- 02/24/15--13:00: _Σύντομο σχόλιο περί...
- 02/25/15--01:28: _Για τα πλανητικά αυ...
- 02/25/15--12:54: _Υπερεθνικές πολιτικ...
- 02/26/15--09:59: _`~.
- 02/26/15--12:27: _Μια απλή αναφορά.
- 02/26/15--13:59: _Ενότητα και διάσπασ...
- 02/27/15--04:58: _Τι σηματοδοτεί μια ...
- 02/27/15--10:30: _The Greatest Παραμυ...
- 02/27/15--10:31: _The Greatest Παραμυ...
- 02/27/15--11:00: _`~.
- 02/28/15--06:33: _Δύο χάρτες που αφορ...
- 03/01/15--02:46: _Με αφορμή τη σημερι...
- 03/01/15--14:34: _`~.
- 03/02/15--09:11: _Με αφορμή μια επισή...
- 02/27/15--14:13: _Ανθρωποποίηση.
- 03/01/15--04:13: _Τρία σύντομα σχόλια...
- 03/02/15--13:31: _Ευρωπαϊκή Ένωση: Εν...
- 03/04/15--04:23: _The Failure of Mult...
- 03/04/15--10:23: _Πεδία αποσταθεροποί...
- 02/18/15--05:10: _Ένα μοιραίο -ιστορι...
Οὖτις ἐμοί γ'ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι μήτηρ ἠδὲ
πατὴρ ἠδ'ἄλλοι πάντες ἑταῖροι…
02/24/15--13:00: Σύντομο σχόλιο περί γαλλικής Laïcité & Ισλάμ.
...είτε το πολιτικό, δηλ, η εξουσία της πολιτικής
κοινότητας, πρέπει να υποταχθεί στο πνευματικό, οπότε μοναδική κυριαρχία είναι
η πνευματική, είτε το πνευματικό πρέπει να υποταχθεί στο εγκόσμιο, οπότε
μοναδική υπέρτατη αρχή είναι η εγκόσμια.
Όταν αυτές οι δύο εξουσίες έρχονται σε αντίθεση, η πολιτική κοινότητα δεν μπορεί παρά να διατρέχει μεγάλο κίνδυνο εμφυλίου πολέμου και διάλυσης.
Όταν αυτές οι δύο εξουσίες έρχονται σε αντίθεση, η πολιτική κοινότητα δεν μπορεί παρά να διατρέχει μεγάλο κίνδυνο εμφυλίου πολέμου και διάλυσης.
Thomas Hobbes
Leviathan ή Ύλη, Μορφή και Εξουσία μιας Εκκλησιαστικής
και Λαϊκής Πολιτικής Κοινότητας
Ο Thomas Hobbes στην τελευταία παράγραφο την οποία
παραθέτω δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Ωστόσο θα πρέπει να συνυπολογίσουμε
ορισμένα ακόμη στοιχεία όσον αφορά την περίπτωση της Γαλλίας και την δυσχερή
θέση της.
Το γεγονός πως η Αγγλοσαξωνία, είτε με τη μορφή της
Συνταγματικής Μοναρχίας υπό Κοινοβουλευτικό Σύστημα Διακυβέρνησης (Ηνωμένο,
Βασίλειο, Αυστραλία, Καναδάς, Νέα Ζηλανδία), είτε με τη μορφή της Ομοσπονδιακής
Προεδρικής Συνταγματικής Ρεπούμπλικας (οι Η.Π.Α ως η πρώτη θρησκευτική
δημοκρατία στον πλανήτη, η οποία θεμελιώνεται στον Καλβίνο και τον Χόμπς),
συνδυάζει καταγωγικά τις ευαγγελικές παραδόσεις και τις λαϊκες προτεσταντικές
κοινότητες, σε αντίθεση με τη Γαλλία η οποία συνδυάζει την κοσμική παράδοση,
τοποθετεί την Γαλλία σε μειονεκτική θέση ως προς τον τρόπο διαχείρισης των
σχέσεων της -laïcité- με μερίδες του Ισλάμ (το Ισλάμ είναι -θρησκευτική μη
κοσμική- Νομοκρατία.
Τα διάφορα κατά τόπους Ισλάμ με τις σχολές τους είναι ένας χάος).
Τα διάφορα κατά τόπους Ισλάμ με τις σχολές τους είναι ένας χάος).
Δεν είναι περίεργο το πρόβλημα να εμφανίζεται με
οξύτητα στη Γαλλία. Γιατί στη Γαλλία;
Η απάλειψη κάθε θρησκευτικής αναφοράς, λόγω της laïcité, σε αντίθεση με τη διάχυτη θρησκευτικότητα (υπερβολική για τα ευρωπαϊκά δεδομένα) όλων των Προέδρων των Ηνωμένων Πολιτειών, δημιουργεί συνθήκες και προϋποθέσεις για θρησκευτική αντίδραση.
Δεν θα επεκταθώ σε άλλες συνάφειες που μπορεί να βρει κανείς, μελετώντας βαθύτερα, ανάμεσα σε Σουνιτισμό-Λουθηρανισμό και Καλβινισμό-Σιιτισμό ή πως η θρησκευτική λαϊκή κοινοτική καταγωγικότητα της δημοκρατίας των Η.Π.Α μπορεί, παραλλαγμένη και υπό προϋποθέσεις, να παρέχει ένα πρότυπο για μερίδες του Ισλάμ, απλά θέλω να τονίσω το Sui Generis ή την ιδιαίτερη πορεία της Γαλλίας και τη μειονεκτική της θέση σε σύγκριση με τον Προτεσταντικό και κυρίως Αγγλοσαξωνικό κόσμο όσον αφορά τη σχέση της με το Ισλάμ (τίθεται και το ζήτημα του «πολυπολιτισμού», δηλαδή μιας λιμπεραλιστικής αγγλοσαξωνικής θεωρίας μειονοτικών δικαιωμάτων η οποία έρχεται σε αντίθεση με το ρεπουμπλικανικο γαλλικό ιδέωδες, αλλά θα αναφερθώ στο συγκεκριμένο ζήτημα άλλη στιγμή).
Η απάλειψη κάθε θρησκευτικής αναφοράς, λόγω της laïcité, σε αντίθεση με τη διάχυτη θρησκευτικότητα (υπερβολική για τα ευρωπαϊκά δεδομένα) όλων των Προέδρων των Ηνωμένων Πολιτειών, δημιουργεί συνθήκες και προϋποθέσεις για θρησκευτική αντίδραση.
Δεν θα επεκταθώ σε άλλες συνάφειες που μπορεί να βρει κανείς, μελετώντας βαθύτερα, ανάμεσα σε Σουνιτισμό-Λουθηρανισμό και Καλβινισμό-Σιιτισμό ή πως η θρησκευτική λαϊκή κοινοτική καταγωγικότητα της δημοκρατίας των Η.Π.Α μπορεί, παραλλαγμένη και υπό προϋποθέσεις, να παρέχει ένα πρότυπο για μερίδες του Ισλάμ, απλά θέλω να τονίσω το Sui Generis ή την ιδιαίτερη πορεία της Γαλλίας και τη μειονεκτική της θέση σε σύγκριση με τον Προτεσταντικό και κυρίως Αγγλοσαξωνικό κόσμο όσον αφορά τη σχέση της με το Ισλάμ (τίθεται και το ζήτημα του «πολυπολιτισμού», δηλαδή μιας λιμπεραλιστικής αγγλοσαξωνικής θεωρίας μειονοτικών δικαιωμάτων η οποία έρχεται σε αντίθεση με το ρεπουμπλικανικο γαλλικό ιδέωδες, αλλά θα αναφερθώ στο συγκεκριμένο ζήτημα άλλη στιγμή).
Το ζήτημα συγκεκριμένα στη Γαλλία είναι βαθύτερο,
ουσιαστικότερο και τα πράγματα ψυχανεμίζομαι πως είναι δυστυχώς χειρότερα
απ'ότι παρουσιάζονται, διότι δεν σχετίζονται στην προκειμένη περίπτωση απλά με
την ισλαμιστική τρομοκρατία, π.χ. της Al-Qaeda (αυτό είναι ένα ζήτημα διεθνές που
απασχολεί τόσο τις Η.Π.Α και τη Ρωσία, όσο την Ινδία και την Κίνα) και με τις
κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες μονάχα, αλλά, και κυρίως, με την ιδιαιτερότητα
και την μοναδικότητα της πολιτειακής οργάνωσης και της ταυτότητας της Γαλλίας.
Είτε με τρομοκρατία με συγκεκριμένο ιδεολογικό-θρησκευτικό περιεχόμενο, είτε όχι, η Γαλλία συγκεκριμένα, εκτιμώ πως θα έχει πρόβλημα.
Στη Γαλλία δεν θα δούμε μονάχα την République απέναντι στη Θρησκεία αλλά και το Έθνος απέναντι στη Θρησκεία.
Η Γαλλία είναι η Μητέρα του εθνικισμού.
Τα γαλλικά, Nation και Peuple, σηματοδοτούν μια κοινότητα ανθρώπων συνδεδεμένων με τον δεσμό της θέλησης να ζήσουν μαζί σε μια Patrie, η οποία είναι το έδαφος όπου κατοικεί το Έθνος (το γερμανικό Volk έχει διαφορετικό περιεχόμενο, όπως και το έθνος στον Αριστοτέλη και τον Θουκυδίδη) και ο εθνικισμός, αυτή η εφεύρεση των Γάλλων την οποία ακόμη και σήμερα οι Βρετανοί δεν μπορούν να χωνέψουν, λειτουργεί ως ως μια εκκοσμικευμένη θρησκεία (όμως ακόμα και οι εθνοκρατικές αραβικές ταυτότητες αξίωναν χαλιφατικού -και εμιρατικού- τύπου συνδέσεις με την κληρονομιά των Ομεϋαδών, των Σουνιτών Αββασιδών, των Σιιτών Φατιμιδών κ.λπ). Το νεωτερικό κράτος θεμελιώνεται στην εδαφική εθνοκρατική αναφορά της ταυτότητας έναντι της οικουμενικής θρησκευτικής μη εδαφικής αυτοκρατορικής τέτοιας (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Χαλιφάτο), όπου σ'ένα σύστημα αλληλεπικαλυπτόμενης εξουσίας και πολλαπλής αφοσίωσης κανένας ηγέτης ή κράτος δεν κατείχε την ανώτατη εξουσία σε ένα συγκεκριμένο έδαφος.
Είτε με τρομοκρατία με συγκεκριμένο ιδεολογικό-θρησκευτικό περιεχόμενο, είτε όχι, η Γαλλία συγκεκριμένα, εκτιμώ πως θα έχει πρόβλημα.
Στη Γαλλία δεν θα δούμε μονάχα την République απέναντι στη Θρησκεία αλλά και το Έθνος απέναντι στη Θρησκεία.
Η Γαλλία είναι η Μητέρα του εθνικισμού.
Τα γαλλικά, Nation και Peuple, σηματοδοτούν μια κοινότητα ανθρώπων συνδεδεμένων με τον δεσμό της θέλησης να ζήσουν μαζί σε μια Patrie, η οποία είναι το έδαφος όπου κατοικεί το Έθνος (το γερμανικό Volk έχει διαφορετικό περιεχόμενο, όπως και το έθνος στον Αριστοτέλη και τον Θουκυδίδη) και ο εθνικισμός, αυτή η εφεύρεση των Γάλλων την οποία ακόμη και σήμερα οι Βρετανοί δεν μπορούν να χωνέψουν, λειτουργεί ως ως μια εκκοσμικευμένη θρησκεία (όμως ακόμα και οι εθνοκρατικές αραβικές ταυτότητες αξίωναν χαλιφατικού -και εμιρατικού- τύπου συνδέσεις με την κληρονομιά των Ομεϋαδών, των Σουνιτών Αββασιδών, των Σιιτών Φατιμιδών κ.λπ). Το νεωτερικό κράτος θεμελιώνεται στην εδαφική εθνοκρατική αναφορά της ταυτότητας έναντι της οικουμενικής θρησκευτικής μη εδαφικής αυτοκρατορικής τέτοιας (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Χαλιφάτο), όπου σ'ένα σύστημα αλληλεπικαλυπτόμενης εξουσίας και πολλαπλής αφοσίωσης κανένας ηγέτης ή κράτος δεν κατείχε την ανώτατη εξουσία σε ένα συγκεκριμένο έδαφος.
Η ταύτιση του επιπέδου της εσωτερικής πολιτικής της
Γαλλίας με το διεθνές επίπεδο, και η μετάθεση ή αναγωγή του συγκεκριμένου
ζητήματος σε μια αντιπαράθεση τύπου «Δύσης-Ισλάμ», είναι κάτι εντελώς
διαφορετικό, σχετίζεται με διαφορετικής υφής συμφέροντα και ιστορικότητες
(γεωπολιτικό/οικονομικό/στρατηγικό, αποικιοκρατία, ενέργεια, τρόπος σύνδεσης
και νομιμοποίησης εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, κρίση του αραβικού
εθνικισμού και κατάρρευση της νομιμοποίησης των γραφειοκρατικού ή μοναρχικού
τύπου αυτοκρατοριών, διαφθορά και καταπιεστικές μέθοδοι των ελίτ) και
εξυπηρετεί διαφορετικές σκοπιμότητες (χαριτώμενες φωτογραφίες από το my
stealthy freedom και συνθήματα περί «ισλαμικής ακροδεξιάς»! εκτιμώ πως δεν
βοηθούν στην κατανόηση αυτών των ζητημάτων).
Είναι διαφορετικό πράγμα ένα τρομοκρατικό χτύπημα στην
Αυστραλία ή στην Κίνα και διαφορετικό πράγμα οι συνθήκες που εξασθενίζουν μια
πολιτική κοινότητα ή συντελούν στη διάλυση της.
.~`~.
«Δύση και Ισλάμ»
Γαλλία
Ένα μοιραίο -ιστορικό- σφάλμα;
Σύντομη αναφορά στον κίνδυνο διολίσθησης των Ηνωμένων
Πολιτειών στον σεκταρισμό.
Το ιστορικό υπόβαθρο της Ε.Ε ως νεοπαραδοσιακή
αντίδραση και η μεταστροφή στην έννοια της «Ευρώπης».
Δυτική Ευρώπη, αποικίες και Ανατολική Μεσόγειος. Το
χθες στο σήμερα.
Η ιστορική αμηχανία της δυτ. Ευρώπης.
02/25/15--01:28: Για τα πλανητικά αυτονόητα μας ή την παγκόσμια άγνοια μας ως πρόκληση.
02/25/15--01:28: Για τα πλανητικά αυτονόητα μας ή την παγκόσμια άγνοια μας ως πρόκληση.
Έχουν υπάρξει φωνές στις Ηνωμένες Πολιτείες που -για
δικούς τους λόγους- έχουν ισχυριστεί πως πρέπει να δοθεί μόνιμη θέση στο
Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε, στην Ινδία. Και για τη Γερμανία έχουν γίνει
παρόμοιες σκέψεις-προτάσεις (να θυμίσω πως για μια περίοδο, όταν ο έρωτας του
ΓαλλοΓερμανικού άξονα ήταν στις αρχές του, η Γαλλία μοιραζόταν με τη Γερμανία
τη θέση της στο Συμβούλιο Ασφαλείας). Το γεγονός πως θεωρούμε αυτονόητο ότι η
Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να έχουν μόνιμη θέση στο Συμβούλιο
Ασφαλείας του Ο.Η.Ε, λες και είναι God Gifted ή κατέχουν κάποιο δικαίωμα το
οποίο έπεσε από τον Ουρανό ή τους το παραχώρησε ο Θεός-Λόγος, φανερώνει τη
μερικότητα και την υποκειμενικότητα μας. Τον βαθύ, και ασύνειδο πολλές φορές,
δυτικοευρωκεντρισμόμας. Σταδιακά, και σε βάθος χρόνου, θα προσαρμοστούμε στις
νέες πραγματικότητες και θα μάθουμε να είμαστε περισσότερο προσεκτικοί και
λιγότερο προκλητικοί με τα αυτονόητα ή την άγνοιας μας.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος, πλέον, η Ινδία ή το
μεγαλύτερο μουσουλμανικό κράτος, η Ινδονησία (ενδεχομένως και η Ιαπωνία, εφόσον
δοθεί «άφεση» και στη Γερμανία) όπως και άλλες χώρες, να μην έχουν μόνιμη θέση
στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. Ο λατινοαμερικανικός κόσμος (περίπου 600 εκ.
άνθρωποι) και ο μουσουλμανικός κόσμος (περίπου 1,6 δις άνθρωποι), η αφρικανική
ήπειρος (περίπου 1,1 δις άνθρωποι) και η ινδική υποήπειρος (περίπου 1,3 δις
άνθρωποι), δηλαδή συνολικά περίπου 4,6 δις άνθρωποι, πάνω από τα δύο τρίτα της
ανθρωπότητας, δεν έχουν καμία εκπροσώπηση ως μόνιμα μέλη στο Συμβούλιο
Ασφαλείας του Ο.Η.Ε.
.~`~.
Δυτικοευρωκεντρισμός
Το δίκαιο της ανθρωπότητας - μέρος α´
02/25/15--12:54:
Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.
Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.
Σε έναν εθνικά οργανωμένο κόσμο η αδυναμία των
υπερεθνικών πολιτικών οντοτήτων, π.χ. των ομοσπονδιακών, να διατηρήσουν την
ιδεολογική τους νομιμοποίηση και συνοχή, γίνεται προσπάθεια να υπερκεραστεί με
την προσφυγή σε κάποιου είδους (εθνική) μυθολογία με πολιτισμικό περιεχόμενο.
Ο εθνικισμός των Ηνωμένων Πολιτειών, ο οποίος σπάνια θίγεται στις μελέτες περί εθνικισμού, και η ιδέα του αμερικανικού έθνους διαμορφώθηκαν κατά την προσπάθεια ιδεολογικής νομιμοποίησης ενός κράτους αποίκων και μεταναστών η οποία κορυφώθηκε τον 19ο αιώνα με κύριο φορέα το ρεπουμπλικανικό κόμμα, και με πυρήνα φιλελεύθερες ιδέες, στοιχεία προσηλυτισμού, ιερεμιάδων και μεσσιανισμού (αργότερα συναντάμε στοιχεία στον φιλελεύθερο μεσσιανισμό του Ουίλσον), το Αμερικάνικο Όνειρο, την Πόλη πάνω στον Λόφο (City upon a Hill), τον αμερικανικό εξεπτιοναλισμό (American exceptionalism) και βέβαια το Manifest Destiny.
Ο εθνικισμός των Ηνωμένων Πολιτειών, ο οποίος σπάνια θίγεται στις μελέτες περί εθνικισμού, και η ιδέα του αμερικανικού έθνους διαμορφώθηκαν κατά την προσπάθεια ιδεολογικής νομιμοποίησης ενός κράτους αποίκων και μεταναστών η οποία κορυφώθηκε τον 19ο αιώνα με κύριο φορέα το ρεπουμπλικανικό κόμμα, και με πυρήνα φιλελεύθερες ιδέες, στοιχεία προσηλυτισμού, ιερεμιάδων και μεσσιανισμού (αργότερα συναντάμε στοιχεία στον φιλελεύθερο μεσσιανισμό του Ουίλσον), το Αμερικάνικο Όνειρο, την Πόλη πάνω στον Λόφο (City upon a Hill), τον αμερικανικό εξεπτιοναλισμό (American exceptionalism) και βέβαια το Manifest Destiny.
Πολλά από αυτά τα στοιχεία, οι Ηνωμένες Πολιτείες
επιχείρησαν να τα διεθνοποιήσουν παρουσιάζοντας τα ως «οικουμενικά ή καθολικά»,
διεθνοποιώντας κατ'ουσίαν, μυθολογικά και άλλα στοιχεία της «εθνικής ουσίας»
τους κατά την προσπάθεια τους να ταυτίσουν το εθνικό τους συμφέρον με το
οικουμενικό δίκαιο.
Αντίστοιχες διεργασίες επιτελούνται αυτή την περίοδο
γύρω από το περιεχόμενο, την ιστορικότητα και την νοηματοδότηση της «Ευρώπης»,
του «ευρωπαϊσμού» (ο οποίος «ευρωπαϊσμός» σε ορισμένες περιπτώσεις δεν είναι
παρά κεκαλυμμένος νέο-γερμανισμός), των «Ευρωπαίων» και του «ευρωπαϊκού
πολιτισμού».
Όσο πιο στενά θα ορίζεται το περιεχόμενο αυτής της «Ευρώπης» (και γενικότερα αυτών των όρων), τόσο θα αυξάνονται οι πιθανότητες η Ελλάδα να βρεθεί «εκτός» αυτής της συγκεκριμένης «Ευρώπης».
Όσο πιο στενά θα ορίζεται το περιεχόμενο αυτής της «Ευρώπης» (και γενικότερα αυτών των όρων), τόσο θα αυξάνονται οι πιθανότητες η Ελλάδα να βρεθεί «εκτός» αυτής της συγκεκριμένης «Ευρώπης».
.~`~.
02/26/15--09:59: `~.
Με ενοχλεί η απολογητική που διαμορφώνεται γύρω από
την τωρινή (συγ)κυβέρνηση και μάλιστα σε στιγμές μου προκαλεί ναυτία. Αυτό όμως
που δεν μπορώ να χωνέψω με τίποτα, είναι η φυγή-μετανάστευση εκατόν πενήντα έως
διακοσίων χιλιάδων ανθρώπων από μια γέρικη, αδύναμη και μικρή πληθυσμιακά χώρα.
Αυτή την αιμορραγία, κανένα εκλογικό ποσοστό δεν
μπορεί να την υποκαταστήσει. Καμία διαφορά ή συντριπτική ήττα δεν μπορεί να
ξεπλύνει την ευθύνη που φέρει η προηγούμενη (συγ)κυβέρνηση - η οποία ήταν ο
πυλώνας του παλαιού πολιτικού συστήματος. Και αυτή η φυγή είναι ένας από τους
κύριους λόγους που αυτό το πολιτικό σύστημα δεν έχει, ακόμη, συνθλιβεί
ολοκληρωτικά.
Η φυγή-εξαγωγή κεφαλαίων όσο και μεγάλη να ήταν αυτά
τα χρόνια, δεν μπορεί να συγκριθεί με τον πλούτο του ανθρώπινου
δυναμικού-κεφαλαίου που χάθηκε και τους δείκτες δημιουργικότητας, νεότητας,
σφρίγους και δυναμισμού που χάθηκαν οριστικά.
Αυτή η φυγή είναι η κύρια αιτία που δεν είμαι
αισιόδοξος για το μέλλον της χώρας, ανεξάρτητα από τις κυβερνήσεις που θα ακολουθήσουν.
Και αυτή η φυγή θα είναι η κύρια αιτία εάν η χώρα, τελικά, δεν τα καταφέρει.
.~`~.
02/26/15--12:27: Μια απλή αναφορά.
Ο Thomas Paine θεωρούσε ως κύριο επίτευγμα της
Γαλλικής Επανάστασης την κατάργηση της αυτοκρατορικής ηγεμονικής «κυριαρχίας»
μοναρχικού τύπου -την οποία κατονόμαζε ως εχθρό της ανθρωπότητας και πηγή
δυστυχίας-, και την επαναφορά της κυριαρχίας στη «φυσική και αρχική της θέση»,
το έθνος.
Η συγκαιρινή μας «αριστερά» στην «Ευρώπη» έχει τόση
σχέση με τη Γαλλική Επανάσταση -από την οποία υποτίθεται πως αντλεί την
καταγωγή της- όση σχέση έχει το τζατζίκι με την σοκολατίνα.
.~`~.
- Το ιστορικό υπόβαθρο της Ε.Ε ως νεοπαραδοσιακή
αντίδραση και η μεταστροφή στην έννοια της «Ευρώπης».
- The Left-Right
Political Spectrum Is Bogus.
- Με αφορμή τα αυτονομιστικά κινήματα και τις
υποεθνικές-κρατικές τάσεις και πιέσεις: Ο «νεομεσαιωνισμός» ή «New medievalism»
ως ένα πρότυπο διακυβέρνησης της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας, τρεις
οπτικές θεώρησης της παγκοσμιοποίησης -από τα μάτια του τωρινά ισχυρού- και δυο
λόγια εισαγωγικά περί «εδαφικών» και μη ιδεολογιών.
- Νέος μεσαιωνισμός ή New medievalism - μέρος β´.
Συνέχεια στο ζήτημα της κρίσης ή παρακμής της κυριαρχίας και του συστήματος
κρατών - και της (υποτιθέμενης ή πιθανής) αντικατάστασης του από νέες μορφές
πολιτικής οικουμενικής οργάνωσης.
- Εἶπα καί ἐλάλησα, ἁμαρτίαν οὐκ ἒχω. Ηγεμονισμός και
κυριαρχία. Μια αναφορά.
- Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά
οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.
- Ρηξικέλευθες και -τάχα- πρωτοφανείς πολεμικές και
ανησυχίες περί «Ευρώπης».
02/26/15--13:59: Ενότητα και διάσπαση. Σύντομη
αναφορά.
Το παράδοξο της εποχής μας είναι ότι η ανθρωπότητα
γίνεται ταυτόχρονα πιο ενοποιημένη και πιο διασπασμένη... Η ανθρωπότητα γίνεται
πιο ολοκληρωμένη και οικεία, ενώ ταυτόχρονα οι διαφορές στις συνθήκες των
ξεχωριστών κοινωνιών διευρύνονται. Υπό αυτές τις συνθήκες η εγγύτητα, αντί να
προάγει την ενότητα, προκαλεί εντάσεις [και διασπάσεις]...
Zbigniew
Brzezinski
.~`~.
02/27/15--04:58: Τι σηματοδοτεί μια σημαντική
μετάβαση. Εισαγωγική αναφορά.
Η σύμπτωση της πολιτισμικής κοινότητας -του έθνους- με
την εθνοκρατική μονάδα πολιτικής οργάνωσης έχει, απ'ότι φαίνεται, αγγίξει τα
όρια της.
Η μετάβαση του προσδιορισμού της πολιτισμικής ταυτότητας από εθνικά σε θρησκευτικά κριτήρια φανερώνει την κρίση του εθνικισμού, της πλέον επιτυχημένης κοσμικής ιδεολογίας της νεωτερικότητας (μιας και ο φιλελευθερισμός όπως και ο μαρξισμός, οι οποίοι δεν είναι πολιτισμικά υποκατάστατα, όπου μεταφυτεύθηκαν είτε αποβλήθηκαν είτε εθνικοποιήθηκαν), είτε μας αρέσει είτε όχι.
Η μετάβαση του προσδιορισμού της πολιτισμικής ταυτότητας από εθνικά σε θρησκευτικά κριτήρια φανερώνει την κρίση του εθνικισμού, της πλέον επιτυχημένης κοσμικής ιδεολογίας της νεωτερικότητας (μιας και ο φιλελευθερισμός όπως και ο μαρξισμός, οι οποίοι δεν είναι πολιτισμικά υποκατάστατα, όπου μεταφυτεύθηκαν είτε αποβλήθηκαν είτε εθνικοποιήθηκαν), είτε μας αρέσει είτε όχι.
Ο εθνικισμός ως ιδεολογία σήμαινε, πριν από οτιδήποτε
άλλο, εγκοσμιότητα και πολιτειότητα. Κωδικοποίησε την αναζήτηση μιας νέου τύπου
συλλογικότητας που αξίωνε ή/και έπρεπε να ενσωματώνει, και συνάμα να
αφομοιώνει, τις παλαιές συλλογικότητες (φυλετικές, ταξικές, θρησκευτικές,
εθνοτικές, πολιτισμικές, κοινοτικές). Αυτές οι συλλογικότητες, σεχταριστικά και
ριζοσπαστικά τροποποιημένες, επανέρχονται στο προσκήνιο, αναδυόμενες από το
αποσυντιθεμένο πτώμα του εθνικισμού και της νεωτερικότητας.
.~`~.
Σύντομη αναφορά στον κίνδυνο διολίσθησης των Ηνωμένων
Πολιτειών στον σεκταρισμό.
02/27/15--10:30:
The Greatest ΠαραμυθοStory
Ever Told II.
...ο διαφορισμός Δεξιά/Αριστερά, έτσι όπως κατέληξε να
λειτουργεί στις μέρες μας, είναι το έσχατο πολιτικό κλειδί της σταθερής προόδου
της καπιταλιστικής τάξης.
Ομολογουμένως, βάζει διαρκώς τις λαϊκές τάξεις μπροστά σε μια αδύνατη αλτερνατίβα.
Ομολογουμένως, βάζει διαρκώς τις λαϊκές τάξεις μπροστά σε μια αδύνατη αλτερνατίβα.
Ή να προσδοκούν, πριν απ’ όλα ότι θα προστατεύονται
απέναντι στις άμεσες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες του φιλελευθερισμού
(απολύσεις, μετεγκαταστάσεις επιχειρήσεων, συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις,
αποδιάρθρωση των δημόσιων υπηρεσιών κ.λπ.) και τότε πρέπει να το πάρουν απόφαση
ότι, αναζητώντας ένα προσωρινό καταφύγιο πίσω από την Αριστερά και την άκρα
Αριστερά, επικυρώνουν όλες τις πολιτιστικές προϋποθέσειςτου συστήματος που
γεννά αυτές τις συνέπειες.
Ή, αντίθετα, να εξεγείρονται ενάντια σ’ αυτό το
συνεχές εγκώμιο της παραβίασης, καταφεύγοντας, όμως, πίσω από τη Δεξιά και την
άκρα Δεξιά, και τότε εκτίθενται στο να επικυρώνουν τη συστηματική αποσάθρωση
των υλικών συνθηκών ύπαρξής τους, που αυτή η κουλτούρα της απεριόριστης
παραβίασης καθιστά, ακριβώς, εφικτή.
Όποια κι αν είναι επομένως η πολιτική (ή εκλογική)
επιλογή των λαϊκών τάξεων, δεν μπορεί να τους προσφέρει κανένα πραγματικό μέσον
για να αντισταθούν στο σύστημα που μεθοδικά καταστρέφει τη ζωή τους.
Jean-Claude Michéa
Το λιοντάρι δεν μπορεί να προστατευσεί τον εαυτό του
από τις παγίδες, και η αλεπού δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της από τους
λύκους. Γι'αυτό κάποιος πρέπει να είναι αλεπού προκειμένου να αναγνωρίζει τις
παγίδες, και λιοντάρι προκειμένου να φοβίζει τους λύκους.
Niccolò Machiavelli
.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
- The Left-Right
Political Spectrum Is Bogus.
- The Greatest ΠαραμυθοStory Ever Told I.
- Είπαν ή έγραψαν... Ser da esquerda é, como ser da direita.
- Τρία επίπεδα και «αριστερά» και «δεξιά».
- Σύντομη αναφορά στις κυρίαρχες ιδεολογίες.
- Ενθυμήσεις: Τι ήταν (;) η "Global Democratic
Revolution" (I και II), ο Francis Fukuyama για την «απούσα αριστερά» (III)
και δύο επιλογικές αναφορές από τον Παναγιώτη Κονδύλη για όλα τα προηγούμενα.
- Η απαρχαίωση των πολιτικών εννοιών.
*
- Εισαγωγικά τεχνογραφειοκρατούμενα δεσποτικά που... τὸ
φίλον ἀπώλεσαν καὶ τὸ κοινὸν ἐν τῇ πόλει.
- The Crisis Of
Democracy. Report on the Governability of Democracies to the Trilateral
Commission (1975). Michel Crozier - Samuel P. Huntington - Joji Watanuki.
Introductory Note by Zbigniew Brzezinski, Director, The Trilateral Commission.
- Για την κύρια «ιδεολογική» διαμάχη των καιρών μας.
- Ουτοπία και πραγματικότητα - μέρος α´. Ελεύθερη
βούληση και ντετερμινισμός - Αριστερά και Δεξιά - Ηθική και πολιτική.
02/27/15--10:31:
The Greatest ΠαραμυθοStory
Ever Told I.
Δεξιά και Αριστερά μαζί,
υποστηρίζουν το ίδιο πρόγραμμα με δήθεν
διαφοροποιήσεις για λόγους εντυπώσεων'
η κυρίαρχη σκέψη εξυμνεί τη σκέψη των κρατούντων'η
αγορά επιβάλλει την εξουσία της σε όλους τους τομείς στην εκπαίδευση, την
υγεία, τον πολιτισμό φυσικά, αλλά και στο στρατό και την αστυνομία'κόμματα,
συνδικάτα, κοινοβούλια συμμετέχουν στην ολιγαρχία, αναπαράγοντας μια κοινωνία
πανομοιότυπη'η δημόσια χρήση του κριτικού λόγου πέφτει σε ανυποληψία προς
όφελος των παράλογων λογικών της επικοινωνίας - σοφά θεατρικοποιημένων και
σκηνογραφημένων εκ μέρους οικονομικών μονοπωλίων...
οι εκδόσεις και ο τύπος σερβίρουν τον ίδιο άνοστο
χυλό... οι μάζες καθημερινά χειραγωγούνται μέσω της χρήσης της τηλεόρασης ως
παροχετευτικού αγωγού'κάθε εποικοδομητικό σχέδιο, έστω και ελάχιστα βάσιμο,
παρεμποδίζεται προς όφελος μιας καταναλωτικής θρησκείας κ.λπ...
...ο φασισμός της αλεπούς...
Η επιτυχία του εγχειρήματος είναι σίγουρη...
Michel Onfray
---------------------------------------------------------------
Αρκεί βέβαια να μην περάσουμε από τα νύχια της αλεπούς
στο στόμα του λιονταριού
---------------------------------------------------------------
Το λιοντάρι δεν μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του
από τις παγίδες, και η αλεπού δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της από τους
λύκους. Γι'αυτό κάποιος πρέπει να είναι αλεπού προκειμένου να αναγνωρίζει τις
παγίδες, και λιοντάρι προκειμένου να φοβίζει τους λύκους.
Niccolò Machiavelli
.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
- The Left-Right
Political Spectrum Is Bogus.
- Είπαν ή έγραψαν... Ser da esquerda é, como ser da direita.
- Τρία επίπεδα και «αριστερά» και «δεξιά».
- Σύντομη αναφορά στις κυρίαρχες ιδεολογίες.
- Ενθυμήσεις: Τι ήταν (;) η "Global Democratic
Revolution" (I και II), ο Francis Fukuyama για την «απούσα αριστερά» (III)
και δύο επιλογικές αναφορές από τον Παναγιώτη Κονδύλη για όλα τα προηγούμενα.
- Η απαρχαίωση των πολιτικών εννοιών.
*
- Εισαγωγικά τεχνογραφειοκρατούμενα δεσποτικά που... τὸ
φίλον ἀπώλεσαν καὶ τὸ κοινὸν ἐν τῇ πόλει.
- The Crisis Of
Democracy. Report on the Governability of Democracies to the Trilateral
Commission (1975). Michel Crozier - Samuel P. Huntington - Joji Watanuki.
Introductory Note by Zbigniew Brzezinski, Director, The Trilateral Commission.
- Για την κύρια «ιδεολογική» διαμάχη των καιρών μας.
- Ουτοπία και πραγματικότητα - μέρος α´. Ελεύθερη
βούληση και ντετερμινισμός - Αριστερά και Δεξιά - Ηθική και πολιτική.
02/27/15--11:00: `~.
Ο ''συντηρητισμός'', ο ''φιλελευθερισμός''και ο
''σοσιαλισμός''δεν είναι πολιτικές τοποθετήσεις αμοιβαία αποκλειόμενες.
Leszek Kołakowski
.~`~..~`~.
I
Η Κίναείναι πλέον ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της
Βραζιλίας, της Χιλής και του Περού, ξεπερνώντας τις Ηνωμένες Πολιτείεςσε αυτές
τις χώρες. Σε διηπειρωτικό επίπεδο, η περιοχή Ασίας και Ειρηνικού (Κίνα, Ινδία
και όλα τα νησιωτικά κράτη όπως Ιαπωνία, Ινδονησία, Αυστραλία κ.λπ) ξεπέρασε
-αντικαθιστώντας- την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ο δεύτερος μεγαλύτερος εμπορικός
εταίρος της Λατινικής Αμερικής, με τη Βόρεια Αμερική να παραμένει στην πρώτη
θέση.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιθυμούν να επανακάμψουν
δυναμικά στην περιοχή την οποία ονομάζουν «πίσω αυλή» τους, καθώς αυτές οι
αλλαγές συνέβησαν ενώ ασχολούνταν με τη Λιβύη, την Ουκρανία, τη Συρία και το
Ιράκ. Ενώ οι Η.Π.Α κοιμούνται, η Κίνα κατακτά την Λατινική Αμερική, έγραφε πριν
λίγους μήνες ένα άρθρο στο Forbes.
Υπάρχει μια πλανητική υπερδιέγερση εν εξελίξει, και
είναι πραγματικά απογοητευτικό να βλέπεις να μετασχηματίζεται ο πλανήτης
μπροστά στα μάτια σου, ενώ παράλληλα διαπιστώνεις, και βιώνεις, σε τι κατάσταση
πλανητικής απομόνωσης και καραντίνας -πέρα από τα επικοινωνιακά- έχει περιέλθει
η Ελλάδα. Μην κοιτάτε μονάχα εντός της Ε.Ε. Απομονώνεστε εσείς, το βλέμμα, η
σκέψη και η κρίση σας, από τις πλανητικές εξελίξεις.
Παραδόθηκε μια χώρα, που στην αρχή της τρίτης
χιλιετίας μ.Χ, δεν έχει ή έχει σχεδόν ανύπαρκτες σχέσεις με την Ιαπωνία, την
τρίτη οικονομία του πλανήτη! (και την Ινδία και την Αυστραλία και τον Καναδά -
όσο και εάν σας φαίνεται περίεργο, οι οικονομικές μας σχέσεις είναι
ανύπαρκτες).
.~`~.
II
Με μπλέχρώμα, οι δεκαπέντε μεγαλύτεροι εμπορικοί
εταίροι της Ελλάδας (εισαγωγές-εξαγωγές). Σωστά βλέπετε, οι Ηνωμένες Πολιτείες
δεν είναι χρωματισμένες, καθώς δεν βρίσκονται ανάμεσα τους (βρίσκονται μόλις
στην 19η θέση).
Με μαύροχρώμα, οι ανθρωπογεωγραφικές μαύρες τρύπες οι
οποίες περιβάλλουν και απειλούν να ρουφήξουν -όχι την Ολλανδία ή το Βέλγιο
αλλά- την Ελλάδα.
Με κόκκινοχρώμα, κράτη-μέλη των 20 μεγαλύτερων
οικονομιών, με τα οποία η Ελλάδα, δεν έχει ή έχει σχεδόν ανύπαρκτες,
οικονομικές σχέσεις.
.~`~.
III
Παρακάτω προσθέτω στις ανθρωπογεωγραφικές μαύρες
τρύπες και τον πέμπτο (5ο) -παρακαλώ- μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της Ελλάδας,
το Ιράκ. Το Ιράκ βρίσκεται πιο ψηλά στη συγκεκριμένη λίστα από χώρες όπως η
Γαλλία, η Νότιος Κορέα, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Παράλληλα με τις αδιανόητες ανθρωπιστικές καταστροφές που συμβαίνουν εκεί, η χώρα έχασε και τον 5ο μεγαλύτερο εμπορικό της εταίρο.
Εάν, δε, συνυπολογίσουμε και όσα συμβαίνουν με τη Ρωσία, τον τρίτο (3ο) μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της χώρας, γίνεται κατανοητό,
1ον, το τεράστιο μέγεθος της επιπρόσθετης ζημιάς και επιβάρυνσης της ελληνικής οικονομίας από καθαρά εξωγενείς παράγοντες, και,
2ον, κατά πόσο μας συμφέρουν συνθήματα και κενολογίες του τύπου «Δύση εναντίον Ισλάμ» και «Δύση εναντίον Ρωσίας».
Θα καταρρεύσουμε ολοκληρωτικά λόγω εξωγενών πιέσεων και αναταράξεων, οι οποίες ενισχύονται μάλιστα και από πράξεις «δικαίου» και συμπεριφορές αμέμπτου ηθικής διαφόρων «εταίρων». Συνυπολογίστε, επίσης, και τις καταστάσεις σε Αλβανία, Κόσοβο και Βοσνία, καθώς και τα ΜακεδονικοΚυπριακά Ζητήματα για να καταλάβετε σε τι περιβάλλον «σταθερότητας, δυναμισμού και άνθησης» ζούμε.
Παράλληλα με τις αδιανόητες ανθρωπιστικές καταστροφές που συμβαίνουν εκεί, η χώρα έχασε και τον 5ο μεγαλύτερο εμπορικό της εταίρο.
Εάν, δε, συνυπολογίσουμε και όσα συμβαίνουν με τη Ρωσία, τον τρίτο (3ο) μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της χώρας, γίνεται κατανοητό,
1ον, το τεράστιο μέγεθος της επιπρόσθετης ζημιάς και επιβάρυνσης της ελληνικής οικονομίας από καθαρά εξωγενείς παράγοντες, και,
2ον, κατά πόσο μας συμφέρουν συνθήματα και κενολογίες του τύπου «Δύση εναντίον Ισλάμ» και «Δύση εναντίον Ρωσίας».
Θα καταρρεύσουμε ολοκληρωτικά λόγω εξωγενών πιέσεων και αναταράξεων, οι οποίες ενισχύονται μάλιστα και από πράξεις «δικαίου» και συμπεριφορές αμέμπτου ηθικής διαφόρων «εταίρων». Συνυπολογίστε, επίσης, και τις καταστάσεις σε Αλβανία, Κόσοβο και Βοσνία, καθώς και τα ΜακεδονικοΚυπριακά Ζητήματα για να καταλάβετε σε τι περιβάλλον «σταθερότητας, δυναμισμού και άνθησης» ζούμε.
Έχει κανείς ευθύνες για όλα αυτά;
.~`~.
03/01/15--02:46: Με αφορμή τη σημερινή ημέρα και όσα
συνέβησαν στην αρχαία Νινευή.
Σήμερα -υποτίθεται πως- γιορτάζουμε την «Κυριακή της
Ορθοδοξίας» η οποία πρωτοκαθιερώθηκε στα μέσα του 9ου αιώνα και σχετίζεται με
το τέλος της Εικονομαχίας. Οι ανεικονικές αντιλήψεις ήταν διαδεδομένες στις
γειτονικές με το Ισλάμ περιοχές, αυτές της Μικράς Ασίας. Η σοβαρότερη αντίδραση
απέναντι στους εικονομάχους -ή εικονοκλάστες- προήλθε από τους κόλπους του
Ελλαδικού Θέματος. Οι σημιτικές θρησκείες χαρακτηρίζονται σε μεγάλο βαθμό από
την ανεικονικότητα. Ουσιαστικά η εικονομαχία φανερώνει, ανάμεσα σε άλλα, την αντίθεση
της ελληνικής και της σημιτικής ανάγνωσης του Χριστιανισμού.
Συναντάμε σε κάποιο «χριστιανικό δόγμα»
ανεικονικότητα;
Εκβάλλει αυτό το «δόγμα» σε κοσμικά-ιδεολογικά
ρεύματα; Σχετίζονται αυτά με την εχθρότητα προς τη μορφή;
Επίκαιρο θέμα και με αφορμή όσα συνέβησαν στην αρχαία
Νινευή. Αυτά που ξαφνιάζουν και προκαλούν αποτροπιασμό σήμερα σε ορισμένους
-αυτοαποκαλούμενους- «δυτικούς», εμείς, οι παλαιοδυτικοί, τα έχουμε
αντιμετωπίσει και αντιπαλέψει εδώ και αιώνες.
.~`~.
«Δύση και Ισλάμ».
Πολιτισμικά.
03/01/15--14:34: `~.
Το έχω γράψει παλαιότερα και το ξαναγράφω.
Αυτή την περίοδο την Ελλάδα όρθια στην Ανατολική
Μεσόγειο την κρατάει η Αίγυπτος.
.~`~.
Νέο Ανατολικό Ζήτημα.
Κενό ισχύος. Σύντομη αναφορά.
03/02/15--09:11: Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka
Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».
03/01/15--04:13: Τρία σύντομα σχόλια για τον υπαρκτό
κομματισμό στην Ελλάδα.
Στην μη επαναστατική, μεταπτωχευμένη,
γεροντοκρατούσσα και αιμορροούσα
- από άποψη νεολαίας- Ελλάδα, αναγκαζόμαστε
να επιστρέψουμε στα μετριοπαθή & στοιχειώδη.
γεροντοκρατούσσα και αιμορροούσα
- από άποψη νεολαίας- Ελλάδα, αναγκαζόμαστε
να επιστρέψουμε στα μετριοπαθή & στοιχειώδη.
I
Η κατάντια της χώρας ξεκινά από την ανεπάρκεια -και τη
φοβία- του αστισμού της. Ο κύριος παράγοντας καθυστέρησης της χώρας, που την
καταδικάζει και τη βυθίζει σε παρακμή, έχει όνομα: Νέα Δημοκρατία (κρύβουν την
ανυπαρξία τους πίσω από τον Συ.Ριζ.Α - ο οποίος προσπαθεί να τους αποσπάσει και
τον καραμανλισμό). Δεν έχουν τίποτα να πουν. Δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν. Να
μαζευτούν άνθρωποι από τον αστικό χώρο και τη δεξιά και να σώσουν τη χώρα από
αυτό το καρκίνωμα. Όσο θα παρατείνεται η επιβίωση της Νέας Δημοκρατίας, τόσο θα
επιτείνεται το ψυχορράγημα της Χώρας. Όσο θα παραμένει ζωντανή, τόσο θα
απονεκρώνεται η χώρα, θα αρρωσταίνει η δεξιά και θα σαπίζει περαιτέρω -ολόκληρο
το αριστεροδεξιό πολιτικό φάσμα και άρα- το πολιτικό σύστημα.
Η τύχη της Ελλάδας, βραχυμεσοπρόθεσμα, δεν εξαρτάται
από τα λάθη και τις ανεπάρκειες της αριστεράς (η οποία μπορεί να εξαφανιστεί
από το προσκήνιο της ιστορίας για δεκαετίες εάν αποτύχει) αλλά από το αν θα
σαπίσει η δεξιά και θα μας γυρίσει σε περιόδους, γύρω από τις οποίες αντλεί τις
έσχατες γραμμές της ιδεολογικής της άμυνας, γιατί στο παρόν, η ελλαδική δεξιά
δεν υπάρχει. Η ελλαδική δεξιά έχει πρόβλημα ενδογενούς μετασχηματισμού και
ανανέωσης, κάτι το οποίο οδηγεί στην δημιουργία αποστημάτων. Γι'αυτό με
προβληματίζει η δεξιά και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γιατί έχει
μάθει να μην μετασχηματίζεται και να μην ανανεώνεται εσωτερικά.
Συγγνώμη φίλοι και φίλες, αλλά πολιτική, στην μη
επαναστατική γεροντοκρατούσσα Ελλάδα, δεν είναι οι ιδεοληψίες περί της μάχης
των Υιών του Φωτός με τους Υιούς του Σκότους. Πολιτική είναι το καθρέφτισμα της
ποιότητας της αντιπολίτευσης στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η κυβέρνηση και
αντίστροφα. Διότι δεξιά και αριστερά, όσο και εάν δεν το παραδέχονται,
αποτελούν μια ολότητα η ποιότητα της οποίας καθρεφτίζεται στον τρόπο
λειτουργίας του πολιτεύματος και του κράτους. Εάν η αριστερά ήταν καλύτερη,
καλύτερος θα ήταν και ο αστισμός της χώρας.
II
Αυτό που ονομάζουμε «πελατειακό σύστημα», δεν ήταν
απλά μια δυσμορφία του πολιτικού συστήματος, αλλά ένας μηχανισμός
μετασχηματισμού της παραδοσιακής ελληνικής κοινωνίας σε νεωτερική τέτοια. Η
ελληνική κοινωνία, πλέον, δεν είναι παραδοσιακή κοινωνία του 18ου και 19ου
αιώνα. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είναι νεωτερική κοινωνία του 20ου και
-ολίγον μετανεωτερική σε μορφή καρικατούρας- του 21ου αιώνα. Το πελατειακό
σύστημα, λοιπόν, διεκπεραίωσε την αποστολή του.
Είτε θα αποδομήσεις τα πελατειακά δίκτυα και τον
συντεχνιασμό, θα συγκρουστείς με την παλαιοκομματική λογική και τις πατρωνίες,
θα έρθεις σε ρήξη με τα διαπλεκόμενα συμφέροντα και την ιδεολογία τους,
επαναθεμελιώνοντας το κράτος, ενισχύοντας τη λειτουργία του πολιτεύματος και
αναδιαρθρώνοντας τις σχέσεις κράτους-κοινωνίας. Είτε θα συμμαχήσεις, θα
συμβιβαστείς και θα παραδοθείς στους φορείς και τις νοοτροπίες που
καταβαράθρωσαν τη χώρα, την καταβρόχθισαν εσωτερικά σαν σαράκι και την
καταδίκασαν σε καθυστέρηση και απαξία, μεταβαλλόμενος ο ίδιος σε βασικό μέρος
και δομικό στοιχείο της κρίσης.
Τα πρώτα δείγματα σου φανερώνουν πως κατευθύνεσαι προς
την δεύτερη επιλογή. Η επιλογή αυτή, γνώριζε, πως θα σημάνει το τέλος σου ως
πολιτικό παραταξιακό χώρο, ως κόμμα και ως κυβέρνηση.
III
Στην Ελλάδα, τα κόμματα και οι «παρατάξεις», επειδή
δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις των καιρών, καταδικάζουν και καθηλώνουν
τη χώρα σε καθυστέρηση προκειμένου να συμβαδίζει με τους δικούς τους ρυθμούς.
Εάν η κοινωνία προχωρήσει με διαφορετικούς ρυθμούς και ξεπεράσει την
καθυστέρηση στην οποία την καταδικάζουν, τα κόμματα αυτά, δεν θα έχουν λόγο
ύπαρξης.
Στην Ελλάδα, τα κόμματα προκειμένου να
αυτοσυντηρηθούν, καταδικάζουν τους πολίτες («τους») σε διαρκή πολιτιστική
υποβάθμιση, ενσωματώνουν πελάτες και συντεχνίες, όχι ζωτικές κοινωνικές
δυνάμεις (αυτές τις πολεμούν με πάθος) και μέσω της κατοχής του κράτους,
στρέφονται ευθέως εναντίον της κοινωνίας, μέσω της αναπαραγωγής μιας
νεο-φεουδαρχικής δομής-συμπέγματος επιχειρηματικών, κομματικοεταιρικών και
μηντιακών συμφερόντων, με τα τελευταία να λειτουργούν ως μηχανισμός
χειραγώγησης.
.~`~.
.~`~.
03/02/15--13:31: Ευρωπαϊκή Ένωση: Ενιαία υπόσταση & πόλωση.
Σε παλαιότερη πανεπιστημιακή έρευνα στα πλαίσια του
κλάδου της κοινωνικής ψυχολογίας, παρουσιάστηκε σε ομάδα ατόμων ένας χάρτης της
-τότε- Ευρωπαϊκής Ένωσης με εθνικά κράτη (Α) και ένας χάρτης με την Ευρωπαϊκή
Ένωση ως ενοποιημένη και ενιαία οντότητα, δίχως σύνορα (Β). Πριν οι
συμμετέχοντες δουν τους χάρτες, κρίθηκε μέσω ερωτηματολογίων κατά πόσο βλέπουν
συμμαχικά ή εχθρικά, την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Όταν είδαν τον χάρτη (Β), όσοι από τους συμμετέχοντες
θεωρούσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση σύμμαχο, την έκριναν μη επιβλαβή. Όσοι από τους
συμμετέχοντες θεωρούσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση εχθρό, την έκριναν εξαιρετικά
επιβλαβή. Η εικόνα της ενιαίας υπόστασης προκαλεί πόλωση. Αυτό που έχει σημασία
είναι το εξής. Όταν οι συμμετέχοντες είδαν τον χάρτη (Α) της -τότε- Ευρωπαϊκής
Ένωσης με τα εθνικά κράτη, όλοι τους, είτε θεωρούσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση ως
εχθρό είτε ως σύμμαχο, έκριναν ότι είναι μέτρια επιβλαβής (μέσος όρος). Ο
χάρτης (Α) είναι ο κοινός τόπος, το common ground, το default, το normal. Η
πόλωση έρχεται με τον χάρτη (Β). Η εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως ενοποιημένης
και ενιαίας οντότητας, δίχως σύνορα, προκαλεί πόλωση.
(Α)
(Β)
.~`~.
Ευρωπαϊκή Ένωση
03/04/15--04:23:
The Failure of Multiculturalism. Community Versus Society in Europe (Foreign
Affairs).
By Kenan Malik
Thirty years ago,
many Europeans saw multiculturalism—the embrace of an inclusive, diverse
society—as an answer to Europe’s social problems. Today, a growing number consider
it to be a cause of them. That perception has led some mainstream politicians,
including British Prime Minister David Cameron and German Chancellor Angela
Merkel, to publicly denounce multiculturalism and speak out against its
dangers. It has fueled the success of far-right parties and populist
politicians across Europe, from the Party for Freedom in the Netherlands to the
National Front in France. And in the most extreme cases, it has inspired
obscene acts of violence, such as Anders Behring Breivik’s homicidal rampage on
the Norwegian island of Utoya in July 2011.
How did this
transformation come about? According to multiculturalism’s critics, Europe has
allowed excessive immigration without demanding enough integration—a mismatch
that has eroded social cohesion, undermined national identities, and degraded
public trust. Multiculturalism’s proponents, on the other hand, counter that
the problem is not too much diversity but too much racism.
But the truth
about multiculturalism is far more complex than either side will allow, and the
debate about it has often devolved into sophistry. Multiculturalism has become
a proxy for other social and political issues: immigration, identity, political
disenchantment, working-class decline. Different countries, moreover, have
followed distinct paths. The United Kingdom has sought to give various ethnic
communities an equal stake in the political system. Germany has encouraged
immigrants to pursue separate lives in lieu of granting them citizenship. And
France has rejected multicultural policies in favor of assimilationist ones.
The specific outcomes have also varied: in the United Kingdom, there has been
communal violence; in Germany, Turkish communities have drifted further from
mainstream society; and in France, the relationship between the authorities and
North African communities has become highly charged. But everywhere, the
overarching consequences have been the same: fragmented societies, alienated
minorities, and resentful citizenries.
As a political
tool, multiculturalism has functioned as not merely a response to diversity but
also a means of constraining it. And that insight reveals a paradox.
Multicultural policies accept as a given that societies are diverse, yet they
implicitly assume that such diversity ends at the edges of minority
communities. They seek to institutionalize diversity by putting people into
ethnic and cultural boxes—into a singular, homogeneous Muslim community, for
example—and defining their needs and rights accordingly. Such policies, in
other words, have helped create the very divisions they were meant to manage.
The diversity myth
Untangling the
many strands of the multiculturalism debate requires understanding the concept
itself. The term “multicultural” has come to define both a society that is
particularly diverse, usually as a result of immigration, and the policies
necessary to manage such a society. It thus embodies both a description of
society and a prescription for dealing with it. Conflating the two—perceived
problem with supposed solution—has tightened the knot at the heart of the
debate. Unpicking that knot requires a careful evaluation of each.
Both proponents
and critics of multiculturalism broadly accept the premise that mass
immigration has transformed European societies by making them more diverse. To
a certain extent, this seems self-evidently true. Today, Germany is the world’s
second most popular immigrant destination, after the United States. In 2013,
more than ten million people, or just over 12 percent of the population, were
born abroad. In Austria, that figure was 16 percent; in Sweden, 15 percent; and
in France and the United Kingdom, around 12 percent. From a historical
perspective, however, the claim that these countries are more plural than ever
is not as straightforward as it may seem. Nineteenth-century European societies
may look homogeneous from the vantage point of today, but that is not how those
societies saw themselves then.
Consider France.
In the years of the French Revolution, for instance, only half the population
spoke French and only around 12 percent spoke it correctly. As the historian
Eugen Weber showed, modernizing and unifying France in the revolution’s
aftermath required a traumatic and lengthy process of cultural, educational,
political, and economic self-colonization. That effort created the modern
French state and gave birth to notions of French (and European) superiority
over non-European cultures. But it also reinforced a sense of how socially and
culturally disparate most of the population still was. In an address to the
Medico-Psychological Society of Paris in 1857, the Christian socialist Philippe
Buchez wondered how it could happen that “within a population such as ours,
races may form—not merely one, but several races—so miserable, inferior and
bastardised that they may be classed as below the most inferior savage races,
for their inferiority is sometimes beyond cure.” The “races” that caused Buchez
such anxiety were not immigrants from Africa or Asia but the rural poor in
France.
In the Victorian
era, many Britons, too, viewed the urban working class and the rural poor as
the other. A vignette of working-class life in East London’s Bethnal Green,
appearing in an 1864 edition of The Saturday Review, a well-read liberal
magazine of the era, was typical of Victorian middle-class attitudes. “The
Bethnal Green poor,” the story explained, were “a caste apart, a race of whom
we know nothing, whose lives are of quite different complexion from ours,
persons with whom we have no point of contact.” Much the same was true, the
article suggested, of “the great mass of the agricultural poor.” Although the
distinctions between slaves and masters were considered more “glaring” than
those separating the moneyed and the poor, they offered “a very fair parallel”;
indeed, the differences were so profound that they prevented “anything like
association or companionship.”
Today, Bethnal
Green represents the heart of the Bangladeshi community in East London. Many
white Britons see its inhabitants as the new Bethnal Green poor, culturally and
racially distinct from themselves. Yet only those on the political fringes
would compare the differences between white Britons and their Bangladeshi
neighbors with those of masters and slaves. The social and cultural differences
between a Victorian gentleman or factory owner, on the one hand, and a farm
hand or a machinist, on the other, were in reality much greater than those
between a white resident and a resident of Bangladeshi origin are today.
However much they may view each other as different, a 16-year-old of
Bangladeshi origin living in Bethnal Green and a white 16-year-old probably
wear the same clothes, listen to the same music, and follow the same soccer
club. The shopping mall, the sports field, and the Internet bind them together,
creating a set of experiences and cultural practices more common than any
others in the past.
A similar
historical amnesia plagues discussions surrounding immigration. Many critics of
multiculturalism suggest that immigration to Europe today is unlike that seen
in previous times. In his book Reflections on the Revolution in Europe, the
journalist Christopher Caldwell suggests that prior to World War II, immigrants
to European countries came almost exclusively from the continent and therefore
assimilated easily. “Using the word immigration to describe intra-European
movements,” Caldwell argues, “makes only slightly more sense than describing a
New Yorker as an ‘immigrant’ to California.” According to Caldwell, prewar
immigration between European nations differed from postwar immigration from
outside Europe because “immigration from neighboring countries does not provoke
the most worrisome immigration questions, such as ‘How well will they fit in?’
‘Is assimilation what they want?’ and, most of all, ‘Where are their true
loyalties?’”
Yet these very
questions greeted European immigrants in the prewar years. As the scholar Max
Silverman has written, the notion that France assimilated immigrants from
elsewhere in Europe with ease before World War II is a “retrospective
illusion.” And much the same is true of the United Kingdom. In 1903, witnesses
to the Royal Commission on Alien Immigration expressed fears that newcomers to
the United Kingdom would be inclined to live “according to their traditions,
usages and customs.” There were also concerns, as the newspaper editor J. L.
Silver put it, that “the debilitated sickly and vicious products of Europe”
could be “grafted onto the English stock.” The country’s first immigration law,
the 1905 Aliens Act, was designed principally to stem the flow of European
Jews. Without such a law, then Prime Minister Arthur Balfour argued at the
time, British “nationality would not be the same and would not be the
nationality we should desire to be our heirs through the ages yet to come.” The
echoes of contemporary anxieties are unmistakable.
Race to the Top
Whether
contemporary Europe really is more plural than it was in the nineteenth century
remains subject to debate, but the fact that Europeans perceive it to be more
diverse is unquestionable. This owes in large part to changes in how people
define social differences. A century and a half ago, class was a far more
important frame for understanding social interactions. However difficult it is
to conceive of now, many at the time saw racial distinctions in terms of
differences not in skin color but in class or social standing. Most
nineteenth-century thinkers were concerned not with the strangers who crossed
their countries’ borders but with those who inhabited the dark spaces within
them.
Over the past few
decades, however, class has diminished in importance in Europe, both as a
political category and as a marker of social identity. At the same time,
culture has become an increasingly central medium through which people perceive
social differences. The shift reflects broader trends. The ideological divides
that characterized politics for much of the past 200 years have receded, and
the old distinctions between left and right have become less meaningful. As the
working classes have lost economic and political power, labor organizations and
collectivistic ideologies have declined. The market, meanwhile, has expanded
into almost every nook and cranny of social life. And institutions that
traditionally brought disparate individuals together, from trade unions to the
church, have faded from public life.
As a result,
Europeans have begun to see themselves and their social affiliations in a
different way. Increasingly, they define social solidarity not in political
terms but rather in terms of ethnicity, culture, or faith. And they are
concerned less with determining the kind of society they want to create than
with defining the community to which they belong. These two matters are, of
course, intimately related, and any sense of social identity must take both
into account. But as the ideological spectrum has narrowed and as the
mechanisms for change have eroded, the politics of ideology have given way to
the politics of identity. It is against this background that Europeans have
come to view their homelands as particularly, even impossibly, diverse—and have
formulated ways of responding.
Under my umbrella
In describing
contemporary European societies as exceptionally diverse, multiculturalism is
clearly flawed. What, then, of multiculturalism’s prescription for managing
that supposed diversity? Over the past three decades, many European nations
have adopted multicultural policies, but they have done so in distinct ways.
Comparing just two of these histories, that of the United Kingdom and that of
Germany, and understanding what they have in common, reveals much about
multiculturalism itself.
One of the most
prevalent myths in European politics is that governments adopted multicultural
policies because minorities wanted to assert their differences. Although
questions about cultural assimilation have certainly engrossed political
elites, they have not, until relatively recently, preoccupied immigrants
themselves. When large numbers of immigrants from the Caribbean, India, and
Pakistan arrived in the United Kingdom during the late 1940s and 1950s to fill
labor shortages, British officials feared that they might undermine the
country’s sense of identity. As a government report warned in 1953, “A large
coloured community as a noticeable feature of our social life would weaken . .
. the concept of England or Britain to which people of British stock throughout
the Commonwealth are attached.”
The immigrants
brought with them traditions and mores from their homelands, of which they were
often very proud. But they were rarely preoccupied with preserving their
cultural differences, nor did they generally consider culture to be a political
issue. What troubled them was not a desire to be treated differently but the
fact that they were treated differently. Racism and inequality, not religion
and ethnicity, constituted their key concerns. In the following decades, a new
generation of black and Asian activists, forming groups such as the Asian Youth
Movements and the Race Today Collective, acted on those grievances, organizing
strikes and protests challenging workplace discrimination, deportations, and
police brutality. These efforts came to explosive climax in a series of riots
that tore through the United Kingdom’s inner cities in the late 1970s and early
1980s.
At that point,
British authorities recognized that unless minority communities were given a
political stake in the system, tensions would continue to threaten urban
stability. It was in this context that multicultural policies emerged. The
state, at both the national and the local level, pioneered a new strategy of
drawing black and Asian communities into the mainstream political process by
designating specific organizations or community leaders to represent their interests.
At its heart, the approach redefined the concepts of racism and equality.
Racism now meant not simply the denial of equal rights but also the denial of
the right to be different. And equality no longer entailed possessing rights
that transcended race, ethnicity, culture, and faith; it meant asserting
different rights because of them.
Consider the case
of Birmingham, the United Kingdom’s second most populous city. In 1985, the
city’s Handsworth area was engulfed by riots sparked by
a simmering resentment
of poverty, joblessness, and, in particular, police harassment. Two people died
and dozens were injured in the violence. In the aftermath of the unrest, the
city council attempted to engage minorities by creating nine so-called umbrella
groups—organizations that were supposed to advocate for their members on
matters of city policy. These committees decided on the needs of each
community, how and to whom resources should be disbursed, and how political
power should be distributed. They effectively became surrogate voices for
ethnically defined fiefdoms.
The city council
had hoped to draw minorities into the democratic process, but the groups
struggled to define their individual and collective mandates. Some of them,
such as the African and Caribbean People’s Movement, represented an ethnic
group, whereas others, such as the Council of Black-Led Churches, were also
religious. Diversity among the groups was matched by diversity within them; not
all the people supposedly represented by the Bangladeshi Islamic Projects
Consultative Committee, for example, were equally devout. Yet the city
council’s plan effectively assigned every member of a minority to a discrete
community, defined each group’s needs as a whole, and set the various
organizations in competition with one another for city resources. And anyone
who fell outside these defined communities was effectively excluded from the
multicultural process altogether.
The problem with
Birmingham’s policies, observed Joy Warmington, director of what was then the
Birmingham Race Action Partnership (now BRAP), a charitable organization
working to reduce inequality, in 2005, is that they “have tended to emphasize
ethnicity as a key to entitlement. It’s become accepted as good practice to
allocate resources on ethnic or faith lines. So rather than thinking of meeting
people’s needs or about distributing resources equitably, organizations are
forced to think about the distribution of ethnicity.” The consequences were
catastrophic. In October 2005, two decades after the original Handsworth riots,
violence broke out in the neighboring area of Lozells. In 1985, Asian, black,
and white demonstrators had taken to the streets together to protest poverty,
unemployment, and police harassment. In 2005, the fighting was between blacks
and Asians. The spark had been a rumor, never substantiated, that a group of
Asian men had raped a Jamaican girl. The fighting lasted a full weekend.
Why did two
communities that had fought side by side in 1985 fight against each other in
2005? The answer lies largely in Birmingham’s multicultural policies. As one
academic study of Birmingham’s policies observed, “The model of engagement
through Umbrella Groups tended to result in competition between BME [black and
minority ethnic] communities for resources. Rather than prioritizing needs and
cross-community working, the different Umbrella Groups generally attempted to
maximize their own interests.”
The council’s
policies, in other words, not only bound people more closely to particular
identities but also led them to fear and resent other groups as competitors for
power and influence. An individual’s identity had to be affirmed as distinctive
from the identities of those from other groups: being Bangladeshi in Birmingham
also meant being not Irish, not Sikh, and not African Caribbean. The
consequence was the creation of what the economist Amartya Sen has termed
“plural monoculturalism”—a policy driven by the myth that society is made up of
distinct, uniform cultures that dance around one another. The result in
Birmingham was to entrench divisions between black and Asian communities to
such an extent that those divisions broke out into communal violence.
Separate and
unequal
Germany’s road to
multiculturalism was different from the United Kingdom’s, although the starting
point was the same. Like many countries in western Europe, Germany faced an
immense labor shortage in the years following World War II and actively
recruited foreign workers. Unlike in the United Kingdom, the new workers came
not from former colonies but from the countries around the Mediterranean: first
from Greece, Italy, and Spain, and then from Turkey. They also came not as
immigrants, still less as potential citizens, but as so-called Gastarbeiter
(guest workers), who were expected to return to their countries of origin when
the German economy no longer required their services.
Over time,
however, these guests, the vast majority of them Turks, went from being a
temporary necessity to a permanent presence. This was partly because Germany
continued to rely on their labor and partly because the immigrants, and more so
their children, came to see Germany as their home. But the German state
continued to treat them as outsiders and refuse them citizenship.
German citizenship
was, until recently, based on the principle of jus sanguinis, by which one can
acquire citizenship only if one’s parents were citizens. The principle excluded
from citizenship not just first-generation immigrants but also their
German-born children. In 1999, a new nationality law made it easier for
immigrants to acquire citizenship. Yet most Turks remain outsiders. Out of the
three million people of Turkish origin in Germany today, only some 800,000 have
managed to acquire citizenship.
Instead of
welcoming immigrants as equals, German politicians dealt with the so-called
Turkish problem through a policy of multiculturalism. Beginning in the 1980s,
the government encouraged Turkish immigrants to preserve their own culture,
language, and lifestyle. The policy did not represent a respect for diversity
so much as a convenient means of avoiding the issue of how to create a common,
inclusive culture. And its main consequence was the emergence of parallel
communities.
First-generation
immigrants were broadly secular, and those who were religious were rarely
hard-line in their beliefs and practices. Today, almost one-third of adult
Turks in Germany regularly attend mosque, a higher rate than among other
Turkish communities in western Europe and even in many parts of Turkey. Similarly,
first-generation Turkish women almost never wore headscarves; now many
of
their daughters do. Without any incentive to participate in the national
community, many Turks don’t bother learning German.
At the same time
that Germany’s multicultural policies have encouraged Turks to approach German
society with indifference, they have led Germans to view Turkish culture with
increasing antagonism. Popular notions of what it means to be German have come
to be defined partly in opposition to the perceived values and beliefs of the
excluded immigrant community. A 2011 survey conducted by the French polling
firm Ifop showed that 40 percent of Germans considered the presence of Islamic
communities “a threat” to their national identity. Another poll, conducted by
Germany’s Bielefeld University in 2005, suggested that three out of four
Germans believed that Muslim culture did not fit into the Western world.
Anti-Muslim groups, such as Patriotic Europeans Against the Islamization of the
West, or PEGIDA, are on the rise, and anti-immigration protests held in cities
across the country this past January were some of the largest in recent memory.
Many German politicians, including Merkel, have taken a strong stance against
the anti-Muslim movement. But the damage has already been done.
Subcontracting
policy
In both the United
Kingdom and Germany, governments failed to recognize the complexity,
elasticity, and sheer contrariness of identity. Personal identities emerge out
of relationships—not merely personal ties but social ones, too—and constantly
mutate.
Take Muslim
identity. Today there is much talk in European countries of a so-called Muslim
community—of its views, its needs, its aspirations. But the concept is entirely
new. Until the late 1980s, few Muslim immigrants to Europe thought of
themselves as belonging to any such thing. That wasn’t because they were few in
number. In France, Germany, and the United Kingdom, for example, there were
already large and well-established South Asian, North African, and Turkish
immigrant communities by the 1980s.
The first
generation of North African immigrants to France was broadly secular, as was
the first generation of Turkish immigrants to Germany. By contrast, the first
wave of South Asian immigrants to arrive in the United Kingdom after World War
II was more religious. Yet even they thought of themselves not as Muslims first
but
as Punjabis or Bengalis or Sylhetis. Although pious, they wore their faith
lightly. Many men drank alcohol. Few women wore a hijab, let alone a burqa
or
a niqab (a full-faced veil). Most attended mosque only occasionally. Islam was
not, in their eyes, an all-encompassing philosophy. Their faith defined their
relationship with God, not a sacrosanct public identity.
Members of the
second generation of Britons with Muslim backgrounds were even less likely to
identify with their religion. The same went for those whose parents were Hindu
or Sikh. Religious organizations were barely visible within minority
communities. The organizations that bound immigrants together were primarily
secular and often political; in the United Kingdom, for example, such groups
included the Asian Youth Movements, which fought racism, and the Indian
Workers’ Association, which focused on labor rights.
Only in the late
1980s did the question of cultural differences become important. A generation
that, ironically, is far more integrated and westernized than the first turned
out to be the more insistent on maintaining its alleged distinctiveness. The
reasons for this shift are complex. Partly they lie in a tangled web of larger
social, political, and economic changes over the past half century, such as the
collapse of the left and the rise of identity politics. Partly they lie in
international developments, such as the Iranian Revolution of 1979 and the
Bosnian war of the early 1990s, both of which played an important role in
fostering a more heightened sense of Muslim identity in Europe. And partly they
lie in European multicultural policies.
Group identities
are not natural categories; they arise out of social interaction. But as
cultural categories received official sanction, certain identities came to seem
fixed. In channeling financial resources and political power through ethnically
based organizations, governments provided a form of authenticity to certain
ethnic identities and denied it to others.
Multicultural
policies seek to build a bridge between the state and minority communities by
looking to particular community organizations and leaders to act as intermediaries.
Rather than appeal to Muslims and other minorities as citizens, politicians
tend to assume minorities’ true loyalty is to their faith or ethnic community.
In effect, governments subcontract their political responsibilities out to
minority leaders.
Such leaders are,
however, rarely representative of their communities. That shouldn’t be a
surprise: no single group or set of leaders could represent a single white
community. Some white Europeans are conservative, many are liberal, and still
others are communist or neofascist. And most whites would not see their
interests as specifically “white.” A white Christian probably has more in
common with a black Christian than with a white atheist; a white socialist
would likely think more like a Bangladeshi socialist than like a white
conservative; and so on. Muslims and Sikhs and African Caribbeans are no
different; herein rests the fundamental flaw of multiculturalism.
Assimilate now
France’s policy of
assimilationism is generally regarded as the polar opposite of
multiculturalism, which French politicians have proudly rejected. Unlike the
rest of Europe, they insist, France treats every individual as a citizen rather
than as a member of a particular racial, ethnic, or cultural group. In reality,
however, France is as socially divided as Germany or the United Kingdom, and in
a strikingly similar way.
Questions
surrounding French social policy, and the country’s social divisions, came
sharply into focus in Paris this past January, when Islamist gunmen shot 12
people dead at the offices of the satirical magazine Charlie Hebdo and four
Jews in a kosher supermarket. French politicians had long held multicultural
policies responsible for nurturing homegrown jihadists in the United Kingdom.
Now they had to answer for why such terrorists had been nurtured in
assimilationist France, too.
It is often
claimed that there are some five million Muslims in France—supposedly the
largest Muslim community in western Europe. In fact, those of North African
origin in France, who have been lumped into this group, have never constituted
a single community, still less a religious one. Immigrants from North Africa
have been broadly secular and indeed often hostile to religion. A 2006 report
by the Pew Research Center showed that 42 percent of Muslims in France
identified themselves as French citizens first—more than in Germany, Spain, or
the United Kingdom. A growing number have, in recent years, become attracted to
Islam. But even today, according to a 2011 study by Ifop,
only 40 percent
identify themselves
as observant Muslims, and only
25 percent attend Friday
prayers.
Those of North
African origin in France are also often described as immigrants. In fact, the
majority are second-generation French citizens, born in France and as French as
any voter for the National Front. The use of the terms “Muslim” and “immigrant”
as labels for French citizens of North African origin is not, however,
accidental. It is part of the process whereby the state casts such citizens as
the other—as not really part of the French nation.
As in the United
Kingdom, in France, the first generation of post–World War II immigrants faced
considerable racism, and the second generation was far less willing to accept
social discrimination, unemployment, and police brutality. They organized,
largely through secular organizations, and took to the streets, often in
violent protest. The riots that swept through French cities in the fall of 2005
exposed the fractures in French society as clearly as had those that engulfed
British cities two decades earlier.
During the 1970s
and early 1980s, the French authorities took a relatively laid-back stance on
multiculturalism, generally tolerating cultural and religious differences at a
time when few within minority communities expressed their identities in
cultural or religious terms. French President François Mitterrand even coined
the slogan le droit à la différence (the right to difference). As tensions
within North African communities became more open and as the National Front
emerged as a political force, Paris abandoned that approach for a more
hard-line position. The riots in 2005, and the disaffection they expressed,
were presented less as a response to racism than as an expression of Islam’s
growing threat to France. In principle, the French authorities rejected the
multicultural approach of the United Kingdom. In practice, however, they
treated North African immigrants and their descendents in a “multicultural”
way—as a single community, primarily a Muslim one. Concerns about Islam came to
reflect larger anxieties about the crisis of values and identity that now beset
France.
A much-discussed
2013 poll conducted by the French research group Ipsos and the Centre de
Recherches Politiques, or CEVIPOF, at the Institut d’Études Politiques de Paris
(known as Sciences Po) found that 50 percent of the French population believed
that the economic and cultural “decline” of their country was “inevitable.”
Fewer than one-third thought that French democracy worked well, and 62 percent
considered “most” politicians to
be “corrupt.” The pollsters’ report described
a fractured France, divided along tribal lines, alienated from mainstream
politics, distrustful of national leaders, and resentful of Muslims. The main
sentiment driving French society, the report concluded, was “fear.”
In the United
Kingdom, multicultural policies were at once an acknowledgment of a more
fractured society and the source of one. In France, assimilationist policies
have, paradoxically, had the same result. Faced with a distrustful and
disengaged public, politicians have attempted to reassert a common French
identity. But unable to define clearly the ideas and values that characterize
the country, they have done so primarily by sowing hostility toward symbols of
alienness—by banning the burqa, for example, in 2010.
Instead of
accepting North Africans as full citizens, French policy has tended to ignore
the racism and discrimination they have faced. Many in France view its citizens
of North African origin not as French but as Arab or Muslim. But
second-generation North Africans are often as estranged from their parents’
culture and mores—and from mainstream Islam—as they are from wider French
society. They are caught not between two cultures, as it is often claimed, but
without one. As a consequence, some of them have turned to Islamism, and a few
have expressed their inchoate rage through jihadist violence.
At the same time,
French assimilationist policies have exacerbated the sense of disengagement
felt by traditional working-class communities. The social geographer Christophe
Guilluy has coined the phrase “the peripheral France” to describe those people
“pushed out by the deindustrialization and gentrification of the urban
centers,” who “live away from the economic and decision-making centers, in a
state of social non-integration,” and have thus come to “feel excluded.” The
peripheral France has emerged mainly as a result of economic and political
developments. But like many parts of the country’s North African communities,
it has come to see its marginalization through the lens of cultural and ethnic
identity. According to the 2013 Ipsos-CEVIPOF poll, seven out of ten people
thought there were “too many foreigners in France,” and 74 percent considered Islam
to be incompatible with French society. Presenting Islam as a threat
to French
values has not only strengthened culture’s political role but also sharpened
popular disenchantment with mainstream politics.
In the past,
disaffection, whether within North African or white working-class communities,
would have led to direct political action. Today, however, both groups are
expressing their grievances through identity politics. In their own ways,
racist populism and radical Islamism are each expressions of a similar kind of
social disengagement in an era of identity politics.
Another way
Multiculturalism
and assimilationism are different policy responses to the same problem: the
fracturing of society. And yet both have had the effect of making things worse.
It’s time, then, to move beyond the increasingly sterile debate between the two
approaches. And that requires making three kinds
of distinctions.
First, Europe
should separate diversity as a lived experience from multiculturalism as a
political process. The experience of living in a society made diverse by mass
immigration should be welcomed. Attempts to institutionalize such diversity
through the formal recognition of cultural differences should be resisted.
Second, Europe
should distinguish colorblindness from blindness to racism. The assimilationist
resolve to treat everyone equally as citizens, rather than as bearers of
specific racial or cultural histories, is valuable. But that does not mean that
the state should ignore discrimination against particular groups. Citizenship
has no meaning if different classes of citizens are treated differently,
whether because of multicultural policies or because of racism.
Finally, Europe
should differentiate between peoples and values. Multiculturalists argue that
societal diversity erodes the possibility of common values. Similarly,
assimilationists suggest that such values are possible only within a more
culturally—and, for some, ethnically—homogeneous society. Both regard minority
communities as homogeneous wholes, attached to a particular set of cultural
traits, faiths, beliefs, and values, rather than as constituent parts of a
modern democracy.
The real debate
should be not between multiculturalism and assimilationism but between two
forms of the former and two forms of the latter. An ideal policy would marry
multiculturalism’s embrace of actual diversity, rather than its tendency to
institutionalize differences, and assimilationism’s resolve to treat everyone
as citizens, rather than its tendency to construct a national identity by
characterizing certain groups as alien to the nation. In practice, European
countries have done the opposite. They have enacted either multicultural
policies that place communities in constricting boxes or assimilationist ones that
distance minorities from the mainstream.
Moving forward,
Europe must rediscover a progressive sense of universal values, something that
the continent’s liberals have largely abandoned, albeit in different ways. On
the one hand, there is a section of the left that has combined relativism and
multiculturalism, arguing that the very notion of universal values is in some
sense racist. On the other, there are those, exemplified by such French
assimilationists as the philosopher Bernard-Henri Lévy, who insist on upholding
traditional Enlightenment values but who do so in a tribal fashion that
presumes a clash of civilizations.
There has also been a guiding assumption throughout
Europe that immigration and integration must be managed through state policies
and institutions. Yet real integration, whether of immigrants or of indigenous
groups, is rarely brought about by the actions of the state; it is shaped
primarily by civil society, by the individual bonds that people form with one
another, and by the organizations they establish to further their shared
political and social interests. It is the erosion of such bonds and
institutions that has proved so problematic—that links assimilationist policy
failures to multicultural ones and that explains why social disengagement is a
feature not simply of immigrant communities but of the wider society, too. To
repair the damage that disengagement has done, and to revive a progressive
universalism, Europe needs not so much new state policies as a renewal of civil
society.
Kenan Malik
Πηγή Foreign Affairs
.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική
- Σύντομη αναφορά στον κίνδυνο διολίσθησης των
Ηνωμένων Πολιτειών στον σεκταρισμό.
- Τι σηματοδοτεί μια σημαντική μετάβαση. Εισαγωγική
αναφορά.
- From Nations to Provinces: The Demographic Collapse
of Southern and Eastern Europe.
- Η «φιλοσοφία» του λιμπεραλισμού. Καπιταλισμός και
νέος διεθνισμός και η Ευρώπη ως αόριστη έννοια.
- Explaining the Rapid Rise of the Xenophobic Right in
Contemporary Europe.
- Σύντομο σχόλιο περί γαλλικής Laïcité και Ισλάμ.
- Για τον γυάλινο πύργο'μικρά «ευρωπαϊκά» γ´. The
Decline of Europe - Interview with Historian Walter Laqueur.
03/04/15--10:23: Πεδία αποσταθεροποίησης και Ελλάδα.
Στην περίπτωση της Ελλάδας το γεωοικονομικό,
γεωπολιτικό και γεωπολιτισμικό πεδίο, δεν συμπίπτουν.
Φανταστείτε αυτά τα τρία πεδία σαν τρεις διαφορετικές διαφάνειες, layers (επίπεδα-στρώσεις) που αλληλεπιδρούν - και μονάχα εν μέρει αλληλοεπικαλύπτονται.
Στα σημεία όπου τα επίπεδα δεν αλληλοεπικαλύπτονται μπορούν να υπάρξουν ρυγματώσεις ή καταβυθίσεις.
Όταν η Ελλάδα δέχεται πιέσεις από τη Γερμανίασε επίπεδο γεωοικονομικό (Ευρωζώνη), αποσταθεροποιείται σε επίπεδο γεωπολιτικό (Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ).
Το γεωπολιτισμικό πεδίο στο οποίο αλληλεπιδρά η Ελλάδα είναι εξόχως διαφορετικό και απείρως πιο ρευστό από το γεωπολιτισμικό πεδίο στο οποίο λειτουργεί το Βέλγιο. Βέβαια τα γεωπολιτισμικά πεδία σε σχέση με τα γεωοικονομικά και γεωπολιτικά πεδία χαρακτηρίζονται σε μεγαλύτερο βαθμό από σποραδικότητα. Έτσι, για παράδειγμα, ενώ η Ελλάδα περιβάλλεται από κράτη με μεγάλα πληθυσμιακά μουσουλμανικά στοιχεία, η Δανία είχε πρόβλημα παλαιότερα και πιο πρόσφατα οι Βρυξέλλες και το Παρίσι, με ζητήματα που κινούνται γύρω από τον άξονα «Ισλάμ».
Ωστόσο, λόγω της γεωιστορίας και της γεωγραφίας της, η χώρα, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ταυτίζεται με χώρες (όπως η Ολλανδία), που, ναι μεν αντιμετωπίζουν ζητήματα με ριζοσπαστικά-τρομοκρατικά ισλαμιστικά ρεύματα στο εσωτερικό τους, αλλά βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικό γεωπολιτισμικό πεδίο, για τους εξής λόγους:
Φανταστείτε αυτά τα τρία πεδία σαν τρεις διαφορετικές διαφάνειες, layers (επίπεδα-στρώσεις) που αλληλεπιδρούν - και μονάχα εν μέρει αλληλοεπικαλύπτονται.
Στα σημεία όπου τα επίπεδα δεν αλληλοεπικαλύπτονται μπορούν να υπάρξουν ρυγματώσεις ή καταβυθίσεις.
Όταν η Ελλάδα δέχεται πιέσεις από τη Γερμανίασε επίπεδο γεωοικονομικό (Ευρωζώνη), αποσταθεροποιείται σε επίπεδο γεωπολιτικό (Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ).
Το γεωπολιτισμικό πεδίο στο οποίο αλληλεπιδρά η Ελλάδα είναι εξόχως διαφορετικό και απείρως πιο ρευστό από το γεωπολιτισμικό πεδίο στο οποίο λειτουργεί το Βέλγιο. Βέβαια τα γεωπολιτισμικά πεδία σε σχέση με τα γεωοικονομικά και γεωπολιτικά πεδία χαρακτηρίζονται σε μεγαλύτερο βαθμό από σποραδικότητα. Έτσι, για παράδειγμα, ενώ η Ελλάδα περιβάλλεται από κράτη με μεγάλα πληθυσμιακά μουσουλμανικά στοιχεία, η Δανία είχε πρόβλημα παλαιότερα και πιο πρόσφατα οι Βρυξέλλες και το Παρίσι, με ζητήματα που κινούνται γύρω από τον άξονα «Ισλάμ».
Ωστόσο, λόγω της γεωιστορίας και της γεωγραφίας της, η χώρα, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ταυτίζεται με χώρες (όπως η Ολλανδία), που, ναι μεν αντιμετωπίζουν ζητήματα με ριζοσπαστικά-τρομοκρατικά ισλαμιστικά ρεύματα στο εσωτερικό τους, αλλά βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικό γεωπολιτισμικό πεδίο, για τους εξής λόγους:
1ον) Το γεωπολιτισμικό πεδίο στο οποίο βρίσκονται οι
χώρες αυτές, από μόνο του λειτουργεί σαν δίχτυ ή δομή ασφαλείας. 2ον)
Σε εμάς μια ενδεχόμενη ριζοσπαστικοποίηση πληθυσμιακών στοιχείων γύρω από τον άξονα «Ισλάμ», δεν θα είναι απλά εσωτερικό ζήτημα με την ύπαρξη στο εξωτερικό ενός διχτυού ασφαλείας, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στο Λουξεμβούργο -το οποίο συνορεύει με τη Γαλλία, τη Γερμανία και το Βέλγιο-, αλλά και ένα ζήτημα εξωτερικό και διασυνοριακό. 3ον)
Για εμάς, μια κατάσταση όπως την περιγράφω δεν θα είναι μονάχα ζήτημα διασυνοριακό, αλλά και ευρύτερα ζήτημα περιφερειακής αποσταθεροποίησης. 4ον) Δεν ήμασταν αποικιοκρατική χώρα, αντίθετα έχουμε υπάρξει αποικιοκρατούμενη χώρα - αυτό είναι ένα κεφάλαιο το οποίο συμφέρει τους πάντες, Βόρειους και Νότιους, Ανατολικούς και Δυτικούς, και δεν πρέπει να λησμονηθεί ή να σπαταληθεί εύκολα. 5ον)
Ο ρόλος του κυματοθραύστη ο οποίος δέχεται όλη τη φθορά προκειμένου να απολαμβάνει με ηρεμία τη ζωή του στην απάνεμη Ουτρέχτη ένας μη «αλληλέγγυος εταίρος» ο οποίος αδιαφορεί για τους «μελαχρινούς τεμπέληδες της Μεσογείου» (ο λαός αυτό το λέει: και γαμημένος και γδαρμένος) δεναναγνωρίζεται.
Σε εμάς μια ενδεχόμενη ριζοσπαστικοποίηση πληθυσμιακών στοιχείων γύρω από τον άξονα «Ισλάμ», δεν θα είναι απλά εσωτερικό ζήτημα με την ύπαρξη στο εξωτερικό ενός διχτυού ασφαλείας, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στο Λουξεμβούργο -το οποίο συνορεύει με τη Γαλλία, τη Γερμανία και το Βέλγιο-, αλλά και ένα ζήτημα εξωτερικό και διασυνοριακό. 3ον)
Για εμάς, μια κατάσταση όπως την περιγράφω δεν θα είναι μονάχα ζήτημα διασυνοριακό, αλλά και ευρύτερα ζήτημα περιφερειακής αποσταθεροποίησης. 4ον) Δεν ήμασταν αποικιοκρατική χώρα, αντίθετα έχουμε υπάρξει αποικιοκρατούμενη χώρα - αυτό είναι ένα κεφάλαιο το οποίο συμφέρει τους πάντες, Βόρειους και Νότιους, Ανατολικούς και Δυτικούς, και δεν πρέπει να λησμονηθεί ή να σπαταληθεί εύκολα. 5ον)
Ο ρόλος του κυματοθραύστη ο οποίος δέχεται όλη τη φθορά προκειμένου να απολαμβάνει με ηρεμία τη ζωή του στην απάνεμη Ουτρέχτη ένας μη «αλληλέγγυος εταίρος» ο οποίος αδιαφορεί για τους «μελαχρινούς τεμπέληδες της Μεσογείου» (ο λαός αυτό το λέει: και γαμημένος και γδαρμένος) δεναναγνωρίζεται.
Σε αυτό το σημείο επιστρέφουμε στην αρχή.
Η εμμονή της Γερμανίας στον εξωφρενικό ηθικιστικό οικονομισμό της, ο οποίος αγνοεί την μη σύμπτωση του γεωοικονομικού, γεωπολιτικού και γεωπολιτισμικού πεδίου στην περίπτωση της Ελλάδας, φανερώνει είτε άγνοια και έλλειψη αίσθησης κινδύνου σε σημείο ηλιθιότητας, είτε δόλο. Δεν εξετάζω το δεύτερο ενδεχόμενο και δεν θα κάνω κινητρολογία.
Θα πω το εξής.
Η Γερμανία μέσω των πιέσεων της στο γεωοικονομικό πεδίο (το πλέον ευρωπαϊκό καθώς στο γεωπολιτικό πεδίο έχουμε τη συμμετοχή των Η.Π.Α) αποσταθεροποιεί γεωπολιτικά και διασαλεύει γεωπολιτισμικά τον ευρύτερο ΜεταΟθωμανικό χώρο (όπως έκανε και με την Κύπρο).
Αυτό το πράττει, είτε το αντιλαμβάνεται είτε όχι.
Έαν δεν το αντιλαμβάνεται έρχονται μαύρα χρόνια για την «Ευρώπη», όταν η κυρίαρχη δύναμη έχει τέτοιο επίπεδο μυωπίας. Εάν το αντιλαμβάνεται, τότε βρισκόμαστε σε μια φάση μετάβασης από το ΕλλαδοΤουρκικό γεωπολιτικό και γεωπολιτισμικό ΝΑΤΟικό υποκείμενο υπό το ΒενιζελοΚεμαλικό consensus και τις Η.Π.Αστο ΕλλαδοΡωμέϊκο Σαντζάκι (επαρχία) του αναδιαμορφωμένου ΝεοΟθωμανικοΤουρκικού αυτοκρατορικού χώρου υπό τη Γερμανία.
Η εμμονή της Γερμανίας στον εξωφρενικό ηθικιστικό οικονομισμό της, ο οποίος αγνοεί την μη σύμπτωση του γεωοικονομικού, γεωπολιτικού και γεωπολιτισμικού πεδίου στην περίπτωση της Ελλάδας, φανερώνει είτε άγνοια και έλλειψη αίσθησης κινδύνου σε σημείο ηλιθιότητας, είτε δόλο. Δεν εξετάζω το δεύτερο ενδεχόμενο και δεν θα κάνω κινητρολογία.
Θα πω το εξής.
Η Γερμανία μέσω των πιέσεων της στο γεωοικονομικό πεδίο (το πλέον ευρωπαϊκό καθώς στο γεωπολιτικό πεδίο έχουμε τη συμμετοχή των Η.Π.Α) αποσταθεροποιεί γεωπολιτικά και διασαλεύει γεωπολιτισμικά τον ευρύτερο ΜεταΟθωμανικό χώρο (όπως έκανε και με την Κύπρο).
Αυτό το πράττει, είτε το αντιλαμβάνεται είτε όχι.
Έαν δεν το αντιλαμβάνεται έρχονται μαύρα χρόνια για την «Ευρώπη», όταν η κυρίαρχη δύναμη έχει τέτοιο επίπεδο μυωπίας. Εάν το αντιλαμβάνεται, τότε βρισκόμαστε σε μια φάση μετάβασης από το ΕλλαδοΤουρκικό γεωπολιτικό και γεωπολιτισμικό ΝΑΤΟικό υποκείμενο υπό το ΒενιζελοΚεμαλικό consensus και τις Η.Π.Αστο ΕλλαδοΡωμέϊκο Σαντζάκι (επαρχία) του αναδιαμορφωμένου ΝεοΟθωμανικοΤουρκικού αυτοκρατορικού χώρου υπό τη Γερμανία.
Η Ελλάδα αυτοβούλως δεν απομακρύνεται από την
«Ευρώπη».
Η Ελλάδα προσπαθεί να σταθεί όρθια επιχειρώντας να εξισορροπήσει τάσεις (όποιος δεν είναι ιδεοληπτικά αριστεροδεξιός το συνειδητοποιεί αυτό ακόμα και εάν δεν το παραδέχεται δημόσια).
Η Γερμανία, σκόπιμα ή όχι, πιέζει και εξωθεί την Ελλάδα όλο και πιο έντονα στις εξωτερικές στιβάδες της «Ευρώπης» της. Είτε έχει τυφλωθεί από τον ΗθικοΟικονομισμό της, είτε κρύβεται πίσω από αυτόν.
Η Ελλάδα προσπαθεί να σταθεί όρθια επιχειρώντας να εξισορροπήσει τάσεις (όποιος δεν είναι ιδεοληπτικά αριστεροδεξιός το συνειδητοποιεί αυτό ακόμα και εάν δεν το παραδέχεται δημόσια).
Η Γερμανία, σκόπιμα ή όχι, πιέζει και εξωθεί την Ελλάδα όλο και πιο έντονα στις εξωτερικές στιβάδες της «Ευρώπης» της. Είτε έχει τυφλωθεί από τον ΗθικοΟικονομισμό της, είτε κρύβεται πίσω από αυτόν.
.~`~.
02/18/15--05:10: Ένα μοιραίο - ιστορικό- σφάλμα;
Διαπιστώνω πως πολλοί συμπολίτες μας, αριστεροί και
δεξιοί, δεν έχουν αντιληφθεί πόσο καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισαν, η Αναγέννηση
και η Μεταρρύθμιση, όχι γενικά και αόριστα, αλλά ως προς την διαμόρφωση των
κοινωνικοπολιτικών και διεθνών δομών που οδήγησαν στα εθνικά κράτη.
Η κύρια συνεισφορά της Μεταρρύθμισης, από διεθνοπολιτική άποψη, ήταν η κατάλυση της οικουμενικότητας και της -μη εδαφικής- ενότητας της αυτοκρατορίας και της εκκλησίας, γεγονός που οδήγησε στην αναδιοργάνωση της ευρωπαϊκής ηπείρου σε εδαφικά εθνικά κράτη και στην εθνικοποίηση των εκκλησιών (ορόσημα της οποίας αποτελούν ο Νόμος της Κυριαρχίας στην Αγγλία το 1534 και η Ειρήνη της Αυγούστας το 1555 στην ηπειρωτική Ευρώπη).
Οι Θρησκευτικοί Πόλεμοι οδήγησαν στην ανάδυση της -έννοιας της- κυριαρχίας βεστφαλιανού τύπου.
Η Γαλλική Επανάσταση, και ο «εθνικισμός», έρχονται μετά από αυτές τις εξελίξεις.
Η κύρια συνεισφορά της Μεταρρύθμισης, από διεθνοπολιτική άποψη, ήταν η κατάλυση της οικουμενικότητας και της -μη εδαφικής- ενότητας της αυτοκρατορίας και της εκκλησίας, γεγονός που οδήγησε στην αναδιοργάνωση της ευρωπαϊκής ηπείρου σε εδαφικά εθνικά κράτη και στην εθνικοποίηση των εκκλησιών (ορόσημα της οποίας αποτελούν ο Νόμος της Κυριαρχίας στην Αγγλία το 1534 και η Ειρήνη της Αυγούστας το 1555 στην ηπειρωτική Ευρώπη).
Οι Θρησκευτικοί Πόλεμοι οδήγησαν στην ανάδυση της -έννοιας της- κυριαρχίας βεστφαλιανού τύπου.
Η Γαλλική Επανάσταση, και ο «εθνικισμός», έρχονται μετά από αυτές τις εξελίξεις.
Η θεμελίωση της Γαλλικής Επανάστασης ως ιδρυτικού
μύθου για διάφορες πολιτικοιδεολογικές προσεγγίσεις, οδήγησε σε ένα σφάλμα το
οποίο μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο. Να μην σταθμιστεί η σημαντικότητα, να μην
μελετηθούν βαθιά οι συνέπειες, και να υποτιμηθούν τα αποτελέσματα, της
καθοριστικότερης καμπής των τελευταίων πέντε αιώνων.
Και αυτή δεν είναι η Γαλλική Επανάσταση (η οποία έχει τεράστια σημασία σε άλλο επίπεδο όμως), αλλά η εγκαθίδρυση της Βεστφαλιανής Τάξης (καθώς επίσης τα γεγονότα και οι προϋποθέσεις οι οποίες οδήγησαν σε αυτήν).
Και αυτή δεν είναι η Γαλλική Επανάσταση (η οποία έχει τεράστια σημασία σε άλλο επίπεδο όμως), αλλά η εγκαθίδρυση της Βεστφαλιανής Τάξης (καθώς επίσης τα γεγονότα και οι προϋποθέσεις οι οποίες οδήγησαν σε αυτήν).
Έχει γίνει κατανοητό άραγε, τι προσπαθεί να επιτύχει η
Ε.Ε, και πόσο μη εύκολο είναι;
.~`~.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου