- 04/02 / 15-07: 55: _ Το νόμισμα της Ευρώπης ...
- 04/02 / 15--12: 10: _Ο Ατλαντικός Ωκεανό ...
- 04/04 / 15-07: 41: _Ασιατική υποδομή ...
- 04/06 / 15--02: 16: _Αμερικανικά δημογραφικά ...
- 04/06 / 15--02: 18: _ἄφελε γὰρ τὸ φῶς, κ ...
- 04/07 / 15--01: 22: _Τέταρτη εξουσία και ...
- 04/07 / 15--02: 19: _Φῶς ἀνέτειλε γιὰ τὸ ...
- 04/08 / 15--01: 50: _Τρεις διάδικοι επίκ ...
- 03/12 / 15--10: 33: _Η χωράκιαια κ ...
- 04/10 / 15--00: 56: _Εαγωγή ανθρωποποιημένοςσ ...
- 04/11 / 15--01: 56: _Ανθρωποποίηση.
- 04/12 / 15--11: 12: _Από τον Δομήνικο στ ...
- 04/13 / 15-02: 50: _Μια επισήμανση.
- 04/15 / 15--01: 03: _Σύντομο σχόλιο για ...
- 04/15 / 15--01: 04: _ Η άνοδος των Nat ...
- 04/17 / 15--01: 29: _Τρία διάμα σχόλια ...
- 04/18 / 15--11: 25: _Είπε ο Διδάσκαλος ...
- 04/19 / 15--01: 19: _Τα αυτονόητα μας
- 04/21 / 15--11: 26: _Ανάμεσα στην Σκύλλα ...
- 04/22 / 15-07: 47: _Δύο διαμα σχόλια ...
04/02/15--07:55:
Europe’s Currency Manipulation.
If the ECB maintains
this policy for an extended period, tension with the US is all but inevitable –
tension that may obstruct the TTIP’s approval by the US Congress or hinder the
treaty’s actual operation, resulting in its deterioration or termination.
WARSAW – The
Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP), which the European Union
and the United States currently are negotiating, would, studies say, boost
welfare and reduce unemployment in both economies, as well as in other
countries. At the same time, the TTIP could help to restore confidence in
Europe and the transatlantic community. But there is one major barrier to
realizing these benefits: the euro.
The problem stems
from currency manipulation. Over the past three decades, the US has de facto
tolerated currency manipulation by its major Asian trading partners, which
built up large trade and current-account surpluses by suppressing the value of
their currencies.
But the US is
unlikely to accept such behavior within free-trade zones. Indeed, a bipartisan
majority in the US Congress is already demanding that the Trans-Pacific
Partnership (TPP) – a mega-regional free-trade deal involving 12 Pacific Rim
countries – should include provisions barring currency manipulation.
Discussions about
currency manipulation have long focused on China, which is not part of the TPP,
but could join it, or a similar arrangement, in the future. But the economy
with the biggest current-account surplus today is not China; it is the
eurozone. In fact, at more than $300 billion, the eurozone’s current-account
surplus for 2014 was about 50% larger than China’s.
The reason for
this is simple: monetary expansion, which leads to currency depreciation, is
the only macroeconomic tool available to the European Central Bank to boost the
competitiveness of struggling economies like Greece, Spain, Italy, Portugal,
and France. As a result, current-account deficits in the southern countries
have diminished or disappeared, while surpluses in countries like Germany have
increased, causing the eurozone’s overall surplus to swell.
An unsolvable
problem for the ECB is that the euro remains too strong for the depressed
southern countries and too weak for Germany. While allowing it to appreciate
would help to reduce the current-account surplus, it would also exacerbate the
economic distress in the depressed southern countries. This, in turn, would
further strengthen the populist and anti-European political movements that have
capitalized on social hardship to win support.
Some observers
believe that the eurozone’s internal imbalances can be reduced if Germany
increases infrastructure spending and allows wages to rise faster. But for many
Germans, who withstood difficult social-security and labor-market reforms in
2003-2005, a deliberate effort to diminish hard-won competitiveness gains is
not an option. The fact that 63% of German exports go to countries outside the
eurozone – meaning that German companies must be able to compete with their
counterparts all over the world, not just in the monetary union – makes the
issue even more sensitive.
Other observers
claim that further integration, especially progress toward fiscal and political
union, would provide the eurozone with alternative instruments – namely, wealth
transfers – to improve depressed countries’ competitiveness. But, as Italy and
Germany have learned in their largely failed (and extremely expensive) efforts
to stimulate uncompetitive regions, such expectations are unjustified. Indeed,
despite spending huge amounts of taxpayer money – amounting annually to 16% of
regional GDP in southern Italy and 25% of regional GDP in eastern Germany – the
Italian and German economies have gained little.
Given that the
eurozone probably would be unable to provide its non-competitive members with
such large annual transfers, such a strategy would be even less likely to work
there. Likewise, structural policies aimed at improving the competitiveness of
underdeveloped regions of a single-currency area have repeatedly proven
ineffective and expensive.
In short, the
eurozone’s internal imbalances are likely to persist – and, with them, its
undervalued currency and massive current-account surplus. To be sure, one might
argue that as long as the ECB does not intervene directly by purchasing
foreign-currency assets, the eurozone does not qualify as a currency
manipulator. But given the purposeful nature of the ECB’s actions – not to
mention the eurozone’s leading position in the global economy – this argument
probably will not hold up for long.
At its core, currency
manipulation is any intentional intervention that results in an undervalued
currency and a substantial current-account surplus – exactly what the ECB is
doing. If the ECB maintains this policy for an extended period, tension with
the US is all but inevitable – tension that may obstruct the TTIP’s approval by
the US Congress or hinder the treaty’s actual operation, resulting in its
deterioration or termination.
This runs counter
to the popular view, which drove the eurozone’s creation, that Europe needs a
single currency to compete with large economies like the US, China, and India.
In fact, if eurozone members kept (or restored) their national currencies,
linked through adjustable currency bands, they could resolve their imbalances
fairly easily, without generating such a large overall current-account surplus.
Instead, they are at risk of sparking a currency war with major global economic
actors – losing much-needed trading partners and allies in the process.
Stefan Kawalec
Πηγή
Project Syndicate
Stefan Kawalec is
CEO of Capital Strategy and previously served as Poland’s Vice-Minister of
Finance. He is a co-author of a recent article on dismantling the eurozone and
a signatory of the European Solidarity Manifesto.
.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
- Το μέλλον της Ε.Ε, η Ανατολική Ευρώπη -η Ουκρανία-
και τα Βαλκάνια. Το ΝΑΤΟ, ο Huntington, ο Brzezinski και οι πλανητικές
πολιτικές των Η.Π.Α. Τα «Ανθρώπινα δικαιώματα», η «σύγκρουση των πολιτισμών»
και τα «Ευρασιατικά Βαλκάνια» ως βαλκανοποίηση της υφηλίου και καλλιέργεια της
ελεγχόμενης αναρχίας.
- Η Μεταβαλλόμενη Οντολογία Της Ενοποιητικής
Διαδικασίας: Ιδεαλισμός, Ρεαλισμός Ή Ουτοπία: I) Αυταρχισμός Και Το
Μετα-Νεωτερικό Ευρωπαϊκό Μοντέλο Διακυβέρνησης Και II) Η Επανεμφάνιση Του
Γερμανικού Ζητήματος Και Το Διογκούμενο Δημοκρατικό Έλλειμμα.
- Η «μεταμοντέρνα αυτοκρατορία» ή το «κοσμοπολίτικο
κράτος» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η ευρωπαϊκή οικοδόμηση και οι εθνικές στρατηγικές ασφάλειας των κρατών μελών της.
Το μεταμοντέρνο ευρωπαϊκό περιβάλλον ασφάλειας, οι πλουραλιστικές και συγχωνευμένες κοινότητες ασφάλειας και οι αλλαγές στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Ευρώπης.
Η ευρωπαϊκή οικοδόμηση και οι εθνικές στρατηγικές ασφάλειας των κρατών μελών της.
Το μεταμοντέρνο ευρωπαϊκό περιβάλλον ασφάλειας, οι πλουραλιστικές και συγχωνευμένες κοινότητες ασφάλειας και οι αλλαγές στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Ευρώπης.
- Η επόμενη Ευρώπη. Προς μια ομοσπονδιακή ένωση.
- Η κατάρρευση του ευρωπαϊκού συστήματος.
- Το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ε.Ε και η Ευρωπαϊκή
Επιτροπή: μια αμφισβητούμενη εξουσία.
- Η Ευρώπη στο κατώφλι του 21ου αιώνα: μια
κοσμοϊστορική και γεωπολιτική θεώρηση
- I) Emmanuel Todd
on Europe - Can the European Union Hold? και II) αναφορές στο έργο του.
- Το ιστορικό υπόβαθρο της Ε.Ε ως νεοπαραδοσιακή
αντίδραση και η μεταστροφή στην έννοια της «Ευρώπης».
- Γιατί η «Ευρώπη» αποτυγχάνει - μέρος α´.
- Der Spiegel: Για τον γυάλινο πύργο'μικρά «ευρωπαϊκά»
γ´. The Decline of
Europe - Interview with Historian Walter Laqueur.
04/02/15--12:10:
Ο Ατλαντικός Ωκεανός στις αρχές του
21ου αιώνα - μέρος α´.
Από τα μέσα του 19ου αιώνα και μέχρι περίπου τα μέσα
του 20ου, οι ενδοευρωπαϊκές ισορροπίες ισχύος είχαν αντίκτυπο πέραν του
ατλαντικού, δηλαδή παγκόσμιο.
Μετά από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα ο συσχετισμός αυτός άλλαξε υπέρ των Ηνωμένων Πολιτειών, με τις ενδοατλάντικές -και όχι ενδοευρωπαϊκές- ισορροπίες να αποκτούν πλέον παγκόσμιο αντίκτυπο.
Την περίοδο του ψυχρού πολέμου ο Ατλαντικός ως έννοια απέκτησε περιεχόμενα που είχαν ως κύριο άξονα την αμερικανική και μόνο συμπληρωματικά την ευρωπαϊκή ήπειρο.
Η ανισοβαρής σχέση στις ενδοατλαντικές ισορροπίες,
1ον), ώθησε, για πρώτη φορά τους τελευταίους δύο αιώνες, τα κράτη της δυτικής Ευρώπης σε μια παθητική θέση,
2ον) άλλαξε το περιεχόμενο της έννοιας του Ατλαντικού -στις μέρες μας υπάρχει αλλαγή στο περιεχόμενο της έννοιας της «Ευρώπης»-, και,
3ον) είχε ως συνέπεια η δομή του διεθνούς συστήματος να διαμορφωθεί από τον διπολισμό ανάμεσα στην ευρασιατική ηπειρωτική ισχύ με πυρήνα τη Ρωσία και μέτωπο την Ανατολική Ευρώπη από τη μια μεριά, και την ατλαντική ναυτική ισχύ με πυρήνα τις Η.Π.Α και μέτωπο τη δυτική Ευρώπη από την άλλη.
Η ΒορειοΑτλαντική Συμμαχία (ΝΑΤΟ) βλέποντας την από την εσωτερική σκοπιά της δυτικής Ευρώπης ως προς τις Η.Π.Α και όχι από την εξωτερική ως προς την Ε.Σ.Σ.Δ, ήταν εκ των πραγμάτων η φανέρωση της συγκρότησης των ενδοατλαντικών σχέσεων ισχύος και του νέου περιεχομένου που απέκτησε η έννοια του Ατλαντικού (με την Ευρώπη της Βόρειας θάλασσας να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο).
Το βασικότερο κίνητρο που προσέλκυσε σαν μαγνήτης τις δυνάμεις που τους δύο τελευταίους αιώνες βρίσκονταν σε κατάσταση ανταγωνισμού (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία) γύρω από την Ε.Ε ήταν η προσπάθεια της δυτικής ή της ατλαντικής Ευρώπης να βγει από αυτή την εξαρτημένη και παθητική θέση (η Ευρώπη της Βόρειας θάλασσας διαφοροποιείται κάπως).
Μετά από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα ο συσχετισμός αυτός άλλαξε υπέρ των Ηνωμένων Πολιτειών, με τις ενδοατλάντικές -και όχι ενδοευρωπαϊκές- ισορροπίες να αποκτούν πλέον παγκόσμιο αντίκτυπο.
Την περίοδο του ψυχρού πολέμου ο Ατλαντικός ως έννοια απέκτησε περιεχόμενα που είχαν ως κύριο άξονα την αμερικανική και μόνο συμπληρωματικά την ευρωπαϊκή ήπειρο.
Η ανισοβαρής σχέση στις ενδοατλαντικές ισορροπίες,
1ον), ώθησε, για πρώτη φορά τους τελευταίους δύο αιώνες, τα κράτη της δυτικής Ευρώπης σε μια παθητική θέση,
2ον) άλλαξε το περιεχόμενο της έννοιας του Ατλαντικού -στις μέρες μας υπάρχει αλλαγή στο περιεχόμενο της έννοιας της «Ευρώπης»-, και,
3ον) είχε ως συνέπεια η δομή του διεθνούς συστήματος να διαμορφωθεί από τον διπολισμό ανάμεσα στην ευρασιατική ηπειρωτική ισχύ με πυρήνα τη Ρωσία και μέτωπο την Ανατολική Ευρώπη από τη μια μεριά, και την ατλαντική ναυτική ισχύ με πυρήνα τις Η.Π.Α και μέτωπο τη δυτική Ευρώπη από την άλλη.
Η ΒορειοΑτλαντική Συμμαχία (ΝΑΤΟ) βλέποντας την από την εσωτερική σκοπιά της δυτικής Ευρώπης ως προς τις Η.Π.Α και όχι από την εξωτερική ως προς την Ε.Σ.Σ.Δ, ήταν εκ των πραγμάτων η φανέρωση της συγκρότησης των ενδοατλαντικών σχέσεων ισχύος και του νέου περιεχομένου που απέκτησε η έννοια του Ατλαντικού (με την Ευρώπη της Βόρειας θάλασσας να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο).
Το βασικότερο κίνητρο που προσέλκυσε σαν μαγνήτης τις δυνάμεις που τους δύο τελευταίους αιώνες βρίσκονταν σε κατάσταση ανταγωνισμού (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία) γύρω από την Ε.Ε ήταν η προσπάθεια της δυτικής ή της ατλαντικής Ευρώπης να βγει από αυτή την εξαρτημένη και παθητική θέση (η Ευρώπη της Βόρειας θάλασσας διαφοροποιείται κάπως).
Η σημασία του Ατλαντικού Ωκεανού άλλαξε θεμελιωδώς την
μεταψυχροπολεμική περίοδο.
Η λήξη του ψυχρού πολέμου και η άρση της «απειλής» της Ε.Σ.Σ.Δ κατέστησε την αμερικανική πλευρά του Ατλαντικού κέντρο της πολιτικής, οικονομικής και στρατηγικής συγκρότησης του διεθνούς συστήματος ενώ παράλληλα τερμάτισε τον Ατλαντικό ως κοινό συμμαχικό πεδίο, οδηγώντας το ΝΑΤΟ σε αναζήτηση ταυτότητας, νοήματος, αποστολής και σκοπού (εξ ου και επανέρχεται η Ρωσία ως «απειλή».
Εφόσον όμως συμβαίνει αυτό θα πρέπει να συμπεράνουμε πως το θεμελιώδες δεν ήταν το «σύστημα» της σοβιετικής Ρωσίας αλλά η Ρωσία καθ'εαυτήν, πόσο μάλιστα αν συνυπολογίσουμε, 1ον, την προσέγγιση Η.Π.Α και «κομμουνιστικής Κίνας» σε μια φάση του ψυχρού πολέμου, και, 2ον, την επέκταση του ΝΑΤΟ μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας παρά την άρση της «κομμουνιστικής απειλής»).
Η λήξη του ψυχρού πολέμου και η άρση της «απειλής» της Ε.Σ.Σ.Δ κατέστησε την αμερικανική πλευρά του Ατλαντικού κέντρο της πολιτικής, οικονομικής και στρατηγικής συγκρότησης του διεθνούς συστήματος ενώ παράλληλα τερμάτισε τον Ατλαντικό ως κοινό συμμαχικό πεδίο, οδηγώντας το ΝΑΤΟ σε αναζήτηση ταυτότητας, νοήματος, αποστολής και σκοπού (εξ ου και επανέρχεται η Ρωσία ως «απειλή».
Εφόσον όμως συμβαίνει αυτό θα πρέπει να συμπεράνουμε πως το θεμελιώδες δεν ήταν το «σύστημα» της σοβιετικής Ρωσίας αλλά η Ρωσία καθ'εαυτήν, πόσο μάλιστα αν συνυπολογίσουμε, 1ον, την προσέγγιση Η.Π.Α και «κομμουνιστικής Κίνας» σε μια φάση του ψυχρού πολέμου, και, 2ον, την επέκταση του ΝΑΤΟ μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας παρά την άρση της «κομμουνιστικής απειλής»).
Στα μέσα της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα το
κέντρο του διεθνούς συστήματος μεταφέρεται στον Ειρηνικό (αμερικανική πλευρά
και Ασία του Ειρηνικού) και στην Ανατολική Ασία.
Αυτή η μεταστροφή στον κεντροβαρικό άξονα του διεθνούς συστήματος ωθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες όλο και περισσότερο να στρέφονται προς την Ασία του Ειρηνικού μέσω ναυτικών στρατηγικών και την «Ευρώπη» να στρέφεται προς την Ανατολική Ασία μέσω ηπειρωτικών στρατηγικών.
Οι παραδοσιακές διασπαστικές πολιτικές των Ηνωμένων Πολιτειών στη Rimlandκαι γενικότερα στην περιφέρεια της Ευρασίας δεν φαίνεται να συμφέρουν ούτε την «Ευρώπη» (εάν θεωρήσουμε πως μια τέτοια οντότητα είναι υπαρκτή), ούτε τη Ρωσία, ούτε τις μεγάλες δυνάμεις του Ισλαμικού Κόσμου, ούτε την Κίνα.
Όλες τις προηγούμενες δυνάμεις τις συμφέρουν ενοποιητικές στρατηγικές και ζώνες στη Rimland (οι ζώνες αυτές θα αναλυθούν μελλοντικά).
Αυτή η μεταστροφή στον κεντροβαρικό άξονα του διεθνούς συστήματος ωθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες όλο και περισσότερο να στρέφονται προς την Ασία του Ειρηνικού μέσω ναυτικών στρατηγικών και την «Ευρώπη» να στρέφεται προς την Ανατολική Ασία μέσω ηπειρωτικών στρατηγικών.
Οι παραδοσιακές διασπαστικές πολιτικές των Ηνωμένων Πολιτειών στη Rimlandκαι γενικότερα στην περιφέρεια της Ευρασίας δεν φαίνεται να συμφέρουν ούτε την «Ευρώπη» (εάν θεωρήσουμε πως μια τέτοια οντότητα είναι υπαρκτή), ούτε τη Ρωσία, ούτε τις μεγάλες δυνάμεις του Ισλαμικού Κόσμου, ούτε την Κίνα.
Όλες τις προηγούμενες δυνάμεις τις συμφέρουν ενοποιητικές στρατηγικές και ζώνες στη Rimland (οι ζώνες αυτές θα αναλυθούν μελλοντικά).
Οι διαφορετικές στρατηγικές και κατανομές ισχύος στις
περιοχές της Ευρώπης, Βόρειας Αμερικής και Ασίας (ηπειρωτικής και νησιώτικής)
ως πιθανότερο αποτέλεσμα θα έχουν την εκδήλωση με ολοένα μεγαλύτερη ένταση του
ηγεμονικού ανταγωνισμού -ανάμεσα στους δύο ΒορειοΑτλαντικούς πόλους- ο οποίος
ελοχεύει κάτω από τη ρητορική της διπλωματικής συμμαχίας και των ιδεολογημάτων
-αν όχι ιδεοληψιών- περί «Δύσεως».
Κατά την μεταψυχροπολεμική περίοδο υπήρξε η κορύφωση της προσπάθειας κατασκευής της λεγόμενης «ευρωπαϊκής» ταυτότητας η οποία τροφοδοτήθηκε -και συνεχίζει να τροφοδοτείται- από τρεις εξωτερικούς αντι-άξονες.
Τον αντι-αμερικανισμό, τον αντι-ισλαμισμό και τον αντι-ρωσιμό.
Αυτές οι κατασκευές εξωτερικών ή περιφερειακών «εχθρών» εναλλάσσονται κατά διαστήματα δίχως να συμπίπτουν και λειτουργούν παράλληλα με ενδοευρωπαϊκές αντίστοιχες κατασκευές προσδίδοντας περιεχόμενο στον όρο «Ευρώπη».
Ο (Ευρώ)λαϊκιστής μιλάει και γράφει για την «Ευρώπη» χωρίς ποτέ να προσδιορίζει τι εννοεί: την «Ευρώπη» της Ε.Ε. την «Ευρώπη» της Ευρωζώνης, την «Ευρώπη» του ΝΑΤΟ, την «Ευρώπη» του Νότου, την «Ευρώπη του φιλελευθερισμού και του διαφωτισμού», τη μεσογειακή «Ευρώπη», την «Ευρώπη» του Ρήνου, την γερμανόφωνη «Ευρώπη», την «Μεσευρώπη», την μετασοβιετική «Ευρώπη», την σλαβο-ορθόδοξη ή σλαβο-καθολική «Ευρώπη», την κεντρική «Ευρώπη», την «Ευρώπη» ως ιστορίες, την «Ευρώπη» ως γεωγραφίες κ.λπ.
Κατά την μεταψυχροπολεμική περίοδο υπήρξε η κορύφωση της προσπάθειας κατασκευής της λεγόμενης «ευρωπαϊκής» ταυτότητας η οποία τροφοδοτήθηκε -και συνεχίζει να τροφοδοτείται- από τρεις εξωτερικούς αντι-άξονες.
Τον αντι-αμερικανισμό, τον αντι-ισλαμισμό και τον αντι-ρωσιμό.
Αυτές οι κατασκευές εξωτερικών ή περιφερειακών «εχθρών» εναλλάσσονται κατά διαστήματα δίχως να συμπίπτουν και λειτουργούν παράλληλα με ενδοευρωπαϊκές αντίστοιχες κατασκευές προσδίδοντας περιεχόμενο στον όρο «Ευρώπη».
Ο (Ευρώ)λαϊκιστής μιλάει και γράφει για την «Ευρώπη» χωρίς ποτέ να προσδιορίζει τι εννοεί: την «Ευρώπη» της Ε.Ε. την «Ευρώπη» της Ευρωζώνης, την «Ευρώπη» του ΝΑΤΟ, την «Ευρώπη» του Νότου, την «Ευρώπη του φιλελευθερισμού και του διαφωτισμού», τη μεσογειακή «Ευρώπη», την «Ευρώπη» του Ρήνου, την γερμανόφωνη «Ευρώπη», την «Μεσευρώπη», την μετασοβιετική «Ευρώπη», την σλαβο-ορθόδοξη ή σλαβο-καθολική «Ευρώπη», την κεντρική «Ευρώπη», την «Ευρώπη» ως ιστορίες, την «Ευρώπη» ως γεωγραφίες κ.λπ.
.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
- II) Ανατολική Ασία, Βόρεια Αμερική και Ευρώπη.
Μεγέθη και στοιχεία με βάση την οικονομική, πολιτική και ιστορική Γεωγραφία. I)
Εξέλιξη ανεπτυγμένων οικονομιών (G7) και αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων
οικονομίων της Ασίας (Emerging and developing Asia) από τη δεκαετία του 1980
έως σήμερα. Με αφορμή τη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Aσιατική
Επενδυτική Τράπεζα Υποδομών (Asian Infrastructure Investment Bank - AIIB).
- Παγκόσμια, δυτικά και ευρωπαϊκά οικονομικά και
πληθυσμιακά μεγέθη κατά τον πλανητικό μετασχηματισμό.
- Είπαν ή έγραψαν... για το «ευρασιατικό προγεφύρωμα».
- Εισαγωγή στα -στοιχειώδη- περί της ευρασιατικής
στρατηγικής της Γερμανίας και γιατί η σύγκλιση θρέφει την σύγκρουση. Η
εξομοίωση θα απομακρύνει την Κίνα από τις Η.Π.Α.
- Η Ευρώπη Ως Αόριστη Έννοια.
- I. Άνοδος Και Πτώση Αυτοκρατοριών. Η.Π.Α - Κίνα -
Ρωσία - Η.Β (1820-2020) II. Ασία
- Β. Αμερική - Ε.Ε (1950-2020). GDP Based (PPP) Share Of World Total
(%). Πλανητικός
Μετασχηματισμός.
- Από Τον Κόλπο Του Kattegat Και Τα Στενά Skagerrak
Στις Δαλματικές Ακτές. Παράδειγμα Σύνδεσης Γεωγραφίας Και (Γεω)Πολιτισμού.
- Περί αφέλειας, μη αναστρεψιμότητας και της μυθικής
χώρας.
- Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer.
Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».
- Ρηξικέλευθες και -τάχα- πρωτοφανείς πολεμικές και
ανησυχίες περί «Ευρώπης».
- Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά
οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.
- Η Μακρά Παγκόσμια Κυρίαρχη Τάση Των Τελευταίων Δύο
Αιώνων Και Η Αντίστροφη Πειραματική Ακροβασία Της Ε.Ε.
- There's nothing
you can do, to stop it from happening.
- Πλανητικός μετασχηματισμός - Tο τέλος του μακρού
20ού αιώνα.
- «Γκωλισμός» (Gaullism) Και «Ευρωπαϊσμός». Σύντομο
Σχόλιο.
- Ο γεωπολιτικός και κοινωνικό-οικονομικός φόβος των
Η.Π.Α για την συνεχιζόμενη άνοδο της Κίνας.
- Πλανητικός μετασχηματισμός. Ελπίδα, εξευτελισμός και
φόβος. Ασία, Αραβικός κόσμος και Δύση.
- II) Η Προβληματική Των Σχέσεων «Ευρώπης» - Μεσογείου
Και I) Εκτενής Πρόλογος Και Γενικότεροι Προβληματισμοί Περί Της «Ευρώπης».
- Δυτική Ευρώπη, Αποικίες Και Ανατολική Μεσόγειος. Το
Χθες Στο Σήμερα.
.~`~.
04/04/15--07:41:
Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB) και Πλανητικός Μετασχηματισμός.
I
Όταν αποφάσισα να αναδείξω το ζήτημα της Aσιατικής
Επενδυτικής Τράπεζας Υποδομών (Asian Infrastructure Investment Bank - AIIB)
γνώριζα πως η ίδρυση της θα ήταν ένα σημαντικό γεγονός το οποίο θα θεμελίωνε
διαδικασίες και θα σηματοδοτούσε εξελίξεις για τις επόμενες δεκαετίες.
Δεν περίμενα όμως πως θα λάβει αυτές τις διαστάσεις σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
Η Κίνα επιχειρεί να αποφύγει μια -ενδεχόμενη- ευθεία σύγκρουση με τις Η.Π.Α δημιουργώντας «παράλληλες» αρχιτεκτονικές οι οποίες σταδιακά «ξηλώνουν» τις δομές που έχουν εγκαθιδρύσει οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Μερικές από αυτές τις «παράλληλες» αρχιτεκτονικές είναι οι εξής: η αναπτυξιακή τράπεζα του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, η Ζώνη Ελεύθερου Εμπορίου Ασίας-Ειρηνικού (η αντίστοιχη των Η.Π.Α -TPP- θεωρήθηκε ως μέσο «απομόνωσης» της Κίνας), η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα (BRICS), το Ταμείο για την αναβίωση του Δρόμου του Μεταξιού και της θαλάσσιας συμπληρωματικής του οικονομικής ζώνης (One Belt, One Road -OBOR- strategy) κ.λπ.
Δεν περίμενα όμως πως θα λάβει αυτές τις διαστάσεις σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
Η Κίνα επιχειρεί να αποφύγει μια -ενδεχόμενη- ευθεία σύγκρουση με τις Η.Π.Α δημιουργώντας «παράλληλες» αρχιτεκτονικές οι οποίες σταδιακά «ξηλώνουν» τις δομές που έχουν εγκαθιδρύσει οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Μερικές από αυτές τις «παράλληλες» αρχιτεκτονικές είναι οι εξής: η αναπτυξιακή τράπεζα του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, η Ζώνη Ελεύθερου Εμπορίου Ασίας-Ειρηνικού (η αντίστοιχη των Η.Π.Α -TPP- θεωρήθηκε ως μέσο «απομόνωσης» της Κίνας), η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα (BRICS), το Ταμείο για την αναβίωση του Δρόμου του Μεταξιού και της θαλάσσιας συμπληρωματικής του οικονομικής ζώνης (One Belt, One Road -OBOR- strategy) κ.λπ.
Δε νομίζω πως η Κίναβιάζεται και δε νομίζω πως έχει
ανάγκη να μπει σε έναν ανταγωνισμό ασφαλείας και εξοπλισμών με τις Η.Π.Α (αν
και οπωσδήποτε δεν μπορεί να μείνει «γυμνή» - πόσο μάλλον όταν η Ιαπωνία
επανεξοπλίζεται κατασκευάζοντας το μεγαλύτερο πολεμικό της πλοίο από την εποχή
του Β'παγκόσμιου πολέμου, το οποίο βαφτίζει «ελικοπτεροφόρο» ενώ είναι
-κεκαλυμμένο- αεροπλανοφόρο).
Το ειδικό βάρος της Κίνας και ο χρόνος, λειτουργούν προς όφελος της.
Πριν λίγους μήνες στο Forbes φιλοξενήθηκε ένα άρθρο με τίτλο:
«Η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα (των BRICS) απειλεί την ηγεμονία του -αμερικανικού- δολαρίου».
Η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα όμως δεν είναι παρά ένα τμήμα ενός ευρύτερου στρατηγικού πλάνου.
Εάν τα κράτη που συμμετέχουν στη Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα αντιπροσωπεύουν πάνω από το 30% του παγκόσμιου Α.Ε.Π και πάνω από το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού, τα κράτη που συμμετέχουν στην Aσιατική Επενδυτική Τράπεζα Υποδομών εκφράζουν μια εντελώς διαφορετική κλίμακα και τάξη μεγεθών.
Η AIIB, και συνολικά όλες οι προηγούμενες αρχιτεκτονικές, αποτελούν μια βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της διεθνούς «φιλελεύθερης», δηλαδή αμερικανικής, τάξης.
Το ειδικό βάρος της Κίνας και ο χρόνος, λειτουργούν προς όφελος της.
Πριν λίγους μήνες στο Forbes φιλοξενήθηκε ένα άρθρο με τίτλο:
«Η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα (των BRICS) απειλεί την ηγεμονία του -αμερικανικού- δολαρίου».
Η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα όμως δεν είναι παρά ένα τμήμα ενός ευρύτερου στρατηγικού πλάνου.
Εάν τα κράτη που συμμετέχουν στη Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα αντιπροσωπεύουν πάνω από το 30% του παγκόσμιου Α.Ε.Π και πάνω από το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού, τα κράτη που συμμετέχουν στην Aσιατική Επενδυτική Τράπεζα Υποδομών εκφράζουν μια εντελώς διαφορετική κλίμακα και τάξη μεγεθών.
Η AIIB, και συνολικά όλες οι προηγούμενες αρχιτεκτονικές, αποτελούν μια βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της διεθνούς «φιλελεύθερης», δηλαδή αμερικανικής, τάξης.
Στο πρώτο σημείωμα, πριν από περίπου δύο εβδομάδες,
είχα γράψει πως συμμετείχαν ως ιδρυτικά μέλη 21 κράτη, συμπεριλαμβανομένης της
Κίνας.
Πλέον τα κράτη των οποίων η συμμετοχή έχει εγκριθεί είναι πάνω από 30, ενώ ο συνολικός αριθμός κρατών που έχουν εκδηλώσει την επιθυμία τους να ενταχθούν στην AIIB είναι 47 (αν δεν έχω χάσει το μέτρημα).
Αυστραλία, Νότιος Κορέα, Ρωσία και Βραζιλία, αποφάσισαν πως θα συμμετέχουν, ενώ οι πλέον εντυπωσιακές από τις τελευταίες περιπτώσεις εκδήλωσης ενδιαφέροντος είναι αυτές της Ολλανδίας, της Φινλανδίας, της Γεωργίας, της Ταϊβάν, του Ισραήλ, της Τουρκίας, της Δανίας και της Πολωνίας -παρακαλώ-, όπως επίσης και της Ελβετίας.
Η Σουηδία, αν δεν κάνω λάθος, ήταν η τελευταία χώρα που υπέβαλλε υποψηφιότητα λίγο πριν την λήξη της προθεσμίας.
Πλέον τα κράτη των οποίων η συμμετοχή έχει εγκριθεί είναι πάνω από 30, ενώ ο συνολικός αριθμός κρατών που έχουν εκδηλώσει την επιθυμία τους να ενταχθούν στην AIIB είναι 47 (αν δεν έχω χάσει το μέτρημα).
Αυστραλία, Νότιος Κορέα, Ρωσία και Βραζιλία, αποφάσισαν πως θα συμμετέχουν, ενώ οι πλέον εντυπωσιακές από τις τελευταίες περιπτώσεις εκδήλωσης ενδιαφέροντος είναι αυτές της Ολλανδίας, της Φινλανδίας, της Γεωργίας, της Ταϊβάν, του Ισραήλ, της Τουρκίας, της Δανίας και της Πολωνίας -παρακαλώ-, όπως επίσης και της Ελβετίας.
Η Σουηδία, αν δεν κάνω λάθος, ήταν η τελευταία χώρα που υπέβαλλε υποψηφιότητα λίγο πριν την λήξη της προθεσμίας.
Παραδοσιακοί «σύμμαχοι» των Ηνωμένων Πολιτειών όπως το
Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Ιταλία, η Γερμανία, η Πολωνία, η Ισπανία, η
Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, η Νότιος Κορέα, οι Φιλιππίνες, η Τουρκία, η Ιορδανία
και το Ισραήλ -διάβασα μάλιστα άρθρο που ισχυριζόταν πως και ο Καναδάς έπρεπε
να δηλώσει συμμετοχή!- επέλεξαν να αγνοήσουν τις πιέσεις των Η.Π.Α
(παρατηρώντας κανείς αυτή τη λίστα βλέπει να καταρρέουν όλα τα ιδεολογήματα που
κυριαρχούν στην Ελλάδα).
Η υπόθεση της ίδρυσης της Aσιατικής Επενδυτικής Τράπεζας Υποδομών μετεξελίσσεται σε διπλωματικό όλεθρο και στρατηγική οπισθοδρόμηση για τις Ηνωμένες Πολιτείες και σε σύμβολο μετάβασης σε μια νέα διεθνή τάξη.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες όχι μονάχα δεν απομόνωσαν την Κίνα («embarrassed at its failure to contain China»), αλλά απομονώθηκαν οι ίδιες.
Έαν μάλιστα αποφασίσει την ένταξη της και η Ιαπωνία, η χώρα που μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν η πλέον αντίθετη προς τη δημιουργία της AIIB, το φιάσκο θα είναι απόλυτο. Είναι σαφές πως η στροφή της Ουάσινγκτον στην Ασία και ο περίφημος άξονας της Ασίας (Pivot to Asia) έχει επισκιαστεί από την ανάδυση της Κίνας.
Η υπόθεση της ίδρυσης της Aσιατικής Επενδυτικής Τράπεζας Υποδομών μετεξελίσσεται σε διπλωματικό όλεθρο και στρατηγική οπισθοδρόμηση για τις Ηνωμένες Πολιτείες και σε σύμβολο μετάβασης σε μια νέα διεθνή τάξη.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες όχι μονάχα δεν απομόνωσαν την Κίνα («embarrassed at its failure to contain China»), αλλά απομονώθηκαν οι ίδιες.
Έαν μάλιστα αποφασίσει την ένταξη της και η Ιαπωνία, η χώρα που μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν η πλέον αντίθετη προς τη δημιουργία της AIIB, το φιάσκο θα είναι απόλυτο. Είναι σαφές πως η στροφή της Ουάσινγκτον στην Ασία και ο περίφημος άξονας της Ασίας (Pivot to Asia) έχει επισκιαστεί από την ανάδυση της Κίνας.
Οι εξελίξεις αυτές δεν είναι τυχαίες - ούτε πρόκειται
για «προδοσίες» ή «εγκατάλειψη αρχών και συμμαχιών».
Απορρέουν από το κενό, την ασυμβατότητα ή τη διαφορά ανάμεσα στη διεθνή τάξη νομιμότητας, η οποία εγκαθιδρύθηκε μετά τον Β'παγκόσμιο πόλεμο, και τη τωρινή τάξη πραγματικής ισχύος (εξ ου και η συνεχής διεύρυνση, από τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, στους G-8 και από εκεί στη σύσταση των G-20). Έχουμε διεύρυνση του «Κέντρου» και απο«δυτικοποίηση» του.
Απορρέουν από το κενό, την ασυμβατότητα ή τη διαφορά ανάμεσα στη διεθνή τάξη νομιμότητας, η οποία εγκαθιδρύθηκε μετά τον Β'παγκόσμιο πόλεμο, και τη τωρινή τάξη πραγματικής ισχύος (εξ ου και η συνεχής διεύρυνση, από τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, στους G-8 και από εκεί στη σύσταση των G-20). Έχουμε διεύρυνση του «Κέντρου» και απο«δυτικοποίηση» του.
.~`~.
II
Στον παρακάτω χάρτη παρουσιάζονται αναλυτικά τα κράτη
που είναι Υποψήφια Ιδρυτικά Μέλη της Aσιατικής Επενδυτικής Τράπεζας Υποδομών.
Κράτη τα οποία υπέγραψαν το μνημόνιο δημιουργίας της
AIIB (αρχικός πυρήνας):Ανατολική Ασία και Ασία του Ειρηνικού (πλην ελαχίστων
κρατών), Ομάν, Κατάρ και Κουβέιτ από την Αραβική Χερσόνησο, Καζακστάν και
Ουζμπεκιστάν από την Κεντρική Ασία.
Κράτη των οποίων η υποψηφιότητα να είναι Ιδρυτικά Μέλη
της AIIB έχει εγκριθεί:Ηνωμένο Βασίλειο, Νέα Ζηλανδία, Γερμανία, Γαλλία,
Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ελβετία, Σαουδική Αραβία, Ιορδανία, Τατζικιστάν.
Κράτη τα οποία έχουν υποβάλλει υποψηφιότητα να είναι
Ιδρυτικά Μέλη (υπό εξέταση):Πορτογαλία, Ισπανία, Ολλανδία, Δανία, Ισλανδία,
Νορβηγία, Σουηδία, Φινλανδία, Πολωνία, Αυστρία, Ουγγαρία, Ρωσία, Κιργιστάν,
Γεωργία, Τουρκία, Ισραήλ, Αίγυπτος, Νότιος Κορέα, Αυστραλία, Ταϊβάν και
Βραζιλία.
Κράτη τα οποία σκέφτονται -όχι απαραίτητα άμεσα- την
περίπτωση υποβολής υποψηφιότητας:Ιαπωνία, Καναδάς, Ουκρανία.
Κράτη τα οποία δεν έχουν σκοπό να συμμετέχουν ή έχουν
απορρίψει μια τέτοια σκέψη:Η.Π.Α και Βόρειος Κορέα.
Παρένθεση: Λυπάμαι που το γράφω, αλλά κράτος Ελλάδα
δεν υπάρχει.
Δεν αναφέρομαι στον χάρτη αλλά γενικότερα.
Σε αυτό το κράτος -βλέπετε- είμαστε εξαιρετικά ιδεολόγοι ΥπερΑριστεροί και ΥπερΔεξιοί μάγκες προκειμένου να κρύψουμε τις ενδογενείς ανεπάρκειες, την έλλειψη σχεδίου, στρατηγικής και προσανατολισμού, και να κατασιγάσουμε την υπαρξιακή μας αγωνία.
Ιδιαίτερα οι φορείς αυτών των «παρατάξεων», δηλαδή τα υπαρκτά κόμματα, ζουν στο προηγούμενο -μπορεί και στο προ-προηγούμενο- διεθνές σύστημα.
Τα υπάρχοντα κόμματα είναι φορείς πολιτιστικής υποβάθμισης της ελληνικής κοινωνίας.
Κλείσιμο παρένθεσης.
Επανέρχομαι στο κυρίως θέμα.
Δεν αναφέρομαι στον χάρτη αλλά γενικότερα.
Σε αυτό το κράτος -βλέπετε- είμαστε εξαιρετικά ιδεολόγοι ΥπερΑριστεροί και ΥπερΔεξιοί μάγκες προκειμένου να κρύψουμε τις ενδογενείς ανεπάρκειες, την έλλειψη σχεδίου, στρατηγικής και προσανατολισμού, και να κατασιγάσουμε την υπαρξιακή μας αγωνία.
Ιδιαίτερα οι φορείς αυτών των «παρατάξεων», δηλαδή τα υπαρκτά κόμματα, ζουν στο προηγούμενο -μπορεί και στο προ-προηγούμενο- διεθνές σύστημα.
Τα υπάρχοντα κόμματα είναι φορείς πολιτιστικής υποβάθμισης της ελληνικής κοινωνίας.
Κλείσιμο παρένθεσης.
Επανέρχομαι στο κυρίως θέμα.
Στην επόμενη φάση των κειμένων που θα αφορούν τον
Πλανητικό Μετασχηματισμόθα εξετάσω, 1ον), την οικονομική δύναμη που εκφράζουν ο
Ειρηνικός, ο Ατλαντικός και ο Ινδικός Ωκεανός, 2ον), τα κομβικά κράτη που
αποτελούν δι-ηπειρωτικές/ωκεάνιες συνδέσεις και, 3ον), τις θάλασσες της Ευρώπης
και τις -οργανικές- συνδέσεις μεταξύ τους.
Ανακεφαλαιώνοντας. Στα πλαίσια της τελευταίας τωρινής φάσης κειμένων που αφορούν τον Πλανητικό Μετασχηματισμόέχω εξετάσει τις εξής περιπτώσεις:
Ανακεφαλαιώνοντας. Στα πλαίσια της τελευταίας τωρινής φάσης κειμένων που αφορούν τον Πλανητικό Μετασχηματισμόέχω εξετάσει τις εξής περιπτώσεις:
1. Εξέλιξη της οικονομικής δύναμης των σημαντικότερων
ανεπτυγμένων οικονομιών (G7) -ή τον πυρήνα του λεγομένου «Βορρά»- σε σχέση με
τις αναδυόμενες και αναπτυσσόμενες οικονομίες της Ασίας (Emerging and
developing Asia), από τη δεκαετία του 1980 έως το 2014 (I).
2. Μερίδιο επί της πλανητικής οικονομίας της
ηπειρωτικής Ανατολικής Ασίας και της Ασίας του Ειρηνικού (με την Ιαπωνία, τη
Νότιο Κορέα και την Αυστραλία), ανεξάρτητα από τα επίπεδα ανάπτυξης αλλά ως
περιφερειακό-ρεζιοναλιστικό (Regionalism) σύνολο, σε σχέση με τη Βόρεια Αμερική
(Η.Π.Α-Καναδάς-Μεξικό) και την Ευρώπη (Ευρωπαϊκή Ένωση) ως
περιφερειακά-γεωγραφικά πολιτικό-οικονομικά σύνολα, για το 2014 (II).
3. Εξέλιξη της οικονομικής δύναμης των Ηνωμένων
Πολιτειών, της Κίνας, της Ρωσίας (τσαρικής, σοβιετικής) και του Ηνωμένου
Βασιλείου -ως ποσοστό επί της πλανητικής οικονομίας- από το 1820 έως το 2020
(Ι).
4. Εξέλιξη της ηπειρωτικής Ανατολικής Ασίας και της
Ασίας του Ειρηνικού (δίχως την Ιαπωνία, τη Νότιο Κορέα και την Αυστραλία), της
Βόρειας Αμερικής (Η.Π.Α-Καναδάς-Μεξικό) και της Ευρώπης (Ευρωπαϊκή Ένωση), από
το 1950 έως το 2020 (II).
5. Οικονομικά και πληθυσμιακά μεγέθη για τις χώρες που
το μερίδιο τους επί του συνόλου της πλανητικής οικονομίας ξεπερνά το 3%, δηλαδή
για την Κίνα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ινδία, την Ιαπωνία, την Γερμανία και
τη Ρωσία (και για τον πυρήνα της λεγομένης «Δύσης»), για το 2014 (I).
6. Οικονομικά και πληθυσμιακά μεγέθη για τις χώρες που
το μερίδιο τους επί του συνόλου της πλανητικής οικονομίας βρίσκεται ανάμεσα στο
1% και το 3% (και για το σύνολο της λεγομένης «Δύσης»), για το 2014 (II).
7. Οικονομικά και πληθυσμιακά μεγέθη, σε σχέση με τα
παγκόσμια αντίστοιχα, για την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, για το 2014
(III).
.~`~.
III
Όλες οι προηγούμενες εξελίξεις θα ωθήσουν τις Ηνωμένες
Πολιτείες να κατανοήσουν πως οι χώρες της αναδυόμενης Νέας Παγκόσμιας Τάξης δεν
πιστεύουν πως «εκσυγχρονισμός», «ανάπτυξη» και «δυτικοποίηση» είναι άρρηκτα
συνδεδεμένες μεταξύ τους (η προώθηση του δόγματος του «Κεμαλισμού» -όχι όπως
γίνεται αντιληπτός στην Ελλάδα αλλά όπως τον έχει αναλύσει ο Huntington- ως
κύρια στρατηγική και μοντέλο εκσυγχρονισμού για τις χώρες του Τρίτου Κόσμου,
δηλαδή ο εκδυτικισμός ως προϋπόθεση της «ανάπτυξης».
Με άλλα λόγια, οι 'Άραβες, οι Ινδοί, οι Έλληνες, οι Κινέζοι, οι Ρώσοι και άλλοι, να εγκαταλείψουν τα αλφάβητα, τα συστήματα γραφής και τα ημερολόγια τους και να ενστερνιστούν τη λατινική γραφή και το Γρηγοριανό ημερολόγιο προκειμένου να «αναπτυχθούν» και να «εκσυγχρονιστούν»).
Ούτε πιστεύουν οι χώρες αυτές πως οι αναπτυξιακές προσπάθειες οφείλουν να συμβάλλουν στην εξάπλωση των λεγόμενων «δυτικών» πολιτικών και οικονομικών αξιών (οι Γερμανοί ΕθνικοΕργατοΣοσιαλιστές ήταν άραγε «Ανατολίτες»;).
Η εποχή του πολιστικού ιμπεριαλισμού και της πολιτιστικής αποικιοκρατίας τέλειωσε - τουλάχιστον για το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη, αφήστε την Ελλάδα.
Η κατανόηση αυτή θα πρέπει να επεκταθεί και στο ζήτημα της παγκόσμιας ηγεσίας.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι -και δεν μπορούν να είναι- πλανητικός ηγεμόνας, αλλά είναι κομβικής σημασίας για τις παγκόσμιες εξελίξεις και οφείλουν να συνειδητοποιήσουν πως ούτε τα ιδεώδη και η ηθική που προβάλλουν είναι πανανθρώπινα, ούτε οι οικουμενικές αξιώσεις ισχύος τους καθολικές, ούτε είναι τα προηγούμενα απαραίτητη προϋπόθεση για την τεχνολογική ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό των κοινωνιών, αλλά, και κυρίως, για την ύπαρξη, τη συνεννόηση και τη συνομιλία τους στον 21ο αιώνα.
Με άλλα λόγια, οι 'Άραβες, οι Ινδοί, οι Έλληνες, οι Κινέζοι, οι Ρώσοι και άλλοι, να εγκαταλείψουν τα αλφάβητα, τα συστήματα γραφής και τα ημερολόγια τους και να ενστερνιστούν τη λατινική γραφή και το Γρηγοριανό ημερολόγιο προκειμένου να «αναπτυχθούν» και να «εκσυγχρονιστούν»).
Ούτε πιστεύουν οι χώρες αυτές πως οι αναπτυξιακές προσπάθειες οφείλουν να συμβάλλουν στην εξάπλωση των λεγόμενων «δυτικών» πολιτικών και οικονομικών αξιών (οι Γερμανοί ΕθνικοΕργατοΣοσιαλιστές ήταν άραγε «Ανατολίτες»;).
Η εποχή του πολιστικού ιμπεριαλισμού και της πολιτιστικής αποικιοκρατίας τέλειωσε - τουλάχιστον για το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη, αφήστε την Ελλάδα.
Η κατανόηση αυτή θα πρέπει να επεκταθεί και στο ζήτημα της παγκόσμιας ηγεσίας.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι -και δεν μπορούν να είναι- πλανητικός ηγεμόνας, αλλά είναι κομβικής σημασίας για τις παγκόσμιες εξελίξεις και οφείλουν να συνειδητοποιήσουν πως ούτε τα ιδεώδη και η ηθική που προβάλλουν είναι πανανθρώπινα, ούτε οι οικουμενικές αξιώσεις ισχύος τους καθολικές, ούτε είναι τα προηγούμενα απαραίτητη προϋπόθεση για την τεχνολογική ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό των κοινωνιών, αλλά, και κυρίως, για την ύπαρξη, τη συνεννόηση και τη συνομιλία τους στον 21ο αιώνα.
Με λίγα λόγια, οι Ηνωμένες Πολιτείες -όπως και
διάφοροι Καντιανοί, Χεγκελιανοί, ΑριστεροΔεξιοί Ευρωκεντριστές και διάφοροι
άλλοι πολιτιστικοί αποικιοκράτες- θα πρέπει να χωνέψουν μια υπέροχη και
βαθυστόχαστη φράση με την οποία κλείνει ένα βιβλίο:
Long ago, in
youth, I was brash enough to think myself able to pronounce on ‘The Meaning of
History’
I now know that
history's meaning is a matter to be discovered, not declared
.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
- II) Ανατολική Ασία, Βόρεια Αμερική και Ευρώπη.
Μεγέθη και στοιχεία με βάση την οικονομική, πολιτική και ιστορική Γεωγραφία. I)
Εξέλιξη ανεπτυγμένων οικονομιών (G7) και αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων
οικονομίων της Ασίας (Emerging and developing Asia) από τη δεκαετία του 1980
έως σήμερα. Με αφορμή τη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Aσιατική
Επενδυτική Τράπεζα Υποδομών (Asian Infrastructure Investment Bank - AIIB).
- Παγκόσμια, δυτικά και ευρωπαϊκά οικονομικά και
πληθυσμιακά μεγέθη κατά τον πλανητικό μετασχηματισμό.
I. Άνοδος και πτώση αυτοκρατοριών. Η.Π.Α - Κίνα -
Ρωσία - Η.Β (1820-2020) II. Ασία
- Β. Αμερική - Ε.Ε (1950-2020). GDP based (PPP) share of world total
(%). Πλανητικός
μετασχηματισμός.
- Παγκόσμια, δυτικά και ευρωπαϊκά οικονομικά και
πληθυσμιακά μεγέθη κατά τον πλανητικό μετασχηματισμό.
- I) 3 European
Powers Say They Will Join China-Led Bank II) Asian Infrastructure Investment
Bank: France, Germany And Italy Said To Join And III) America's AIIB Disaster:
Are There Lessons To Be Learned?
Περί αφέλειας, μη αναστρεψιμότητας και της μυθικής
χώρας.
- There's nothing
you can do, to stop it from happening.
- Κίνα, Ανατολική Μεσόγειος Και Φιλελεύθερη Τάξη Σε Έναν ΜεταΔυτικό Κόσμο - Μέρος Α´: I) The Future Of The International Liberal Order II)
China’s Increasing Role In The Mediterranean III) NATO Should Adapt Geographic
Division Of Labor, Work With China In Mediterranean Και IV) Επιλογικές Επισημάνσεις.
- Πλανητικός μετασχηματισμός - Tο τέλος του μακρού
20ού αιώνα.
- China’s Eurasian Pivot.
- The Role of Central and Eastern Europe in the
Building of Silk Road Economic Belt.
- Εισαγωγή στα -στοιχειώδη- περί της ευρασιατικής
στρατηγικής της Γερμανίας και γιατί η σύγκλιση θρέφει την σύγκρουση. Η
εξομοίωση θα απομακρύνει την Κίνα από τις Η.Π.Α.
- Ο γεωπολιτικός και κοινωνικό-οικονομικός φόβος των
Η.Π.Α για την συνεχιζόμενη άνοδο της Κίνας.
- Είπαν ή έγραψαν... Περί Soft power και Hard power
των Η.Π.Α από τη πλευρά της Κίνας.
- When China Rules the World: the End of the Western
World and the Birth of a New Global Order.
- Πλανητικός μετασχηματισμός. Ελπίδα, εξευτελισμός και
φόβος. Ασία, Αραβικός κόσμος και Δύση.
- Εξέλιξη μιας ιστορικής περιόδου;
.~`~.
04/06/15--02:16: American demographics are shifting
rapidly. Can education and job training keep up? (Brookings).
Brookings Senior Fellow William Frey estimates that by
the year 2044 whites will no longer be a majority in the U.S. In his book,
"Diversity Explosion," Frey highlights that this demographic shift
will have a profound impact on U.S. society, politics, and economics. In the
latest Brookings Essay, former Brookings Fellow Jennifer Bradley tackles
whether the increasingly diverse population that will make up the future
workforce will be ready. Bradley looks specifically at the efforts of
traditionally “lily-white” Minneapolis-Saint Paul to prepare its diversifying
workforce as the majority-white baby boom generation begins to retire.
So what’s really happening to diversity in America,
and are we ready for these changes? Here’s a quick overview of the current
state of American demographics—highlighting the importance of closing gaps in
education and employment so Americans of all backgrounds are prepared to
contribute to the future workforce.
What does the “diversity explosion” look like?
US white and non-white populations, 1970-2050
The growth of the U.S. white population has begun to
level off and is projected to slightly decrease over the coming decades, while
the non-white population is increasing rapidly due to immigration in recent
decades and the comparatively higher birth rates of non-whites. In 2044, whites
are projected to fall below 50 percent of the U.S. population for the first
time ever.
Tipping points: year when age group becomes
"minority white"
A new majority in K-12, 2014
But younger generations are already far more diverse
than the population at large. Americans under the age of 30 will be “minority
white” within the next decade, and K-12 students are already minority white in
the U.S.
For more on how these shifts look throughout the
country, explore our diversity explosion interactive that details the changes
at a county and metropolitan level. And find out the 10 states diversifying the
fastest here.
Education and employment aren’t keeping up with the
changing racial makeup
12th grade mathematics achievement-level results by
race/ethnicity, 2005-2013
12th grade reading achievement-level results by
race/ethnicity, 2005-2013
Unfortunately, America’s education system has not been
able to provide all non-white groups with equal levels of education.
African-American and Hispanic students, in particular, have struggled in recent
years. These numbers play out as the population enters the workforce too.
Unemployment by race, ethnicity, sex, and age
The gaps persist into the workforce as Hispanics and
African-Americans remain relatively underemployed. Notably, Asians have the
lowest unemployment rates, signaling that their high performance in the K-12
years carry through to the workforce.
What does this mean for America’s global economic
performance?
Projected growth in labor force-age populations of
select countries, 2010-2030
The chart above shows that while many other “aging”
countries are seeing their workforces shrink, the U.S. will in fact see an
increase in workers. This could be a major economic opportunity--if, as a
country, we can appropriately prepare workers and take advantage of it.
Beyond the obvious concerns for individual student
success, America’s broader economic future depends on its young and diverse
workforce to fill key roles as the baby boomer generation retires.
Where do we go from here?
While America’s current challenges may seem dire,
there are many states and metro areas that are leading the way in productive
solutions. Our recent Brookings Essay explores how the Minneapolis-Saint Paul
area, which is fighting some of the worst employment gaps in the country, has
been working to develop a number of youth development and workforce training
programs focused directly on closing education and employment gaps among
different racial groups. Here are some of the programs highlighted in the
essay:
Project for Pride in Living helps low income people in
the Twin Cities achieve greater self-sufficiency and prepare for the workforce.
Northside Achievement Zone (NAZ) is an ambitious
multi-million dollar effort to prepare the 2,500 children living in a 13 by 18
square block area on Minneapolis’s Northside for college.
Corridors of Opportunity focuses on improving public
transit to connect people of all incomes and backgrounds with jobs, housing,
and services.
For more on America’s rapidly changing diversity, read
The Changing Face of the Heartland, which provides a more in-depth analysis of
the data outlined above, and looks specifically at the Minneapolis region as an
example of how the entire country could move forward.
Eric Bull and Thomas Young
ΠηγήBrookings
.~`~.
04/06/15--02:18: ἄφελε γὰρ τὸ φῶς, καὶ πάντα ἐν τῷ
σκότει ἀδιάγνωστα μένουσι τὴν οἰκείαν μὴ δυνάμενα εὐπρέπειαν ἐπιδείξασθαι.
Ὥσπερ ἅμα τὸ πῦρ καὶ ἅμα τὸ ἐξ αὐτοῦ φῶς, καὶ οὐ πρῶτον
τὸ πῦρ καὶ μετὰ ταῦτα τὸ φῶς ἀλλ᾿ ἅμα· καὶ ὥσπερ τὸ φῶς ἐκ τοῦ πυρὸς ἀεὶ
γεννώμενον ἀεὶ ἐν αὐτῷ ἐστι μηδαμῶς αὐτοῦ χωριζόμενον... ἀλλ᾿ ἀεὶ ἐν αὐτῷ ἐστιν.
Ἀλλὰ τὸ μὲν φῶς ἐκ τοῦ πυρὸς γεννώμενον ἀχωρίστως, καὶ ἐν αὐτῷ ἀεὶ μένον οὐκ ἔχει
ἰδίαν ὑπόστασιν παρὰ τὸ πῦρ - ποιότης γάρ ἐστι φυσικὴ τοῦ πυρός... καλλωπισμὸν
καὶ κόσμον πάσης τῆς ὁρατῆς κτίσεως· ἄφελε γὰρ τὸ φῶς, καὶ πάντα ἐν τῷ σκότει ἀδιάγνωστα
μένουσι τὴν οἰκείαν μὴ δυνάμενα εὐπρέπειαν ἐπιδείξασθαι.
Συμβαίνει το ίδιο με τη φωτιά, που υπάρχει ταυτόχρονα
με το φως της, και όχι πρώτα η φωτιά και μετά το φως, αλλά ταυτόχρονα.
Και όπως το φως προέρχεται από τη φωτιά και είναι πάντοτε μαζί της, χωρίς καθόλου να ξεχωρίζει... αλλά πάντοτε είναι μαζί του.
Το φως όμως, αν και προέρχεται χωρίς να ξεχωρίζει από τη φωτιά και μένει πάντοτε μαζί της, δεν έχει δική του ξεχωριστή ύπαρξη από τη φωτιά - διότι είναι φυσική ποιότητα της φωτιάς... σαν στολίδι και κόσμημα όλου του ορατού κόσμου.
Διότι, αν αφαιρέσεις το φως, όλα μένουν μέσα στο σκοτάδι άγνωστα, επειδή δεν μπορούν να φανερώσουν την ομορφιά τους.
Και όπως το φως προέρχεται από τη φωτιά και είναι πάντοτε μαζί της, χωρίς καθόλου να ξεχωρίζει... αλλά πάντοτε είναι μαζί του.
Το φως όμως, αν και προέρχεται χωρίς να ξεχωρίζει από τη φωτιά και μένει πάντοτε μαζί της, δεν έχει δική του ξεχωριστή ύπαρξη από τη φωτιά - διότι είναι φυσική ποιότητα της φωτιάς... σαν στολίδι και κόσμημα όλου του ορατού κόσμου.
Διότι, αν αφαιρέσεις το φως, όλα μένουν μέσα στο σκοτάδι άγνωστα, επειδή δεν μπορούν να φανερώσουν την ομορφιά τους.
Ιωάννης ο Δαμασκηνός
.~`~.
- Ἡ Μὲν Ὕλη Δύναμις, Τὸ Δ'Εἶδος Ἐντελέχεια.
- Κατά Κόσμον Ὑποτιθείς Καί Ταῦτα Καί Τόν Πρός Ἄλληλα
Λόγον, Ἵν᾿ Ἑτύμως Ἔχῃ Καλεῖσθαι Κόσμος Τό Πᾶν.
- Μικρά Πολιτισμικά - Η Ιδέα Του Κόσμου I.
- Ἀσάλευτο Θεμέλιο (;).
- Μικρά Πολιτισμικά - Κοσμική Και Θρησκευτική
Εσχατολογική Δικαιοσύνη Και Ανθρώπινη Υπόσταση.
04/07/15--01:22:4η εξουσία και παραγωγοί της
κοινής γνώμης.
Από τον 19ο έως τον 21ο αιώνα, οι ιδιοκτήτες του
Τύπου, του ραδιοφώνου, και της τηλεόρασης δημιούργησαν στις δυτικές δημοκρατίες
μια «τέταρτη εξουσία», που θα κατισχύσει όσο αναπτύσσονται τα μέσα
επικοινωνίας.
Αυτή η εξουσία δημιουργεί διαμορφωτές της κοινής γνώμης των οποίων η ικανότητα διείσδυσης αφορά την προνομιακή σχέση τους με τη μορφή, με τη μετάδοση του μηνύματος.
Στον κόσμο της επικοινωνίας, προσωπικότητες που διακρίνονται ως δημιουργοί ιδεολογιών έρχονται να προστεθούν στους παραδοσιακούς πνευματικούς ηγέτες και να τους ανταγωνιστούν.
Αυτή η εξουσία δημιουργεί διαμορφωτές της κοινής γνώμης των οποίων η ικανότητα διείσδυσης αφορά την προνομιακή σχέση τους με τη μορφή, με τη μετάδοση του μηνύματος.
Στον κόσμο της επικοινωνίας, προσωπικότητες που διακρίνονται ως δημιουργοί ιδεολογιών έρχονται να προστεθούν στους παραδοσιακούς πνευματικούς ηγέτες και να τους ανταγωνιστούν.
Η τέταρτη εξουσία έλκει την ισχύ της από μια αξία που
είναι ταυτισμένη με τη δημοκρατία και που αναγνωρίζεται ως απαραβίαστη: την
ελευθερία έκφρασης.
Πολύ γρήγορα θα τη χρησιμοποιήσει, διαχειριζόμενη ένα πεδίο ταυτόχρονα εικονικό και πραγματικό: τη συνεχώς μετρούμενη, σήμερα, από τις εταιρείες δημοσκόπησης κοινή γνώμη, την οποία χλεύαζε ο Όφενμπαχ, ήδη, από τον 19ο αιώνα.
Πολύ γρήγορα θα τη χρησιμοποιήσει, διαχειριζόμενη ένα πεδίο ταυτόχρονα εικονικό και πραγματικό: τη συνεχώς μετρούμενη, σήμερα, από τις εταιρείες δημοσκόπησης κοινή γνώμη, την οποία χλεύαζε ο Όφενμπαχ, ήδη, από τον 19ο αιώνα.
Οι ιδιοκτήτες του τύπου
Μεταξύ αυτών, πρώτοι έρχονται οι υπεύθυνοι
διαφορετικών μέσων μαζικής επικοινωνίας, από τα πρακτορεία και τις ομάδες του
Τύπου έως τα τηλεοπτικά δίκτυα.
Τα πολύ πρώιμα ιδρυμένα πρακτορεία -μεταξύ αυτών το πρακτορείο Χαβάς, πρόγονος του Γαλλικού Ειδησεογραφικού Πρακτορείου (AFP) που δημιουργήθηκε το 1835- εμπλέκονται στις νέες τεχνικές επικοινωνίας μέσω διηπειρωτικών υποβρύχιων ζεύξεων.
Επιτρέπουν την ανάπτυξη του μεγάλου λαϊκού Τύπου, που δημιουργεί την τρέχουσα, ευμετάβλητη και χειραγωγήσιμη κοινή γνώμη.
Τα πολύ πρώιμα ιδρυμένα πρακτορεία -μεταξύ αυτών το πρακτορείο Χαβάς, πρόγονος του Γαλλικού Ειδησεογραφικού Πρακτορείου (AFP) που δημιουργήθηκε το 1835- εμπλέκονται στις νέες τεχνικές επικοινωνίας μέσω διηπειρωτικών υποβρύχιων ζεύξεων.
Επιτρέπουν την ανάπτυξη του μεγάλου λαϊκού Τύπου, που δημιουργεί την τρέχουσα, ευμετάβλητη και χειραγωγήσιμη κοινή γνώμη.
Υπάρχει μια παράξενη σύνδεση μεταξύ των ιδιοκτητών
Τύπου, από τον Ράντολφ Χίρστ μέχρι τον Ρούπερτ Μέρντοκ, τον Αυστραλό ιδιοκτήτη
μεταξύ άλλων της σκανδαλοθηρικής Sun, και από τον μεγιστάνα των τάμπλοιντ
Ρόμπερτ Μάξγουελ (που πέθανε μυστηριωδώς το 1991) μέχρι τον Τεντ Τέρνερ, ο
οποίος έκανε συμφωνία με την Time-Warner για να δημιουργήσει μια ομάδα που θα
προσφέρει ένα κανάλι συνεχούς ροής για την προβολή παλαιών φίλμ. Έτσι, η
νεωτερικότητα συναντά την παράδοση.
---------------------------------------------------------------
Στο τέλος του 20ου αιώνα, η αγορά εικόνας υπολογιζόταν
σε περίπου 215 δισεκατομμύρια δολάρια, από τα οποία 45 δισεκατομμύρια αφορούσαν
τον κινηματογράφο και 170 δισεκατομμύρια τα οπτικοακουστικά μέσα.
Οι ΗΠΑ έλεγχαν το 60% αυτών των συναλλαγών.
Οι ΗΠΑ έλεγχαν το 60% αυτών των συναλλαγών.
---------------------------------------------------------------
Πάντοτε περίπλοκη, συχνά συγκρουσιακή, η σχέση κράτους
με την εξουσία ποικίλλει, ανάλογα προφανώς με το πολιτικό καθεστώς και τις
βαθιά ριζωμένες πρακτικές της δημοκρατίας. Το μέλλον της πολιτικής δράσης
ακολουθεί αυτά τα ίχνη.
Οι δημιουργοί της ιδεολογίας
Τα στούντιο του Ντίσνεϊ δεν παράγουν μόνο ψυχαγωγία.
Ο Μίκι και ο Ντόναλντ στήριξαν τον αγώνα ενάντια στον Χίτλερ και τον κομμουνισμό, αλλά αποτελούν εξίσου μοχλό προώθησης των αμερικανικών αξιών, οι οποίες, συχνά, έχουν τις ρίζες τους σε δογματικές ιδεολογίες συγγενείς με την προτεσταντική μασονία.
Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ εμφανίζεται ως ο απευθείας απόγονος μιας παράδοσης λαϊκού θεάματος, που δεν διστάζει να προσεγγίσει κατά μέτωπο καυτά θέματα, όπως η εξολόθρευση των Εβραίων ή η δουλεία, και να προτείνει απαντήσεις που σφυρηλατούν την κοινή γνώμη στα λεγόμενα «κοινωνικά ζητήματα».
Ο Τζόρτζ Λούκας, παραγωγός πολλών ταινιών του Σπίλμπεργκ, θα εμπνεύσει «τον πόλεμο των άστρων» στον Ρόναλντ Ρίγκαν με το διάσημο φίλμ του του 1977, χωρίς να το επιδιώξει αλλά και χωρίς να το αποτρέψει, ή, αργότερα, την πρωτοβουλία στρατηγικής άμυνας που θα ακολουθήσει ο Τζόρτζ Μπους.
Οι δύο τους εμφανίζονται, έτσι, ως οι μετρ της αμερικανικής επιρροής σε όλο τον κόσμο.
Ο Μίκι και ο Ντόναλντ στήριξαν τον αγώνα ενάντια στον Χίτλερ και τον κομμουνισμό, αλλά αποτελούν εξίσου μοχλό προώθησης των αμερικανικών αξιών, οι οποίες, συχνά, έχουν τις ρίζες τους σε δογματικές ιδεολογίες συγγενείς με την προτεσταντική μασονία.
Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ εμφανίζεται ως ο απευθείας απόγονος μιας παράδοσης λαϊκού θεάματος, που δεν διστάζει να προσεγγίσει κατά μέτωπο καυτά θέματα, όπως η εξολόθρευση των Εβραίων ή η δουλεία, και να προτείνει απαντήσεις που σφυρηλατούν την κοινή γνώμη στα λεγόμενα «κοινωνικά ζητήματα».
Ο Τζόρτζ Λούκας, παραγωγός πολλών ταινιών του Σπίλμπεργκ, θα εμπνεύσει «τον πόλεμο των άστρων» στον Ρόναλντ Ρίγκαν με το διάσημο φίλμ του του 1977, χωρίς να το επιδιώξει αλλά και χωρίς να το αποτρέψει, ή, αργότερα, την πρωτοβουλία στρατηγικής άμυνας που θα ακολουθήσει ο Τζόρτζ Μπους.
Οι δύο τους εμφανίζονται, έτσι, ως οι μετρ της αμερικανικής επιρροής σε όλο τον κόσμο.
Οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης
Δίπλα στους παραδοσιακούς πνευματικούς ηγέτες,
εκπροσώπους θρησκειών ή πολιτικών ιδεολογιών, αναπτύσσεται και εξαπλώνεται μια
νέα κατηγορία, οι «διαμορφωτές της κοινής γνώμης». Εμβλήματα, πρόσωπα-σύμβολα
δημιουργούνται για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες μιας υπόθεσης για την οποία
χρησιμοποιούνται σημαντικές προσωπικότητες:
η Μητέρα Τερέζα, η πριγκίπισσα Νταϊάνα, διανοούμενοι (Σολζενίτσιν) ή καλλιτέχνες (Στινγκ).
Οι ΜΚΟγνωρίζουν πως να χρησιμοποιούν με τον καλύτερο τρόπο αυτή την κατάσταση προς όφελος σκοπών που υπερασπίζονται.
Η λαίδη Ντι, διασχίζοντας ένα ναρκοπέδιο κατά προσωπικού, συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό στην προώθηση της σύμβασης Οτάβα.
η Μητέρα Τερέζα, η πριγκίπισσα Νταϊάνα, διανοούμενοι (Σολζενίτσιν) ή καλλιτέχνες (Στινγκ).
Οι ΜΚΟγνωρίζουν πως να χρησιμοποιούν με τον καλύτερο τρόπο αυτή την κατάσταση προς όφελος σκοπών που υπερασπίζονται.
Η λαίδη Ντι, διασχίζοντας ένα ναρκοπέδιο κατά προσωπικού, συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό στην προώθηση της σύμβασης Οτάβα.
Το βραβείο Νόμπέλ (κυρίως εκείνο της ειρήνης) συνιστά
μια πράξη επιρροής.
Όταν το 1996 η επιτροπή Στοκχόλμης έδωσε το βραβείο στην οργάνωση Pugwash, το έπραξε ακριβώς για να επιβεβαιώσει ότι καταδικάζει την επανέναρξη των πυρηνικών δοκιμών της Γαλλίας.
Όταν το 1996 η επιτροπή Στοκχόλμης έδωσε το βραβείο στην οργάνωση Pugwash, το έπραξε ακριβώς για να επιβεβαιώσει ότι καταδικάζει την επανέναρξη των πυρηνικών δοκιμών της Γαλλίας.
---------------------------------------------------------------
Με τη λίστα των βραβείων Νόμπέλ ειρήνης, ανεξάρτητα
από την αξία των τιμώμενων προσώπων, επιβεβαιώνεται ο δυτικοκεντρικός
προσανατολισμός των επιλογών της επιτροπής: 63 Ευρωπαίοι και Βορειοαμερικανοί
μεταξύ των των 86 ονομάτων το 2001. Όσον αφορά τους βραβευθέντες Σοβιετικούς,
επρόκειτο σαφώς για προσωπικότητες σε ρήξη με το επικρατούν καθεστώς (Α.
Ζαχάρωφ και Μ. Γκορμπατσόφ).
---------------------------------------------------------------
Μέσα στη σφαίρα της επιρροής, διαδραματίζεται το
παιχνίδι του καθρέφτη ανάμεσα σ'εκείνον που χειραγωγεί και σ'εκείνον που
χάνεται συχνά στο διηνεκές. Η ανάπτυξη του πολιτισμού της πληροφορίας, η
διάκριση των «μέσων», η κρίσιμη σημασία της επιρροής καταδεικνύουν τη
διαφοροποίηση της φύσης των κοινωνιών και μια επαναδιαπραγμάτευση των εξουσιών,
η δυναμική των οποίων θα ολοκληρωθεί στη διάρκεια του 21ου αιώνα.
François Géré
Pourquoi les guerres? Un siècle de géopolitique
Ed. Larousse, Paris, 2002
.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
- Τα Όργανα Της Πληροφορίας - Το Δίκτυο Echelon. Με
Αφορμή Την «Έκπληξη, Εταίρων, Φίλων Και Συμμάχων»...
- Κοινή γνώμη, ιδεολογία και ιστοριογραφία.
- Η ισχύς της πειθούς και ο έλεγχος της κοινής γνώμης
- μέρος α´.
- Περί ολιγαρχίας -με όμορφο περιτύλιγμα- ή περί
«δημοκρατίας», μια ιστοριούλα και ορισμένες ρήσεις...
- Ιχνηλατώντας τον Internationalism μέρος α´ - A Note
on the Origin of the Word 'International' by Hidemi Suganami και Nationalism
and internationalism by Nicholas Hans. Προλογικά και εννοιολογικό πλαίσιο από
Alfred E. Zimmern, Immanuel Wallerstein και E. H. Carr.
- Η Ιδεοκτονία, Η Ιδεολογική Ένδεια Των Καιρών Μας Και
Η Ανυπαρξία Πολιτικής. Η Επικράτηση Μετριοτήτων Στην Πολιτική Ως Αποτέλεσμα Της
Έλλειψης Ιδεών Και Της Κυριαρχίας Της «Διανοήσεως» Των Μάνατζερ.
- Δομικά γνωρίσματα της μαζικής δημοκρατίας - α´
μέρος.
- Συγχώνευση ιδιωτικής και δημόσιας σφαίρας και μαζική
δημοκρατία - μέρος α´.
- Το «Δημοκρατικό Έλλειμμα» Της Ε.Ε Και Η Ευρωπαϊκή
Επιτροπή: Μια Αμφισβητούμενη Εξουσία.
04/07/15--02:19:
Φῶς ἀνέτειλε γιὰ τὸν δίκαιο καὶ ἡ σύζυγός του εὐφροσύνη.
Φῶς ἀνέτειλε γιὰ τὸν δίκαιο καὶ ἡ σύζυγός του εὐφροσύνη.
Ἐπειδή, λοιπόν, εἶναι δικαιοσύνης καὶ ἀλήθειας ἥλιος,
δὲν ἀνέχεται νὰ φέγγει καὶ νὰ γνωρίζεται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ μετέρχονται τὸ ψεῦδος ἢ
ὑψώνουν τὴν ἀδικία μὲ λόγια ἢ τὴν ἐπιδεικνύουν μὲ ἔργα. Ἀλλὰ ἐμφανίζεται καὶ
γίνεται πιστευτὸς ἀπὸ τοὺς ἐργάτες τῆς δικαιοσύνης καὶ τοὺς ἐραστὲς τῆς ἀλήθειας
καὶ αὐτοὺς εὐφραίνει μὲ τὶς λάμψεις Του. Αὐτὸ εἶναι ποὺ λέει ἡ Γραφὴ «Φῶς ἀνέτειλε
γιὰ τὸν δίκαιο καὶ ἡ σύζυγός του εὐφροσύνη».
Γρηγόριος ο Παλαμάς
.~`~.
- Κατά Κόσμον Ὑποτιθείς Καί Ταῦτα Καί Τόν Πρός Ἄλληλα
Λόγον, Ἵν᾿ Ἑτύμως Ἔχῃ Καλεῖσθαι Κόσμος Τό Πᾶν.
- Ἀσάλευτο Θεμέλιο (;).
04/08/15--01:50: Τρεις σύντομοι επίκαιροι σχολιασμοί.
Ι
Από τη δεκαετία του 1990 και έπειτα, στην Τουρκία
επανήλθαν στην επικαιρότητα σχεδόν όλα τα ρεύματα που εμφανίστηκαν στην
Οθωμανική Αυτοκρατορία από τον 19ο έως τον 20ο αιώνα. Συγκεκριμένα, τα κινήματα
του Οθωμανισμού, του Ισλαμισμού, του Δυτικισμού και του Τουρκισμού.
Ο Οζάλ, ήταν ο πρώτος που προσπάθησε να εκφράσει τον νεοοθωμανισμό, το Κόμμα της Ευημερείας επανεισήγαγε την ισλαμική ρητορική (όπως αναγκάστηκαν να κάνουν πολλά καθεστώτα από τη δεκαετία του 1970 και μετά σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο, από το Μαρόκο μέχρι την Ινδονησία), ο δυτικισμός ριζοσπαστικοποιούμενος επανεγκαινιάστηκε με τις διώξεις των κεμαλιστών απέναντι στους ισλαμιστές της 28ης Φεβρουαρίου 1997 (όπου εξαναγκάστηκε ο ισλαμιστής πρωθυπουργός Ερμπακάν να υπογράψει πρωτόκολλο που προέβλεπε τη λήψη μέτρων κατά των ισλαμιστών) και ο τουρκισμός, ενισχυόμενος από τον παραδοσιακό αντικουρδικό του χαρακτήρα, ο οποίος εκφράστηκε με την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων στις εκλογές του 1999. Μέσα σε δύο δεκαετίες, θα λέγαμε πως στην Τουρκία υπήρξε μια μικρή περίληψη ενός ολόκληρου αιώνα.
Οι εξελίξεις αυτές φανερώνουν έναν κοινωνικοπολιτικό δυναμισμό και μια κινητικότητα σε επίπεδο ταυτότητας (στοιχεία τα οποία συναντάμε τόσο στις Η.Π.Α και τη Γερμανία, όσο και στην Ινδία, την Ρωσία και την Κίνα) που κάνουν την Ελλάδα να φαντάζει ως ένας απέραντος υλικοπνευματικός κοινωνικοπολιτικός βαλτότοπος.
Ο Οζάλ, ήταν ο πρώτος που προσπάθησε να εκφράσει τον νεοοθωμανισμό, το Κόμμα της Ευημερείας επανεισήγαγε την ισλαμική ρητορική (όπως αναγκάστηκαν να κάνουν πολλά καθεστώτα από τη δεκαετία του 1970 και μετά σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο, από το Μαρόκο μέχρι την Ινδονησία), ο δυτικισμός ριζοσπαστικοποιούμενος επανεγκαινιάστηκε με τις διώξεις των κεμαλιστών απέναντι στους ισλαμιστές της 28ης Φεβρουαρίου 1997 (όπου εξαναγκάστηκε ο ισλαμιστής πρωθυπουργός Ερμπακάν να υπογράψει πρωτόκολλο που προέβλεπε τη λήψη μέτρων κατά των ισλαμιστών) και ο τουρκισμός, ενισχυόμενος από τον παραδοσιακό αντικουρδικό του χαρακτήρα, ο οποίος εκφράστηκε με την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων στις εκλογές του 1999. Μέσα σε δύο δεκαετίες, θα λέγαμε πως στην Τουρκία υπήρξε μια μικρή περίληψη ενός ολόκληρου αιώνα.
Οι εξελίξεις αυτές φανερώνουν έναν κοινωνικοπολιτικό δυναμισμό και μια κινητικότητα σε επίπεδο ταυτότητας (στοιχεία τα οποία συναντάμε τόσο στις Η.Π.Α και τη Γερμανία, όσο και στην Ινδία, την Ρωσία και την Κίνα) που κάνουν την Ελλάδα να φαντάζει ως ένας απέραντος υλικοπνευματικός κοινωνικοπολιτικός βαλτότοπος.
ΙΙ
Τον 16ο αιώνα, το οθωμανοπερσικό πεδίο επιρροής και
κυριαρχίας χαρακτηριζόταν από σχετική παγιωση και σταθερότητα ενώ το ηπειρωτικό
δυτικοευρωπαϊκό πεδίο από μια ρευστότητα και έναν δυναμισμό ο οποίος κατέληξε
στους θρησκευτικούς πολέμους, στις δυναστικές και σεχταριστικές έριδες.
Στις μέρες μας, το ηπειρωτικό δυτικοευρωπαϊκό πεδίο επιρροής και κυριαρχίας χαρακτηρίζεται από σχετική παγίωση και σταθερότητα -δίχως να έχει φτάσει σε επίπεδο ολοκλήρωσης και λειτουργικής θεσμοποίησης- ενώ το πεδίο επιρροής και κυριαρχίας του λεγόμενου «Κεντρικού Ισλάμ» βρίσκεται σε μια κατάσταση ρευστότητας η οποία εκβάλλει σε σεχταριστικούς και εθνοθρησκευτικούς πολέμους.
Όπως οι θρησκευτικοί πόλεμοι ήταν η απαρχή για μια νέα ευρωπαϊκή τάξη, έτσι και οι ενδοισλαμικές μεταβολές στην περιοχή του «Κεντρικού Ισλάμ», το πιθανότερο είναι πως θα οδηγήσουν σε μια νέα τάξη στην περιοχή αυτή.
Σταθμίζοντας τις αντιστοιχίες ανάμεσα σε λουθηρανισμό και σουνιτισμό από τη μια μεριά, και σιιτισμό και καλβινισμό από την άλλη, η προσπάθεια, από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταστροφής του κεντροβαρικού άξονα από την αραβική χερσόνησο και γενικότερα τον αραβοσουνιτικο κόσμο προς την βόρεια -σιιτική και σουνιτική- Μέση Ανατολή και τα μη αραβικά -ινδοευρωπαϊκά και τουρκικά- φύλα, φαντάζει εύλογη ή λογικοφανής.
Στις μέρες μας, το ηπειρωτικό δυτικοευρωπαϊκό πεδίο επιρροής και κυριαρχίας χαρακτηρίζεται από σχετική παγίωση και σταθερότητα -δίχως να έχει φτάσει σε επίπεδο ολοκλήρωσης και λειτουργικής θεσμοποίησης- ενώ το πεδίο επιρροής και κυριαρχίας του λεγόμενου «Κεντρικού Ισλάμ» βρίσκεται σε μια κατάσταση ρευστότητας η οποία εκβάλλει σε σεχταριστικούς και εθνοθρησκευτικούς πολέμους.
Όπως οι θρησκευτικοί πόλεμοι ήταν η απαρχή για μια νέα ευρωπαϊκή τάξη, έτσι και οι ενδοισλαμικές μεταβολές στην περιοχή του «Κεντρικού Ισλάμ», το πιθανότερο είναι πως θα οδηγήσουν σε μια νέα τάξη στην περιοχή αυτή.
Σταθμίζοντας τις αντιστοιχίες ανάμεσα σε λουθηρανισμό και σουνιτισμό από τη μια μεριά, και σιιτισμό και καλβινισμό από την άλλη, η προσπάθεια, από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταστροφής του κεντροβαρικού άξονα από την αραβική χερσόνησο και γενικότερα τον αραβοσουνιτικο κόσμο προς την βόρεια -σιιτική και σουνιτική- Μέση Ανατολή και τα μη αραβικά -ινδοευρωπαϊκά και τουρκικά- φύλα, φαντάζει εύλογη ή λογικοφανής.
III
Η διαφορά ανάμεσα στους νεκρούς στη Γαλλία και στους
νεκρούς στην Κένυα είναι απλή, και είναι η εξής:
Οι νεκροί στην Κένυα δεν συμβάλλουν -με μια ενδεχόμενη συμβολοποίηση της σφαγής τους- στην οικοδόμηση μιας «ευρωπαϊκής ταυτότητας» μέσω της Ευρωπαϊκής Εθνοκατασκευαστικής, και στη δημιουργία μιας «συλλογικότητας μνήμης», πράγματα απαραίτητα για τη νομιμοποίηση, λειτουργία και ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε).
Από εκεί και πέρα, όπως γίνεται κατανοητό, σε διαφορετικό βαθμό έντασης «το Ισλάμ είναι θύτης» όταν τα θύματα βρίσκονται στην Ανατολική Αφρική (Α συμφέροντα), στη Δυτική Αφρική (Β συμφέροντα) ή σε διάφορες περιοχές της Μέσης Ανατολής (Α, Β, Γ συμφέροντα - εκεί να δείτε πως θα αυξηθεί η σύγχυση εάν ο παλιός καλός γίνει ο νέος κακός σε λίγο καιρό).
Μάλιστα στην περίπτωση της Κεντρικής Ασίας ίσως η κατάσταση να αντιστραφεί και, για πρώτη φορά, «το Ισλάμ», να βρεθεί στη θέση του θύματος και όχι του θύτη.
Οι νεκροί στην Κένυα δεν συμβάλλουν -με μια ενδεχόμενη συμβολοποίηση της σφαγής τους- στην οικοδόμηση μιας «ευρωπαϊκής ταυτότητας» μέσω της Ευρωπαϊκής Εθνοκατασκευαστικής, και στη δημιουργία μιας «συλλογικότητας μνήμης», πράγματα απαραίτητα για τη νομιμοποίηση, λειτουργία και ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε).
Από εκεί και πέρα, όπως γίνεται κατανοητό, σε διαφορετικό βαθμό έντασης «το Ισλάμ είναι θύτης» όταν τα θύματα βρίσκονται στην Ανατολική Αφρική (Α συμφέροντα), στη Δυτική Αφρική (Β συμφέροντα) ή σε διάφορες περιοχές της Μέσης Ανατολής (Α, Β, Γ συμφέροντα - εκεί να δείτε πως θα αυξηθεί η σύγχυση εάν ο παλιός καλός γίνει ο νέος κακός σε λίγο καιρό).
Μάλιστα στην περίπτωση της Κεντρικής Ασίας ίσως η κατάσταση να αντιστραφεί και, για πρώτη φορά, «το Ισλάμ», να βρεθεί στη θέση του θύματος και όχι του θύτη.
.~`~.
03/12/15--10:33:
Η μακρά παγκόσμια κυρίαρχη τάση των τελευταίων 2 αιώνων
και η αντίστροφη πειραματική ακροβασία της Ε.Ε.
Η μακρά παγκόσμια κυρίαρχη τάση των τελευταίων 2 αιώνων
και η αντίστροφη πειραματική ακροβασία της Ε.Ε.
I
Η μακρά τάση των δύο τελευταίων αιώνων, από τις πρώτες
δεκαετίες του 1800 και μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 2000, έχει ως κύριο χαρακτηριστικό
της, τη μετάβαση από τις αυτοκρατορικές στις εθνοκρατικές δομές (σε αυτή τη
μακρά τάση εντάσσεται και η Ελληνική Επανάσταση).
Γιατί τα τελευταία περίπου 200 χρόνια το εθνικό κράτος
πολλαπλασιάστηκε κυριαρχώντας στον πλανήτη αντικαθιστώντας αυτοκρατορίες,
βασίλεια και πόλεις-κράτη;
Παρά τις ιδεολογικές αφηγήσεις που επικράτησαν από τη δεκαετία του 1970 και μετά, ο αριθμός των εθνικών κρατών συνεχώς αυξάνεται.
Παρά τις ιδεολογικές αφηγήσεις που επικράτησαν από τη δεκαετία του 1970 και μετά, ο αριθμός των εθνικών κρατών συνεχώς αυξάνεται.
Υπήρξαν πολλές πορείες προς τον σχηματισμό εθνικών
κρατών:
Μεταρρύθμιση «από τα πάνω» στην Ιαπωνία. Σταδιακή μετάβαση προς εθνοκρατική υπόσταση στη Σουηδία και την Ταϊλάνδη.
Ανατροπή του παλαιού καθεστώτος μέσω επανάστασης στη Ρωσία ή μέσω εμφυλίου πολέμου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αποσχίσεις όπως στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας και του Μεξικό.
Ενοποιητικά κινήματα στη Γερμανία και την Υεμένη.
Μεταρρύθμιση «από τα πάνω» στην Ιαπωνία. Σταδιακή μετάβαση προς εθνοκρατική υπόσταση στη Σουηδία και την Ταϊλάνδη.
Ανατροπή του παλαιού καθεστώτος μέσω επανάστασης στη Ρωσία ή μέσω εμφυλίου πολέμου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αποσχίσεις όπως στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας και του Μεξικό.
Ενοποιητικά κινήματα στη Γερμανία και την Υεμένη.
Οι σπουδαιότεροι από τους αυτοκρατορικούς σχηματισμούς
που διαλύθηκαν τους τελευταίους δύο αιώνες: Ισπανική αυτοκρατορία. Οίκος των
Αψβούργων.
Οίκος των Ρομανώφ. Οθωμανική Αυτοκρατορία. Γιουγκοσλαβία. Σοβιετική Ένωση.
Γαλλική αυτοκρατορία. Βρετανική αυτοκρατορία. Πορτογαλική αυτοκρατορία.
Ολλανδική αυτοκρατορία.
Οίκος των Ρομανώφ. Οθωμανική Αυτοκρατορία. Γιουγκοσλαβία. Σοβιετική Ένωση.
Γαλλική αυτοκρατορία. Βρετανική αυτοκρατορία. Πορτογαλική αυτοκρατορία.
Ολλανδική αυτοκρατορία.
«Το πρώτο παγκόσμιο πολιτικό σύστημα πήρε τη μορφή
ενός συστήματος κρατών παγκοσμίων διαστάσεων...
Κατά την πρώτη φάση αυτής της μεταβολής τα ευρωπαϊκά κράτη επεκτάθηκαν και ενσωμάτωσαν ή κυρίευσαν τον υπόλοιπο κόσμο'η φάση αυτή ξεκίνησε με τα ταξίδια των ανακαλύψεων των Πορτογάλων τον 15ο αιώνα και τελείωσε με τη διαίρεση και διανομή της Αφρικής τον 19ο αιώνα.
Στη δεύτερη φάση, η οποία εν μέρει συνέπεσε με την πρώτη, οι περιοχές που είχαν ενσωματωθεί ή κυριευθεί κατ'αυτόν τον τρόπο ξέφυγαν από τον ευρωπαϊκό έλεγχο και πήραν τις θέσεις τους ως κράτη μέλη της διεθνούς κοινωνίας ξεκινώντας με την Αμερικανική Επανάσταση και την αφρικανική και ασιατική αντιαποικιοκρατική επανάσταση...»
Κατά την πρώτη φάση αυτής της μεταβολής τα ευρωπαϊκά κράτη επεκτάθηκαν και ενσωμάτωσαν ή κυρίευσαν τον υπόλοιπο κόσμο'η φάση αυτή ξεκίνησε με τα ταξίδια των ανακαλύψεων των Πορτογάλων τον 15ο αιώνα και τελείωσε με τη διαίρεση και διανομή της Αφρικής τον 19ο αιώνα.
Στη δεύτερη φάση, η οποία εν μέρει συνέπεσε με την πρώτη, οι περιοχές που είχαν ενσωματωθεί ή κυριευθεί κατ'αυτόν τον τρόπο ξέφυγαν από τον ευρωπαϊκό έλεγχο και πήραν τις θέσεις τους ως κράτη μέλη της διεθνούς κοινωνίας ξεκινώντας με την Αμερικανική Επανάσταση και την αφρικανική και ασιατική αντιαποικιοκρατική επανάσταση...»
Hedley Bull
Η πορεία αυτή συνεχίζεται. Γεγονός που δεν έχει γίνει
κατανοητό.
II
Θα πρέπει να θυμίσουμε στις «αριστερές» και «δεξιές»
συνιστώσες της Ευρωκεντρικής ΠαλαιοΙμπεριαλιστικής Γεροντοκρατίας (του «δυτικισμού»)
πως:
«Μετά την Αμερικανική και Γαλλική Επανάσταση η επικρατούσα αρχή της διεθνής νομιμότητας έπαψε να είναι δυναστική και έγινε εθνική και λαϊκή» (Bull).
Την περίοδο αυτή, στην Ευρώπη, ζούμε το παράδοξο του «πισωγυρίσματος» στην αυτοκρατορική δομή και την προώθηση αυτής της πορείας κάτω από έναν λόγο ο οποίος φέρει προοδευτικό μανδύα αλλά είναι βαθύτατα αντιδραστικός.
Καμία εξασφάλιση και κανένα ιστορικό προηγούμενο δεν υπάρχει που να φανερώνει πως μπορεί να συνδυαστεί η αυτοκρατορική δομή με το δημοκρατικό πολίτευμα (ίσως γι'αυτό να ακούμε συνέχεια για δικαιώματα, μονάχα που τα δικαιώματα δεν μπορούν από μόνα τους να υποκαταστήσουν το πολίτευμα).
Παράλληλα μέσω της χρήσης όρων συνθημάτων χλευάζεται η κυριαρχία, η ανεξαρτησία και η αυτοδιάθεση, αποδομούνται τα εθνικά πολιτικά συστήματα, καταργείται η σχέση εντολέα-εντολοδόχου και ανοίγει ο δρόμος δημιουργίας και νομιμοποίησης υβριδικών μετα-κυριαρχικών και μετα-δημοκρατικών καθεστώτων.
Μέχρι πότε θα κρύβονται πίσω από τα συνθήματα του «εθνικισμού» και του «εθνικολαϊκισμού» και θα θάβουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί;
«Μετά την Αμερικανική και Γαλλική Επανάσταση η επικρατούσα αρχή της διεθνής νομιμότητας έπαψε να είναι δυναστική και έγινε εθνική και λαϊκή» (Bull).
Την περίοδο αυτή, στην Ευρώπη, ζούμε το παράδοξο του «πισωγυρίσματος» στην αυτοκρατορική δομή και την προώθηση αυτής της πορείας κάτω από έναν λόγο ο οποίος φέρει προοδευτικό μανδύα αλλά είναι βαθύτατα αντιδραστικός.
Καμία εξασφάλιση και κανένα ιστορικό προηγούμενο δεν υπάρχει που να φανερώνει πως μπορεί να συνδυαστεί η αυτοκρατορική δομή με το δημοκρατικό πολίτευμα (ίσως γι'αυτό να ακούμε συνέχεια για δικαιώματα, μονάχα που τα δικαιώματα δεν μπορούν από μόνα τους να υποκαταστήσουν το πολίτευμα).
Παράλληλα μέσω της χρήσης όρων συνθημάτων χλευάζεται η κυριαρχία, η ανεξαρτησία και η αυτοδιάθεση, αποδομούνται τα εθνικά πολιτικά συστήματα, καταργείται η σχέση εντολέα-εντολοδόχου και ανοίγει ο δρόμος δημιουργίας και νομιμοποίησης υβριδικών μετα-κυριαρχικών και μετα-δημοκρατικών καθεστώτων.
Μέχρι πότε θα κρύβονται πίσω από τα συνθήματα του «εθνικισμού» και του «εθνικολαϊκισμού» και θα θάβουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί;
«η ΕΕ νομιμοποιείται από τις χώρες μέλη, ωστόσο οι
πιθανότητες μεταφοράς νομιμοποίησης είναι σημαντικά περιορισμένες.
Αν δημοκρατία σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις αντλούν νομιμοποίηση από τη συγκατάθεση των πολιτών τους, τότε αυτό δε σημαίνει συγκατάθεση που δίνεται άπαξ και δια παντός, αλλά συγκατάθεση που πρέπει να δίνεται ξανά και ξανά συμπεριλαμβανομένης και της δυνατότητας να μην δίνεται.
Ωστόσο θεσμικά δεν υπάρχει τρόπος επικύρωσης ή απόρριψης με ψήφο».
Αν δημοκρατία σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις αντλούν νομιμοποίηση από τη συγκατάθεση των πολιτών τους, τότε αυτό δε σημαίνει συγκατάθεση που δίνεται άπαξ και δια παντός, αλλά συγκατάθεση που πρέπει να δίνεται ξανά και ξανά συμπεριλαμβανομένης και της δυνατότητας να μην δίνεται.
Ωστόσο θεσμικά δεν υπάρχει τρόπος επικύρωσης ή απόρριψης με ψήφο».
Thomas Zweifel
Οι Joseph Weiler, U. Haltern, F. Mayer επισημαίνουν
ότι «η ΕΕ αποτελεί ένα άλλο κυβερνητικό επίπεδο που απομακρύνει τους πολίτες
από τη διαδικασία λήψης αποφάσεων ακόμα περισσότερο από ότι τα εθνικά κράτη».
Οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν έχουν τη δυνατότητα να εμπλακούν ουσιαστικά στα εξελικτικά στάδια της ενοποιητικής διαδικασίας, ενώ οι πολιτικές ελίτ αναζητούν τρόπους ουσιαστικής υπέρβασης αυτού του θεμελιώδους δημοκρατικού προαπαιτούμενου.
Σύμφωνα με τον Thomas Zweifel η επιχειρηματολογία όσων επισημαίνουν το πρόβλημα του δημοκρατικού ελλείμματοςστην ΕΕ θεμελιώνεται σε μία σειρά αξιολογήσεις όπως:
«η ΕΕ δεν μπορεί να λειτουργήσει δημοκρατικά καθώς δεν διαθέτει μία κοινότητα επικοινωνίας, εμπειρίας και μνήμης.
Δεν διαθέτει ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα, πολιτικούς ηγέτες [παν-ευρωπαϊκής αποδοχής], μία συνταγματική τάξη πραγμάτων, δεν συνιστά έναν ενιαίο ευρωπαϊκό δήμο αλλά πολλαπλούς δήμους» που διαμορφώθηκαν σε διαφορετικές συνθήκες, με διαφορετικές αξίες και προτεραιότητες.
Η τελευταία επισήμανση παραπέμπει στην ύπαρξη διαφορετικών αξιακών και πολιτικών συστημάτων που μετεξελίσσονται και ομογενοποιούνται συναινετικά και όχι βίαια.
Οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν έχουν τη δυνατότητα να εμπλακούν ουσιαστικά στα εξελικτικά στάδια της ενοποιητικής διαδικασίας, ενώ οι πολιτικές ελίτ αναζητούν τρόπους ουσιαστικής υπέρβασης αυτού του θεμελιώδους δημοκρατικού προαπαιτούμενου.
Σύμφωνα με τον Thomas Zweifel η επιχειρηματολογία όσων επισημαίνουν το πρόβλημα του δημοκρατικού ελλείμματοςστην ΕΕ θεμελιώνεται σε μία σειρά αξιολογήσεις όπως:
«η ΕΕ δεν μπορεί να λειτουργήσει δημοκρατικά καθώς δεν διαθέτει μία κοινότητα επικοινωνίας, εμπειρίας και μνήμης.
Δεν διαθέτει ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα, πολιτικούς ηγέτες [παν-ευρωπαϊκής αποδοχής], μία συνταγματική τάξη πραγμάτων, δεν συνιστά έναν ενιαίο ευρωπαϊκό δήμο αλλά πολλαπλούς δήμους» που διαμορφώθηκαν σε διαφορετικές συνθήκες, με διαφορετικές αξίες και προτεραιότητες.
Η τελευταία επισήμανση παραπέμπει στην ύπαρξη διαφορετικών αξιακών και πολιτικών συστημάτων που μετεξελίσσονται και ομογενοποιούνται συναινετικά και όχι βίαια.
Γιώργος Βοσκόπουλος
.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
Με Αφορμή Μια Επισήμανση Του Joschka Fischer.
Κυριαρχία, Ηγεμονία, Εθνικό Κράτος Και «Ευρώπη».
Το «Δημοκρατικό Έλλειμμα» Της Ε.Ε Και Η Ευρωπαϊκή
Επιτροπή: Μια Αμφισβητούμενη Εξουσία.
«Γκωλισμός» (Gaullism) Και «Ευρωπαϊσμός». Σύντομο
Σχόλιο.
Στοιχειώδη Περί Εθνικισμού.
Περί «Λαϊκισμού». Σύντομη Αναφορά.
04/10/15--00:56: Εαρινή ανθρωποποίηση - η αψιθιά, το
στάχυ, ο κρόκος, η μυρτιά και ο νάρκισσος - ο πόνος της Παν Άγιας Κοσμογενής
Μάνας, η Δήμητρα, γεώργιον μέγα του Κόσμου, και το Μοιρολόι - πού έδυ σου το
κάλλος;... Κόσμε.
Μάνα μου μάνα στο δρόμο μου σπείρανε πέτρα κι αψιθιά.
Μάνα μου μάνα τα νιάτα μου γείρανε κάτω απ'τα σπαθιά.
Μάνα μου μάνα
ηλιόλουστη μέρα μου
πότε θα σε βρω...
Μάνα μου μάνα
τον ήλιο σου φέρε μου
πάνω στο σταυρό
****
κοσμογενής θελξίθος κοσμογυναίκα
ὑπῆρξεν οὐ γενέσθαι γεώργιον μέγα του κόσμου
δικαίον
ην
Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το
κάλλος;
****
Ἡ ζωή, πῶς θνήσκεις; πῶς καί τάφω οἰκεῖς; τοῦ θανάτου
τό βασίλειον λύεις δέ καί τοῦ Ἅδου τούς νεκρούς ἑξανιστᾶς
Ὁ ὡραῖος κάλλει
παρά πάντας βροτούς
ὡς ἀνείδεος νεκρός καταφαίνεται
ὁ τήν φύσιν ὠραΐσας τοῦ παντός
Είναι χρείακάπως να υπάρξ(χ)ει ο-μορφιάκαι κόσμοςώστε
να μην υπάρξ(χ)εια-κοσμία, α-μορφία και α-σχήμια.
.~`~.
Άσμα Ασμάτων.
****
04/12/15--11:12: Από τον Δομήνικο στον Θεοφάνη.
Ο Αντρέι Ρουμπλιόφ, συζητά με το δάσκαλο του, τον
Θεοφάνη τον Έλληνα,
για την ουσία της καλλιτεχνικής δημιουργίας και την
πίστη.
Η Ελλάδα θα γίνει μια «κανονική» χώρα -όπως την
επιθυμούν αρκετοί και αρκετές ή τέλος πάντων όπως αντιλαμβάνονται αυτόν τον
όρο- όταν θα πάψει να ζει υπό καθεστώς πνευματικού ακρωτηριασμού και
πολιτιστικής σχιζοφρένειας.
Όταν, για παράδειγμα, θα γνωρίζουμε τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο, δίχως να απαγορεύεται να γνωρίζουμε τον Θεοφάνη τον Έλληνα (ή για να μην αφήσουμε παραπονεμένους και άλλους: όταν γίνει αντιληπτό πως υπάρχει μια δυτικομεσογειακή διάσταση του «ελληνισμού» και μία ανατολικομεσογειακή τέτοια και πως Νότια Ιταλία και Πελοπόννησος δεν είναι πράγματα διαφορετικά μέχρι τον 12ο αιώνα - και πολλά ακόμα τα οποία χρειάζονται μια εξισορρόπηση).
Όταν, για παράδειγμα, θα γνωρίζουμε τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο, δίχως να απαγορεύεται να γνωρίζουμε τον Θεοφάνη τον Έλληνα (ή για να μην αφήσουμε παραπονεμένους και άλλους: όταν γίνει αντιληπτό πως υπάρχει μια δυτικομεσογειακή διάσταση του «ελληνισμού» και μία ανατολικομεσογειακή τέτοια και πως Νότια Ιταλία και Πελοπόννησος δεν είναι πράγματα διαφορετικά μέχρι τον 12ο αιώνα - και πολλά ακόμα τα οποία χρειάζονται μια εξισορρόπηση).
.~`~.
Θραύσματα ταυτότητας.
Σμιλεύοντας το χρόνο - μέρος α´.
Μέσα στο σύστημα του Μεγάλου Ιεροεξεταστή...
Βιβλίο Δέκατο: 1812 - Κεφάλαιο XVI. Πόλεμος Και
Ειρήνη.
Ο Ανατολικός Χριστιανισμός, «Παγκόσμια Οικονομία»
& Μεσόγειος.
& Μεσόγειος.
04/13/15--02:50: Μια επισήμανση.
«Η τάση της ΕΕ, η οποία συνεχίζει να διευρύνεται προς
Ανατολάς, να θέσει και τις δύο χώρες (Τουρκίακαι Ρωσία) στο περιθώριο αποτελεί
τον παράγοντα ο οποίος έχει συμβάλλει, πέραν της διάστασης του ιστορικού
ανταγωνισμού στις τουρκορωσικές σχέσεις, στην προσέγγιση των δύο χωρών και ο
οποίος ενδέχεται να τις αναγκάσει να συνάψουν στενότερες σχέσεις μελλοντικά.
Αυτή η σχέση περιθωριοποίησης είναι ικανή να δώσει άλλες διαστάσεις στις τουρκορωσικές σχέσεις.
Η προσέγγιση αυτή, ικανή να επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό τις ευρασιατικές ισορροπίες καθώς και να ενεργοποιήσει το πεδίο έλξης αναφορικά με τις σχέσεις που διατηρούν οι δύο χώρες με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, αποδεικνύει τη δύναμη των παγκόσμιων ισορροπιών να προσδιορίζουν τις διμερείς σχέσεις» [*].
Αυτή η σχέση περιθωριοποίησης είναι ικανή να δώσει άλλες διαστάσεις στις τουρκορωσικές σχέσεις.
Η προσέγγιση αυτή, ικανή να επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό τις ευρασιατικές ισορροπίες καθώς και να ενεργοποιήσει το πεδίο έλξης αναφορικά με τις σχέσεις που διατηρούν οι δύο χώρες με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, αποδεικνύει τη δύναμη των παγκόσμιων ισορροπιών να προσδιορίζουν τις διμερείς σχέσεις» [*].
Τα προηγούμενα γράφονταν το 2001, όταν οι Vladimir
Putin και Recep Tayyip Erdoğan, είτε πρωτοεμφανίζονταν είτε δεν είχαν
εμφανιστεί στο προσκήνιο με τη δυναμική που γνωρίζουμε τώρα. Η αφήγηση και η
γραμμή σκέψης που επικρατεί στο αριστεροδεξιό άτομο και στην αρθρογραφία της
«κοινής γνώμης» έχει ως εξής:
Η «Ρωσία του Putin» είναι αυταρχική, η «Τουρκία του Erdoğan» το ίδιο, άρα γι'αυτό προσεγγίζει η Τουρκίατη Ρωσία.
Η άποψη αυτή δεν αντέχει σε κριτική (είτε προσωποποιεί την διεθνή πολιτική μιας χώρας, είτε αποδίδει την εξωτερική πολιτική στο εσωτερικό πρότυπο μιας χώρας) και υποκρύπτει ένα αίσθημα και μια προσπάθεια προσηλυτισμού.
Δεν εξηγεί, ανάμεσα σε άλλα, πως είναι δυνατόν να περιγράφεται μια τέτοια προοπτική, όπως αυτή της προηγούμενης παραγράφου, προτού δημιουργηθούν η «Ρωσία του Putin» και η «Τουρκία του Erdoğan».
Απόψεις και προσεγγίσεις αυτού του είδους, οι οποίες ιστορικά ήταν αδιάφορες μέχρι που τις επέβαλλαν ως κυρίαρχες η φιλελεύθερη και η μαρξιστική σκέψη, είναι υποχρεωμένες να εξηγούν τα εξής:
1ον) εάν οι αυταρχικές χώρες είναι πολεμοχαρείς και οι δημοκρατικές χώρες όχι, πως εξηγείται ότι το Ιράν τον τελευταίο ενάμισι αιώνα έχει διεξάγει μόλις έναν πόλεμο, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία ή οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σαρώσει τον πλανήτη;
2ον) εάν οι χώρες προσεγγίζονται στη διεθνή πολιτική με βάση το εσωτερικό τους πρότυπο, πως εξηγείται η προσέγγιση των «καπιταλιστικών Ηνωμένων Πολιτειών» και της «κομμουνιστικής Κίνας» για μια περίοδο του ψυχρού πολέμου;
3ον) εάν οι «κακές» χώρες προσεγγίζουν όμοιες τους και οι «καλές» αντίστοιχα, πως εξηγείται οι επί δεκαετίες σχέση των Ηνωμένων Πολιτειών με τη Σαουδική Αραβία και το Μαρόκο (μάλιστα όσοι επιδίωκαν έναν πόλεμο με το Ιράν, αυτή την περίοδο βρίσκονται σε μια κατάσταση σύγχυσης) και η προσπάθεια τους να εγκαθιδρύσουν ένα G2 με την Κίνα ή οι παραδοσιακές σχέσεις της Ινδίας (η οποία θεωρείται ως η μεγαλύτερη δημοκρατία στον πλανήτη) με την Ρωσία ή η Κίνα ως μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Γερμανίας, η οποία ξεπερνά Ηνωμένες Πολιτείες;
Η «Ρωσία του Putin» είναι αυταρχική, η «Τουρκία του Erdoğan» το ίδιο, άρα γι'αυτό προσεγγίζει η Τουρκίατη Ρωσία.
Η άποψη αυτή δεν αντέχει σε κριτική (είτε προσωποποιεί την διεθνή πολιτική μιας χώρας, είτε αποδίδει την εξωτερική πολιτική στο εσωτερικό πρότυπο μιας χώρας) και υποκρύπτει ένα αίσθημα και μια προσπάθεια προσηλυτισμού.
Δεν εξηγεί, ανάμεσα σε άλλα, πως είναι δυνατόν να περιγράφεται μια τέτοια προοπτική, όπως αυτή της προηγούμενης παραγράφου, προτού δημιουργηθούν η «Ρωσία του Putin» και η «Τουρκία του Erdoğan».
Απόψεις και προσεγγίσεις αυτού του είδους, οι οποίες ιστορικά ήταν αδιάφορες μέχρι που τις επέβαλλαν ως κυρίαρχες η φιλελεύθερη και η μαρξιστική σκέψη, είναι υποχρεωμένες να εξηγούν τα εξής:
1ον) εάν οι αυταρχικές χώρες είναι πολεμοχαρείς και οι δημοκρατικές χώρες όχι, πως εξηγείται ότι το Ιράν τον τελευταίο ενάμισι αιώνα έχει διεξάγει μόλις έναν πόλεμο, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία ή οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σαρώσει τον πλανήτη;
2ον) εάν οι χώρες προσεγγίζονται στη διεθνή πολιτική με βάση το εσωτερικό τους πρότυπο, πως εξηγείται η προσέγγιση των «καπιταλιστικών Ηνωμένων Πολιτειών» και της «κομμουνιστικής Κίνας» για μια περίοδο του ψυχρού πολέμου;
3ον) εάν οι «κακές» χώρες προσεγγίζουν όμοιες τους και οι «καλές» αντίστοιχα, πως εξηγείται οι επί δεκαετίες σχέση των Ηνωμένων Πολιτειών με τη Σαουδική Αραβία και το Μαρόκο (μάλιστα όσοι επιδίωκαν έναν πόλεμο με το Ιράν, αυτή την περίοδο βρίσκονται σε μια κατάσταση σύγχυσης) και η προσπάθεια τους να εγκαθιδρύσουν ένα G2 με την Κίνα ή οι παραδοσιακές σχέσεις της Ινδίας (η οποία θεωρείται ως η μεγαλύτερη δημοκρατία στον πλανήτη) με την Ρωσία ή η Κίνα ως μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Γερμανίας, η οποία ξεπερνά Ηνωμένες Πολιτείες;
Η διεθνή πολιτική δεν καθορίζεται από τα αξιώματα και
τις πολεμικές που προβάλλουν τα αριστεροδεξιά άτομα και η αρθρογραφία της
«κοινής γνώμης».
Βέβαια τα αξιώματα και οι πολεμικές εξυπηρετούν στην απόκρυψη των απλών σκέψεων που γράφονται στην πρώτη παράγραφο -και στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης-, αλλά η συνεχής αποτυχία παραμένει.
Η αποτυχία φανερώνει έναν τρόπο.
Τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά το αριστεροδεξιό άτομο σε μια κατάσταση στην οποία είναι σαφές ότι η πλειονότητα ατόμων και κρατών (δηλαδή εκτός Η.Π.Α και δυτ. Ευρώπης) δεν επιβεβαιώνει τις αντιλήψεις του και δεν δέχεται, πεισματικά, να προσηλυτιστεί σε αυτές.
Στο σημείο αυτό, το κεκαλυμμένο θρησκευτικό συναίσθημα της κοσμικής ιεραποστολής του ατόμου αυτού, εύκολα μεταστρέφεται και από πόθος για προσηλυτισμό ατόμων και κρατών μετατρέπεται σε ορμέμφυτη τάση για καταδίκη και μίσος.
Όπως είχε γράψει και ο Martin Wight: "«Εκείνος που δεν είναι με το μέρος μας είναι εναντίον μας»... δεν είσαι υπέρ της Αμερικής (ή της Ρωσίας), αν δεν είσαι έντονα κατά της Ρωσίας (ή της Αμερικής)".
Έτσι οδηγούμαστε σε ένα άτομο το οποίο πρέπει να μισεί ή να λατρεύει κάτι προκειμένου να στέκεται απέναντι ή πλάι σε αυτό το κάτι.
Βέβαια τα αξιώματα και οι πολεμικές εξυπηρετούν στην απόκρυψη των απλών σκέψεων που γράφονται στην πρώτη παράγραφο -και στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης-, αλλά η συνεχής αποτυχία παραμένει.
Η αποτυχία φανερώνει έναν τρόπο.
Τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά το αριστεροδεξιό άτομο σε μια κατάσταση στην οποία είναι σαφές ότι η πλειονότητα ατόμων και κρατών (δηλαδή εκτός Η.Π.Α και δυτ. Ευρώπης) δεν επιβεβαιώνει τις αντιλήψεις του και δεν δέχεται, πεισματικά, να προσηλυτιστεί σε αυτές.
Στο σημείο αυτό, το κεκαλυμμένο θρησκευτικό συναίσθημα της κοσμικής ιεραποστολής του ατόμου αυτού, εύκολα μεταστρέφεται και από πόθος για προσηλυτισμό ατόμων και κρατών μετατρέπεται σε ορμέμφυτη τάση για καταδίκη και μίσος.
Όπως είχε γράψει και ο Martin Wight: "«Εκείνος που δεν είναι με το μέρος μας είναι εναντίον μας»... δεν είσαι υπέρ της Αμερικής (ή της Ρωσίας), αν δεν είσαι έντονα κατά της Ρωσίας (ή της Αμερικής)".
Έτσι οδηγούμαστε σε ένα άτομο το οποίο πρέπει να μισεί ή να λατρεύει κάτι προκειμένου να στέκεται απέναντι ή πλάι σε αυτό το κάτι.
[*] Ahmet Davutoğlu, Το στρατηγικό βάθος. Η διεθνής
θέση της Τουρκίας, Εκδ Ποιότητα (2010) - Stratejik derinlik: Türkiye'nin
uluslararası konumu. Küre Yayınları, 2001
.~`~.
04/15/15--01:03:
Σύντομο σχόλιο για την υπαρκτή ελλαδική «αριστερά και δεξιά».
Σύντομο σχόλιο για την υπαρκτή ελλαδική «αριστερά και δεξιά».
Εάν έπρεπε, οπωσδήποτε, να βρω κάτι «θετικό», μέσα σε
όλον αυτόν το βόρβορο και την άθλια κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το
κομματικό σύστημα της χώρας, αυτό θα ήταν, μάλλον, το εξής: Θα γίνει τελικά
φανερό εάν, και κατά πόσο, η ελληνική κοινωνία διαθέτει τα ψυχικά αποθέματα και
τις πνευματικές δυνάμεις να νοηματοδοτήσει τον εαυτό της ως διακριτή πολιτική
παρουσία στον 21ο αιώνα - δηλαδή, εάν, και κατά πόσο, θα γεννήσει πολιτικά
ρεύματα και κόμματα μέσω των οποίων θα δηλώνει πως έχει λόγο ύπαρξης.
Γιατί, εάν ο έσχατος «αριστερός και δεξιός» πολιτικός
σου ορίζοντας -ως κόμμα ή ιδεολογικό ρεύμα- είναι, η μετάφραση ή/και η
παπαγαλία των Ντε Λεζ, Τριανταφύλλου, Λούμαν, Λακάν, Μαραντζίδη, Φρίντμαν,
Ντεριντά, Ρωλς, Ράμφο, Ζίζεκ, Σεβαστάκη (και δεν ξέρω εγώ ποιου άλλου), οι
μνήμες του εμφυλίου, η δήλωση πως «η Ευρώπη αλλάζει» και η αυτοπροβολή σου ως
«Αντι/Ευρωπαϊστής ή Αντι/Μνημονιακός-Μερκελιστής», αυτό δεν σημαίνει πως έχεις
και κάτι προσφέρεις ή κάτι να πεις για τις ανάγκες και τα προβλήματα που
αντιμετωπίζει η συγκεκριμένη κοινωνία, στην οποία απευθύνεσαι, από την οποία
ψηφίζεσαι και η οποία είναι η βάση νομιμοποίησης και ο λόγος -υποτίθεται- για
τον οποίον υπάρχεις.
Μπορείς να απευθυνθείς και σε άλλες κοινωνίες, που
είναι πιο κοντά στα γούστα σου εάν θες.
Οι κοινωνίες, οι συλλογικότητες, τα κράτη και τα έθνη
δεν υπάρχουν «στο ρελαντί». Το ότι υπάρχεις στο παρόν (έστω φυτοζωόντας και
παπαγαλίζοντας) δεν σημαίνει για κανέναν λόγο πως θα -συνεχίσεις να- υπάρχεις
και στο μέλλον (έστω φυτοζωόντας και παπαγαλίζοντας).
04/15/15--01:04: The Rise of the Nation-State across
the World, 1816 to 2001 by Andreas Wimmer and Yuval Feinstein.
Andreas Wimmer, Department of Sociology, University of
California Los Angeles, 264 Haines Hall, Box 951551, Los Angeles, CA 90095-1551
(awimmer@soc.ucla.edu).
Abstract
Why did the nation-state proliferate across the world
over the past 200 years, replacing empires, kingdoms, city-states, and the
like? Using a new dataset with information on 145 of today’s states from 1816
to the year they achieved nation-statehood, we test key aspects of
modernization, world polity, and historical institutionalist theories. Event
history analysis shows that a nation-state is more likely to emerge when a
power shift allows nationalists to overthrow or absorb the established regime.
Diffusion of the nation-state within an empire or among neighbors also tilts
the balance of power in favor of nationalists. We find no evidence for the
effects of industrialization, the advent of mass literacy, or increasingly
direct rule, which are associated with the modernization theories of Gellner,
Anderson, Tilly, and Hechter. Nor is the growing global hegemony of the
nation-state model a good predictor of individual instances of nation-state
formation, as Meyer’s world polity theory would suggest. We conclude that the
global rise of the nation-state is driven by proximate and contextual political
factors situated at the local and regional levels, in line with historical
institutionalist arguments, rather than by domestic or global structural forces
that operate over the long durée.
*
The French and American revolutions of the
late-eighteenth century gave birth to the ideal of the modern nation-state - an
independent state with a written constitution, ruled in the name of a nation of
equal citizens. During those days, all other states were still governed on the
basis of other principles of legitimacy. In dynastic states, a prince was
entitled to assume the mantle of power upon the death of his father (as in the
multiethnic Habsburg and Ethiopian empires); in theocracies, religious leaders
guided their flocks in worldly matters as well (e.g., in Tibet and Montenegro);
Ottoman and Spanish elites spread the true faith across the globe, British
governors brought progress to ‘‘backward’’ peoples in far-away places, and,
during the twentieth century, the party cadres of the Soviet Union advanced a revolutionary,
transnational project in the name of the world’s working classes. Kings,
theocrats, and imperial elites attempted to extend their states’ boundaries
irrespective of the ethnic backgrounds of those who came under their rule.
Compare that situation to the world today: empires
have dissolved, theocracies have been dethroned, and only a handful of
countries, mostly in the Middle East, are still governed as absolutist
monarchies comparable to prerevolutionary France, where the king ruled in the name
of God and represented the House of Bourbon, not the French nation. The once
revolutionary template of political legitimacy -self-rule in the name of a
nation of equal citizens- is now almost universally adopted. This framework is
recognized as the essence of modern statehood, so much so that the terms
‘‘nations’’ and ‘‘states’’ are often used interchangeably. Figure 1 shows that
the global ascent of the nation-state over the past 200 years was a
discontinuous process, unfolding in various waves linked to the break-up of
large empires.
ΣύνδεσμοςPrinceton.eduAmerican Sociological Review
.~`~.
Κείμενα περί Κράτους
04/17/15--01:29: Τρία σύντομα σχόλια για το εσωτερικό
σκηνικό.
I
Λυπάμαι που το γράφω, αλλά η Ελλάδα, ως κράτος, δεν
έχει λόγο ύπαρξης.
Η ελληνική κοινωνία, ότι και εάν σημαίνει αυτή η φράση πλέον, μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει εφόσον το επιθυμεί -αν και ούτε αυτό φαίνεται πιθανόν με το μέγεθος της απέχθειας και του μίσους που επικρατεί- αλλά θα πρέπει να συνειδητοποιήσει σε τι θέση βρίσκεται.
Η ελληνική κοινωνία μπορεί να οπισθοδρομήσει στη μορφή της ακρατικής κοινωνίας (παρέα με τους Χούτου, τους Παλαιστίνιους, τους Κούρδους και άλλους - είναι μια παγίδα να εξιδανικεύονται οι ακρατικές κοινωνίες στον 21ο αιώνα, είναι σφάλμα).
Υπό τη μορφή κρατικής κοινωνίας, πάντως, δεν έχει λόγο ύπαρξης εάν συνεχίσει με τα ίδια μυαλά.
Η ελληνική κοινωνία, ότι και εάν σημαίνει αυτή η φράση πλέον, μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει εφόσον το επιθυμεί -αν και ούτε αυτό φαίνεται πιθανόν με το μέγεθος της απέχθειας και του μίσους που επικρατεί- αλλά θα πρέπει να συνειδητοποιήσει σε τι θέση βρίσκεται.
Η ελληνική κοινωνία μπορεί να οπισθοδρομήσει στη μορφή της ακρατικής κοινωνίας (παρέα με τους Χούτου, τους Παλαιστίνιους, τους Κούρδους και άλλους - είναι μια παγίδα να εξιδανικεύονται οι ακρατικές κοινωνίες στον 21ο αιώνα, είναι σφάλμα).
Υπό τη μορφή κρατικής κοινωνίας, πάντως, δεν έχει λόγο ύπαρξης εάν συνεχίσει με τα ίδια μυαλά.
Η αποτυχία της πολιτικής οντότητας υπό την ονομασία
Hellenic Republic είναι συνολική και ολοκληρωτική.
Οι άνθρωποι που θεωρούν τα προηγούμενα υπερβολικά,
εκτιμώ, πως δεν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος και την έκταση της ήττας και το πως
διαγράφεται το μέλλον τούτης εδώ της χώρας.
Ο λόγος ύπαρξης της θα είναι η αποπληρωμή των χρεών με κόμματα μαριονέτες τα οποία μέσω της διαμόρφωσης μεγάλων δόσεων «αριστερής και δεξιάς» εσωτερικής ιδεολογίας θα εγκλωβίζουν συνειδήσεις εντός πνευματικών μεταπρατικών κλιβάνων πείθοντας τους πολίτες, μέσω γενικεύσεων, πως συνεισφέρουν σε αόριστες έννοιες και συμμετέχουν σε παγκόσμια δρώμενα και εξελίξεις (διαιωνίζοντας κατά αυτόν τον τρόπο το καθεστώς προστασίας), ενώ την ίδια στιγμή δεν θα έχουν τίποτα να πουν για όσα συμβαίνουν δίπλα τους.
Φυγή από την πραγματικότητα.
Ο λόγος ύπαρξης της θα είναι η αποπληρωμή των χρεών με κόμματα μαριονέτες τα οποία μέσω της διαμόρφωσης μεγάλων δόσεων «αριστερής και δεξιάς» εσωτερικής ιδεολογίας θα εγκλωβίζουν συνειδήσεις εντός πνευματικών μεταπρατικών κλιβάνων πείθοντας τους πολίτες, μέσω γενικεύσεων, πως συνεισφέρουν σε αόριστες έννοιες και συμμετέχουν σε παγκόσμια δρώμενα και εξελίξεις (διαιωνίζοντας κατά αυτόν τον τρόπο το καθεστώς προστασίας), ενώ την ίδια στιγμή δεν θα έχουν τίποτα να πουν για όσα συμβαίνουν δίπλα τους.
Φυγή από την πραγματικότητα.
II
Η Ελλάδα δεν είναι αποικία όπως ακούγεται ή γράφεται
συχνά.
Είναι ένα παράρτημα υπό καθεστώς θεσμοθετημένης προστασίας. Aυτό οφείλεται πρώτιστα στην αδυναμία που υπάρχει στο εσωτερικό της χώρας, και μονάχα σε δεύτερο βαθμό στη δύναμη εξωτερικών παραγόντων - δεν μας φταίνε δηλαδή μονάχα οι άλλοι.
Εάν μπορεί κάτι να χαριστεί σε συνθήκες εσωτερικής πολιτικής, τίποτα δεν χαρίζεται σε διεθνές επίπεδο.
Είναι ένα παράρτημα υπό καθεστώς θεσμοθετημένης προστασίας. Aυτό οφείλεται πρώτιστα στην αδυναμία που υπάρχει στο εσωτερικό της χώρας, και μονάχα σε δεύτερο βαθμό στη δύναμη εξωτερικών παραγόντων - δεν μας φταίνε δηλαδή μονάχα οι άλλοι.
Εάν μπορεί κάτι να χαριστεί σε συνθήκες εσωτερικής πολιτικής, τίποτα δεν χαρίζεται σε διεθνές επίπεδο.
Ως πρωτεύουσα τού ελληνικού κράτους, η Αθήνα διαθέτει
μια παγκόσμια πρωτοτυπία και πρωτιά, η οποία είναι ενδεικτική για την υφή και
την ποιότητα συνολικά του ελληνικού κράτους.
Δεν έχει βομβαρδιστεί ποτέ από εχθρικά παρά μονάχα από συμμαχικά στρατεύματα.
Όχι «εχθροί», αλλά μονάχα «φίλοι» έχουν βομβαρδίσει την Αθήνα:
οι Γάλλοι το 1916 και οι Βρετανοί το 1944.
Δεν έχει βομβαρδιστεί ποτέ από εχθρικά παρά μονάχα από συμμαχικά στρατεύματα.
Όχι «εχθροί», αλλά μονάχα «φίλοι» έχουν βομβαρδίσει την Αθήνα:
οι Γάλλοι το 1916 και οι Βρετανοί το 1944.
Από τη γέννεση του ελληνικού κράτους, η εξάρτηση και η
υποτέλεια αποτέλεσε δομικό συστατικό στοιχείο των πολιτικών συστημάτων.
Κομπραδόροι, υλικοπνευματικοί μεταπράτες, οργανικοί διανοούμενοι και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του καθεστώτος προστασίας αποτελούν ένα κλειστό σύστημα εξουσίας το οποίο επενδύεται «αριστερές και δεξιές» προβιές.
Κομπραδόροι, υλικοπνευματικοί μεταπράτες, οργανικοί διανοούμενοι και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του καθεστώτος προστασίας αποτελούν ένα κλειστό σύστημα εξουσίας το οποίο επενδύεται «αριστερές και δεξιές» προβιές.
Όσο η χώρα καταναλώνει αντί να παράγει ιδέες (οι
οποίες είναι άυλα προϊόντα) και δεν γεννά, μέσω διαδικασιών αυτόχθονης
πνευματικής παραγωγής, μορφωτικά κινήματα, δεν πρόκειται να αποκτήσει κόμματα
και παρατάξεις που θα έχουν ως κύριες λειτουργίες τους κάτι περισσότερο από τα
εξής: 1ον) την εξυπηρέτηση πελατειακών δικτύων, συντεχνιών και κομματοπαίδων
και
2ον) την άνευ όρων εξυπηρέτηση εξωεθνικών κέντρων, προκειμένου αυτά τα κόμματα και παρατάξεις να έχουν την εύνοια τους και να αυτοσυντηρούνται μέσω δανεικών και επιδοτήσεων.
2ον) την άνευ όρων εξυπηρέτηση εξωεθνικών κέντρων, προκειμένου αυτά τα κόμματα και παρατάξεις να έχουν την εύνοια τους και να αυτοσυντηρούνται μέσω δανεικών και επιδοτήσεων.
III
Η «πολιτική τάξη» της χώρας απέτυχε. Πλήρως.
Πέντε χρόνια τώρα, τα κόμματα δεν κατάφεραν τίποτα ή μάλλον κατάφεραν ένα τεράστιο μηδέν - θετικά μιλωντας, διότι αρνητικά πέτυχαν πάρα πολλά.
Έχει ψηφιστεί και κυβερνήσει το 92,45% του πολιτικού συστήματος του 2009 (ή το 87,62%, εάν υπολογίσουμε και τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα).
Το πολιτικό σύστημα απέτυχε. Πόσο πιο καθαρά να το πούμε.
Και ας μην οικτίρουν «οι αστοί» της φακής «τον λαό».
«Ο λαός» τους ψήφισε όλους.
Πέντε χρόνια τώρα, τα κόμματα δεν κατάφεραν τίποτα ή μάλλον κατάφεραν ένα τεράστιο μηδέν - θετικά μιλωντας, διότι αρνητικά πέτυχαν πάρα πολλά.
Έχει ψηφιστεί και κυβερνήσει το 92,45% του πολιτικού συστήματος του 2009 (ή το 87,62%, εάν υπολογίσουμε και τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα).
Το πολιτικό σύστημα απέτυχε. Πόσο πιο καθαρά να το πούμε.
Και ας μην οικτίρουν «οι αστοί» της φακής «τον λαό».
«Ο λαός» τους ψήφισε όλους.
.~`~.
04/18/15--11:25: Είπε ο Διδάσκαλος...
Ι
Σε χώρα επικίνδυνη, μην εισέλθεις'σε χώρα ακυβέρνητη,
μην εγκατασταθείς.
Αν στο βασίλειο επικρατεί η Οδός, αναδείξουν στο βασίλειο δεν επικρατεί η Οδός, μείνε στην αφάνεια.
Σε χώρα που επικρατεί η Οδός, είναι ντροπή να παραμείνεις φτωχός και άσημος'σε χώρα που δεν επικρατεί η Οδός, είναι ντροπή ν'απολαμβάνεις τιμές και πλούτη.
Αν στο βασίλειο επικρατεί η Οδός, αναδείξουν στο βασίλειο δεν επικρατεί η Οδός, μείνε στην αφάνεια.
Σε χώρα που επικρατεί η Οδός, είναι ντροπή να παραμείνεις φτωχός και άσημος'σε χώρα που δεν επικρατεί η Οδός, είναι ντροπή ν'απολαμβάνεις τιμές και πλούτη.
ΙΙ
Αν τα ονόματα δεν είναι ορθά, η γλώσσα δεν ταιριάζει
με τα πράγματα.
Εάν η γλώσσα δεν ταιριάζει με τα πράγματα, οι πράξεις μας δεν πετυχαίνουν.
Εάν οι πράξεις μας δεν πετυχαίνουν, οι Τελετές κι η μουσική δεν ευδοκιμούν.
Εάν οι τελετές και η μουσική δεν ευδοκιμούν, οι τιμωρίες και οι ποινές δεν βρίσκουν τον στόχο τους. Εάν οι τιμωρίες και οι ποινές δεν βρίσκουν τον στόχο τους, ο λαός δεν ξέρει που ν'ακουμπήσει χέρια και πόδια.
Εάν η γλώσσα δεν ταιριάζει με τα πράγματα, οι πράξεις μας δεν πετυχαίνουν.
Εάν οι πράξεις μας δεν πετυχαίνουν, οι Τελετές κι η μουσική δεν ευδοκιμούν.
Εάν οι τελετές και η μουσική δεν ευδοκιμούν, οι τιμωρίες και οι ποινές δεν βρίσκουν τον στόχο τους. Εάν οι τιμωρίες και οι ποινές δεν βρίσκουν τον στόχο τους, ο λαός δεν ξέρει που ν'ακουμπήσει χέρια και πόδια.
Κομφούκιος
孔夫子
.~`~.
- Είπε ο Διδάσκαλος: Όταν κυβερνάς...
- Είπε ο Διδάσκαλος: Ο άριστος...
- Ρώτησαν τον Διδάσκαλο...
- Ο άριστος, το δέον γενέσθαι, η μέθεξη με την
πραγματικότητα δίχως την παθητική προσχώρηση σε ένα σύστημα αφηρημένων αξιών -
και ένα σχόλιο περί της αριστεράς και της δεξιάς.
- Είπαν ή έγραψαν - γνῷ τὸν μέσον ἀεὶ... Πλάτων και
Κομφούκιος.
- Και ο Κομφούκιος αποκρίθηκε...
04/19/15--01:19: Τα αυτονόητα μας
Πολλές φορές τα
αυτονόητα μας, οι προκείμενες μας, ο τρόπος με τον οποίον ερμηνεύουμε τα
συμβαίνοντα δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Ο Α'και ο Β' παγκόσμιος
πόλεμος, οι οποίοι και οι δύο είχαν ως πυρήνα τους την ευρωπαϊκή ήπειρο, δεν
οδήγησαν στην παγκόσμια ευρωπαϊκή ηγεμονία αλλά στο τέλος της, και στην ανάδυση
της κυριαρχίας εξωευρωπαϊκών δυνάμεων (με κύρια τις Η.Π.Α).
Το τέλος της Ε.Σ.Σ.Δ δεν οδήγησε στο «τέλος της ιστορίας» και στην πλανητική κυριαρχία της «Δύσεως», αλλά στο τέλος της «δυτικής» κυριαρχίας σε πλανητική κλίμακα όπως αυτή εκφράστηκε τους τελευταίους δύο αιώνες.
Έτσι και η οικονομική ενοποίηση του πλανήτη δεν οδηγεί σε πολιτική ενοποίηση -όπως πιστεύουν ορισμένοι- αλλά σε πολιτικό κατακερματισμό.
Το τέλος της Ε.Σ.Σ.Δ δεν οδήγησε στο «τέλος της ιστορίας» και στην πλανητική κυριαρχία της «Δύσεως», αλλά στο τέλος της «δυτικής» κυριαρχίας σε πλανητική κλίμακα όπως αυτή εκφράστηκε τους τελευταίους δύο αιώνες.
Έτσι και η οικονομική ενοποίηση του πλανήτη δεν οδηγεί σε πολιτική ενοποίηση -όπως πιστεύουν ορισμένοι- αλλά σε πολιτικό κατακερματισμό.
Απέναντι στα αυτονόητα μας
πρέπει πάντα να στεκόμαστε κριτικά.
Τα στοιχεία και τα δεδομένα δεν κάνουν τίποτα, τα αυτονόητα μας τα κάνουν όλα.
Τα στοιχεία και τα δεδομένα δεν κάνουν τίποτα, τα αυτονόητα μας τα κάνουν όλα.
.~`~.
04/21/15--11:26: Ανάμεσα στην Σκύλλα και τη Χάρυβδη.
Οι λεγόμενες «νεωτερικές»
εδαφικές ταυτότητες και η πολιτική οντότητα με την οποία αυτές συνδέθηκαν,
δηλαδή το εθνοκράτος, έρχονται σε «σύγκρουση» με -ή αποδομούνται από- τις
αναδυόμενες «μετανεωτερικές» μη εδαφικές, «δικτυωτές ή σποραδικές» ταυτότητες
(όχι σε όλα τα μέρη του πλανήτη και όχι με τον
ίδιο τρόπο).
Απόλυτα αυτόνομες και ολοκληρωτικά από μόνες τους, οι λεγόμενες «μετανεωτερικές» μη εδαφικές, «δικτυωτές ή σποραδικές» ταυτότητες -οι οποίες σε κάποιο βαθμό είναι μια επαναφορά στην προΒεστφαλιανή διεθνοπολιτική τάξη η οποίο συνέδεε τις γραφές με την κυριαρχία- δεν μπορούν να οικοδομήσουν πολιτικές οντότητες.
Απόλυτα αυτόνομες και ολοκληρωτικά από μόνες τους, οι λεγόμενες «μετανεωτερικές» μη εδαφικές, «δικτυωτές ή σποραδικές» ταυτότητες -οι οποίες σε κάποιο βαθμό είναι μια επαναφορά στην προΒεστφαλιανή διεθνοπολιτική τάξη η οποίο συνέδεε τις γραφές με την κυριαρχία- δεν μπορούν να οικοδομήσουν πολιτικές οντότητες.
Δεν υπάρχει «ΜεταΚυριαρχία»
αλλά ΝεοΜεσαιωνισμός (σε ανώτερη τεχνολογική βάση).
Η «νεωτερική» εδαφική
«αριστεροδεξιά» μπορεί να είναι παρωχημένη, ξεπερασμένη και να μην δύναται να
αντεπεξέλθει στις συνθήκες του παρόντος (πόσο μάλλον όταν δρα εντός της
νεοαυτοκρατορικής δομής της Ε.Ε).
Όμως, απόλυτα αυτόνομη και ολοκληρωτικά από μόνη της, η «μετανεωτερική» και μη εδαφική «αριστεροδεξιά» το μόνο που μπορεί να επιτύχει είναι η διάλυση και ο κατακερματισμός των κοινωνιών.
Δεν μπορεί να οικοδομήσει παρά μονάχα να αποδομήσει κοινωνίες.
Όμως, απόλυτα αυτόνομη και ολοκληρωτικά από μόνη της, η «μετανεωτερική» και μη εδαφική «αριστεροδεξιά» το μόνο που μπορεί να επιτύχει είναι η διάλυση και ο κατακερματισμός των κοινωνιών.
Δεν μπορεί να οικοδομήσει παρά μονάχα να αποδομήσει κοινωνίες.
Το θεμελιώδες ζήτημα,
λοιπόν -παρά τις κυρίαρχες απόψεις που επικρατούν στη δημόσια σφαίρα-, δεν
είναι η έκβαση αυτής της σύγκρουσης, αλλά η -δεν βρίσκω άλλη λέξη- «υπέρβαση»
της.
Η επικράτηση της
-νοοτροπίας και της λογικής της- σύγκρουσης θα οδηγήσει στον όλεθρο.
Ούτε με τη Σκύλλα -είναι το
δίκαιο-, ούτε με τη Χάρυβδη
(Πρέπει να ξαναδιαβάσω την Οδύσσεια)
Υ.γ: 1) Τα περί
«νεωτερικότητας» και «μετανεωτερικότητας» είναι, σε όχι μικρό βαθμό, κατά βάση
ένα σχήμα ευρωκεντρικό το οποίο χρησιμοποιώ καταχρηστικά για λόγους ευκολίας
και κατανόησης. 2) Ο τόπος αυτός, παρά την υλική του απίσχναση, έχει προνομιακά
πνευματικά εφόδια για να
αντεπεξέλθει σε αυτή την κρίση ή μετάβαση, σε αντίθεση με τη Γαλλία, η οποία
είναι η αποθέωση του νεωτερικού παραδείγματος πολιτικά, και της οποίας θεωρώ
-μιλώντας ιδεαλιστικά- πως ενδέχεται, σε βάθος χρόνου, να κινδυνεύσει ακόμα και
η ίδια της η ύπαρξη ως διακριτή ταυτότητα, πολιτική οντότητα και κοσμικό
παράδειγμα.
.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και
πληρέστερη προοπτική
Σύντομη αναφορά στον
κίνδυνο διολίσθησης των Ηνωμένων Πολιτειών στον σεκταρισμό.
Σύντομο σχόλιο περί
γαλλικής Laïcité και Ισλάμ.
Ένα μοιραίο -ιστορικό-
σφάλμα;
Τρία Επίπεδα Και «Αριστερά»
Και «Δεξιά».
Υπερεθνικές
πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.
Τι σηματοδοτεί μια
σημαντική μετάβαση. Εισαγωγική αναφορά.
04/22/15--07:47:
Δύο σύντομα σχόλια περί Κίνας και «Κεντρικού Ισλάμ».
Δύο σύντομα σχόλια περί Κίνας και «Κεντρικού Ισλάμ».
Ι
Η Κίνα, το 2014, είχε
περίπου 630 εκατομμύρια χρήστες διαδικτύου. Δηλαδή περισσότερους χρήστες
διαδικτύου από τον συνολικό πληθυσμό της Ε.Ε ή ολόκληρης της Βόρειας Αμερικής
(Η.Π.Α, Μεξικό, Καναδάς).
Ο συνολικός πληθυσμός της
Ευρωζώνης -η οποία αποτελείται από 19 εθνικά κράτη-, είναι περίπου 350
εκατομμύρια άνθρωποι (αυτός είναι ο συνολικός πληθυσμός, όχι οι χρήστες
διαδικτύου).
Η Ευρωπαϊκή Ένωση -η οποία αποτελείται από 28 εθνικά κράτη- έχει πληθυσμό περίπου 510 εκατομμύρια ανθρώπους.
Ο πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι περίπου 320 εκατομμύρια άνθρωποι (εκ των οποίων μάλιστα ένα ποσοστό, που κυμαίνεται από 10% έως 15% δεν μιλούν την αγγλοσαξονική).
Η Ευρωπαϊκή Ένωση -η οποία αποτελείται από 28 εθνικά κράτη- έχει πληθυσμό περίπου 510 εκατομμύρια ανθρώπους.
Ο πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι περίπου 320 εκατομμύρια άνθρωποι (εκ των οποίων μάλιστα ένα ποσοστό, που κυμαίνεται από 10% έως 15% δεν μιλούν την αγγλοσαξονική).
Στην Ασία βρίσκεται το 45,7%
των χρηστών διαδικτύου. Στην Ευρώπη το 19,2%.
Στην Λατινική Αμερική το 10,5%, στη Βόρειο Αμερική το 10,2% και στην Αφρική το 9,8%.
Στην Λατινική Αμερική το 10,5%, στη Βόρειο Αμερική το 10,2% και στην Αφρική το 9,8%.
Την τελευταία δεκαετία η
Κίνα ξέφυγε από τον έλεγχο, τις εκτιμήσεις και τους υπολογισμούς όλων. Ακόμα και
άνθρωποι που δεν ασχολούνται καθόλου με τα διεθνή, την τελευταία πενταετία,
συνειδητοποίησαν, θέλοντας και μη, πόσο αισθητή έχει κάνει την παρουσία της.
Μιλώντας με πολύ κόσμο, παρατήρησα πως κυριαρχούσαν -τόσο στα αριστερά όσο και στα δεξιά του πολιτικού φάσματος- ιδέες και απόψεις επιφανειακές (την Κίνα δεν την ενδιαφέρει ούτε να «σώσει» τον παγκόσμιο καπιταλισμό ούτε να «εγκαθιδρύσει» τον παγκόσμιο σοσιαλισμό.
Όσες και όσοι καθρεφτίζουν στην Κίνα τις δικές τους ελπίδες και τους δικούς τους φόβους, είτε από την αριστερά είτε από την δεξιά, θα διαψευσθούν).
Ένας από τους στόχους του ιστολογίου, λοιπόν, είναι η συγκέντρωση και η δημιουργία μιας όσο το δυνατόν πιο αξιόλογης βάσης -τουλάχιστον για τα δεδομένα του ελλήνογλωσου διαδικτύου- πληροφορίας και ενημέρωσης, απόψεων και ιδεών για την Κίνα (μερικά δείγματα εδώ).
Μιλώντας με πολύ κόσμο, παρατήρησα πως κυριαρχούσαν -τόσο στα αριστερά όσο και στα δεξιά του πολιτικού φάσματος- ιδέες και απόψεις επιφανειακές (την Κίνα δεν την ενδιαφέρει ούτε να «σώσει» τον παγκόσμιο καπιταλισμό ούτε να «εγκαθιδρύσει» τον παγκόσμιο σοσιαλισμό.
Όσες και όσοι καθρεφτίζουν στην Κίνα τις δικές τους ελπίδες και τους δικούς τους φόβους, είτε από την αριστερά είτε από την δεξιά, θα διαψευσθούν).
Ένας από τους στόχους του ιστολογίου, λοιπόν, είναι η συγκέντρωση και η δημιουργία μιας όσο το δυνατόν πιο αξιόλογης βάσης -τουλάχιστον για τα δεδομένα του ελλήνογλωσου διαδικτύου- πληροφορίας και ενημέρωσης, απόψεων και ιδεών για την Κίνα (μερικά δείγματα εδώ).
Γιατί, όπως έχω γράψει
και παλαιότερα, εκεί όπου πολλά άτομα βλέπουν την «κομμουνιστική»,
«crony-capitalist», «αντιδημοκρατική» ή «αυταρχική» Κίνα, εγώ βλέπω τον
σημαντικότερο και ιστορικότερο γεωοικονομικό, γεωπολιτικό και γεωπολιτισμικό
δρώντα στην ιστορία του ανθρώπινου
γίγνεσθαι.
ΙΙ
Εάν ο Καλβίνος και οι
-μετέπειτα- οπαδοί του κατά τους θρησκευτικούς πολέμους, είχαν τον οπλισμό και
τα τεχνολογικά μέσα των σημερινών ισλαμιστικών ομάδων (δηλαδή, αντιαρματικές
ρουκέτες, κινητά τηλέφωνα, επιθετικά τυφέκια Μ-16 και AMK, πυραύλους Sam, ασυρμάτους
και αντιαεροπορικά συστήματα κ.λπ), στην κεντρική, βόρεια και σε μέρος της
δυτικής Ευρώπης, δεν θα είχε μείνει κολυμπηθρόξυλο.
Και το πιθανότερο είναι, πως οι ήδη ασύλληπτα τεράστιες ανθρώπινες απώλειες των θρησκευτικών πολέμων, θα είχαν οδηγήσει σε ανθρωπολογική κατάρρευση στους ευρωπαϊκούς αυτούς χώρους.
Και το πιθανότερο είναι, πως οι ήδη ασύλληπτα τεράστιες ανθρώπινες απώλειες των θρησκευτικών πολέμων, θα είχαν οδηγήσει σε ανθρωπολογική κατάρρευση στους ευρωπαϊκούς αυτούς χώρους.
Οι θρησκευτικοί πόλεμοι
οδήγησαν στην εγκαθίδρυση μιας νέας ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης (της
βεστφαλιανής) η οποία, σταδιακά, επεκτάθηκε σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Τι θα γεννηθεί στους χώρους του «Κεντρικού Ισλάμ», μένει να το δούμε.
Τι θα γεννηθεί στους χώρους του «Κεντρικού Ισλάμ», μένει να το δούμε.
«Στην
υπακοή, όμως, που θεωρούμε ότι οφείλουμε στις προσταγές των κυβερνώντων πρέπει
να κάνουμε πάντα μια εξαίρεση ή μάλλον πρέπει να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί
να μην είναι ασυμβίβαστη με την υπακοή μας σε Εκείνον, στη θέληση Του οποίου οι
επιθυμίες όλων των βασιλέων πρέπει να
υπόκεινται, στους νόμους Του οποίου οι προσταγές τους πρέπει να υποχωρούν, στο
μεγαλείο Του οποίου τα σκήπτρα τους πρέπει να υποκλίνονται.
Και, πράγματι, πόσο παράλογο θα ήταν αν, για να ευχαριστήσετε τους ανθρώπους, προσβάλλατε Εκείνον για χάρη Του οποίου υπακούετε στους ανθρώπους!...
Όταν ανοίγει το ιερό Του στόμα, μόνο Αυτός πρέπει να ακούγεται, αντί όλων και πάνω από όλους. Είμαστε υπήκοοι των ανθρώπων που μας κυβερνούν, αλλά υποτασσόμαστε μόνο στο θέλημα του Κυρίου. Αν προστάξουν οτιδήποτε ενάντια σε Αυτόν, ας μην δώσουμε καμία προσοχή...»
Και, πράγματι, πόσο παράλογο θα ήταν αν, για να ευχαριστήσετε τους ανθρώπους, προσβάλλατε Εκείνον για χάρη Του οποίου υπακούετε στους ανθρώπους!...
Όταν ανοίγει το ιερό Του στόμα, μόνο Αυτός πρέπει να ακούγεται, αντί όλων και πάνω από όλους. Είμαστε υπήκοοι των ανθρώπων που μας κυβερνούν, αλλά υποτασσόμαστε μόνο στο θέλημα του Κυρίου. Αν προστάξουν οτιδήποτε ενάντια σε Αυτόν, ας μην δώσουμε καμία προσοχή...»
Calvin - Institutes
(Προτεσταντικό Ισλάμ ή Προτεσταντικός Σιιτισμός,
δηλαδή Καλβινισμός)
.~`~.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου