Παρατηρητήριο Αμαρουσίου: 01 Cosmoidioglossia Μια θεωρία απελευθέρωσης για μια πολιτική απελευθέρωσης.

Σάββατο 30 Μαΐου 2020

01 Cosmoidioglossia Μια θεωρία απελευθέρωσης για μια πολιτική απελευθέρωσης.

€ « » ●► $ ▲▼◄► € € $$ € € ◄ ►▲▼► ◄● « » €

——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

.~`~.. .~`~. .~`~. **** .~`~..~`~...~`~.

`~. .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~. `~.

€ « » ●► $ ▲▼◄► € € $$ € € ◄ ►▲▼► ◄● « » €

=================================
Οὖτις ἐμοί γ'ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι

μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ'ἄλλοι πάντες ἑταῖροι…

06/06/13--07:48:

Για τις διαδηλώσεις στις Πόλεις της Μικράς Ασίας.
Μια θεωρία απελευθέρωσης για μια πολιτική απελευθέρωσης.
Δημοκρατία. Άνοιξη των λαών, όχι εναλλαγή γκρίζων & πράσινων σουλτάνων.

.~`~.

Ι
Η Μικρά Ασία πρέπει να φύγει από το καθεστώς της εναλλαγής Γκρίζων και Πράσινων Σουλτάνων. Από την εναλλαγή της Σκύλλας και της Χάρυβδης.
Η Μικρά Ασία πρέπει να περάσει στην Δημοκρατία.
Μια Δημοκρατία θεμελιωμένη στην ιστορικότητα των Τόπων, των Ιστορικών Περιφερειών της και των Αυτόχθονων Ιστορικών Λαών της.
Τα υποκείμενα αυτού του νέου Θεσμικού Αρχιτεκτονικού Δημοκρατικού Οικοδομήματος είναι οι Λαοί της, η Άνοιξη των Λαών της.
Τριάντα περίπου χρόνια πριν διέγνωσα, προέβλεψα, αγωνίσθηκα για αυτήν την Άνοιξη.

Αυτός είναι ο ρόλος της Αληθινής Επιστήμης και της Αληθινής Πολιτικής.

Αυτό δεν έγινε αλλού.
Σε άλλη χώρα, σε άλλη πόλη.
Η χώρα μου η Ελλάδα, η Αληθινή Αθήνα μπορεί να είναι υπερήφανες για αυτό.
Εδώ γεννήθηκαν αυτές οι απελευθερωτικές ιδέες σε συνομιλία με τα υποκείμενα, τις δυνάμεις της απελευθέρωσης εκεί.
Δικαιώθηκαν παρ’ όλο τον πόλεμο που υπέστησαν από τους συνασπισμένους εδώ και εκεί σκοταδιστές.
Η Ιστορία ανήκει στους Λαούς.
Η νέα Άνοιξη δεν πρέπει να επιτρέψουμε να δολοφονηθεί όπως το παρελθόν ούτε να παρεκτραπεί.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

ΠΟΛΙΣ - ΑΓΟΡΑ

.~`~.

ΙΙ Μια θεωρία απελευθέρωσης για μια πολιτική απελευθέρωσης.

Η άνοιξη των λαών της Μικράς Ασίας.

(1987)

α´ Στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτήν την περιοχή του πλανήτη μας στην οποία σύμφωνα με την αληθινή αλλά και την επίσημη ιστορία γεννήθηκε ένας από τους περισσότερο πλούσιους πολιτισμούς που γνώρισε η ανθρωπότητα, συναντά κανείς σήμερα ορισμένες κατηγορίες λαών.

Υπάρχει εκείνη των αρχαίων λαών με μεγάλη προσφορά στον παγκόσμιο πολιτισμό οι οποίοι αποσύρθηκαν από την ιστορία, εξαφανίστηκαν ή ζουν στη διασπορά χωρίς πατρίδα.
Ίχνη του περάσματος αυτών των λαών από την ιστορία της περιοχής μπορείς να συναντήσεις στα μουσεία, στους αρχαιολογικούς χώρους, στα βιβλία της ιστορίας, στα ημερολόγια των εξερευνητών ή ταξιδιωτών των περασμένων αιώνων, στους τουριστικούς οδηγούς.

Κομμάτια αυτών των λαών που κατόρθωσαν να επιβιώσουν συναντάς, στις γεωγραφικές περιοχές κοντά στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, σε συνοικισμούς, σε στρατόπεδα προσφύγων, σε νέους χώρους εγκατάστασης πάντοτε με το όνομα των παλιών, στα μητροπολιτικά κέντρα του καπιταλισμού με την αγωνία διατήρησης της ταυτότητας τους.

Μια άλλη κατηγορία είναι εκείνη των λαών οι οποίοι παρόλο που εξαιτίας της εθνικής ή πολιτιστικής τους ταυτότητας έγιναν αντικείμενο σφαγής, εκτόπισης και υποβλήθηκαν σε συνθήκες διαβίωσης τέτοιες που έθεσαν σε κίνδυνο την ταυτότητα τους, διατηρήθηκαν ως υποταγμένοι λαοί στις ίδιες τις πατρίδες τους χωρίς θεμελιώδη δικαιώματα.

Έτσι αυτή η περιοχή αποτελεί μια από τις ελάχιστες πλέον περιπτώσεις στον κόσμο, όπου διατηρούνται ακόμη μορφές κλασικής αποικιοκρατίας.
Στους λαούς της μαζί με το δικαίωμα στην ύπαρξη, το δικαίωμα να μιλούν τη γλώσσα τους, το δικαίωμα στο φυσικό πλούτο και τους πόρους του, στερείται ακόμη και το αναλλοίωτο και απαράγραπτο για τους λαούς δικαίωμα στην αυτοδιάθεση.

Αυτούς τους λαούς χωρίς κράτος συναντά κανείς σήμερα στην ίδια την κατεχόμενη από κυρίαρχους ρατσιστικούς στρατούς και κράτη γη τους, στις διχοτομημένες χώρες ή πόλεις τους, στις φυλακές, σε στρατηγικά χωριά-δημιουργήματα των τακτικών αντι-ανταρτοπολέμου, στους χώρους σωτηρίας τους στις κορυφές ψηλών βουνών ή τις περιφέρειες, συνοικισμούς μεγαλουπόλεων.
Πάντοτε στην ιστορία οι καταδιωκόμενοι λαοί έβρισκαν «καταφύγιο» στα βουνά ή τα μεγάλα αστικά κέντρα.

Η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου αποτέλεσε από παλιά μια πολυεθνική περιοχή.
Ήταν μια περιοχή των πλούσιων πολιτισμών, πολλών θρησκειών, πολλών λαών, εθνοτήτων.
Αυτό που περισσότερο τη χαρακτήριζε ήταν η συμβίωση, η συνύπαρξη, η αλληλεπίδραση των λαών και των πολιτισμών.
Σ' αυτή την περιοχή έγινε η συνάντηση ανάμεσα στον ελληνικό και ανατολικό πολιτισμό από τη συγχώνευση των οποίων δημιουργήθηκε ένα κοινό πολιτιστικό υπόβαθρο που τη συνέχεια του συναντάμε και σήμερα.

Από κάποια στιγμή όμως της ιστορίας και μετά, που δεν έχει σημασία τώρα να την καθορίσουμε, την πραγματικότητα της ανοχής, αποδοχής, συμβίωσης, αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας των λαών, διαδέχεται μια περίοδος άρνησης του άλλου, του διαφορετικού λαού, πολιτισμού, της διαφορετικής θρησκείας.

Η εμφάνιση, ανάπτυξη και κυριαρχία δυνάμεων ολοκληρωτικών, ρατσιστικών ιδεολογιών άρνησης τους διαφορετικού, της εθνικής και πολιτιστικής του ιδιαιτερότητας, εξαφάνισης ή αφομοίωσης του, προκάλεσε μια εθνολογική, πολιτισμική διάσπαση, αποδιάρθρωση, αλλοίωση και παραμόρφωση της περιοχής.

Έτσι, σήμερα ο χάρτης της περιοχής είναι γεμάτος από αυτές τις «ειδικές» κατηγορίες λαών.
Λαοί της διασποράς, λαοί προσφύγων, λαοί υποδουλωμένοι, λαοί των μουσείων.

β´ Η διαδικασία σχηματισμού-εξέλιξης των εθνών, των λαών, είχε στην περιοχή τους δικούς της νόμους, ακολούθησε τους δικούς της δρόμους.

Στην Ευρώπη η διαδικασία αστικής ανάπτυξης, οικονομικής ολοκλήρωσης συνοδευόταν από διαδικασίες εθνικής συγκρότησης και η ανάπτυξη των αστικών τάξεων επέφερε την κρίση, παρακμή και πτώση των φεουδαρχικών κρατών και τη δημιουργία των αυτόνομων αστικών κρατών-εθνών. Στην Ανατολική Μεσόγειο, αντίθετα, οι διαδικασίες αυτές δεν είναι γραμμικές, δεν οδηγούν σε ανάλογους, όμοιους με τους ευρωπαϊκούς εθνικούς, κοινωνικούς σχηματισμούς.

Οι κατηγορίες του «εθνικού» και «κοινωνικού» διαπλέκονται διαφορετικά.

Η διαλεκτική της εθνικής σύγκρουσης, η οποία είναι ταυτόχρονα και κοινωνική, ξεπερνά αυτό το πλαίσιο, παίρνει βίαιες-άγριες μορφές, φτάνει στην εξολόθρευση, στη γενοκτονία ή τον πόλεμο γενοκτονίας των εθνικά, κοινωνικά, πολιτιστικά διαφορετικών.

Αυτά τα δυο φαινόμενα που καθόρισαν και καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τη διαμόρφωση της περιοχής και τις επιδράσεις των οποίων βιώνουν ακόμη οι λαοί, δεν έχουν μελετηθεί, αναλυθεί στην ανατολικομεσογειακή ιδιαιτερότητα τους.

Το πρόβλημα, για πάράδειγμα, της αρμενικής γενοκτονίας έχει ως κυρίαρχες όχι μόνο τις εθνικές, όπως πολλοί το προσεγγίζουν, αλλά ταυτόχρονα και τις κοινωνικές διαστάσεις του.
Είναι όχι μόνο απλή γενοκτονία του αρμενικού λαού, αλλά είναι μαζί η εξολόθρευση σε μια βάση ρατσιστική μια ανεπτυγμένης αστικής τάξης από ένα παρασιτικό, στρατοκρατικό, γραφειοκρατικό κατεστημένο. Το πρόβλημα του πολέμου όχι μόνο δεν έχει προκαλέσει προβληματισμό, ανάλυση, συζήτηση, αλλά αντίθετα προσεγγίζεται ως φυσιολογικό, δεδομένο, μοιραίο.

Η ιστορική και σημερινή πραγματικότητα αποκαλύπτει όμως άλλες διαστάσεις του πολέμου. Πόλεμος για την περιοχή δεν σήμαινε και δεν σημαίνει απλά κατοχή, έλεγχο, ενσωμάτωση περιοχών, επιβολή όρων στον αντίπαλο. Εδώ αναπτύχθηκε και εφαρμόστηκε εκείνη η αντίληψη και πρακτική του πολέμου η οποία έχει τη συνέχεια της στο ναζισμό, που πολεμώ-νικώ σημαίνει ταυτόχρονα εξολοθρεύω, αφομοιώνω, εκδιώκω, αρνούμαι τους αυτόχθονες, τους διαφορετικούς σε μια βάση ρατσιστική.

Δεν είναι όμως μόνο η διαδικασία σχηματισμού-εξέλιξης των εθνών, των λαών της Ανατολικής Μεσογείου η οποία παρουσιάζει πολλές δυσμορφίες, δυσλειτουργίες και προκαλεί παραμορφώσεις. Ανάλογες ιδιαιτερότητες εμφανίζει η όλη διαδικασίας του ιστορικού-κοινωνικού γίγνεσθαι.

Σ' αυτήν την περιοχή είχαμε καθοριστικές για την ανθρωπότητα μεταβολές, επαναστάσεις, μεταβάσεις από έναν τρόπο παραγωγής σ' έναν άλλον.
Εδώ είχαμε τημεγάλη τροφοπαραγωγική επανάσταση, το πέρασμα από το μύθο στο λόγο, τη μετάβαση από την πόλη-κράτος στο κράτος-χώρο με τη σημερινή του μορφή.

Πολλά από αυτά τα «περάσματα» σήμαιναν ταυτόχρονα ποιοτικούς εξελικτικούς μετασχηματισμούς της κοινωνίας των ανθρώπων και του πολιτισμού τους.

Στη σύγχρονη όμως ιστορία πολλές καθοριστικές για την ανθρώπινη εξέλιξη κοινωνικές αλλαγές, μεταβάσεις, στην Ανατολική Μεσόγειο παρουσιάζουν μια δική τους ιδιομορφία, δική τους «διαλεκτική». Διαδικασίες κοινωνικής, οικονομικής, πολιτισμικής ωρίμανσης, προϋποθέσεις του περάσματος από έναν τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας και της παραγωγής σ' έναν άλλο δεν ολοκληρώνονται.

Πολλές φορές εγκλωβίζονται, παθαίνουν «έκτρωση» ή παράγονται και αναπαράγονται στη δυσμορφία και στην παραμόρφωση. Σ' αυτή την αναπαραγμένη δυσμορφία τους, τα στοιχεία της συνέχειας των μορφών του παρελθόντος κυριαρχούν σε σχέση με αυτά της ρήξης. «Αληθινές» και «καθαρές» επαναστάσεις δεν είχαμε στην περιοχή.

Οι μορφές ιδιοποίησης, εκμετάλλευσης της εργασίας, υπεραξίας, οι μορφές δουλείας, φεουδαρχίας και ληστείας έχουν τη δική τους δυσμορφία, αλληλεξάρτηση και αλληλεπίδραση.
Οι διαδικασίες του περάσματος από τη φεουδαρχία σε μορφές καπιταλισμού, μορφές καπιταλιστικής συσσώρευσης, η σχέση της με την πρωταρχική συσσώρευση -τόσο εκείνη που προέρχεται από την αποικιακή εκμετάλλευση όσο και τη ληστεία ή σχέση ανάμεσα στις κοινωνικοοικονομικές δομές και τους ρατσιστικούς νόμους- η ρατσιστική υπερδομή, οι μορφές κράτους αποτέλεσαν και αποτελούν φαινόμενα που επηρεάζουν και καθορίζουν το συνολικό εθνολογικό, πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό μόρφωμα της περιοχής.

Ενώ οι νόμοι αναπαραγωγής της ανατολικομεσογειακής πραγματικότητας έχουν μια δική του εσωτερική περιφερειακή λογική και λειτουργία, είναι παράλληλα συμβατοί και με τους νόμους και τις δομές του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος.

Ο γεωστρατηγικός παράγοντας της περιοχής είναι καθοριστικός για την κατανόηση της μετεξέλιξης της.

Η γεωστρατηγική της θέση, ο φυσικός της πλούτος γίνεται αιτία εξάρτησης, υποδούλωσης, υπανάπτυξης και αλλοτρίωσης της' αντί να ενώνει τα έθνη, τα κράτη, τους λαούς, τα διασπά. Δημιουργεί μισθοφόρους, χωροφύλακες των ξένων συμφερόντων σε βάρος των εθνικών-κοινωνικών προσδοκιών των λαών και των δικών τους συμφερόντων.

Για όλες τις ιδιαιτερότητες, τους περιφερειακούς νόμους λειτουργίας και εξέλιξης της ανατολικομεσογειακής πραγματικότητας και των δυσμορφιών-παραμορφώσεων που αυτοί προκαλούν, η μέχρι σήμερα επιστημονική ανάλυση -εκτός από ορισμένες εξαιρέσεις- δεν έχει πολλά πράγματα να πει.
Αυτό, όταν όντας επιστήμη-προπαγάνδα του κράτους, η διανοητική ανεντιμότητα δεν νομιμοποιεί τις δυσλειτουργίες ή παραχαράζει την ιστορική εξέλιξη και πραγματικότητα της περιοχής, όπως συνήθως κάνει.

γ´Τα ερμηνευτικά θεωρητικά μοντέλα ανάλυσης της περιοχής δεν είχαν ως αφετηρία τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Ήταν σχήματα που ο κυρίαρχος ιδεολογικός μεταπρατισμός, η πολιτική σκοπιμότητα και η κρατική λογική εισήγαγαν άκριτα στην περιοχή.

Σύμφωνα με αυτού του τύπου τις προσεγγίσεις της περιοχής, φαινόμενα γενοκτονίας, διάσπασης της ενότητας των λαών, εξαφάνισης των αυτόχθονων, ληστείας, ρατσισμού, όταν η «οικονομίστικη» κρατικιστική αντίληψη τους δεν τα υποβαθμίζει, τα ανέχεται, επιδεικνύοντας έτσι μια κάποια νεκροφιλία, τα θεωρεί «εξαιρέσεις», συγκυριακές υπερβάσεις του μοντέλου, εκδηλώσεις πρωτογονισμού, φυσιολογικά για την Ανατολή.

Αυτά όμως τα μοντέλα καταρρέουν

αποδεικνύεται η ανεπάρκεια και η ανηθικότητα τους, όταν τα φαινόμενα «πρωτογονισμού» ή οι «εξαιρέσεις» επαναλαμβάνονται κυρίαρχα με τις ίδιες ή περισσότερο βίαιες μορφές στην εποχή μας και οι υποστηρικτές τους δεν μπορούν να τα ερμηνεύσουν.

δ´ Έτσι, αυτή η περιφέρεια του κόσμου όπου γεννήθηκαν πολλές κατηγορίες επιστημών, δεν έχει τη δική της πολιτική, κοινωνική θεωρία απελευθέρωσης.
Αυτό το κενό επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν προσπάθειες μιας από τις μεγαλύτερες παραχαράξεις της ιστορίας που γνώρισε η ανθρωπότητα.

Αντίθετα με άλλες περιφέρειες του πλανήτη αυτή δεν είχε την τύχη, το προνόμιο να μιλήσουν για τις ανοιχτές της φλέβες, για τους αιώνες μοναξιάς της...
Για... μας η διεθνιστική αλληλεγγύη δεν αποτέλεσε από την αρχή της ίδρυσης της «τυφλή» θρησκευτική «πίστη», μεταφυσική, αφηρημένη, απλή, συναισθηματική αναφορά.
Είπαμε ότι είναι οι ιστορικοί, αντικειμενικοί, περιφερειακοί και παγκόσμιοι νόμοι λειτουργίας και ανάπτυξης του ιμπεριαλιστικού συστήματος...
Η δική μας σταθερή αναφορά στη διεθνιστική δέσμευση με την υπόθεση της απελευθέρωσης των λαών της Ανατολικής Μεσογείου δε θέλει μόνο να καλύψει αυτό το διεθνιστικό κενό, προέρχεται από μια βαθιά πεποίθηση των περιφερειακών διαστάσεων μιας διεθνιστικής απελευθερωτικής διαδικασίας. Αυτό που ονομάζουμε περιφερειακό διεθνισμό.

Αυτό δεν σημαίνει ότι αρνούμαστε την πλανητική διάσταση μιας απελευθερωτικής διαδικασίας... Πιστεύουμε όμως ότι μια διεθνιστική αντίληψη, όταν δεν έχει ως αφετηρία (ή όταν αγνοεί ή υποβαθμίζει) την περιφερειακή διάσταση των προβλημάτων, όταν δεν εκφράζει εξωτισμό, υποδηλώνει αναζήτηση άλλοθι ή ποιοτική, κρατική, κομματική ή εμπορική σκοπιμότητα.

Την εποχή που διανύουμε οι δυνάμεις της δυσμορφίας, της αλλοτρίωσης, της εξάρτησης της Ανατολικής Μεσογείου, περιφερειακές και διεθνείς, κινούμενες σε μια λογική κρατών η οποία αγνοεί τους λαούς, κάνουν λαούς με ιστορία χωρίς ιστορία, λαούς με πατρίδα χωρίς πατρίδα, λαούς με κράτος χωρίς κράτος, λαούς με ύπαρξης χωρίς ύπαρξη.

Αυτό κάνουν στο δικό μας λαό στην Κύπρο. Επιδιώκουν να κλείσουν και άλλους λαούς στα μουσεία. Εμείς αγαπάμε τον λαό μας, αυτόν της Κύπρου, των νησιών του Αιγαίου, της Θράκης.
Αν δεν αγαπάς τον λαό σου, πως μπορείς να αγαπάς τους άλλους λαούς;

Θέλουμε τους λαούς ζωντανούς, ελεύθερους πρωταγωνιστές στη ιστορίας και όχι υπόδουλους και νεκρούς.
Προσδοκούμε μια αναγέννηση στην Ανατολική Μεσόγειο και την Ευρώπη και όχι την επιστροφή σε ένα νέο Μεσαίωνα. Θα είμαστε με τη πλευρά των ιστορικών αυτών λαών.

Στον νέο κύκλο απελευθερωτικών αγώνων στην Ανατολική Μεσόγειο το λόγο δεν θα έχουν τα κράτη. Το λόγο θα έχουν οι ίδιοι οι λαοί.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

.~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

=========================================================
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Ελλάδα - Ε.Ε. - Γερμανία. Εσωτερικά - εξωτερικά αξιολογικά, πολιτικά, χρεωστικά. Κρίσεις πολυεπίπεδες και διεθνείς μετασχηματισμοί.

Μικρά, ταπεινά και «ασήμαντα» στα οποία κρίθηκε -και κρίνεται- η ελληνική πολιτική.

Ελληνική Πολιτική Παιδεία - Μαθήματα Πολιτικής, μέρος α´.

Μικρά για το Νέο Ανατολικό Ζήτημα - και όχι μόνο.

Ανθρωποποίηση και Μνημοσύνη - Γεωπολιτικός έλεγχος και διανοητικός ακρωτηριασμός.

Ούτε «νεο»σταυροφορίες, ούτε «νεο»ιεροί πόλεμοι -μνήμες, ταυτότητα και προσανατολισμοί κατά τον -άγριο- πλανητικό μετασχηματισμό.

Διδάγματα και προειδοποιήσεις ένθεν και εκείθεν και η Δικτυακή Εγκυκλοπαίδεια για την Ελληνική Ιστορία και τον Πολιτισμό στην Κωνσταντινούπολη - Encyclopedia of the Hellenic World: Constantinople.

Είπαν ή έγραψαν... Η Ελλάδα δεν αντέχει τις χειραγωγήσεις.

Ιχνηλατώντας τον Internationalism μέρος α´ - A Note on the Origin of the Word 'International' by Hidemi Suganami και Nationalism and internationalism by Nicholas Hans. Προλογικά και εννοιολογικό πλαίσιο από Alfred E. Zimmern, Immanuel Wallerstein και E. H. Carr.Και ο Κομφούκιος αποκρίθηκε...

Άκουσε ο Κομφούκιος να λένε: Περί εθνικής ή διεθνούς προπαγάνδας - εθνικού συμφέροντος και οικουμενικού καλού - Και ο Κομφούκιος αποκρίθηκε...

After Western Hegemony – 40th World Congress of Sociology / Μετά τη Δυτική Ηγεμονία - Παγκόσμιο Συνέδριο Κοινωνιολογίας.

Το ἅλας τῆς γῆς ή περί της Αγίας και Ομοούσιου και Αδιαίρετου Παραλόγου Τριάδας του Δυτικοεκκοσμικευμένου Λόγου... Άκου δυτικέ ευρωκεντριστή ή «δυτικο» «μετα»χριστιανικό εργαλειοπαραγωγικό εκτεχνικευμένο αστικό μηχανόζωο! του Qui Laborat, Orat... τα αυτογνωσιακά Ομοούσια.

New medievalism - «νεομεσαιωνισμός».

Πλανητικός μετασχηματισμός.

Το Νέο Ανατολικό Ζήτημα.

06/08/13--05:19: `~.

.~`~.

06/08/13--08:39:

Το «παγκόσμιο αντιπροσωπευτικό σύστημα»

το «παγκόσμιο όργανο εκπροσώπησης»

... σε κάθε χώρα χρησιμοποιούσαν μερικά συγκεκριμένα στοιχεία.
Αυτά τα στοιχεία προέκυψαν από μια διαδικασία που μπορεί ν' αποκληθεί «παγκόσμιο αντιπροσωπευτικό σύστημα».
Τα στοιχεία ήταν:

1. Τα άτομα εξοπλισμένα με ψήφο.

2. Κόμματα για την συγκέντρωση των ψήφων.

3. Υποψήφιοι που κερδίζοντας ψήφους μεταβάλλονταν αυτόματα σε «εκπροσώπους» των ψηφοφόρων.

4. Νομοθετικά σώματα (κοινοβούλια, κογκρέσσα, μπουντεστάγκς) όπου οι εκπρόσωποι φτιάχνουν νόμους ψηφίζοντας.

5. Εκτελεστικοί παράγοντες (πρόεδροι, πρωθυπουργοί, γραμματείς κομμάτων) που τροφοδοτούν με ακατέργαστο υλικό τη νομοθετική μηχανή κι απ' αυτή παράγονται νόμοι.

Οι ψήφοι ήταν τα «άτομα» του Νευτωνικού μηχανισμού.
Οι ψήφοι συγκεντρώνονταν από κόμματα που χρησίμευαν σαν ο «συλλέκτης» του συστήματος. Μάζευαν ψήφους από πολλές πηγές και τροφοδοτούσαν μ' αυτές την εκλογική αθροιστική μηχανή που τις κατένειμε αναλογικά σε «δύναμη κομμάτων» ή «συνασπισμούς» παράγοντας σαν τελικό προϊόν την «θέληση του λαού» - το βασικό καύσιμο που υποτίθεται ότι κινούσε τον μηχανισμό της κυβέρνησης.

Τα τμήματα αυτού του οργάνου συνδυάζονταν και χρησιμοποιούνταν με διαφορετικούς τρόπους στα διάφορα μέρη.
Σε μερικά μέρη όλοι όσοι είχαν συμπληρώσει το 21ο έτος της ηλικίας τους είχαν δικαίωμα να ψηφίζουν' αλλού μόνο οι αρσενικοί λευκοί είχαν αυτό το δικαίωμα' στη μια χώρα όλη αυτή η διαδικασία ήταν απλώς μια απάτη για να διατηρεί τον έλεγχο ένα δικτάτορας' σε μια άλλη οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι αποκτούσαν σημαντική δύναμη. Εδώ υπήρχαν δυο κόμματα, εκεί δεκάδες κομμάτων, αλλού μόνο ένα.
Ωστόσο το ιστορικό πρότυπο είναι σαφές.
Μ' όποιο τρόπο κι αν αξιοποιήθηκαν αυτά τα μέρη του οργάνου, το ίδιο βασικό όργανο χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του τυπικού πολιτικού μηχανισμού όλων των βιομηχανικών κρατών...

Όπως ακριβώς το εργοστάσιο έφτασε να συμβολίζει όλη τη βιομηχανική τεχνο-σφαιρά, έτσι η αντιπροσωπευτική Κυβέρνηση (άσχετα με τον τρόπο εκλογής της) έγινε το καθιερωμένο σύμβολο κάθε «προοδευμένου» κράτους.
Κι ακόμη και πολλά μη βιομηχανικά κράτη - κάτω από την πίεση αποικιοκρατών ή από τυφλή μίμηση και μόνο - έσπευσαν να δημιουργήσουν τους ίδιους μηχανισμούς και χρησιμοποίησαν το ίδιο παγκόσμιο όργανο εκπροσώπησης.

.~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
============================================================

Εισαγωγικά τεχνο - γραφειοκρατούμενα δεσποτικά που... τὸ φίλον ἀπώλεσαν καὶ τὸ κοινὸν ἐν τῇ πόλει.

Τύποι πολιτικής οργάνωσης που έπρεπε να υπερνικήθούν
για να δημιουργηθεί το σύγχρονο κράτος (εν συντομία) μέρος α´.

Περί ολιγαρχίας - με όμορφο περιτύλιγμα - ή περί «δημοκρατίας», μια ιστοριούλα και ορισμένες ρήσεις...

Διεθνής κοινωνία, civitas maxima, υπερ-κράτος.

Περί της -δήθεν αυτονόητης - «πρωτοκαθεδρίας» της εσωτερικής πολιτικής I.

Περί της -δήθεν αυτονόητης - «πρωτοκαθεδρίας» της εσωτερικής πολιτικής II.

Με αφορμή τις αυτονομιστικές τάσεις:
Από την οικονομική εκποίηση στη διεθνή αγορά, στην πολιτική εκποίηση υπό το Νεομεσαιωνισμό - η κυριαρχία ανάμεσα στις Markets και στον New medievalism ενός κόσμου που μετασχηματίζεται.

Governing the World: The Rise and Fall of an Idea (Internationalism, Imperialism, The era of Anglo-American world power and the establishment of the League of Nations and its successor, the United Nations) University Lecture with Professor Mark A. Mazower.

Άκουσε ο Κομφούκιος να λένε: Περί εθνικής ή διεθνούς προπαγάνδας - εθνικού συμφέροντος και οικουμενικού καλού - Και ο Κομφούκιος αποκρίθηκε... E.H.Carr.

Για το «γερμανικό ζήτημα» - εισαγωγικά, κοινωνικοευδαιμονίστικα «ψυχολογικά»
ή περί της αρνητικής θεωρίας της «ιδιαίτερης πορείας».

Kenneth Waltz (1924-2013).

Είπαν ή έγραψαν - Προς γνώσιν... της αλεπούς.

Τεχνοανθρωπολογικά μυθοπραγματιστικά ἀτάκτως ἐρριμμένα.

06/09/13--04:43:
Είπαν ή έγραψαν...
Περί Soft power και Hard power των Η.Π.Α από τη πλευρά της Κίνας.

Μαλακή ισχύς (Soft power), είναι η ισχύς που κάνει τους ανθρώπους να σε αγαπούν.
Σκληρή ισχύς (Hard power) είναι η ικανότητα να κάνεις τους ανθρώπους να σε φοβούνται.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 500 ετών, όλες οι παγκόσμιες δυνάμεις κέρδισαν την ηγεμονία τους μέσω της σκληρής ισχύος, αλλά οι ΗΠΑ έχουν κερδίσει την ηγεμονία τους μέσω του συνδυασμού σκληρής και μαλακής ισχύος, μέσω και του να χτυπούν και να αφομοιώνουν του εχθρούς τους.

Οι ΗΠΑ έχουν δομήσει τη μαλακή ισχύ τους μετατρέποντας τις αξίες και το πολιτικό τους συστήμα, όπως η αμερικανική ερμηνεία και καθορισμός της δημοκρατίας, της ελευθερίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων, σε υποτιθέμενες καθολικές (universal) αξίες.

Li Xiguang

Tsinghua University

.~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Η.Π.Α.

Η.Π.Α και Κίνα.

Ελλάδα και Κίνα.

Γιατί ο φιλελευθερισμός αρέσει στους Αμερικανούς -ή γιατί δεν αρέσει ο ρεαλισμός- και η ρητορική εναντίον της πρακτικής.

Πλανητικός μετασχηματισμός - Αρμοδιότητα και ισχύς στο μέτωπο των θεσμών της φιλελεύθερης διεθνής τάξης I.

Τελικά, οι Η.Π.Α βρίσκονται σε παρακμή ή μόλις τώρα αρχίζει η ακμή τους; - δυο προσεγγίσεις - Ο «αετός» σε κάθοδο ή μόλις τώρα εκκινεί η άνοδος του; - Μέρος πρώτο.

Για την Ιαπωνία - μέρος α'.

Έντεκα γεωπολιτικά ερμηνευτικά σχήματα για τον Πλανητικό Μετασχηματισμό - μέρος α´.

Το «παγκόσμιο αντιπροσωπευτικό σύστημα» - το «παγκόσμιο όργανο εκπροσώπησης».

Εισαγωγή στην αμερικανική στρατηγική, την Ευρασία και τη συσχέτιση του ΟΑΣΕ με τα θεμελιώδη δικαιώματα και το πεδίο διαχωρισμού Βορρά - Νότου.

Περί ειρήνης... ή περί ορθολογικότητας των μέσων και των σκοπών.

Μικρά πολιτισμικά - ευρωπαϊκός λόγος, «τραύμα και απελευθέρωση».

Πολιτισμικές δομές και πλανητικός μετασχηματισμός I -εισαγωγικά αυτογνωσιακά (;) για την καθ' ημάς Δύση.

E.H.Carr - Πολιτική, ισχύς και ηθική' η «αντίθεση» μεταξύ της πολιτικής και της ηθικής και ο «διαχωρισμός» των σφαιρών της πολιτικής και της ηθικής που συνδέει την οικονομία με την ηθική, καθώς και ορισμένα ρωμαιοδυτικά παραλειπόμενα.

E.H.Carr - Τι συνέβη τότε ή μήπως τι (ξανα)συμβαίνει τώρα; Προβληματισμοί (παλαιοί;) πάνω στις προοπτικές μιας νέας διεθνούς τάξης πραγμάτων, μέρος α' - θα επιβιώσει το έθνος ως μονάδα ισχύος;

Και ο Κομφούκιος αποκρίθηκε...

06/09/13--11:10:
Ανθρωποποίηση - μικρά περί τεχνικομαζικής musicsociology.

Η αποδιάρθρωση της κλασικής μορφής άρχισε όταν η αισθηματικά φορτισμένη χρωματική γραφή κατέκλυσε και βαθμηδόν συμπαρέσυρε τους φραγμούς της τονικότητας...
Η απεμπόληση της τονικής είχε ως συνέπεια τη διεύρυνση του ήχου, κι αυτό πάλι έκαμε το αναλίωμα των ήχων και την αδιάκοπη μετατροπία σπουδαία μέσα μουσικής έκφρασης.
Οι ήχοι λογίζονταν τώρα κατά πρώτον λόγο ως χρωματικές αξίες, και στον βαθμό που οι κύριοι τόνοι αντικαταστάθηκαν από απλώς κατευθυντήριους τόνους, η ήχοι αυτονομήθηκαν και μπορούσαν ή αναγκάθηκαν να συνυπάρξουν σε μια σχέση έντασης, πλούσια σε αποχρώσεις...
Στη θέση της ατελείωτης μελωδίας, στο πλαίσιο της οποίας η χρωματική γραφή απώθησε για πρώτη φορά την τονική, μπήκαν γρήγορα κλειστές και σύντομες μελωδίες, που σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα εδράζονταν σε λίγες νότες ή παράλληλες μελωδικές γραμμές που δεν σχηματίζονταν με βάση νόμους ηχητικής αρμονίας...
Η σύνθεση νοούνταν όλο και περισσότερο ως παιχνίδι με θέματα, ήχους, ρυθμούς...

Η μετατόπιση του μουσικού κέντρου βάρους από το αρμονικό-ηχητικό στοιχείο στο μορφολογικό-δομικό συνεπαγόταν τον υποβιβασμό εκείνου που ίσαμε τότε λογιζόταν ως πνευματικό περιεχόμενο της μουσικής και την αντίστοιχη ανατίμηση του τεχνικού-κατασκευαστικού παράγοντα.

Παναγιώτης Κονδύλης

.~`~.

6/09/13-14:47:

Τι είναι ο μετα - νεωτερικός ολοκληρωτισμός;

Όταν το προ - νεωτερικό γερνάει, το μετα - νεωτερικό καταρρέει!

§1 Αφότου ο Lyotard μίλησε για μετα - νεωτερική κατάσταση και συνετέλεσε, ώστε να διαδοθεί ευρέως η έννοια της μετα - νεωτερικότητας, αρκετές σύγχρονες φιλοσοφικές και κοινωνιολογικές ερμηνείες εστιάζονται λιγότερο στην ανάγκη ανάδυσης ενός νέου κοινωνικού συστήματος και περισσότερο σε θεσμικές μεταρρυθμίσεις, που εν μέρει ή εν πολλοίς τις υπαγορεύει η ίδια η πληροφορική δομή της κοινωνίας δυτικού τύπου.
Στο πλαίσιο τέτοιων πιθανών μεταρρυθμίσεων, συνήθως γίνεται μετατόπιση των πολιτικών ιδεολογιών, σχεδιασμών ή πρακτικών από ένα σύστημα παραγωγής υλικών αγαθών με αντίστοιχη άνοδο του βιοτικού επιπέδου των ανθρώπων σε ένα σύστημα οργάνωσης της πληροφορίας ως παρα-πληροφορίας:
δηλαδή συστηματικής και συστημικής παραπληροφόρησης.
Αυτή ωστόσο η μετατόπιση έχει και την «επιστημονική»της δικαιολόγηση, που εκπορεύεται συνήθως από συστημικούς «διανοούμενους» μειωμένης πνευματικότητας, αλλά απύθμενης αερολογίας (Χάιντεγκερ).
Μια ανεξέλεγκτη ανεπιστημονική σκοπιμότητα ετούτης της αερολογίας εισδύει κάθε φορά στις μάζες και τις συσκοτίζει – ή ακόμη και στην ίδια τη σοβαρή επιστημονική αναζήτηση και [δύναται να] την αποπροσανατολίζει – με τη γενική μορφή επιστημολογικών εγχειρημάτων.
Σε τούτα τα εγχειρήματα ανήκουν κατά περιόδους οι «μεγάλες αφηγήσεις» για οικονομικούς σχεδιασμούς, για φιλοσοφικές, κοινωνιολογικές, ιστορικές και άλλες «επ-εξηγήσεις» ή για πολιτικά προτάγματα «σωτήριας» εθνικής ευθύνης.

§ 2 Η σύγχυση από τέτοιες «μεγάλες αφηγήσεις» εκφράζεται, κατά κανόνα, με την [ή στην] αδυναμία να αντιλαμβανόμαστε πως μας έχει παγιδεύσει ένας κόσμος συμβάντων, τον οποίο αδυνατούμε να ελέγξουμε.
Με όρους του Μαρξ ένας τέτοιος κόσμος εμφανίζεται μέσα στην ιστορία ως ένας κόσμος από ασυνέχειες και μπορεί να ελεγχθεί μέσα από γενικές αρχές.
Ο χαρακτήρας της ασυνέχειας όμως δεν είναι πάντοτε ο ίδιος.
Άλλη ήταν, για παράδειγμα, η ασυνέχεια/οι ασυνέχειες κατά τη φάση μετάβασης από τη φεουδαρχική στην αστική κοινωνία, άλλη ή άλλες στη μετα-νεωτερική ή μετα-καπιταλιστική εποχή.
Το ζητούμενο στους μετα - νεωτερικούς ή μετα - μοντέρνους καιρούς δεν είναι η παραγνώριση ή επικάλυψη του ως άνω κόσμου συμβάντων με επιτηδεύσεις γενικών κατευθύνσεων ή επιστημολογικών - συστημικών θεμελιώσεων, αλλά η αποκάλυψη του εκάστοτε συγκαλυπτόμενου ή συγκαλυμμένου.
Αποκάλυψη δεν σημαίνει μια επί πλέον μεταφυσική θεώρηση, έστω και με υλιστικούς όρους, αλλά, πριν απ’ όλα, διάγνωση του παρόντος.
Τι συμβαίνει, ανάμεσα στα άλλα, στο παρόν;
Σε επίπεδο πολιτικού συστήματος, η μαζική δημοκρατία ολοκληρώνεται με ολοκληρωτικές, κατά το μάλλον ή ήττον, μεθόδους και πρακτικές.
Σε επίπεδο οικονομίας, ο εν λόγω ολοκληρωτικός χαρακτήρας εκδηλώνεται ως ολοκληρωτική «κατάληψη», ήτοι εξάρτηση, της παραγωγής από άψυχες δυνάμεις, που πλανιούνται ως φάντασμα πάνω από τις ζωντανές δυνάμεις: ολοκληρωτική εμπορευματοποίηση της παραγωγής και της μισθωτής εργασίας· ολοκληρωτικός «εξορθολογισμός» με τη μορφή του γραφειοκρατικού συγκεντρωτισμού και με μια ένοχη αξιοποίηση της τεχνολογίας.

§ 3 Αυτός ο ολοκληρωτικός «εξορθολογισμός» διέπεται από αξεδιάλυτες αντιφάσεις:
θεωρητικά υποτίθεται πως ως «εξορθολογισμός» πλημμυρίζει την ανθρώπινη κοινωνία με βεβαιότητα ή με μια βέβαιη γνώση, με εμπιστοσύνη και αξιοπιστία· πρακτικά όμως την οδηγεί σε κατάρρευσημέσα στα [ή μέσα από τα] κύματα της επίγνωσης πως καμιά γνώση δεν είναι βέβαιη, πως ό,τι θεμελιωτικό – επιστημονικά ή φιλοσοφικά – προϋπήρξε, αποδεικνύεται αναξιόπιστο.
Το μετα - νεωτερικής υφής ξερίζωμα του συγκεκριμένου θεμελιωτισμού συμπορεύεται με το ιδεολόγημα περί «τέλους της ιστορίας».
Τούτο υποδηλώνει πως η νεωτερικότητα, ήγουν μετα - νεωτερικότητα, ενσωματώνει κάθε τοπικότητα σε έναν επεκτατικό μετασχηματισμό του χώρου, που φέρει το όνομα παγκοσμιοποίηση.
Η τελευταία δεν είναι πια ένα λεκτικό σχήμα, αλλά η προμελετημένα βίαιη επικράτηση παγκόσμιων κοινωνικών σχέσεων, όπου κάθε τοπική σχέση, ως συμβάν, χάνει την αυτονομία της και καθορίζεται από άλλα συμβάντα των πιο απόμακρων τοπικοτήτων.
Κάτι τέτοιο συμβαίνει κατά κόρον στην Ελλαδική κοινωνία, ώστε ανθρώπους και πράγματα, όλους και όλα να τα κυβερνά μια οντολογική αβεβαιότητα.
Και το σύστημα του έθνους - κράτους;
Αποδείχτηκε πολύ μικρό και ανίσχυρο για υπεράσπιση του εαυτού του, πολύ κραταιό όμως για να επιδαψιλεύει στους κρατικούς - εξουσιαστικούς μοχλούς της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας αβρότητες και τελετουργικές ευγένειες εκδούλευσης.
Κατ’ αυτό τον τρόπο μπορεί να κατανοείται καλύτερα ο μαρασμός της νεοελληνικής πραγματικότητας.
Οποιαδήποτε άλλη ιδεολογική επιχρύσωση ή παρηγορητική ανορθολογικότητα επιβεβαιώνει αυτό τον μαρασμό, καθώς δεν αντιστέκεταιστη ραγδαία αύξηση της ολοκληρωτικής εξουσίας.

Δημήτρης Τζωρτζόπουλος

.~`~.

Open menu Share

06/10/13--02:41:
Περί των δήθεν αυτονόητα «αντικειμενικών» οικονομικών δυτικο liberalist ικων.

Η υπόθεση εργασίας των οικονομολόγων ότι τα οικονομικά είναι μια οικουμενική επιστήμη που μπορεί να εφαρμοστεί διαχρονικά και σε κάθε τόπο μπορεί να οδηγήσει σε αναλυτικές στρεβλώσεις και σε εσφαλμένες συστάσεις πολιτικής.
Η ανικανότητα ή η απροθυμία τους να παραδεχτούν τη σπουδαιότητα των διαφορών μεταξύ των κρατών και των κοινωνιών και/ή της επιρροής του πολιτιστικού και ιστορικού περιβάλλοντος περιορίζει τη χρησιμότητα των οικονομικών.
Οι επιβεβλημένες πολιτικές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση στην Ανατολική Ασία αποτελούν θλιβερό παράδειγμα της ανικανότητας των οικονομολόγων να κατανοήσουν τις τοπικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες...

Παρόλο που οι νεοκλασικοί οικονομολόγοι ισχυρίζονται ότι τα οικονομικά είναι μια αντικειμενική επιστήμη, όπως η φυσική, τα οικονομικά στην πραγματικότητα στηρίζονται σε ένα πλήθος κανονιστικών υποθέσεων εργασίας ή απόψεων όσον αφορά στις αξίες που αποδέχονται οι περισσότεροι οικονομολόγοι.
Αυτές οι κανονιστικές υποθέσεις εργασίας επηρεάζουν την επιλογή των θεμάτων που μελετούν οι οικονομολόγοι και τις απαντήσεις που θα δοθούν...
Τα σύγχρονα οικονομικά που βασίζονται στη φιλοσοφία του πολιτικού φιλελευθερισμού, υποθέτουν ότι μάλλον το άτομο και όχι οι ομάδες ή οι τάξεις αποτελεί τη βασική μονάδα της κοινωνίας, ότι υπάρχει μια αρμονία συμφερόντων μεταξύ των ατόμων, τουλάχιστον μακροπρόθεσμα...
Η πίστη στην αρμονία συμφερόντων μεταξύ των ατόμων αποτελεί επίσης τη βάση του φιλελεύθερου δόγματος για την ηθική και κοινωνική πρόοδο...
Ο φιλελευθερισμός εμπεριέχει μια δέσμευση αρχής ως προς τα ατομικά δικαιώματα, την ελεύθερη αγορά και την πολιτική δημοκρατία...
Ωστόσο υπάρχει μια ένταση ανάμεσα στη δέσμευση του φιλελευθερισμού απέναντι στην ισότητα (δικαιοσύνη) και στη δέσμευση του για ανεξαρτησία (ελευθερία)...

Αυτό οδηγεί σε μια κατάσταση στην οποία οι πολιτικές προκαταλήψεις παίζουν μεγαλύτερο ρόλο στην αποδοχή των θεωριών απ' ότι παραδέχονται γενικά οι οικονομολόγοι...
Οι προβλέψεις των οικονομολόγων είναι στην πραγματικότητα διαβόητα ανεπιτυχείς. όπως αναφέρουν ορισμένοι αστειευόμενοι, «οι οικονομολόγοι προέβλεψαν με επιτυχία επτά από τις τελευταίες πέντε οικονομικές κάμψεις».
Επιπλέον, ένα σημαντικό μέρος του αποδεκτού σώματος της οικονομικής ποτέ δεν ελέγχθηκε επαρκώς.
Για του μελετητές της πολιτικής οικονομίας η αίρεση ceteris paribus (η προϋπόθεση ότι όλα τα άλλα παραμένουν σταθερά) που πρότειναν οι οικονομολόγοι είναι εξαιρετικά σημαντική...

Robert Giplin

Η Ιαπωνία είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα χώρας που γράφει (στον βαθμό που μπορεί και με γνώμονα τα συμφέροντα της, καθότι εξαρτημένη αν και ιμπεριαλιστική - σε σχέση π.χ. με την Κίνα, γιατί σε σχέση με τις δυτικές χώρες σχεδόν καμία χώρα στον πλανήτη δεν είναι ιμπεριαλιστική, πλην Ρωσίας και δυο τριών ακόμα) στα παλαιότερα των υποδημάτων της, την οικονομική δυτικοliberalistικη «αντικειμενικότητα» και την ανθρωπολογία του κέρδους, βασιζόμενη στις ιδιαιτερότητες και τις διαφορές της.
Τώρα, τι σημαίνει αυτό για την καθεμιά και τον καθένα είναι άλλο ζήτημα.

.~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Άλλα κείμενα από Robert Giplin

Πλανητικός μετασχηματισμός - Αρμοδιότητα και ισχύς στο μέτωπο των θεσμών της φιλελεύθερης διεθνής τάξης I.

Για την Ιαπωνία - μέρος α'.

Είπαν ή έγραψαν... Περί Soft power και Hard power των Η.Π.Α από τη πλευρά της Κίνας.

Για τις διαδηλώσεις στις Πόλεις της Μικράς Ασίας.
Μια θεωρία απελευθέρωσης για μια πολιτική απελευθέρωσης. '
'Δημοκρατία. Άνοιξη των λαών, όχι εναλλαγή γκρίζων και πράσινων σουλτάνων.

Ελληνική Πολιτική Παιδεία - Μαθήματα Πολιτικής, μέρος α´.

Open menu Share

06/10/13--13:24:
Τέλος του κυρίαρχου κράτους ή αλλαγή της λειτουργίας του;

Άμεσα σχετιζόμενες αναρτήσεις περί κράτους:

α) Τύποι πολιτικής οργάνωσης που έπρεπε να υπερνικηθούν για να δημιουργηθεί το σύγχρονο κράτος (εν συντομία) μέρος α´.

β) Πλανητικός μετασχηματισμός - εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών - κρατών.

γ) Πλανητικός μετασχηματισμός -οι τρεις οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης από τα μάτια του τωρινά ισχυρού, και δυο λόγια εισαγωγικά περί «εδαφικών» και μη ιδεολογιών.

δ) Με αφορμή τις αυτονομιστικές τάσεις:
Από την οικονομική εκποίηση στη διεθνή αγορά, στην πολιτική εκποίηση υπό το Νεομεσαιωνισμό - η κυριαρχία ανάμεσα στις Markets και στον New medievalism ενός κόσμου που μετασχηματίζεται.και γενικότερα ε) Εισαγωγή στην αμερικανική στρατηγική, την Ευρασία και τη συσχέτιση του ΟΑΣΕ με τα θεμελιώδη δικαιώματα και το πεδίο διαχωρισμού Βορρά-Νότου.

.~`~.

α´

Στον αιώνα μας έγινε συχνά λόγος για το τέλος του κυρίαρχου κράτους,
όπως αυτό διαμορφώθηκε στους Νέους Χρόνους.
Οι οπαδοί της οικουμενικής ηθικής, η οποία κυριαρχεί μέσα στο ιδεολογικό σύμπαν της μαζικής δημοκρατίας όντας η αντίστροφη όψη ενός ακραίου ατομικισμού, συνδέουν με την προσδοκία αυτού του τέλους χειραφετητικές ελπίδες, άλλοι πάλι φοβούνται ότι έτσι θα χαθούν χειροπιαστές πολιτικές εγγυήσεις της εσωτερικής και της διεθνούς ευταξίας.
Για να δούμε νηφάλια τα πράγματα, πρέπει πρώτα - πρώτα ν' αφήσουμε στην άκρη τόσο
τη δημοκρατική όσο και την αυταρχική μυθολογία για το νεωτερικό κυρίαρχο κράτος.

Αν η πρώτη το θεωρούσε ως ισχύ ή μάλλον ως βία, η οποία κατέπνιγε προς το συμφέρον των κυρίαρχων κινήματα ελευθερίας και αιτήματα ισότητας προερχόμενα εκ των κάτω, η δεύτερη το παρουσίαζε ως αυτόνομη οντότητα πάνω απ' όλες τις τάξεις κι απ' όλα τα μερικά συμφέροντα, ως θνητό Θεό με αποστολή του τη φύλαξη του δημοσίου συμφέροντος.
Και στις δυο περιπτώσεις η πολιτική και ιδεολογική πρόθεση οδήγησε σε αρνητικές ή θετικές υποστασιοποιήσεις, οι οποίες ελάχιστα βοηθούν στην κατανόηση των εκάστοτε λειτουργιών του νεοτερικού κράτους.
Ήδη από την εποχή του σχηματισμού του το κράτος αυτό υπηρέτησε άλλοτε τη μεταρρύθμιση κι άλλοτε την αντίδραση, κάποτε την υπεράσπιση και κάποτε την καταπολέμηση κατεστημένων συμφερόντων.
Οι δημοκράτες και οι σοσιαλιστές δεν αισθάνθηκαν δυσφορία όπου άσκησαν την κρατική εξουσία, ενώ αντίστροφα διάφοροι θιασώτες του αυταρχικού κράτους έχασαν γρήγορα τον σεβασμό τους απέναντι στον θνητό Θεό όποτε αυτός χάρισε την εύνοια του σε άλλους.

Όλα αυτά σημαίνουν:
το νεότερο κράτος υπήρξε ένα άπειρα πλαστικό και προσαρμοστικό εργαλείο, στην ήδη μακρά ιστορία του συμμάχησε με πολύ διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και υπηρέτησε τους πιο διαφορετικούς σκοπούς, αλλάζοντας κάθε φορά την έκταση του, την οργανωτική του μορφή και τους φυσικούς φορείς του.

Όσοι όμως μιλούσαν για το τέλους του κράτους δεν μπορούσαν
και δεν ήθελαν να δουν τα ιστορικά δεδομένα στις διακυμάνσεις τους.
Πολλοί απ' αυτούς άρθρωσαν από αυταρχική σκοπιά μια διαμαρτυρία αφ' ενός εναντίον του βαθμιαίου μαζικο δημοκρατικού προσανατολισμού της κρατικής πολιτικής στον 20ο αιώνα και αφ' ετέρου εναντίον της δήθεν ανικανότητας ενός «φιλελεύθερου» ή μαζικο δημοκρατικού κράτους να ασκήσει αποτελεσματική εξωτερική πολιτική...
Η επίθεση αυτής της αυταρχικής (ως προς τις κοινωνικές της προτιμήσεις κυρίως παλαιο φιλελεύθερης) αντίληψης εναντίον του μαζικο δημοκρατικού κράτους, το οποίο βέβαια από τη σκοπιά της κανονιστικής της αντίληψης δεν μπορούσε να αποτελεί «γνήσιο» κράτος, συγκεντρώθηκε πρωταρχικά στη συγχώνευση της πολιτικής με την οικονομία, η οποία συγχώνευση αφαιρούσε τάχα από το κράτος την προηγούμενη περιωπή του ως φύλακα του γενικού συμφέροντος και το έκανε άβουλο όργανο ιδιωτικών συμφερόντων.

Έτσι όμως παραγνωρίζονταν οι πολιτικές πλευρές της συγχώνευσης της πολιτικής με την οικονομία... Όχι μόνον η πρόνοια για τη στοιχειώδη διαβίωση (ως φράγμα κατά της ανομίας) και η ανακατανομή συνιστούν πολιτικές πράξεις κατ εξοχήν, αλλά και η συγχώνευση της πολιτικής με την οικονομία μετέβαλε το κράτος στον κατά πολύ μεγαλύτερο εργοδότη και σε διαχειριστή της μερίδας του λέοντος του εθνικού εισοδήματος.
Φυσικά, δεν είναι δυνατό να μην παραβλέψει κανείς τον έντονα πολιτικό χαρακτήρα αυτών των φαινομένων όταν εμμένει σε μιαν έννοια της πολιτικής ξεπερασμένη από καιρό.

β´

Σε σχέση με την πλανητική πολιτική του αιώνα μας, σοβαροί παρατηρητές υπογράμμισαν ότι η υποταγή της εξωτερικής πολιτικής των κρατών στις αρχές μιας οικουμενικής ηθικής θα επέφερε αναγκαστικά την κατάλυση της κρατικής κυριαρχίας, γιατί κήρυσσε εγκληματική κι αξιόποινη τη raison d'état ως θεμιτή πυξίδα των κρατικών ενεργειών, στερώντας τους έτσι το μόνο δυνατό κυρίαρχο έρεισμα.

Στον Ψυχρό Πόλεμο φάνηκε ότι το κυρίαρχο κράτος βάλλεται και από τα δυο στρατόπεδα, γιατί και τα δυο διεξήγαν τον αγώνα τους στο όνομα οικουμενικών και διεθνιστικών αρχών, ήτοι φιλελεύθερων ή προλεταριακών αρχών, απέναντι στις οποίες το άτομο όφειλε να τρέφει περισσότερη νομιμοφροσύνη απ' ότι απέναντι στο κράτος της καταγωγής του.

Μια τέτοια περιγραφή των πραγμάτων περιέχει πράγματι σημαντικές παρατηρήσεις, ωστόσο δεν εξαντλεί όλες τις επόψεις του προβλήματος, έτσι ώστε καθ' αυτήν να δικαιολογεί το συμπέρασμα ότι η εποχή της κρατικής κυριαρχίας τέλειωσε οριστικά.
Πρώτα, πρώτα δεν είναι ιστορικά και μεθοδολογικά ορθό να αντιπαραβάλλεται ο τρόπος, με τον οποίον κατανοούσε ιδεολογικά τον εαυτό της η Ευρώπη στο παρελθόν, με ορισμένες πλευρές της σημερινής πλανητικής πραγματικότητας.
Ακόμα και στην εποχή της ακμής της η raison d'état διόλου δεν καταφρονούσε την προπαγανδιστική συμμαχία με χριστιανικές και ηθικές (ήτοι οικουμενικές) αρχές, ακριβώς όπως και στον αιώνα μας η ανακήρυξη οικουμενικών ηθικών αρχών σε κατευθυντήριες γραμμές της διεθνούς πολιτικής ευνοούσε κατά μεγάλο μέρος τα συμφέροντα ορισμένων κρατών.
Η έννοια του κυρίαρχου κράτους χρησιμοποιούνταν βέβαια ως επιχείρημα στηριζόμενο στο διεθνές δίκαιο όποτε απειλούνταν τα οικεία συμφέροντα και το οικείο κράτος, συχνά όμως ο σεβασμός απέναντι της εξανεμιζόταν, όταν επρόκειτο για το κράτος του άλλου' γιατί συνήθως ο σεβασμός διαρκούσε μόνον όσο τον επέβαλλε ο συσχετισμός δυνάμεων.
Γι' αυτόν τον λόγο η κρατική κυριαρχία πάνω στο ευρωπαϊκό έδαφος πήρε μορφή ιδιαίτερα αδρή όταν διαμορφώθηκε ένα σύστημα κρατών, τα οποία είτε ήσαν εξ ίσου ισχυρά είτε μπορούσαν να αντισταθμίσουν την έλλειψη δικής τους ισχύος με τις ενδεδειγμένες συμμαχίες.

Ό,τι ονομάσθηκε «κλασσικό κυρίαρχο κράτος» ευδοκίμησε κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες συναφείς με ορισμένο συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα στα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη και άσχετες προς την εσωτερική εξέλιξη του κράτους ως μορφώματος των Νέων Χρόνων με ειδοποιά χαρακτηριστικά.
Γι' αυτό και τα κατηγορήματα του κυρίαρχου κράτους αποδίδονταν κατ' ουσία μόνο σε όσα κράτη απάρτιζαν το σύστημα των ευρωπαϊκών Δυνάμεων [σημ. Δ`~. όπως περίπου συμβαίνει σήμερα με τα μη failed states, που τα περισσότερα, πλην ελαχίστων, είναι μέλη της Τριάδας του Βορρά ή σύμμαχοι των Η.Π.Α]...

Ήταν μια κρατική κυριαρχία εδραζόμενη στην ολιγαρχία μερικών κρατών, αν μπορούμε να εκφρασθούμε έτσι, και ξεθώριασε [;] όχι επειδή οι αρχές της έπαψαν να ισχύουν, παρά μάλλον επειδή οι αρχές αυτές επεκτάθηκαν σ' έναν ευρύτερο -αρχικά ευρωπαϊκό και κατόπιν πλανητικό - χώρο, στον οποίο τα κράτη δεν μπορούσαν να σχηματίσουν μεταξύ τους πολιτικούς συνδυασμούς σαν τους παραπάνω.

Ο Ψυχρός Πόλεμος έθεσε πράγματι υπό αμφισβήτηση αυτό το εν μέρει πλασματικό και εν μέρει ριζωμένο στις ευρωπαϊκές ιδιαιτερότητες «κλασσικό κυρίαρχο κράτος».
Γιατί η μια παράταξη κήρυσσε στο προγραμματικό επίπεδο την κατάργηση όλων των συνόρων και όλων των κρατών, ήτοι τη συναδέλφωση όλων των λαών στο πλαίσιο μιας αταξικής παγκόσμιας κοινωνίας, θεωρώντας την προσήλωση στο ιδεώδες αυτό κατ' αρχήν σημαντικότερη από την πίστη στο κράτος καταγωγής του ατόμου' η άλλη παράταξη, πάλι, αντιπαρέθετε στην πρακτική του ολοκληρωτισμού τις αρχές της οικουμενικής ηθικής και στην οχύρωση πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα το όραμα ενός ανοιχτού και ενιαίου κόσμου.

Αν οι θέσεις αυτές είχαν γίνει πράξη, τότε βέβαια η μορφή και η ουσία του κυρίαρχου κράτους θα χάνονταν.
Όμως η πραγματικότητα προχώρησε πιο διαφορισμένα, διοχέτευσε δηλ., τις προγραμματικές διακηρύξεις κατά τέτοιο τρόπο, ώστε στάθηκε δυνατό να υπηρετήσουν ακριβώς το κυρίαρχο εκείνο κράτος, το οποίο θα όφειλαν να καταργήσουν αν λαμβάνονταν στην ονομαστική τους αξία (σημ. i). Από κομμουνιστικής πλευράς ο προλεταριακός διεθνισμός χρησιμοποιήθηκε για τους σκοπούς ενός ορισμένου κυρίαρχου κράτους, δηλ. της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ συνάμα κομμουνιστικά κινήματα εξαιρετικού δυναμισμού συνδέθηκαν με εθνικιστικούς στόχους, εφ όσον ο αγώνας ενάντια σε μια καπιταλιστική αποικιοκρατία ωθούσε τον εθνικισμό να ενστερνισθεί τον κομμουνισμό' από τέτοια κινήματα προήλθαν κράτη όπως η Κίνα ή το Βιετνάμ, τα οποία υπεράσπισαν την κυριαρχία τους κατά τρόπο υπερήφανο και μάλιστα «κλασσικό», θα μπορούσαμε να πούμε.

Από την άλλη μεριά, στο δυτικό στρατόπεδο η απόρριψη του προλεταριακού διεθνισμού οδήγησε σε μια θετική αποτίμηση του έθνους και του ανεξάρτητου κράτους ως των φυσικών πολιτικών μονάδων (σημ. ii).
Παράλληλα, και στη Δύση ο ηθικός οικουμενισμός συχνά υπηρέτησε τις αυτοκρατορικές βλέψεις του ηγετικού κυρίαρχου κράτους, δηλ. των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ήδη η μαζική επίκληση των οικουμενικών ηθικών αρχών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά τη διαμόρφωση της διεθνούς πολιτικής μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο είχε δείξει ολοκάθαρα ότι είναι δυνατή η επιλεκτική τους χρήση και η χειραγώγηση της λειτουργίας τους, έτσι ώστε ν' αποτελούν εργαλεία ισχύος στα χέρια ορισμένων κρατών και εναντίον άλλων...
Το κυρίαρχο κράτος θα μπορούσε να καταλυθεί χάρη στη διάδοση οικουμενικών αρχών μονάχα αν αυτές λαμβάνονταν στην ονομαστική τους αξία και εφαρμόζονταν με συνέπεια.

---------------------------------------------------------------

Σημειώσεις

(i)

α) Όπως όλες οι θεσμοποιημένες ουτοπίες, η ουτοπία αυτή έγινε εργαλείο των κεκτημένων δικαιωμάτων και διαστρεβλώθηκε, καθώς έγινε εργαλείο του status quo

β) Η πεποίθηση ότι ο nationalism και ο internationalism είναι ασύμβατοι, αν και επιφανειακά εύλογη, είναι βασισμένη στην άγνοια των ατόμων και των εθνών και σε μια πλήρη παρανόηση των δύο αυτών ρευμάτων.

γ) Οι οικουμενικές ιδεολογίες που ασπάζονται τα κράτη είναι πασίγνωστο ότι εξυπηρετούν τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους και οι συμφωνίες που συνάπτονται μεταξύ κρατών είναι γνωστό ότι είναι περισσότερο προϊόντα διαπραγμάτευσης και συμβιβασμού παρά προϊόντα κάποιου ενδιαφέροντος για τα συμφέροντα της ανθρωπότητας ως συνόλου.

δ) ...ο πολυεθνικός και ιδιαίτερος χαρακτήρας της αμερικανικής κοινωνίας κατέστησε ευκολότερο για τις Η.Π.Α να παγκοσμιοποίησουν την ηγεμονίας τους χωρίς να - αφεθεί να - φανεί πως είναι αυστηρά εθνική.

ε) Οι περισσότερες πολιτικές ιδέες που επηρέασαν έντονα την ανθρωπότητα στηρίχθηκαν σε φαινομενικά οικουμενικές αρχές και για τον λόγο αυτόν είχαν, τουλάχιστον στη θεωρία, έναν διεθνή χαρακτήρα...
Η απατηλότητα της πίστης στην αποτελεσματικότητα μιας διεθνούς κοινής γνώμης διαχωρισμένης από την εθνική ισχύ μπορεί να επεξηγηθεί ακόμη περισσότερο... η Reductio ad absurdum [Εις άτοπον απαγωγή] της διεθνούς ιδεολογικής προπαγάνδας ως μανδύας για την εθνική πολιτική επήλθε με την υιοθέτηση αρνητικών συνθημάτων, που στόχο είχαν να συνενώσουν σε μια πολιτική συμμαχία εκείνους που δεν συμμερίζονταν καμία θετική ιδεολογία...

(ii)

α) Γράφει ο Παναγιώτης Κονδύλης:
Συχνότατα λησμονείται ότι ο μαρξιστικός οικονομισμός συνιστά άμεση κληρονομιά του φιλελευθερισμού.
Ακριβώς επειδή ο οικονομισμός είναι σαρξ εκ της σαρκός του φιλελευθερισμού, η αποσύνθεση του ιστορικού υλισμού και της ''οικονομικής ερμηνείας'' της ιστορίας μετά το 1989 όχι μόνον δεν συνεπέφερε την υποχώρηση του οικονομισμού αλλά είχε το αντίθετο αποτέλεσμα.

Την εποχή του ψυχρού πολέμου οι φιλελεύθεροι αντίπαλοι του μαρξισμού ήσαν υποχρεωμένοι να πολεμούν τον ''υλισμό'' υπογραμμίζοντας τους ''πολιτικούς'', ''πνευματικούς'' και λοιπούς μη οικονομικούς παράγοντες.
Σήμερα όμως ο δυτικός καπιταλισμός δεν χρειάζεται να ασκεί κριτική από αυτήν τη σκοπιά και μπορεί να δείχνει απροκάλυπτα – και ενίοτε αδιάντροπα – το οικονομιστικό του πρόσωπο, ιεραρχώντας με οικονομιστικά κριτήρια όχι μόνον τους ιστορικούς παράγοντες αλλά και τις ίδιες τις ''πνευματικές αξίες''· όποιος γνωρίζει πχ τις εργασίες της οικονομικής σχολής του Σικάγου θα έχει διαπιστώσει ότι οι ερμηνείες της για την οικογένεια, τη φιλία, τη θρησκεία κτλ ξεπερνούν σε οικονομιστική χυδαιότητα και τις χονδροειδέστερες εκδοχές του ''χυδαίου μαρξισμού''.

β) Γεγονότα και πολεμικές, ιδεολογίες και ερμηνείες - από τον Κονδύλη στον Wallerstein - από την μη πραγμάτωση της Ουτοπίας στη κρίση του αφηγήματος της εποχής μας και τη μεταβατική πλανητικά περίοδο.

γ) Πλανητικός μετασχηματισμός -ιδεολογικά νομιμοποίητικά β -για να μην ξεχνιόμαστε...

---------------------------------------------------------------

.~`~.

Η σύντομη αυτή ανασκόπηση θα μας βοηθήσει να δούμε καθαρότερα τη σημερινή συγκυρία, στην οποία η επικράτηση του οικουμενισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων - μαζί με τη δράση διεθνών οργανισμών (σημ. i) και με τις οικονομικές συγχωνεύσεις- φαίνεται να προαναγγέλει το τέλος του κυρίαρχου κράτους.
Στα πλαίσια της τρέχουσας πολιτικής η επικράτηση αυτή ανταποκρίνεται στα ζωτικά συμφέροντα πολλών πλευρών, οι οποίες επιθυμούν να εκφράσουν διάφορες χειροπιαστές απαιτήσεις στη γλώσσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Από δομική άποψη έχουμε να κάνουμε με μιαν ακόμα πλευρά της μεταφοράς μαζικο δημοκρατικών φαινομένων σε πλανητικό επίπεδο, εφ' όσον στην ηθική γλώσσα του οικουμενισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων απηχούνται τα κοινωνιολογικά δεδομένα του μαζικο δημοκρατικού κατακερματισμού της κοινωνίας σε μεμονωμένα άτομα και του μαζικο δημοκρατικού πλουραλισμού των αξιών.

Η πρακτική συνέπεια της πλανητικής εφαρμογής τους θα ήταν πάντως η κατάλυση της κρατικής κυριαρχίας μέσω της επέμβασης ξένων Δυνάμεων, οι οποίες θα νομιμοποιούσαν τις ενέργειες τους επικαλούμενες τα ανθρώπινα δικαιώματα' έτσι η σαφής διαχωριστική γραμμή μεταξύ εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής (σημ. ii), χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει κρατική κυριαρχία, θα απαλειφόταν, και αυτό πάλι θα συμβάδιζε με την άμβλυνση των ορίων μεταξύ δημόσιας και ιδιωτικής σφαίρας στο εσωτερικό της μαζικής δημοκρατίας.

Ωστόσο είναι άκρως αμφίβολο αν η πλανητική πολιτική θα διαγράψει ευθύγραμμα αυτή την πορεία και θα αποχαιρετήσει για πάντα το κυρίαρχο κράτος μέσω της συνεπούς εφαρμογής των αρχών της οικουμενικής ηθικής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Γιατί δεν πρέπει να αναμένεται ότι πρακτικά τελεσφόρες επεμβάσεις στην εσωτερική πολιτική των σημερινών κρατών προς επιβολή των παραπάνω αρχών θα μπορούσαν να επιχειρούνται από όλες τις πλευρές προς όλες τις πλευρές.
Οι μεγάλες Δυνάμεις θα αποδειχθούν πολύ πιο ευκίνητες και αποτελεσματικές από την άποψη αυτή, κι έτσι η έμπρακτη διαφορά υποκειμένων και αντικειμένων της πλανητικής πολιτικής θα συνεχίσει να υφίσταται κάτω από το λαμπροστόλιστο περίβλημα της γενικά αναγνωριζόμενης ισότητας, όπως την προβλέπουν τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Με άλλα λόγια: ο οικουμενισμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν θα ασκήσει την επήρεια του in abstracto, στην ονομαστική του αξία και ανεξάρτητα από την ιδιοσυστασία των εκάστοτε εκπροσώπων του.
Θα την ασκήσει αναγκαστικά μέσω συγκεκριμένων φορέων, οι οποίοι θα τον χρησιμοποιήσουν ως εργαλείο' όταν όμως ένας οικουμενισμός χρησιμοποιείται ως εργαλείο, τότε μερικεύεται ipso facto [εκ των πραγμάτων, αυτόματα], δηλ. τίθεται στην υπηρεσία κρατικών σκοπών.

Στην προοπτική αυτή, η γενική ομολογία πίστεως προς τις αρχές της οικουμενικής ηθικής δεν θα θέσει σε κίνδυνο το κυρίαρχο κράτος, αν αυτό δεν κινδυνεύει λόγω εσωτερικών αδυναμιών' βεβαίως θα είναι υπό διάφορες συνθήκες υποχρεωμένο να παίζει κρυφτούλι, εφ' όσον τουλάχιστον δεν θα προσφεύγει στην ανοιχτή παραβίαση των παραπάνω αρχών.
Η τέχνη των προσποιήσεων και των εκλογικεύσεων δεν πρόκειται πάντως να χαθεί από τον κόσμο στην εποχή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

---------------------------------------------------------------

Σημειώσεις

(i)

α) Η μη κυβερνητική ομάδα.. μπορεί να θεωρηθεί ως μια ειδική περίπτωση ενός μεγαλύτερου φαινομένου που απειλεί την επιβίωση του συστήματος των κρατών: του διεθνικού οργανισμού.

Πρόκειται για έναν οργανισμό που λειτουργεί πέραν των διεθνών συνόρων, μερικές φορές σε παγκόσμια κλίμακα, που επιδιώκει όσο το δυνατόν περισσότερο να αγνοεί αυτά τα σύνορα και που εξυπηρετεί την ανάπτυξη δεσμών μεταξύ διαφορετικών εθνικών κοινωνιών ή τμημάτων αυτών των κοινωνιών.
Περιλαμβάνει πολυεθνικές εταιρίες, όπως την General Motors ή τη Unilever' πολιτικά κινήματα, όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα ή τον Οργανισμό Αλληλεγγύης των Τριών Ηπείρων' διεθνείς μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως επιστημονικούς και επαγγελματικούς συλλόγους' θρησκευτικές ενώσεις, όπως τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία' και διακυβερνητικές υπηρεσίες που λειτουργούν πέραν των συνόρων, όπως την Παγκόσμια Τράπεζα...
Συχνά υποστηρίζεται ότι αυτοί οι διεθνικοί οργανισμοί ή ορισμένοι από αυτούς, επειδή παρακάμπτουν το σύστημα κρατών και συμβάλλουν άμεσα στη σύνδεση της παγκόσμιας κοινωνίας ή της παγκόσμιας οικονομίας, επιφέρουν το τέλος του συστήματος κρατών...

β) Υπάρχει αφθονία αυτοπροσδιοριζόμενων εκπροσώπων του κοινού καλού του «διαστημοπλοίου γη» ή «αυτού του πλανήτη που κινδυνεύει».
Ωστόσο οι απόψεις αυτών των ιδιωτών, όποια αξία και να έχουν, δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας πολιτικής διαδικασίας προώθησης και σύνθεσης συμφερόντων.
Καθώς δεν επικυρώνονται από μια τέτοια πολιτική διαδικασία, οι απόψεις αυτών των ατόμων συνιστούν έναν ακόμη λιγότερο έγκυρο οδηγό για το κοινό καλό της ανθρωπότητας από ό,τι οι απόψεις των εκπροσώπων κυρίαρχων κρατών, ακόμη και εκείνων με μη αντιπροσωπευτικά ή τυραννικά καθεστώτα, που έχουν τουλάχιστον δικαίωμα να μιλούν για κάποιο μέρος της ανθρωπότητας ευρύτερο από τον εαυτό τους.
Ούτε έχουν οι εκπρόσωποι των μη κυβερνητικών ομάδων τέτοιου είδους εξουσία' μπορεί να μιλούν με κύρος για το συγκεκριμένο αντικείμενο τους, αλλά το να καθορίζουν τα συμφέροντα της ανθρωπότητας ισοδυναμεί με το να αξιώνουν ένα είδος εξουσίας που μπορεί να παρασχεθεί μόνο από μια πολιτική διαδικασία...
Αν όμως αναγκαζόμασταν να ψάξουμε μέσα από τις απόψεις των κρατών, και ειδικά των κρατών που συναθροίζονται σε διεθνείς οργανισμούς, για να ανακαλύψουμε το παγκόσμιο κοινό καλό, τούτο θα οδηγούσε σε διαστρέβλωση της πραγματικότητας.
Οι οικουμενικές ιδεολογίες που ασπάζονται τα κράτη είναι πασίγνωστο ότι εξυπηρετούν τα ιδιαίτερα συμφέροντα τους και οι συμφωνίες που συνάπτονται μεταξύ κρατών είναι γνωστό ότι είναι περισσότερο προϊόντα διαπραγμάτευσης και συμβιβασμού παρά προϊόντα κάποιου ενδιαφέροντος για τα συμφέροντα της ανθρωπότητας ως συνόλου.

Τυπικά (και δημοφιλή) παραδείγματα όσων περιγράφονται στη σημείωση
β)Και βέβαια -πρόσφατα- παρελειπόμενα

Χρήσιμες οι αναρτήσεις υπό τον τίτλο Propaganda.

(ii)

Διεθνής κοινωνία, civitas maxima, υπερ-κράτος.
Εδώ βρίσκεται όλη η ουσία.
Η όλη προσπάθεια, κυρίως από τον 16ο αιώνα και έπειτα, είναι να εξομοιωθούν οι διεθνείς σχέσεις με την εσωτερική πολιτική (Civitas Maxima, διεθνής κοινωνία, παγκόσμιο κράτος, ανθρώπινα δικαιώματα, οικουμενικές αξιώσεις ισχύος).
Υπάρχουν ορισμένοι τρόποι για να συμβεί αυτό, ήδη έχω αναφερθεί στον έναν (δογματικός ιμπεριαλισμός ή θεωρία του εκλεκτού λαού, ή της αυτοκρατορικής θείας κλήσης), θα αναφερθώ και στους υπόλοιπους (δογματική ομοιομορφία και κοσμοπολιτισμός).
Η εξομοίωση των διεθνών σχέσεων με την εσωτερική πολιτική είναι αυτό που επιδιώκουν όλες αυτές οι δυνάμεις - θεωρίες με διάφορες παραλλαγές.

---------------------------------------------------------------

.~`~.

III

Ώστε παρά τη μικρότερη ή μεγαλύτερη σύμφυρση εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής εξ αιτίας της γενικής αποδοχής των οικουμενικών ηθικών αρχών διόλου δεν θα επέλθει υποχρεωτικά η κατάργηση των ορίων μεταξύ τους και επομένως και η κατάλυση του κυρίαρχου κράτους.
Μάλλον θα συμβεί και εδώ ό,τι και με τη διαπλοκή των οικονομιών: τα σύνορα γίνοται (πολύ) πιο διαβατά, όμως δεν πέφτουν, αλλά παραμένουν κάπου στο βάθος, ως ultima ratio σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.
Το κυρίαρχο κράτος απέχει ακόμα σήμερα πολύ από το να έχει απεμπολήσει σε τέτοιο βαθμό τον εαυτό του, ώστε να μην μπορεί οποτεδήποτε να πάρει πίσω ότι εκχώρησε με τη θέληση του σ' αυτήν ή την άλλη μορφή - αν βέβαια διαθέτει την έμπρακτη ισχύ για να το κάμει.

Δεν είναι σωστό να υπερτιμάται η πολιτική σημασία του διεθνούς δικαίου η των διεθνών οργανισμών και να ερμηνεύονται οι προσπάθειες προς επέκταση τους ως σκόπιμες και αναντίστρεπτες ενέργειες προκειμένου να καταργηθεί το κυρίαρχο κράτος.
Οι ρυθμίσεις του διεθνούς δικαίου και οι διεθνείς οργανώσεις έχουν γίνει απαραίτητες λόγω της πυκνότητας, η οποία χαρακτηρίζει πλέον την πλανητική πολιτική, όμως παραμένει ανοιχτό αν θα αποτελέσουν το πεδίο της κοινής συννενόησης ή το πεδίο μάχης...

Εξ ίσου εσφαλμένο θα ήταν να συγκεντρώσουμε αποκλειστικά την προσοχή μας στα φαινόμενα εκείνα της μαζικοδημοκρατικής ζωής, τα οποία οι οδυρόμενοι επικριτές του σύγχρονου πολιτισμού τα θεωρούν ενδείξεις σήψεως, ενώ διάφοροι αβλαβείς «εναλλακτικοί» τα βλέπουν ως σίγουρα σημεία χειραφέτησης, να τα προβάλουμε ευθύγραμμα στο μέλλον, να προφητεύουμε τη διόγκωση τους δίκην χιονοστιβάδος και να τα εκλάβουμε ως την αρχή του ελπιδοφόρου ή εφιαλτικού τέλους του κυρίαρχου κράτους.

Αναμφίβολα, μέσα στις ανεπτυγμένες μαζικές δημοκρατίες συχνά γεννιέται η εντύπωση ότι η κρατική εξουσία έχασε το αδιαφιλονίκητο κύρος της, ότι κράτος και ιδιώτες βρίσκονται πάνω στο ίδιο επίπεδο ή ότι η διάδοση ηδονιστικών στάσεων υπονομεύει τα ιδεολογικά και ψυχολογικά θεμέλια του κράτους.
Εδώ πρέπει να πούμε δυο πράγματα.

Πρώτον, πρέπει να υπογραμμισθεί η δομική αναγκαιότητα τέτοιων φαινομένων για τη λειτουργία της μαζικής δημοκρατίας ως οικονομίας και ως θεσμικού πλέγματος' βέβαια, δεν είναι δυνατό να προβλεφθούν όλες οι παρενέργειες και τα συμπαρομαρτούντα τους, ωστόσο πολλοί κοινωνικοί σχηματισμοί στην ίσαμε τώρα ιστορία αποδείχθηκαν ανθεκτικοί, μολονότι έζησαν με αμφιλεγόμενους θεσμούς και επαμφοτερίζουσες κοινωνικές στάσεις.
Δεύτερον, δεν είναι σωστό να θεωρούνται φαινόμενα, τα οποία δίνουν εξωτερικά τον τόνο σε σχετικά ήσυχες και ευημερούσες εποχές, ως καίρια ή αποφασιστικά σε κάθε μελλοντική κατάσταση. Το κυρίαρχο κράτος θα κάνει έντονα αισθητή τη παρουσία του μέσα στην ανεπτυγμένη μαζική δημοκρατία, όταν στον ορίζοντα προβάλει κάποιος εσωτερικός ή εξωτερικός κίνδυνος ή όταν μια ξαφνική μεταβολή της συγκυρίας επιβάλλει αναπροσανατολισμούς.

Τους λόγους, για τους οποίους το κυρίαρχο κράτος είναι απαραίτητο στις λιγότερο ανεπτυγμένες μαζικές κοινωνίες, θα τους αναφέρουμε συζητώντας το πρόβλημα του εθνικισμού.

Και στις δυο περιπτώσεις δεν υπάρχει σήμερα εναλλακτική λύση προς το κράτος ως μορφή οργάνωσης.

.~`~.

Αναφέραμε ήδη τη «νεοφιλελεύθερη» υπερτίμηση της λειτουργικής αυτοτέλειας της ιδιωτικής οικονομίας καθώς και τα νέα, κατ' εξοχήν πολιτικά καθήκοντα που αναλαμβάνει το κράτος καθώς συγχωνεύεται η πολιτική με την οικονομία.
Η ιδιωτική οικονομία δεν μπορεί να αναπτυχθεί χωρίς ισχυρές θεσμικές εγγυήσεις και χωρίς το πλαίσιο της κρατικής οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής' θα ήταν παραπλανητικό να παραβλέψουμε την εσώτερη συνάρτηση ανάμεσα στη γενική διεύρυνση των κρατικών λειτουργιών και τη γενική άνθηση της ιδιωτικής οικονομίας μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, μολονότι από την άλλη πλευρά είναι γνωστές οι συνέπειες της διογκωμένης γραφειοκρατίας.

Εν πάση περιπτώσει η ιδιωτική οικονομία συχνότατα ζει άμεσα από το γεγονός ότι το κράτος αναθέτει σε ιδιώτες διάφορες εργασίες αντί να τις εκτελέσει το ίδιο - και τότε ίσως ζει και καλύτερα, όπως αφήνει να εννοηθεί ο ζήλος της όταν επιδιώκει την ανάληψη δημοσίων έργων.

Η έμπρακτη οικονομική αναγκαιότητα του κράτους γίνεται εμφανέστερη, όταν αναλογισθούμε σε ποιόν απευθύνονται οι διαμαρτυρίες και τα αιτήματα όποτε τελματώνεται η ιδιωτική οικονομία.
Με άλλα λόγια, η ιδιωτική οικονομία δεν μπορεί να εγγυηθεί τίποτε ούτε να αναλάβει ευθύνες για τίποτε, εφ' όσον πρόκειται για υποθέσεις γενικού συμφέροντος.
Όμως μονάχα η στάθμιση του γενικού συμφέροντος (αδιάφορο ποιός το ερμηνεύει δεσμευτικά σε κάθε περίπτωση) μπορεί να εμποδίσει τη βαθμιαία διολίσθηση στην ανομία και επομένως κα
ι την κατάρρευση της οικονομικής δραστηριότητας, προ παντός όταν αυτή είναι άκρως περίπλοκη.
Η έμπρακτη αυτονόμηση μιας διεθνοποιημένης ιδιωτικής οικονομίας πάνω από τα κεφάλια των αποδυναμωμένων κρατών θα συνεπέφερε μια κατάσταση βαθιάς ανομίας, δηλ. την επιστροφή στον νόμο της ζούγκλας.

Όμως, έτσι όπως είναι σήμερα διαρθρωμένη η παγκόσμια κοινωνία, η ανομία μπορεί να καταπολεμηθεί μονάχα με τα παραδοσιακά μέσα του κυρίαρχου κράτους.
Τούτη η σύνδεση οικονομικών λειτουργιών με το γιγάντιο μελλοντικό έργο της συγκράτησης της ανομίας θα αποτελέσει μέσα στην ερχόμενη φάση της πλανητικής πολιτικής το θεμέλιο εκείνο, πάνω στο οποίο το κυρίαρχο κράτος θα εξακολουθήσει να υπάρχει σε παλαιότερες και νεότερες μορφές (i). Ασφαλώς είναι περιττό να τονίσουμε ιδιαίτερα τον ρόλο των εξωτερικών συγκρούσεων ή των εκτάκτων καταστάσεων για τη διατήρηση και ενδεχομένως την ενίσχυση του.

Κλείνουμε λοιπόν με την παρατήρηση ότι, κοντά σ' όλα αυτά, η κρατική οργάνωση θα είναι το καταφύγιο τόσο των μεγάλων όσο και των μικρών εθνών μπροστά στις πολιτικές αβεβαιότητες των αρχών της οικουμενικής ηθικής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Μόνον ως οργανωμένη κρατική ισχύς μπορεί ένα μεγάλο ή μικρό έθνος να αντισταθεί σε ερμηνείες αυτών των αρχών, τις οποίες θεωρεί ως προπέτασμα για επικίνδυνες ορέξεις άλλων εθνών.

Μόνον ως κράτος μπορεί ένα μεγάλο έθνος να αντιμετωπίσει σε περίπτωση ανάγκης ακόμα και ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα.
Και μόνον ως κράτος μπορεί ένα μικρό έθνος να μιλήσει ως ίσος προς ίσον μ' ένα μεγάλο έθνος, εφ' όσον τόσο το μικρό όσο και το μεγάλο έθνος αποτελούν, το καθένα για τον εαυτό του, ένας κράτος (ii).

Παναγιώτης Κονδύλης

---------------------------------------------------------------

Σημειώσεις

(i)

Γράφει σε άλλο σημείο του ίδιου έργου ο Παναγιώτης Κονδύλης:
Μαζικές δημοκρατίες δυτικού τύπου θα υπάρχουν δίπλα σε αυταρχικούς ψευδο κοινοβουλευτισμούς και καισαρικά καθεστώτα ή αναπτυξιακές δικτατορίες - και οικονομικά ή εθνικά συνεκτικοί χώροι δίπλα σε πολυεθνικά κράτη ή γλωσσικά και θρησκευτικά χαλαρές κρατικές κοινότητες.
Στην προοπτική αυτή μπορούμε να φαντασθούμε την παγκόσμια κοινωνία σαν μια παρδαλή μαζική κοινωνία...

(ii)

Διαφορετικά, τα αποτελέσματα είναι γνωστά: Ισραήλ-Παλαιστίνιοι, Η.Π.Α-Ιθαγενείς, Γερμανία-Εβραίοι της Ευρώπης, Νότιος Αφρική-Ιθαγενείς Αφρικάνικοι πληθυσμοί, Τουρκία-Αυτόχθονοι πληθυσμοί Μικράς Ασίας (θα μπορούσε να αναφερθεί και η περίπτωση Hutu και Tutsi αν και έχει διαφορές και ιδιαίτερο ιστορικό).

.~`~.

06/11/13--04:49:
Κρίσεις πολυεπίπεδες και διεθνείς μετασχηματισμοί.
Προσεγγίσεις - γεωπολιτικές - από την Ελλάδα IV.

Ο ισχυρός προχωρά όσο του επιτρέπει η δύναμη του και ο αδύναμος υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του.

Θουκυδίδης

Υπάρχουν δυο τρόποι αντιμετώπισης της παραπάνω θέσης.
Ο πρώτος είναι να λες μονάχα για τον μπαμπά του Θουκυδίδη, τη μαμά του, τα παιδικά του χρόνια, να ισχυρίζεσαι πως αυτό που λέει ο Θουκυδίδης δεν το λέει επειδή διαπιστώνει πως συμβαίνει αλλά επειδή θέλει να συμβαίνει κ.λπ (ξέρετε, όλον αυτόν τόν κυρίαρχοδυτικοψυχοηθικισμό υπερυποκειμενίσμό που λανσάρεται ως - επιστημονικός δήθεν- Λόγος).
Ο δεύτερος είναι να διαπιστώνεις εμπειρικά πως -δυστυχώς τις περισσότερες φορές, αν όχι πάντοτε- κάτι τέτοιο συμβαίνει και παρόλο που δεν σου αρέσει που συμβαίνει, να προσπαθήσεις να κάνεις κάτι γι' αυτό.
Αυτό το ''κάτι'', πέρα από ότι σχετίζεται πολύ περισσότερο με τον λόγο (με μικρό λ) από το ότι η πρώτη αντιμετώπιση, ονομαστηκε στρατηγική και το γέννησε ο αδύναμος, όχι ο δυνατός (ευτυχώς που δεν είχε ο αδύναμος ''προστάτες'', ''συμβούλους'', ''υπερασπιστές'' ή ''θεράπευτές'' του πρώτου τύπου).

Ότι θέλετε κρατάτε, ότι θέλετε πετάτε.
Έγώ έχω τις ενστάσεις μου σε όσα λέγονται σε σημεία.

Οφείλω να τονίσω πως ο -«επαρχιώτης»- Κρητικός κάνει μια αξιόλογη προσπάθεια, σε αντίθεση με τους -«πρωτευουσιάνους»- των Αθηνών.

Ο Θουκυδίδης δεν ήταν ηθικά αδιάφορος' παρόλο που αναγνωρίζει σαν παράγοντες της ιστορίας την απροσχημάτιστη βία και το δίκαιο του δυνατώτερου δεν φαίνεται να τα εγκρίνει.
Είχε τη συναίσθηση ότι ζούσε σ' έναν κόσμο όπου η ηθική ευαισθησία ήταν μια πολυτέλεια κι η επιβίωση των πολιτειών εξαρτιόταν από την επιδέξια χρήση της δύναμης και μόνο. Έργο του ιστορικού είναι να προσφέρει στους αναγνώστες του πολιτική πείρα, όχι ηθικό κώδικα, ή θρησκευτικούς ή φιλοσοφικούς κανόνες.
Στον σπαραγμό εκείνον και τις μανιασμένες συγκρούσεις, όπου τα πάθη κορυφώνονται, ο Θουκυδίδης μένει ήρεμος, νηφάλιος κι ο τόνος του αυτός που πρέπει.

Όποιος μελετά το έργο του μαθαίνει να λογαριάζει πολύ την πατρίδα και την ελευθερία, πάνω όμως απ' όλα την αλήθεια.

Αναστάσιος Γεωργοπαπαδάκος

.~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Εισαγωγικά για την Κύπρο, το Νέο Ανατολικό Ζήτημα και τις περιφερειακές και παγκόσμιες ισορροπίες κατά τον Πλανητικό Μετασχηματισμό -ή για την Κρίση.

Έντεκα γεωπολιτικά ερμηνευτικά σχήματα
για τον Πλανητικό Μετασχηματισμό - μέρος α´.

Ιχνηλατώντας το Νέο Ανατολικό Ζήτημα και τις εξελίξεις στα καθ' ημάς,
στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή - οδεύοντας προς τη Συρία και το Ιράν.

Για τις διαδηλώσεις στις Πόλεις της Μικράς Ασίας. Μια θεωρία απελευθέρωσης για μια πολιτική απελευθέρωσης. Δημοκρατία. Άνοιξη των λαών, όχι εναλλαγή γκρίζων και πράσινων σουλτάνων.

Ελλάδα - Ε.Ε. - Γερμανία. Εσωτερικά - εξωτερικά αξιολογικά, πολιτικά, χρεωστικά.

Κρίσεις πολυεπίπεδες και διεθνείς μετασχηματισμοί.

Τελικά, οι Η.Π.Α βρίσκονται σε παρακμή ή μόλις τώρα αρχίζει η ακμή τους;
- δυο προσεγγίσεις - Ο «αετός» σε κάθοδο ή μόλις τώρα εκκινεί η άνοδος του; - Μέρος πρώτο.

Εισαγωγή στην αμερικανική στρατηγική, την Ευρασία και τη συσχέτιση του ΟΑΣΕ με τα θεμελιώδη δικαιώματα και το πεδίο διαχωρισμού Βορρά-Νότου

Μικρά για το Νέο Ανατολικό Ζήτημα - και όχι μόνο.

Περί της -δήθεν αυτονόητης- «πρωτοκαθεδρίας» της εσωτερικής πολιτικής I.

Κρίσεις πολυεπίπεδες και διεθνείς μετασχηματισμοί. Προσεγγίσεις από την Ελλάδα I.

Κρίσεις πολυεπίπεδες και διεθνείς μετασχηματισμοί. Προσεγγίσεις από την Ελλάδα II.

Κρίσεις πολυεπίπεδες, διεθνείς και εσωτερικοί μετασχηματισμοί. Προσεγγίσεις από την Ελλάδα III.

Οι -πολιτικές- παρατάξεις στην Ελλάδα.

Η.Π.Α και Γερμανία.

Το Νέο Ανατολικό Ζήτημα.

Και βέβαια... Θουκυδίδης. Όποιον ακούτε και αναφέρεται συνθηματολογικά στον Θουκυδίδη (δεν λέω να μην συμφωνεί, αλλά να μιλά συνθηματολογικά), χαμογελάστε μαζί του, είτε δεν έχει διαβάσει ο άνθρωπός, είτε κάνει μόνο για να διαβάζει ιερά κείμενα - κοσμικά ή μη. Δηλαδή ο ρόλος που του ταιριάζει είναι αυτός του -κοσμικού- πάστορα.

.~`~.

6/11/13--14:36: Η Δημοκρατία διέξοδος για την ανθρωπότητα.

Από τη Δημοκρατία στην ψευδο-δημοκρατία

Ενώ η Αθήνα βρισκόταν στον Χρυσό της Αιώνα, την ίδια στιγμή, κάπου κοντά αλλά ταυτόχρονα πολύ μακριά, μια άλλη πόλη δημιουργούσε κάτι νέο.
Κάτι πανίσχυρο που θα κλόνιζε τη Μεσόγειο και θα κυριαρχούσε στον γνωστό τότε κόσμο.

Το 509 π.Χ. καταλύεται η μοναρχία στο Ρωμαϊκό Βασίλειο και τη θέση της αναλαμβάνει ένα νέο και αυτοδύναμο πολίτευμα.
Την στιγμή αυτή η Ρώμη αναδεικνύει τη σπουδαιότερη προσφορά της στο πολιτικό πάνθεον της ανθρωπότητας: το πολίτευμα που ονομάζεται Republic (Res Publica Romana) [1].
Μέχρι το 300 π.Χ. το πολίτευμα αυτό είχε αποκρυσταλλωθεί. Στα ηνία του πολιτεύματος βρέθηκε ένα νέο και μοναδικό πολιτικό σώμα, το οποίο ονομάσθηκε Senatus.
Η “Γερουσία” ήταν μια ιδέα που ξεκίνησε από την αρχαία Σπάρτη (το συμβούλιο των γερόντων του Λυκούργου), όπως ακριβώς ήταν και η ιδέα των δύο Υπάτων, που είχε βασιστεί στους δύο Βασιλείς των Λακεδαιμονίων.
Εδώ λοιπόν αναδεικνύεται μια μεγάλη αλήθεια.
Το πολίτευμα που δημιουργήθηκε στη Ρώμη ήταν βασισμένο πάνω σε μια Ολιγαρχία, αντίθετο και επιθετικό της Δημοκρατίας.
Η καινοτομία της Republic ήταν η δημιουργία φαινομενικών “αντιπροσώπων” των πολιτών, όπου οι πολίτες εγκατέλειπαν την διακυβέρνηση σε μια επαγγελματική Ολιγαρχία τέτοιου είδους αντιπροσώπων.
Αντιπρόσωποι οι οποίοι ουσιαστικά εκπροσωπούσαν την εκάστοτε ελίτ της Ρώμης [2]. Η Γερουσία στο απόγειο της δύναμής της ανεδείχθη στο ισχυρότερο πολιτικό σώμα στην ιστορία του ανθρώπου μέχρι και σήμερα.
Οι απεσταλμένοι της στον γνωστό κόσμο είχαν την πολιτική ισχύ υψηλόβαθμων διπλωματών, ενώ το ίδιο το σώμα ήλεγχε την Εκτελεστική, τη Νομοθετική αλλά και τη Δικαστική Εξουσία της Ρώμης.
Η αρχή της Διάκρισης των Εξουσιών που πρώτος ανέπτυξε ο Αριστοτέλης και έκανε ευρέως γνωστή ο Montesquieu το 17ο αιώνα, είχε καταλυθεί από το πανίσχυρο σώμα της Γερουσίας.

Τα δύο κόμματα που συμμετείχαν στη Γερουσία, οι Populares (υποστηρικτές των πολιτών) και οι Optimates (άριστοι) ήταν και τα δύο αριστοκρατικά και στην ουσία αποτελούσαν την πολιτική και οικονομική ολιγαρχία (ελίτ) της εποχής.
Για την διατήρηση και αυτοσυντήρησή της, η Γερουσία χρησιμοποίησε διάφορες δημοκρατικοφανείς μεθόδους, όπως αυτή των εκλογών, ενώ στην ουσία έψαχνε και έβρισκε νομιμοποίηση απέναντι στους πολίτες μέσω των δημοκρατικών αυτών τεχνασμάτων.
Κάθε φορά που κάποιος Ρωμαίος προσπάθησε να αναδειχθεί μέσω των εκλογών αυτών και να εκπροσωπήσει τους πολίτες και το δημόσιο καλό, όπως συνέβαινε σε μια Δημοκρατία, οι Ολιγάρχες της Γερουσίας τον δολοφονούσαν.
Το μεγαλύτερο παράδειγμα εδώ είναι η δολοφονία του Τιβέριου Γράκχου, το 2ο αιώνα π.Χ., καθώς προσπαθούσε να υποστηρίξει τον αναδασμό της γης.
Ο αδελφός του Γάιος Γράκχος, δέκα χρόνια αργότερα, αγωνίσθηκε για τον ίδιο πολιτικό στόχο και δολοφονήθηκε και αυτός επίσης από την Γερουσία.

Καθίσταται λοιπόν σαφές πως η Republic ήταν ένα πολίτευμα που δημιουργήθηκε στην αρχαία Ρώμη και ήταν εξ αρχής και επί της ουσίας μία Ολιγαρχία, με ανύπαρκτο διαχωρισμό Εξουσιών, με αντιπροσώπους των πολιτών, και φαινομενικά Δημοκρατικές ιδέες.

Στις 2 Σεπτεμβρίου του 31 π.Χ. ο Οκταβιανός αποδεκάτισε τη στρατιωτική δύναμη του Μάρκου Αντώνιου και της Κλεοπάτρας της Φιλοπάτορος στη Ναυμαχία του Ακτίου στο Ιόνιο πέλαγος, λίγο έξω από τη σημερινή πόλη της Πρέβεζας.
Ως αποτέλεσμα της νίκης του αυτής, ο Οκταβιανός ανεδείχθη ως ο απόλυτος κυρίαρχος της Ρώμης και του γνωστού κόσμου. Το 27 π.Χ. ο Οκταβιανός υιοθέτησε τον τίτλο Princeps Civitatis (“Πρώτος Πολίτης”), διέλυσε την Republic και εγκαθίδρυσε το Imperium Romanum, γνωστό σε όλους μας ως Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Η Γερουσία ήταν αυτή που του έδωσε τον τίτλο “Αύγουστος“, τον οποίο και υιοθετούσαν εφ’ εξής οι διάδοχοι αυτοκράτορες του Οκταβιανού.
Έτσι, κάπως άδοξα, τελείωσε το μοναδικό αυτό πολίτευμα της Republic, το οποίο όμως δεν έμελλε να σβήσει εντελώς.

Η Ρωμαϊκή και μετέπειτα η Βυζαντινή Αυτοκρατορία επέζησαν για χρόνια σε μια εποχή που ολόκληρος ο γνωστός κόσμος υπέκυψε για ακόμα μια φορά σε μοναρχικού τύπου πολιτεύματα: Αυτοκρατορία, Τυραννίδα, Βασιλεία.
Θα χρειαστεί να περάσουν δεκαοχτώ αιώνες για να υπάρξει και πάλι η ευκαιρία δημιουργίας κάτι νέου: ενός πολιτικού οικοδομήματος το οποίο δεν θα αποτελούσε μοναρχία.

Δημοκρατία ή Republic: το μεγάλο δίλημμα

Το 1774 ο Thomas Jefferson συνέταξε τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των Η.Π.Α. και οι πρώην Αγγλικές αποικίες επαναστάτησαν εναντίον της Βασιλείας και της εκμετάλλευσης από την Μεγάλη Βρετανία.
Το μένος των πολιτών των Η.Π.Α. έναντι του Βασιλιά Γεώργιου του 3ου, οδήγησε σε μία τελεσίδικη άρνηση των “Αμερικανών” απέναντι σε κάθε τι μοναρχικό και αυταρχικό για το πολίτευμά που σκόπευαν να υιοθετήσουν.

Αφού κατέκτησαν την πολυπόθητη ανεξαρτησία τους, οι Η.Π.Α. στράφηκαν στους λιγοστούς και εμπνευσμένους ηγέτες αυτής της περιόδου για την πολιτική καθοδήγηση του νεοσύστατου κράτους. Οι ηγέτες αυτοί, οι “Πατέρες και Ιδρυτές των Η.Π.Α.“, ήταν μια πολυφωνική και ποικιλόμορφη ομάδα, η οποία ήταν επί της ουσίας μία πολιτική αλλά και οικονομική ελίτ.
Η ελίτ αυτή είχε πρωτοδημιουργηθεί στις τοπικές βουλές των αποικιών, και έπειτα στις συνελεύσεις του Ηπειρωτικού Κογκρέσου, στο οποίο οι απλοί πολίτες δεν είχαν ούτε φωνή, ούτε εκπροσώπηση, αλλά πολλές φορές ούτε καν γνώση και ενημέρωση για το τι συνέβαινε.

Οι Πατέρες λοιπόν του Αμερικανικού Έθνους ήταν και οι συντάκτες του Συντάγματος των Η.Π.Α. το οποίο υιοθετήθηκε το 1787 [3].
Κατά την διάρκεια των συζητήσεων των “Πατέρων”, οι μορφωμένοι και καλλιεργημένοι Αμερικανοί πολιτικοί βρέθηκαν απέναντι σε ένα κυριολεκτικά πολύ σοβαρό δίλλημα.
Συνειδητοποίησαν πως σε αντίθεση με εκατομμύρια άλλους ανθρώπους στην ιστορία του κόσμου, είχαν μια μοναδική ευκαιρία να αποφασίσουν οι ίδιοι τη μοίρα και το πολίτευμά τους, χωρίς καμία επιρροή από εχθρούς, συμμάχους, γείτονες και ξένεςδυνάμεις.
Το δίλλημα, λοιπόν, ήταν ανάμεσα σε δύο πολιτεύματα, τα οποία ήταν υποψήφια για υιοθέτηση από τις Η.Π.Α. Το ένα ήταν το Ελληνικό πολίτευμα της Δημοκρατίας.
Οι Πατέρες των Αμερικανών ήταν μεγάλοι θιασώτες του Ελληνικού πνεύματος, κυρίως της τέχνης και της φιλοσοφίας.
Αντιθέτως, για θέματα πολιτικής πρακτικής και ρητορικής αντλούσαν την έμπνευσή τους από την αρχαία Ρώμη.
Ταυτόχρονα, έκριναν και αποφάσισαν πως το πολυπληθές νεοσύστατο κράτος δεν θα μπορούσε να αντέξει, να καταστεί διαχειρίσιμο και να διοικηθεί εύκολα μέσω του Ελληνικού πολιτεύματος της Δημοκρατίας.
Ο Πατέρας του Συντάγματος, James Madison, βλέποντας προς την Καλιφόρνια και διακρίνοντας την πιθανή εξάπλωση προς την Δύση, πίστεψε πως το μέγεθος της χώρας του θα χρειαζόταν κάτι διαφορετικό από τη Δημοκρατία.
Άλλοι πάλι Πατέρες, όπως ο Alexander Hamilton, συμφώνησαν μαζί με τον Madison αλλά για διαφορετικούς λόγους.
Ο Hamilton πίστευε ότι μόνο μία ομάδα αρίστων και επίλεκτων θα μπορούσε να διαχειριστεί τα κοινά.
Ενώ βέβαια ο ίδιος οραματιζόταν μια αριστοκρατία, ο φόβος του και το μίσος του για τον “όχλο” και τις “μάζες” τον έκαναν ανίκανο να συνειδητοποιήσει ότι υιοθετώντας το Ρωμαϊκό πολίτευμα της Republic, οδηγούσε ουσιαστικά τις Η.Π.Α. σε μία νέα αλλά κλασικού τύπου Ολιγαρχία.
Μία Ολιγαρχία που αποτελείτο αφενός από την οικονομική ελίτ του Βορρά και αφετέρου από τους γαιοκτήμονες του Νότου, η οποία μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο κατέληξε στην απόλυτη Ολιγαρχία του Βορρά και του χρήματος, και της πολιτικής και οικονομικής ελίτ που κυβερνάει την ήπειρο μέχρι και στις μέρες μας.

Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, την ώρα που η Ευρώπη ήταν βυθισμένη στο σκότος της Μοναρχίας και η Δημοκρατία ήταν παγκοσμίως ανύπαρκτη και απούσα, η Republic επανεμφανίστηκε στην ανθρωπότητα και αυτή τη φορά ήταν αποφασισμένη να παραμείνει.

Η περίπτωση της Γαλλίας

Το 1789 η ανθρωπότητα επαναστατεί για ακόμη μια φορά κατά της Βασιλείας, συγκεκριμένα στη Γαλλία.
Στις 14 Ιουλίου του 1789 οι Γάλλοι επαναστάτες λεηλατούν την Βαστίλη και αναγκάζουν τον Λουδοβίκο 16ο να συνθηκολογήσει.
Η Νομοθετική Βουλήπου προέκυψε ως το κυρίαρχο πολιτικό σώμα μετά την επανάσταση, είχε ως μοναδικό αλλά και πρόσφατο οδηγό επιτυχίας το Αμερικανικό Σύνταγμα του 1787 και προχώρησε αμέσως στην υιοθέτηση του Ρωμαϊκού πολιτεύματος της Republic [4].
Και σε αυτήν την περίπτωση, όπως και στην Αμερικανική, οι νόμοι δεν αποφασίζονταν απευθείας από κάθε πολίτη, όπως είχε πει ο Rousseau, αλλά μέσω των “αντιπροσώπων” τους, όπως πρέσβευε ο Sieyès.

Η Ολιγαρχία που δημιουργήθηκε στην επαναστατική Γαλλία, εξέφραζε τα συμφέροντα της αριστοκρατίας, μέλη της οποίας αποτελούσαν και την πλειοψηφία της Νομοθετικής Βουλής (π.χ. Marquis de La Fayette, πολιτική ομάδα των Feuillants, κτλ.).
Η Republic αυτή ήταν θνησιγενής εξ αρχής και η μεγάλη οικονομική κρίση, οι ήττες στον πόλεμο με την Βοημία, την Αυστρία και την Ουγγαρία, και η συνειδητοποίηση των πολιτών ότι αντάλλαξαν το τυραννικό καθεστώς τουΛουδοβίκου με την τυραννίδα των πλουσίων και των ευγενών, οδήγησαν στη δεύτερη Γαλλική Επανάσταση, στις 10 Αυγούστου 1792.
Το κύριο αίτημα της επανάστασης αυτής ήταν η κατάργηση των προνομίων των ευγενών και η πραγματική ισότητα των πολιτών.
Κυρίως όμως ήταν η απαίτηση για Δημοκρατία, το ξεχασμένο αυτό πολίτευμα που είχε σβήσει με την υποταγή της αρχαίας Ελλάδας στις Ρωμαϊκές λεγεώνες το 146 π.Χ..

Οι Γάλλοι συνειδητοποίησαν το 1792 πως την κυριαρχία σε μια πολιτεία την έχουν οι πολίτες και όχι οι αντιπρόσωποί τους [5].
Στην ουσία συνειδητοποίησαν πως η ισχύς των “αντιπροσώπων” είναι δευτερεύουσα και υπάρχει υπό την ανοχή και την εμπιστοσύνη των πολιτών, οι οποίοι μπορούν όποτε θέλουν, ελεύθερα να την ανακαλέσουν.
Δυστυχώς, η ανθρωπότητα δεν θα μάθει ποτέ αν η Δημοκρατία θα μπορούσε να επικρατήσει και να λειτουργήσει στο τεράστιο Γαλλικό κράτος του 18ου αιώνα.
Η άμεση δολοφονία του Λουδουβίκου, ο εμφύλιος πόλεμος που προκλήθηκε από την υποχρεωτική στράτευση, η Κυριαρχία του Τρόμου (ιδιαίτερα επί της εποχής του Robespierre), ο λανθασμένος ιδεολογικός “Δημοκρατικός επεκτατισμός” και οι στρατιωτικές ήττες οδήγησαν σε απανωτά πραξικοπήματα τα οποία κατέληξαν στην επάνοδο της μοναρχίας με την υποστήριξη μιας υποταγμένης πλέον Ολιγαρχίας, στην οποία ο νικητής Ναπολέων έκλεινε το μάτι αποδεχόμενος τον τίτλο του Πρώτου Ύπατου [6].
Ως νεότερος Οκταβιανός που ανακηρύχθηκε “Αύγουστος” από τη Ρωμαϊκή Γερουσία, ο Ναπολέων απετίναξε το μανδύα του Ύπατου όταν εδραιώθηκε στην εξουσία και ανακηρύχθηκε από την Γαλλική Γερουσία [7] ως Αυτοκράτορας των Γάλλων.

Τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και επαναστάσεις

Η Ευρωπαϊκή ήπειρος στη συνέχεια βυθίστηκε για ακόμα μια φορά στο σκοτάδι της μοναρχίας και όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και επαναστάσεις είχαν δύο πρόσφατα παραδείγματα για να μελετήσουν και να αξιοποιήσουν.
Την βραχύχρονη και επίδοξη Δημοκρατία της Γαλλίας, και την Republic της ανερχόμενης Αμερικανικής υπερδύναμης. Προφανώς, το πρώτο παράδειγμα ήταν προς αποφυγή ενώ το δεύτερο προς απομίμηση.
Συνεπώς, κάθε χώρα που απελευθερωνόταν, κοιτούσε προς Δυσμάς για να δημιουργήσει έτσι το νέο της πολίτευμα – δηλαδή μια ακόμη Republic.

Το μυστικό εδώ είναι πως οι λέξεις αυτές, Δημοκρατία και Republic, και η διαφοροποίησή τους δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ, ούτε εξηγήθηκαν στους πολίτες.
Ο όρος Republic άρχισε να σβήνει σιγά σιγά από την Αμερική και να αντικαθίσταται με τον όρο Δημοκρατία..
Ο λόγος ήταν η δημοκρατική νομιμοποίηση του καθεστώτος και της ηγεσίας των Ολιγαρχών.
Με άλλα λόγια, η Republic ντύθηκε με τον μανδύα της Δημοκρατίας για να υπηρετήσει ακόμα καλύτερα και απόλυτα τα συμφέροντα της εκάστοτε ελίτ.
Η λέξη Δημοκρατία οδηγούσε και οδηγεί ακόμα με την αγχίνου μνήμη στην Αρχαία Αθήνα, όπου τα όργανα της πολιτείας εξυπηρετούσαν το δημόσιο συμφέρον και το κοινό καλό.
Αυτόν ακριβώς το συνειρμό και αυτήν τη νομιμοποίηση αποζητούσαν και έβρισκαν οι Ολιγάρχες στη λέξη και την ανάμνηση της Δημοκρατίας, ενώ επί της ουσίας το πολίτευμα εξυπηρετούσε το ίδιον συμφέρον τους.
Όπως και σε κάθε Republic συμβαίνει το ίδιο, τα όργανα της πολιτείας, δηλαδή, να εξυπηρετούν τα συμφέροντα της εκάστοτε πολιτικής και κοινωνικής ελίτ.

Με την επιτυχία του Αμερικανικού πειράματος, λοιπόν, και τη νομιμοποίηση αλλά και την όμορφη ανάμνηση της ταμπέλας της “Δημοκρατίας” ήταν εύλογο οι νέες χώρες που απελευθερωνόντουσαν να αγκαλιάσουν την Republic ως το δικό τους πολίτευμα και να εξυπηρετούνται μέσω αυτής τα συμφέροντα των ολίγων της κάθε χώρας.

Συμπεράσματα

Συνοψίζοντας, καθίσταται σαφές ότι απαιτείται ο επιστημονικός διαχωρισμός των δύο πολιτευμάτων, Republic και Δημοκρατία, καθώς και η αποσαφήνιση της ιστορικής πολιτικής εξέλιξης της ανθρωπότητας βάσει αυτών.
Ταυτόχρονα, είναι προφανές ότι η στρέβλωση του όρου “Δημοκρατία” συνεχίζεται ως και σήμερα για τους λόγους που προαναφέρθηκαν.
Η Republic στη σύγχρονη μορφή της, και για να υπνωτίσει μία παγκόσμια κοινότητα πολιτών που ενημερώνεται και επικοινωνεί διαρκώς, έχει χρησιμοποιήσει νέες τακτικές συγκάλυψης και ψεύδους.
Ίσως η πιο επικίνδυνη εξ αυτών είναι η “υποκατηγοριοποίηση” της Δημοκρατίας σε διάφορες “μικρότερες” μορφές της όπως: Άμεση, Αντιπροσωπευτική, Βασιλευόμενη, Ισλαμική, Κοινοβουλευτική, Προεδρευόμενη, Προεδρική, Ρεπουμπλικανική, Σοβιετική, Σοσιαλιστική, Συμμετοχική, Ρωμαϊκή, κ.ο.κ.

Οι υποκατηγορίες αυτές θολώνουν τα πολιτικά και πολιτειακά νερά και είναι πολλές φορές αρκετές για να οδηγήσουν αυτούς που αγνοούν την πολιτική ιστορία στην περιφρόνηση της Δημοκρατίας και την κρυφή και πολλές φορές υποσυνείδητη και χωρίς τη θέλησή τους υποστήριξη της Republic και της πολιτικής της σκευωρίας και πολιτειακής και ιδεολογικής καπηλείας.
Προφανώς και οι λέξεις αυτές είναι απλοί νεολογισμοί, ανύπαρκτες έννοιες για ανύπαρκτα πολιτεύματα, μιας και η Δημοκρατία είναι μία όπως ορίζεται ιστορικά και από την πολιτική επιστήμη και δεν επιδέχεται επίθετα.

Εξίσου σημαντικό είναι να αναγνωρίσουμε πως κάθε προσπάθεια αναστήλωσης του αληθινού πολιτεύματος της Δημοκρατίας, οπουδήποτε στον κόσμο, θα μπει στο στόχαστρο των απανταχού ελίτ των Republic του πλανήτη, των οποίων τα συμφέροντα θα θίγονταν προφανώς άμεσα από μία τέτοια εξέλιξη.

Οι σύγχρονες δημοκρατικές ιδέες και προτάσεις [8] που ισχύουν ευτυχώς σε πολλές περιπτώσεις Republic ανά την υφήλιο, είναι ιδιαίτερα χρήσιμες για την επικείμενη αναγέννηση της Δημοκρατίας, αλλά δεν θα έπρεπε να θολώνουν ακόμα περισσότερο τα νερά και να συγχέουν δια της ύπαρξής τους τα δύο διαφορετικά πολιτεύματα.
Ας μην ξεχνάμε ότι μικρές δημοκρατικές ιδέες είναι ανεκτές έως και θεμιτές από τις άρχουσες ελίτ των Republic, έτσι ώστε να διαιωνίζεται ο δημοκρατικός μύθος των πολιτευμάτων τους.

Θα ήθελα να μου επιτραπεί κλείνοντας, η μη επιστημονική κρίση και άποψη και να εξηγήσω πως η αναφορά στην επικείμενη αναγέννηση της Δημοκρατίαςγίνεται λόγω της βαθειάς μου πεποίθησης πως το ευγενές αυτό πολίτευμα, που έχει παραμείνει νεκρό και ανεφάρμοστο τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια, μπορεί στη σύγχρονη εποχή να ξαναβρεί τη φωνή του.
Αν η εποχή των μικρών πόλεων-κρατών της Ελλάδος στην αρχαιότητα μπορούσε να υποστηρίξει την Δημοκρατία με το μικρό πληθυσμό των πόλεων και την εύκολη συμμετοχή όλων στα κοινά, η επόμενη πραγματική ευκαιρία είναι όντως τώρα.
Την εποχή δηλαδή που οι ραγδαίες εξελίξεις στην επικοινωνία και τις τεχνολογίες μπορούν να μας παρέχουν τις δυνατότητες για την αναγκαία αναγέννηση της Δημοκρατίας που θα εκφράσει όσο τίποτα τις νέες γενιές των πολιτών του κόσμου.

.~`~.

Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο Σκέψεις και ιδέες για την σύγχρονη Πολιτική, γράφει ο Σταύρος Καλεντερίδης.

Ο Σταύρος Καλεντερίδης είναι πολιτικός αναλυτής με ειδίκευση σε θέματα Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και Μέσης Ανατολής, καθώς και ειδικός σε θέματα πολιτικής επικοινωνίας και στρατηγικής, κυρίως σε θέματα πολιτικής διπλωματίας.

---------------------------------------------------------------

[1] Εσκεμμένα τα σύγχρονα Ελληνικά και-μη, κείμενα αναφέρονται στην Republic ως “Ρωμαϊκή Δημοκρατία”, ένας ατυχής χαρακτηρισμός που θα προσέβαλε και τους Έλληνες αλλά και τους Ρωμαίους της εποχής. Res Public σημαίνει δημόσιες υποθέσεις. Αντιθέτως Δημο-κρατία σημαίνει πως εξουσιάζει η συνέλευση των πολιτών.

[2] Εδώ παρατηρούμε τη βασικότερη ίσως πολιτειακή διαφορά μεταξύ Republic και Δημοκρατίας. Η ύπαρξη αντιπροσώπων, του μεσάζοντα δηλαδή ο οποίος φέρεται πως εκπροσωπεί τους πολίτες και το δημόσιο συμφέρον.

[3] Δεν συμμετείχαν όλοι οι Πατέρες στη δημιουργία του Συντάγματος, ενώ συμμετείχαν και κάποιοι εκ των συντακτών του δεν συμπεριλαμβάνονται στους Πατέρες

[4] Ο Robespierre μάλιστα ήταν αντίθετος με μια Republic,η οποία πίστευε πως θα οδηγούσε σε Ολιγαρχία

[5] Το αντίθετο ισχύει σε κάθε Republic, όπου η κυριαρχία βρίσκεται στα όργανα του κράτους

[6] Υπενθυμίζεται πως αυτός ήταν ο τίτλος των δύο εκτελεστικών οργάνων της Ρωμαϊκής Γερουσίας, βασισμένος στους δύο βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης

[7] Η ιστορία επαναλαμβάνεται

[8] Κάποιες μεταξύ των οποίων είναι οι υψηλότερες πολιτικές ιδέες όλων και οι οποίες έχουν διασώσει την ανθρωπότητα πολλές φορές από το σκοτάδι και το αδιέξοδο. Παραδείγματα είναι: Ελευθερία, Ισότητα, Ισηγορία, Ισονομία, Ισοπολιτεία, Δικαιοσύνη, Παρρησία, Διάλογος, Ανοχή, Ειρήνη, Κράτος Δικαίου, σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα, Αξιοκρατία, Πνευματική Πυρανδρεία, σεβασμός και υιοθέτηση θεμάτων των μειονοτήτων, κ.α.

.~`~.

06/12/13--11:06: Είπαν ή έγραψαν...

Το πιο ωραίο παράδοξο της λήθης είναι ό,τι αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, μια εφεδρεία της μνήμης' και η πραγματική ενέργεια του πνεύματος συνίσταται στον συνεχή διάλογο ανάμεσα στις μνήμες που έχουν διατηρηθεί και σε εκείνες που έχουν λησμονηθεί.

Jacqueline de Romilly

.~`~.

06/13/13--03:46: Ενθυμήσεις, για τα δήθεν παρωχημένα τα οποία οι Πεφωτισμένες Δεσποτείες των Ολιγαρχικών, έχουν βυθίσει στη λήθη...

.~`~.

Τι αντιλήφθησαν αυτοί και θεωρούν σπουδαία την δημοκρατία;
Την ελευθερία. Δεν είναι δυνατόν να συνυπάρχει η τυραννία και η ελευθερία...

Αυτό τους γεννά το φρόνηματης γενναιότητας...

...αμέσως μόλις χαθεί η ελευθερία, χάνεται και ηγενναιότητα...

.~`~.

Οι τυραννίες και οι ολιγαρχίες διοικούνται σύμφωνα με τη γνώμη αυτών που βρίσκονται στην εξουσία, ενώ οι δημοκρατούμενες πόλεις σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία... τη ζωή και το πολίτευμα αυτών που ζουν υπό δημοκρατικό καθεστώς τα διαφυλάσσουν οι νόμοι, ενώ τα αντίστοιχα στην τυραννία και στην ολιγαρχία η καχυποψία και οι ένοπλες φρουρές.

.~`~.

III

Παιχνίδια, φάρσες θεάματα, μονομάχοι, παράξενα ζώα, μετάλλια, εικόνες και άλλα τέτοια ναρκωτικά, αυτά ήταν τα δολώματα για να σκλαβωθούν οι λαοίτης αρχαιότητας, το τίμημα της ελευθερίας, τα εργαλεία της τυραννίας.
Μ’ αυτές τις πρακτικές και τους πειρασμούς οι αρχαίοι δικτάτορες αποκοίμιζαν με τέτοια επιτυχία τους υπηκόους τους κάτω από το ζυγό ώστε αποβλακωμένοι λαοί, συνηθισμένοι να λάμπουν μπροστά στα μάτια τους τα παιχνίδια και οι μάταιες ηδονές, μάθαιναν την δουλοπρέπεια σαν κάτι φυσικό...

Δεν έχουν όλοι οι τύραννοιεκδηλώσει τόσο ξεκάθαρα την πρόθεσή τους να μαλθακεύσουν τα θύματα τους’ αλλά στην πραγματικότητα... οι περισσότεροι το έχουν προωθήσει μυστικά ως στόχο τους.

Λιβάνιος, Αισχίνης, Étienne de La Boétie

.~`~.

Δισχιλιετή -δήθεν- παρωχημένα, προ«προοδευτικά» αδιαφώτιστα, προπουριτανοηθικιστικά πολιτικά.

Πλάτων: πώς η δημοκρατία καταργεί τον εαυτό της;

Προειδοποίηση α´ - Πρώτη - Προς αυτούς. Προς γνώσιν...

Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις, (η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις)...

Περί ολιγαρχίας -με όμορφο περιτύλιγμα- ή περί «δημοκρατίας», μια ιστοριούλα και ορισμένες ρήσεις...

Είπαν ή έγραψαν... Περί αναγκαιότητας και ελευθερίας ή περί ανθρώπου.

Προγονικά.

06/13/13--13:19: Δισχιλιετείς, στοιχειώδεις και «παρωχημένες» - δήθεν - ενθυμήσεις.

...στα ολιγαρχικά πολιτεύματα μπορούν να προκληθούν δύο εξεγέρσεις, είτε μέσα στους κόλπους της ολιγαρχίας είτε εναντίον του λαού, ενώ στις δημοκρατίες μόνο εναντίον της ολιγαρχίας...

Οι δημοκρατίες μεταβάλλονται κυρίως εξαιτίας της θρασύτητας των δημαγωγών... ο πραγματικός δημοκράτης πρέπει να φροντίζει ώστε ο λαός να μην πέφτει σε μεγάλη φτώχεια, διότι αυτό γίνεται αιτία για την παρακμή της δημοκρατίας...

...οι δημαγωγοί και οι κόλακες είναι ίδιοι και ανάλογοι.
Τόσο οι μεν όσο και οι δε έχουν την ίδια ισχύ στο καθένα από αυτά τα πολιτεύματα, οι κόλακες δηλαδή κοντά στον τύραννο και οι δημαγωγοί σε τέτοιες δημοκρατίες.
Αυτοί είναι υπαίτιοι για το ότι τα ψηφίσματα έχουν μεγαλύτερη ισχύ από τους νόμους... όπου δεν κυβερνούν οι νόμοι, δεν υπάρχει πολίτευμα...

Αριστοτέλης

Όταν, ο μοναδικός άρχοντας δεν ενεργεί σύμφωνα ούτε με τους νόμους ούτε με τα έθιμα, και προσποιείται, όπως ο κάτοχος της επιστήμης, ότι τάχα πρέπει να κάνει το καλύτερο κατά παράβαση των γραπτών νόμων, και αυτή η μίμηση προέρχεται από κάποια επιθυμία και άγνοια, τότε δεν πρέπει κάθε τέτοιο κυβερνήτη να τον ονομάσουμε τύραννο;

Πλάτων

Ξένος

.~`~.

Ενθυμήσεις, για τα δήθεν παρωχημένα τα οποία οι Πεφωτισμένες Δεσποτείες των Ολιγαρχικών, έχουν βυθίσει στη λήθη...

Πλάτων: πώς η δημοκρατία καταργεί τον εαυτό της;

Δισχιλιετή -δήθεν- παρωχημένα, προ«προοδευτικά» αδιαφώτιστα, προπουριτανοηθικιστικά πολιτικά.

Προειδοποίηση α´ - Πρώτη - Προς αυτούς. Προς γνώσιν...

Περί ολιγαρχίας -με όμορφο περιτύλιγμα- ή περί «δημοκρατίας», μια ιστοριούλα και ορισμένες ρήσεις...

Ενθυμήσεις παραμέτρων και ψευδαισθήσεων - για το εσωτερικό «πολιτικό» σκηνικό.

Ηχώ από τα βάθη των αιώνων... -ξανά και ξανά...

Προγονικά.

6/14/13--05:21:

Η εισαγόμενη ιδεολογία του «ιδιωτισμού» ως προκάλυμμα, νομιμοποίηση & άφεση αμαρτιών του κομματικοϊδιωτικού κρατικοεπιχειρηματικού παρασιτικού κατεστημένου & ένα έσχατο παράδειγμα απομυθοποίησης ενός κυρίαρχου μύθου

.~`~.

Εισαγωγή

Η συγχώνευση της πολιτικής με την οικονομία δεν σημαίνει κατάργηση της πολιτικής, και μάλιστα της εθνικής πολιτικής, παρά προκαλεί μιαν ολοένα και στενότερη σύνδεση ανάμεσα σε οικονομική και σε εθνική επιτυχία ή αποτυχία...
Το σημερινό ελληνικό έθνος θα όφειλε να δει την οικονομική του εκλογίκευση ακριβώς ως πάλη κατά του παρασιτισμού, ως αντικατάσταση μιας κοινωνικής συμβίωσης, όπου ο ένας «κλάδος» ζει απομυζώντας άμεσα ή έμμεσα (δηλ. μέσω της κυβερνητικής διαχείρισης των δημοσίων πόρων) κάποιον άλλον, ενώ όλοι μαζί ζουν υποθηκεύοντας το εθνικό μέλλον, από μία κοινωνική συνοχή με την λειτουργική έννοια.

Ότι ο σημερινός ελληνικός «πολιτικός κόσμος», κοινοβουλευτικός και εξωκοινοβουλευτικός, αποτελείται ως επί το πολύ από πρόσωπα ελαφρά έως φαιδρά, δεν αποτελεί καν κοινό μυστικό ˙ αποτελεί πηγή δημόσιας θυμηδίας, συχνά με τη σύμπραξη των ίδιων των διακωμωδούμενων.
Οι λίγοι, πού έχουν γνώση και συνείδηση, πού κάτι είχαν και κάτι διατηρούν μέσα στους ρηχούς, καριερίστες ή απλώς ψευτόμαγκες συναδέλφους τους, καταπίνουν κι αυτοί τη γλώσσα τους ή μιλούν με πρόσθετες περιστροφές όταν τα θέματα γίνονται οριακά για την πολιτική τους επιβίωση.

Παναγιώτης Κονδύλης

Η κρίση είναι «ιδιωτική». Είναι κρίση του υπερχρεωμένου, δανειοδίαιτου και κρατικοδίαιτου «ιδιωτικού» τομέα.
Η κρατικοποίηση προκλήθηκε από την αποτυχία της ιδιωτικοποίησης.
Η ανικανότητα του ιδιωτικού τομέα ν' αυτοπαραχθεί, ν' αυτοσυντηρηθεί, ν' ανταγωνιστεί, να καθετοποιηθεί, να παράγει κέρδη και να δημιουργήσει θέσεις απασχόλησης καλύπτονταν από το κράτος...

.~`~.

Η μαγική λέξη της εποχής είναι η «ιδιωτικοποίηση».
Ο φετιχισμός της τροφοδοτεί την «Νεοφιλελεύθερη επανάσταση».
Μια «επανάσταση» στο δίκαιο της ιδιοκτησίας, αφού πλέον ο εθνικός πλούτος μπαίνει κάτω από τον έλεγχο των «ιδιωτών» χωρίς βέβαια κανένας νόμος να τους δίνει αυτό το δικαίωμα...
Τι κρύβεται πίσω από τους νεοφιλελεύθερους σαματάδες;

Η κυβέρνηση των «ιδιωτικοποιήσεων» σε υστερικούς τόνους προσπαθεί να πείσει ότι την Οικονομική κρίση δημιούργησε ο Δημόσιος τομέας και οι κοινωνικοί πειραματισμοί...
Αυτοί μάλιστα έγιναν εις βάρος του «ιδιωτικού» τομέα που αφού άντεξε την λαίλαπα της κρατικοποίησης τώρα οδεύει σε νέες νίκες, στην ανάπτυξη, στα μεγάλα κέρδη, στην αναζωογόνηση της οικονομίας, σε διεθνείς διακρίσεις στα χρηματιστήρια και τις αγορές, στα μεγάλα έργα.

Αυτές όμως οι κραυγές για την αποτελεσματικότητα του ιδιωτικού τομέα είναι περισσότερο ένας «νεοφιλελεύθερος ρομαντισμός» που δεν προκύπτει από μια ιστορική και κοινωνική ανάλυση της κρίσης.
Για όσους έχουν ιστορική μνήμη δηλαδή βλέπουν λίγο πέρα από τη συγκυρία, προκύπτει ότι οι «ιδιώτες» ήταν χρεωκοπημένοι...

Η κρατικοποίηση, είτε στην νεοφιλελεύθερη εκδοχή της, είτε σαν βοηθητική πολιτική υπέρ των αδυνάτων, από εξωτερικό δανεισμό απέτυχε...
Ιδιαίτερα σ' αυτήν την φάση εθνικών και περιβαλλοντικών προβλημάτων, δεν μπορεί το μέλλον αυτής της χώρας να σχεδιάζεται από μια συντεχνία αδίστακτων κερδοσκόπων που θέλουν αναρχία, ασυδοσία, αλλά και κρατικό παρεμβατισμό όσον αφορά την αύξηση της αμοιβής του κεφαλαίου και περιορισμό της τιμής της εργασίας, που διοχετεύουν κέρδη στοεξωτερικό, που δεν πληρώνουν φόρους... που μολύνουν το περιβάλλον και τις πηγές ζωής αυτής της χώρας.

.~`~.

Η αιχμή της «ιδιωτικοποίησης - αποκρατικοποίησης»
είναι οι επιχειρήσεις και οι οργανισμοί του Δημόσιου τομέα
Είναι ο προνομιούχος χώρος γένεσης νέων (και όχι μόνο) επιχειρηματιών, κατόχων πλέον ολόκληρου του κοινωνικού πλούτου, αφού παραχωρούνται επιχειρήσεις και τομείς στρατηγικής και εθνικής σημασίας. Η όλη διαδικασία θυμίζει πλιάτσικο, παρά αυτό για το οποίο περηφανεύονται οι νεοφιλελεύθεροι, δηλαδή Ελεύθερη αγορά.

Ποτέ ο κρατικός παρεμβατισμός δεν έφτασε αυτά τα επίπεδα ρύθμισης της αγοράς...
Η διαδικασία των «ιδιωτικοποιήσεων» κινείται σε μια κουλτούρα οικονομικού κυνισμού και φιλοτομαρισμού...
Ιδιαίτερα στη χώρα μας η «εκβιομηχάνιση» στηρίχθηκε όχι στα κεφάλαια των «ιδιωτών», αλλά στις επιδοτήσεις του κράτους από την φορολογία του πολίτη...
Αυτή λοιπόν η εθνική περιουσία τίθεται κάτω από τον έλεγχο μια χούφτας κερδοσκόπων και «ομίλων», ενώη μόνη περιουσία που αναγνωρίζεται στο λαό είναι το Δημόσιο χρέος...

---------------------------------------------------------------

Όταν λέμε «ιδιώτες» εννοούμε το τμήμα των κεφαλαιοκρατών που είναι οργανωμένοι σε ομίλους και επιχειρηματική βάση ικανή ν' αποσπά μεγάλα εισοδήματα και κοινωνική εξουσία, από την παρέμβαση σε τομείς όπως, τράπεζες, ξενοδοχεία, διυλιστήρια, πετρέλαιο, τσιμέντα, κατασκευές, εφοπλισμό, τύπο, τηλεόραση, πολιτική, ποδόσφαιρο.

---------------------------------------------------------------

Οι Διεθνείς (Δυτικοί) οργανισμοί ΟΟΣΑ, Δ.Ν.Τ, διάφοροι «συμβουλάτορες» της ανάπτυξης των «αποτυχημένων» χωρών... μας προτείνουν περίεργα σενάριαγια να βγούμε από την κρίση. Προτείνουν να ξεχάσουμε ό,τι είναι κρατικό, συνεταιριστικό, συλλογικό και να δεχτούμε τον μεσσιανικό ρόλο των «ιδιωτών».

Προτείνουν δηλαδή να αντικαταστήσουμε το δυσλειτουργικό σύστημα μας με ένα άναρχο, αδόμητο, διάχυτο σύστημα, όπου ο λαός θ' ακολουθήσει τα σερβιρισμένα σενάρια της εξαθλίωσης του με την ελπίδα να δει κάποια άσπρη μέρα... δηλαδή Λατινοποίηση της κοινωνίας, για την Δυτικοποίηση των αριθμών.

Το περίεργο όμως είναι ότι ενώ η Λατινοποίηση της καθημερινότητας προχωράει με γρήγορους ρυθμούς, οι οικονομικοί δείκτες δεν τείνουν να γίνουν Ευρωπαϊκοί...
Σταδιακά το Δημόσιο χρέος οδηγεί στην απαλλοτρίωση του λαού από τις ξένες τράπεζες.
Και σ' αυτό στοχεύει το σενάριο «προσαρμογής».
Στη διατήρηση του Δημόσιου χρέους σε υψηλά επίπεδα για να διατηρούνται οι δανειακές ανάγκες απότράπεζες, άλλα και να δικαιολογείται η ληστεία του λαού για την αποπληρωμή των χρεών.

.~`~.

III...το Δημόσιο χρέος είναι μια απάτη.
Μας κάνει να βλέπουμε την οικονομία με τα πόδια ψηλά και το κεφάλι κάτω...
Η ιδιωτικοποίηση προβάλλει σαν το ιστορικό καθαρτήριο των «ιδιωτών»... δεν είναι μόνον μηχανισμός ηθικής αποκατάστασης των «παλιών» ιδιωτών, είναι κύρια μηχανισμός γέννησης νεων ακριβώς με τις μεθόδους του παρελθόντος, των κρατικοδίαιτων, των ημετέρων...
Η «ιδιωτικοποίηση-αποκρατικοποίηση» δημιουργεί πλαίσια πλιατσικολογίας και όχι ανάπτυξης.
Με το πρόσχημα της Διεθνοποίησης του κεφαλαίου, και την «αποτυχία» των κρατικοποιήσεων, η κυβέρνηση ξεπουλά την εθνική μας περιουσία και μάλιστα σ' εξευτελιστικές τιμές...
Πίσω απ' τον επαρχιωτικό οικονομισμό και κυνισμό της κυβέρνησης κρύβονται οι Δυνάμεις του Αφελληνισμού.

Δυνάμεις που ενισχύονται απ' τη φύση του Ελληνικού κεφαλαίου. Επειδή αυτό δεν μπορεί ν' αυτοπαραχθεί και ν' αυτοσυντηρηθεί, επιδιώκει συμπληρωματικές δραστηριότητες με το ξένο κεφάλαιο ή καλύτερα την διάχυση του σ' αυτό.
Δεν επιδιώκουν την οργάνωση του ανταγωνισμού. Ωθούν και αυτοί τον Αφελληνισμό του έθνικού μας πλουτού, γιατί έτσι κερδίζουν περισσότερα.
Μπαίνουν κάτω από την προστασία των ξένων κεφαλαιοκρατών.

Η «ιδιωτικοποίηση» οδηγεί στην εξαφάνιση των εθνικών οικονομικών δομών.
Αυτές υποκαθίστανται από δομές «ομίλων» Διεθνών και ντόπιων κερδοσκόπων.
Από την άλλη η «αποκρατικοποίηση» οδηγεί στην εξασθένηση του «αντίπαλου δέους» και στον περιορισμό του σε λειτουργίες καταστολής της αντίστασης του λαού μας που τώρα αναπτύσσεται ενάντια στο σύστημα λεηλασίας και αφελληνισμού.

Το όραμα των νεοφιλελεύθερων κύκλων της Ευρώπης είναι ο καπιταλιστικός ολοκληρωτισμός. Πιστεύουν ότι αυτό θα ξεκινήσει από «παρθένες» κοινωνίες, δηλαδή αυτές που δεν έχουν ολοκληρώσει πολιτικούς θεσμούς και η κρατικοποίηση έχει αποτύχει. Δηλαδή θέλουν κοινωνίες που απουσιάζει η πολιτική σαν διαμεσολάβηση, σαν κοινοβούλιο...
Αλλά γνωρίζουν οι «επιτυχημένες» χώρες ότι για να πετύχουν τα σενάρια τους, πρέπει να κατακτήσουν την ψυχή ενός λαού.
Μια τεράστια πολιτιστική προπαγάνδα κινείται με ποικίλους τρόπους για την παθητικοποίηση και την υποταγή των λαών.

Η αναγωγή του «ιδιώτη» σε μεσσία, δημιουργεί, συνθήκες κατάπτωσης στους εργαζομένους, μοιρολατρίας, ελεεινολογίας, έλλειψη αυτοπεποίθησης ότι είναι ικανοί να διαχειριστούν τον πλούτο που παράγουν.
Είναι η πρώτη πράξη για ν' αποδεχτούν ντεφάκτο το θεσμό του αφεντικού...
Την ώρα που η «Νεοδεξιά» προσπαθεί ν' αναθερμάνει τις ιδέες και πρακτικές γύρω από την παραδοσιακή και εν πολλοίς πρωτόγονη θεωρία των «ιδιωτικοποιήσεων» (Σημ. Δ`~.) μερικά στελέχη της«αριστεράς» αντί να προβάλλουν μια αριστερή εκδοχή στο ζήτημα της «ιδιοκτησίας» του κοινωνικού πλούτου, αντ' αυτού είτε μοιρολατρούν για τον χαμένο παράδεισο των Δημοσίων επιχειρήσεων, ή όταν πάλι βλέπουν ό,τι αυτό το κεφάλαιο έχει κλείσει, προσπαθούν να βρουν μια θέση συμπληρωματική του νεοφιλελευθερισμού...

Έτσι την κομφορμιστική στάση τους, που αποδέχονται οι «όμιλοι» κερδοσκοπίας που ελέγχουν τα μέσα πληροφόρησης, την προβάλλουν σαν «ανανέωση» και μέλλον.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης εν έτει 1990

Σημ. Δ`~. :
Βλέπε Lockheed Martinκαι Silicon Valleyγια να καταλάβεις γιατί είναι πρωτόγονη η θεωρία των «ιδιωτικοποιήσεων» που παπαγαλίζουν οι «Μπάμπηδες της Ελλάδας», διαιωνίζοντας αυτόν τον κυρίαρχο μύθο.
Το πλέον προηγμένο, σε πλανητική κλίμακα, μαχητικό αεροσκάφος, πέμπτης γενιάς, το F-22 Raptor, το οποίο κατασκευάστηκε από την Public company ονόματι Lockheed Martin, δεν διατίθεται προς πώληση.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο μοναδικός χρήστης του F-22 μιας και το Κογκρέσο έχει απαγορεύσει την εξαγωγή αυτού του τύπου λόγω της προηγμένης τεχνολογίας που ενσωματώνει.
Για να το αποκτήσουν χώρες σαν την Ιαπωνία, την Αυστραλία και το Ισραήλ, οι οποίες έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον θα πρέπει ή να αλλάξει ο νόμος ή να αναπτυχθεί μια έκδοση ειδικά για εξαγωγή. Αυτά όσον αφορά τις μπουρδολογίες περί «ιδιωτικοποίησης», «εμπορίου» και «κέρδους» από τη μια και τεχνολογίας και «ανάπτυξης» από την άλλη (και άλλο πράγμα η διαχείριση και άλλο η ιδιοκτησία).

Όπως έχουμε συγχώνευση της πολιτικής με την οικονομία, έτσι έχουμε και συγχώνευση κρατικού, δημόσιου και ιδιωτικού (προς τα προηγούμενα, συμπληρωματικά, μπορεί να σταθμιστεί και το παράδειγμα -και οι δομές- της Ιαπωνίας).
Τα τεχνολογικο-γραφειοκρατικό-βιομηχανικά συμπλέγματα είναι εδώ και δεκαετίες παρόντα και ορισμένοι παπαγαλίζουν ακόμα τα του 19ου αιώνα.
Η ιδιωτική οικονομία από μόνη της δεν μπορεί να εγγυηθεί τίποτε ούτε να αναλάβει ευθύνες για τίποτε, παρά μονάχα να εγγυηθεί την επιστροφή στον νόμο της ζούγκλας.

.~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Ενθυμήσεις παραμέτρων και ψευδαισθήσεων - για το εσωτερικό «πολιτικό» σκηνικό.

Ελλάδα - Ε.Ε. - Γερμανία. Εσωτερικά - εξωτερικά αξιολογικά, πολιτικά, χρεωστικά. Κρίσεις πολυεπίπεδες και διεθνείς μετασχηματισμοί.

Οι -πολιτικές- παρατάξεις στην Ελλάδα.

Μικρά, ταπεινά και «ασήμαντα» στα οποία κρίθηκε -και κρίνεται- η ελληνική πολιτική.

Τέλος του κυρίαρχου κράτους ή αλλαγή της λειτουργίας του;

Εισαγωγικά τεχνογραφειοκρατούμενα δεσποτικά που... τὸ φίλον ἀπώλεσαν καὶ τὸ κοινὸν ἐν τῇ πόλει.

Ελληνική Πολιτική Παιδεία - Μαθήματα Πολιτικής, μέρος α´.

Για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις, (η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις)...

Είπαν ή έγραψαν... Η Ελλάδα δεν αντέχει τις χειραγωγήσεις.

Για έναν ερωτικό Λόγο -α.

Περί της -δήθεν αυτονόητης- «πρωτοκαθεδρίας» της εσωτερικής πολιτικής II.

Περί της -δήθεν αυτονόητης- «πρωτοκαθεδρίας» της εσωτερικής πολιτικής I.

Προειδοποίηση α´ - Πρώτη - Προς αυτούς. Προς γνώσιν...

Μιχάλης Χαραλαμπιδης.

Παναγιώτης Κονδύλης.

Gunnar Hering.

Εισαγωγικά για το εσωτερικό κομματικό -ονομάζεται και- «πολιτικό» σκηνικό της χώρας, την ιστορικότητα του και τρεις υποθέσεις για τα ελληνικά κόμματα' καθώς και μια παρέκβαση.

Εισαγωγικά για την ιστορικότητα της αιτίασης της διαφθοράς και των κομματικών συστημάτων στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της χώρας.

Ενθυμήσεις για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της χώρας, τη παλαιότερη διάψευση των προσδοκιών, τη κρίση των κομμάτων κατά τη περίοδο ανάμεσα στην τότε χρεοκοπία και τον πόλεμο και τη δημιουργία της «Εθνικής Εταιρείας»' καθώς και ένα παράρτημα.

6/21/13--10:41:

Εσωτερικά - εξωτερικά με αφορμή τα τεκταινόμενα

.~`~.
I Πλαίσιο

Όπου ο πολιτικός παράγοντας, δηλ. ο κομματικός μηχανισμός, ελέγχει τη διοίκηση και το σύστημα κατανομής, όπου δηλ. είναι άγνωστες οι διαχωριστικές γραμμές του δυτικού κράτους δικαίου ανάμεσα σε κόμμα, κράτος και οικονομία - εκεί η οικονομική κατάρρευση θα ακολουθήσει αναγκαία την πολιτική.

Παναγιώτης Κονδύλης

Όταν το 40% των εκλογέων απέχει από τις διαδικασίες της καθολικής ψηφοφορίας και το υπόλοιπο κινείται ανάμεσα στην ψήφο διαμαρτυρίας, την ψήφο καταδίκης και όχι ένταξης σε ένα πολιτικό σχέδιο, την καθεστωτική ψήφο, τότε μια χώρα έχει μεγάλο πρόβλημα αντιπροσώπευσης... ποτέ ένοχες αποτυχημένες πολιτικές κάστες δεν θα έβαζαν στην ημερήσια διάταξη αυτό το θέμα.
Αυτό αποδεικνύεται εκ νέου.

Ο ηθικός, διανοητικός και πολιτικός ορίζοντας των εγχώριων ομάδων, δεν προχωρά περισσότερο από το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου, από το «ήρθε η ώρα της δεξιάς», «ήρθε η ώρα της αριστεράς» για την εξουσία...

Παρατηρείται μια εκφυλισμένη σφαίρα, όχι μόνον ανευθυνότητας αλλά ασυνειδησίας, όχι ερασιτεχνισμού αλλά παιδικής καριερίστικης κωμικότητας όσον αφορά το κυβερνάν.
Ευτελίστηκε και η έννοια του προγράμματος και ο ρόλος του υπουργού...

Μπορεί αυτές οι εικόνες να είναι έκφραση του χαμηλού επίπεδου ποιότητας του πολιτικού προσωπικού, των νέων αντιπροσώπων, της διολίσθησης στην κακιστοκρατία αλλά μαρτυρούν κάτι βαθύτερο.
Την απουσία στην κοινωνία, στους πολίτες, μιας σύγχρονης ποιοτικής δημόσιας παιδείας διακυβέρνησης.
Αυτή όχι μόνο δεν θα ανέχονταν αλλά θα απέτρεπε εκ των προτέρων την διατύπωση τους.
Το επίπεδο της δημόσιας συζήτησης είναι έκφραση του επιπέδου του δημόσιου πολιτισμού, του πνευματικού επιπέδου μιας κοινωνίας.
Μια ώριμη πολιτικά κοινωνία θα τους έστελνε στο σπίτι τους, όχι στο κοινοβούλιο...

Αν η μεταπολίτευση άρχισε με την κατήχηση «κυβερνώ σημαίνει κατέχω το κράτος και διορίζω», ο νέος ιστορικός κύκλος να αρχίζει με ένα διαφορετικό πολιτικό μάθημα ως προς τη διακυβέρνηση της χώρας, «Οι πολίτες θα μάθουν να κυβερνούν και να κυβερνώνται όταν κάθε πολιτική ομάδα, πολιτικό κόμμα και πρόσωπο -μελλοντικός κυβερνήτης- θα αποδεικνύει σε επίπεδο προτάσεων και πράξης ότι ξέρει να κυβερνά χωρίς να είναι κυβέρνηση»...

Η κρίση της πολιτικής, η κυριαρχία μιας τηλεκρατικής μηχανής χαμηλού επιπέδου, φθηνών προϊόντων υποβάθμισε, κατήργησε τη κοινή γνώμη και την μετέβαλε σε ανεκτικό αποδέκτη, οπαδό της πολιτικής κακιστοκρατίας, των πολιτικών σκουπιδιών...
Η απόπειρα ίδρυσης πολιτικών κομμάτων κατέληξε σε κομματοκρατία στον συντεχνιακό εκφυλισμό και τη διαφθορά.
Η κομματοκρατία, η κρατοκρατία, η τηλεκρατία είναι διαδοχικά στάδια εκφυλισμού του ρόλου του κόμματος και της έννοιας της πολιτικής.
Η πελατειακού, συντεχνιακού τύπου διαχείριση και η σχέση με την τηλεκρατία αποτέλεσε τη βάση της συνύπαρξης κομμάτων, δεξιών και αριστερών, παρ' όλες τις πολεμικές εκατέρωθεν ρητορείες. Άμεσα ή έμμεσα κατείχαν τομείς του κράτους, τους τοπικούς περιφερειακούς θεσμούς. Διαμοιράζονταν ομόφωνα τη κρατική επιχορήγηση χωρίς να είναι παραγωγικά για το σύστημα χώρα, χωρίς να ανταποκρίνονται στο ρόλο τους (δεν πρόκειται να γίνει τίποτε υγιές και σοβαρό στο άμεσο μέλλον αν δεν καταργηθεί η δημόσια χρηματοδότηση των κομμάτων)...
Η ίδια η πολιτική εκφυλίστηκε σε παρασιτική και διεφθαρμένη διαχείριση...

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Οι πρωταρχικοί λόγοι, πού έθεσαν σε κίνηση τη διαδικασία της εθνικής εκποίησης και της συναφούς πολιτικής αποδυνάμωσης της Ελλάδας σε διεθνές επίπεδο, είναι ενδογενείς και ανάγονται στη λειτουργία του πολιτικού της συστήματος και στη συμπεριφορά όλων των υποκειμενικών του παραγόντων.

Παναγιώτης Κονδύλης

.~`~.

II Η λογική του μικρότερου κακού, είναι ο ορισμός της φθοράς και το να μην καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική σε οδηγεί στο να καταλήγεις να σε κυβερνούν κατώτεροι σου.
Η διαφθορά έχει περισσότερο να κάνει με την μη αντίσταση, την εθελοδουλεία, την ανυπαρξία παρρησίας, αίσθησης δικαίου και σθένους, την α-σθένεια, με τη φθορά του φρονήματος, του αυτοσεβασμού και του πνεύματος (από αυτά αντλείς για να αντισταθείς μόλις σου στερούν την ύλη, αλλιώς... δείτε τα χάλια μας), του ατομικού ήθους και της συλλογικής πολιτικής ηθικής, μονάχα σε δεύτερο πλάνο έχει να κάνει με τα ταμεία του δημοσίου.

1) Ο κίνδυνος ότι «η αλήθεια θα αποκαλυφθεί», ιδιαίτερα σε μια εποχή ανταγωνιστικής προπαγάνδας, αποτελεί σημαντικό περιορισμό της ισχύος της πειθούς - E. H. Carr.

2) Greece became the first developed nation to be cut to emerging-market status by MSCI Inc.
Το καταλάβατε; (καποιοί το θεώρησαν καλό νέο!)

3) Δεν είναι η πιθανότητα εκλογών ή ένα πολιτικό γεγονός που επιφέρει οικονομική κατάρρευση ή κλονισμό, παρά η πολιτική κατάρρευση της Κυβέρνησης, είναι αυτή που φανερώνει την αλήθεια της οικονομίας και τα ψέμματα της Κυβέρνησης.

4) Πως επιβεβαιώνεις την ισχύ της πειθούς η οποία απειλείται από τον κίνδυνο ότι «η αλήθεια θα αποκαλυφθεί»;

5) Σε χώρες οι οποίες βρίσκονται σε βαθιά ύφεση, η διάρκεια των κυβερνήσεων συνήθως δεν ξεπερνά το ένα με δυο, το πολύ, έτη (κούναγα το κεφάλι μου μόλις άκουγα για τετραετία και ακόμα το κουνάω που επαναλαμβάνεται το ανέκδοτο), πόσο μάλλον όταν οι κυβερνήσεις είναι η ουσία αυτού που υποτίθεται ότι θέλουν να καταπολεμήσουν και όταν βρισκόμαστε στη χειρότερη κρίση εν καιρό ειρήνης.
Έτσι προσπαθούν τάχα μου να (απο)δείξουν πως είναι κυρίαρχοι και να επιβεβαιώσουν την ισχύ της πειθούς τους ακολουθώντας το δόγμα πως «κυρίαρχος είναι όποιος αποφασίζει για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης».

Συνέβη κάτι πριντην απόφασηνα εξαγγείλει πρόωρες εκλογές ο Καραμανλής το 2009;
Συνέβη κάτι πριντην απόφασηνα προτείνει ο Παπανδρέου δημοψήφισμα το 2011;
Συνέβη κάτι πριντην απόφασητου Σαμαρά για το κλείσιμο της Ε.Ρ.Τ το 2013; - κοντή μνήμη.

Αυτές είναι απόπειρες εσωτερίκευσης και διαχείρισης κάποιας εξωτερικής πίεσης ή γεγονότος που συμβαίνει σε κομβικό χρονικό σημείο, και προσπάθεια να δοθεί μήνυμα στο εξωτερικό με παράλληλη (επανα)νομιμοποίηση στο εσωτερικό, δεν είναι θέμα ότι «τους κλονίζουν», οι ίδιοι δεν μπορούν να σταθούν και πανικόβλητοι, δηλαδή ένοχοι, καταφεύγουν σε έσχατες λύσεις - το γεγονός ότι η εικόνα «σταθερότητας και ανάπτυξης» ήταν τεχνητή και ψευδής και η αισιοδοξία πολύ πρώιμη φανερώθηκε καθοριστικά και πιεστικά το τελευταίο διάστημα από το εξωτερικό (στο εσωτερικό πολλοί το γνώριζαν γιατί το ένιωθαν στο πετσί τους), όχι από τις επερωτήσεις των κομμάτων στη Βουλή (και είναι ενδεικτικό πως εχθροί και σύμμαχοι έκαναν καραμέλα τη φράση ''success story'', γεγονός που φανερώνει πόσο ηγεμονική είχε γίνει η φράση), εάν αυτή η εικόνα δεν ήταν τεχνητή και ψευδής όμως, κανείς δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα - από την εποχή του γερμανοσπουδαγμένου Σημίτη και μετά στη πολιτική και την οικονομία έχει εισαχθεί ο όρος ''εικονική πραγματικότητα'' για όσους θυμούνται.
Ο «πρωθυπουργός μας» δήλωσε πως «Δεν θα μας εγκλωβίσουν σε έκτακτες εκλογές» απευθυνόμενος στην εντολοδόχο του -τουλάχιστον μέχρι στιγμής!- στο εξωτερικό μέσω των ψηφοφόρων του στο εσωτερικό και αποζητώντας (επανα)νομιμοποίηση, γιατί αυτό είναι το κύριο χαρακτηριστικό που προσφέρει το εσωτερικό, νομιμοποίηση.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Σαμαράς έχει ταυτίσει τρία στοιχεία που αφορούν το εσωτερικό. Νομιμοποίηση = Συνέχεια ''Μεταρρυθμίσεων'' = Ορισμός του Δημοσίου Συμφέροντος. Η Ε.Ρ.Τ είναι μια μετάθεση του πολιτικού πλαισίου μέσω απόφασης και (επαναν)ομιμοποίησης του Σαμαρά για όσα έρχονται.

6) Επιβεβαιώνεταιαυτό που όλοι γνώριζαν: Η Ελλάδα είναι μια καταδυόμενη αγορά.
Αυτοί όμως επιθυμούν ναεπιβεβαιώσουν (μεταθέτοντας τη κουβέντα στο εσωτερικό) την ισχύ της πειθούς η οποία, ιδιαίτερα σε μια εποχή ανταγωνιστικής προπαγάνδας, απειλείται από τον κίνδυνο ότι «η αλήθεια θα αποκαλυφθεί».
Θα μπορούσαμε να δώσουμε τον τίτλο η επιβεβαίωση της ισχύος της αλήθειας και η επιβεβαίωση της ισχύος της πειθούς στην εθνική και διεθνή προπαγάνδα.

7) Οι επιλογές είναι συγκεκριμένες σε περίπτωση που το τηλεφώνημα της Καγκελαρίου -μας- (κάπου το είχα διαβάσει πολύ ωραία:
«Δεν θα την αφήσουν την Μέρκελ να κάνει καλοκαίρι τελικά»), η ανακοίνωση της επίσκεψης Σόιμπλε καθώς και το τριαδικό πλαίσιο δεν αποδειχτούν επαρκή. Ένας ανασχηματισμός υπό τους δύο βέβαια είναι για γέλια και στάχτη στα μάτια. Στις επιλογές που υπάρχουν μέχρι τις γερμανικές εκλογές δεν θα αναφερθώ τώρα.

Η (επανα)φανέρωση της διαφθοράς στην Ε.Ρ.Τ αφήνει όχι τυχαία βέβαια το κύριο συστατικό μέρος της, που είναι το κομματικό σύστημα και τον πυρήνα, την ουσία και το ίδιο το είναι της διαφθοράς, δηλαδή τα δυο συγκυβερνώντα κόμματα, ανέγγιχτα (για το ζήτημα Ε.Ρ.Τ και digea, που ουσιαστικά είναι το ζήτημα ιδιωτισμού και δημοσίων αγαθών δες από 10 έως 13).
Είναι αυτονόητο πως στην ένταση ανάμεσα στη δέσμευση του -οικονομικού- φιλελευθερισμού απέναντι στην ισότητα (δικαιοσύνη) και στη δέσμευση του για ανεξαρτησία (ελευθερία), επιλέγει -δήθεν- «δικαιοσύνη για τον λαό» (τον οποίο πολτοποιεί), η οποία τυχαία, λόγω της «απέχθειας μεγάλου μέρους του λαού» για τα συμβαίνοντα στην Ε.Ρ.Τ, δηλαδή λόγω της «απέχθειας μεγάλου μέρους του λαού» για τον εαυτό του, ταυτίζεται με τα συμφέροντα των ιδιωτικών καναλιών.

Το ζήτημα της Ε.Ρ.Τ δεν είναι απλά δώρο στους καναλάρχες από τη Κυβέρνηση, είναι η σύμπτυξη ενός μετώπου συμμαχιών ανάμεσα σε τηλεκράτος, Κυβέρνηση και Γερμανία ως -δήθεν- φορείς των ''Μεταρρυθμίσεων'', της ''Δικαιοσύνης'' και της Κάθαρσις! (δακρύζω πραγματικά...) και παράλληλα ένας τρόπος παραπλάνησης.
Ο ''πατριωτισμός'' των γερμανόφιλων εν Ελλάδι, του Ο.Τ.Ε και της Deutsche Telecom. Δ.Ε.Π.Α και Δ.Ε.Σ.Φ.Α, Greece became the first developed nation to be cut to emerging-market status by MSCI Inc, Fed, επίσκεψη στο Αζερμπαϊτζάν, και Ε.Ρ.Τ, έμμεσα ή άμεσα σχετίζονται με το τρίγωνο ΗΠΑ-Γερμανία-Ρωσία.

Διαβάζω πως:
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προετοιμάζεται να αναστείλει τις δόσεις προς την Ελλάδα από τον επόμενο μήνα, εφόσον οι ηγέτες της ευρωζώνης δεν καλύψουν το χρηματοδοτικό κενό των 3 -4 δισ. ευρώ που έχει δημιουργηθεί στο πρόγραμμα διάσωσης... το λάθος δεν προέρχεται από την Αθήνα αλλά από τις άλλες πρωτεύουσες της ευρωζώνης (στην απειλή των εκλογών προσπαθούν να αποδώσουν τον ήδη υπάρχοντα «οικονομικό κλονισμό» και το προηγούμενο).
Επίσης, έριξαν το φταίξιμο για τις καθυστερήσεις στις ιδιωτικοποιήσεις σε "εξωτερικές πιέσεις".

Θα το θέσω και διαφορετικά, είναι κουραστικό και γελοίο, τις αντιφάσεις και τις συγκρούσεις συμφερόντων που υπάρχουν ανάμεσα σε Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (δηλαδή αυτό που ονομάζεται «Τρόικα»), επειδή δεν μπορούν να τις χειριστούν (αυτό θα έπρεπε να κάνουν, αλλά είναι ένοχοι γι' αυτό και είναι αδύναμοι), να τις μεταθέτουν μέσω μιας πολιτικής απόφασης σε ένα εσωτερικό ζήτημα, στην Ε.Ρ.Τ, εναναβεβαιώνοντας την νομιμοποίηση τους μέσω της πόλωσης που προκαλεί το ζήτημα.
Η απόφαση του Σαμαρά είναι πολύ πιο ύπουλη και παραπλανητική, τόσο από αυτή του Καραμανλή το 2009 όσο και αυτή του Παπανδρέου το 2011.
Επίσης είναι ασύγκριτα πολωτικός, διχαστικός και αδίστακτος - εκεί μονάχα που μπορεί, στο εσωτερικό, με αντίπαλο τον άλλο πόλο του κύκλου που έκλεισε, ο οποίος κρύβεται κάτω από το όνομα «ριζοσπαστική αριστερά» και προσπαθεί να λανσάρει το παλαιό ως νέο. Μικροί «πολιτικοί» και ηγετίσκοι στις πιο κρίσιμες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας μας.

8) Η Ουάσιγκτον πέφτει μακριά για τον Σαμαρά... δεν είναι λίγοι όσοι σχολιάζουν αρνητικά το γεγονός ότι ο κ. Σαμαράς δεν έχει ακόμη μεταβεί στις ΗΠΑ, ούτε ως Πρωθυπουργός τους τελευταίους 11 μήνες, ούτε ως αρχηγός της ΝΔ επί 3,5 χρόνια (ενώ έχει επισκεφθεί δύο φορές τη Γερμανία και πρόσφατα τη Κίνα).
Από την άλλη πλευρά διαβάζουμε στην επίσημη ελληνική έκδοσητης Deutsche Welle πως γερμανός αναλυτής υιοθετεί την άποψη: ότι ο Παπανδρέου ήταν η εκτελεστική μαριονέτα των ΗΠΑ και αποστολή του ήταν με κάθε τρόπο να επιφέρει τη ρήξη στις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη (θυμηθείτε τα γεγονότα α'και β'που σχετίζονται με το τηλεκράτος.
Επίσης ο Παπανδρέου δήλωσε πρόσφατα δεν μετανιώνω για το δημοψήφισμακαι πως «παγκοσμίως οι Δημοκρατίες είναι αιχμάλωτες ειδικών συμφερόντων, που αγοράζουν, άμεσα ή έμμεσα, ΜΜΕ, πολιτικούς και δικαστές», αυτές οι δηλώσεις είναι μελλοντικά όπλα - όπως και η σιωπή του Καραμανλή).
Από τα πρώτα πράγματα που ακούσαμε τις τελευταίες μέρες, βέβαια, ήταν η «στήριξη της Καγκελαρίου Μέρκελ στο μεταρρυθμιστικό έργο της κυβέρνησης».
Τα τελευταία χρόνια, ένα μέρος της «άρχουσας τάξης» της χώρας θέλησε να πετάξει κάπως τσαπατσούλικα είναι η αλήθεια από πάνω της την αμερικανική εξάρτηση και τρομαγμένη στράφηκε κάπως μονόπαντα προς τη Γερμανική.
Σε λίγο καιρό είναι πολύ πιθανόν να λησμονεί τον αμερικάνικό παράγοντα.

Θυμίζω πως το 1915 τα ανάκτορα προωθούν την ιδέα σύναψης δανείου από τη Γερμανία.
Ο Βενιζέλος το αρνείται για καθαρά πολιτικούς λόγους, καθώς γνωρίζει ότι ο δανειστής ασκεί κηδεμονία στη δανειζόμενη χώρα.
Τότε ο βαρώνος Σενγκ, πρεσβευτής στην Ελλάδα εξαγοράζει εφημερίδες της εποχής, οι οποίες γράφουν για την «πολιτική ουδετερότητας» και το «αήττητο της Γερμανίας», όπως συνέβαινε και κατά τη κατοχή άλλωστε, και όπως συμβαίνει και σήμερα.
Η ταχύτητα εκγερμανισμού της χώρας αυτή τη περίοδο είναι δαιμονιώδης.
Κάτω από τη μάσκα του «φιλελεύθερισμου» (συντηρητικού ή προοδευτικού) και τις περισπούδαστες αριθμοοικονομοκεντρικές αναλύσεις ή τις ηθικές αναφορές κρύβονται γερμανόφιλοι και αμερικανόφιλοι' είναι χαρακτηριστικές οι διαφορές τους και εξαιρετικά εύκολο να τους καταλάβεις.
Μετά από πολύωρη κουβέντα πάνω στον υπαρκτό και ανύπαρκτο -με τον τελευταίο συνήθως ασχολούνται- Libelarismό αυτό καθίσταται σαφές και συνήθως παραδέχονται τον αμερικανισμό ή τον γερμανισμό τους ως περισσότερο κυρίαρχο από τον «φιλελευθερισμό» τους σαν ιδεολογία (αντιβενιζελικοί και βενιζελικοί σε ημιαστικό μεταφεουδαρχικό/μοντέρνο μεταπολιτευτικό reboot δίχως Βενιζέλο, δες Οι -πολιτικές- παρατάξεις στην Ελλάδαγια να καταλάβεις).
Ας μην αναφερθώ στο πόσες μάσκες -κάτι ανάμεσα σε κουρέλια και πατσαβούρες- έχουν οι ρωσόφιλοι.

Έτσι ερχόμαστε σε μια τρίτη πλευρά, καθώς βλέπουμε για πρώτη φορά στην ιστορία του, ένα μεγάλο μέρος αυτού που ονομάζεται «αριστερά», δηλαδή τη σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση (που δεν είναι το νέο αλλά το παλαιό υπό νέο όνομα όπως είπα), να αλωνίζει όλη την αγγλοαμερικανία, καθώς μετά την αποπομπή Παπανδρέου (στην οποία συνέβαλε το μόνο κοινό ή το κυριότερο πρόσωπο των Κυβερνήσεων Σαμαρά και Παπανδρέου, ο γαλλομαθής χυδαίος, αλαζόνας και καιροσκόπος Ιανός, ο καταστροφέας της Κύπρου, η ουσία της ψευδο«εκσυγχρονιστικής» και ψευδο«ευρωπαικής» αστικής Ελλάδας του Τίποτα, ο οποίος κομπάζει ξεχειλίζοντας, τάχα μου, «υπευθυνότητα»), οι Η.Π.Α δεν εκφράζονται ξεκάθαρα στο εσωτερικό της χώρας από κάποιο φορέα άξιο λόγου - ίσως οι του ατλαντικού να αντιλαμβάνονται πως «δεν τραβάει» το τηλεκόμμα της Κουμουνδούρου (αν και αυτό που συνέβη είναι κάτι σαν φιλί της ζωής γι' αυτό)... Τρεις είναι οι παρατάξεις στην Ελλάδα.

Ο τριτοκοσμικός εισαγόμενος parilamentarismός prevails δίχως ολοκλήρωση πολιτικών θεσμών υπό κοινωνικές και κρατικές δομές που κυριαρχεί ένα στρεβλωμένο, δύσμορφο και εκφυλισμένο μείγμα του ημί- και του μετά-.

Η χώρα χρειάζεται βαθιές πολιτικές τομές τις οποίες το υπάρχον πολιτικό ή ορθότερα κομματικό σύστημα ή η υπάρχουσα «πολιτική τάξη» δεν μπορεί να φέρει εις πέρας και τις αποφεύγει διαιωνίζοντας την αυτοσυντήρηση της, δια μέσου της επίκλησης των ''μεταρρυθμίσεων'' και της ''πολιτικής σταθερότητας'' (δηλαδή της σταθερότητας αυτών που κυβερνούν μαζί με τις συμμαχίες τους). Το κλείσιμο του κύκλου θα ολοκληρωθεί, είναι αναπότρεπτο, μακάρι να μην συμβεί υπό τη κυριαρχία του Χάους.

9) Και οι δυο εκλεγμένες κυβερνήσεις (των δυο πρώην «μεγάλων κομμάτων») έχουν φροντίσει να υποβαθμίσουν περαιτέρω την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό με εμφατικό τρόπο - δυσφημίζοντας τη χώρα με τρόπους ανήκουστους που δεν έχουν προηγούμενο στην διεθνή ιστορία των κρατών.

Η νομιμοποίηση που είχαν και έχουν αυτές οι εκλεγμένες κυβερνήσεις είναι περιορισμένη (πέρα από ζητήματα διακυβέρνησης μέσω ''ψηφισμάτων''-πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, παράβασης του Συντάγματος, έμμεσης ψήφισης χωρίς την έγκριση των 3/5 της ελληνικής Βουλής κ.λπ - όλα αυτά θεωρούνται συνηθισμένα και αυτονόητα, κάτι που φανερώνει τη χοντροπετσιά και την ηθική φθορά, πέρα από τις ενδογενείς αδυναμίες του ψευδοαστικού κοινοβουλευτισμού) όταν «το 40% των εκλογέων απέχει από τις διαδικασίες της καθολικής ψηφοφορίας και το υπόλοιπο κινείται ανάμεσα στην ψήφο διαμαρτυρίας, την ψήφο καταδίκης και όχι ένταξης σε ένα πολιτικό σχέδιο...» και όλο αυτό προσπαθεί να το καλύψει ο εκφοβισμός, τα επιβαλλόμενα διλήμματα, ο φόβος των εκλογών (στις οποίες εκλογές πάντα προσπαθούν να αποδώσουν τον ήδη υπάρχοντα «οικονομικό κλονισμό» και τις ήδη υπάρχουσες τερατογεννέσεις), οι ιδεολογικές και ηθικολογικές κραυγές, και κυρίως το τηλεκράτος.

10) digea, δηλαδή, ALPHA, ANT1, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ TV (δηλαδή πάλι ANT1), MEGA, ΣΚΑΪ και STAR και ιδιωτικόκρατικό κομματικό σύστημα -που χρωστάει- από τη μια και από την άλλη κομματικό ιδιωτικοκρατικό σύστημα -που χρωστάει-και Ε.Ρ.Τ.
Ο ομφάλιος λώρος ως μέσο και σκοπός ταυτόχρονα είναι φανερός, όπως επίσης είναι φανερή και με ποιόν τρόπο γίνεται η μεταφορά της ουσίας του.
Mediaκο και κομματικό ''σύστημα'' είναι τόσο στενά συνδεδεμένα που αν αποδομηθούν θα μείνει γυμνός και έκθετος ο οικονομικός Βασιλιάς.

11) Τα δημόσια αγαθά δεν ανήκουν ούτε στο κομματικό σύστημα και την εκάστοτε Κυβέρνηση (αν και αυτό συμβαίνει), ούτε στους εργαζομένους (η Ε.Ρ.Τ. δεν ανήκει στους 2500 εργαζομένους της, επαναλαμβάνω η Ε.Ρ.Τ, δηλαδή το σήμα που εκπέμπει η Ελλάδα, ως Ελλάδα σε πλανητική κλίμακα πως γίνεται να ανήκει σε 2500 ανθρώπους και όχι σε κάποια εκατομμύρια ανθρώπους που την πληρώνουν ή σε περίπου 20 εκατομμύρια Έλληνίδες και Έλληνες ανά τον πλανήτη;). Τα δημόσια αγαθά βέβαια δεν ανήκουν ούτε στους ιδιώτες.
Όλοι αυτοί, δεν είναι και δεν θα έπρεπε να είναι, τίποτα άλλο παρά διαχειριστές του συγκεκριμένου δημόσιου αγαθού που ονομάζεται Ε.Ρ.Τ. Μόνο ο καισαρισμός δεν λογοδοτεί, κομματικός, κρατικός, εργατικός, ιδιωτικός.
Ο ιδιωτικός καισαρισμός είναι Νεο«μεσαιωνισμός», υπό τον Ιδιώτη Βασιλιά.

12) Εφόσον δεν υπήρχε η έννοια του κράτους ως ξεχωριστού νομικού προσώπου, οι περισσότερες ιστορικές κοινωνίες στάθηκαν ανίκανες να αναπτύξουν μια ξεκάθαρη διάκριση μεταξύ διακυβέρνησης και ιδιοκτησίας στις διάφορες μορφές τους.
Η συνακόλουθη σύγχυση μεταξύ δημόσιας και ιδιωτικής σφαίρας οδήγησε σε πολλά και διάφορα παράδοξα, όπως ο ισχυρισμός του Αριστοτέλη ότι οι βάρβαροι, οι οποίοι δεν ζούσαν σε αυτοδιοικούμενες πόλεις, αλλά εξαρτιόταν από τη βούληση των κυρίαρχων φύλαρχων ή βασιλέων τους, ήταν «εκ φύσεως» δούλοι [όπως όλοι και όλες εμείς σήμερα, πέρα από βάρβαροι είμαστε και «εκ φύσεως» δούλοι, όχι μονάχα κατά Αριστοτέλη, αλλά και κατά Πλάτωνα]...

Ο Ευρωπαϊκός μεσαίωνας έφτασε στο αντίθετο άκρο.
Με την κατάρρευση της Ρώμης, η δημόσια σφαίρα, η οποία περιελάμβανε απλώς όσα άνηκαν στον αυτοκράτορα, σχεδόν εξαφανίστηκε...
Όπως είπε ο Άνταμ Σμιθ, το μοναδικό σημαντικότερο από την ευμάρεια είναι η άμυνα [εμείς είμαστε ανοχύρωτη χώρα και κυβερνόμαστε από κάποιους οι οποίοι υποτίθεται πως σχετίζονται με τον Σμιθ]. Η ανασφάλεια, είτε αυτή οφειλόταν στην αδυναμία της διακυβέρνησης είτε στην υπερβολική ισχύ της (στις αυτοκρατορίες, με την ετερογενή εθνική σύσταση και τις απομακρυσμένες επαρχίες τους, μερικές φορές ίσχυαν και τα δυο), εμπόδιζε τη συσσώρευση πλεονάσματος σε ατομική βάση και την εμφάνιση μιας σταθερής κατά κεφαλήν οικονομικής ανάπτυξης.
Παρά τις σχετικές απόπειρες που έγιναν σποραδικά, καμιά από αυτές τις κοινωνίες δεν στάθηκε ικανή να αναπτύξει χάρτινο νόμισμα ή να δημιουργήσει κάτι παραπλήσιο με κεντρική τράπεζα.
Με απλά λόγια, η εμπιστοσύνη στην ικανότητα και την προθυμία της διακυβέρνησης να σεβαστεί τις υποχρεώσεις της ήταν ανύπαρκτη' δεν είναι τυχαίο ότι, στην εβραϊκή γλώσσα, η λέξη «σπαταλώ τα χρήματα μου» έχει τη ρίζα της σε έναν όρο ο οποίος αρχικά σήμαινε «δημόσιο ταμείο» (τιμαίον στα ελληνικά)... η γλώσσα που χρησιμοποιούν οι αρχαίοι ιστορικοί καθιστά σαφέστατο ότι ούτε οι Έλληνες ούτε οι Ρωμαίοι αντιλήφθηκαν ποτέ το κράτος ως αφηρημένη οντότητα, ξεχωριστή από τους πολίτες του. Όπου εμείς θα μπορούσαμε να πούμε «το κράτος», αυτοί έγραφαν «το κοινό» ή «ο λαός»...

Εάν νοηθεί με αυτό τον τρόπο, το κράτος αποτελεί τη δεύτερη σημαντικότερη επινόηση στην ιστορία μετά τον ελληνικό διαχωρισμό μεταξύ ιδιοκτησίας και διακυβέρνησης - Martin van Creveld.

13) Φανερώνονται έντονα σημάδια ενός άτυπου μεταμοντέρνου αυτοκρατορικού νεομεσαιωνισμού. Επιστροφής στις ρίζες, δηλαδή τον Ευρωπαϊκό μεσαίωνα -υπό διαφορετική τεχνολογική βάση- και την ανυπαρξία της δημοσίας σφαίρας, ακριβώς, όπως και η «ελέυθερη αγορά» όπου εφαρμόζεται (με την κυριολεκτική και όχι την πολεμική σημασία του όρου, διαφορετικά θα προτείνω η Lockheed Martin να «αποκρατικοποιηθεί» και να «ιδιωτικοποιηθεί» προς προσέλκυση επενδύσεων, Ρώσικής, Κινεζικής και Ιρανικής προελεύσεως) φανερώνει την ουσία της, δηλαδή το «Bellum omnium contra omnes» και το «homo homini lupus est» του Hobbes.
Το «πόλεμο όλων εναντίον όλων» και το «ο άνθρωπος είναι λύκος για τον άνθρωπο» (πόσος «Μεσαίωνας» κρύβεται μέσα στον υπαρκτό Liberalismό και κατά καιρούς φανερώνεται...).
Νεομεσαιωνικός Ιδιωτισμός. Αυτό το μοντέλο εξάγεται πλανητικά.

Δυτικοευρωπαϊκου τύπου «μεσαιωνικές πόλεις» υπό τον Ιδιώτη Βασιλιάή «ελληνικές πόλεις» υπό τους Πολίτες.

14) όχι τόσο άσχετο, προς γνώσιν:
Ο θεμελιώδης στόχος τους ήταν -όπως έλεγε ένας κορυφαίος σχολιαστής- να υποτάξουν τη πολιτική στο δίκαιο, να «εξορθολογίσουν» την εξουσία και να απαλείψουν τις ασυνέπειες και τα ανορθολογικά υπολείμματα της παλιάς φεουδαρχικής τάξης πραγμάτων...
Είχαν φανεί αφελείς, αιθεροβάμονες και υπερβολικά επιρρεπείς στην επιδίωξη της «νομικής τελειότητας» εις βάρος της «πολιτικής σκοπιμότητας».
Η υποκατάσταση της πολιτικής από το δίκαιο ήταν ένας μάλλον δονκιχωτικός στόχος μέσα στο βαριά πολωμένο κλίμα... γράφει ο Mark Mazower, σ' ένα κεφάλαιο υπό τον τίτλο «Ο εγκαταλειμμένος ναός: Άνοδος και πτώση της δημοκρατίας».

15) Τους ''καθεστωτικούς'' και τους ''αντικαθεστωτικούς'', ''αριστερούς'' και ''δεξιούς'' τους ενώνει η αποσύνδεση του «κοινωνικού» από το «εθνικό» (και η πόλωση μεταξύ τους) - αυτό το συναντάμε ως κυρίαρχο φαινόμενο από την «άκρα αριστερά» μέχρι την «άκρα δεξιά» (οι χαρακτηρισμοί προϋποθέτουν πως το πολιτικό ''φάσμα'' είναι μονοδιάστατο και ευθύγραμμο-οριζόντιο) και συμφέρει τόσο τους «αστούς», όσο και τους ''μεγάλους εχθρούς τους'', τους αντιπρόσωπους των «προλετάριων».

16) Η πολιτική, πέρα από όλα τ' άλλα, έχει να κάνει με συμβολισμούς και με μνήμη' τώρα τελευταία αρκετοί οπαδοί και φορείς της λήθης θυμήθηκαν επιλεκτικά τη μνήμη.
Η Ελλάδα εξέπεμψε μαύρο σε πλανητική κλίμακα, αυτή είναι απόφασηπου δεν έχει να κάνει με «2000 θέσεις εργασίας», για να μην θέσω την ερώτηση πότε ξανά έπαψε η Ελλάδα να εκπέμπει, ως Ελλάδα σε διεθνή κλίμακα.

17) Δεν μπορεί να υπάρξει λαός με γερμανοοικονομισμό και τουρκο''πολιτισμό'' (εισαγόμενο από το τηλεκρατος) ή liberalοικονομισμό («δεξιά») και liberalο''πολιτισμό'' («αριστερά») - ο όρος «ελληνικός φιλελευθερισμός» είναι ανέκδοτολογικός.
Με συμβολική ελληνοκτονία, γεωπολιτικό έλεγχο που εδράζεται σε διανοητικό ακρωτηριασμό και πνευματική υποβάθμιση - ή τέλοσπάντων δρα ως απαραίτητο συμπλήρωμα του.
Η εκποίηση του έθνους με την υλική έννοια θα συνοδευθεί και από την πλήρη πνευματική του στειρότητασε πολλαπλά επίπεδα και όχι μονάχα σε αυτό της ποίησης...

18) Υδρογονάνθρακες σε ευρώ δενβγαίνουν (ως έχουν τα πράγματα).

19) Όσο και εάν αποκρύβεται κάτω από μεγαλόσχημες και όμορφες φράσεις περί «Ευρώπης», θα φανερωθεί η αλήθεια πως η κοινότητα συμφερόντων ανάμεσα σε μια χώρα όπως η Ολλανδία και σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, όχι απλά δεν είναι αυτονόητη, αλλά είναι σε μεγάλο βαθμό ψευδής.

20) Μια ρίζα πολλών προβλημάτων είναι το γεγονός πως οι άνθρωποι δέχονται να τους ορίζουν -και να τους ερμηνεύουν- ως καταναλωτές και όχι ως πολίτες - και κατά αυτόν ακριβώς τον τρόπο εκπαιδεύτηκαν να ψηφίζουν.
Ο πολίτης ψηφίζει με βάση το δημόσιο συμφέρον (και αξιώνει να διεκδικεί λόγο στον ορισμό του), ο καταναλωτής κινείται με βάση το ίδιον όφελος, είναι ιδιώτης.
Εάν δέχονται οι άνθρωποι να ορίζονται σαν ιδιώτες δεν έχουν κανένα ''δικαίωμα'' σε καμία δημόσια σφαίρα, ούτε για τον διπλανό τους, ούτε για τους ίδιους, ούτε για τα εγγόνια, τα παιδιά και τα ανίψια τους (οι καταναλωτές είναι ιδιώτες και ως ιδιώτες θα έχουν τη μοίρα που είχαν οι ''ιδιώτες'' του Μεσαίωνα - γνωρίζω τη πολεμική που έχει υποστεί ο όρος μεσαίωνας αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτό είναι δευτερεύουσας σημασίας).
Ιδιώτες που επιδιώκουν ίδιον όφελος υπάρχουν βέβαια άπειροι στα κόμματα.

Όλοι οι ιδιώτες, αργά ή γρήγορα, μόλις τους εγκαταλείψουν τα παιδιά τους σε κάποιο γηροκομείο, μόλις χάσουν τη σύντροφο ή το σύντροφο τους και μείνουν μέχρι τα βαθιά γεράματα μόνοι τους, μόλις χάσουν τη περιουσία τους από μια ατυχία ή από μια δολιότητα, μόλις νιώσουν πως πλησιάζει το τέλος τους και είναι μονάχοι, μόλις, μόλις, μόλις... καταλαβαίνουν πως δεν ήταν τίποτα άλλο παρά idiot, που δεν τους άνηκε τίποτα, ούτε καν οι μνήμες τους οι οποίες θα πεθάνουν μαζί τους, καθώς κανείς ούτε θα τις θυμάται, ούτε θα τις τιμά' αλλά συνήθως το συνειδητοποιούν αργά, όχι γρήγορα.

21) Οι ιδιώτες, δεν είναι πότε ούτε ολοκληρωμένες ατομικότητες, ούτε ολοκληρωμένες προσωπικότητες, είναι σαν τους κόκκους της άμμου. Το μόνο που μένει πάνω στη γη είναι η λήθη και οι κόκκοι της άμμου.

Εν τω μεταξύ

Ο μετριοπαθής Χασάν Ρουχανί νικητής των εκλογών στο Ιράν και διάδοχος του Αχμαντινετζάντ στην προεδρία (υπ' όψιν, ο κατά πολύ, μα πολύ λιγότερο μετριοπαθής Αχμαντινετζάντ, ήταν πιο κοσμικός... στο φαίνεσθαι). Δες επίσης Η ιρανική εξωτερική πολιτική μετά τις εκλογές, Το εναρκτήριο λάκτισμα μεταξύ Ρεαλιστών και Ισλαμιστών Ιδεαλιστών.

Egyptian president cuts ties with Syria and calls for no-fly zone over countryκαι U.S. Naval Update Map: June 13, 2013 (This map shows the approximate locations of U.S. Carrier Strike Groups and Amphibious Ready Groups).

"Φρικτά" υποκεφαλαιοποιημένη η Deutsche Bankκαι Νέο σχέδιο ανακεφαλαιοποίησης των ευρωπαϊκών τραπεζών.

GTA: καμπανάκι για αναβίωση του προστατευτισμού.

Και βέβαια, πάντα παρακολουθούμε τις εξελίξεις σε αυτό το ζήτημα:
Έπειτα από 13 ώρες διαπραγματεύσεων η Ευρωπαϊκή Ένωση, η μεγαλύτερη εμπορική δύναμη στον κόσμο, συμφώνησε να ξεκινήσει τις διαδικασίες με τις ΗΠΑ με σκοπό να καταλήξουν σε μια συμφωνία για ζώνη ελεύθερου εμπορίου εξαιρώντας προς το παρόν τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και τη μουσική βιομηχανία, την λεγόμενη «πολιτιστική εξαίρεση» έπειτα από πιέσεις της Γαλλίας.

.~`~.

III Ωστόσο σε αυτό το [κομματικό] χάος που διαπιστώνεται ομόφωνα μπορούμε να αναγνωρίσουμε ένα σαφές περίγραμμα, αν δεν παρατηρούμε αποσπασματικά την ιστορία μεμονωμένων κομμάτων. Αυτό που διακρίνουμε αμέσως είναι ότι δεν σχηματίζοταν και δεν διαλύονταν μια το ένα και μια το άλλο κόμμα, αλλά, αντίθετα, δημιουργούνταν και χάνονταν μαζί ολόκληρα κομματικά συστήματα.

Gunnar Hering

Δεν θα βοηθούσε πολύ αν χρησιμοποιούσαμε έναν κλασσικό μεταφυσικό όρο και ισχυριζόμαστε ότι το σύστημα ως εκ της «ουσίας» του δεν επιδεχόταν μεταρρύθμιση: κάθε σύστημα θα απεμπολήσει την «ουσία» του αν η μεταρρύθμιση του υπερβεί ένα ορισμένο όριο.

Η αδυναμία μεταρρύθμισης... πρέπει και πάλι να ιδωθεί σε στενή συνάφεια με την εθνικά προσδιορισμένη διαμόρφωση του, με τις εθνικές πολιτικές παραδόσεις και τους εθνικούς πολιτικούς σκοπούς...

Παναγιώτης Κονδύλης

.~`~.

IV...οἱ ὁμοϊδεάτες ἦσαν ἕτοιμοι νὰ ἐπιχειρήσουν ὅ,τιδήποτε, χωρὶς δισταγμό, καὶ τοῦτο ἐπειδὴ τὰ κόμματα δὲν σχηματίστηκαν γιὰ νὰ ἐπιδιώξουν κοινὴ ὠφέλεια μὲ νόμιμα μέσα, ἀλλά, ἀντίθετα, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν πλεονεξία τους παρανομώντας.
Καὶ ἡ μεταξὺ τους ἀλληλεγγύη βασιζόταν περισσότερο στὴν συνενοχὴ τους...
Καὶ προτιμοῦσαν νὰ ἐκδικηθοῦν γιὰ κάποιο κακὸ ἀντὶ νὰ προσπαθήσουν νὰ μὴν τὸπάθουν.
Ὅταν ἔκαναν ὅρκους γιὰ κάποια συμφιλίωση, τοὺς κρατοῦσαν τόσο μόνο ὅσο δὲν εἶχαν τὴν δύναμη νὰ τοὺς καταπατήσουν, μὴ ἔχοντας νὰ περιμένουν βοήθεια ἀπὸ ἀλλοῦ.
Ἀλλά μόλις παρουσιαζόταν εὐκαιρία, ἐκεῖνοι ποὺ πρῶτοι εἶχαν ξαναβρεῖ τὸ θάρρος τους, ἂν ἔβλεπαν ὅτι οἱ ἀντίπαλοί τοὺς ἦσαν ἀφύλαχτοι, τοὺς χτυποῦσαν κ' ἔνοιωθαν μεγαλύτερη χαρὰ νὰ τοὺς βλάψουν ἐξαπατώντας τους, παρὰ χτυπώντας τους ἀνοιχτά...

Οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κομμάτων, στὶς διάφορες πολιτεῖες, πρόβαλλαν ὡραῖα συνθήματα...
Προσποιοῦνταν ἔτσι ὅτι ὑπηρετοῦν τὴν πολιτεία, ἐνῶ πραγματικὰ ἤθελαν νὰ ἱκανοποιήσουν προσωπικὰ συμφέροντα καὶ ἀγωνίζονταν μὲ κάθε τρόπο νὰ νικήσουν τοὺς ἀντιπάλους τους.
Τοῦτο τοὺς ὁδηγοῦσε νὰ κάνουν τὰ φοβερώτερα πράματα ἐπιδιώκοντας νὰ ἐκδικηθοῦν τοὺς ἀντιπάλους τους, ὄχι ὡς τὸ σημεῖο ποὺ ἐπιτρέπει ἡ δικαιοσύνη ἤ τὸ συμφέρον τῆς πολιτείας, ἀλλά κάνοντας τὶς ἀγριότερες πράξεις, μὲ μοναδικὸ κριτήριο τὴν ἱκανοποίηση τοῦ κόμματός τους... ἔγιναν αἰτία ν' ἁπλωθῆ... κάθε μορφὴ κακίας καὶ τὸ ἦθος, ποὺ εἶναι τὸ κύριο γνώρισμα τῆς εὐγενικῆς ψυχῆς, κατάντησε νὰ εἶναι καταγέλαστο κ' ἐξαφανίστηκε...
Ὅλοι, ὅταν ἐπικρατοῦσαν, ξέροντας ὅτι δὲν ὑπῆρχε ἐλπίδα νὰ κρατηθοῦν μόνιμα στὴν ἐξουσία, προτιμοῦσαν, ἀντὶ νὰ δώσουν πίστη στοὺς ἀντιπάλους τους, νὰ πάρουν τὰ μέτρα τους γιὰ νὰ μὴν πάθουν οἱ ἴδιοι.

Θουκυδίδης

Από

Ηχώ από τα βάθη των αιώνων... -ξανά και ξανά...

.~`~.

V Η.Π.Α και Γερμανία

α´) US President Barack Obama Speech at Berlin's Brandenburg Gate, 2013. β´) "A World That Stands as One", Barack Obama's Speech in Berlin, July 24th, 2008. γ´) Spiegel: Obama's Soft Totalitarianism: Europe Must Protect Itself from America.

Berlin Looks a Lot Different to Obama in 2013 Than It Did in 2008

.~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Η εισαγόμενη ιδεολογία του «ιδιωτισμού» ως προκάλυμμα, νομιμοποίηση και άφεση αμαρτιών του κομματικοιδιωτικού κρατικοεπιχειρηματικού παρασιτικού κατεστημένου και ένα έσχατο παράδειγμα απομυθοποίησης ενός κυρίαρχου μύθου.

Ενθυμήσεις παραμέτρων και ψευδαισθήσεων - για το εσωτερικό «πολιτικό» σκηνικό.

Η.Π.Α και Γερμανία.

Η.Π.Α.

Μικρά, ταπεινά και «ασήμαντα» στα οποία κρίθηκε -και κρίνεται- η ελληνική πολιτική.

Τέλος του κυρίαρχου κράτους ή αλλαγή της λειτουργίας του;

Ελληνική Πολιτική Παιδεία - Μαθήματα Πολιτικής, μέρος α´.

Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις, (η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις)...

Οι -πολιτικές- παρατάξεις στην Ελλάδα.

Ερωταπαντήματα και σκέψεις χρείας για το εσωτερικό.

Οι λαοί και ο ίσκιος τους.

Χρειαζόμαστε... -πλούτο μνήμης, πολιτικής και έργου' αντίσταση στη λήθη και την α-σχήμια.

Είπαν ή έγραψαν... Η Ελλάδα δεν αντέχει τις χειραγωγήσεις.

Είπαν ή έγραψαν... για την εκποίηση και το κλείσιμο του κύκλου.

Για έναν ερωτικό Λόγο -α.

Περί της -δήθεν αυτονόητης- «πρωτοκαθεδρίας» της εσωτερικής πολιτικής II.

Περί της -δήθεν αυτονόητης- «πρωτοκαθεδρίας» της εσωτερικής πολιτικής I.

Προειδοποίηση α´ - Πρώτη - Προς αυτούς. Προς γνώσιν...

New medievalism.

Είπαν ή έγραψαν... Περί αναγκαιότητας και ελευθερίας ή περί ανθρώπου.

Μιχάλης Χαραλαμπιδης.

Παναγιώτης Κονδύλης.

Gunnar Hering.

Εισαγωγικά για το εσωτερικό κομματικό - ονομάζεται & - «πολιτικό» σκηνικό της χώρας,
την ιστορικότητά του και τρεις υποθέσεις για τα ελληνικά κόμματα' καθώς & μια παρέκβαση.

Εισαγωγικά για την ιστορικότητα της αιτίασης της διαφθοράς
& των κομματικών συστημάτων στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της χώρας.

Για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

06/24/13--14:04:
Ανθρωποποίηση' Πολιτισμικά' Τέχνη' Επιστήμη - Νοήματα, πολιτισμικοί κανόνες, χρονικότητα...

Κανείς δεν θα μπορούσε να θυμηθεί ολόκληρη την Πέμπτη Συμφωνίατου Μπετόβεν ύστερα από μια μόνο ακρόαση.
Αλλά και κανείς δεν θα μπορούσε ν' ακούσει ξανά αυτές τις τέσσερις νότες ως τέσσερις απλές νότες! Κάτι που δεν ήταν πρίν παρά ένα τόσο δα κομματάκι ήχου, είναι τώρα ένα Γνωστό Πράγμα - ένας τόπος στο δίκτυο όλων των άλλων πραγμάτων που γνωρίζουμε, των οποίων τα νοήματα και οι σημασίες τους είναι αλληλοεξαρτώμενα.

Marvin Minsky

Ένα μουσικό έργο μας παρασύρει μέσα του, μας διδάσκει τη δομή και τα μυστικά του, είτε το ακούμε συνειδητά είτε όχι.
Αυτό γίνεται ακόμη κι αν πρόκειται για το πρώτο μουσικό κομμάτι που ακούμε στη ζωή μας.
Η ακρόαση της μουσικής δεν είναι μια διαδικασία παθητική αλλά εντατικά ενεργητική, ξεσηκώνοντας ένα ρεύμα συναγωγών, υποθέσεων, προσδοκιών και προβλέψεων.
Μπορούμε να συλλάβουμε ένα νεο κομμάτι -πως είναι δομημένο, που πάει, τι θα επακολουθήσει- με τόση ακρίβεια ώστε ύστερα από μερικά μόνο μέτρα να είμαστε σε θέση να το μουρμουρίζουμε ή να το τραγουδάμε.

Αυτή η πρόβλεψη, αυτή η δυνατότητα να τραγουδάμε ένα κομμάτι που ακούμε για πρώτη φορά, οφείλεται στην άρρητη σε μεγάλο βαθμό γνωσή μας των μουσίκων «κανόνων» (του πως μια καντέντσα καταλήγει για παράδειγμα) και στην εξοικείωση με συγκεκριμένες μουσικές συμβάσεις (τη μορφή μιας σονάτας ή την επανάληψη ενός θέματος).
Βεβαίως, η πρόβλεψη αυτή είναι αδύνατη στη μουσική ενός διαφορετικού πολιτισμού ή παράδοσης - ή εάν οι μουσικές συμβάσεις παραβαίνονται ηθελημένα.
Στην πρώτη παράσταση του έργου, Η ιεροτελεστία της άνοιξηςτου Στραβίνσκυ, το 1913, ξέσπασαν μεγάλες ταραχές και χρειάστηκε η επέμβαση της αστυνομίας του Παρισίου για να ηρεμήσουν τα πνεύματα.
Το κοινό, που περίμενε ένα παραδοσιακό, κλασικό μπαλέτο, εξοργίστηκε με την παράβαση των κανόνων.
Με τον καιρό όμως και με την επανάληψη, το παράξενό έγινε οικείο και Η ιεροτελεστία της άνοιξηςείναι σήμερα ένα από τα αγαπημένα έργα στα κονσέρτα, όσο κι ένα μενουέττο του Μπετόβεν (αν και ο Μπετόβεν είχε επίσης αποδοκιμαστεί στον καιρό του και κάποιες από τις συνθέσεις του είχαν θεωρηθεί ακατανοήτες, «σκέτος θόρυβος»).

Oliver Sacks

Ο χρόνος είναι πάντα καινούργιος, δεν μπορεί παρά να είναι καινούργιος. Εάν την ακούμε ως διαδοχή ακουστικών συμβάντων, η μουσική θα μας κάνει σύντομα να πλήξουμε, εάν την ακούμε ως εκδήλωση της χρονικότητας, δεν θα πλήξουμε ποτέ. Το παράδοξο φανερώνεται στη πιο οξυμμένη του έκφανση στην επίδοση του μουσικού που φθάνει στο αποκορύφωμα της όταν ερμηνεύει ένα έργο που γνωρίζει σε βάθος, σαν να ήταν ένα δημιουργημα της στιγμής.

Victor Zuckerkandl

.~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Ανθρωποποίηση' Πολιτισμικά' Τέχνη' Επιστήμη -η ατελεύτητη γέφυρα...

Ανθρωποποίηση - μικρά περί τεχνικομαζικής musicsociology.

Τεχνοανθρωπολογικά μυθοπραγματιστικά ἀτάκτως ἐρριμμένα.

Οι δρόμοι της μουσικής σύνθεσης I - τέχνη και επιστήμη.

Δομικά γνωρίσματα της μαζικής δημοκρατίας - α´ μέρος.

. 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144...

Ανθρωποποίηση.

07/01/13--09:36: `~.

.~`~.

€€ $ ●► « » ▲▼◄ $ € $ ◄ ▼▲ « » ●►$ €€

Παρατηρητήριο Αμαρουσίου

Σάββατο 30 Μαΐου 2020

01 Cosmoidioglossia Μια θεωρία απελευθέρωσης για μια πολιτική απελευθέρωσης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου