Παρατηρητήριο Αμαρουσίου: Το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Σάββατο 30 Μαΐου 2020

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Οὖτις ἐμοί γ'ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ'ἄλλοι πάντες ἑταῖροι…

05/14/15--12:36:
Το ιστορικό δίλημμα της Ελλάδας για τη σχέση της με τη Ρωσία.

Η πολυπλοκότητα των σχέσεων Ελλάδας - Ρωσίας αφορά δομικά χαρακτηριστικά του διεθνούς συστήματος αλλά και τη διευρυμένη γεωστρατηγική χωροταξία δράσης ισχυρών παικτών.
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου οι προσπάθειες του Κωνσταντίνου Καραμανλή να δημιουργήσει διαύλους επικοινωνίας με όμορες χώρες που ανήκαν στο Σοβιετικό μπλοκ αντιμετωπίστηκαν με καχυποψία και δεν έτυχαν στήριξης στο διπλωματικό πεδίο.
Αξιολογήθηκαν ως μία υπερβατική πολιτική που ξεπερνούσε τον ευρύτερο μακροστρατηγικό σχεδιασμό της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Με τη σειρά του ο Κ. Καραμανλής ο νεώτερος βρέθηκε απέναντι σε ένα συμπαγές μέτωπο αντιδράσεων στην προσπάθεια του να οικοδομήσει ένα σταθερό πλαίσιο σχέσεων με τη Μόσχα.
Η εκκωφαντική σιωπή της αποχώρησης του από την εξουσία μόνο αναπάντητα ερωτηματικά άφησε και μη επαληθεύσιμες με επιστημονικά κριτήρια υποθέσεις εργασίας.
Στο πρόσφατο παρελθόν η αντίδραση της Ουάσινγκτον στην επίσκεψη του Α. Τσίπρα στη Μόσχα εξωτερικεύτηκε με άρθρο των New York Times με το οποίο έγιναν παραινέσεις στην Ελλάδα «να προσέχει τις σχέσεις της με τη Ρωσία».
Στον ίδιο τόνο και οι δηλώσεις του εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ο οποίος «υπενθύμισε» στον Έλληνα πρωθυπουργό ότι «η ΕΕ μιλάει με ενιαία φωνή».

Η παραπάνω σύντομη αναδρομή στις Eλληνο-ρωσικές σχέσεις καταδεικνύει εμφατικά τη διεισδυτική, παρεμβατική ικανότητα ισχυρών εξωσυστημικών παικτών στη διαμόρφωση της ατζέντας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Ουσιαστικά οι σχέσεις Ελλάδας-Ρωσίας βρίσκονται σε μία αέναη κατάσταση επανεκκίνησης, αφού στρατηγικά και εννοιολογικά κάποιοι εξέλαβαν το «ανήκουμε εις την Δύση» ως μία περιοριστική παράμετρο που θέτει σαφείς κόκκινες γραμμές στην ελληνική διπλωματία.

Η λογική συμμάχων και εταίρων διαμορφώνεται στα πλαίσια μίας συνειδητής αποχής από επιλογές που δεν εξυπηρετούν το «κοινό» μέτωπο κατά της Μόσχας.
Στο κλασικό έργο του Victims of Groupthink: A Psychological Study of Foreign Policy Decisions and Fiascoes (1972), ο Irving Janis έθεσε τα θεμέλια της αντίληψης της ομαδοποιημένης σκέψης.
Η μελέτη του αφορούσε, μεταξύ άλλων, τις εναλλακτικές επιλογές στο πεδίο λήψης αποφάσεων αλλά και τη λογική των μονάδων ενός συνόλου που τις θέλει να «προσαρμόζονται» σε κεντρικές, καταστατικής υφής συλλογικές επιλογές, θέτοντας στο περιθώριο αυτόνομες επιλογές, αποδεχόμενες αγόγγυστα την κεντρική επιλογή της ομάδας.
Σε όσες χώρες αμφισβητούν αυτή την επιλογή επιβάλλεται τεχνηέντως η συμμόρφωση σε μία προσπάθεια πειθαναγκασμού του επί μέρους εθνικού συμφέροντος από το ευρύ γενικό συμφέρον.

Στην περίπτωση των Eλληνο-ρωσικών σχέσεων οι επιλογές της Ελλάδας να προσεγγίσει τη Ρωσία λειτουργούν κόντρα στη λογική της ομαδοποιημένης σκέψης, αφού οι εταίροι μας στην ΕΕ αλλά και ο υπερατλαντικός παράγοντας θεωρούν ότι υπερβαίνει την ευρύτερη στρατηγικής της Δύσης έναντι της Ρωσίας [Περί των εξελίξεων στις σχέσεις «Δύσης» και Ρωσίας.
Περιφερειακά και παγκόσμια διακυβεύματα και στρατηγικές σημασίες]. Υπό αυτό το πρίσμα οι προσπάθειες ανάπτυξης ενός πολυεπίπεδου πλαισίου συνεργασίας που θα υπερβαίνει τα συμβατικά εμπορικά πεδία υπονομεύεται στη γένεση του.
Μάλιστα η προσπάθεια αυτή προσεγγίστηκε αφελώς από διεθνολογικής σκοπιάς μέσα από το πρίσμα μίας ενορχηστρωμένης ρωσικής προσπάθειας να διασπάσει την ΕΕ.

Η χώρα αντιμετωπίζει διαχρονικά ένα ιστορικό δίλημμα όσον αφορά την ποιότητα και ένταση των σχέσεων της με τη Ρωσία.
Όντας μέλος της ΕΕκαι του ΝΑΤΟ έχει αποδεχθεί ιδεολογικά και στρατηγικά δεδομένα που δεν μπορούν να αναιρεθούν.
Αυτό εξάλλου θα ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνο σε ένα αυξανόμενα άναρχο διεθνές περιβάλλον στο οποίο οι αδυναμίες ενός κράτους αποτελούν ευκαιρίες για τους περισσότερο ισχυρούς.
Ως αποτέλεσμα, το μοναδικό κριτήριο επιλογής μίας ορθολογικής πολιτικής είναι η ανάγκη επιβίωσης.
Οι διακρατικές σχέσεις διαμορφώνονται με αποκλειστικό κριτήριο τα εθνικά συμφέροντα και όχι αιθεροβάμονες συναισθηματισμούς.
Στον αντίποδα η διεμβολυτική δράση ισχυρών παικτών δημιουργεί πιέσεις στην ελληνική διπλωματία και στην προσπάθεια ποιοτικής αναβάθμισης των σχέσεων με τη Ρωσία.

Από την άλλη, η ιστορία των σχέσεων του ελληνισμού με τη Ρωσία δεν αφήνει περιθώρια για μεγάλες προσδοκίες.
Αυτό σε καμία περίπτωση δεν αναιρεί το δικαίωμα της Ελλάδας να διαμορφώσει ένα πλαίσιο συνεργασίας που μεγιστοποιεί τα οφέλη για τη χώρα.
Ωστόσο μία τέτοια επιλογή δεν πρέπει να εξωτερικευτεί με τρόπους που την φέρνουν σε μετωπική σύγκρουση με αυτούς τους παράγοντες που έχουν τις αντικειμενικές δυνατότητες και συγκυριακές ευκαιρίες να διευρύνουν το κόστος συγκεκριμένων επιλογών.
Η πρόσφατη διακυβέρνηση του Κ. Καραμανλή αποτελεί ένα παιδαγωγικό παράδειγμα διπλωματικού ερασιτεχνισμού που διαμορφώθηκε εκτός κανόνων ορθολογισμού και άγνοιας των κινδύνων που ελλοχεύουν.
Υπό αυτό το πρίσμα απαιτούνται προσεκτικά βήματα μέσα από ένα ρόλο που μπορεί η χώρα να διεκδικήσει με αξιόπιστο τρόπο, αυτόν του διαμεσολαβητή ανάμεσα σε Δύση και Ρωσία.
Αυτό το πλαίσιο μπορεί να αποφέρει οφέλη για τη χώρα περιορίζοντας ταυτόχρονα τους κινδύνους αντιδράσεων σε μία εποχή που την καθιστά ευάλωτη σε πολυεπίπεδες πιέσεις.

Η λογική της ομαδοποιημένης σκέψης δεν μπορεί να αυτοπεριορίζει εξ ορισμού τις επιλογές της ελληνικής διπλωματίας, ωστόσο στην περίπτωση των Eλληνο-ρωσικών σχέσεων επιβάλλεται η υιοθέτηση επιλογών στο πλαίσιο μιας σταδιακής προσέγγισης που θα έχει ουσιαστικά και όχι επικοινωνιακά οφέλη.

Γιώργος Βοσκόπουλος

Ο Γιώργος Βοσκόπουλος είναι αναπληρωτής καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών, στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Brock (Καναδάς) και του ΤΞΓΜΔ του Ιονίου Πανεπιστημίου (1996). Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ηνωμένο Βασίλειο στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Lancaster (1997) και αναγορεύτηκε διδάκτορας Ευρωπαϊκών Σπουδών από το Πανεπιστήμιο Exeter, Centre for European Studies (2001). Η διατριβή του με τίτλο "Greece, Common Foreign and Security Policy and the European Union: Interaction Within and Between a Zone of Peace and a Zone of Tumoil as an Explanatory Factor"ανέλυσε τα δομικά προβλήματα διαμόρφωσης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα πλαίσια χάραξης της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πηγή

Voria.gr Η οικονομική e-φημερίδα

Κείμενα του Γιώργου Βοσκόπουλου

I) Ελλάδα, ένα νέο πολιτειακό μόρφωμα

II) Ο κατήφορος

III) Διαφθορά και εθνικά συμφέροντα και

IV) Το φοβικό μας σύνδρομο, η εθνική ουτοπία και η συντριβή.

Τέσσερα κείμενα για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

Η μεταβαλλόμενη οντολογία της ενοποιητικής διαδικασίας: ιδεαλισμός, ρεαλισμός ή ουτοπία: I) Αυταρχισμός και το μετα-νεωτερικό ευρωπαϊκό μοντέλο διακυβέρνησης και II) Η επανεμφάνιση του γερμανικού ζητήματος και το διογκούμενο δημοκρατικό έλλειμμα.

I) Έλληνες: οι βάτραχοι που βράζουν

II) Άρωμα αυταρχισμού και

III) «Ποιοί είμαστε;».

Τρία κείμενα για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

Εξωτερική πολιτική: θεωρία και εφαρμοσμένη πολιτική.

I) Εκπαίδευση για καιρούς αβέβαιους και

II) Μετάλλαξη της δημοκρατίας και των αξιών.
Σύντομα αποσπάσματα από δύο κείμενα.

05/16/15--01:45:
Τρία σχόλια για τον πλανητικό μετασχηματισμό:

Περί «Δύσεως», πολυπληθέστερων χωρών
και μεγεθών αστικοποίησης.

1.Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιπροσωπεύουν το 4,45% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Η Δυτική -ή Ατλαντική- Ευρώπη (Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο), της οποίας ο πολιτισμός κυριάρχησε τους τελευταίους αιώνες σε πλανητική κλίμακα, αντιπροσωπεύει στις μέρες μας μόλις το 2,57% του παγκόσμιου πληθυσμού (εάν προσθέσουμε το Βέλγιο και την Ολλανδία δεν υπερβαίνει το 3%).
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιπροσωπεύει το 7% ενώ η Ευρωζώνη το 4,6% του παγκόσμιου πληθυσμού. Ο Αγγλοσαξωνικός κόσμος ή η «Αγγλόσφαιρα» αντιπροσωπεύει περίπου το 6,1% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Εν ολίγοις. Εάν υποθέσουμε πως υπάρχει κάτι το οποίο μπορούμε να ονομάσουμε «Δύση», και ως «Δύση» περιγράψουμε το Διατλαντικό/ΕυρωΑτλαντικό πολυμερές θεσμοκεντρικό σύστημα (Η.Π.Α και Ε.Ε) ή την «Αγγλόσφαιρα» συν την Ε.Ε, η «Δύση», αντιπροσωπεύει μόλις το 12-3% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Πρώτα από όλα, λοιπόν, η ανεπτυγμένη «Δύση» παρακμάζει -ή η σχετική της δύναμη μειώνεται-, γιατί αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ οι αναπτυσσόμενες Κίνα και Ινδία, για παράδειγμα, αντιπροσωπεύουν το 37% (αυτές τις ημέρες ο Ινδός πρωθυπουργός επισκέπτεται την Κίνα).
Η παρακμή της «Δύσης» ήταν αναπόφευκτη από τη στιγμή που η διαδικασία της εκβιομηχάνισης και του εκσυγχρονισμού επεκτάθηκε στον υπόλοιπο πλανήτη.

Πιθανές διαφοροποιήσεις στα οικονομικά, πολιτικά και παραγωγικά συστήματα της «Δύσεως», μονάχα για μικρό χρονικό διάστημα θα μπορούσαν να επιταχύνουν ή να επιβραδύνουν αυτή την πτωτική πορεία.
Δεν θα μπορούσαν να αναστρέψουν όμως αυτήν τη διαδικασία.
Η δημογραφική συρρίκνωση της «Δύσεως» και η μείωση του μεριδίου της επί του παγκόσμιου Α.Ε.Π, από τη δεκαετία του 1970, είναι σταδιακή, αλλά συνεχής (τα ίδια ίσχυαν και για την Ε.Σ.Σ.Δ, η παρακμή και η πτώση της οποίας, εν τέλει, αποδείχτηκε πως δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά το προοίμιο-προανάκρουσμα της παρακμής ή κρίσης της «Δύσεως»).
Η «Δύση», σταδιακά από τη δεκαετία του 1970, με επιταχυνόμενους ρυθμούς από τη δεκαετία του 1990 και δαιμονιώδεις από τη δεκαετία του 2000, βρίσκεται σε μια διαδικασία απομείωσης όλων αναπτυξιακών της μεγεθών σε σχέση με τα συνολικά πλανητικά μεγέθη.

Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν εάν ορίσουμε, υποθετικά, την «Δύση» γύρω από έναν ιδεαλιστικό άξονα ο οποίος κινείται γενικώς και αορίστως μεταξύ «διαφωτισμού», «προοδευτισμού» και «φιλελευθερισμού», και, κατά αυτόν τον τρόπο την συρρικνώσουμε χρονολογικά σε μόλις δύο αιώνες και γεωγραφικά σε τρεις χώρες.
Ο γεωγραφικός πυρήνας αυτής της υποθετικής «Δύσεως» θα εδραζόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία.
Για περίπου ενάμισι αιώνα, αυτή η «Δύση» ήταν τόσο κυρίαρχη, που κατάφερε να πλανητικοποιήσει τους εσωτερικούς της ανταγωνισμούς και να προωθήσει τον πολιτισμό της μέσω ιδεολογικών, οικονομικών και στρατιωτικών μέσων, αγνοώντας τη συντριπτική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού.

2.Από τις 25 πολυπληθέστερες χώρες του πλανήτη, εννέα (9) προέρχονται από την ανατολική Ασία και την Ασία του Ειρηνικού, τέσσερις (4) από την Αφρική (εάν συνυπολογίσουμε και την Αίγυπτο πέντε), τέσσερις (4) από την περιοχή που βρίσκεται ανάμεσα στην ανατολική Μεσόγειο και την Ινδία ή την περιοχή της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, μια (1) από την Νότια Αμερική, δύο (2) από τη Βόρεια Αμερική και τέσσερις (4) από την Ευρώπη.
Και βέβαια υπάρχει και η μεγαλύτερη σε έκταση χώρα στον πλανήτη, η οποία είναι μια ήπειρος από μόνη της και την οποία μπορείτε να την τοποθετήσετε όπου θέλετε μιας και συνορεύει τόσο με την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, όσο και με την Ασία.
Η Ρωσία είναι η 9η πολυπληθέστερη χώρα στον πλανήτη (και η οικονομία της κυμαίνεται στα ίδια περίπου επίπεδα).

Όσον αφορά τις ευρωπαϊκές χώρες, η Γερμανία βρίσκεται στην 16η θέση με 82 εκατομμύρια κατοίκους και η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιταλία, ακολουθούν στην 21η, 22η και 23η θέση αντίστοιχα. Ένας χάρτης με τις 20 πολυπληθέστερες χώρες θα αποτύπωνε μόλις μια ευρωπαϊκή χώρα. Ένας χάρτης με τις 15 πολυπληθέστερες, καμία.

Οι χώρες αναλυτικά: Ανατολική Ασία και Ασία του Ειρηνικού: China, India, Indonesia, Bangladesh, Japan, Philippines, Vietnam, Thailand, Burma. Ευρύτερη Μέση Ανατολή ή Κεντρική Rimland: Pakistan, Turkey, Iran, Egypt. Αφρική: Congo, Ethiopia, Nigeria, South Africa. Ευρώπη: U.K, France, Germany, Italy. Βόρεια Αμερική: Mexico, U.S.A. Νότια Αμερική: Brazil, και, τέλος, Russia.

3.Ο αστικός (urban) πληθυσμός της Κίνας είναι πάνω από 750 εκατομμύρια, δηλαδή υπερδιπλάσιος από τον συνολικό πληθυσμό των Ηνωμένων Πολιτειών και σχεδόν τριπλάσιος από τον αστικό πληθυσμό τους, ο οποίος κυμαίνεται περίπου στα 270 εκατομμύρια.
Το ποσοστό αστικοποίησης στις Η.Π.Α αγγίζει το 83% ενώ στην Κίνα βρίσκεται μόλις στο 54%.

Ο αστικός πληθυσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι περίπου 380 εκατομμύρια ενώ ο αστικός πληθυσμός της Ευρωζώνης είναι περίπου 250 εκατομμύρια. Το ποσοστό αστικοποίησης κυμαίνεται στο 75%.

Δηλαδή, ο αστικός πληθυσμός της Κίνας είναι μεγαλύτερος από τον αστικό πληθυσμό Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνυπολογιζομένων. Συγκεκριμένα, περίπου 100 εκατομμύρια μεγαλύτερος. Εάν δε υπολογίσουμε Ηνωμένες Πολιτείες και Ευρωζώνη, ο αστικός πληθυσμός της Κίνας είναι πάνω από 200 εκατομμύρια ανθρώπους μεγαλύτερος.

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Παγκόσμια, δυτικά και ευρωπαϊκά οικονομικά και πληθυσμιακά μεγέθη κατά τον πλανητικό μετασχηματισμό.

Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB) και Πλανητικός Μετασχηματισμός.

I. Άνοδος και πτώση αυτοκρατοριών. Η.Π.Α - Κίνα - Ρωσία - Η.Β (1820-2020) II. Ασία - Β. Αμερική - Ε.Ε (1950-2020). GDP based (PPP) share of world total (%). Πλανητικός μετασχηματισμός.

II) Ανατολική Ασία, Βόρεια Αμερική και Ευρώπη. Μεγέθη και στοιχεία με βάση την οικονομική, πολιτική και ιστορική Γεωγραφία. I) Εξέλιξη ανεπτυγμένων οικονομιών (G7) και αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων οικονομίων της Ασίας (Emerging and developing Asia) από τη δεκαετία του 1980 έως σήμερα. Με αφορμή τη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Aσιατική Επενδυτική Τράπεζα Υποδομών (Asian Infrastructure Investment Bank - AIIB).

Γιατί επικράτησαν οι «φιλελεύθερες δημοκρατίες» στον 20ο αιώνα και τέσσερις Μεγα-Τάσεις που θα καθορίσουν τον 21ο αιώνα.

Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ένας ιστορικός κύκλος.

Μπαίνοντας, βγαίνοντας και ανεβοκατεβαίνοντας στη «Δύση».

There's nothing you can do, to stop it from happening.

Κίνα, Ανατολική Μεσόγειος και Φιλελεύθερη Τάξη σε έναν ΜεταΔυτικό Κόσμο - μέρος α´.

Δυτικο(ευρω)κεντρικός επαρχιωτισμός. Ο Αγγλόφωνος κόσμος - μέρος α´.

Η ιστορική αμηχανία της δυτ. Ευρώπης.

Για πρώτη φορά μετά το 1872.

17 επιλεγμένες αναρτήσεις με άξονα την Κίνα.

Κίνα και δυτικο(ευρω)κεντρικός επαρχιωτισμός. Μια σύντομη αναφορά.

Σύντομη παρατήρηση για το πλανητικό σκηνικό και την αναβίωση πολιτισμικών, θρησκευτικών και νεοπαραδοσιακών μορφών και ταυτοτήτων.

Τέσσερις «σεισμοί» που συνόδευσαν την αυγή του νέου ιστορικού αιώνα και τρεις κατηγορίες χωρών.

Για τα πλανητικά αυτονόητα μας ή την παγκόσμια άγνοια μας ως πρόκληση.

"International Relations Theory and Western Dominance," Oxford University Lecture by Amitav Acharya.

Ο Ατλαντικός Ωκεανός στις αρχές του 21ου αιώνα - μέρος α´.

Ο Παγκόσμιος Μετασχηματισμός. Η δημιουργία του σύγχρονου κόσμου - μέρος α´.

Πλανητικός μετασχηματισμός - Tο τέλος του μακρού 20ού αιώνα.

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

05/17/15--05:04:
Θάλασσες & γεωγραφικές λειτουργικότητες της Ευρώπης. Εισαγωγή.

Η Ιβηρική χερσόνησοςκαι η σημερινή Γαλλία, λειτουργούν ως χερσαίος ιμάντας μεταβίβασης ανάμεσα στον Ατλαντικό Ωκεανόκαι τη Δυτική Μεσόγειο.
Η Ιταλική χερσόνησοςανάμεσα στη Δυτική Μεσόγειοκαι την Αδριατική, η Βαλκανική χερσόνησοςανάμεσα στην Αδριατικήκαι τη Μαύρη Θάλασσα, η χερσόνησος της Ανατολίαςανάμεσα στην Μαύρη Θάλασσακαι την Ανατολική Μεσόγειο, και η χερσόνησος της Ιουτλάνδης -δηλαδή το μόνο μη νησιώτικο μέρος της Δανίας-, λειτουργεί ως χερσαίος ιμάντας μεταβίβασης ανάμεσα στην Βαλτικήκαι την Βόρεια Θάλασσα.

Η Βόρεια Θάλασσα ελέγχεται από τρεις χώρες εξαιρετικά αγγλοσαξονικές-νορδικές (πέρα από τον πολιτισμό τους υπονοώ και τη θέση την οποία κατέχουν στους ΕυρωΑτλαντικούς θεσμούς).
Το Ηνωμένο Βασίλειο, την Νορβηγία και τη Δανία. Κομβικά σημεία-περάσματα που συνδέουν εσωτερικές και εξωτερικές θάλασσες και περιοχές αποτελούν (με λευκό χρώμα στον δεύτερο χάρτη): η Προποντίδα ή Θάλασσα του Μαρμαρά, το θαλάσσιο πέρασμα ανάμεσα στη Δανία, τη Σουηδία και τη Νορβηγία (Κόλπος Kattegat - Στενά Skagerrak) και η Μαιώτιδα λίμνη των αρχαίων, δηλαδή η Αζοφική Θάλασσα.

Θαλάσσιο σύνδεσμο ανάμεσα σε Μαύρη Θάλασσακαι Ανατολική Μεσόγειοαποτελεί το Αιγαίο Πέλαγος (το οποίο είναι το κέντρο και η καρδιά της Ελλάδας - και όχι βέβαια η Αθήνα ή η Θεσσαλονίκη). Χερσαίοσύνδεσμο ανάμεσα σε Μαύρη Θάλασσακαι Αιγαίοαποτελεί η -τριεθνική ή «τριχοτομημένη»- Θράκη. Μόλις τώρα, επεξηγήθηκε εν συντομία με γεωγραφικούς όρους, το τοπικό υπόβαθρο του ρωσικού -και εν μέρει του τουρκικού- «ζητήματος» στην περιοχή.

Με ποιο τρόπο η Βαλτικήμπορεί να συνδέεται με την Αδριατική, μέσω της χερσαίας γεωπολιτισμικής ΣλαβοΡωμαιοκαθολικής γέφυρας το έθιξα σε προηγούμενο κείμενο [Από τον Κόλπο του Kattegat και τα Στενά Skagerrak στις Δαλματικές ακτές.
Παράδειγμα σύνδεσης γεωγραφίας και (γεω)πολιτισμού].
Η σύνδεση της Βαλτικήςμε τη Μαύρη Θάλασσαγίνεται μέσω Ρωσίας, και παλαιότερα είχε γίνει προσπάθεια να επιτευχθεί με άξονα τις Πολωνία-Λιθουανία (Intemarium) και τη Γερμανία (όλες οι ανατολικές απόπειρες επέκτασης που σχετίζονται και με τους δύο παγκόσμιους πολέμους συμπεριλαμβανομένης της Μεσευρώπηςκαι στις μέρες μας της επιρροής που ασκεί η επέκταση της Ε.Ε - με τη Ρουμανία να κατέχει εξέχουσα θέση).
Επίσης, έγινε μια πρώτη αναφοράστον τρόπο με τον οποίο μπορεί να επηρεάζει το Κουρδικό τα Βαλκάνια ή όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία και την Αλβανία τον ευρύτερο χώρο.

Η Ευρώπη, ως ενιαίο οργανικό γεωγραφικό και γεωιστορικό σύνολο -και όχι ως Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρωζώνη, σύνθημαή αόριστη έννοια- υπακούει στους δικούς της εσωτερικούς νόμους.
Η ουσία και οι λειτουργίες αυτής της Ευρώπης δεν πρόκειται να αλλάξουν χάριν της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντίθετα, είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, που είτε θα προσαρμοστεί σε αυτούς τους νόμους και θα αποκαταστήσει γεωγραφικές και γεωιστορικές λειτουργικότητες, είτε θα διαλυθεί.

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

05/18/15--12:44: Το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Πρόλογος

Πέρα από τις όποιες εγγενείς αδυναμίες ή ελαττώματα μπορεί κανείς να προσάψει στην πολιτική, η πολιτική δεν παύει να αποτελεί σημαντική ποιότητα του πολιτισμού και λειτουργία που εγγυάται τη δυνατότητα του ανθρώπου να αντιδρά έλλογα και αποτελεσματικά στην επιβολή και στην επιχειρούμενη καθυπόταξη του και να προωθεί την ευημερία του.

Κατά συνέπεια, η υποβάθμιση ή η στρέβλωση της πολιτικής λειτουργίας σηματοδοτούν πολιτιστική υποβάθμιση και εξάλειψη ή περιορισμό των δυνατοτήτων αυτών.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε ιστορικά σε συνάρτηση τόσο με την ελληνική κοινωνία όσο και με το διεθνές περιβάλλον, οι δύο δε αυτοί παράγοντες, σε συνδυασμό με γεωπολιτικές πιέσεις, ιστορικές επιρροές και ποικίλα συμφέροντα ή εξαρτήσεις, προσδιόρισαν ιστορικά τη μορφή, τη δομή και τη λειτουργία του.
Παρατηρώντας την εξέλιξή του αυτή, διαπιστώνει κανείς ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα κατέστη από νωρίς έκφραση του εκφεουδαρχισμού της χώρας και απέκτησε φεουδαρχικά χαρακτηριστικά.
Η διαπίστωση αυτή αναφέρεται σε κοινωνικές και πολιτικές δομές, αντίληψη και συστημικά πλαίσια λειτουργίας, που επιβλήθηκαν βαθμιαία στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος με βάση τους εγχώριους κοινωνικούς συσχετισμούς και την ξένη εξάρτηση και δεν συναρτάται με συγκεκριμένα πρόσωπα ούτε έχει την πρόθεση να απαξιώσει την προσφορά της πολιτικής στη χώρα στους δύο περίπου αιώνες ελεύθερου βίου, ουτε και να μειώσει τη θετική ιστορική συμβολή και το έργο σημαντικών εκπροσώπων της πολιτικής.

Γεγονός παραμένει, πάντοτε, ότι η πολιτική ζωή στη χώρα υπήρξε συνήθως ταραγμένη και συχνά ανώμαλη, οι συγκρούσεις έντονες και συχνά βίαιες, η δημοκρατία παρέμεινε πάντα ελλειμματική και οι θεσμοί ατελείς, ο κομματισμός, με διάφορες κατά καιρούς μορφές, αντανακλούσε έντονα ευρύτερες επιδιώξεις νομής του κράτους, ενώ το αίτημα εκσυγχρονισμού, χειραφέτησης από τον εκφεουδαρχισμό και υπέρβασης της πολιτισμικής σύγκρουσης Ανατολή-Δύση ήταν πάντα επίκαιρο, χωρίς ποτέ να ικανοποιηθεί επαρκώς.
Παρά ορισμένες σημαντικές εκσυγχρονιστικές προσπάθειες, τα φεουδαρχικά γενετικά χαρακτηριστικά της νεοελληνικής δομής και η δυναμική που είχαν αναπτύξει, καθώς και αρκετά ακόμα συμφέροντα και επιδιώξεις οδήγησαν βαθμιαία σε σημαντικές πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές στρεβλώσεις, σε πολιτισμική υστέρηση και στρεβλή πολιτική κοινωνικοποίηση...

Το πρόβλημα της Ελλάδας, είναι ενδογενές και είναι πρωτίστως πολιτικό, συνίσταται δε στη μεθοδευμένη αιχμαλωσία της ελληνικής κοινωνίας από ένα αναχρονιστικό και ανίκανο πολιτικό σύστημα που την καθηλώνει, την εκμεταλλεύεται και την βυθίζει στην υστέρηση και στη μειονεξία, απομυζά ατελέσφορα ή και λεηλατεί τους πόρους και εξαντλεί τις αντοχές της ελληνικής οικονομίας, αρκετοί δε από τους φυσικούς εκπροσώπους του επιδιώκουν να εξασφαλίσουν την εύνοια του παγκόσμιου πολιτικού συστήματος, με απεριόριστη συμμόρφωση στις όποιες επιθυμίες.

Με νεο-φεουδαρχική δομή και αντίληψη, πολλαπλώς στρεβλή σχέση με την κοινωνία και ανυπαρξία συγκροτημένης δημιουργικής πρότασης για τον τόπο στις σύγχρονες συνθήκες, το σημερινό ελληνικό πολιτικό σύστημα, ένα σύστημα που δεν ξέρει, δεν θέλει και δεν μπορεί, στερεί από τη χώρα τη δυνατότητα να ολοκληρωθεί δημιουργικά στο σύγχρονο παγκόσμιο περιβάλλον και την καταδικάζει να παρακολουθεί αμήχανα τον κόσμο να εξελίσσεται.
Θα πρέπει δε να σημειωθεί ότι, στο παρόν στάδιο της παγκόσμιας εξέλιξης, στο οποίο δημιουργούνται νέες δομές και ανακατανέμεται η ισχύς των κοινωνιών παγκοσμίως, η υστέρηση και η ακινησία στις οποίες καταδικάζει την Ελλάδα το εγχώριο πολιτικό σύστημα, μπορεί να αποβούν μοιραίες, δεδομένου και του γεωπολιτικού περιβάλλοντος.

.~`~.

Δομή και χαρακτήρας

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα αποτελεί σήμερα ένα στεγανό και κλειστό σύστημα εξουσίας, μια δομή εξουσιαστικών συμφερόντων που περιορισμένα μόνον επηρεάζεται από το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, εγχώριο και παγκόσμιο, και έχει χαμηλή σχέση αλληλόδρασης με αυτό.
Κύριες μονάδες συγκρότησης της εξουσιαστικής αυτής δομής, ειναι τα πολιτικά κόμματα που σήμερα λειτουργούν ως κλειστή επαγγελματική συντεχνία και, παρά τη μεταβολή συσχετισμών και ισορροπιών εξαιτίας της νεο-φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, εξακολουθούν να αποτελούν κυρίαρχο στοιχείο του συστήματος, ένα σύμπλεγμα κρατικοδίαιτων ή μη επιχειρηματιών που έχουν άμεσα ή έμμεσα οφέλη από τη συμμετοχή τους στην εξουσιαστική δομή και τα ΜΜΕ που, άσχετα από το οποιο ιδιοκτησιακο καθεστώς τους, εξαρτώνται θεσμικά και ώς έναν βαθμό, οικονομικά από την πολιτική εξουσία και εξυπηρετούν λειτουργικά το πολιτικό σύστημα στη βάση μιας δομικής σχέσης.
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι δηλαδή μέχρι σήμερα κομματοκεντρικο, με συνεχώς μειουμενη σχέση με την κοινωνία, από τις αρχές της δεκαετίας 1990, και βαθμιαία μετεξέλιξη σε κλειστή δικτυακη δομη, με πυρήνα της κόμματα-εταιρείες, ένα σύμπλεγμα επιχειρηματικών συμφερόντων που επιπλέον χρησιμεύουν ως δίαυλος για την κάλυψη ποικίλων οικονομικών απαιτήσεων του συστήματος και, τέλος, τα ΜΜΕ ως μηχανισμό επικοινωνίας και χειραγώγησης.

Η προνομιακή θέση των πολιτικών κομμάτων -κυρίως των δύο μεγάλων- στο σύστημα μέχρι σήμερα, οφείλεται στη δομή του μεταπολιτευτικού συστήματος, στην κατάλληλη για τον σκοπό αυτόν οργάνωση των δομών και λειτουργιών του κράτους, της αυτοδιοίκησης και της κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα, στη διχαστική πόλωση της κοινωνίας, ιδιαίτερα μετά το 1981 και στην έντονα πελατειακή αντίληψη που καλλιεργήθηκε και επιβλήθηκε, παράγοντες που όμως εξασθενούν βαθμιαία και ήδη δημιουργούν συνθήκες μεταβολής των συσχετισμών.
Το σύστημα αυτό υποστηρίζεται στη λειτουργία του από ένα υποσύστημα κατάλληλα κοινωνικοποιημένης επαγγελματικής στελέχωσης, στην πολιτική, τις μεγάλες επιχειρήσεις και τα ΜΜΕ και στηρίζεται κοινωνικά μέσα από ένα πλέγμα πελατειακών σχέσεων -το εύρος και η φύση του οποίου άρχισαν επίσης να μεταβάλλονται στη δεκαετία 1990- καθώς και μέσα από μια πρακτική ανοχής της διαφθοράς σε διάφορα επίπεδα.

Κύρια μέριμνα της εξουσιαστικής αυτής δομής, εκτός απο το νομή του κράτους και των δυνατοτήτων της χώρας, είναι η επιβίωσή της στις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί παγκοσμίως, χωρίς σημαντικές μεταβολές στη συγκρότησή της και κυρίως στη μορφή και το περιεχόμενο του εξουσιασμού που ασκεί.
Επιπλέον, η εξουσιαστική αυτή δομή και οι μονάδες της, ως συστημικές και ως φυσικές οντότητες, επιδιώκουν να ενσωματωθούν στην παγκόσμια δομή ως μηχανισμός εγχώριας επιβολής της και να αναγνωρισθούν ως τοπική ελίτ, πράγμα που όμως συγκρούεται με την ταυτόχρονη επιδίωξή τους να διατηρήσουν σχεδόν αναλλοίωτο το περιεχόμενο της εξουσίας τους και δυσχεραίνεται από τη σημαντική υστέρησή τους στην αντίληψη, την οργάνωση, την αποτελεσματικότητα και την ευχέρεια προσαρμογής στις νέες συνθήκες, οι οποίες αναδεικνύουν επιπροσθέτως τις διαφορές στην αντίληψη και την αντίδραση στο εσωτερικό του συστήματος, που βρίσκεται ήδη σε αναζήτηση βιώσιμης πολιτικής προοπτικής, ενώ επίσης μεταβάλλουν τους συστημικούς συσχετισμούς και τις ενδοσυστημικές ισορροπίες.

Η διαχείριση του 'έθνους'και της 'δημοκρατίας', που μέχρι τις αρχές της δεκαετίας 1990 ήταν οι κύριοι ιδεολογικοί πυλώνες πάνω στους οποίους δομήθηκε η κυριαρχία του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος, αντικαταστάθηκαν βαθμιαία από τη διαχείριση της 'προσαρμογής'στις νέες συνθήκες, που και αυτή τείνει να αντικατασταθεί από κάποια διαχείριση του 'μέλλοντος', ως έννοιας χρονικής και ποιοτικής.
Στην πράξη, βέβαια, το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα ούτε στο έθνος προσέδωσε σύγχρονο χαρακτήρα, ούτε στη δημοκρατία το ουσιαστικό περιεχόμενό της, ούτε την προσαρμογή έχει προωθήσει δημιουργικά, ούτε το μέλλον είναι σε θέση να εγγυηθεί.
Αντιθέτως, έχει συντελέσει πρωταρχικά στη σημερινή συνολική υστέρηση και νοσηρότητα, στη στρέβλωση και τη διαφθορά της ελληνικής κοινωνίας, στην αξιακή καθίζηση, στην αποσάθρωση της ελληνικής οικονομίας και στη σμίκρυνση των δυνατοτήτων της χώρας και της συνολικής προοπτικής της.
Αλλά προσχηματικός και συχνά προβληματικός είναι και ο πολιτικός λόγος που αρθρώνει το πολιτικό σύστημα σήμερα, σε σχέση με την παγκοσμιοποίηση και τη νέα εποχή, ένας λόγος που χαρακτηρίζεται από γενικόλογους πατερναλιστικούς αφορισμούς, αποσπασματικές νουθεσίες προσαρμογής, προσχηματική υιοθέτηση της κοινωνικής ανασφάλειας ή της πατριωτικής ευαισθησίας, αντιδραστικό ανορθολογισμό, ιδεοληπτικές εμμονές και ιδεολογικές αγκυλώσεις, ή πρωτοφανή άγνοια, ρηχότητα και αμηχανία, ένας λόγος που καθίσταται κοινωνικά προκλητικός και συνιστά ύβρι όταν νέοι άνθρωποι, που δεν έχουν ιδρώσει ούτε μια ώρα στην παραγωγή ούτε έχουν να επιδείξουν κανένα ουσιαστικό έργο, εκτός από την ευνοιοκρατική συνήθως ένταξη τους στην επετηρίδα του πολιτικού συστήματος, απευθύνονται, με προτεταμένο το δάχτυλο, προς μια εξουθενωμένη και απελπισμένη κοινωνία, από την οποία έχουν πάρει πολλά, για να της ζητήσουν αλαζονικά, επιτακτικά και υστερόβουλα 'να συμμορφωθεί', 'να προσαρμοσθεί'ή 'να αγωνισθεί'.

Ο παγκοσμίως διάχυτος ατομικισμός και η αξιακή ρευστότητα που χαρακτηρίζει την εποχή μας, έχουν επηρεάσει σημαντικά την αντίληψη και τη λειτουργία του ελληνικού πολιτικού συστήματος και τη σχέση του με την κοινωνία, έχουν εισαγάγει μιαν αντίληψη της πολιτικής ως μέσου απροσχημάτιστης ατομικιστικής επιδίωξης και την έχουν μετατρέψει σε ιδιοτελή δραστηριότητα, κατάσταση που επιτείνουν η εγχώρια απουσία αξιακής δομής, η έκπτωση των θεσμών και η εκτεταμένη διαφθορά.
Ανάλογη επιρροή έχει ασκήσει στην εξέλιξη του ελληνικού πολιτικού συστήματος και η παγκόσμια κυριαρχία της νεο-φιλελέυθερης αγοράς ως οικονομικής, πολιτισμικής και πολιτικής δομής και η παγκόσμια διάχυση των κανόνων και των μεθόδων της.
Περαιτέρω, σε μια χώρα αξιακά άναρχη, λειτουργικά προβληματική, με περίπου αρνητική παράδοση ελέυθερου ανταγωνισμού και ένα πολιτικό σύστημα με καθεστωτική φεουδαρχική αντίληψη, όπως είναι η Ελλάδα, η νεο-φιλελέυθερη αγορά εισήχθη στρεβλά και επιλεκτικά, με κριτήριο τη διασφάλιση της σταθερότητας του πολιτικού συστήματος και την εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων, με αποτέλεσμα περιορισμένη σε ποιότητα και εύρος δομική προσαρμογή, κατασπατάληση, αν όχι και λεηλασία, πόρων και αδιαφάνεια'η εκρηκτική παγκόσμια εξάπλωση της αγοράς σήμανε στην Ελλάδα, πρωτίστως, ευκαιρία για 'δουλειές', δηλαδή 'αρπαχτές' (grabs) και λεηλασία της εθνικής περιουσίας, το δε αποτέλεσμά τους είναι ορατό από όλους.
Επιπλέον, ο πολιτικός κόσμος της χώρας, παρά τις όποιες ρητορείες, έχει καταστεί, στη μεγάλη πλειονότητα του, μια αποκομμένη απο την κοινωνία, προνομιούχος μεγαλο-διευθυντική στελέχωση της νεο-φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, που έχει αφομοιώσει ασμένως σε προσωπικό επίπεδο όλα τα χαρακτηριστικά και τις συμπεριφορές του πολιτισμού της νεο-φιλελεύθερης αγοράς και την κοινωνική αλαζονεία των ελίτ της, συνδυασμένη με εγχώριο επαρχιωτισμό και νεο-πλουτισμό, ενώ ταυτόχρονα δεν έχει, στη μεγάλη επίσης πλειονότητά του τη γνώση, την ικανότητα ή τη διάθεση να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά ούτε καν τα τρέχοντα προβλήματα της καθημερινότητας'ένας πολιτικός κόσμος που χρειάζεται ριζική ανανέωση, την οποία δεν είναι βέβαιο ότι η ελληνική κοινωνία θα μπορέσει να πραγματοποιήσει
.~`~.

Επίλογος

Η αντιμετώπιση της εξωτερικής πολιτικής από το πολιτικό σύστημα με τρόπο που να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του ή τις προσωπικές επιδιώξεις εκπροσώπων του, δεν είναι ασύνηθες φαινόμενο στην Ελλάδα -με ορισμένες ιστορικές εξαιρέσεις-, ο δε ενδοτισμός ή η προσφορά σε ξένη εξάρτηση, που συνήθως βαφτίζονται 'ρεαλισμός', ή η επιδίωξη αποφυγής του πολιτικού κόστους, η ψηφοθηρική δημαγωγία και η ιδιοτελής κολακεία του λαϊκού θυμικού, που συνήθως βαφτίζονται 'πατριωτισμός', έχουν ζημιώσει επανειλημμένα τη χώρα.
Από τα μέσα της δεκαετίας 1990, ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας μεταβολής και εγχώριων ατομικιστικών επιδιώξεων, τα φαινόμενα συμμόρφωσης σε ξένες επιθυμίες άρχισαν να αυξάνονται σημαντικά και να αποκτούν συστημικό χαρακτήρα, χωρίς να περιορίζονται στην πολιτική εξουσία, η οποία εξάλλου δεν ευθύνεται πάντοτε για όλα όσα με ευκολία της καταλογίζουν.
Ως αποτέλεσμα της εξέλιξης αυτής επιταχύνθηκε η αρνητική για την Ελλάδα έκβαση σε αρκετά ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, ενώ αυξήθηκε η ξένη επιρροή όσον αφορά στη διαμόρφωση της συνολικής προοπτικής της χώρας, η θέση και οι μελλοντικές δυνατότητες της οποίας αποδυναμώθηκαν σημαντικά.

Ευστράτιος Αλμπάνης

Ελλάδα και Παγκοσμιοποίηση

Εκδ. Libro2005

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

I) Ελλάδα, ένα νέο πολιτειακό μόρφωμα
II) Ο κατήφορος
III) Διαφθορά και εθνικά συμφέροντα και
IV) Το φοβικό μας σύνδρομο, η εθνική ουτοπία και η συντριβή.
Τέσσερα κείμενα για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

Εξωτερική πολιτική: θεωρία και εφαρμοσμένη πολιτική.

Από την κρίση των κομμάτων, στον δρόμο προς την υποτέλεια και τις επακόλουθες ψευδαισθήσεις. Tο τέλος του μακρού 20ού αιώνα της Ελλάδας - μέρος α´.

Ενθυμήσεις για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της χώρας, τη παλαιότερη διάψευση των προσδοκιών, τη κρίση των κομμάτων κατά τη περίοδο ανάμεσα στην τότε χρεοκοπία και τον πόλεμο και τη δημιουργία της «Εθνικής Εταιρείας»'καθώς και ένα παράρτημα.

Εισαγωγικά για το εσωτερικό κομματικό -ονομάζεται και- «πολιτικό» σκηνικό της χώρας, την ιστορικότητα του και τρεις υποθέσεις για τα ελληνικά κόμματα'καθώς και μια παρέκβαση.

Εισαγωγικά για την ιστορικότητα της αιτίασης της διαφθοράς και των κομματικών συστημάτων στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της χώρας.

Ιστορικές ενθυμήσεις για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, τα όρια του θεωρήματος των πελατειακών σχέσεων, ορισμένες αναλύσεις και συγκρίσεις, και αόριστες σοφιστείες περί εξουσίας.

Πλαίσια και συνέπειες της υποτέλειας - μέρος α´.

Πολιτισμός και Παγκοσμιοποίηση ή «Πολιτισμός» και «Παγκοσμιοποίηση».
I) Αντικειμενική Εξέλιξη και Επιδίωξη και
II) Εθνικισμός και Παγκοσμιοποίηση.

Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις, (η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις)...

Ευερέθιστες, αλλά αναγκαίες ενθυμήσεις και παρατηρήσεις.

Δύο σχόλια για το εσωτερικό:
Το δικαίωμα των νέων στην πολιτική παιδεία και «Υπαρκτή Δημοκρατία» χωρίς πολιτική και χωρίς κόμματα. Δεν μπορούμε να χάσουμε άλλα 40 χρόνια.

Ενθυμήσεις παραμέτρων και ψευδαισθήσεων - για το εσωτερικό «πολιτικό» σκηνικό.

05/19/15--07:57:
Παγκόσμιες πληθυσμιακές εξελίξεις & «Δύση».

Χρειάστηκαν χιλιάδες χρόνια για να φτάσουμε το ένα (1) δισεκατομμύριο (1804). Για να φτάσουμε τα δύο (2) δισεκατομμύρια χρειάστηκαν 123 χρόνια (1927). Για να φτάσουμε τα τρία (3) δισεκατομμύρια χρειάστηκαν μόλις 33 χρόνια (1960). Συγκεκριμένα η εξέλιξη του παγκόσμιου πληθυσμού έχει ως εξής:

1 δισεκατομμύριο το 1804

2 δισεκατομμύρια το 1927 (123 χρόνια αργότερα)

3 δισεκατομμύρια το 1960 (33 χρόνια αργότερα)

4 δισεκατομμύρια το 1974 (14 χρόνια αργότερα)

5 δισεκατομμύρια το 1987 (13 χρόνια αργότερα)

6 δισεκατομμύρια το 1999 (12 χρόνια αργότερα)

7 δισεκατομμύρια το 2012 (13 χρόνια αργότερα)

Ποιο είναι το ζήτημα; Το ζήτημα είναι πως η λεγόμενη «Δύση» (θα συγκεκριμενοποιήσω τι ακριβώς εννοώ παρακάτω) το 1950 αντιπροσώπευε περίπου το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού και πάνω από το 50% του παγκόσμιου Α.Ε.Π. Το 2010, εξήντα χρόνια μετά, η «Δύση» αντιπροσώπευε περίπου το 14% του παγκόσμιου πληθυσμού και πάνω από το 30% του παγκόσμιου Α.Ε.Π. Πιο συγκεκριμένα, όσον αφορά τα πληθυσμιακά μεγέθη, η Βόρεια Αμερική το 1950 αντιπροσώπευε περίπου το 6,8% του παγκόσμιου πληθυσμού ενώ το 2010 περίπου το 5,0%.
Η Ευρώπη το 1950 αντιπροσώπευε περίπου το 18% του παγκόσμιου πληθυσμού ενώ το 2010 περίπου το 9%.

Ως «Δύση», ορίζεται η Βόρεια Αμερική (Η.Π.Α, Καναδάς δίχως το Μεξικό) και η Ευρώπη. Επειδή τα στοιχεία προέρχονται από τον Ο.Η.Ε (I - II) θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας τα εξής:
Στην Ευρώπη συμπεριλαμβάνεται και η ευρωπαϊκή Ρωσία τα πληθυσμιακά μεγέθη της οποίας (περίπου εκατό εκατομμύρια στο ευρωπαϊκό της τμήμα) έχω αφαιρέσει.
Ωστόσο στα πληθυσμιακά μεγέθη της Ευρώπης συμπεριλαμβάνονται χώρες όπως η Λευκορωσία και η Ουκρανία και περιοχές όπως τα δυτικά Βαλκάνια.
Οπότε τα πληθυσμιακά -κυρίως, αλλά και τα οικονομικά- μεγέθη που αφορούν την Ε.Εείναι σαφώς μικρότερα - για την Ευρωζώνη είναι πολύ μικρότερα (I - II).

Πόσοι άνθρωποι, άραγε, γεννήθηκαν στην «Δύση» και πόσοι σε πλανητική κλίμακα από την 11η Σεπτεμβρίου μέχρι σήμερα;

Μέσα σε λιγότερο από 15 χρόνια από έξι (6) γίναμε επτά (7) δισεκατομμύρια.
Την ώρα που στον πλανήτη υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση κατά ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση κατά περίπου... σαράντα εκατομμύρια (στην Γερμανία δεν υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση, υπήρξε μείωση).

Στην τελευταία πληθυσμιακή μεγέθυνση της ανθρωπότητας ή στην 7η -δισεκατομμυριοστή- περίοδο της, η «Δύση» πρακτικά δεν συμμετείχε.

Κανένας δεν υποτιμά την τεχνολογία (αντίθετα πολλοί -υποτίμησαν και συνεχίζουν να- υποτιμούν τη δημογραφία) αλλά εθελοτυφλούν όσες και όσοι διακατέχονται από κάποιου είδους τεχνολογικό μεσσιανισμό.
Τα δημογραφικά στοιχεία που παρέθεσα υπερβαίνουν τεχνολογικές εξελίξεις, οικονομικά δεδομένα και παραγωγικά πρότυπα όπως τα αντιλαμβανόμαστε (τεχνολογικά και παραγωγικά μέσα διαθέτουμε, τρόπους σκέψεις δεν διαθέτουμε).
Οι τελευταίες τρεις δεκαετίες, από το ψυχορράγημα του διπολικού συστήματος μέχρι σήμερα, δημογραφικά -και όχι μόνο- ήταν συγκλονιστικές.
Δε νομίζω πως έχουμε προλάβει να αντιληφθούμε την έκταση αυτών των αλλαγών.

Οι βασικές γραμμές των πολιτικών μας ιδεών μας, προέρχονται από αντιλήψεις και έργα της δεκαετίας του 1970 και του 1990 (και παλαιότερα, αλλά ας μείνουμε σε αυτές τις δεκαετίες).
Είναι ενδεικτικό πως όταν κυκλοφόρησε το -αφελές- έργο του Francis Fukuyama, Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος, ήμασταν, περίπου, κατά δύο δισεκατομμύρια λιγότεροι.
Θα το επαναλάβω.
Δε νομίζω πως έχουμε προλάβει να αντιληφθούμε την έκταση αυτών των αλλαγών.

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Παγκόσμια, δυτικά και ευρωπαϊκά οικονομικά και πληθυσμιακά μεγέθη κατά τον πλανητικό μετασχηματισμό.

Τρία σχόλια για τον πλανητικό μετασχηματισμό: Περί «Δύσεως», πολυπληθέστερων χωρών και μεγεθών αστικοποίησης.

Τέσσερις Μεγα-Τάσεις που θα καθορίσουν τον 21ο αιώνα.

Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ένας ιστορικός κύκλος.

Από το ξύπνημα του ρόδινου ονείρου της Προόδου του 19ου αιώνα σε αυτό του 21ου.

Περί αφέλειας, μη αναστρεψιμότητας και της μυθικής χώρας.

There's nothing you can do, to stop it from happening.

Τέσσερις «σεισμοί» που συνόδευσαν την αυγή του νέου ιστορικού αιώνα και τρεις κατηγορίες χωρών.

Για τα πλανητικά αυτονόητα μας ή την παγκόσμια άγνοια μας ως πρόκληση.

Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB) και Πλανητικός Μετασχηματισμός.

05/21/15--01:54: Προς μια νέα ευρωπαϊκή κανονικότητα;

Η κλιμάκωση φαινομένων κοινωνικής αποσύνθεσης, αποδόμησης εθνικών πολιτικών συστημάτων, κοινοβουλίων και κυβερνήσεων, διάχυσης της νέας φτώχειας, κοινωνικο-οικονομικών, ιδιωτικο-δημόσιων και εθνο-θρησκευτικών ρηγμάτων και εντάσεων εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου, στην μετά 2008 εποχή, είναι πιθανόν να αποτελούν την νέα κανονικότητα του μέλλοντος και όχι μια εφήμερη και παροδική κατάσταση η οποία θα ξεπεραστεί «με το πέρας της κρίσης».

Το ιδεολογικό κενό, οι δημογραφικές εξελίξεις και η ανάδυση ενός απολίτικου τεχνοκρατισμού, τρία στοιχεία που είτε προέκυψαν είτε κλιμακώθηκαν με την κατάρρευση του διπολικού κόσμου, ενισχύουν αυτή την πιθανότητα.

Η προσπάθεια ανάδυσης ενός μετανεωτερικού τεχνοκρατικού νεοελιτίστικου πόλου, ο οποίος από απόψεως θεσμικής λειτουργίας είναι ένα τερατούργημα και από απόψεως πολιτικής νομιμοποίησης αποτελεί οπισθοδρόμηση, δημιουργεί αντισυσπειρώσεις γύρω από τον παραδοσιακό άξονα νομιμότητας ο οποίος προέκυψε από την Αμερικανική και την Γαλλική Επανάσταση.
«Μετά την Αμερικανική και Γαλλική Επανάσταση η επικρατούσα αρχή της (διεθνής) νομιμότητας έπαψε να είναι δυναστική και έγινε εθνικήκαι λαϊκή» (Hedley Bull).
Ο λόγος περί «εθν(ικ)ολαϊκισμού», όταν δεν γίνεται προσεκτικά και μακριά από έναν επιφανειακό «ευρωλαϊκισμό», είναι ύπουλος και υποκρύπτει «νεοδυναστικές» αξιώσεις επιβολής ενός διαχειριστικού αυταρχισμού και αλλαγής του παραδοσιακού πλαισίου και της σχέσης νομιμότητας και νομιμοποίησης.

Τα ευρωπαϊκά εθνικά κράτη, ανάλογα με τη δημογραφική τους δομή (πληθυσμιακή πυκνότητα, ηλικιακή, εθνοθρησκευτική και φυλετική σύνθεση, ρυθμός ανάπτυξης), είναι πιθανόν να αντιμετωπίσουν καταστάσεις αντίστοιχες με αυτές που διέλυσαν τις αυτοκρατορίες κατά τον 19ο και 20ο αιώνα, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα, όπως θεωρούν ορισμένοι, επιτυχημένη επαναφορά σε έναν ευρωπαϊκό νεο-αυτοκρατορισμό.

Όπως είχα γράψει και παλαιότερα:
Εάν η Τεχνοκρατική Διακυβέρνηση -υπό τη συνοδεία- της Οικονομικής Θεολογίας δεν περιθωριοποιηθεί, τα Εθνικά Πολιτικά Συστήματα και Κοινωνικά Συμβόλαια θα αποδομηθούν.
Η αποδόμηση αυτή, θα αποτελέσει το προανάκρουσμα του τέλους της λεγόμενης «Ενωμένης Ευρώπης» και θα σηματοδοτήσει την απαρχή του τέλους της δημοκρατίας -όπως και εάν αυτή ορίζεται- στον λεγόμενο «Πρώτο Κόσμο».

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Ανάμεσα στην Σκύλλα και τη Χάρυβδη.

Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».

I) Σύντομη αναφορά στις κυρίαρχες ιδεολογίες και II) την άνοδο του «εθνικισμού» στην «Ευρώπη».

Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.

Ένα μοιραίο -ιστορικό- σφάλμα;

Τρία Επίπεδα Και «Αριστερά» Και «Δεξιά».

Περί «λαϊκισμού». Σύντομη αναφορά.

Εἶπα καί ἐλάλησα, ἁμαρτίαν οὐκ ἒχω. Ηγεμονισμός και κυριαρχία. Μια αναφορά.

Η μακρά παγκόσμια κυρίαρχη τάση των τελευταίων δύο αιώνων και η αντίστροφη πειραματική ακροβασία της Ε.Ε.

«Γκωλισμός» (Gaullism) και «Ευρωπαϊσμός». Σύντομο σχόλιο.

Σύντομο σχόλιο περί γαλλικής Laïcité και Ισλάμ.

Κέντρα και περιφέρειες.

Σύντομη αναφορά στον κίνδυνο διολίσθησης των Ηνωμένων Πολιτειών στον σεκταρισμό.

Τι σηματοδοτεί μια σημαντική μετάβαση. Εισαγωγική αναφορά.

05/23/15--00:55: Μία χαμένη ευκαιρία

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται στο επίπεδο των πλέον προηγμένων κρατών των οποίων οι εσωτερικές λειτουργίες είναι εξαιρετικά πολυσύνθετες, εύρυθμες και εκλεπτυσμένες, και τα οποία -υποτίθεται πως- χρειάζονται κάποιες μεταρρυθμίσεις ή ορισμένες παρεμβάσεις για να ανανεώσουν ή να «εξορθολογίσουν» συγκεκριμένους τομείς, προκειμένου να αντεπεξέλθουν σε νέες πραγματικότητες μέσω προσαρμογής και αύξησης των επιπέδων παραγωγικότητας και αποτελεσματικότητας τους.

Η μεγάλη χαμένη ευκαιρία για την Ελλάδα δεν ήταν αυτή του «εκσυγχρονισμού της οικονομίας» και των «μεταρρυθμίσεων», αλλά της αποτίναξης του ζυγού και της απελευθέρωσης της από ένα αποτυχημένο, παρασιτικό και κλειστό πολιτικό σύστημα (δίχως το τελευταίο δεν μπορούν να υπάρξουν τα προηγούμενα).

Εάν η ελληνική κοινωνία δείχνει πως δεν έχει τις δυνάμεις, τις ιδέες και την θέληση να υπάρξει στον 21ο αιώνα ως -στοιχειωδώς- αυτοτελής πολιτική οντότητα και αποτυγχάνει στην κρατική της μορφή, αυτό θεωρώ πως συμβαίνει για δύο λόγους.

Πρώτον, γιατί δεν μπόρεσε να δώσει υπόσταση σε -ή να γεννήσει- ένα νέο πολιτικό σύστημα και να δημιουργήσει έναν πνευματικό κύκλο ο οποίος θα την υποβοηθούσε ή θα την συνόδευε να βρει τον ηθικό προσανατολισμό και πολιτικό βηματισμό της, καθώς επίσης και το περίγραμμα της νέας ιστορικής της ταυτότητας στον 21ο αιώνα, και δεύτερον, για λόγους δημογραφικούς (οι οποίοι αποκτούν πολλαπλές διαστάσεις λόγω της γεωγραφίας στην οποία βρίσκεται).

Το γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία δεν κατάφερε το πρώτο, μπορεί να σημαίνει ότι είναι ευχαριστημένη με την υπάρχουσα κατάσταση και κατ’ επέκταση πως δεν χρειάζεται οποιονδήποτε άλλον πνευματικό λόγο -ύπαρξης- και προσανατολισμό πέρα από τον τεχνοκρατικό των -υποτιθέμενα- «Ευρωπαίων» αφεντάδων (από αφέντη σε αφέντη) και των εσωτερικών μεταπρατικών τους υποχείριων, μεταφυτευμάτων και παραρτημάτων (κομματικών, δημοσιογραφικών, πανεπιστημιακών, διανοουμενίστικων κ.λπ).

Όμως, ένας «τεχνολογικο-εκσυγχρονιστικός» λόγος, ο οποίος επιβάλλεται άνωθεν και έξωθεν στις κοινωνίες, και ο οποίος συνοδεύει ελίτ που επιβάλλονται πρακτικά και τεχνικά μέσω εξωκοινωνικών, εξωεθνικών και εξωπολιτικών δομών και κέντρων λήψεων αποφάσεων, δεν έχει καμία σχέση με τα συμφέροντα και τα προβλήματα της συγκεκριμένης κοινωνίας, την οποία σχηματικά ονομάζουμε, ελληνική.

Η γραμμική αντίληψη περί «ανάπτυξης», δηλαδή ότι οι πάντες πρέπει να αποκτήσουν την ίδια ιδεολογική υποδομή, προκειμένου να επιτύχουν έναν βαθμό αναπτύξεως της παραγωγής και που βάση έχει τις θεωρήσεις του Μαξ Βέμπερ, όχι μόνο σημαίνει μιαν πολιτιστική εκπτώχευση επί του πλανήτη, αλλά είναι ένα γεγονός που δεν επιβεβαιώνεται από την ιστορική εμπειρία.
Τα μεταπολεμικά παραδείγματα της Ινδονησίας και της Ν. Κορέας [ή ακόμα της Σιγκαπούρηςκαι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, εάν θέλετε], αλλά και άλλα προπολεμικά, όπως της Ιαπωνίας και της ίδιας της Ρωσίας, είναι αρκούντως αποδεικτικά. - Γεράσιμος Κακλαμάνης

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

05/23/15--03:27:
Σύντομη χιουμοριστική ιστορική αναδρομή
μιας επικής διαμάχης.

Η επικών διαστάσεων διαμάχη ανάμεσα σε φιλελεύθερους και μαρξιστές ήταν μια εσωτερική δυτικοευρωπαϊκή διαμάχη (ένας συζυγικός καβγάς) που γεννήθηκε στο γεωγραφικό και πνευματικό τρίγωνο Ηνωμένο Βασίλειο - Γαλλία - Γερμανία μέσω της εσωτερικής (τονίζω το εσωτερικής) αντιπολίτευσης την οποία άσκησε ο μαρξισμός στον φιλελευθερισμό.
Ο συζυγικός αυτός καβγάς, η διαμάχη αυτή, πλανητικοποιήθηκε μέσω του διπολικού συστήματος και του ανταγωνισμού ανάμεσα στο «δυτικό στρατόπεδο» με πυρήνα τις Η.Π.Α και το «ανατολικό στρατόπεδο» με πυρήνα την Ρωσία.

Το διπολικό σύστημα και η ιδεολογική αντιπαράθεση ανάμεσα στα δύο αυτά στρατόπεδα ήταν μια φυλακή για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας.

Εγκλωβισμένη και «εγκιβωτισμένη» εντός της φυλακής του διπολικού συστήματος, η ανθρωπότητα, αναγκάστηκε να «διαλέξει στρατόπεδο» και να επενδυθεί τις ιδεολογίες αυτές για δικούς της τοπικούς σκοπούς (εκσυγχρονιστικούς, αντιαποικιοκρατικούς, εθνικών ολοκληρώσεων, αλλαγής καθεστώτων κ.λπ).
Ήδη από τη δεκαετία του 1970 είχαν αρχίσει οι εξεγέρσεις εντός της φυλακής.

Μόλις η φυλακή, ή πιο ορθά το ανατολικό της μέρος, γκρεμίστηκε, η ανθρωπότητα απελευθερώθηκε και άρχισε να αναπνέει ξανά.
Ορισμένοι, βέβαια, τα πρώτα χρόνια της μεταδιπολικής περιόδου, επιχείρησαν να δημιουργήσουν μια νέα φυλακή ή πιο ορθά να επεκτείνουν το δυτικό μισό της γκρεμισμένης (την «άδεια προσθήκης» την επικύρωσαν διανοούμενοι και αλλαγές στο «διεθνές δίκαιο»), προσπαθώντας να εγκλωβίσουν ολόκληρη την ανθρωπότητα εντός της!

Αυτή θα καταγραφεί ως η πλέον αλαζονική και τραγελαφική απόπειρα πανανθρώπινης εξουσιαστικής επιβολής στην καταγεγραμμένη ιστορία της ανθρωπότητας.

Αφού η ανθρωπότητα είδε και απόειδε, λοιπόν, με τα καμώματα του καλομαθημένου, αριστερο-δεξιού, καντιανο-χεγκελιανού, φιλελευθερο-μαρξιστικού, δυτικο(ευρω)κεντρικούζεύγους, αποφάσισε να προσπαθήσει να βρει το δρόμο της, συλλέγοντας ότι θεωρούσε γόνιμο από αυτήν την περιπέτεια. Και κάπως έτσι, από την Ινδονησία μέχρι την Σιγκαπούρηκαι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Ν. Κορέα μέχρι την Ιαπωνία (η τελευταία το πάλεψε και εντός της φυλακής αλλά ως χωροφύλακας που υποδαυλίζει συναδέλφους), την Κίνα μέχρι την Ινδία, η ανθρωπότητα σιγά, σιγά, βρίσκει τον βηματισμό της.

Στις μέρες μας, μετά από τις περιπέτειες, τους καβγάδες και τα λάθη του παρελθόντος, οι ανταγωνιστές αποφάσισαν να νυμφευθούν και να γίνουν και επίσημα ανδρόγυνο (βέβαια η σχέση τους είναι μίσους και πάθους, και ολίγον ανισοβαρής) περιοριζόμενοι στην κεντρική γεωγραφία από την οποία αρχικά προήλθαν.

Ας ελπίσουμε ότι θα ζήσουν αυτοί καλά, και εμείς καλύτερα.

.~`~.

Δυτικοευρωκεντρισμός.

Μπαίνοντας, βγαίνοντας και ανεβοκατεβαίνοντας στη «Δύση».

Η Ευρωκεντρική ιδεολογία, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές επιπτώσεις και «Ευρώπη».

Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ένας ιστορικός κύκλος.

Για την κύρια «ιδεολογική» διαμάχη των καιρών μας.

Κοινή γνώμη, ιδεολογία και ιστοριογραφία.

Πλανητικός μετασχηματισμός - ιδεολογικά νομιμοποίητικά II.

Γεγονότα και πολεμικές, ιδεολογίες και ερμηνείες από την μη πραγμάτωση της Ουτοπίας στη κρίση του αφηγήματος της εποχής μας και τη μεταβατική πλανητικά περίοδο.

05/25/15--10:46:
Περί «Ευρωσκεπτικισμού» - μέρος α´.
Η περίπτωση του «Ευρωρεφορμισμού».

Εισαγωγή

«Ευρωσκεπτικισμός».
Η νέα λέξη σύνθημα, η οποία μαζί με την συμπληρωματική-αντιθετική της (Φιλο«Ευρωπαϊσμός»), δημιουργεί έναν καινούργιο άξονα, ο οποίος υποκαθιστά, σταδιακά, τον άξονα «Αριστερά-Δεξια».
Θα ακολουθήσει μια σειρά κείμενων, στα οποία θα προσπαθήσω να εξετάσω τις διαστάσεις και τις εσωτερικές διαφοροποιήσεις του «Ευρωσκεπτικιστικού» και του «Φιλοευρωπαϊκού» ρεύματος.

Η απλοϊκή, αδιαφοροποίητη και πολεμική χρήση των όρων, σε αδρές γραμμές, λειτουργεί ως εξής:
Ο «Ευρωσκεπτικισμός» γίνεται προσπάθεια να ταυτιστεί με την «ακροδεξιά» και όπου αυτό δεν καθίσταται δυνατόν την «ακροδεξιά» υποκαθιστά ο «εθν(ικ)ολαϊκισμός».
Ο «Ευρωπαϊσμός», από την άλλη, αποκτά τα περιεχόμενα του, στην μετά 2008 περίοδο, από την διαχειριστική γερμανική λύση των «κυβερνήσεων -μεγάλου- συνασπισμού» ως «κεντρισμός».
Η Σοσιαλδημοκρατία (ή η «κεντροαριστερά»), συνεργάζεται με -ή αφομοιώνεται από- την Χριστιανοδημοκρατία (ή την «δεξιά») δημιουργώντας μια μεγάλη συμμαχία κεντρισμού, καθεστωτισμού και ευρωπαϊσμού.
Αυτή είναι η γερμανική γραμμή, η οποία συνεισφέρει ακόμα περισσότερο στην -ούτως ή άλλως υπαρκτή- εξάτμιση περιεχομένων ανάμεσα σε «αριστερά και δεξιά», και της οποίας τα πρώτα δείγματα γνωρίσαμε στα καθ'ημάς μέσω της -άνωθεν και έξωθεν- επιβαλλόμενης κυβέρνησης Παπαδήμου, η οποία καταδίκασε εν τη γενέσει της κάθε προσπάθεια ανανέωσης του πολιτικού -και άρα οικονομικού- συστήματος της χώρας.

«Ευρωρεφορμισμός» ή ο πλέον light

και όψιμος «ευρωσκεπτικισμός»

Υπάρχει ένας νέος «Ευρωσκεπτικισμός», στην μετά Ευρωκρίσης εποχή, ο οποίος δεν υποστηρίζει την επιστροφή της κυριαρχίας στα μεμονωμένα κράτη μέλη (όπως το Sinn Féin στην Ιρλανδία ή το Κίνημα Πέντε Αστέρων στην Ιταλία), ή την αποχώρηση από την Ε.Ε (όπως το UKIP στο Ηνωμένο Βασίλειο) ή την έξοδο από την Ευρωζώνη (και εδώ ίσως θα μπορούσε να τοποθετηθεί η πολιτική κίνηση του Beppe Grillo, η οποία με έχει μπερδέψει) ή την διάλυση της Ε.Ε με την παράλληλη επιστροφή της κυριαρχίας στα εθνικά κράτη (όπως το Front National στη Γαλλία) ή τον παραδοσιακό ευρωσκεπτικισμό αγγλοσαξωνικής προέλευσης και κοπής (όπως το Συντηρητικό κόμμα στο Ηνωμένο Βασίλειο ή το Νόμος και Δικαιοσύνη στην Πολωνία), αλλά αξιώνει -ουσιαστικές κατ'αυτόν- αλλαγές στον τρόπο διαχείρισης της Ευρωκρίσης και στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Αυτού του είδους ο «Ευρωσκεπτικισμός» -ο οποίος κατ ουσίαν δεν είναι τέτοιος- μπορεί να θεωρηθεί ως «Ευρωρεφορμισμός» και είναι, κατ'ουσίαν, κεκαλυμμένος αντι-χριστιανοδημοκρατισμός.

Σε μια Ευρώπη, όμως, η οποία είναι δημιούργημα της Χριστιανοδημοκρατίας, στην οποία κυριαρχεί ο Ορντολιμπεραλισμός, και της οποίας αρχιτέκτονες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, του μεταπολεμικού ατλαντισμού και της μορφής της συνταγματικής δημοκρατίας που κυριάρχησε μεταπολεμικά, ήταν οι Χριστιανοδημοκράτες, είναι πολύ πιθανόν πως ο «Ευρωρεφορμισμός» (στον οποίο θα μπορούσαμε να εντάξουμε κόμματα όπως ο Συ.Ριζ.Α στην Ελλάδα, το Miljöpartiet de Gröna-Green Party στην Σουηδία και το Podemos στην Ισπανία) θα έχει την τύχη της Σοσιαλδημοκρατίας.

Όπως έχω γράψει αλλού, η αντίδραση προς αυτό το μείγμα προτεσταντισμού, νεο-γερμανισμού, χριστιανοδημοκρατίας και ορντολιμπεραλισμού μπορεί να έρθει μονάχα από κοσμικά ρεύματα (εθνικισμός, σοσιαλισμός, κοσμικός συντηρητισμός). Σε αυτά τα πλαίσια, ο «Ευρωρεφορμισμός» έχει όρια, διότι ναι μεν, όντας κοσμικός, μπορεί να αυξήσει τις πιέσεις προς το κυρίαρχο ευρωπαϊκό κέντρο, αλλά, πρώτον, η Σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται στο κέντρο και όχι στην περιφέρεια της καθεστωτικής ευρωπαϊκής κυριαρχίας (παρηκμασμένη και αφομοιωμένη από την Χριστιανοδημοκρατία), και δεύτερον, το άλλο μεγάλο κοσμικό ρεύμα, ο εθνικισμός, στις περισσότερες εκδοχές του (πλην Σκωτίας, Ουκρανίας και ίσως της Φινλανδίας) είναι περισσότερο «ευρωσκεπτικιστικός» παρά «Ευρωρεφορμιστικός».
Η χριστιανοδημοκρατία, λόγω της υφής και της σύστασης της, απειλείται περισσότερο από τον εθνικισμό παρά από οποιοδήποτε άλλο κοσμικό ρεύμα.

Εάν προσθέσουμε στα προηγούμενα τις διαστάσεις -δυτικοευρωπαϊκού- Βορρά και Νότου, Η.Π.Α και Ε.Ε, δολαρίου και ευρώ, υπερεθνικής ομοσπονδιοποίησης και εθνοκρατισμού, έχουμε ακόμα περισσότερα νοητικά εργαλεία στη διάθεση μας προκειμένου να αναλύσουμε τα ρεύματα του «ευρωσκεπτικισμού» και του «ευρωπαϊσμού».

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

I) Σύντομη αναφορά στις κυρίαρχες ιδεολογίες και II) την άνοδο του «εθνικισμού» στην «Ευρώπη».

Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».

«Γκωλισμός» (Gaullism) Και «Ευρωπαϊσμός». Σύντομο Σχόλιο.

Χριστιανοδημοκρατία, ορντολιμπεραλισμός και «Ευρώπη». Εισαγωγικό σχόλιο.

Το τέλος τής χριστιανοδημοκρατίας. Τι σημαίνει για την Ευρώπη η πτώση τού κινήματος

Ο ΟρντοΛιμπεραλισμός ως οικονομική Θεολογία της Τάξης και επικοινωνιακός λόγος.

I) Emmanuel Todd on Europe - Can the European Union Hold? και II) αναφορές στο έργο του.

Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.

Εἶπα καί ἐλάλησα, ἁμαρτίαν οὐκ ἒχω. Ηγεμονισμός και κυριαρχία. Μια αναφορά.

Περί «λαϊκισμού». Σύντομη αναφορά.

Ένα μοιραίο -ιστορικό- σφάλμα;

05/27/15--04:05:
I) Τα πάντα εν σοφία εποίησα(άνωθεν &έξωθεν)
και II) Θεμέλια συνοχής.

Τα πάντα εν σοφία εποίησα

Κάποτε, ο Όρμπαν θεωρείτο -όχι από εμένα πάντως- «ελπίδα» για την «δημοκρατικοποίηση» της Ουγγαρίας και για την «ενωμένη Ευρώπη» (αλήθεια, μη γελάτε).
Κάποτε η Πολωνία θεωρείτο «ελπίδα» και «παράδειγμα».
Κάποτε οι Βρετανοί και οι Γάλλοι δεν είχαν τόσους «τρελαμένους ψηφοφόρους» (και η Γαλλία δεν χλευαζόταν γιατί «αρνείται να μεταρρυθμιστεί»).
Κάποτε, τα δυτικά Βαλκάνια και η Ουκρανία ήταν σε πορεία «ενσωμάτωσης» και «δημοκρατικοποίησης». Κάποτε δεν υπήρχε συζήτηση για το εάν η Ελλάδα θα «παραμείνει εντός ευρωπαϊκού πλαισίου» ή το αν η Ιταλία θα ψηφίζει «Πέπε Γκρίλους».

Όλες αυτές είναι συνθήκες που φανερώνουν πως η ενδοευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων αποκτά χαρακτηριστικά τα οποία παραπέμπουν στο άναρχο περιβάλλον του διεθνούς συστήματος.

Είναι βολικό όλα τα προηγούμενα να τα αποδίδεις στην «άνοδο της ακροδεξιάς και του εθνικισμού» (έτσι γενικά) ή στην «αυταρχοποίηση καθεστώτων» (έτσι γενικά) αποποιούμενος τις δικές σου ευθύνες και αποκρύβοντας τις δικές σου ανεπάρκειες.

Αυτού του είδους οι «ερμηνείες» οι οποίες δεν εξετάζουν αιτίες παρά επικρίνουν συμπτώματα υποβαθμίζουν το εξής:
Πως η Ε.Εμετατρέπεται όλο και περισσότερο σε ένα πεδίο διακυβέρνησης το οποίο λειτουργεί με τεχνοκρατικά κριτήρια δίχως (και εδώ είναι το σημαντικό) να λογοδοτεί και αποποιούμενη πολιτικές ευθύνες και πάσης φύσεως δυσλειτουργίες, οι οποίες, πάντα, αποδίδονται σε εθνικό επίπεδο (έτσι ξεκινά ο στρουθοκαμηλισμός, η ομφαλοσκόπηση, η αποσύνδεση των ζητημάτων και η αποδόμηση των εθνικών συνταγμάτων και των εθνικών πολιτικών συστημάτων).

Εσύ, άνωθεν και έξωθεν, τα πάντα εν σοφία εποίησες.
Οι άλλοι, κάτωθεν και έσωθεν, μονάχα φταίνε.

Η νομιμοποιημένη εξουσία περιλαμβάνει την ικανότητα να επιτυγχάνεις τους στόχους σου χωρίς -ιδιαίτερη- αντίσταση.
Όταν δεν υπάρχει αφοσίωση, γίνεται προσπάθεια να υπάρξει υπακοή.
Η υπακοή, όμως, που βασίζεται στο φόβο, στις κυρώσεις και στις «συνέπειες που θα υπάρξουν αν» είναι ασταθής.

Θεμέλια συνοχής

Τα θεμέλια της κοινωνικής και εθνικής συνοχής μιας χώρας ή μιας οποιασδήποτε πολιτικής οντότητας (δηλαδή και μιας υποτιθέμενα υπερεθνικής τέτοιας), οποιασδήποτε κοινότητας ή ομάδας, δεν βρίσκονται στην οικονομία.
Τα θεμέλια συνοχής κάθε συλλογικού υποκειμένου, είτε στη μικρή είτε στη μεγάλη κλίμακα, και ανεξάρτητα των περιεχομένων ή του προσανατολισμού του, βρίσκονται στα σύμβολα.
Γι'αυτό και στο συμβολικό επίπεδο δίνονται μεγάλες μάχες.

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Περί «λαϊκισμού». Σύντομη αναφορά.

I) Σύντομη αναφορά στις κυρίαρχες ιδεολογίες
και II) την άνοδο του «εθνικισμού» στην «Ευρώπη».

Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».

Το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ε.Ε και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή: μια αμφισβητούμενη εξουσία.

Το μέλλον της Ε.Ε, η Ανατολική Ευρώπη -η Ουκρανία- και τα Βαλκάνια. Το ΝΑΤΟ, ο Huntington, ο Brzezinski και οι πλανητικές πολιτικές των Η.Π.Α. Τα «Ανθρώπινα δικαιώματα», η «σύγκρουση των πολιτισμών» και τα «Ευρασιατικά Βαλκάνια» ως βαλκανοποίηση της υφηλίου και καλλιέργεια της ελεγχόμενης αναρχίας.

«Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών.

«Γκωλισμός» (Gaullism) Και «Ευρωπαϊσμός». Σύντομο Σχόλιο.

Χριστιανοδημοκρατία, ορντολιμπεραλισμός και «Ευρώπη». Εισαγωγικό σχόλιο.

Το τέλος τής χριστιανοδημοκρατίας. Τι σημαίνει για την Ευρώπη η πτώση τού κινήματος

Ο ΟρντοΛιμπεραλισμός ως οικονομική Θεολογία της Τάξης και επικοινωνιακός λόγος.

I) Emmanuel Todd on Europe - Can the European Union Hold? και II) αναφορές στο έργο του.

Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.

Εἶπα καί ἐλάλησα, ἁμαρτίαν οὐκ ἒχω. Ηγεμονισμός και κυριαρχία. Μια αναφορά.

Ένα μοιραίο -ιστορικό- σφάλμα;

05/10/15--01:26: Six (6) Official Languages of the United Nations.

.~`~.

05/28/15--03:37: Οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες ή «πόσο θα ανέβει ο Φ.Π.Α στο γάλα»; Η «Ευρώπη» σε μια ματιά.

Με μπλέχρώμα: Κράτη-μέλη της Ευρωζωνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Με κίτρινοχρώμα: Κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν είναι μέλη της Ευρωζώνης

Με κόκινοχρώμα: Κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ που δεν είναι μέλη ούτε της Ευρωζωνης ούτε της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Με πράσινοχρώμα: Κράτη-μέλη CSTO

Με μαύροχρώμα ή σε κόκκινη έλλειψηπεριοχές αποσταθεροποίησης: Ουκρανία, δυτ. Βαλκάνια, Λεβάντε, Μ. Ανατολή, Καύκασος και δυτ. Αφρική

Με μωβ γραμμή: ευρωσκεπτικιστικό τόξο

Με πράσινη γραμμή: μαζικές μεταναστευτικές ροές

Με θαλασσί γραμμή: οικονομική και πολιτική κρίση στα μεσογειακά ευρωπαϊκά εθνικά κράτη

Κοινωνικός κατακερματισμός, πολιτική «βαλκανοποίηση», μεταεθνική χυλοποίηση, οικειοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών, οικονομική απίσχανση, απονομιμοποίηση κυβερνήσεων, αποδόμηση πολιτικών συστημάτων, πολτοποίηση εθνοκρατικών κοινωνικών σχηματισμών και μετατροπή τους σε εδαφικούς τέτοιους.

.~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Μεσόγειος και Μέση Ανατολή σε μετάβαση: Αντιφάσεις και ανεπάρκειες της μεσογειακής πολιτικής της Ε.Ε. Κύριοι διαχρονικοί στόχοι, επιθυμίες και ανησυχίες, και οι δέκα πληγές της πολιτικής της προς τα μεσογειακά κράτη (απόσπασμα από ομιλία).

Πλανήτης Ελλάδα σε νέες περιπέτειες... I) Παγκόσμιες διακρίσεις II) Ανησυχητική επισήμανση-υπενθύμιση περί ηθικής και ασφάλειας και III) Η ωραία μας γειτονιά ή πως είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.

Η ευρωπαϊκή δυναμική και η παγκόσμια πολιτική (και Εγγύς καί Μέση Ανατολή).

Πεδία αποσταθεροποίησης και Ελλάδα.

Θάλασσες και γεωγραφικές λειτουργικότητες της Ευρώπης. Εισαγωγή.

I) Emmanuel Todd on Europe - Can the European Union Hold? και II) αναφορές στο έργο του.

Τα πάντα εν σοφία εποίησα (άνωθεν και έξωθεν).

Η ιστορική αμηχανία της δυτ. Ευρώπης.

Για τον γυάλινο πύργο'μικρά «ευρωπαϊκά». The Decline of Europe - Interview with Historian Walter Laqueur.

Παγκόσμια, δυτικά και ευρωπαϊκά οικονομικά και πληθυσμιακά μεγέθη κατά τον πλανητικό μετασχηματισμό.

Μεσευρώπη (Mitteleuropa), Πανευρώπη και τρέχουσα κρίση.

Η ιδεοκτονία, η ιδεολογική ένδεια των καιρών μας και η ανυπαρξία πολιτικής. Η επικράτηση μετριοτήτων στην πολιτική ως αποτέλεσμα της έλλειψης ιδεών και της κυριαρχίας της «διανοήσεως» των μάνατζερ.

05/29/15--01:09:
Πολιτισμικές δομές & πλανητικός μετασχηματισμός -

εισαγωγικά αυτογνωσιακά (;) για την καθ'ημάς Δύση.

Η «ένωση» -με την τότε «Δύση»- πραγματοποιήθηκε, τρεις φορές μάλιστα, «από τα πάνω». Το ενδιαφέρον είναι πως αυτή η προσπάθεια κράτησε περίπου δύο αιώνες και η αποτυχία της -ενώσεως των εκκλησιών- οδήγησε στην «κατάλυση» από τους «Οθωμανούς Τούρκους». Αντίστοιχα, τους τελευταίους δύο αιώνες, το νέο ελληνικό κράτος δεν έχει καταφέρει -αυτή την οποία έχει επιλέξει ως- την κύρια στρατηγική του επιλογή. Να γίνει δυτικο(ευρωπαϊκό)... Τι θα επιφέρει αυτή η αποτυχία; Η ιστορία μας κλείνει το μάτι χαμογελώντας ειρωνικά;...

.~`~.

Εισαγωγή

Οι πολιτισμοί είναι γεωγραφικές περιοχές, οι πολιτισμοί είναι κοινωνίες, είναι οικονομίες, είναι συλλογικές νοοτροπίες.
Οι πολιτισμοί είναι συνέχειες.

...πιέσεις ασκούν συνεχώς ο γεωγραφικός παράγοντας, οι κοινωνικές ιεραρχίες, οι ομαδικοί «ψυχισμοί», οι οικονομικές ανάγκες.
Είναι όλες τους δυνάμεις θεμελιώδεις, που ωστόσο δύσκολα τις διακρίνει κανείς εκ πρώτης όψεως, και μάλιστα όταν ζει στην ίδια εποχή μ'αυτές, οπότε θεωρεί ότι είναι αυτονόητες και ότι δεν θέτουν κανένα πρόβλημα...
Οι πραγματικότητες αυτές είναι οι «βάσεις» ή καλύτερα οι «δομές» των πολιτισμών.
Παράδειγμα το κατά τόπους θρησκευτικό συναίσθημα, η έλλειψη κινητικότητας των χωρικών, οι διάφοροι τρόποι με τους οποίους αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι τον θάνατο, την εργασία, την απόλαυση, την οικογενειακή ζωή...

Αυτές οι πραγματικότητες, οι δομές, είναι κατα κανόνα παλαιές έχουν μεγάλη διάρκεια και αποτελούν πάντοτε ιδιαίτερακαι πρωτότυπα γνωρίσματατων πολιτισμών.
Αυτές διαμορφώνουν την ξεχωριστή φυσιογνωμία τους, την οντότητα τους.
Και οι πολιτισμοί σπάνια τις ανταλλάσουν με άλλες, γιατί τις θεωρούν αξίες αναντικατάστατες. Βέβαια, αυτές οι μόνιμες πραγματικότητες, αυτές οι κληρονομημένες επιλογές ή αυτές οι αρνήσεις απέναντι σε άλλους πολιτισμούς είναι κατά κανόνα ασύνειδες για τον πολύ κόσμο.
Και είναι απαραίτητο, προκειμένου να τις διακρίνει κανείς καθαρά, να απομακρυνθεί, με τη φαντασία του τουλάχιστον, από τον πολιτισμό μέσα στον οποίο είναι βουτηγμένος.

Ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα, που έχει να κάνει με θεμελιώδεις δομές, το ρόλο της γυναίκας στον εικοστό αιώνα, σε μια συγκεκριμένη κοινωνία, ας πούμε τη δική μας, την ευρωπαϊκή.
Οι ιδιαιτερότητες του μας φαίνονται τόσο «φυσιολογικές», που δεν θα μπορέσουμε να τις αντιληφθούμε παρά μόνο αν τον συγκρίνουμε, με το ρόλο της Μουσουλμάνας ή με το ρόλο -που βρίσκεται στους αντίποδες του- της Αμερικανίδας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αν θελήσουμε να κατανοήσουμε το γιατί αυτής της κοινωνικής τοποθέτησης, θα πρέπει να ανατρέξουμε στο μακρινό παρελθόν, τουλάχιστον ως τον 12ο αιώνα, ως την εποχή του «ιπποτικού έρωτα», για να σχηματίσουμε μια πρώτη εικόνα της αντίληψης που επικρατούσε για τον έρωτα και το ζευγάρι στη Δύση.

Έπειτα θα πρέπει να καταφύγουμε σε διάφορες διαδοχικές ερμηνείες: στον χριστιανισμό, στην είσοδο των γυναικών στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, στην ιδέα που έχει ο Ευρωπαίος για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών, στις οικονομικές συνθήκες: βιοτικό επίπεδο, απασχόληση της γυναίκας στο σπίτι ή εκτός σπιτιού, κ.λπ.

Έχει διαπιστωθεί ότι ο ρόλος της γυναίκας αποτελεί πάντοτε μια πολιτισμική δομή, ένα τέστ, γιατί, μέσα σε κάθε πολιτισμό, ο ρόλος αυτός είναι μια πραγματικότητα μακράς διαρκείας, που ανθίσταταιστις εξωτερικές δονήσεις και δύσκολα μεταβάλλεταιαπό τη μια μέρα στην άλλη.

.~`~.

Κατά κανόνα, ένας πολιτισμός αποφεύγει να υιοθετεί πολιτισμικά αγαθά που θέτουν σε αμφισβήτηση κάποια από τις θεμελιώδεις δομές του.
Αυτή η άρνηση του πολιτισμικού δανείου, αυτές οι υποβόσκουσες εχθρότητες είναι σχετικά σπάνιες, αλλά μας οδηγούν πάντοτε στην καρδιά ενός πολιτισμού.
Ένας πολιτισμός συνεχώς δανείζεται από τους γειτονικούς του στοιχεία τα οποία επεξεργάζεται και αφομοιώνει.

Ο χριστιανισμός κληρονόμησε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, της οποίας αποτελεί προέκταση.

Ενδέχεται ωστόσο ένας πολιτισμός να απορρίψει πεισματικά κάποιο εξωτερικό στοιχείο που τείνει να εισχωρήσει σ'αυτόν.
Ο Μαρσέλ Μώς το έχει ήδη επισημάνει: δεν υπάρχει πολιτισμός άξιος του ονόματός του, που να μην έχει και αντιπάθειες, να μην απορρίπτει.
Κάθε φορά, η απόρριψη έρχεται σαν κατακλείδα μετά από πολλούς δισταγμούς, πολλούς πειραματισμούς.
Είναι προϊόν πολλής περίσκεψης, απόφαση που χρειάστηκε πολύ χρόνο, και αποκτά πάντοτε τεράστια σημασία.

Υπάρχει πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, το 1453;
Ένας σύγχρονός μας Τούρκος ιστορικός υποστήριξε ότι η πόλη είχε δοθεί, είχε καταληφθεί εκ των έσω, πριν από την τουρκική επίθεση.
Ισχυρισμός υπερβολικός αλλά όχι ανακριβής.
Πράγματι, η ορθόδοξη Εκκλησία (θα μπορούσαμε όμως να πούμεκαι ο βυζαντινός πολιτισμός) προτίμησε την υποταγή στους Τούρκους παρά την ένωση με τους Δυτικούς, που ήταν η μόνη της σωτηρία.
Εδώ δεν πρόκειται για απόφαση βιαστική, που πάρθηκε επιτόπου, κάτω από την πίεση των γεγονότων.
Ήταν η φυσική κατάληξη μιας μακριάς διεργασίας που διήρκεσε όσο και η παρακμή του Βυζαντίου, και που έκανε συνεχώς πιο έντονη την απέχθεια των Ελλήνων για τους Δυτικούς, από τους οποίους τους χώριζαν θεολογικές [και όχι μόνο] διαφορές.

Η ένωση των Εκκλησιών ήταν δυνατό να πραγματοποιηθεί.
Ο αυτοκράτωρ Μιχαήλ Παλαιολόγος την είχε δεχτεί στη Σύνοδο της Λυόν, το 1274.
Ο αυτοκράτωρ Ιωάννης Έ Παλαιολόγος, το 1369, είχε ασπασθεί, στη Ρώμη, τον καθολικισμό.
Το 1439, η μεικτή σύνοδος της Φλωρεντίας αποδείκνυε και πάλι τη δυνατότητα της ένωσης.
Οι πιο επιφανείς Έλληνες θεολόγοι, ο Ιωάννης Βέκκος, ο Δημήτρης ο Κυδώνιος, ο Βησσαρίων, είχαν ταχθεί, γράφοντας, υπέρ της ενώσεως με μιά ρητορική δεινότητα που κατατρόπωνε τους αντιπάλους τους.
Ωστόσο, έχοντας να διαλέξουν ανάμεσα στους Τούρκους και τους Λατίνους, οι Έλληνες θα προτιμήσουν τους Τούρκους...

.~`~.

Η Δύση γνώριζε πολύ καλά αυτήν την αντιπάθεια που έτρεφε η Ανατολή απέναντι της. «Αυτοί οι σχισματικοί, έγραφε ο Πετράρχης, μας φοβήθηκαν και μας μίσησαν με όλη τους τη ψυχή».

Άλλη απόρριψη, που διαμορφώθηκε με αργό ρυθμό στην Ευρώπη (στη Γαλλία, που θα φανεί πιο διστακτική, θα χρειαστεί σχεδόν ένας αιώνας) είναι αυτή που απαγορεύει την είσοδο της Μεταρρύθμισηςστην Ιταλία και την Ιβηρική χερσόνησο, αργότερα και στη Γαλλία όπου, για μεγάλο διάστημα, αναμετρούνται σε αβέβαιη μάχη δύο διαφορετικοί τρόποι να πιστεύει κανείς στο Χριστό.

Απόρριψη πάλι, και όχι μόνο πολιτική, έστω και αν δεν είναι ομόφωνη, αυτή που απομακρύνει την ανεπτυγμένη Δύση και την αγγλοσαξωνική Αμερική (συμπεριλαμβανομένου του Καναδά) από το μαρξισμόκαι τις ολοκληρωτικές λύσεις που εφαρμόζουν οι σοσιαλιστικές Δημοκρατίες.
Η άρνηση είναι κατηγορηματική από μέρους των γερμανικών και αγγλοσαξονικών χωρών, πιο ήπια και με ποικίλες αποχρώσεις από τη πλευρά της Γαλλίας, της Ιταλίας, ακόμη και των χωρών της Ιβηρικής χερσονήσου.

Στην προκειμένη περίπτωση, φαίνεται ότι ο κάθε πολιτισμός εκφράζει με τον δικό τους τρόπο την άρνηση του στον άλλο.

Συνεχίζοντας την ίδια σκέψη, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αν η δυτική Ευρώπη υιοθετούσε τον κομμουνισμό, θα τον οργάνωνε με τον δικό της τρόπο, θα του έδινε άλλες κατευθύνσεις, όπως κάνει σήμερα με τον καπιταλισμό, ο οποίος έχει πάρει οπωσδήποτε διαφορετικό δρόμο απ'αυτόν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτή η διαδικασία αποδοχής ή άρνησης των ξένων πολιτισμικών στοιχείων, ο κάθε πολιτισμός την εφαρμόζει εξάλλου, με αργούς ρυθμούς, και απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.
Σχεδόν πάντα μια τέτοια επιλογή γίνεται με τρόπο σχεδόν ανεπαίσθητο ή και καθόλου συνειδητό.
Ωστόσο, χάρη σ'αυτές ακριβώς τις επιλογές, ένας πολιτισμός σιγά σιγά μεταβάλλεται, «διαχωρίζοντας τη θέση του» απέναντι σε ένα μέρος από το ίδιο του το παρελθόν...
Αυτές οι εσωτερικές αρνήσεις μπορεί να είναι ξεκάθαρες ή ασαφείς, διαρκείς ή πρόσκαιρες.
Οι διαρκείς αρνήσεις είναι οι μόνες ουσιώδεις για εκείνους τους τομείς τους οποίους φωτίζουν σιγά σιγά διάφορες μελέτες ψυχολογικής ιστορίας με πεδίο εφαρμογής ένα ολόκληρο κράτος ή έναν πολιτισμό...

Για να φτάσει ένας πολιτισμός στην προσωπική του αλήθεια, παραμερίζει οτιδήποτε τον ενοχλεί, το πετάει στη σκιά των γειτονικών περιοχών, που του είναι ήδη ξένες.
Η ιστορία του είναι ο διαυγασμός, με το πέρασμα των αιώνων, μιας συλλογικής προσωπικότητας, που κινείται, όπως και κάθε ατομική προσωπικότητα, ανάμεσα σε ένα σαφή και συνειδητό προορισμό, και σε ένα σκοτεινό, μη συνειδητό πεπρωμένο.
Αυτό αποτελεί τη βάση και το ουσιώδες κίνητρο εκείνου, χωρίς ωστόσο να αποκαλύπτει πάντα την ταυτότητα του...

.~`~.

III

Η συλλογιστική μας, ως εδώ, βασίστηκε σε πολιτισμούς που βρίσκονται σε αρμονική συνύπαρξη και κάνουν ελεύθερα τις επιλογές τους.
Κατά κανόνα όμως, οι επαφές των πολιτισμών έχουν συγκρουσιακό χαρακτήρα, καταλήγουν πάντα σε τραγωδίες και, όπως αποδείχτηκε, τις περισσότερες φορές δεν φέρνουν μακροπρόθεσμα κανένα αποτέλεσμα.

Ορισμένες περιπτώσεις που είχαν ευτυχή έκβαση, όπως ο εκρωµαϊσµός της Γαλατίας και ενός μεγάλου τμήματος της ευρωπαϊκής Δύσης που κατακτήθηκε από τη Ρώμη, δεν εξηγούνται παρά μόνο με τη μακρά διάρκεια της επαφής και, παρ'όλα όσα έχουν λεχθεί, με το αρχικά χαμηλό επίπεδο των λαών που εκρωμαϊστηκαν, με το θαυμασμό που τους ενέπνευσε ο κατακτητής, εντέλει με κάποια μορφή σύμπραξης.
Τέτοιου είδους επιτυχίες όμως υπήρξαν σπάνιες. Είναι οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Και ο κανόνας για τις περιπτώσεις των συγκρούσεων ήταν η αποτυχία, όχι η επιτυχία.
Χθες η «αποικιοκρατία» θριάμβευε. Σήμερα ουδείς αμφιβάλλει πλέον πως επρόκειτο για παταγώδη αποτυχία.

Η αποικιοκρατία όμως δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κατεξοχήν κατάκλυση ενός πολιτισμού από έναν άλλον.

Οι ηττημένοι σκύβουν πάντα το κεφάλι εμπρός στον ισχυρό.
Αλλά, εφόσον υπάρχει σύγκρουση πολιτισμών η υπόταγη είναι μόνο προσωρινή.
Αυτές οι μακρές περιόδοι αναγκαστικής συνύπαρξης δεν είναι δυνατές χωρίς αμοιβαίες υποχωρήσεις ή συνεννοήσεις, χωρίς ουσιώδη και καμιά φορά γόνιμα πολιτισμικά δάνεια.

Που δεν υπερβαίνουν όμως ποτέ ένα όριο.

Fernand Braudel

Γραμματική των Πολιτισμών

1963

Εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ

.~`~.

Έξοδος

Τον 14ο αιώνα φαίνεται ότι οι πάπες ή οι αυτοκράτορες δεν διανοήθηκαν ποτέ ότι οι λαοί δεν μπορούν να αναγκαστούν να αλλάξουν την θρησκεία τους. Επικρατούσε η άποψη, ότι η μεγάλη μάζα του λαού ήταν έτοιμη να αποδεχτεί την όποια άποψη υιοθετούσαν οι πολιτικές Αρχές.
Οι πρώιμες διαπραγματεύσεις δίνουν την εντύπωση ότι οι ιεράρχες της Δύσης πίστευαν πως ο αυτοκράτορας και ο πατριάρχης μπορούσαν να επιφέρουν την Ένωση με ένα απλό διάταγμα, ότι μπορούσαν να αλλάξουν το Σύμβολο της Πίστεως και να επιτύχουν την αποδοχή της πρωτοκαθεδρίας του πάπα, χωρίς την εθελούσια συγκατάθεση ούτε καν των Ελλήνων κληρικών. Φαίνεται, ότι ποτέ δεν πέρασε από το νου των ιεραρχών της Ρώμης ότι τα μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας μπορούσαν να αρνηθούν να αποδεχτούν την Ένωση και την υιοθέτηση νέων πεποιθήσεων που θα είχαν γίνει αποδεκτές από τους κοσμικούς και θρησκευτικούς ηγέτες τους.
Αυτή η άποψη πρόδιδε άγνοια, τόσο του εξαιρετικά συντηρητικού χαρακτήρα της Ορθόδοξης Εκκλησίας όσο και της ιστορίας της.
Χωρίς να υπεσέλθουμε στο κατά πόσο ο πληθυσμός της πρωτεύουσας και της αυτοκρατορίας ήταν ελληνικός από φυλετική άποψη, αρκεί να αναλογιστούμε ότι η γλώσσα που μιλούσε ο λαός ήταν η ελληνική και ότι τα όσα γνώριζε ο τελευταίος από άποψη ιστορίας και φιλοσοφίας, όλος ο τρόπος σκέψης του, η θεολογία του και η φιλολογία του, του είχαν κληροδοτηθεί υπό ελληνική μορφή.
Οι περισσότεροι κάτοικοι ένιωθαν υπερήφανοι στην πεποίθηση ότι ήταν Έλληνες.
Στα ζητήματα φιλοσοφικής και θρησκευτικής αναζήτησης, ο ελληνικός νους ήταν οξύτερος και λεπτότερος από το δυτικό...

Ο παθιασμένος ζήλος των δικών μας πουριτανών με την εκ μέρους τους εφαρμογή της εβραϊκής ιστορίας στην αγγλική πολιτική, οι πολιτικές αρχές των υπερασπιστών των πολιτικών ελευθεριών στην Αμερική, ο άγριος ενθουσιασμός των Σκώτων οπαδών της ομολογίας της Πίστεως του 1633, των Ολλανδών διαμαρτυρόμενων και των Μπόερς εκπηγάζουν από την Παλαιά μάλλον παρά από την Καινή Διαθήκη...
Ο Έλληνας ήταν πάντοτε έτοιμος να προασπιστεί ένα δόγμα. Αισθανόταν βαθιά αντιπάθεια και περιφρόνηση για τους χριστιανούς αιρετικούς, οι οποίοι ήταν συνήθως λιγότερο ενημερωμένοι από τον ίδιο και γενικώς πολύ φανατικοί.
Ωστόσο, ήταν πιο ανεκτικός απέναντι στους αιρετικούς απ'ότι οι κάτοικοι της Δύσης, οι οποίοι στη διάρκεια του Μεσαίωνα έτρεφαν για τους αιρετικούς φανατικό μίσος και περιφρόνηση...
Έλληνες δεν θεώρησαν ποτέ κάποιο ζήτημα ως ικανό να τους προκαλέσει πάθος ανάλογο με εκείνο που επέδειξαν οι στρατιώτες της Δύσης.
Με τη θρησκεία να έχει καταστεί φιλοσοφία βασιζόμενη στην Καινή Διαθήκη και την απώλεια της δυνατότητας της Παλαιάς Διαθήκης να επηρεάζει τον εθνικό βίο, δεν υπήρχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την διάδοση των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων...
Στους αιώνες που ακολούθησαν η θρησκεία δεν παρότρυνε ποτέ τους Έλληνες να εμπλακούν σε διάφορες αποστολές.
Ο Έλληνας δεν ήταν ικανός για θρησκευτικούς συναισθηματισμούς, εκτός σε ό,τι αφορούσε στην προσωπική του συμπεριφορά, στην ελεημοσύνη, την καλοσύνη προς τους αδερφούς ορθόδοξους χριστιανούς και την ηθική του ως ατόμου και εμπόρου.
Ο χριστιανισμός είχε ήπια επίδραση επί του Έλληνα και δεν πέτυχε να καταστεί μια από τις ισχυρές δυνάμεις του έθνους παρά μόνο ως φιλοσοφικό σύστημα, εξαιτίας παραγόντων που οφείλονταν στην καταγωγή του, τις παραδόσεις του και στη θεολογική του παιδεία.
Τότε, όπως και τώρα, οι Έλληνες δεν μπορούσαν να συμπαθήσουν ή έστω να κατανοήσουν το θρησκευτικό συναίσθημα που οδήγησε του Δυτικούς, να εμπλακούν σε μεγάλα κινήματα, ακόμα και σε πόλεμο, προκειμένου να υπερασπιστούν ένα σκοπό μόνο και μόνο επειδή αυτός ο σκοπός ήταν δίκαιος.

Edwin Pears

Δε νομίζω ότι οι σύγχρονοι έλληνες είναι περισσότερο έλληνες από τους βυζαντινούς.
Μέσα στο χρόνο, μες στους αιώνες, οι φυλές δε μένουν καθαρές, υπάρχουν όμως ορισμένα χαρακτηριστικά των πολιτισμών που παραμένουν εθνικά.
Οι βυζαντινοί χρησιμοποιούσαν την ελληνική γλώσσα που άλλαξε λίγο, αλλά οι γλώσσες αλλάζουν, ενδιαφέρονταν για τη φιλοσοφία και τη φιλοσοφική ζωή πάρα πολύ, ήταν μεν υπήκοοι ενός αυτοκράτορα, αλλά αυτός ο αυτοκράτορας έπρεπε να φέρεται σωστά, γιατί γίνονταν εύκολα λαϊκές εξεγέρσεις.
Το χειρότερο που θα μπορούσαν να πουν για το Βυζάντιο είναι πως ήταν, μάλλον, ένα γραφειοκρατικό κράτος.
Όμως είχε μια πολύ μορφωμένη γραφειοκρατία, πολύ πιο μορφωμένη από τους γραφειοκράτες του σημερινού κόσμου.
Κανένας αρχαίος Έλληνας δε θα μπορούσε να χτίσει την Αγία Σοφία, αυτό απαιτούσε πολύ βαθιά τεχνική γνώση.
Κάποιοι, ξέρετε, υποστηρίζουν, ότι η βυζαντινή τέχνη είναι στατική.
Δεν ήταν καθόλου στατική, αλλά ήταν μια σχολή τέχνης από τις σημαντικότερες στον κόσμο, που όσο περνά ο καιρός εκτιμάται όλο και περισσότερο, κι όσοι Έλληνες διανοούμενοί σας λένε ότι το Βυζάντιο δε δημιούργησε τίποτε, είναι τυφλοί.

Steven Runciman

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.
Ποιοι είμαστε;
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία (κείμενο).

Ερωτήματα & προβληματικές περί κρίσης & ταυτότητας.

05/30/15--09:39:
Φεντεραλισμός και εθνότητες.
Σύντομη εισαγωγική αναφορά.

Σε ένα ενδιαφέρον βιβλίο -στο οποίο θα αναφερθώ μελλοντικά αναλυτικά και- το οποίο εξετάζει τις σχέσεις, φεντεραλισμού, συγκυριαρχίας και διαμοιρασμού κυριαρχίας (consociationalism) και εθνοτήτων διαβάζω:

Οι παραδοσιακοί εθνικιστές ισχυρίζονται ότι ο μόνος τρόπος για να διασφαλιστεί η εθνότητα ή το έθνος (nationhood) είναι η δημιουργία κρατών και πολιτικών κοινοτήτων που είναι σύμφωνες με τα πολιτιστικά ιστορικά έθνη.
Σε αντίθεση, οι Φιλελεύθεροι και οι Μαρξιστές υποστηρίζουν ότι η μόνη λύση είναι να επικεντρωθεί κανείς στις "υπερεθνικές"οντότητες.
Ωστόσο, αν και η σύγχρονη ιστορία έχει φανερώσει πολλές προκλήσεις στο έθνος-κράτος, αυτό παραμένει η βάση του σύγχρονου διεθνούς συστήματος.
Οι τελευταίες δεκαετίες έχουν δείξει επίσης την επιμονή της εθνότητας σε όλο τον κόσμο.

Τι έχει συμβεί άραγε κατά την μετα-διπολική περίοδο από την Λετονία και την Εσθονία μέχρι την Βοσνία-Ερζεγοβίνη, από την Καταλονία και τη χώρα των Βάσκων μέχρι το Κουρδιστάν, από την Τσεχοσλοβακία και την Ουκρανία μέχρι το Κεμπέκ και την Σκωτία (για να μην αναφερθούμε καν σε περιπτώσεις όπως το Ιράκ, το Βέλγιο και ο Λίβανος);

Αν δεν προσέξουν ορισμένοι θα την πατήσουν όπως την πάτησαν στην Ε.Σ.Σ.Δ (το βιβλίο ασχολείται με τα προαναφερόμενα ζητήματα στον μετα-σοβιετικό χώρο).

Δεν είναι μονάχα το "ethnocultural/national/plural"«υποεθνικό» ζήτημα το οποίο απασχολεί ενιαία κράτη (Ηνωμένο Βασίλειο, Ισπανία, Λιβύη, Π.Γ.Δ.Μ, Ουκρανία), είναι και το ζήτημα του φεντεραλισμού.
Υποτίθεται πως ο φεντεραλισμός είναι ένα πρότυπο επίλυσης πολυ-εθνοτικών διαφορών.
Βέβαια μετά από το 1991 τα εμπειρικά δεδομένα όχι μονάχα δεν επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο, αλλά φανερώνουν πως ο φεντεραλισμός βρίσκεται σε κρίση (Ε.Σ.Σ.Δ, Γιουγκοσλαβία, Τσεχοσλοβακία, Ιράκ, Σουδάν, Καναδάς, Ρωσια, Πακιστάν).
Ορισμένοι προσδοκούν την αναβίωση του. Είναι μια θεμιτή σκέψη, αν και ενάντια στο ρεύμα της εποχής.

Μελλοντικά θα ασχοληθώ με τα εξής ζητήματα:
1ον) τη σχέση Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και φεντεραλισμού,
2ον) «ενότητας» της Ε.Ε υπό το πνεύμα του Καρλομάγνου και του Λοθάριου (Lothar),
3ον) φεντεραλισμού και έθνους στα πλαίσια του αμερικανικού και γαλλικού ρεπουμπλικανισμού, και τέλος,
4ον) με τον εθνο-φεντεραλισμό, ο οποίος μάλλον γίνεται προσπάθεια να αποφευχθεί χάριν της κατασκευής ενός «ευρωπαϊκού έθνους».
Η Ελβετία είναι η πιο γνωστή περίπτωση δυτικοευρωπαϊκού εθνο-φεντεραλισμου.
Αυτό που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό είναι πως στον εμφύλιο πόλεμο του 1847 τα προτεσταντικά («φιλελεύθερα») καντόνια της κεντρικής διοικήσεως επικράτησαν επί -ορισμένων- καθολικών («συντηρητικών») καντονιών.

.~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».

Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.

«Γκωλισμός» (Gaullism) Και «Ευρωπαϊσμός». Σύντομο Σχόλιο.

Η μακρά παγκόσμια κυρίαρχη τάση των τελευταίων δύο αιώνων και η αντίστροφη πειραματική ακροβασία της Ε.Ε.

Σύντομη αναφορά στον κίνδυνο διολίσθησης των Ηνωμένων Πολιτειών στον σεκταρισμό.

Εἶπα καί ἐλάλησα, ἁμαρτίαν οὐκ ἒχω. Ηγεμονισμός και κυριαρχία. Μια αναφορά.

«Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών.

Σύντομη αναφορά περί κρατών. 1950-2010.

Με αφορμή τα αυτονομιστικά κινήματα και τις υποεθνικές-κρατικές τάσεις και πιέσεις: Ο «νεομεσαιωνισμός» ή «New medievalism» ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας, τρεις οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης -από τα μάτια του τωρινά ισχυρού- και δυο λόγια εισαγωγικά περί «εδαφικών» και μη ιδεολογιών.

Περί «λαϊκισμού». Σύντομη αναφορά.

I) Σύντομη αναφορά στις κυρίαρχες ιδεολογίες και
II) την άνοδο του «εθνικισμού» στην «Ευρώπη».

Ένα μοιραίο -ιστορικό- σφάλμα;

06/06/15--03:45:
Αυτοπροσδιορισμός, γεωγραφική περιοχή, οικονομία και γεωπολιτική.

Ο Αυτοπροσδιορισμός και η Γεωγραφική Περιοχή εξακολουθούν να διατηρούν διαπλεκόμενες και αλληλέγγυες σχέσεις: το ένα στοιχείο ενθαρρύνει το άλλο, το εμπνέει και το νομιμοποιεί.
Η μελέτη της αλληλεπίδρασης τους επιτρέπει να τους δώσει κανείς μια ιδιαίτερη θεση στους κόλπους της γεωπολιτικής έρευνας.
Επειδή βρίσκεται στην αρχή της πολιτικής ιστορίας και της ιστορίας των διεθνών σχέσεων, η γεωπολιτική προβληματική της αλληλεπίδρασης μεταξύ Εδαφικης Περιοχής και Αυτοπροσδιορισμού είναι φυσικό ν'αποτελεί μέρος μιας μακροχρόνιας έρευνας της ζωής των κοινωνιών...

Ο αυτοπροσδιορισμός είναι ένα όλως διόλου κοινωνικό φαινόμενο, όπως έλεγε ο Μαρσέλ Μως. Είναι πολυδιάστατος, πολυγενεαλογικός, και δεν παύει να υποσκάπτει και να περιστοιχίζει, να προδιαγράφει και να καθορίζει τους σημερινούς πρωταγωνιστές της γεωπολιτικής: κράτη, κοινωνικές τάξεις, θρησκευτικούς θεσμούς, στρατούς, ακόμα και τον απλό πολίτη που, με τη γενικευμένη διάδοση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, βλέπει πλέον τον εαυτό του να στρατολογείται αδιάκοπα στην υπηρεσία του αυτοπροσδιορισμού, έστω και με τίμημα τη ζωή του.
Κι όμως, ο αυτοπροσδιορισμός δεν αποτελεί, τον κύριο μοχλό της ιστορίας, ούτε καν την τελική αιτία των πολιτικών κρίσεων και πολέμων.
Είναι απλώς ένα «αιτιακό πεδίο» που πρέπει να ανασκαφεί για την καλύτερη ανάγνωση της ιστορίας των περιοχών.
Αυτό το αιτιακό πεδίο δεν αποκλείει άλλα, όπως λ.χ. την οικονομία, αλλά αν το ξεχνούσε κανείς ή το παρέλειπε, θα κατέληγε σε απατηλές απλοποιήσεις. Από την εσωτερική συνάφεια των αιτιακών πεδίων προκύπτουν οι κατά το μάλλον ή ήττον ασυνεχείς γεωπολιτικές λογικές οι οποίες θέτουν σε κίνηση την ιστορία των περιοχών.

Η Οικονομική Επιστήμη, όπως η έρευνα των αυτοπροσδιορισμών, δεν θα μπορούσε μόνη της να εξηγήσει τις κρίσεις που συγκλονίζουν τον κόσμο.
Λόγου χάριν, πρέπει να υπενθυμίσουμε πως οι πετρελαϊκές κρίσεις που γνωρίσαμε, δεν υπήρξαν ποτέ υλικοτεχνικές κρίσεις, αλλά γεωπολιτικές (αραβοϊσραηλινός πόλεμος, πόλεμος Ιράκ - Ιράν, ιρανική επανάσταση κ.λπ) που εν μέρει ξέσπασαν εξαιτίας αυτοπροσδιοριστικών ανταγωνισμών, χρησιμοποιούμενων για την εξυπηρέτηση εδαφικών διεκδικήσεων.
Δεν υπάρχει Αυτοπροσδιορισμός στον οποίο να προστίθενται Οικονομία, Γεωπολιτική και Γεωστρατηγική.
Υπάρχει μόνο, από την άποψη της Γεωπολιτικής, μια αδιάκοπη δόμηση, αποδόμηση και επαναδόμηση των διαφόρων αιτιακών πεδίων και της αλληλεπίδρασης τους...

Ο Αυτοπροσδιοριμός δεν είναι μόνο η ιστορία μιας επιθυμίας, αλλά και η ιστορία του αντικειμένου αυτής της επιθυμίας, δηλαδή της Γεωγραφικής Περιοχής.

François Thual

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Rethinking the Standard(s) of Civilization(s) in International Relations. Conference Review.

Western policymakers need more culture.

Θάλασσες και γεωγραφικές λειτουργικότητες της Ευρώπης. Εισαγωγή.

Από τον Κόλπο του Kattegat και τα Στενά Skagerrak στις Δαλματικές ακτές. Παράδειγμα σύνδεσης γεωγραφίας και (γεω)πολιτισμού.

Γιατί η «Ευρώπη» αποτυγχάνει - μέρος α´.

Πολιτιστικές περιοχές και σημεία σύγκλισης του μέλλοντος μας και η εξακτίνωση της Αλβανίας ως -ιστός της αράχνης ή- αισθητήρας περιφερειακών διαστάσεων.

Οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες ή «πόσο θα ανέβει ο Φ.Π.Α στο γάλα»; Η «Ευρώπη» σε μια ματιά.

06/07/15--01:23: Περί μυθευμάτων.

Όλοι μιλάνε για το πόσο μεγάλες για να αποτύχουν (too big to fail) είναι οι τράπεζες, ξέρετε, η City Group είναι πολύ μεγάλη για να αποτύχει κ.λπ. Όχι!
Πολύ μεγάλες για να αποτύχουν (too big to fail) είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Ian Bremmer, 2015

Ποιος είναι πιθανότερο να υπάρχει μετά από 100 χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία, η Αίγυπτος, η Ταϊλάνδη και η Ουγκάντα ή η Ford, η IBM, η Shell, η Unilever και η Massey-Ferguson; Εγώ θα στοιχημάτιζα στα κράτη, ίσως ακόμη και στην Ουγκάντα.

Kenneth Waltz, 1979

Ο τελευταίος μάλιστα, καταμεσής της εποχής της μεγάλης παράνοιας, το 1959, είχε γράψει:
«Δεν αληθεύει ότι, αν η Σοβιετική Ένωση εξαφανιζόταν, τα υπόλοιπα κράτη θα μπορούσαν να ζήσουν ειρηνικά».
Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1979, έγραφε, περί της -υποτιθέμενης- εξαφάνισης των κρατών και υποκατάστασης τους από τις επιχειρήσεις:
«Είναι ειρωνικό το ότι αυτή τη σκέψη την έχουν κάνει οικονομολόγοι και οικονομικά σκεπτόμενοι πολιτικοί επιστήμονες.
Η ειρωνεία έγκειται στο γεγονός ότι όλα τα επιχειρήματα που προβάλλονται, για την [πλήρη] εγκατάλειψη της κρατοκεντρικής προσέγγισης μπορούν να διατυπωθούν πιο έντονα και να εφαρμοστούν στις επιχειρήσεις».

.~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Σύντομη αναφορά περί κρατών. 1950-2010.

The Left-Right Political Spectrum Is Bogus.

Τέλος του κυρίαρχου κράτους ή αλλαγή της λειτουργίας του;

I) Είναι οι Δημοκρατίες Αναγκαία Ειρηνόφιλες; II) Το Εμπόριο και ο Πόλεμος και III) Παγκοσμιοποίηση: Πολιτική, Οικονομία και Κατανομή. Ο Παναγιώτης Κονδύλης για τρία κυρίαρχα μυθεύματα.

Η μακρά παγκόσμια κυρίαρχη τάση των τελευταίων δύο αιώνων και η αντίστροφη πειραματική ακροβασία της Ε.Ε.

The Rise of the Nation-State across the World, 1816 to 2001 by Andreas Wimmer and Yuval Feinstein.

Με Αφορμή Μια Επισήμανση Του Joschka Fischer. Κυριαρχία, Ηγεμονία, Εθνικό Κράτος Και «Ευρώπη».

Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών-κρατών.

Τύποι πολιτικής οργάνωσης που έπρεπε να υπερνικήθούν για να δημιουργηθεί το σύγχρονο κράτος (εν συντομία) μέρος α´.

Ένα Μοιραίο -Ιστορικό- Σφάλμα;

E.H.Carr - Πολιτική, ισχύς και ηθική'η «αντίθεση» μεταξύ της πολιτικής και της ηθικής και ο «διαχωρισμός» των σφαιρών της πολιτικής και της ηθικής που συνδέει την οικονομία με την ηθική, καθώς και ορισμένα ρωμαιοδυτικά παραλειπόμενα.

Η παρακμή του κράτους: Από το 1975.

Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.

Περί εθνικισμού, δημοκρατικής ιδεολογίας -«τέλους της ιστορίας»- του Fukuyama, και χειρισμού της Μέσης Ανατολής από τους ουιλσονιανούς ιδεαλιστές και τους νεοσυντηρητικούς. Η προσέγγιση του εριστικού κ. John Mearsheimer και σύγκριση του έργου του με αυτό του Kenneth Waltz.

Μια σύντομη αναφορά στη σχέση κράτους,
αναρχίας και ρεαλισμού.
Μια κλασική παρερμηνεία.

06/07/15--07:57:
I) Ένας - ακόμη - ενδοευρωπαϊκος ανταγωνισμός
ανάμεσα σε χώρες του Βορρά και του Νότου
& II) μια σύντομη αναφορά στις σχέσεις Τουρκίας & Ε.Ε.

Πέρα από τον κλασικό παλαιό ανταγωνισμό ανάμεσα στις χώρες του Νότου και του Βορρά της δυτικής, δηλαδή ατλαντικής, Ευρώπης (Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ολλανδία), ο οποίος είχε ως κέντρο του τον ατλαντικό, η ευρωπαϊκή ήπειρος διαμορφώθηκε τους τελευταίους αιώνες και από έναν ακόμη, ηπειρωτικό αυτή την φορά, ανταγωνισμό, ανάμεσα σε τρεις χώρες του Βορρά και τρεις χώρες του Νότου της Ευρώπης.
Στην δυτική Ευρώπη ο εξοντωτικός ανταγωνισμός μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας συνεχιζόταν, στην κεντρική Ευρώπη αναπτύχθηκε ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε Αυστρία και Πρωσία και στα Βαλκάνια και τον Καύκασο, ανάμεσα σε Ρωσία και Οθωμανία.
Η πολύπαθη ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια ήταν μάλιστα κοινό πεδίο διαμάχης για όλους, άμεσα ή έμμεσα.

Η έκβαση αυτού του ανταγωνισμού κατέληξε υπέρ των χωρών του Βορρά (Αγγλία, Γερμανία και Ρωσία) και εις βάρος των χωρών του Νότου (Γαλλία, Αυστρία και Τουρκία).
Το χαρακτηριστικό αυτής της διαμάχης, το οποίο επανέρχεται κατά περιόδους και παραμένει εμφανές ακόμα και στις μέρες, ήταν η ανάπτυξη και δημιουργία διαγώνιων συμμαχιών.
Έτσι την περίοδο του Ναπολέοντα, η δυτικοευρωπαϊκή Αγγλία θα προσεγγίσει την κεντροευρωπαϊκή Αυστρία προκειμένου να εξισορροπηθεί η Γαλλία.
Την περίοδο του Γουλιέλμου του Β', ο οποίος είχε ισχυριστεί πως «Η ισορροπία ισχύος στην Ευρώπη είμαι εγώ δεν υπάρχει καμία ισορροπία ισχύος στην Ευρώπη πέρα από εμένα», η Πρωσία θα προσεγγίσει την Οθωμανία, ενώ την περίοδο του Α'και του Β'παγκοσμίου πολέμου, η Γαλλία θα προσεγγίσει τη Ρωσία (βασικά η Γαλλία, σχεδόν σε κάθε αλλαγή της ισορροπίας δυνάμεων στην Ευρώπη, της οποίας δεν είναι αυτή το υποκείμενο, προσεγγίζει τη Ρωσία).

Η διαμάχη αυτή τερματίστηκε με τον ψυχρό πόλεμο, κατά τη διάρκεια του οποίου πάγωσαν οι σχέσεις στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη.
Με την κατάρρευση του διπολικού συστήματος και την εγκαθίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης -υποτίθεται πως- επιδιώκεται να δημιουργηθεί ένα πεδίο σύνθεσης συμφερόντων για τις τέσσερις από τις έξι αυτές χώρες (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία και Αυστρία). Υπό αυτή την οπτική, αισθητήρας του βαθμού επιτυχίας ή αποτυχίας σύνθεσης συμφερόντων από μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί η επαναφορά ή μη αυτών των διαγώνιων «συμμαχιών» ή προσεγγίσεων.

Υπάρχουν όμως δύο ακόμα χώρες σε αυτόν τον ανταγωνισμό ανάμεσα σε ηπειρωτικό ευρωπαϊκό Βορρά και Νότο.
Η Τουρκία και η Ρωσία (με τη Ρωσία όπως επίσης την Πολωνία και την Ουγγαρία θα ασχοληθώ σε ιδιαίτερο σημείωμα). Ενώ την περίοδο του κριμαϊκού πολέμου η Τουρκία βρέθηκε στο πλευρό της Αγγλίας ενάντια στην Ρωσία, την περίοδο του Α'παγκοσμίου πολέμου η ΑγγλοΡωσική προσέγγιση οδήγησε στην ΓερμανοΟθωμανική συνέργεια.
Η Τουρκία θεωρείται αναπόσπαστο μέρος της ευρασιατικής χερσαίας στρατηγικής της Γερμανίας, η οποία έχει την κατεύθυνση Βερολίνο-Βαγδάτη.
Στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου η κατεύθυνση αυτή διακόπηκε λόγω της ένταξης των ενδιάμεσων χωρών στο ανατολικό στρατόπεδο.
Όμως η σημαντικότητα της Τουρκίας για τη (δυτική) Γερμανία πήρε μια άλλη μορφή, εξίσου σημαντική, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου. Αυτή της ΝΑΤΟϊκής εξισορρόπησης που προσέφερε η Τουρκία στον Καύκασο και τα Βαλκάνια ως προς τη σοβιετική πίεση στην ανατολική Ευρώπη.
Η εξαφάνιση της «σοβιετικής απειλής» (η οποία ήταν μια προβιά για τη «ρωσική απειλή» η οποία επανέρχεται στις μέρες μας), το κενό που δημιουργήθηκε και η συνεχώς αναπτυσσόμενη εσωστρέφεια της Ε.Ε (προσπάθεια αποσύνδεσης από τις χώρες της Βόρειας Αφρικής και γενικότερα του ισλαμικού κόσμου, κράτη πιστωτές και κράτη οφειλέτες) μείωσε την σημαντικότητα της Τουρκίας -αλλά και γενικότερα της Μεσογείου- για τη Γερμανία και αύξησε τη σημαντικότητα της κεντρικής Ευρώπης για αυτήν.
Η Γερμανία επιδίωξε την εμβάθυνση με τη δυτική Ευρώπη, οι Η.Π.Α την επέκταση στην ανατολική.
Η αίτηση ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε ανησύχησε τόσο τη Γαλλία όσο και τη Γερμανία.

Η Τουρκία θεωρεί ως «φυσικούς συμμάχους» της την Βοσνία-Ερζεγοβίνη, την Αλβανία και την Π.Γ.Δ.Μ (και εν μέρει την Κροατία). Η ένταξη των χωρών αυτών (δηλαδή των δυτικών Βαλκανίων) στην Ε.Ε δίχως την παράλληλη δική της ενταξιακή πορεία, θεωρείται από μέρους της ως απειλή και ως προσπάθεια απομόνωσης και γεωπολιστικού εξοβελισμού της από την ευρωπαϊκή ήπειρο.
Η Τουρκία επίσης θεωρεί πως πίσω από τις περί δημοκρατίας δηλώσεις κρύβεται ο φόβος για τη δημογραφική της δυναμική.
Όλα τα προηγούμενα εξηγούν γιατί θεωρεί πιο συμφέρουσες τις ΝΑΤΟϊκές παρεμβάσεις στα Βαλκάνια παρά αυτές της Ε.Ε και γιατί δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στον άξονα Ηνωμένων Πολιτειών-ΝΑΤΟ, παρά στον άξονα Γερμανίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αυτή η διαφοροποίηση έχει σημασία και δεν πρέπει να υποβαθμίζεται για δύο λόγους:
Πρώτον, γιατί στις σχέσεις Γερμανίας-Τουρκίας αντικατοπτρίζονται τα πεδία προβλημάτων ανάμεσα σε ΝΑΤΟ-Ε.Ε και Η.Π.Α-Γερμανία, και,
δεύτερον, γιατί η Τουρκία αποτελεί μια κορυφή του -περισσότερο αγγλοσαξονικού παρά ευρωπαϊκού- τριγώνου Ηνωμένου Βασιλείου, Πολωνίας και Τουρκίας.

Αυτά ως προς το δυτικό ευρωπαϊκό μέτωπο της Τουρκίας.
Από την άλλη πλευρά, αυτή του ανατολικού ευρασιατικού μετώπου, η ΡωσοΚινεζική προσέγγιση σε συνδυασμό με τη στάση του Ιράν, εάν ερμηνευτεί ως ένδειξη δημιουργίας ενός ασιατικού μετώπου ενάντια στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, δημιουργεί μια εξαιρετικά δυσμενή συγκυρία για την Τουρκία, καθώς είναι η εγγύτερη ΝΑΤΟϊκή χώρα στην ευρύτερη περιοχή, δίχως μάλιστα να είναι μέλος της Ε.Ε, γεγονός το οποίο θα οδηγήσει σε αφόρητες πιέσεις.
Το προηγούμενο, σε συνδυασμό με την διεύρυνση της Ε.Ε προς Ανατολάς, η οποία ωθεί σε περιθωριοποίηση τόσο την Τουρκία όσο και τη Ρωσία ως προς τα δυτικά τους, εξηγεί γιατί οι δύο αυτές χώρες παρά τον ιστορικό τους ανταγωνισμό, δημιουργούν -έστω και παροδικές- συνέργειες και γιατί ενδέχεται η περιθωριοποίηση αυτή, εφόσον συνεχιστεί, να τις αναγκάσει να συνάψουν στενότερες σχέσεις μελλοντικά.

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Θάλασσες και γεωγραφικές λειτουργικότητες της Ευρώπης. Εισαγωγή.

Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ένας ιστορικός κύκλος.

Κέντρα και περιφέρειες.

Ο Ατλαντικός Ωκεανός στις αρχές του 21ου αιώνα - μέρος α´.

06/08/15--00:19:
I) Η «παγκόσμια απομόνωση» της Ρωσίας και
II) κατά κεφαλήν Α.Ε.Π στην Ε.Ε (Νομοί).

The World is isolating Russia. As long as the World looks like this.

Ian Bremmer

Twitter

Europe GDP per capita

Story within countries (Italy, Spain, UK) at least as important as Core v Periphery

Ian Bremmer

Twitter

Τα άνωθεν αποτελέσματα καθρεφτίζονται και στις εκλογές των χωρών, όπου πλέον διαπιστώνεται έντονα η πολιτική ανάπτυξη μιας σχέσης κέντρου-περιφέρειας στο εσωτερικό τους και διαμορφώνονται ουσιαστικά δύο κομματικά συστήματα, ένα τοπικό ή περιφερειακό και ένα κεντρικό (π.χ. από τη μια η Αθήνα και από την άλλη η υπόλοιπη Ελλάδα). Στη Γαλλία επισημάνθηκε αυτό το «χάσμα» από αναλύσεις που έγιναν για τις επιδόσεις του Front National. Ανάλογες περιπτώσεις σε Ισπανία, Ιταλία και Ηνωμένο Βασίλειο.

06/09/15--11:51: Τρία σύντομα σχόλια.

Το Σύμφωνο Συνεργασίας του Ειρηνικού (Trans-Pacific Partnership ή TPP) είναι σημαντικότερο για το μέλλον των Ηνωμένων Πολιτειών και του πλανήτη συνολικά, από ότι η Διατλαντική εμπορική και επενδυτική εταιρική σχέση (Transatlantic Trade and Investment Partnership ή TTIP).
Συγκεκριμένα, η Trans-Pacific Partnership (TPP) είναι η σημαντικότερη εμπορική συμφωνία στον πλανήτη.
Αυτή είναι η συμφωνία που θα αλλάξει τα παγκόσμια δεδομένα και όχι όπως νομίζουν ορισμένοι, οι οποίοι θεωρούν την Ευρώπη ως το κέντρο της γης, η Transatlantic Trade and Investment Partnership (η οποία έχει και μικρότερες πιθανότητες, όχι απλά ψήφισης, αλλά πραγματοποίησης - MEP vote on US-EU trade deal suspended).

Oι δια/ευρω-ατλαντικές σχέσεις βρίσκονται στο πιο αδύναμο ή «χειρότερο» σημείο τους εδώ και περίπου δύο δεκαετίες.
Οι «διαφορές» ή «διαφοροποίησεις» και οι «εντάσεις» που έχουν παρατηρηθεί, με ολοένα και αυξανόμενη συχνότητα κατά τη διάρκεια της μεταδιπολικής περιόδου, από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα και τις αρχές του νέου μέχρι τις μέρες μας, στις σχέσεις Η.Π.Α και Ε.Ε είναι απλά ο προθάλαμος ή η εισαγωγή όσων θα ακολουθήσουν στο μέλλον (εάν λάβουμε ως δεδομένο πως Ε.Ε και Η.Π.Α θα παραμείνουν ενιαίες στο εσωτερικό τους).

Βέβαια, ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την στρατηγική την οποία θα επιλέξουν οι Η.Π.Α για τον νέο αιώνα.
Γιατί μέχρι στιγμής, δεν έχουν διαμορφώσει μακροπρόθεσμα (τονίζω το μακροπρόθεσμα) πλάνα με βάση τα νέα δεδομένα, παρά πελαγοδρομούν δρώντας ασυνάρτητα (οι Η.Π.Αόντας ενιαίο κράτος δεν έχουν τις δικαιολογίες της Ε.Ε).

Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν, είτε να διαχειριστούν σοφά τις παγκόσμιες αλλαγές και να διαδραματίσουν έναν ρόλο στην μετάβαση -και διαμόρφωση- ενός ασύμμετρα πολυπολικού διεθνούς συστήματος δίχως λανθάνουσα ηγεμονική δομή (κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να το δεχτεί η Κίνα και μια σειρά άλλων κρατών), είτε να είναι απρόσεχτες με απρόβλεπτα αποτελέσματα.
Η διαχείριση της μετά 11ης Σεπτεμβρίου εποχής ήταν καταστροφική για τις Η.Π.Α.
Περιθώρια για παρόμοια λάθη, πλέον, δεν υπάρχουν. Η «θολούρα» και η «ασυναρτησία», πάντως, επηρεάζει τη στάση (και την αυτονομία) τόσο του Ηνωμένου Βασιλείου όσο και της Ρωσίας ως προς την Ε.Ε (όσο και τη στάση της Ε.Ε ως προς τις Η.Π.Α).

Φωτογραφία: Οδεύοντας προς το μικρό σπίτι στο λιβάδι. Πιο ορθά. Προς το όλο και μικρότερο και γηραιότερο σπίτι στο όλο και μεγαλύτερο πλανητικό λιβάδι.

Μουσική υπόκρουση. Η μελωδία της ευτυχίας (The Sound of Music).

Ωδή στο παρελθόν του μέλλοντος μας

Ας αναφωνήσουμε όλοι μαζί: Ζήτω το ΧριστιανοΣοσιαλΔημοκρατικό Ευρωπαϊκό μας Έθνος.
Ζήτω η λησμονημένη και ανολοκλήρωτη Επανάσταση της Αγίας ΕλλαδοΓερμανικής -μεταπρατικής και εκσυγχρονίζουσας- ΣοσιαλΔημοκρατίας του Ευρωπαϊκού Έθνους (κατά το Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους).
Ζήτω ο Πατήρ του ανεσπέρου Φωτός που στην Ανατολική Μεσόγειο και στα Βαλκάνια εξακτίνωσε το Φως.

Το Φως σου θα ανατείλει, ξανά, σ’ έναν κόσμο βυθισμένο στο σκότος της αγνωσίας και της αμαρτίας των ανθρώπων.
Και ο λαός ο καθήμενος εν σκότει θα δει το φως σου το Μέγα.
Καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ θα φανεί, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατελάβη.

III

Τουρκία εκλογές: Αποτελέσματα ψήφων προερχόμενων από το εξωτερικό ή τι ψήφισαν οι Τούρκοι πολίτες, κάτοικοι εξωτερικού.
Στις εκλογές στην Τουρκία θα αναφερθώ αναλυτικά άλλη στιγμή. Άλλωστε υπάρχει το ενδεχόμενο εντός των επόμενων 45 ημερών να ξαναβρεθεί η Τουρκία στις κάλπες.
Ότι και αν συμβεί, όμως, η Τουρκία εισέρχεται σε μια περίοδο εσωτερικής αστάθειας.

Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας είναι ανάλογη περίπτωση με το κεμαλικό ρεπουμπλικανικό κόμμα (CHP) στην Τουρκία. Είναι πολιτικά και ιστορικά νεκρό, αλλά ακόμα υπάρχουν πολλοί που το ψηφίζουν -για διάφορους λόγους- και πιστεύουν πως θα «επανέλθει».
Τα -περισσότερα- κόμματα που ήταν συστατικά μέρη ή αποτελούσαν τον κορμό των παλαιών δικομματισμών οι οποίοι κυριάρχησαν κατά τη διάρκεια ή σε κάποια φάση του ψυχρού πολέμου και θεμελιώθηκαν επί της δομής του διπολικού συστήματος, καταρρέουν ή θα καταρρεύσουν.

Αυτό βλέπουμε να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας -σε περίπτωση που δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό- εδώ και δεκαετίες, από την Ινδία μέχρι την Αυστρία και την Αίγυπτο και από την Γαλλία μέχρι την Ιταλία και την Τουρκία.

06/10/15--02:42:
Why Erdoğan has changed in the eyes of the West
και ένα σχόλιο για την Τουρκία με αφορμή το άρθρο.

Σχόλιο για την Τουρκία

Με αρκετά από όσα γράφει το άρθρο δεν συμφωνώ. Συμφωνώ όμως σε συγκεκριμένα σημεία τα οποία θεωρώ κομβικά.
Όπως έχω γράψει και παλαιότερα, μέχρι πριν λίγα χρόνια, ο Orbán θεωρείτο «καλός» και «ελπίδα» για την «δημοκρατικοποίηση» της ΚέντροΑνατολικής Ευρώπης.
Τώρα θεωρείται «κακός» από τους ίδιους που ισχυρίζονταν τα προηγούμενα.
Μέχρι πριν λίγα χρόνια (περίπου μέχρι το 2011), το ίδιο συνέβαινε και με τον Erdoğan ο οποίος, επίσης, θεωρείτο «καλός» και «ελπίδα» για την «δημοκρατικοποίηση» του ισλαμικού κόσμου.
Τώρα θεωρείται και αυτός «κακός» από τους ίδιους που ισχυρίζονταν τα προηγούμενα.
Τα ίδια περίπου ίσχυαν αρχικά και για έναν από τους σπουδαιότερους ηγέτες παγκοσμίως.
Τον Narendra Modi στην Ινδία.
Όλοι οι προηγούμενοι μπορεί να είναι αυταρχικοί ηγέτες, «δικτάτορες» πάντως δεν είναι (ο Modi, μάλιστα έχει μεγαλύτερη αποδοχή στην νεολαία της Ινδίας από ότι έχουν οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες -όπως η Merkel ή ο Hollande- στις δικές τους νεολαίες).
Νομίζω πως είναι φανερό τι συμβαίνει.

Οι περισσότεροι χαιρόμαστε για την άνοδο του HDP, αλλά, πρώτον, δεν πρέπει να χάνουμε από τα μάτια μας την προηγουμενη κοινή στάση-τακτική σε ολόκληρο τον πλανήτη χάριν της τοπικής μας συμπάθειας, δεύτερον, να λησμονούμε πως ο Erdoğan είναι απλά η φυσική εξέλιξη και κορύφωση εσωτερικών διεργασιών που εκκινούν ήδη από τη δεκαετία του 1980, για τις οποίες λίγοι μιλάνε, και, τρίτον, πως το καθεστώς που διαμόρφωσε το τουρκικό κράτος δεν είναι αυτό του Erdoğan, αλλά αυτό του Κεμαλισμού, ο οποίος παρουσιάζεται πλέον καθαγιασμένος (και εντός του οποίου υπάρχουν εγκλωβισμένοι αλεβήδες).
Όσο και εάν πολλοί στην Ε.Ε και στην Ελλάδα νοσταλγούν τον Κεμαλισμό, ο τελευταίος δεν πρόκειται να «επανέλθει».
Όποιος έχει μάτια βλέπει.

Να το γράψω πιο απλά και πιο ξεκάθαρα, όσον αφορά τα καθ'ημάς:

Το ΕλλαδοΤουρκικό γεωπολιτικό και γεωπολιτισμικό ΝΑΤΟϊκό υποκείμενο υπό το ΒενιζελοΚεμαλικό consensus (συναίνεση) δεν πρόκειται να επανέλθει και η Ελλάδα θα πρέπει μετά από περίπου 90 χρόνια να αποκτήσει προσανατολισμό και στρατηγική (ο «βενιζελισμός» μας τέλειωσε).

Η Ελλάδα έχει εκτεθεί και έχει μείνει μετέωρη.
Γι'αυτό μισήθηκε ο Erdoğan στην Ελλάδα. Γιατί φανέρωσε τη γύμνια και την ανυπαρξία της χώρας. Την αφωνία της.
Τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό.
Ας συνεχίσουν λοιπόν ορισμένοι στην Ελλάδα να χαριεντίζονται με τον Σαμαρά και τον Τσίπρα, ας ασχοληθούν με την κατάντια, τα χάλια μας και την καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας και ας πάψουν να κριτικάρουν αφ'υψηλού, ως άλλοι πλανητικοί δικαστές, όσα συμβαίνουν στην Τουρκία. Δεν χρειάζεται να πάρουν και άλλους στο λαιμό τους.

Και, τέλος πάντων, τον πρώτο λόγο για όσα συμβαίνουν στη γειτονική χώρα δεν τον έχω εγώ ή εσείς. Τον έχουν οι Τούρκοι πολίτες.
Εάν είναι τόσο ασύμβατες οι εσωτερικές κοινωνικές καταστάσεις στην Τουρκία, ας τραβήξει ο καθένας τον δρόμο του.
Ότι και να συμβεί πάντως, ο Κεμαλισμός, ο οποίος επιβλήθηκε σε ολόκληρη την τουρκική κοινωνία για περίπου εννέα δεκαετίες, είναι ιστορικά και πολιτικά νεκρός.
Όσες και όσοι πιστεύουν πως η Τουρκία, με μια αλλαγή ηγεσίας, θα επανέλθει στο ψυχροπολεμικό status, δηλαδή «θα ανήκει στη Δύση» όπως λένε τα δικά μας ανδρείκελα, βρίσκονται εκτός εποχής και ζουν ακόμη σε έναν κόσμο ο οποίος πέθανε μαζί με την πολιτιστική αποικιοκρατία και το διπολικό σύστημα.

Why Erdoğan has changed in the eyes of the West

Turkey's ever-lasting struggle for democracy and freedom will not end after the elections. Conversely, Turkey should stand stronger than ever against the groups that want to undermine its democracy no matter what happens in the polls

The other day, The Guardian published an article entitled "Turkey at a crossroads as Erdoğan bulldozes his way to lasting legacy." The content of the article, in which President Recep Tayyip Erdoğan is pictured as a malicious dictator, constituted a view conveying little or imperfect biased knowledge that turns upside down the realities in the country, or a strong message that the West backs the opposition before the elections. What I find more important, however, was The Guardian's sociological and political analysis of Turkey. The article says that Erdoğan became a powerful figure among somehow less Westernized and more religious sections of society, but that he could not do so among the more modern sections of society that are younger and have concerns regarding the environment, gender tolerance, ethnicity, religious pluralism and activism, who considered this situation a fundamental reason to worry about.This analysis reflects the Western perspective with regard to the Ottomans and Turkey since the conquest of Constantinople. In the period of decline of the Ottoman Empire, it was conquered through Westernization and the state structure was formatted. A small Westernized section within society that The Guardian talks about was placed against the poorer and less Westernized, although wider part. These secular elites utterly seized the sovereignty of the country since the dethronement of Sultan Abdülhamid II by the Unionists. While the elite of the country was being formed through foreign private schools, the bureaucrats who were admirers of the West stripped the state of its essence and its values. Upon the establishment of the Republic, a picture that saw the values, social milieu and faith of its own people as a threat was drawn. Those who assimilated were included in this picture and rewarded with privileges. The chemistry of society was played on.

For the last 12 years, the poor, religious and less Westernized wide-spread masses that had been on the periphery have been in a process of nationalization that is suitable to their essence but that does not aim at secular society. The reason why the West supported Erdoğan and the Justice and Development Party (AK Party) in the early period, was to complete the insufficient Westernization of the religious people in the country and to format society. Therefore, they would empty the content of Islam and turn this emptied content into a cultural shell, which they performed on Christianity in the third quarter of the 19th century. However, after Erdoğan refused to hand over the public will that he gained from the ballot box to international circles, or to Israel and the Gülen Movement, which is another moderate Islam project, he suddenly became a dictator.

Because of secular irascibility, different structures, even those at enmity with one another, have been put together. Coups were attempted one after another, but these attempts resulted in failure. As a last resort, the Peoples' Democratic Party (HDP), its Co-Chair Selahattin Demirtaş, and of course, the outlawed PKK violence were dragged into the game. Today, the circles that used to say that the best Kurd is a dead Kurd pull votes for the HDP. Well, what did Erdoğan do? He took a risk regarding the Kurdish issue, which had caused the deaths of 44,000 people over 35 years. He enriched the country. He apologized to Alevis for the Dersim Massacre that the Republican People's Party (CHP) executed. He issued a message of condolence to Armenians for the Great Catastrophe of 1915, providing Armenians with opportunities to commemorate their losses and he also sent the EU Affairs Ministry a message of condolence to the Mass held at the Armenian Patriarchate on April 24. He returned 354 foundation properties that the CHP had appropriated. Alevis started to establish their own houses of prayer. The poor in the country started to receive health service and became rich for the first time. Equal citizenship standards were introduced and torture and state of exception were abolished.

The issue is not the service Erdoğan provided for his people. It is the stubbornness of Turkey to be governed by its own people. That is why character assassinations of Erdoğan have been initiated and a hunting party has begun. The people see this. The ballot box will cause this great operation to collapse on June 7 and the nation will win one more victory. Will the challenge be over? No. With a new constitution and new presidential system, the world will enter into a process of suppressing Turkey because history will not flow inversely.

Markar Esayan

Daily Sabah

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Τι ήταν το «Κέντρο»; Γιατί η χώρα είναι μετέωρη και δεν διαθέτει ταυτότητα, προσανατολισμό και στρατηγική.

Μπεκτασισμός, τεκτονισμός -νεότουρκοι- και φιλελεύθερη εθνικιστική ιδεολογία στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Μακρά Κύματα Θεσμών και Πολιτικής: Η Ελληνική Περίπτωση.

Συνέχεια για τις «διχασμένες χώρες». Τουρκία.

Παρατηρητήριο Αμαρουσίου

Σάββατο 30 Μαΐου 2020

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου