδουλικό μας ασυνείδητο, το οποίο συνδέει διαχρονικά την εθνική μας ταυτότητα με την πατρωνία;
Είναι αντικειμενικά καλή είδηση για την Ελλάδα, αγαπητέ αναγνώστη, η επαναπροσέγγιση του Πούτιν με τον Ερντογάν, εκτός αν την δούμε με τους εθνικιστικούς παραμορφωτικούς φακούς μας. Αυτή η είδηση είναι καλή επίσης και για κάθε προοδευτικό ευρωπαίο ή βορειοαμερικανικό, που ασφαλώς αντιλαμβάνεται πως η επιβίωση στον πλανήτη θα πρέπει να αποσυνδεθεί από την απαίτηση στρατιωτικο-οικονομικών συμφερόντων στις ΗΠΑ ή/και στην Ευρώπη για παγκόσμια κυριαρχία/μονοκρατορία. Η Ελλάδα είναι οργανικό μέρος του Ευρωπαϊκού Πόλου. Αλλά το ότι αυτή ανήκει γεωπολιτικώς εκεί δεν σημαίνει πως το εθνικό της συμφέρον πρέπει να ταυτίζεται με αυτούς που με ελεγχόμενο πόλεμο, σχεδιασμένες οικονομικές κρίσεις, πραξικοπήματα και διαρκείς αναθεωρήσεις συνθηκών ασφαλείας, επιχειρούν να επιβάλουν την ηγεμονία τους.
Σε ό, τι αφορά αυτή καθ΄εαυτή την επαναπροσέγγιση Πούτιν- Ερντογάν, θα ήμουν απολύτως βέβαιος πως είναι μια κίνηση υπέρ της ειρήνης μεσο-μακροπρόθεσμα, στο βαθμό που έβλεπα σημάδια εκδημοκρατισμού και στις δύο χώρες. Η αναδόμηση και εμβάθυνση της συνεργασίας Ρωσίας-Τουρκίας δίνει «όπλα» και στα δύο καθεστώτα, που χαρακτηρίζονται από μεγάλο βαθμό αυταρχικότητας σήμερα, να αναπτύξουν ένα πρόγραμμα εκδημοκρατισμού και πολιτικοκοινωνικής φιλελευθεροποίησης άμεσα και με προοπτική δεκαετίας. Αυτό είναι η αναγκαία συνθήκη για να αποδώσει η συνεργασία τους με αναμφισβήτητους όρους ειρήνης και κοινωνικής προόδου. Μια υπόθεση που αφορά άμεσα και στην Ελλάδα.
Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος
      
08/12/16--11:00: Winter and Spring Together, Geocultural Signs of Renewal Throughout Europe.
.~`~.
Winter and Spring Together, Geocultural Signs of Renewal Throughout Europe
Thomas Flichy de La Neuville
Professor of International Relations, University of Paris IV – Sorbonne, France
Despite its deep crisis of identity, spawned by nihilistic elites who are both unable to give a sense to existence and to act in favour of the common good, France is marked by a discreet renewal. Inside its peripheries but also within the State, living minorities, who have the capacity to transmit life, have suddenly emerged. In fact, they have benefited from the current disorder to propose alternatives and thus gain a growing recognition amongst the population. The accelerating decline has thus enabled a geocultural spring. [1]
In Europe, signs of renewal have emerged. The most obvious ones concern the spirit. In fact, the widespread disconnection between theoretical speculations and realities could not last for ever. Even though a person who suddenly says the truth on television, is immediatly described as being provocative – under the realm of lie, the truth is indeed a provocation – yet iconoclasts have become popular. Under the pressure of alternative information sources, traditional media networks have lost legitimacy and support. They appeal precisely to iconoclasts so as to regain some sort of visibility. One after another, the liberal assumptions have thus been questioned and have quickly lost the status of undisputed truths. For example, the heavy investments which have been made to promote the gender ideology have eventually federated various parts of the population on the necessity for a child to benefit from the framework given by a family, composed of a father and a mother and structured by marriage. Other sign of hope, the best-ranked books in France in 2016 are those that insist on the long-term historical roots of the country and propose common sense solutions to the current problems. Shortly speaking, the dead elites have lost the intellectual fight, and can thus be compared to the defenders of the French Monarchy who had lost the battle of ideas in 1750, fourty years before the revolution[2]. A focuse could also be made on the emergence of primary schools, colleges and even Universities[3] which have developped parallel to the state system and propose an alternative training, with results going far beyond expectations. But the geocultural spring is not only intellectual, it also concerns tiny enterprises which have decided to remain small so as to retain their flexibility, their spirit of innovation and to escape the heavy legal framework imposed on bigger structures. Politically speaking, the exclusion of any kind of real alternative by those who have monopolised power causes growing concern. Not only because democracy thus appears as a sort of illusion, but moreover because of the dangerous gap between the professionals of politics and the ordinary citizens. Expelled from the television screens, the political debate has re-appeared with fierceness in the streets and on the web. In these new arenas, ideas promoting the transmission of cultural, economic, political and spiritual life are making their way. At the lowest level, innovative leaders have emerged from the chaos and quench the thirst of populations despaired by the regulations set up by techno-nihilists. They have not come to fill a vacuum, but rather to fulfill their mission: while the dead bury the dead, they are conscious of one thing: only the living will transmit.

The Living Elites are Back (and Officers Amongst Them)

Everything had been carefully planned: in a world marked by the simultaneous progress of democracy and globalisation, the military were a specie bound to short-term extinction. Conflicts would progressively dissolve into the market, and high civil servants would soon enjoy the monopoly of thinking without being bothered by the remarks of a few officers who hardly had a brain and sometimes pretended to think differently – as if they could be something else than mere technicians of war. After all the bureaucratic management of officers had its advantages in so far as it prevented the promotion of the very annoying minority, which pretends to have an alternative vision of the world.
Unfortunately for the technocrats, things did not quite turn this way. The inevitable progress of democracy proved indeed an optical illusion. Globalisation had come to a standstill and identities suddenly re-emerged. In fact, the massive opening of borders had spawned the clash of identities and the inevitable return of war. Now, would the civilian elites be able to cope with the wars they had unleashed? Were those who had claimed the monopoly of intelligence, able to exert their intelligence so as to ensure peace? The answer is only too obvious. They failed dramatically because their technocratic training, based on legal procedures and financial management had made them unable to grasp the world as it was, in its political and cultural dimensions.
They failed dramatically because realities ran against their ideology. Despite the protests of high-ranking officers, wars without purpose were waged. They ended up with military victories and political disasters. The soldiers had thus given their lives because of the unforgivable mistakes committed by ideologues or even worse, the cynical action of lobbyists pushing forward limited wars in order to sell their weapons at a smooth pace. In any case the creative imagination, necessary to overwhelm obstacles in times of troubles, was by no means encouraged. This was, at least, very clear for the French Military who had in mind the famous book of Marc Bloch, The strange defeat, 1940. This book describes how an army of bureaucrats was suddenly defeated by a younger one, which had retained the initiative at the lowest level, and strangely enough had not decided to wage war according to the rules defined by the French war college.
As we know, an army of technicians is unable to understand political realities, especially, when it is blinded by ideologues. During the last years, foreign policies have dissolved in their own contradictions. In France, it appeared very quickly to the military that a supreme technician now occupied the top of the State. In the same time, countries, which underwent other evolution than ours, placed a prince of war at the summit. Vladimir Putin is such a Prince. It appeared also very clearly for the military that in times of unrest, the supreme technician was quickly overwhelmed by the prince of war, especially when his competitor had a clear political vision of the world. Lacking public support, the supreme technician had to dress sometimes as a prince of war so as to regain the confidence of his citizens. In this respect, the Libyan campaign – despite its disastrous geopolitical consequences for North Africa and Europe –was very helpful for the private interest of President Sarkozy whose popularity suddenly raised after the first strikes. President Hollande understood the lesson and benefited very much from the Serval Operation in Mali. The problem is that the stupid military robots – even though confined to their pretended heart of expertise – had realized that wars were now launched for public relations reasons. Military action had become a substitute to a foreign policy. And diplomats had no plan. What should be done with Mali? Elections would be organised and would naturally solve all problems thanks to their magic. What should be done in Syria? No elections this time, otherwise Bachar al-Assad would immediately be re-elected.
The military disasters spawned by the inability of civilians to determine a policy obviously raised questions among the military. Given that the civilians had failed, the military might be allowed to participate in the political debate. Some officers realised that their understanding of the world was by no means inferior to that of their civilian colleagues. In effect, the multiplication of military operations since the Afghan war had stimulated the intelligence of the officers corps. After all what is intelligence, if not adequacy with realities? On foreign operation theatres, the officers had grasped political and cultural realities which remained mysteries for the civilians locked in their island. During the previous decade, the relations between civilians and officers could have been compared to those which existed in France between 1715 and 1789. The armies of Louis 14th had been dramatically reduced between 1715 and 1723. The French army had lost 2/3 of its soldiers. It operated discreetly on foreign operation theatres and within coalitions so as to reduce the cost of war. Enlighted spirits bought mechanised nightingales, which were said to sing divinely, and expected officers to behave as machines, robots. But the comparison with the 18th century has now lost its meaning. War has come back and the officers know that they might play a growing political role in a near future. A window has been opened, just wide enough to hear the song of the real nightingale. Some officers had suddenly the idea that if they allied with the living and creative elites which have been rejected by the state bureaucracy, they could form an elite of substitution, and that this replacement would be accelerated by the growing internal troubles. The lessons of the first weeks of 1914 have not been forgotten, after a few days: a certain number of officers promoted by the peace bureaucracy, have proved unable to command, on the contrary, leaders have emerged from nowhere. Let us carry our thoughts for a moment back to the end of the roman third century. A time of financial collapse, social troubles, political disorder – with the apparition of splinter kingdoms in Syria and in Gaul, a time of migrations and wars. What was the solution found by the Emperor to cope with increasing violence? A militarisation of the administration.
Geoculture, a Method to Renew Decaying Civilisations

Not only have the living elites emerged, they have also invented a method in order to break away from nihilism. For them economic is not everything. Supported by images and infinitely diffused amongst the cascades of information, the primacy of economy, amplified by its own echo, claims to embody a reality. In effect, it is not necessary to demonstrate to convince. At first sight, supranational institutions, groupings of States, international summits, government appointments, everything that embodies the heart of political action has become a mere accessory to the economic decision. Although the word “decision” itself seems too strong: ignoring the reasons of economic crises, we believe that a good decision today (a devaluation or lower interest rates) could be catastrophic tomorrow. In these circumstances, what should we choose? The belief in the primacy of economics eventually joined the statement of Stalin, according to which “сadres decide everything.” What was true for socialism is even more so for globalized liberalism. Certainly, the human being is not neglected, but it has become the adjustment variable pending the stabilization of the economic system that will occur sooner or later ... or never.
In reality, the primacy of economy proves to be an optical illusion. It is indeed disputed by the antiglobalists and environmental movements, the figures of electoral abstention or the return to a patriotic rhetoric. Everywhere, calls to another type of governance are heard. A new future is announced, to the benefit of social solidarity instead of trade. Paradoxically, the anti-globalization protest does not fundamentally challenge the primacy of economy: in fact, the decrease of profits and the taxation of financial benefits only serve to promote a new global material revolution. In short, even for those who wish to abolish merchant capitalism, everything remains economic. However, the figures give us only an imperfect idea of future risks. In addition, these complex indicators can be easily manipulated. Moreover, the reduction of the world to the simple interplay of economic forces eventually represents an obstacle to intelligence in so far as it ignores two essential dimensions: the affirmation of cultures and the will to exert power.
In fact, the artificial world built by the media has relegated culture to a museum object: men are presented as interchangeable. Our economic system, feeling that cultures represent an obstacle to the exchange of goods ends up denying otherness. It condones for example the idea according to which the development of Islamism is exclusively based upon an economic frustration, forgetting the religious causes of this revival. Now the rooting in a culture is far from being an illusion. Every culture fixes the integration standards of the individual within the group. Without a culture, the human being becomes an individual, with it he wins the status of person. Culture thus provides to the human being his landmarks, action modes and sustainability. Culture allows the orientation into the world. The orientation is not a simple marker: if tracking lets us know where we are, orientation helps us decide where we must go. Culture covers everything for which there is a right way to proceed. With culture, we thus introduce the concept of value.
Culture involves morality. It gives the notion of good, beautiful, just and true, even though these concepts do not cover the same direction in all latitudes. Simplified to the extreme: the culture defines what is human. Nowadays, the denial of the cultural factor has already led to spectacular failures for the West. This is true for the officers exerted to make war on virtual scenarios, as if an army could wage a war regardless of the civilizations in which it operates. This mania of role play within standardized headquarters mechanically leads to disasters on the different theaters of operations: from Afghanistan to Libya, passing through Syria and Iraq. We tend to forget that for most non-Western countries, culture remains of paramount importance. We only have to look at the rate of losses among American interpreters in Iraq to understand that the insurgents have targeted the interpreters of cultures as much as the platoon commanders. It was the best way for them to destroy their opponents. The same considerations apply to international companies where the triumph of standardized procedures of negotiation, leads to commercial setbacks. If one adds to that the mobility of executives who remain only two or three years in office and their geographical confinement into business centers where they are not in contact with the real country, a real loss of influence follows. Like it or not, culture is a reality. It is nothing less than the sap of civilizations. Now every civilization intends to perpetuate life. It is for this reason that the denial of the cultural factor represents the first step towards barbarity.
On the other hand, the fascination for economy makes us forget the geopolitical factor. For example the massive appropriation of land or Landgrabbing is analyzed solely in terms of economic investments. But most states, unless they are too weak to exercise power, have political strategies. These can be examined through the prism of history. China’s current strategy is strangely similar to that adopted by the Tang Dynasty in the early centuries of our era when Central China launched a tremendous push towards the Caspian sea and the Persian Gulf. The exercise of power is based on objective criteria that are by no means obsolete. One can identify three. First, collective self-esteem, or the strength of the cultural and religious values that propel emotional minorities to martyrdom or jihad. Secondly, the strenghth of innovation combined with work: the creativity of active minorities represent in effect the spearhead of economic development. Third, prolonged demographic dynamism. The current French population genetically descends from 25% of French of 1789. Again, only a minority has had ability to project itself into the future thanks to a responsible demography, that is to say rich in children. The addition of self-esteem, capacity of innovation and self-projection into the future has long been the privilege of Europe. But times have changed.
In their own ways, cultural anthropology and geopolitics have tried to challenge the vision of a world reduced to the clash of financial interests. However, these alternative views have not combined with one another while incorporating the economic factor to restore a true understanding of the world for disoriented elites. The thesis that we will develop can be summarized as follows: sustainable civilizations are necessarily based upon an assumed culture. It is thus necessary to oppose the geo-cultural nations that draw their power and influence from their profound identity, to the techno-abstract constructions that strive to compensate the artificiality of their origins by the use of violence and oblivion. The first maintain their influence in the long term and even beyond their political death as it was the case with the Roman empire. Even overwhelmed by invasions, geo-cultural nations are capable of sustainable influence. Persia thus irrigated the Muslim world for centuries despite its obvious weakness. With its demographic growth combined with the preservation of its elites, contemporary India also belongs to geocultural nations. It opposes abstract constructions of clerics and thinkers, such as the empires of Charles V, or that of Napoleon I, in which the absence of cultural unity proves the first factor of weakness, despite artificial homogenization attempts. This is also true for Britain, which has understood that the unlimited opening of borders combined with the unckecked importation of regulations which were entirely alien to its nature, threatened its very existence. To this respect, its exit from the European Union, could prove its most important contribution to a european geocultural revival. Especially at a time where the legitimicay of its common military interventions with the United States is being questioned. Now, what is true for empires is also true for enterprises, whose life and financial health are threatened by their belief in the technocratic myth. It is also true for families that are able to perpetuate in the long term when they adhere to spiritual values. If they reject these values, they will atomize in a multitude of rival individuals, drawn, like fireflies, to the profit that will transform them into ashes. Sustainable nations are therefore rooted into cultures that can be of an incredible variety, but must be able to renew themselves without denying their past in order to perpetuate themselves.
In this context, the geo-cultural strategy consists of drawing one’s own forces, including economic, from one’s millenary culture. Geoculture therefore turns out to represent more than a new geopolitical or historical approach, it claims to be the intellectual reconquest of the old concept of civilization. In effect only cultures survive when financial crises sweep economic powers. This approach reveals paradigms that economists can not see through quantitative assessments. With this prism, hierarchies are recomposed, in so far as to scrutinize empires in terms of geocultural footprint enable us to contemplate the soul of the world. In short, geoculture bypasses the frozen materialism of Marx, but also global capitalism which has run its course, in order to discern more discreet by also more sustainable hierarchies. Foundation to sustainable civilizations, the geocultural approach fixes to nations a goal that is placed far beyond economic domination, cultural influence or political power: its objective is merely the transmission of life.
Thomas Flichy de La Neuville

# 52 Valdai Papers
Valdai International Discussion Club
The views and opinions expressed in this Paper are those of the author and do not represent the views of the Valdai Discussion Club, unless explicitly stated otherwise.
-----
[1] The concept of geoculture invented by Olivier Hanne and Thomas Flichy de La Neuville in Geoculture, for sustainable civilisaions, can be defined as the study of the capacity of civilisations to transmit life in all its dimensions. The geocultural index measures the ability of civilizations to transmit life in the long term. It takes into account five criteria: the fertility rate combined to the suicide rate (transmission of biological life); the age of settlement and statebuilding (policy framework and roots); the richness of the verbal and artistical production (poetical and linguistic creativity); the impregnation of religious reflexes; the debt ratio (safety of the economic situation).
[2] This idea has been developped by Stephane Baudens, Professor of legal History in Saint-Cyr’s military academy, in his Ph. D. on the Defenders of absolute Monarchy.
[3] For example, the University Catholique de l’Ouest has launched this year a new Law Faculty which will blend technical legal subject-matters with humanities like litterature, geopolitics or political debating.
      
08/15/16--10:41: Rethinking Secularism (Oxford University Press, 2011).

.~`~.
Rethinking Secularism (Oxford University Press, 2011)
Craig Calhoun, Mark Juergensmeyer and Jonathan van Antwerpen (Eds.)

Description
Oxford University Press

This collection of essays presents groundbreaking work from an interdisciplinary group of leading theorists and scholars representing the fields of history, philosophy, political science, sociology, and anthropology. The volume will introduce readers to some of the most compelling new conceptual and theoretical understandings of secularism and the secular, while also examining socio-political trends involving the relationship between the religious and the secular from a variety of locations across the globe.
In recent decades, the public has become increasingly aware of the important role religious commitments play in the cultural, social, and political dynamics of domestic and world affairs. This so called ''resurgence'' of religion in the public sphere has elicited a wide array of responses, including vehement opposition to the very idea that religious reasons should ever have a right to expression in public political debate. The current global landscape forces scholars to reconsider not only once predominant understandings of secularization, but also the definition and implications of secular assumptions and secularist positions. The notion that there is no singular secularism, but rather a range of multiple secularisms, is one of many emerging efforts to reconceptualize the meanings of religion and the secular.
Rethinking Secularism surveys these efforts and helps to reframe discussions of religion in the social sciences by drawing attention to the central issue of how ''the secular'' is constituted and understood. It provides valuable insight into how new understandings of secularism and religion shape analytic perspectives in the social sciences, politics, and international affairs.
Table of Contents
Oxford University Press
Introduction: Craig Calhoun, Mark Juergensmeyer, Jonathan VanAntwerpen
1. Western Secularity: Charles Taylor
2. The Secular, Secularizations, Secularisms: José Casanova
3. Secularism, Citizenship, and the Public Sphere: Craig Calhoun
4. Rehabilitating Secularism: Rajeev Bhargava
5. The Multiple Secularisms of Modern Democracies and Autocracies: Alfred C. Stepan
6. Civilizational States, Secularisms, Religions: Peter Katzenstein
7. A Suspension of (Dis)Belief: The Secular-Religious Binary and the Study of International Relations: Elizabeth Shakman Hurd
8. Rethinking the Secular and Religious Aspects of Violence: Mark Juergensmeyer
9. Religious Humanitarianism and the Global Politics of Secularism: Cecelia Lynch
10. Rethinking Fundamentalism in a Secular Age: R. Scott Appleby
11. Secularism, Religious Change, and Social Conflict in Asia: Richard Madsen
12. Smash temples, Burn Books: Comparing Secularist Projects in India and China: Peter van der Veer
13. Freedom of Speech and Religious Limitations: Talal Asad
Review
Carool Kersten PhD
King’s College London

Rethinking Secularism is the outcome of a program on religion and the public sphere run by the US Social Science Research Council (SSRC). It seeks to take stock of the sea change that has taken place in the thinking about the relationship between religion and secularity in the last twenty-odd years. In the mid-1960s, sociologists of religion and theologians alike had little doubt about the validity of the secularization-modernization thesis – although they may have differed over its desirability. By the 1990s, empirical data had seriously eroded the confidence regarding the clarity and certainty of that thesis. The present collection of essay brings together not only reflections of a number of prominent and highprofile scholars who have made important contributions, and in some cases seminal interventions, to the reformulation of the secularity-modernity debate but also a new understanding and acknowledgement of the relevance of public religion in a world that is shifting from modernity to postmodernity.
Until his transfer to the London School of Economics (LSE), editor Calhoun was President of the SSRC, while co-editor van Antwerpen acted as the organization’s program director. Followers of The Immanent Frame, the SSRC blog dedicated to the project will not be unfamiliar with many of the discussions in this book, and readers who have kept abreast of academic and intellectual labors in the field covered by the project will find that many of the contributors repeat what they have explained, at much greater length of course, elsewhere. While the current volume of essays may seem a bit self-congratulatory, bringing together the writings of leading scholars on the subject from the perspectives of different academic disciplines and fields, it nonetheless offers a very useful overview of what has been achieved in coming to more sophisticated and therefore (hopefully) more accurate understandings of religion and its continuing significance for the postmodern human condition.
One of the main achievements of this work is its reflection of an increased awareness of the slippery nature of what have been previously assumed to be self-evident, singular words: religion, secularity, modernity, leading to the realization that it is better to use such terms in the plural so as to reflect their diverse meanings and uses in different cultural settings. Despite this insightful proposal, the distinctly Eurocentric historical narrative of the volume’s introduction seems strangely at odds with what seems to me the most important conclusion of the research conducted over the past quarter of a century: namely the conclusion here. Maintaining a Western perspective may work for setting the tone for the chapters by philosopher Charles Taylor (whose contribution is after all entitled “Western Secularity”) or sociologists José Casanova and Craig Calhoun, but it seems a much less appropriate introduction for most of the other essays.
Taylor’s contribution to this volume rides heavily on his A Secular Age, making it abundantly clear how much the term “secular” is twinned and enterwined with Latin Christendom, affirming from an entirely different angle what Gil Anidjar has argued: that the “secular” is a thoroughly Christian concept. Taylor makes much of the idea of the immanence of Deism—the notion that…it is—as crucially important to the development of secularity. It may also be relevant to point at antifoundationalist philosophers like Gianni Vattimo, who uses the concept of “weak thought” rather than Taylor’s “super goods” to make a case for the continued relevance of religion.
As one of the most important articulators of the rethinking of secularism through his seminal book Public Religions in the Modern World, José Casanova’s contribution to the work under review is a meditation on the shift from “the secular” to “secularizations” and “secularisms.” Working from the premise of an inversed dyadic in which the religious becomes a residual category, he criticizes the ideological underpinnings of secularization as explanatory conceptualizations and secularist worldviews as justifications for an allegedly desired situation (i.e., that of …) as being based on very shaky grounds. Craig Calhoun’s even more political reflections on the relationship among religious convictions, public reason, democratic citizenship, and cosmopolitanism open the way for the political scientists Rajeev Bhargava and Alfred Stepan, who use, respectively, the notions of “principled distance” and “twin tolerations” for theorizing, while Stepan also uses empirical, comparative studies of the different ways in which the relationship between religion and politics can be plotted.
Bhargava, in his examination of the development of secularization in India, stresses the importance of a “comparativist value-based framework” (p. 95) to cope with religious diversity, not only in dealing with its normative component but also to make further distinctions between diversity of religion and within religion. Bhargava also differentiates between the horizontal and vertical dimensions of religious diversity so as to tease out how religious diversity is “enmeshed in power relations,” manifested as domination, discrimination, marginalization, or exclusion. Thus, he prepares the ground for a taxonomy that includes religion-centered, amoral, and value-based secular states in order to work his way towards a rehabilitation of secularism based on “principled distance”—not informed by an “Enlightened” idea of religion but instead by India’s postcolonial political experience.
Stepan’s “twin tolerations” are not dissimilar to this except that Stepan’s approach is more empirical, using data from studying a variety of democratic state models to formulate no less than seven possible responses to the state-religion-society relations. The most important conclusion to be drawn from this research is that secularism is neither “a sufficient condition of democracy” nor a “necessary concept for the analysis of democracy” (p. 115).
Most interesting, perhaps, for readers of this journal are the contributions by international relations specialists Peter Katzenstein and Elizabeth Shakman Hurd. Compared to the social sciences, the field of international relations has only relatively recently begun to incorporate religion as a subject of interest. This is due to the fact that policymakers, diplomats, and analysts historically operated on the assumption that since religion is not relevant to the organizing unit of the current world order, (i.e., the nation-state), secularity itself can be taken as a given.
Peter Katzenstein’s chapter, “Civilizations, Secularisms, and Religions,” puts more emphasis on religious plurality than Casanova, admitting that his essay “cuts against the grain of much writing on international relations” (p. 145), which tends to…. Critical of both liberalist and realist US scholarship on international relations, represented by Fukuyama and Huntington, respectively, Katzenstein takes his cues instead from Karl Deutsch, Randall Collins, and Shmuel Eisenstadt and talks about “civilizational states” (p. 150ff), ultimately ending up using the work of Michael Mann and Yasusuke Murakami to formulate a “polymorphic globalism” that is capable of bringing to the fore the “cultural commensurabilities” arising from the interplay between “convergences around some values of modernity” and the divergences arising from “cultural programs grounded in different religious traditions” (p. 156). This “sociological turn in international-relations theory” (p. 161) will make it possible to introduce and accommodate notions like culture, identity, norm, idea and ideology in the analysis of world politics.
With her emphasis on empirical research, Elizabeth Shakman Hurd’s research relates to Katzman’s in a very similar way that Stepan’s complements Bhargava’s. Drawing on data from Turkey and from an investigation of the relationship between Iran and the US, she calls into question the secular-religious binary, which has been adopted so unthinkingly in the study of international relations. The unexamined reliance upon the secular-religious binary within international relations has had three consequences that now hinder the study of relations between individual states and of global politics: (1) The emphatic avoidance of engaging with religion because of its otherworldliness; (2) the normalization or “naturalization of the secular/religious binary” itself (p. 170), which makes religion a discrete field of investigation for examining how predefined religious traditions deal with the political; and (3) the stabilization of that binary, which sets European religious history as the norm. Instead of a “polymorphic globalism” approach, Hurd proposes a kaleidoscopic model derived from a more historicized and politicized rethinking of the relationship between the secular and the religious, using the insights provided by Charles Taylor, Gil Anidjar, and Talal Asad. What does she say, specifically? Not surprisingly, Talal Asad was also invited to make a contribution to the volume, and he chose to contribute a vignette on blasphemy, ending his contribution with a number of questions that leave it to the reader to draw any firm conclusions.
Touching at the international relations dimensions of secularity are the contributions of Mark Juergensmeyer, Cecelia Lynch, and Scott Appleby. Too much in Juergensmeyer’s essay is taken up by yet another recapitulation of the Westphalian narrative at the expense of his own excellent work on violence in the name of religion against secular nationalisms. The chapters by Lynch and Appleby seem out of place, as both authors write more about their own research projects on religious humanitarianism and the massive American Academy of Arts and Sciences (AAAS) Fundamentalism Project, with which Appleby’s name will remain forever associated. The book closes with two more circumscribed case studies on Asia by Richard Madsen and Peter van der Veer. While I cannot judge the quality of Madsen’s work on China and Taiwan, his presentation of the complex situation in Indonesia is too rudimentary and, perhaps as a consequence, reductionist and essentialist – thus running counter to the spirit of the project. Van der Veer’s very brief summary of the workings of secularism in China and India contain some interesting conclusions in terms of the ways in which the influence of British imperialism bred, in both instances, anticlerical campaigns and an interest in the relationship among religion, reason, and science—though with very different consequences. In van der Veer’s analysis, the reason for the difference in outcomes is due to the role of caste in India and the millenarianism of Maoism (as opposed to the pragmatism underlying India’s secularism). Whereas secularism in China and India was employed for the purpose of achieving very different agendas, the findings from research into the workings of secularism (and, therefore, its converse—i.e., religion) in both these countries – as elsewhere in the world – make very clear that despite the once presumed inevitability of the transition from religious to secular as a function of modernization, religion is here to stay.
Carool Kersten PhD, King’s College London
      
08/17/16--09:13: Our Foreign Policy Choices – Rethinking America’s Global Role – Cato Institute, Washington D.C.
I) Andrew Leung International Consultants Ltd II) Cato Institute

I
Source: Andrew Leung International Consultants Ltd

Released in the heat of current US Presidential Election campaigns, this timely 113-page Report  is prepared by top foreign policy experts at the Cato Institute with the unspoken intention of influencing the thinking of the upcoming new US Administration.
Overall, the Report advances the case for restraint, translating into (a) the US should not seek to solve all of the world’s problems and (b) the US should be wary of using military force to promote American interests across the globe.
The case of restraint is reflective of bipartisan dynamics revealed by recent polls : 38 % of Americans favor restraint against 25% in favor of interventionism. This follows on a 2014 finding of the Chicago Council for Global Affairs : 70% of Americans are convinced that neither the US intervention in Iraq nor Afghanistan is worth the costs.
In some measure, it also resonates with some of the Trump campaign rhetoric, particularly as regards the requirement of allies' burden-sharing and the value of NATO. This means that whosoever wins the White House, the considerations embodied in this expert Report are likely to have at least some bearing on the future direction of American foreign policy.
The following arguments and recommendations in the Report are instructive –
US Primacy
Regime change by force at great costs of blood and treasure has not produced satisfactory results.
Threats of regime change by force may backfire e.g. North Korea
Primacy can be undermined by over-extension.
US military dominance will endure even with military moderation.
There are many areas of smart military savings without undermining overall American military dominance.
China and South China Sea
US should move from containment to deterring armed conflicts with China.
US should deploy Freedom of Navigation Operations (FONOPs) sparingly.
Avoid formal or informal security guarantees over territorial claims of limited strategic interests to the US.
US should promote burden-sharing with allies e.g. Japan, South Korea and Taiwan
US should advocate peaceful resolution of territorial disputes.
US should promote cross-strait peace and stability. But “likelihood of American military intervention on Taiwan’s behalf is diminishing as China’s military capabilities increase”. US should continue to sell asymmetric arms to Taiwan to enhance its capabilities for self-defense. Eventually, “US should end any commitment, implicit or otherwise, to use military force to defend Taiwan”.
US-China relations is not a zero-sum game. For example, US should cooperate with the Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB) to promote higher standards.
Korean Peninsula
US nuclear umbrella remains necessary but South Korea is more than capable of defending herself against North Korea’s conventional forces.
US should therefore reduce troop deployment in South Korea, which is counter-productive in reducing tension.
China is not happy with a recalcitrant North Korea but resists regime change for fear of regional geopolitical instability including deployment of US forces near China’s borders.
North Korea is beginning to see green shoots of a subdued market economy. So the US should work with China to engage rather than confront North Korea.
Iran
Joint Comprehensive Plan of Action (JCPoA), the US nuclear deal with Iran, will expire in 10-15 years, following which Iran will remain subject to strictures of the Nuclear Non-Proliferation Treaty.
JCPoA is not perfect but permits intrusive robust inspection compared with leaky sanctions. US abrogation not an option, particularly in view of recent EU trade deals with Iran.
Iran unlikely to give up expansion of Shiite influence. Better for US to work on Iran through mutual confidence-building and limited cooperation.
Afghanistan
Almost a lost cause. Obama’s temporary troop surge shows limited results. Air strikes and drone attacks not a sustainable strategy. Taliban seized control of Kunduz, Afghanistan’s 5th largest city in September 2015.
Afghanistan remains a safe haven for anti-US terrorism.
Need to retain residual force of 5,000 to 10,000 US soldiers mainly to train up Afghanistan’s own defense capabilities with binding commitment for complete withdrawal by 2020.
Russia
Russia is no more than a regional power with limited ability for power projection globally.
Russian aggression in Eastern Europe is a response to expansion of NATO near its border in apparent violation of Cold War promise.
Russian annexation of Crimea and its East European resurgence not threatening US homeland security.
US refrains from military intervention in Ukraine for fear of escalation. Decision not to supply arms as Ukraine is incompetent and corrupt.
Sanctions often inflict upon the Russian people. Need to target sanctions more precisely against Russian military enhancement.
Limited cooperation with Russia possible on various fronts e.g. Syria.
NATO
Too much free-riding on US. Most NATO members, including Germany, fail to meet their own military obligations e.g. at least 2% GDP on defense and 20% of defense expenditure on equipment.
“US Indispensable Nation” concept is obsolete in Europe which is three times Russia’s population and 10 times its GDP.
US should move from rhetoric on burden-sharing with to burden-shifting to Europe.
US should refrain from military intervention for weak states too small to be relevant to US military interests e.g. Montenegro.
US should re-consider support of some NATO members becoming authoritarian if not "Neo-Fascist" e.g. Hungary and Turkey
Risks of nuclear showdown with Russia over Baltic States incommensurate.
US should gradually withdraw American military forces in Europe to force European nations to develop independent defense capabilities.
“In the long term, US should consider significant dilution or even elimination of Article V provision that an attack on one NATO member constitutes an attack on all”. “Policy should likewise consider whether US interests are actually best served by remaining within the alliance.”
US Presidential power to wage war
Need to limit Authorization for the Use of Military Force (AUMF) conferred on US President immediately after 9/11, which is being extended ad infinitum by successive Presidents in a variety of interventions e.g. Libya, Iraq, Afghanistan, ISIS etc.
Andrew Leung International Consultants Ltd

ΙΙ
Source: Cato Institute

In 2016 inflation-adjusted dollars, military spending—both war and nonwar—averaged $606 billion per year during President George W. Bush's two terms in office; under President Barack Mama, it has averaged $668 billion. And no state can match US. global power projection capabilities. By the end of this year, the United States will have spent nearly $500 billion more in the period 2009-2016 than in the period 2001-2008. Meanwhile, U.S. debt soars unsustainably toward $20 trillion. The United States spends at least as much on its military as the next 10 countries worldwide, including some US. allies, and nearly three times more than China and Russia combined.

• America's current foreign policy approach—primacy (or global hegemony)—is excessively costly, built on flawed assumptions, and ultimately counterproductive for American safety.

• Primacy increases the likelihood that the United States will be drawn into wars unconnected to our security.

• The United States needs an alternative foreign policy, one that maintains a superior defense capability that focuses on advancing America's security while expecting other countries to take more responsibility for challenges in their respective regions.

U.S. foreign policy should be focused on the goal of keeping America strong and safe. Unfortunate, since World War II, the United States has followed a foreign policy aimed at the quixotic goal of primacy, or global hegemony, which is both difficult and costly to sustain while being frequently disconnected from American security needs.

Contents
Introduction: Why Do We Need Foreign Policy Alternatives?
1. The Problem with Primacy, by Christopher Preble and William Ruger
2. Restrained Strategy, Lower Military Budgets, by Benjamin H. Friedman
3. China and East Asia, by Ted Galen Carpenter and Eric Gomez
4. The Korean Peninsula, by Doug Bandow
5. The Islamic State (ISIS), by Emma Ashford
6. Iran, by Bradford Stapleton
7. Afghanistan, by Bradford Stapleton
8. Russia, by Emma Ashford
9. NATO Policy, by Ted Galen Carpenter
10. The Western Hemisphere, by Ted Galen Carpenter
11. Balancing Privacy and Security: Cyber Policy, by Austin Long and Brendan Rittenhouse Green
12. Maintaining U.S. Energy Security, by Eugene Gholz
13. Evaluating the Terrorism Threat to the United States, by John Mueller
14. Rethinking Drone Warfare, by Benjamin H. Friedman
15. Reclaiming the War Power, by Gene Healy
16. The Restraint Constituency and U.S. Foreign Policy, by A. Trevor Thrall
17. Practical Rules for U.S. Military Intervention Abroad, by Christopher Preble

Συνέχεια
Cato Institute
Our Foreign Policy Choices – Rethinking America’s Global Role
        
08/17/16--09:54: I) CCS Discussion Paper: Navigating The Gulf: China's balancing strategy II) China's Arab Policy Paper.

I) The Centre for Chinese Studies II) Xinhua

I
CCS Discussion Paper:
Navigating The Gulf: China's balancing strategy

Source: The Centre for Chinese Studies - Mandira Bagwandeen

ABSTRACT
Due to China’s growing energy needs that stem from its unrelenting economic development, Beijing stresses the importance of maintaining a continuous supply of energy - particularly oil - to maintain its impressive economic growth. However, seeing as China’s domestic resources are unable to satisfy its projected future oil demands, the Chinese realise that, barring significant domestic oil discoveries, their dependency on oil imports - particularly from the Middle East - will continue to increase. Of particular importance to the Chinese is the Persian Gulf as it contains a large share of the world’s proven oil reserves. China has thus sought to improve relations with Persian Gulf nations such as Iran. However, Iran’s pursuit to obtain nuclear capabilities has implicated China in Iranian-American tensions. Although China has sought to steer clear of becoming embroiled in the Iranian nuclear situation due to its improved standing in the Gulf, Beijing has unavoidably become a significant actor in the diplomatic brinkmanship regarding Iran’s nuclear situation. By means of a literature review, this paper posits that China’s response to Iran’s nuclear ambitions essentially mirrors its overall diplomatic strategy towards the Middle East; a strategy of pragmatically balancing its own relationship with the US whilst simultaneously advancing profitable geo-economic relations with oil rich Gulf nations.

The author: Mandira Bagwandeen is a Junior Analyst for the Asia Pacific Region at Salamanca Group in South Africa

CONTENTS
ABSTRACT
LIST OF ACRONYMNS
INTRODUCTION
2. CHINA’S PERSIAN GULF DIPLOMACY
2.1 CHINA’S ENERGY QUEST AND THE PERSIAN GULF
THE SINO-IRANAIN RELATIONSHIP
3.1 BACKGROUND: SINO-IRANIAN TIES
3.2 ECONOMIC
3.2.1 Trade
3.2.2 Energy
3.3 GEOSTRATEGIC: COUNTERING US HEGEMONY IN THE MIDDLE EAST
4. CHINA’S PERSIAN GULF DILEMMA: BEIJING’S BALANCING ACT BETWEEN IRAN AND THE US
4.1 CHINA’S STANCE ON SANCTIONS AGAINST IRAN
5. CONCLUSION


3.3 GEOSTRATEGIC: COUNTERING US HEGEMONY IN THE MIDDLE EAST

In terms of geostrategic reasoning the Islamic Republic is of major importance to China. Iran stands out mainly because it is the largest and most populous Islamic country in the oil abundant Middle East.

Moreover, due to its strategic location, geographical land mass and human resources, Iran is considered to be a regional power in the Middle East. The Islamic Republic is deemed to be geo-strategically imperative because:134 firstly, Iran has a stretching coastline on the North Arabian Sea which dominates the entire eastern side of the Persian Gulf. Secondly, the Islamic Republic has lengthy borders with Iraq, Turkey, Afghanistan and Pakistan. Furthermore, Iran also borders on some of the remaining republics of the former Soviet Union, namely Armenia, Azerbaijan and Turkmenistan. Lastly, towards the North of Iran, the country also has a coastline on the Caspian Sea and shares borders with states in the Central Asian region.

Taking these geostrategic factors into account and the country’s potential as a regional power, in the 1970s Washington considered Iran to be a ‘strategic pillar’ in America’s grand strategy for Western Asia.135 However, with the ousting of the Shah in 1979 and the Iranian hostage crisis, the US revised its views of Iran and deduced that the country was to be considered a ‘strategic threat’.136 Over the years, Washington’s aversion towards Tehran has been demonstrated by the numerous unilateral sanctions against the country and speeches by American officials that deem the country to be a ‘pariah’ state and part of the ‘axis of evil’. As such, the Americans have strategically established an expansive military and naval presence in the Middle East in order to protect their oil investments, to insure regional stability and, most importantly, to serve as a warning to Iran. 137 However, the military execution of the US’s “unilateralist” foreign policy (under the Bush administration) has produced significant changes in geostrategic alliances.138 This is particularly demonstrated by the strengthened Sino-Iranian relationship.

China perceives that America’s policy towards the Middle East and its established military presence serves to bolster the US’s dominance in the region.139 Stemming from Beijing’s desire for a multi-polar world and its opposition to the US’s hegemonic influence in the Arab world, a part of China’s foreign policy towards the Middle East is, from a realist-mercantilist perspective, based on opposing American hegemony in the area.140 Beijing strongly favours multi-polarity because the PRC “believes that a regional and international environment in which the US is obliged to accept the diversity of political and social systems best serves China’s interests.”141 Such thinking could possibly stem from Beijing’s anxiety over Washington’s ability to control strategic global areas and its potential to cut off energy supplies to China in the event of a military conflict, possibly over Taiwan.142 Additionally, Chinese analysts are concerned with Washington’s potential to utilise its hegemonic status to assert control over oil resources that could be used as leverage to coerce major oil consumers, since, “once you control the gulf, you control Europe, Japan and China, like holding the tap in your hands.”143 Thus, oil is more than just a fuel resource, it is a power tool.

However, without any strong historical ties or a longstanding strategic interest in the region, China’s mission to ‘chip away’ at American dominance in the Middle East is hampered. Thus Beijing has avoided directly challenging the US’s hegemonic position. Instead, the PRC is indirectly working towards minimising America’s strong influence in the area by supporting or building relationships with regimes that have an aversion towards the US’s presence in the Middle East.144 In this regard, Iran is considered to be an ideal partner for China. Aware of the Islamic Republic’s emergence as a regional power, geostrategic location, distaste of America’s influence in the region and, most importantly, Iran’s shared view of a multi-polar world, Beijing has sought to forge sturdy economic, diplomatic and military ties with Tehran to counterbalance US power in the Middle East.

Since American-Gulf alliances have established a security regime that is in line with the US’s interests in the Middle East,145 China has been prompted to pursue substantial military and defence relations with Iran. The Chinese strategically reason that assisting Iran with military improvements indirectly counterbalances US dominance in the Persian Gulf.146 Furthermore, there have been suggestions that Beijing may eventually propose to enter into a formal defence relationship with Iran147 but, due to the negative implications that such an agreement would have on China’s relations with the US, the Arab world and Israel, a Sino-Iranian defence relationship seems improbable. Nevertheless, this does not mean that geopolitical co-operation between China and Iran is stunted. On the contrary, geostrategic collaboration between these two nations can continue to advance, despite the absence of a formal defence agreement.148 Chinese analysts advocate that Beijing’s efforts to strengthen ties with Iran could serve as a hedge to prevent Iran from succumbing to American influences in the future, especially if the Islamic Republic’s current regime is overthrown and replaced with a more pro-American government. 149 However, China and Iran’s diverging interests regarding the US limits the extent of their opposition towards Washington. Unlike Tehran who is almost entirely cut off from the US’s economy and has to deal with numerous American-led international sanctions, Beijing depends greatly on Washington for its economic growth and the protection of its oil shipments along East Asian sea routes. Thus, China’s desire to counter America’s dominance in the Middle East is limited by its dependence on favourable trade and investment relations with Washington.150

In sum... Sino-Iranian relations have grown considerably. This is particularly demonstrated by the increase in trade between the two countries, as well as their shared interest in expanding relations to encompass non-energy related co-operation and investment. Nevertheless, energy (particularly the export of large amounts of oil to China) remains the cornerstone of this relationship – it is a significant factor that rationalises Beijing’s maintenance of ties with the internationally condemned Tehran. However, as a result of a risky Iranian business climate, Chinese NECs have been stalling the implementation of energy agreements with Iranian suppliers... Aside from Iran’s alluring hydrocarbon assets, the Chinese also acknowledge the significant role that Tehran can play in keeping a check on US influence in the Middle East. Aware of the country’s geostrategic position and its regional power status, Beijing has been motivated to forge sturdy ties with Tehran in order to counterbalance US power in the Middle East. However, unlike Iran, Beijing’s economic dependence on Washington limits it from significantly minimising the US’s dominance in the Middle East. Although Sino-Iranian relations have grown and strengthened over the years, diplomatic pressure placed on China to contribute to isolating Tehran may have influenced the Chinese to reassess their economic-energy interests in Iran. Nevertheless, even though the Islamic Republic is regarded as just another market and energy source for China, Beijing cannot be easily swayed in its decision to engage with Iran as it has come to play a vital role in shaping Chinese interest in the Middle East.

Συνέχεια: The Centre for Chinese Studies - Mandira Bagwandeen


II
Full text of China's Arab Policy Paper

Source: Xinhua | 2016-01-13 20:57:16 | Editor: Lu Hui



BEIJING, Jan. 13 (Xinhua) -- The Chinese government on Wednesday issued its first Arab policy paper. Following is an English version of the paper:

China's Arab Policy Paper

January 2016

Foreword

Friendship between China and Arab states dates back to ancient times. Over two thousand years ago, land and maritime Silk Roads already linked the Chinese and Arab nations. In the long stretches of history, peace and cooperation, openness and inclusiveness, learning from each other, mutual benefit and win-win results have always been the main theme of exchanges between China and Arab countries.

The founding of the People's Republic of China and the independence of Arab countries created a new era for China-Arab friendly exchanges. From 1956 to 1990, China established diplomatic relations with all 22 Arab countries. China firmly supports Arab national liberation movement, firmly supports Arab countries' struggle to uphold sovereignty and territorial integrity, pursue and safeguard national interests, and combat external interference and aggression, and firmly supports Arab countries' cause of developing the national economy and building up the countries. Arab countries have given China strong support in restoring its lawful seat at the United Nations and on issues like the Taiwan question.

After the end of the Cold War, both China and Arab countries have followed the world trend of peace, development and cooperation, respected each other, treated each other as equals, and committed themselves to deepening the traditional friendship and the bilateral relations. Cooperation in political, trade and economic, scientific and technological, cultural and educational, military, health, sports, news,and other fields has achieved fruitful results, thus enabling the establishment of the friendly and cooperative relationship oriented toward the 21st century.

In 2004, China-Arab States Cooperation Forum was set up. Since then, it has developed into a collective cooperation platform covering many fields and with more than ten mechanisms. In 2010, China and Arab countries established the strategic cooperative relations of comprehensive cooperation and common development, and China-Arab collective cooperation entered a new stage of comprehensive development and upgrading. President Xi Jinping delivered an important speech at the opening ceremony of the Sixth Ministerial Conference of China-Arab States Cooperation Forum, identifying key areas and priority directions of China-Arab collective cooperation, and providing guidance for the development of the China-Arab relations and the Forum.

Since the establishment of diplomatic ties between China and Arab countries 60 years ago, cooperation in all fields has been constantly deepened. China has built comprehensive strategic partnership, strategic partnership or strategic cooperative partnership with eight Arab countries, and has set up a strategic dialogue mechanism with the Gulf Cooperation Council. Arab countries as a whole have become China's biggest supplier of crude oil and the 7th biggest trading partner. China's proposed initiatives of jointly building the "Silk Road Economic Belt" and the "21st Century Maritime Silk Road", establishing a "1+2+3" cooperation pattern (to take energy cooperation as the core,infrastructure construction and trade and investment facilitation as the two wings, and three high and new tech fields of nuclear energy, space satellite and new energy as the three breakthroughs), and industrial capacity cooperation, are well received by Arab countries. Both sides have broad consensus on safeguarding state sovereignty and territorial integrity, defending national dignity, seeking political resolution to hotspot issues, and promoting peace and stability in the Middle East. We share similar views on issues such as reform of the United Nations, climate change and Doha Round trade negotiations, and maintain sound coordination and cooperation. Cultural and educational exchanges are more frequent and people-to-people ties are getting closer with enhanced mutual understanding and friendship between the two peoples.

Over the past 60 years, China-Arab friendly cooperation has made historic leaps in breadth and depth. It has become a model of South-South cooperation and gained the following successful experience: both sides have always respected and treated each other as equals and remained brothers, friends and partners no matter what happens on the world arena; both sides have insisted on the principle of mutual benefit, win-win and common development and have pursued common interests and sustainable development no matter what changes or developments take place on either side; and both sides have promoted dialogue, exchanges and mutual learning among civilizations, and have always respected each other's social system and development path no matter what differences exist in ideology.

The Chinese government has issued the first China's Arab Policy Paper on the basis of reviewing and summarizing the experience in the development of China-Arab relations. It stipulates the guiding principle for developing China-Arab relations, offers the blueprint for China-Arab mutually beneficial cooperation, and reiterates the political will of commitment to peace and stability in the Middle East, in order to promote China-Arab relations to a new and higher level.

Part I Deepen China-Arab Strategic Cooperative Relations of Comprehensive Cooperation and Common Development

The world is experiencing profound and complex changes. The trend toward a multipolar world and economic globalization is deepening, and cultural diversity and the information society continue to move forward. Changes in the international configuration and international order are accelerating. All countries in the world are seizing the opportunity to readjust their development strategies, promote reform and innovation, speed up economic transformation and open up new development horizons. At the same time, the world economy is still in a period of deep transformation, with geopolitical factors becoming more prominent, regional turbulences rising one after another, non-traditional security and global challenges increasing and the gap between the North and the South widening. It remains an arduous journey to advance mankind's noble cause of peace and development.

China is the largest developing country in the world and is working hard to realize the two centenary goals and the Chinese Dream of national rejuvenation, which is to build a strong, prosperous, democratic, culturally-advanced and harmonious modern socialist country. China will continue to uphold the banner of peace, development and win-win cooperation, be committed to peaceful development, pursue a win-win strategy of opening up and promote the formation of a new type of international relations featuring win-win cooperation.

Arab states are situated in the converging area of the Asian and African continents, characterized by religious and cultural diversities, time-honored culture and history, unique resource endowment and great potentials for development. Currently, Arab states are independently exploring the development paths suited to their own national realities. They are committed to pursuing industrialization, enhancing employment and improving people's livelihood. They are active in promoting peace and stability in the region and are playing important roles in regional and international affairs.

China and Arab states are both developing countries with their combined territory, population and economic aggregate accounting for 1/6, 1/4 and 1/8 of the world's total respectively. Different in natural endowment and development level, China and Arab countries are all in an important development stage and have a shared mission of rejuvenating the nation. We need to collaborate with each other more closely, and learn from each other along the road of development, strengthen cooperation in seeking common development and promoting regional peace, and echo each other in building a new type of international relations, so as to safeguard state sovereignty, independence and territorial integrity, and to promote stability, economic development and well-being of our peoples.

China will continue to carry forward China-Arab traditional friendship, enrich and deepen our all-round, multi-layer, wide-ranging cooperation, promote sustainable and sound development of our strategic cooperative relations featuring all-round cooperation and common development, and safeguard peace, stability and development of the region and the world at large.

Part II China's Arab Policy

Arab states are China's important partners in following the peaceful development path, strengthening unity and cooperation among developing countries and establishing a new type of international relations with win-win cooperation at its core. China has always approached the China-Arab relations from a strategic height. It is China's long-held diplomatic principle to consolidate and deepen China-Arab traditional friendship. China will adhere to the right approach to justice and interests and promote peace, stability and development of Arab states while seeking better development of China, to achieve win-win cooperation,common development and a better future of the China-Arab strategic and cooperative relations.

China upholds the Five Principles of Peaceful Coexistence, namely,mutual respect for sovereignty and territorial integrity, mutual non-aggression, mutual non-interference in each other's internal affairs, equality and mutual benefit, and peaceful co-existence. China supports the Middle East peace process and the establishment of an independent state of Palestine with full sovereignty, based on the pre-1967 borders, with East Jerusalem as its capital. China supports the Arab League and its member states' efforts to this end. We adhere to political solution to regional hot spot issues, and support the establishment of a nuclear weapon-free and WMD-free zone in the Middle East. We support positive efforts made by Arab states in strengthening unity, curbing the spread of extremist thoughts and fighting terrorism. China respects choices made by the Arab people, and supports Arab states in exploring their own development paths suited to their national conditions. We hope to enhance the sharing of governance experience with Arab states.

China is willing to have pragmatic cooperation in the principle of mutual benefit and win-win results with Arab states. In particular, in the process of jointly pursuing the Silk Road Economic Belt and the 21st Century Maritime Silk Road initiative, China is willing to coordinate development strategies with Arab states, put into play each other's advantages and potentials, promote international production capacity cooperation and enhance cooperation in the fields of infrastructure construction, trade and investment facilitation, nuclear power, space satellite, new energy, agriculture and finance, so as to achieve common progress and development and benefit our two peoples. China is willing to cooperate with Arab states to promote the new type of cooperation mechanism featuring openness and reciprocality, mutual benefit and win-win results. According to Arab states' needs, China will continue to provide assistance within our means to Arab states through bilateral and multilateral channels, to help them improve self-development capability and people's livelihood.

China is willing to work with Arab states to contribute to diversified development and mutual learning among world civilizations. We will enhance people-to-people exchanges, strengthen cooperation in such areas as science, education, culture, health, radio, film and television, deepen understanding and friendship between the two peoples, promote mutual learning and integration between the two cultures, build a communication bridge between the two peoples, and jointly contribute to the progress of human civilization.

China is willing to strengthen consultation and coordination with Arab states, and jointly uphold the purposes and principles of the UN Charter, implement the United Nations 2030 Agenda for sustainable development, safeguard international equity and justice, and make the international order more fair and just. On major international issues, such as the United Nations reform, climate change, food and energy security, both sides respect each other's core interests and major concerns, support each other's justifiable demand and reasonable propositions, and staunchly safeguard the common interests of developing countries.

Part III Strengthen China-Arab Cooperation in an All-around Manner

1. Political Cooperation

1.1 High-Level Exchanges

We will keep the momentum of high-level exchanges and dialogues, make full use of meetings between high-level officials to guide the development of China-Arab relations. We will strengthen communication on bilateral relations and important issues of mutual concern, increase exchanges of experience of governance and economic development, consolidate political mutual trust, broaden common interests and boost practical cooperation.

1.2 Intergovernmental Consultation and Cooperation Mechanisms

We will further improve the mechanism of China-Arab intergovernmental consultation and cooperation, make the best of bilateral and multilateral mechanisms, such as the strategic dialogue and political consultation, and enhance exchanges and communication, in order to realize common development.

1.3 Exchanges between Legislatures, Political Parties and Local Governments

On the basis of mutual respect, deepening understanding and expanding cooperation, the National People's Congress of China is willing to further expand multi-level and multi-channel exchanges and cooperation with legislatures of Arab states.

In the principle of independence, equality, mutual respect and non-interference in internal affairs, the Communist Party of China is willing to further enhance exchanges with friendly political parties and organizations in Arab countries, consolidating the political foundation of China-Arab relations.

We will continue to boost exchanges between local governments, strengthen the mechanism of China-Arab City Forum, support the establishment of more sister cities or provinces, and promote exchanges and cooperation on local development and administration.

1.4 Cooperation on International Affairs

We will strengthen consultation in international affairs, maintain communication and coordination on major international and regional issues, support each other on issues of core interests or major concern. We will keep closer cooperation and coordination in international organizations and defend the common interests of the two sides and all developing countries.

We will jointly uphold the international order and international system with the purposes and principles of the UN Charter at its core. We are actively involved in building a new type of international relations featuring win-win cooperation and jointly promoting world peace and development. We support the UN in playing a leading role in maintaining peace, promoting common development and enhancing international cooperation. We support the UN to undergo necessary and reasonable reforms and increase the representation and voice of developing countries, including Arab states, at the UN Security Council.

1.5 The Taiwan Question

The Taiwan question concerns the core interests of China. The one China principle is the important basis for China to establish and develop relations with Arab states and regional organizations. Arab states and regional organizations have always been committed to the one China principle, refrained from having any official relations or official exchanges with Taiwan, and supported China in peaceful development of cross-Straits relations and the great cause of national reunification. China appreciates all these.

2. Investment and Trade Cooperation

2.1 "The Belt and Road" Initiative

Joint efforts will be made by China and Arab countries to promote the "Belt and Road" initiative under the principle of wide consultation, joint contribution and shared benefit. China and Arab countries will adopt the "1+2+3" cooperation pattern to upgrade pragmatic cooperation by taking energy cooperation as the core infrastructure construction and trade and investment facilitation as the two wings, and high and new technologies in the fields of nuclear energy, space satellite and new energy as the three breakthroughs".

2.2 Cooperation on Production Capacity

Following the principle of market-oriented business operation in which enterprises serve as the main player and government as the facilitator, we will combine China's advantage of production capacity with demands of Arab states, carry out with Arab states advanced, suitable, effective, employment-oriented and environment-friendly production capacity cooperation, supporting Arab states in their efforts to realize industrialization.

2.3 Investment Cooperation

On the basis of equality and mutually beneficial cooperation for win-win results, we encourage and support the expansion and optimization of mutual investment by enterprises from the two sides. We will expand cooperation areas, diversify cooperation methods, broaden investment and financing channels and strengthen cooperation on two-way investment and financing through equities and debts as well as the use of loans, mezzanine financing, direct investment and funds. China is ready to continue to provide foreign-aid loan on favorable terms to Arab countries, as well as export credits and overseas investment insurance. We will push for the signing of agreements with Arab countries on avoiding double taxation and tax evasion, thus creating a sound investment environment, providing convenience to investors from both sides and protecting their legitimate rights and interests.

2.4 Trade

We support the entry of more non-oil products from Arab states into the Chinese market. We will continue to improve the trade structure and push for sustained and steady development of two-way trade. We will strengthen exchanges and consultations between Chinese and Arab trade authorities, complete China-GCC FTA negotiations and sign a free trade agreement at an early date. We will oppose trade protectionism and actively remove non-tariff trade barriers, properly resolve trade disputes and frictions through friendly consultations, and gradually establish bilateral and multilateral mechanisms of early warning for trade disputes and cooperation on trade remedies. We will step up cooperation on inspection and quarantine, speed up the alignment of standards, enhance personnel exchanges and training and jointly crack down on fake and shoddy goods in exports and exports.

2.5 Energy Cooperation

We will carry out cooperation on the basis of reciprocity and mutual benefit, promote and support investment cooperation with Arab countries in the field of petroleum and natural gas, in particular, investment cooperation on oil prospecting, extraction, transportation and refining, and advance the synergizing of oilfield engineering technology service, equipment trade, and industrial standards. We will strengthen cooperation on renewable energy such as solar energy, wind energy and hydropower. We will jointly build the China-Arab clear energy training center and develop all-round cooperation in related areas.

2.6 Infrastructure Construction

We encourage and support broader participation by Chinese companies and financial institutions in the cooperation with Arab countries in such areas as railway, highway, ports, aviation, power,communications, Beidou Navigation Satellite, satellite ground stations and other infrastructure development fields and more extensive cooperation on project operation. According to the priority areas of development and needs of Arab countries, we will be actively engaged in cooperation on major projects in Arab countries to constantly improve Arab countries' infrastructure.

2.7 Space Cooperation

We will further develop space cooperation with Arab countries, actively explore joint projects in such fields as space technology, satellites and their application, space education and training, accelerate the applying of the Beidou Navigation Satellite system in Arab countries, and promote exchanges and cooperation on manned spaceflight, so as to enhance the level of cooperation in this field.

2.8 Civilian Nuclear Cooperation

We will strengthen China-Arab cooperation on the design and construction of nuclear power plants and nuclear technology training. We will be actively engaged in cooperation covering the whole nuclear industrial chain, and promote cooperation between the two sides in basic scientific research, nuclear fuels, research reactors, application of nuclear technologies, nuclear security, disposal of radioactive wastes, emergency responses and nuclear safety. We will accelerate the joint efforts of building an Arab training center for the peaceful use of nuclear energy, and upgrade the level of cooperation in the nuclear field.

2.9 Financial Cooperation

We support the establishment of branches in each other's countries by qualified financial institutions from both sides, and multi-sector operation cooperation, as well as strengthened exchanges and cooperation between regulators. We will strengthen monetary cooperation between central banks, discuss the expansion of cross-border currency clearing and currency swap arrangements, and increase financing insurance support. We will strengthen coordination and cooperation in international financial organizations and mechanisms, improve and reform the international financial system, and increase the voice and representation of developing countries. China welcomes the Arab countries to join the Asian Infrastructure Investment Bank and their active role in it.

2.10 Development of Economic and Trade Cooperation Mechanisms and Platforms

We will give full play to the role of the inter-governmental economic and trade joint commissions, the China-Arab Joint Chamber of Commerce and other bilateral or multilateral mechanisms, make full use of China-Arab States Expo and other platforms, and promote the exchange of visits and communication between governments and enterprises of the two sides.

3. Social Development

3.1 Health Care

We will strengthen exchanges and cooperation in traditional and modern medicine, pay attention to the prevention and control of communicable and non-communicable diseases, especially to cooperation on information sharing and monitoring of epidemics, and promote exchange of visits by experts from both sides. We will advance cooperation between medical institutions and enhance exchanges on clinical technology. We will continue to send medical teams and continuously improve service.

3.2 Education and Human Resources Development

We will strengthen cooperation on education and human resources development, expand the scale and innovate the ways of cooperation. We encourage colleges and universities from both sides to carry out joint scientific research in history and culture, scientific and technological application, region and country-specific studies. We will promote the development of China-Jordan University, support China-Arab joint personnel training, expand the scale of exchanges of students, and gradually increase the number of government exchange scholarships, the proportion of graduate students and the number of disciplines. We will strengthen education of the Chinese language in Arab countries, and support training programs of Chinese language teachers in Arab countries. We will be actively engaged in vocational education exchanges and cooperation, and share best practices.

3.3 Cooperation on Science and Technology

We will accelerate the development of China-Arab inter-governmental science and technology innovation cooperation mechanism. We will implement the China-Arab partner project of science and technology and continue to improve the science and technology capability of Arab states. Through the China-Arab technology transfer center, we will establish a China-Arab collaboration network of integrated technology transfer. We will implement the "Outstanding Young Scientist Coming to China Project" and encourage the exchanges between young scientific talents of China and Arab states. We will jointly establish a batch of joint national laboratories, joint research centers and specialized science parks, set up platforms for enterprises to go global and encourage hi-tech Chinese enterprises to innovate, start businesses and establish R&D centers in Arab States. We will invite Arab technicians to participate in technology training courses for developing countries organized by the Ministry of Science and Technology of China. We will actively promote the application and spread of technological achievements and advanced applied technologies of China and Arab states in each other's countries.

3.4 Agricultural Cooperation

We will strengthen China-Arab bilateral and multilateral cooperation in such fields as arid zone agriculture, water-saving irrigation, muslim food, food security, animal husbandry and veterinary medicine. We encourage agricultural science and technology personnel from the two sides to increase exchanges. We will continue to set up demonstration projects of agricultural technology in Arab countries, scale up agricultural management and technology training, and strengthen project follow-up and evaluation.

3.5 Cooperation on Addressing Climate Change, Environmental Protection and Forestry

We will vigorously promote communication and coordination with Arab states within the framework of the United Nations Framework Convention on Climate Change, Convention on Biological Diversity and United Nations Convention on the Prevention and Control of Desertification. We will be actively engaged in exchanges and cooperation through bilateral and multilateral channels on policy dialogue and information sharing, environmental legislation, water, air and soil pollution control and treatment, environmental protection awareness, environmental impact assessment, environmental monitoring, environmental protection industries and technologies, bio-diversity protection, prevention and control of desertification, arid zone forestry, forest management, training of environmental staff and holding seminars. We will work together to enhance our capability of addressing climate change and environmental protection.

4. Culture and People-to-people Exchanges

4.1 Exchanges Among Civilizations and Religious

We will promote dialogue between civilizations and promote exchanges between different religions. We will build bilateral and multilateral platforms for religious exchanges, advocate religious harmony and tolerance, explore cooperation on eradicating extremism, and jointly contain the breeding and expansion of extremism.

4.2 Cooperation on Culture, Broadcasting, Film, Television, Press, Publication and Think Tanks

We encourage regular exchange of visits of cultural officials, friendly partnership between cultural institutions and experience sharing between the two sides. We encourage mutual establishment of culture centers, and support holding culture years and participating in art festivals hosted by the other side. We will fulfill the plan of "China-Arab exchange of visits by 10,000 artists," strengthen cultivation of cultural professionals and cooperation of culture industries.

We will enhance China-Arab news media dialogue and cooperation, deepen business exchanges, news articles exchange and personnel training. We will support joint interviews, joint productions and joint operation of media institutions. The two sides will boost cooperation on broadcasting, film and television exchanges, and will continue to hold China-Arab broadcasting and television cooperation forum, conduct translation and authorized broadcasting of television programs and carry out broadcasting and television technology and industry cooperation. We encourage the two sides to hold film weeks of, send film delegations to and actively participate in international film festivals hosted by the other side. We will translate and dub some Chinese artistic works into Arabic and vice versa. We encourage Arab States Broadcasting Union to cooperate with China Radio International and the Arabic Channel of China Central Television.

We encourage cooperation of press and publication institutions of the two sides, actively implement the "Memorandum of China-Arab Project of Mutual Translation and Publication of Ancient Books," and encourage and support publishers from the two sides to take part in international book fairs hosted by each other.

We will enhance exchanges of experts and scholars from the two sides and actively explore the establishment of a long-term China-Arab exchange mechanism of think tanks.

4.3 Exchanges Between Non-governmental Organizations, Youth and Women

We will continue to enhance non-governmental exchanges, improve the mechanism of China-Arab friendship conference, and provide more support to China-Arab friendship associations. We encourage and support orderly exchanges of various forms between non-governmental organizations and social groups.

We will actively promote China-Arab youth communications, and enhance exchanges between departments of youth affairs and young elites from all walks of life of the two sides.

We will continue to strengthen China-Arab exchanges and cooperation on gender equality, encourage and support high-level dialogues, seminars, cultural exchanges and capacity-building activities between departments and organizations in charge of women's affairs.

4.4 Cooperation on Tourism

We encourage tourism departments and businesses to introduce tourism resources and products to each other and carry out tourism cooperation. The Chinese side welcomes Arab states' application for the Approved Destination Status for outbound group tours by Chinese tourists.

5. Cooperation in the Field of Peace and Security

5.1 Regional Security

China calls for a concept of common, comprehensive, cooperative and sustainable security in the Middle East, and supports Arab and regional countries in their efforts to build an inclusive and shared regional collective cooperation security mechanism, so as to realize long-term peace, prosperity and development in the Middle East.

5.2 Military Cooperation

We will deepen China-Arab military cooperation and exchange. We will strengthen exchange of visits of military officials, expand military personnel exchange, deepen cooperation on weapons, equipment and various specialized technologies, and carry out joint military exercises. We will continue to support the development of national defence and military forces of Arab States to maintain peace and security of the region.

5.3 Anti-terrorism Cooperation
We resolutely oppose and condemn all forms of terrorism, and oppose coupling terrorism with any specific ethnic group or religion as well as double standards. We support the efforts of Arab States in countering terrorism and support their counter-terrorism capacity building. The Chinese side believes that counter-terrorism needs comprehensive measures to address both the symptoms and root causes, and counter-terrorism operations should comply with the purposes and principles of the Charter of the United Nations and international norms, and respect sovereignty, independence and territorial integrity of all countries.
China is ready to strengthen anti-terrorism exchanges and cooperation with Arab countries to establish a long-term security cooperation mechanism, strengthen policy dialogue and intelligence information exchange, and carry out technical cooperation and personnel training to jointly address the threat of international and regional terrorism.
5.4 Consular, Immigration, Judicial and Police Cooperation
We will earnestly safeguard the safety and legitimate interests of enterprises and citizens of China and Arab states in each other's countries, and actively make institutional arrangements for bilateral personnel exchanges. We will consolidate the results of bilateral cooperation in mutual legal assistance, extradition and repatriation, fugitive repatriation and asset recovery, and set up cooperation on the signing of treaties on legal assistance, as well as fighting transnational organized crimes and corruption.
5.5 Non-Traditional Security
We will jointly enhance the capability to cope with non-traditional security threats, support the international community's efforts to combat piracy, continue to send warships to the Gulf of Aden and waters off Somalia to maintain international maritime security, and conduct cyber security cooperation.
Part IV China-Arab States Cooperation Forum and Its Follow-up Actions
The China-Arab States Cooperation Forum was established 11 years ago with dialogue, cooperation, peace and development as its purposes. The mechanism has been gradually improved, and covered an increasingly wide range of areas. It has become an important platform for collective dialogue and pragmatic cooperation between the two sides based on equality and mutual benefit. China and Arab countries
have established a strategic cooperative partnership featuring comprehensive cooperation and common development within the framework of China-Arab States Cooperation Forum, providing a strong support for long-term sustainable development of China-Arab relations.
China will remain committed to the development of China-Arab States Cooperation Forum, and together with the Arab countries, further enrich China-Arab cooperation, make innovative efforts on cooperation models and upgrade the level of cooperation, put into play the leading role of the ministerial meeting, and constantly enrich and improvement cooperation mechanisms in trade, culture, media, non-governmental exchanges and other fields, so as to promote China-Arab exchanges and cooperation across the board.
Part V Relations Between China and Arab Regional Organizations
China attaches great importance to its relations with the Arab League, and respects the efforts by the Arab League in maintaining regional peace and stability and promoting regional development. We support a bigger role of the Arab League in other regional and international affairs. China is willing to continue to strengthen consultation and cooperation with the Arab League in various fields.
China appreciates the active role played by Arab sub-regional organizations such as the Gulf Cooperation Council in maintaining regional peace and promoting development, and stands ready to strengthen friendly exchanges and cooperation with these organizations.
Xinhua

08/20/16--10:02: 20 Αυγ 2016.
I
Νομίζω πως ορισμένοι βλέπουν τα πράγματα ανάποδα. 
Μια Σαουδική Αραβία υπό
αντιπροσωπευτικό σύστημα και εκλεγμένη ηγεσία (και όχι ως απόλυτη μοναρχία)
θα είναι περισσότερο, και όχι λιγότερο, «αντι-αμερικανική» (και λιγότερο, όχι
περισσότερο, ελέγξιμη). 
Το ίδιο ισχύει, κατ'αντιστοιχία, και για την Αίγυπτο (και
για άλλες χώρες). 
Όσο περισσότερο εισέρχονται και συμμετέχουν μαζικά
κοινωνικές ομάδες στα πολιτικά και κοινωνικά συστήματα, τόσο περισσότερο
απομακρύνονται από τους προσανατολισμούς που είχαν οι μοναρχικές ή
στρατιωτικές αυταρχίες.
Εκλεγμένοι ηγέτες, αντιπροσωπευτικό σύστημα και λογοδοσία δεν σημαίνει
«φιλελεύθερη δημοκρατία», δηλαδή φιλελευθερισμός που σταδιακά
μετασχηματίζεται από δημοκρατικό σε δικαιωματοκρατικό και από bottom-up σε
top-down σύστημα. 
Σημαίνει αντιπροσωπευτικά συστήματα (ή, για να το θέσω
διαφορετικά, «δημοκρατίες») και εκλεγμένες ηγεσίες που λογοδοτούν υπό - αυτό
που οι αγγλοσάξονες ονομάζουν - «κοινωνικό συντηρητισμό» (social
conservatism) με cultural στοιχεία, γιατί στο συντριπτικό μέρος του πλανήτη, οι
αντιλήψεις π.χ του Μπένθαμ ή/και του Λώκ, δεν σημαίνουν τίποτα, και δεν
ενσωματώνονται ως software ή ως operating system στο σύστημα
διακυβέρνησης. 
Οι εικόνες του «δημοκρατικού» μέλλοντος (υπό την έννοια της
αντιπροσώπευσης και της μαζικής συμμετοχής, των εκλεγμένων ηγεσιών και της
λογοδοσίας), υπό καμία έννοια δεν είναι όπως τις φαντάζονται ορισμένες
μειοψηφίες στο εσωτερικό της Ε.Ε και των Η.Π.Α.
Σημειώσεις
[-] Άλλωστε, σε όχι αμελητέο βαθμό, μονάχα αυτές οι μοναρχικές και
στρατιωτικές αυταρχίες (θρησκευτικές και κοσμικές) θα μπορούσαν να είναι σε
τόσο απόλυτο βαθμό και για τόσο μεγάλη χρονική διάρκεια, ευθυγραμμισμένες με
την Ουάσιγκτον. 
Πεποίθησή τους ήταν πως, σε τελική ανάλυση, μόνο το
Πεντάγωνο μπορούσε να τους προσφέρει μια ομπρέλα ασφαλείας.
[-] Η Τουρκία και η Αίγυπτος χρειάζονταν πραξικοπήματα, μη μαζική συμμετοχή
και περιθωριοποίηση μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας, παρα/εξωθεσμικές
παρεμβάσεις και αγνόησή εκλογικών διαδικασιών ή/και αποτελεσμάτων κ.λπ,
προκειμένου να παραμείνουν «φιλο-δυτικές», δηλαδή ελέγξιμες (και «κοσμικές»).
Η Τουρκία, μόνο μέσω μαζικής κινητοποίησης και συμμετοχής, μεγάλης λαϊκής
νομιμοποίησης και αντιπροσώπευσης, μπορούσε να γίνει η σημερινή Τουρκία.
Ποτέ υπό έναν Salman bin Abdulaziz Al Saud (και στην Τουρκιά γνωρίζουν σε
ποιο κράτος της ευρύτερης περιοχής τρέμουν τις εικόνες ανθρώπων να
ανεβαίνουν πάνω σε τανκς: στην Σαουδική Αραβία).
[-] Ενδεικτικά αναφέρω τον Μπένθαμ και τον Λώκ. Μπορούμε να αναφέρουμε
αρκετά ακόμη ονόματα.
[-] Τέλος, μια αντιπροσωπευτική Κίνα των εκλεγμένων ηγεσιών θα ήταν απείρως
πιο εθνικιστική και επιθετική, «αντι-γιαπωνέζικη» και «αντι-αμερικάνικη».
II

Το ΝΑΤΟ και το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» - υποτίθεται πως - είχαν ως επιδίωξη να κρατήσουν τους Ρώσους έξω, τους Αμερικανούς μέσα, και τους Γερμανούς - διαιρεμένους και - κάτω. 
Με αυτή την λογική, μπορεί να ειπωθεί πως το «Ατλαντικό Τείχος» (Atlantic Wall) των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών, επιδίωκε να
κρατήσει τους Αγγλοσάξονες έξω, τους Γερμανούς πάνω («καβάλα» σε όλους τους υπόλοίπους) και τους Ρώσους κάτω.
 Δεν επιθυμώ να επεκταθώ αυτή την στιγμή στο πως μπορεί να περιγραφεί στις μέρες μας η γενικότερη κατάσταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκείνο που θέλω να τονίσω είναι το εξής: οι ευρωπαϊκές περιοχές της Μεσογείου είναι «κάτω» (σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές περιοχές).
Το επιχείρημα που συνήθως κυριαρχεί στην «κοινή γνώμη» έχει περίπου ως εξής: «μα το αξίζουν. 
Οι βόρειοι είναι πιο παραγωγικοί, ανεπτυγμένοι και αποδοτικοί».
Ξέρετε, αυτά τα περί «αποδοτικότητας και παραγωγικότητας», από κάποια στιγμή και ύστερα είναι σε μεγάλο βαθμό, συμπαθάτε με, π...τσες τυρκουάζ-turquoise (excusez-moi, κιόλας), για έναν πολύ απλό λόγο: 
Έστω - υποθετικά μιλώντας - ότι οι μη αποδοτικοί, μη παραγωγικοί και μη ανεπτυγμένοι Τούρκοι, Σαουδάραβες και Αιγύπτιοι αποφάσιζαν, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, να διακόψουν την παροχή ενεργειακών πόρων (πετρελαίου και φυσικού αερίου) προς τους - συγκεκριμένους - ανεπτυγμένους και να ελέγξουν αυτοβούλως τους ναυτικούς κόμβους ή τα «choke points», και άρα τις εμπορικές ροές (τα Στενά του Ελλήσποντου και του Βοσπόρου, την διώρυγα του Σουέζ και τον Κόλπο της Άκαμπα, τα Στενά του Bab-el-Mandeb και Bab Iskender και τον Κόλπο του Άντεν κ.λπ), σε μια τέτοια υποτιθέμενη περίπτωση, η παραγωγικότης και αποδοτικότης των... ανεπτυγμένων και παραγωγικών, θα εξανεμιζόταν ή θα έπαυε να υπάρχει, και οι τελευταίοι - οι ανεπτυγμένοι - θα βίωναν καταστάσεις που έχουν λησμονήσει (πείνα, ψύχος, χάος στην παραγωγή, κατάρρευση κινητικότητας κ.λπ). 
Και φυσικά, ξαφνικά, ο παραγωγικός και ο ανεπτυγμένος θα θυμόταν πως ο τάδε είναι δικτάτωρ, ο δείνα απόλυτος μονάρχης και ο άλλος «ισλαμοφασίστας» (προκειμένου να συνεχιστεί η παροχή ενέργειας, να εξασφαλιστεί η ελεύθερη κίνηση του εμπορίου και η ομαλή λειτουργία της παραγωγής κ.λπ - και φυσικά ο ανεπτυγμένος και παραγωγικός να συνεχίσει να λέει προς τους υπόλοιπους πως δεν είναι ανεπτυγμένοι και παραγωγικοί).
Εκείνο που έχει σημασία, είναι το εξής: ο παραγωγικός και ο ανεπτυγμένος, προϋ-πο-θέ-τει και θεωρεί αυτονόητους τους «παράγοντες» Τουρκία, Αίγυπτο και Σαουδική Αραβία κ.α, προκειμένου να είναι - και να παραμένει - παραγωγικός και ανεπτυγμένος. 
Και όλα τα προηγούμενα, δίχως να αναφερθούμε σε δημογραφικούς παράγοντες (και διάφορες ανάγκες που σχετίζονται με - ή προκύπτουν από - αυτούς τους παράγοντες).
                                   Σημειώσεις
[-] Οι «μη ανεπτυγμένοι και μη παραγωγικοί», θα μπορούσαν επίσης να πάψουν να εισάγουν βιομηχανικά προϊόντα από τις συγκεκριμένες παραγωγικές και ανεπτυγμένες χώρες (αφού πλέον παράγουν σχεδόν τα πάντα οι «Τσι-Γκο-Τε» με τα «σχιστά μάτια»).
[-] Η πυρηνική ενέργεια και οι λεγόμενες ήπιες μορφές ενέργειας, εν δυνάμει και υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσαν σε βάθος χρόνου να αποσυνδέσουν σε κάποιο βαθμό, τους μεν από τους δε. 
Η «δημοκρατία» - νοούμενη με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο όμως -, από την άλλη μεριά, θα μπορούσε να αποτελέσει μια οριστική και αμετάκλητη λύση μεταβολής των μεν σε αυτονόητη προϋπόθεση ή/ και συνιστώσα των δε. Το «project» όμως, απέτυχε.
[-] Και όλα τα προηγούμενα δίχως να αναφερθούμε στο εξής κομβικό: 
στα
γηρατειά και στην έλλειψη παιδιών.

[-] Από τα σημαντικότερα «choke points» είναι ο Πορθμός της Μαλάκκα και τα Στενά του Ορμούζ.
[-] Το Ατλαντικό Τείχος, παράλληλα με το Ανατολικό Μέτωπο, μπορούν να ιδωθούν και ως εξής: να κρατηθούν οι Αγγλοσάξονες και οι Ρώσοι έξω, οι Γερμανοί «καβάλα» σε όλους τους υπόλοίπους, και οι Σλάβοι - νότιοι, δυτικοί και ανατολικοί -, κάτω (πλην των Ρώσων, οι οποίοι θα ήταν έξω). 
Επίσης, το ψυχροπολεμικό ΝΑΤΟ μπορεί ιδωθεί ως επιδίωξη να κρατηθούν οι Σλάβοι (όλοι) έξω και οι Γερμανοί κάτω.

III
Όταν βλέπετε να κυριαρχούν στις εφημερίδες και στα social media, στις
τηλεοράσεις και στα ειδησεογραφικά πρακτορεία «εικόνες που προκαλούν σοκ»
με παιδάκια, επίκειται κάποια αλλαγή σε επίπεδο είτε εσωτερικής, είτε εξωτερικής
πολιτικής, η οποία προετοιμάζεται μέσω της κατάλληλης διαμόρφωσης της
«κοινής γνώμης». Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, είναι σχεδόν παράδοση
στο ευρωπαϊκό χώρο να δημιουργείται πρώτα μια «κοινή γνώμη» στο εσωτερικό,
να προπαγανδίζεται με όλα τα μέσα και προς όλες τις κατευθύνσεις, και να
εμφανίζεται εν τέλει μια πολιτική ενέργεια με αξιωματικό τρόπο. Πριν κάποιους
μήνες, η «κοινή γνώμη» κατασκευάστηκε με κύριο σημαίνον την εικόνα του
πνιγμένου παιδιού. Ο θάνατος του μικρού παιδιού, δηλαδή η εκμετάλλευση του
θανάτου και το χυδαίο γαϊτανάκι των όρνεων και των scavengers επί του
πτώματος, επιτέλεσε ρόλο ως προς την εσωτερική πολιτική. Το νέο παιδάκι,
δυστυχώς, θα επιτελέσει και αυτό τον ρόλο του ως προς την εξωτερική πολιτική.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, το «σοκ» πιθανότατα θα χρησιμοποιηθεί - ως
προς την ευρωπαϊκή διάσταση - προκειμένου να νομιμοποιηθεί και να γίνει
αποδεκτός ο ενεργητικότερος ρόλος της Γερμανίας στην περιοχή: ''German
Foreign Minister Frank-Walter Steinmeier's newest diplomatic initiatives for
ending the battle for Aleppo are aimed at increasing Germany's Middle East
influence. His efforts to achieve a Russian ceasefire and the establishment of a
corridor to airdrop supplies for the besieged neighborhoods coincide with Berlin's
official announcement to "actively help shape the global order." Assuming a
humanitarian image, Berlin is demanding that combat ceases, precisely at the
moment, when a victory in this war for the government troops appears within
reach. This contrasts with its earlier attitude in phases of the war. When the
insurgents were on the offensive; Berlin was fueling the conflict with the
development of major reconstruction plans for Syria for the aftermath of Assad's
overthrow. In the current battle for Aleppo, whereas Steinmeier is officially
promoting a ceasefire, Germany's close allies are intensifying the arms buildup of
the jihadi militias. A report by Amnesty International has revealed the
consequences of the support Germany's close allies have been providing the
jihadis, for years - with Berlin's tacit consent.''

Στο τελευταίο (Berlin's tacit consent) έγκειται η ξαφνική ανακάλυψη από πλευράς Γερμανίας καταστάσεων και πραγμάτων που απ'ότι φαίνεται «δεν γνώριζαν» και «ανακάλυψαν πρόσφατα» οι μυστικές υπηρεσίες και οι υπηρεσίες ασφαλείας της Γερμανίας (αναφορές για την Τουρκία ως πεδίο δράσης ισλαμιστικών οργανώσεων), στάση η οποία αποσκοπεί στο ξέπλυμα και την αποστασιοποίηση της Γερμανίας από τα πεπραγμένα, προκειμένου να εισέλθει με καθαρά χέρια στην
περιοχή. 
Σε περίπτωση που δεν έχει γίνει αντιληπτό, οι σχέσεις ΓερμανίαςΤουρκίας αποτελούν κυρίαρχο ζήτημα εδώ και κάποιο καιρό.

 Γενικότερα η Γερμανία αναλαμβάνει ενεργητικότερο ρόλο σε διεθνές επίπεδο.
Assuming Leadership: ''German Foreign Minister Frank-Walter Steinmeier's
recent initiatives to halt the battle for Aleppo must be seen in the context of
Berlin's efforts to systematically enhance its influence in the Middle East. Over
the past few months, the German government has repeatedly confirmed its
intentions to expand its global political activities. As it is proclaimed in the
Bundeswehr's new "White Paper," Germany is "prepared to become involved
early, resolutely and substantially as a driving force in the international debate,
to assume leadership," as well as "actively help shape the global order."... The
same applies to the war in Syria. It is generally believed that the USA and Russia
hold the keys to its resolution. With an initiative for humanitarian aid for Aleppo's
population, Foreign Minister Steinmeier is seeking diplomatically to take the
offensive''.
Ο παίκτης που όλοι έχουν στο μυαλό τους - και φοβούνται - ως πραγματικά αποσταθεροποιητικό παράγοντα, αλλά ουδείς τολμά να ξεστομίσει το όνομα του, είναι η Γερμανία. 
Οι Τούρκοι, φαίνεται πως μπαίνουν μπροστά (δυσκολεύονται και περισσότερο). 
Οι Βρετανοί διακριτικά και ήσυχα «απομακρύνονται» ή/και «αποστασιοποιούνται». 
Θα δούμε πως ακριβώς θα τοποθετηθούν οι Ρώσοι και οι Ισραηλινοί [*]. 
Δύσκολες εποχές. Οι εποχές άλλαξαν.
                               Σημειώσεις
[*] Germany Begins to Look Critically at Support for Israel. Foreign Policy Shift:
Skepticism of German-Israeli Friendship Growing in Berlin - Spiegel Online (April
29, 2016).
[-] Εάν η Τουρκία είχε περίπου τρία εκατομμύρια Γερμανούς στα εδάφη της
(όσους Τούρκους περίπου έχει η Γερμανία στα δικά της), το πιθανότερο είναι πως
το πραξικόπημα θα είχε πετύχει. 
Το προηγούμενο να το διαβάσετε αμφίδρομα και
με διάφορους τρόπους.
[-] Έχω γράψει επανειλημμένα για το τρίγωνο Γερμανία, Τουρκία, Ρωσία.
[-] Όταν βλέπετε ελληνικούς μηντιακούς παπαγάλους, να θυμούνται μετά από
μήνες - ή/και χρόνια - τα παιδάκια της Συρίας, όταν έχουν σκοτωθεί τόσα παιδιά
και έχουν κυνηγηθεί εθνοθρησκευτικές ομάδες -π.χ Γιαζιντί(τες)-, τότε... Για να
παραφράσουμε μια γνωστή πρόταση:
Όταν βλέπεις ηθικολόγους να κλαίνε και να
αποκρύβουν σχέσεις ισχύος και κυριαρχίας, μετατρέποντας τες σε ανθρωπιστικού
χαρακτήρα σχέσεις, ανθρωπινό κρέας μυρίζει... 
Ο ανθρωπισμός, ο πραγματικός
ανθρωπισμός (όχι ο humanitarianism), δεν ανακατεύεται με - ούτε μπλέκεται σε -
ζητήματα κυριαρχίας, εξουσίας και ηγεμονίας.
                          Παραρτήματα
I
Jews of Israel
Στο Ισραήλ έχει αναπτυχθεί μια ταυτότητα με πρόσημα ταυτόχρονα, αντιευρωπαϊκά (old Europe και προς την Ευρώπη του Ρήνου) και αντι-αραβικά, και με αντι-αποικιοκρατικό χαρακτήρα (όσο και εάν φαίνεται περίεργο). 
Ας δούμε την διαφορά νοοτροπίας - σε σχέση με τα δικά μας -, στα κείμενα (αποσπάσματα) που ακολουθούν. 
Τα επόμενα γράφτηκαν στην εφημερίδα Israel Hayom(εφημερίδα με την μεγαλύτερη ημερήσια κυκλοφορία στο Ισραήλ).

Europe is a dying continent, one that is walking toward its own cultural
suicide with eyes wide shut. In Europe, self-loathing began to gain
ground over most traditional Judeo-Christian values as long as a
century ago. We see the results of that long process today: Official
Europe does not believe in anything. The main European project in
recent history has as its goal only a vague multiculturalism and the
working toward “an ever closer union,” a self-referential and selfserving empty shell of a vision. Ostensibly, the EU was meant to
prevent future wars in Europe, but while Europe has lost its taste for
war, war — now in jihad style — has not lost interest in Europe. The
problem is that Europe cannot fight — people who believe so strongly
in their cause that they will die for it — if it believes in nothing, least of
all the legitimacy of its own fight against them.
In contrast, Israel is a vibrant place of almost endless faith. Not just in
the traditional and religious sense but a general and secular faith in the
worth and the future of the country pervades Israeli society. Israel
believes in itself and is more than willing to fight for itself, and this
belief manifests itself in myriad ways, not only in its military prowess
and in the countless innovations for which it has become so famous,
but in its celebrations of its Jewish past, present and future at every
given opportunity. It is also evident in the high birth rate in the
country, while Europeans are not having enough children to maintain
their own populations...
Israel is here to stay, and Israelis are determined to keep it that way,
never even contemplating resigning themselves to whatever malignant
plans others may have in store for them.
No, Europe is not Israel. Not even close.

Το αμέσως επόμενο άρθρο αυτής της ασυγκράτητης κυρίας (σίφουνας πραγματικός), έχει τον τίτλο:
 ''Μια φορά αποικιοκράτης. Πάντα αποικιοκράτης'' (ορισμένοι στην Ελλάδα θα «έγλυφαν» εκεί που φτύνει αυτή η Ισραηλινή κυρία.
Το μόνο που θα έκαναν άνθρωποι με «φιλο-ισραηλινή» στάση -π.χ «δεξιά»- στην Ελλάδα, θα ήταν να υπερασπίζονται την αποικιοκρατία, να μιλούν για «αντιδυτικισμό» και να ισχυρίζονται πως η χώρα «δεν είναι αρκετά ευρωπαϊκή»). 
Στην δεύτερη παράγραφο, περιγράφεται γλαφυρά ο ρατσισμός (racism and cultural condescension) και η διανοητική κατοχή που χαρακτηρίζει «εκσυγχρονιστές» και διάφορα αποικιοκρατικά ευρω-παραρτήματα.

The Europe of the postnational European Union no longer invades other
peoples' countries in order to colonize them, but it still uses all its
powers -- limited and toothless as they are -- to invade how other
nations should think and feel about the world, and to impose its
distinct European view of how the world should spin for the rest of us.
We all know how hard it is to break an old habit, and the ideological
parts of colonialism still come very naturally to the descendant of the
17/5/2020 Δ`~. Κοσμοϊδιογλωσσία
isogeothermal51.rssing.com/chan-23005495/all_p43.html 6/8
old Europe -- even if the EU mistakenly believes that being ostensibly
riddled with post-colonial guilt and inviting half the world's migrants
into its own backyard somehow exculpates it from all its past and
present sins.
For those still in doubt, Faaborg-Andersen's reply that "the parties are
not capable on their own" is clear evidence of the racism and cultural
condescension -- such characteristic parts of the colonialist project --
still being a very potent factor in European policies, despite all
assurances to the contrary for the past half century. The "natives," i.e.,
the Jews and the Arabs, are incapable of solving anything on their own,
which is why we ostensibly need the wisdom and superiority of the
European Union to guide our ignorant and misguided steps in this
world. Just who do the Europeans think that they are?
        ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

      .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Η Ισραηλινή δεν είναι εθελόδουλη, ευρωκεντρική, δυτικίστικη, υποτακτική, φιλοαποικιοκρατική, κατεχόμενη (και του δόγματος «να γίνουμε Ισραήλ διατηρώντας
πάση θυσία το ευρώ»). 
Στο Ισραήλ, ανάμεσα σε άλλα, τα βάζουν με την Ευρώπη, την αποικιοκρατία, με τις Η.Π.Α, με τους Άραβες και την ισλαμιστική τρομοκρατία, με την Σουηδία, ενώ στέκονται με επιφύλαξη απέναντι στην Γερμανία (και δεν θεωρούν ως αιτία των δεινών τους τον Ιουδαϊσμό) κ.λπ. Στην Ελλάδα τα βάζουν με τον εσωτερικό κλόουν που τους κρατάει όρθιους (είναι θέμα διαφοράς
ποιότητας, νοοτροπίας και ταυτότητας). 
Όχι, δεν έχουν καμία σχέση με αυτούς.
Not even close.
Σχεδόν τα πάντα στην Ελλάδα, είτε αριστερά είτε δεξιά, είναι ψεύτικα.
Αυτό που πρέπει να τονιστεί, γενικότερα μιλώντας και πέρα από την δεξιά και την αριστερά, είναι το εξής: 
Η απο-αποικιοποίηση, θέμα τόσο υποβαθμισμένο στην Ε.Ε και στις Η.Π.Α, αφού κατέκλυσε ολόκληρο τον πλανήτη, έχει αγγίξει πλέον χώρες όπως το Ισραήλ και η Τουρκία. Η Τουρκία, 93 χρόνια μετά από την ίδρυση της,
επιδιώκει την «χειραφέτηση» της από τους εκ κρατο-κατασκευής και κρατοσυμφωνίας Δυτικο/Ευρω-Πατέρες της.
 Το Ισραήλ, μόλις 67 χρόνια μετά, το ίδιο (το Ισραήλ είναι πιο δραστήριο από την Τουρκία, τόσο αφρικανικά, όσο και ευρασιατικά. 
Απλά της Τουρκίας δεν της επιτρέπουν να είναι). Εσύ, 186 χρόνια μετά, ακόμη γλύφεις εκεί που οι άλλοι φτύνουν και αυτούς που σε φτύνουν; 186 χρόνια μετά, τι;
II
Turks of Europe
Εκτός Τουρκίας, σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες (κυρίως στον άξονα ΆλπειςΡήνος-Μάγχη), διαμένουν περίπου 5 εκατομμύρια Τούρκοι ή τουρκικής καταγωγής μετανάστες και πολίτες ή πολίτες με τουρκικό μεταναστευτικό υπόβαθρο (όπως λένε οι ορολογίες). 
Οι περισσότεροι από αυτούς, περίπου τρία εκατομμύρια, διαμένουν στην Γερμανία (από τους οποίους, οι μισοί περίπου, είναι Γερμανοί πολίτες). 
Ας δούμε ορισμένα στοιχεία για την πολιτική τους τοποθέτηση, πρώτα ως προς την γερμανική (1) και έπειτα ως προς την τουρκική (2i,ii) πολιτική σκηνή.
1. Ως προς την γερμανική πολιτική σκηνή.
Αρχικά, οι περισσότεροι Τούρκοι μετανάστες ήταν θετικά προσκείμενοι προς το SPD (Σοσιαλδημοκράτες). 
Η απογοήτευση από τον συνασπισμό Σοσιαλδημοκρατών-Πρασίνων (που σχετιζόταν και με μεταρρυθμίσεις περί διπλής υπηκοότητας το 1999) οδήγησε ένα τμήμα τους να μετακινηθεί προς τους Πράσινους και την Αριστερά.
Γερμανικές έρευνες αποτύπωσαν τα εξής αποτελέσματα-μετακινήσεις: 
το 62% θετικά προσκείμενο προς τους Σοσιαλδημοκράτες, το 11% προς τους Χριστιανοδημοκράτες, το 3% προς τους Φιλελεύθερους, και το 3% προς την Αριστερά. 
Αργότερα, σε poll που διενεργήθηκε (στο οποίο το 1/3 των Τούρκων ερωτηθέντων ήταν Γερμανοί πολίτες) υπήρξαν τα εξής αποτελέσματα: 55% Σοσιαλδημοκράτες, 23% Πράσινοι, 10% Χριστιανοδημοκράτες, 9% Αριστερά. Ενδιαφέρον στοιχείο: 
Ενώ οι μετανάστες από την Τουρκία τείνουν προς τους Σοσιαλδημοκράτες (62-55%), οι μετανάστες από τις «πρώην κομμουνιστικές χώρες» της ανατολικής Ευρώπης, συνήθως είναι θετικά προσκείμενοι προς τους Χριστιανοδημοκράτες (73%) .
2. Ως προς την τουρκική πολιτική σκηνή.
i) Σύνολο ευρωπαϊκών κρατών.
Στις τουρκικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2015, συμμετείχαν Τούρκοι από διάφορα ευρωπαϊκά κράτη (προφανώς με κάποιας μορφής επιστολική ψήφο).
Παρατηρήθηκαν οι εξής τάσεις και αποτελέσματα:
 Το AKP (το κόμμα του
Ερντογάν) και το HDP («φιλοκουρδικό») τα πήγαν καλύτερα στα ευρωπαϊκά κράτη απ'ότι στην Τουρκία (είχαν υψηλότερο μέσο όρο), ενώ το κεμαλικό CHP και το MHP τα πήγαν χειρότερα. 
Τα υψηλότερα ποσοστά του, το AKP τα έλαβε στην Ολλανδία, έπειτα στο Βέλγιο, μετά στην Αυστρία και στην Γερμανία (ακολούθησαν Γαλλία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη κ.λπ). 
Συγκεκριμένα, στην Ολλανδία το 70% των συμμετεχόντων ψήφισε το AKP, στο Βέλγιο το 69%, στην Αυστρία το 68% και στην Γερμανία το 59%. Το υψηλότερο ποσοστό του HDP ήταν στην Γαλλία με περίπου 26% (AKP: 56%), του -κεμαλικού- CHP στο κατεχόμενο γεωγραφικό
τμήμα της Κύπρου, με περίπου 24% (AKP: 49%) ενώ του MHP (Bozkurtlar, Γκρίζοι Λύκοι) στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη με 13,5% (ακολούθησαν η Π.Γ.Δ.Μ και το βόρειο τμήμα της Νήσου). 
Σε όλους τους ψήφους στο εξωτερικό, σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη, το ποσοστό του AKP ήταν περίπου 56%.
ii) Στο εσωτερικό της Γερμανίας (Σύνολο γερμανικών κρατιδίων)
Στις τουρκικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2015, ψήφισαν στην Γερμανία συνολικά περίπου 575.000 άτομα. 
Το «ισλαμοδημοκρατικό/εθνικιστικό» AKP έλαβε το 59,7% των ψήφων, το «εθνοαριστερό-κουρδικό» HDP το 15,9%, το κεμαλικό CHP το 14,8% (τελειωμένη υπόθεση) και το MHP το 7,5% (τα υπόλοιπαάκυρα).
 Το ποσοστό του AKP στην Γερμανία ήταν περίπου 10% υψηλότερο απ'ότι στην Τουρκία (ενώ στην Ολλανδία, στην Αυστρία και το Βέλγιο ήταν περίπου 20% υψηλότερο). 
Τα υψηλότερα ποσοστά του, το AKP τα έλαβε στην Δύση (North Rhine-Westphalia, και ειδικά στο Münster), το κεμαλικό CHP στο Βερολίνο, το MHP στην Βαυαρία (αναπτύσσεται μια τάση σφιχταγκαλιάσματος ανάμεσα στους Γκρίζους Λύκους και τους Βαυαρούς ως ένδειξη.... αγάπης, αλληλεγγύης και ενσωμάτωσης) και το «πλουραλιστικό-κουρδίζον» HDP στο Αννόβερο, στην Κάτω
Σαξονία.
                                                              Σημειώσεις
[1] Τα υψηλότερα ποσοστά του, στην Βαυαρία, το MHP (Γκρίζοι Λύκοι) νομίζω
πως τα είχε σε Neuburg, Nürnberger, Neumarkt.
[2] Στις εκλογές του 2003 στη Βαυαρία, η Χριστιανική Κοινωνική Ένωσή (CSU) έλαβε ποσοστό πάνω από 60%. 
Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένα κόμμα κέρδισε πλειοψηφία 2/3 σε οποιοδήποτε γερμανικό κοινοβούλιο. 
Σε αυτό το «ολοκληρωτικό» ποσοστό ουδείς αναφέρθηκε (αργότερα το ποσοστό μειώθηκε λίγο κάτω από το 50%).
                                           Επισήμανση
Έχει παρατηρηθεί, κατ'επανάληψη, το φαινόμενο στο εσωτερικό της χώρας υποδοχής ή παραμονής, ο πολίτης με μεταναστευτικό υπόβαθρο να ψηφίζει «προοδευτικά», ενώ στο εξωτερικό, στη χώρα καταγωγής του, να ψηφίζει «συντηρητικά» (π.χ. στην γερμανική πολιτική σκηνή να τείνει προς τους πράσινους, την αριστερά ή τους σοσιαλδημοκράτες και στην Τουρκία προς το κόμμα του Ερντογάν). 
Στις εθνικές τους επιλογές, στις χώρες από όπου κατάγονται, δεν ψηφίζουν σοσιαλδημοκράτες αλλά ψηφίζουν συντηρητικά, ενώ στην κομματική τους επιλογή, στη χώρα υποδοχής ή παραμονής, δεν ψηφίζουν χριστιανοδημοκράτες αλλά ψηφίζουν προοδευτικά. 
Προοδευτικός στην χώρα υποδοχής ή παραμονής και συντηρητικός στη χώρα καταγωγής κ.λπ. (μετα/πολυ/ δι/υπερ-εθνικός στην χώρα υποδοχής ή παραμονής και εθνικός στην χώρα καταγωγής κ.ο.κ).
Ορισμένοι το θεωρούν «αντίφαση». 
Προσωπικά, δεν με εκπλήσσει καθόλου. Δεν θεωρώ πως υπάρχει καμία «αντίφαση». 
Είναι απολύτως ερμηνεύσιμο. 
Φανερώνει πολλά πράγματα και για την σχέση εσωτερικό-εξωτερικό, εθνικό-διεθνές (την
οποία αρκετοί άνθρωποι στην Ε.Ε και στις Η.Π.Α δεν αναγνωρίζουν) αλλά και γιατην σχέση κοσμικό-θρησκευτικό και την ικανότητα ή μη πολιτικών ομάδων στο εσωτερικό μιας χώρας υποδοχής ή παραμονής (είναι φανερή η διαφορά Βρετανίας και Γερμανίας στο συγκεκριμένο ζήτημα). 
Δεν θα επεκταθώ περισσότερο τώρα.
Αυτή είναι μονάχα μια από τις πολλές ενδιαφέρουσες πολιτικές πλευρές που φέρνουν στο προσκήνιο μουσουλμάνοι μετανάστες.
Μια ακόμη παρατήρηση, που σπάνια θίγεται, είναι η εξής: 
Ενώ πολιτικά, απόαπόψεως ψήφου, μπορεί να δημιουργείται «προοδευτικό» ρεύμα. 
Κοινωνικά, από
απόψεως ηθικής, δημιουργείται «συντηρητικό» ρεύμα. 
Δηλαδή, την ίδια στιγμήπου το κοινοβούλιο «προοδευτικοποιείται» πολιτικά, η κοινωνία
«συντηρητικοποιείται» ηθικά. 
Αυτή η εξέλιξη φυσικά αυξάνει-διευρύνει τηναπόσταση ή το χάσμα κράτους-κοινωνίας.
€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €
€ « » ●► $    ▲▼◄► € € $$ € €   ◄ ►▲▼► ◄● « » €

Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)