Σάββατο 30 Μαΐου 2020

018 Cosmoidioglossia Εισαγωγή στην πρωτοκαθεδρία της χερσαίας ισχύος και ηπειρωτικές έναντι νησιωτικών μεγάλων δυνάμεων

Οὖτις ἐμοί γ'ὄνομα· Οὖτιν δέ με κικλήσκουσι μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ'ἄλλοι πάντες ἑταῖροι…           

  •    ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———
  • .~`~.. .~`~.  .~`~.       ****        .~`~..~`~...~`~.
  • `~.  .~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~. `~.
  •         ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———
              ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———

09/13/14--01:53: The Myth of American Exceptionalism by I) Stephen Walt, II) Andranik Migranyan, III) Michael Gene Sullivan and IV) Oliver Stone and Peter Kuznick.
Some may disagree, but I believe America is exceptional -- in part because we have shown a willingness through the sacrifice of blood and treasure to stand up not only for our own narrow self-interests, but for the interests of all.
President Obama in Address to the United Nations General Assembly
September 24, 2013. United Nations. New York
.~`~.
I
The Myth of American Exceptionalism
by Stephen Walt
Over the last two centuries, prominent Americans have described the United States as an "empire of liberty," a "shining city on a hill," the "last best hope of Earth," the "leader of the free world," and the "indispensable nation." These enduring tropes explain why all presidential candidates feel compelled to offer ritualistic paeans to America's greatness and why President Barack Obama landed in hot water -- most recently, from Mitt Romney -- for saying that while he believed in "American exceptionalism," it was no different from "British exceptionalism,""Greek exceptionalism," [2009 News Conference in Strasbourg] or any other country's brand of patriotic chest-thumping [Obama Has Mentioned 'American Exceptionalism' More Than Bush].
Most statements of "American exceptionalism" presume that America's values, political system, and history are unique and worthy of universal admiration. They also imply that the United States is both destined and entitled to play a distinct and positive role on the world stage.
The only thing wrong with this self-congratulatory portrait of America's global role is that it is mostly a myth. Although the United States possesses certain unique qualities -- from high levels of religiosity to a political culture that privileges individual freedom -- the conduct of U.S. foreign policy has been determined primarily by its relative power and by the inherently competitive nature of international politics. By focusing on their supposedly exceptional qualities, Americans blind themselves to the ways that they are a lot like everyone else.
This unchallenged faith in American exceptionalism makes it harder for Americans to understand why others are less enthusiastic about U.S. dominance, often alarmed by U.S. policies, and frequently irritated by what they see as U.S. hypocrisy, whether the subject is possession of nuclear weapons, conformity with international law, or America's tendency to condemn the conduct of others while ignoring its own failings. Ironically, U.S. foreign policy would probably be more effective if Americans were less convinced of their own unique virtues and less eager to proclaim them.
What we need, in short, is a more realistic and critical assessment of America's true character and contributions. In that spirit, I offer here the Top 5 Myths about American Exceptionalism.

Myth 1
There Is Something Exceptional About American Exceptionalism.
Whenever American leaders refer to the "unique" responsibilities of the United States, they are saying that it is different from other powers and that these differences require them to take on special burdens.
Yet there is nothing unusual about such lofty declarations; indeed, those who make them are treading a well-worn path. Most great powers have considered themselves superior to their rivals and have believed that they were advancing some greater good when they imposed their preferences on others. The British thought they were bearing the "white man's burden," while French colonialists invoked la mission civilisatrice to justify their empire. Portugal, whose imperial activities were hardly distinguished, believed it was promoting a certain missão civilizadora. Even many of the officials of the former Soviet Union genuinely believed they were leading the world toward a socialist utopia despite the many cruelties that communist rule inflicted.Of course, the United States has by far the better claim to virtue than Stalin or his successors, but Obama was right to remind us that all countries prize their own particular qualities.
So when Americans proclaim they are exceptional and indispensable, they are simply the latest nation to sing a familiar old song. Among great powers, thinking you're special is the norm, not the exception.

Myth 2
The United States Behaves Better Than Other Nations Do.
Declarations of American exceptionalism rest on the belief that the United States is a uniquely virtuous nation, one that loves peace, nurtures liberty, respects human rights, and embraces the rule of law. Americans like to think their country behaves much better than other states do, and certainly better than other great powers.
If only it were true. The United States may not have been as brutal as the worst states in world history, but a dispassionate look at the historical record belies most claims about America's moral superiority.
For starters, the United States has been one of the most expansionist powers in modern history. It began as 13 small colonies clinging to the Eastern Seaboard, but eventually expanded across North America, seizing Texas, Arizona, New Mexico, and California from Mexico in 1846. Along the way, it eliminated most of the native population and confined the survivors to impoverished reservations. By the mid-19th century, it had pushed Britain out of the Pacific Northwest and consolidated its hegemony over the Western Hemisphere.
The United States has fought numerous wars since then -- starting several of them -- and its wartime conduct has hardly been a model of restraint. The 1899-1902 conquest of the Philippines killed some 200,000 to 400,000 Filipinos, most of them civilians, and the United States and its allies did not hesitate to dispatch some 305,000 German and 330,000 Japanese civilians through aerial bombing during World War II, mostly through deliberate campaigns against enemy cities. No wonder Gen. Curtis LeMay, who directed the bombing campaign against Japan, told an aide, "If the U.S. lost the war, we would be prosecuted as war criminals." The United States dropped more than 6 million tons of bombs during the Indochina war, including tons of napalm and lethal defoliants like Agent Orange, and it is directly responsible for the deaths of many of the roughly 1 million civilians who died in that war.
More recently, the U.S.-backed Contrawar in Nicaragua killed some 30,000 Nicaraguans, a percentage of their population equivalent to 2 million dead Americans. U.S. military action has led directly or indirectly to the deaths of 250,000 Muslims over the past three decades (and that's a low-end estimate, not counting the deaths resulting from the sanctions against Iraq in the 1990s), including the more than 100,000 people who died following the invasion and occupation of Iraq in 2003. U.S. drones and Special Forces are going after suspected terrorists in at least five countries at present and have killed an unknown number of innocent civilians in the process. Some of these actions may have been necessary to make Americans more prosperous and secure. But while Americans would undoubtedly regard such acts as indefensible if some foreign country were doing them to us, hardly any U.S. politicians have questioned these policies. Instead, Americans still wonder, "Why do they hate us?"
The United States talks a good game on human rights and international law, but it has refused to sign most human rights treaties, is not a party to the International Criminal Court, and has been all too willing to cozy up to dictators -- remember our friend Hosni Mubarak? -- with abysmal human rights records. If that were not enough, the abuses at Abu Ghraib and the George W. Bush administration's reliance on waterboarding, extraordinary rendition, and preventive detention should shake America's belief that it consistently acts in a morally superior fashion. Obama's decision to retain many of these policies suggests they were not a temporary aberration.
The United States never conquered a vast overseas empire or caused millions to die through tyrannical blunders like China's Great Leap Forward or Stalin's forced collectivization. And given the vast power at its disposal for much of the past century, Washington could certainly have done much worse. But the record is clear: U.S. leaders have done what they thought they had to do when confronted by external dangers, and they paid scant attention to moral principles along the way. The idea that the United States is uniquely virtuous may be comforting to Americans; too bad it's not true.

Myth 3
America's Success Is Due to Its Special Genius.
The United States has enjoyed remarkable success, and Americans tend to portray their rise to world power as a direct result of the political foresight of the Founding Fathers, the virtues of the U.S. Constitution, the priority placed on individual liberty, and the creativity and hard work of the American people. In this narrative, the United States enjoys an exceptional global position today because it is, well, exceptional.
There is more than a grain of truth to this version of American history. It's not an accident that immigrants came to America in droves in search of economic opportunity, and the "melting pot" myth facilitated the assimilation of each wave of new Americans. America's scientific and technological achievements are fully deserving of praise and owe something to the openness and vitality of the American political order.
But America's past success is due as much to good luck as to any uniquely American virtues. The new nation was lucky that the continent was lavishly endowed with natural resources and traversed by navigable rivers. It was lucky to have been founded far from the other great powers and even luckier that the native population was less advanced and highly susceptible to European diseases. Americans were fortunate that the European great powers were at war for much of the republic's early history, which greatly facilitated its expansion across the continent, and its global primacy was ensured after the other great powers fought two devastating world wars. This account of America's rise does not deny that the United States did many things right, but it also acknowledges that America's present position owes as much to good fortune as to any special genius or "manifest destiny."

Myth 4
The United States Is Responsible for Most of the Good in the World.
Americans are fond of giving themselves credit for positive international developments. President Bill Clinton believed the United States was "indispensable to the forging of stable political relations," and the late Harvard University political scientist Samuel P. Huntington thought U.S. primacy was central "to the future of freedom, democracy, open economies, and international order in the world." JournalistMichael Hirsh has gone even further, writing in his book At War With Ourselvesthat America's global role is "the greatest gift the world has received in many, many centuries, possibly all of recorded history." Scholarly works such as Tony Smith's America's Missionand G. John Ikenberry's Liberal Leviathanemphasize America's contribution to the spread of democracy and its promotion of a supposedly liberal world order. Given all the high-fives American leaders have given themselves, it is hardly surprising that most Americans see their country as an overwhelmingly positive force in world affairs.
Once again, there is something to this line of argument, just not enough to make it entirely accurate. The United States has made undeniable contributions to peace and stability in the world over the past century, including the Marshall Plan, the creation and management of the Bretton Woods system, its rhetorical support for the core principles of democracy and human rights, and its mostly stabilizing military presence in Europe and the Far East. But the belief that all good things flow from Washington's wisdom overstates the U.S. contribution by a wide margin.
For starters, though Americans watching Saving Private Ryanor Pattonmay conclude that the United States played the central role in vanquishing Nazi Germany, most of the fighting was in Eastern Europe and the main burden of defeating Hitler's war machine was borne by the Soviet Union. Similarly, though the Marshall Plan and NATO played important roles in Europe's post-World War II success, Europeans deserve at least as much credit for rebuilding their economies, constructing a novel economic and political union, and moving beyond four centuries of sometimes bitter rivalry. Americans also tend to think they won the Cold War all by themselves, a view that ignores the contributions of other anti-Soviet adversaries and the courageous dissidents whose resistance to communist rule produced the "velvet revolutions" of 1989.
Moreover, as Godfrey Hodgson recently noted in his sympathetic but clear-eyed book, The Myth of American Exceptionalism, the spread of liberal ideals is a global phenomenon with roots in the Enlightenment, and European philosophers and political leaders did much to advance the democratic ideal. Similarly, the abolition of slavery and the long effort to improve the status of women owe more to Britain and other democracies than to the United States, where progress in both areas trailed many other countries. Nor can the United States claim a global leadership role today on gay rights, criminal justice, or economic equality -- Europe's got those areas covered.
Finally, any honest accounting of the past half-century must acknowledge the downside of American primacy. The United States has been the major producer of greenhouse gases for most of the last hundred years and thus a principal cause of the adverse changes that are altering the global environment. The United States stood on the wrong side of the long struggle against apartheid in South Africa and backed plenty of unsavory dictatorships -- including Saddam Hussein's -- when short-term strategic interests dictated. Americans may be justly proud of their role in creating and defending Israel and in combating global anti-Semitism, but its one-sided policies have also prolonged Palestinian statelessness and sustained Israel's brutal occupation.
Bottom line: Americans take too much credit for global progress and accept too little blame for areas where U.S. policy has in fact been counterproductive. Americans are blind to their weak spots, and in ways that have real-world consequences. Remember when Pentagon planners thought U.S. troops would be greeted in Baghdad with flowers and parades? They mostly got RPGs and IEDs instead.

Myth 5
God Is on Our Side.
A crucial component of American exceptionalism is the belief that the United States has a divinely ordained mission to lead the rest of the world. Ronald Reagan told audiences that there was "some divine plan" that had placed America here, and once quoted Pope Pius XII saying, "Into the hands of America God has placed the destinies of an afflicted mankind." Bush offered a similar view in 2004, saying, "We have a calling from beyond the stars to stand for freedom." The same idea was expressed, albeit less nobly, in Otto von Bismarck's alleged quip that "God has a special providence for fools, drunks, and the United States."
Confidence is a valuable commodity for any country. But when a nation starts to think it enjoys the mandate of heaven and becomes convinced that it cannot fail or be led astray by scoundrels or incompetents, then reality is likely to deliver a swift rebuke. Ancient Athens, Napoleonic France, imperial Japan, and countless other countries have succumbed to this sort of hubris, and nearly always with catastrophic results.
Despite America's many successes, the country is hardly immune from setbacks, follies, and boneheaded blunders. If you have any doubts about that, just reflect on how a decade of ill-advised tax cuts, two costly and unsuccessful wars, and a financial meltdown driven mostly by greed and corruption have managed to squander the privileged position the United States enjoyed at the end of the 20th century. Instead of assuming that God is on their side, perhaps Americans should heed Abraham Lincoln's admonition that our greatest concern should be "whether we are on God's side."
Given the many challenges Americans now face, from persistent unemployment to the burden of winding down two deadly wars, it's unsurprising that they find the idea of their own exceptionalism comforting -- and that their aspiring political leaders have been proclaiming it with increasing fervor. Such patriotism has its benefits, but not when it leads to a basic misunderstanding of America's role in the world. This is exactly how bad decisions get made.
America has its own special qualities, as all countries do, but it is still a state embedded in a competitive global system. It is far stronger and richer than most, and its geopolitical position is remarkably favorable. These advantages give the United States a wider range of choice in its conduct of foreign affairs, but they don't ensure that its choices will be good ones. Far from being a unique state whose behavior is radically different from that of other great powers, the United States has behaved like all the rest, pursuing its own self-interest first and foremost, seeking to improve its relative position over time, and devoting relatively little blood or treasure to purely idealistic pursuits. Yet, just like past great powers, it has convinced itself that it is different, and better, than everyone else.
International politics is a contact sport, and even powerful states must compromise their political principles for the sake of security and prosperity. Nationalism is also a powerful force, and it inevitably highlights the country's virtues and sugarcoats its less savory aspects. But if Americans want to be truly exceptional, they might start by viewing the whole idea of "American exceptionalism" with a much more skeptical eye.
Stephen M. Walt
Foreign Policy

.~`~.
II
The Myth of American Exceptionalism
by Andranik Migranyan

When the Soviet Union collapsed, America loomed as the gleaming superpower. It looked like the country had solved all of its problems. It was the envy of the world. An end of history loomed. No longer. History has come back with a vengeance. And today, after a decade of ruinous wars, the only things worth copying are the memories.
Americans are only beginning to comprehend their difficulties. Perhaps this should not be surprising. For Americans have long been weaned on the notion that they represent an exceptional nation. And, to be fair, the American belief in exceptionalism is not exceptional. Quite the contrary. Throughout history, countries and peoples have believed that they were exceptional. The ancient Greeks believed it, and called everyone else “barbarian.” So did the Romans, who conquered the world and believed they were gods. In more recent history, we had the Anglo-Saxons, who built the British Empire, which, in its expanse, spread further and wider than any previous imperium. Russia, too, is intimately acquainted with the idea of its own exceptionalism. We need only recall Hegumen Philotheus of Pskov, who talked about Moscow being the third Rome and that there would not be a fourth one. The idea of Russian exceptionalism was even more strongly expressed in Marxist-Leninist ideology, when Moscow created a denationalized ideological empire with a calling to free mankind from the tyranny of capitalism, and believed it had a historic mission to bring happiness to the entire world through a global victory of socialism, and later communism. It claimed that all people in the world would enjoy not only equality of opportunity, but of results. As a rule, all these ideas of exceptionalism rested on the twin pillars of ideology and myths.
Myths and ideological impulses abound in American history, too. The uniqueness of the country, its isolation from the rest of the world, and the unprecedented opportunity for growth and prosperity created the myth of the U.S. as a promised land that bestows upon its people unlimited room for development, personal freedom, entrepreneurship, and wealth. The American people, as the myth goes, enjoy and possess a global leadership mandate to enlighten the rest of the world and spread democratic values and institutions. At certain stages, when countries and people seem to be experiencing progress, they believe in their own myths as it seems fate itself is leading them forward and reality appears to bolster their claims to exceptionalism and a special place in the world. In this sense, American exceptionalism as a part of the American dream has long received confirmation in the continued development of both American society and the American state.

One of the main ideas of the American dream and American exceptionalism is that of freedom of the land, in which free people arrived and settled, and by the strength of their honest labor and the Protestant Ethic, achieved great results in their work, bringing prosperity to themselves and others. At the heart of this American dream and exceptionalism, lay the foundational notion that people have unlimited possibility to move up the social ladder without regard to national origin, starting social stratum, ethnic, religious or other association by birth, because society provided unlimited opportunity for economic, socio-cultural, or other advancement.
Another, very important feature of American exceptionalism was the certainty of Americans that they had the best Constitution--one that was created by a single stroke, thanks to the genius of the Founding Fathers, regarded by many as legendary demi-gods. Then there is the belief that American society is a nearly classless one. Here is a society that effectively battled poverty and created just relations between classes and social groups.
The problem comes, however, when these idealized myths run up against bleak realities. Consider the Soviet Union. For Russians remember very well that the worse the economy got in the Soviet Union and the weaker our international positions grew, the louder, intensively, and even angrily the Kremlin’s octogenarian leadership chanted the mantra of its own exceptionalism—the liberating mission of the Soviet Union, the historic significance of Marxist ideology and the inevitability of the triumph of socialism and communism worldwide. I believe that when Vladimir Putin wrote in his New York Times essay [A Plea for Caution From Russia. What Putin Has to Say to Americans About Syria] that it is very dangerous to foster the idea of exceptionalism among Americans, he spoke from the point of view of someone whose country had already suffered the collapse of such illusions. It is perilous for politicians and society to fail to notice the moment in which the gap between ideology and reality becomes an abyss. In our case, such failure led to the collapse of the USSR. And, if I understand Putin correctly, he is calling on Americans not to repeat our mistakes. This is why, I think, many American politicians, analysts and journalists, instead of thanking President Putin for the friendly piece of advice, wrongly took offence. Putin was not disparaging America; he was warning it. And for a number of reasons his concerns are not unwarranted.

First, how true is it still that the vast majority of Americans believe in individualism, try to rely exclusively on their own labor and creative energy to reach prosperity for themselves and their families, as well as for society as a whole? We can immediately see how much individualism still lives in American society. What happens today is a far cry from the minimalist government of old and the weight of individual efforts on behalf of most of Americans. As Mitt Romney mentioned during his presidential campaign in 2012, 47 percent of Americans do not pay income taxes, but believe the government must help them with health care, nutrition (by providing food stamps), pay for their living, and help them in a number of other spheres, because they are, on their own, unable to take care of themselves and their families, and depend on the government to a great extent. Some estimates put the figure of such people even higher, at 49 percent, but this figure includes people who rely on the government due to old age, and receive Social Security and Medicare. Even more modest estimates put the proportion of dependents on the government at 35 percent. Many conservative analysts and politicians believe that this has already led to America losing its way of life, turned it into a socialist country akin to those of Western or Northern Europe, and made it a de facto “nanny state” that provides for an ever-increasing proportion of Americans.
The next important notion at the foundation of American exceptionalism and the American dream is that of unlimited vertical mobility. The situation here is similarly divorced from reality. Among the developed countries, the U.S. ranks close to the bottom on vertical mobility, while the smooth work of social advancement powered for a long time the myth of American exceptionalism. In a recent article in Izvestia, the American author Edward Luttwak, either due to naivete or because he hopes that no one in Russia has any idea of what is happening in the United States, pointed to the rise of Senator Menendez, whose parents were poor Cuban immigrants. Menendez, with his somewhat questionable reputation, is perhaps not an example of meritocracy at its best, and it is a pity that Luttwak did not think of someone else. One of my American colleagues—a former high-ranking official of the presidential administration—sardonically noted that Menendez’s case is hardly proof of exceptionalism, as nowadays any fool in the United States can become a Senator. To be fair, we have to say this is not unique to the United States—nowadays, just about anyone in any country can become a deputy in its parliament. According to Pew Research Center, data for the past few decades shows an increasing tendency of social class to influence the prospects of the next generation (income and education of parents are a stronger predictor of social class in the U.S. than in Canada, and Western or Northern European countries). In other words, we can see a dampening of social mobility, but the myth of it is still alive and well, and constantly parroted by politicians, analysts and journalists.
The near classlessness of American society is another prominent myth. Since the 1970s, the middle class has not only failed to grow, but has shrunk. Poverty is not only not being alleviated despite the constant fight against it, but since the time of Lyndon Johnson in the 1960s, it has claimed more people. Recent data shows that American society added fifteen million more people to the ranks of the poor in the twenty-first century. At the same time, for the first time in U.S. history, the top 1 percent of earners received 19.3 percent of total household income, which shows that social stratification is increasing rapidly. It is no accident that, during the last presidential campaign, Democrats claimed Republicans represented the “1 percent”—millionaires and billionaires in the country, while the Democratic Party claimed to represent the other 99 percent, who constantly seem to lose on the free market and need government support.
There is another circumstance indicative of the fact that the myth of American exceptionalism is in deep crisis. It is the fact that, while once many countries tried to copy the American political system and enviously read the U.S. Constitution that had persevered intact for so long, it is increasingly evident that this Constitution, written in the eighteenth century, is increasingly antiquated. The government only grows more dysfunctional. The shutdown has not been shut down. A default on the government’s debt looms in just a few days, threatening both the American and the world economy. The problem is that the division of power and checks and balances system ordained by the eighteenth-century Constitution as well as a few other conditions that now aggravate the situation, is presently creating a mechanism of power that cannot function in the changing political climate without one party being in control of both houses in Congress, as well as having a supermajority in the Senate of sixty or more Senators, in addition to controlling the White House to be able to adopt any serious decisions. Otherwise, any decision can be blocked by the excessive checks and balances.

One last word on American exceptionalism is in order. The global economic crisis of 2008-2009 showed that the American economy had fewer levers of handling the crisis than did, as believed, the Chinese economy. The political system, as we already said, demonstrated its extreme dysfunctionality in decision making. In international relations, the sole superpower made a series of crucial decisions in the wake of September 11, which led to prolonged and torturous wars in Iraq and Afghanistan, negatively affecting not just the U.S., but also the region.
The Obama administration’s decisions about Libya, Egypt, and Syria were not marked by deep wisdom either. The U.S. left Iraq without having accomplished its goals, without leaving a democracy, or any sort of order and stability in their wake, and without even a U.S.-friendly government there. They are leaving Afghanistan with unclear consequences for the future of the country. Together with the French, Italians and other countries, American interference destroyed Libyan governance and no one can guess what will happen next. Washington is at a loss as to what to do with Egypt, which it has significantly destabilized. The United States is mired in difficulty with regard to Iran, Syria and other problematic situations. We can thus conclude unequivocally about Washington’s global role that American politicians need to wake up to the fact that the epoch in which American strategists believed they could rule the world has come to an end. A new era has begun, in which the U.S. must negotiate with its partners and allies, learn to take into account their interests, and create coalitions to solve pressing problems that cannot be solved single-handedly even by such a powerful country as the United States. The United States remains the preeminent economic powerhouse despite its colossal government debt and acute social and other problems. The defense spending in all other leading countries combined cannot reach American levels, while all the same the U.S. seems to be on a downward path. The country is shedding more and more elements of its exceptionalism both domestically and internationally, while they are still being cultivated in American mythology and ideology repeated daily by politicians and neocon analysts.
This, friends, is why I think that the last paragraph of Putin’s article in The New York Times provoked such a violent reaction among the American establishment. Though Putin did not explicitly say that the emperor has no clothes, he hinted that the emperor does not know very well what his garb is. When I discussed this notion with a friend of mine who is an American pundit, he noted very cleverly that even though the emperor is not fully naked, he has failed to notice that his clothes have begun to slip off.
Andranik Migranyan
The National Interest
---------------------------------------------------------------
My working and personal relationship with President Obama is marked by growing trust. I appreciate this. I carefully studied his address to the nation on Tuesday. And I would rather disagree with a case he made on American exceptionalism, stating that the United States’ policy is “what makes America different. It’s what makes us exceptional.” It is extremely dangerous to encourage people to see themselves as exceptional, whatever the motivation. There are big countries and small countries, rich and poor, those with long democratic traditions and those still finding their way to democracy. Their policies differ, too. We are all different, but when we ask for the Lord’s blessings, we must not forget that God created us equal.
Vladimir V. Putin
The New York Times
---------------------------------------------------------------

.~`~.
III
The Myth of American Exceptionalism
by Michael Gene Sullivan

"Patriotism is, fundamentally, a conviction that a particular country is the best in the world because you were born in it..."
George Bernard Shaw

Vladimir Putin recently said America is not exceptional, and the flag-draped idiocracy has gone nuts. How dare he! And Putin's history of brutal lawlessness became hotly discussed, which is what's called an "Ad Hominem" attack -- rather than argue the point, attack the speaker. And with Putin there is so much to attack! The guy is a jerk. But what about the whole "exceptionalism" thing?
Now, I've never understood the concept of "American Exceptionalism." What is it, exactly, that we are an exception to? It seems to mean, basically, that whatever rules apply to all other countries should not apply to us. No one should have nuclear, chemical, or biological weapons -- except us, and we can use them whenever we like. Offensive military action, attacking a country that has not attacked you, is absolutely wrong... except when we do it. Then it's unquestioningly hunky-dory. No country should interfere with the internal political workings of another country, try to influence its elections, or assassinate its elected leaders without declaring war. Except the United States, which has used all those weapons and more to undermined every government -- democratically elected or not -- that we cannot profit from. "American Exceptionalism" is simply the belief that internationally recognized rules, morals, and ethics should apply to everyone - except the United States. I'm sure every country would love to have the same exceptionalism, but they are not strong enough to impose their will on just about everyone else. So instead we are despised for openly demanding that every other country accept that the U.S. is special, exceptional, and fundamentally better than they.
The U.S. has always had two things that make us special, and have dictated our rise to dominance -- the Atlantic and the Pacific. That's it. We have oceans that divide us from our major industrialized enemies. This means that in both of the major wars of the 20th century our factories didn't get bombed. Really, that's it. Every other industrial nation had their factories destroyed, and lost a lot of their skilled workforce. The U.S. -- which also entered both wars after much of the damage had been done -- didn't suffer industrial collapse, and after each war benefitted by becoming the factory for the rest of the world. Basic consumer items were "Made in America" because it was very difficult to make them anywhere else, and the world was happy to buy them from us. Our economy boomed because our factories hadn't been bombed, and they hadn't been bombed because we have these two big oceans on either side. It's nothing inherent in the American soul or mind, no special spirit, no divine providence, no exceptionalism. Our factories didn't get bombed, and theirs did. And our economic slide began in the late 60s, when they finished rebuilding their factories. So there is nothing exceptional about our economy, or our economic theories, or our way of life.
                   ---------------------------------------------------------------
Υπάρχουν πολλές απαντήσεις στο ερώτημα για ποιόν λόγο η οικονομία των ΗΠΑ είναι τόσο ισχυρή, αλλά η πιο απλή απάντηση είναι η στρατιωτική ισχύς. 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες κυριαρχούν ολοκληρωτικά σε μια ήπειρο που είναι απρόσβλητη από εισβολές και κατοχή και στην οποία ο στρατός τους υπερισχύει του στρατού των γειτόνων τους. Σχεδόν όλες οι βιομηχανικές δυνάμεις στον κόσμο βίωσαν κάποιον καταστροφικό πόλεμο των εικοστό αιώνα. 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διεξήγαγαν πόλεμο, αλλά η ίδια η Αμερική δεν τον βίωσε ποτέ. 
Η στρατιωτική ισχύς και η γεωγραφική πραγματικότητα δημιούργησαν μια οικονομική πραγματικότητα. Άλλες χώρες έχασαν χρόνο πασχίζοντας να συνέλθουν από πολέμους. 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες όχι.
 Στην πραγματικότητα αναπτύχθηκαν χάρις σε αυτούς. 
Αναλογιστείτε αυτό το απλό γεγονός... 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ελέγχουν όλους τους ωκεανούς του κόσμου... 
Η ναυτική ισχύς όλου του υπόλοιπου κόσμου μαζί δεν μπορεί ούτε καν να πλησιάσει εκείνη του Ναυτικού των ΗΠΑ...
Όλοι μας θυμώμαστε τον όρο Δανεισμού -όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες προμήθευαν τη Βρετανία με καταστροφείς και άλλα υλικά για να πολεμήσουν τους Γερμανούς- αλλά ο όρος Εκμισθώσεως συχνά λησμονείται. 
Με τον όρο Εκμισθώσεως οι Βρετανοί παρέδωσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν όλες τις ναυτικές εγκαταστάσεις τους στο δυτικό ημισφαίριο. 
Με τον έλεγχο αυτών των εγκαταστάσεων και τον ρόλο που έπαιζε το Ναυτικό των ΗΠΑ στις περιπολίες στον Ατλαντικό, οι Βρετανοί αναγκάστηκαν να δώσουν στους Αμερικανούς τα κλεδιά του Βορείου Ατλαντικού, ο οποίος άλλωστε ήταν η δίοδος της Ευρώπης προς τον κόσμο.
Μια λογική εκτίμηση του κόστους που είχε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος για τον κόσμο ήταν περίπου πενήντα εκατομμύρια νεκροί (στρατιώτες και πολίτες). Σ'αυτόν τον πόλεμο η Ευρώπη είχε κομματιαστεί, και τα έθνη είχαν ρημαχτεί.
 Αντίθετα οι Ηνωμένες Πολιτείες έχασαν γύρω στο μισό εκατομμύριο στρατιώτες και δεν είχαν σχεδόν καθόλου απώλειες πολιτών.
 Στο τέλος του πολέμου, η αμερικανική βιομηχανία ήταν πολύ πιο ισχυρή από ό,τι πριν από τον πόλεμο. 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν το μοναδικό εμπόλεμο έθνος για το οποίο ίσχυσε αυτό. 
Δεν βομβαρδίστηκε καμμία αμερικανική πόλη (εκτός από το Περλ Χάρμπορ), δεν υπήρξε ξένη κατοχή σε καμμία αμερικανική περιοχή (εκτός από δύο μικρά νησιά στς Αλεούτιες Νήσους), και οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέστησαν λιγότερο από το 1 τοις εκατό των απωλειών του κόσμου. 
Με αυτό το τίμημα, οι Ηνωμένες Πολιτείες βγήκαν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έχοντας όχι μόνο τον έλεγχο του Βόρειου Ατλαντικού αλλά και ως κυρίαρχοι των ωκεανών [και άρα του εμπορίου] όλου του κόσμου.
Επίσης κατείχαν τη Δυτική Ευρώπη, διαμορφώνοντας τις μοίρες χωρών όπως η Γαλλία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Ιταλία, ακόμη και η Μεγάλη Βρετανία. Ταυτόχρονα, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέκτησαν και κατέλαβαν την Ιαπωνία, σχεδόν ως αποτέλεσμα των ευρωπαϊκών εκστρατειών...
Να μια ερώτηση: 
Η ξεκάθαρη ανάδυση των Ηνωμένων Πολιτειών το 1945 ως η αποφασιστική παγκόσμια δύναμη ήταν ένα ιδιοφυές μακιαβελικό παιχνίδι; 
Οι Αμερικανοί πέτυχαν παγκόσμια υπεροχή με κόστος 500.000 νεκρούς, σε έναν πόλεμο όπου χάθηκαν πενήντα εκατομμύρια άλλοι. 
Ήταν ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ ιδιοφυώς αδίστακτος, ή το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έγιναν υπερδύναμη ήταν κάτι που απλά συνέβη κατά τις προσπάθεια του Ρούζβελτ να επιβάλει τις «τέσσερις ελευθερίες» και την Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών;...
                                                            George Friedman
           ---------------------------------------------------------------
And, despite our militarism, our military isn't exceptional, either. Historically the U.S. has actually been very select about waging war. History: In WWII England declared war on Nazi Germany, France declared war on Nazi Germany, the U.S.... didn't. We waited until Germany declared war on us, years later, after our "allies" had been devastated. That's how important defeating fascism was to America. In WWI we didn't enter it until the war was almost over. In the war against Spain we declared war on a poor nation whose empire was collapsing as colonial rebels fought for freedom... and the U.S. spent more time and money fighting against those Freedom Fighters than we did against the Spanish. The war on Mexico? We took land from a poor, weak country. Vietnam? Somalia? Iraq? Afghanistan? And don't get me started on the Indian Wars. I'm no militarist, but Alexander the Great took on the freakin' Persians! Rome fought Carthage, the Moors took on the Mediterranean Basin, the Irish took on the British, the British took on Napoleon, and Napoleon took on the rest of Europe. Geronimo took on the United States. The Mongols took on the world.
American military prestige is built on not fighting major powers at their height, on fighting small powers, or coming into major wars late.
And with our history of spying on, blacklisting, jailing, and killing law-abiding unionists, civil rights activists, environmentalists, feminists, Anarchists, Communists, and Socialists, and with the evolving story about how extensive the NSA's spying on us has been, how craven our elected officials have been in the face of it, or how journalists have been and continue to be jailed for reporting on our government's misdeeds, one certainly can't say our freedoms are exceptional. They can be ignored by the government just like the rights of the citizens of every other country.
And in a time of monarchy was our democratic founding exceptional? Remember: the Founders didn't want independence right off the bat, they wanted something like Home Rule. And when they did get independence there was a movement to make Washington "President for Life," i.e. king - like so many other countries had. Except the Swiss. They've had democracy for almost 800 years. If our democracy makes us exceptional should that make them extra-super exceptional?
No, it shouldn't, because no country is exceptional. America is just another country which benefitted from an accident of geography. Heck, if the colonies had been a bit closer to England the American rebellion (I can't say "our rebellion" since my ancestors were, at that time, enslaved by those fighting for "freedom") probably would have been crushed like the rebellions in Scotland and Ireland. So jumping up and down about how "exceptional" America is strikes my as pointless. Egypt thought it was exceptional, so did Persia, so did Rome. So did England at their height, and so did Japan before their fall. So did Germany. So did the U.S.S.R.
I'm not saying the United States isn't neat, or that I'd want to live anywhere else. I like lotsa stuff about my country! I like the free public schools, the clean water, and the clean-ish air. I like the lack of dead bodies in the street. Of course right now there are those want to privatize education, de-fund the whole water and air cleaning thing, and give everyone guns, but that's beside the point. There are a lot of great things about my country, but insisting on being exceptional isn't one of them. In fact, given the history of Great Powers, our trumpeting our exceptionalism is, ironically, rather typical.
Instead of demanding special treatment from the world, perhaps we should focus on making this country the best we can, helping those most in need, investing in creating an environmentally sustainable economy to hand on to our children, and emphasizing peaceful conflict resolution rather than threatening to hurl missiles at anyone we don't like. That is how we can be, if not exceptional, at least admirable.
Michael Gene Sullivan
The Huffington Post

.~`~.
IV
The Myth of American Exceptionalism
by Oliver Stone and Peter Kuznick

When Vladimir Putin chastized Barack Obama for invoking "American exceptionalism" to justify a unilateral military strike against Syria, Americans protested vehemently. Putin's dismal human rights record made many join Senate Foreign Relations Committee Chairman Robert Menendez in wanting to "vomit."
But Americans ought not dismiss this message. Whatever moral authority the United States gained for helping the Soviets defeat Germany in World War II or for its "victory" in the Cold War has faded in a narrative of unpopular wars and repression that includes Iran, Guatemala, Cuba, Vietnam, Laos, Cambodia, Brazil, the Dominican Republic, Greece, Indonesia, Chile, Nicaragua, El Salvador, Iraq, Libya, and Afghanistan.
As Samuel Huntington aptly reminded readers in a statement of particular relevance to the United States,
"The West won the world not by the superiority of its ideas or values or religion … but rather by its superiority in applying organized violence. Westerners often forget this fact; non-Westerners never do."
Americans, however, can't forget what they never learned in the first place. The National Report Card issued in June 2011 found that high school seniors tested worse in U.S. history than in any other field, including math and science. Only 12% were judged "proficient."
Devoid of historical knowledge, Americans substitute myths like exceptionalism -- a belief that dates back to John Winthrop's 1630 declaration that the new colony will be a "city upon a hill" for all the world to follow. Exceptionalism underlay embrace of "manifest destiny." Woodrow Wilson stated it most directly when he gushed after the Paris Peace conference, "At last the world knows America as the savior of the world!"
The belief in America's unique altruism and single-minded commitment to freedom and democracy propelled the early Cold War, despite George Kennan's top secret 1948 memo explaining:
"We have about 50% of the world's wealth, but only 6.3% of its population. . . . We cannot fail to be the object of envy and resentment. Our real task in the coming period is to devise a pattern of relationships which will permit us to maintain this position of disparity. ... To do so, we ... should cease to talk about vague and ... unreal objectives such as human rights, the raising of the living standards, and democratization ... we are going to have to deal in straight power concepts."
Since the 1980s, exceptionalism has become American leaders' mantra. Henry Kissinger, despite having blood on his hands from Vietnam, Cambodia, Chile, Bangladesh and East Timor, wrote that the U.S. acts for "the well-being of all mankind," explaining that "Americans have always seen their role in the world as the outward manifestation of an inward state of grace."
Ronald Reagan propounded this repeatedly, even while supporting death squads in Central America and unleashing the tides of Islamic extremism across Central Asia.
Secretary of State Madeleine Albright had the temerity to declare, "If we have to use force, it is because we are America; we are the indispensable nation."
Earlier this year, Hillary Clinton stated, "We are the indispensable nation. We are the force for progress, prosperity, and peace," which might seem an odd statement from a woman who supported the wars in Iraq, Afghanistan, and Libya as well as the bombing of Syria.
But even more galling was Obama's Fort Bragg address to troops returning from Iraq. He commended their willingness to sacrifice "so much for a people that you had never met," which, he insisted, was "part of what makes us special as Americans. Unlike the old empires, we don't make these sacrifices for territory or for resources. We do it because it's right ... a unique willingness among nations to pay a great price for the progress of human freedom and dignity. This is who we are. That's what we do as Americans." Towards the end Alan Greenspan, the long-serving chair of the Federal Reserve Board of Governors, thought such statements absurd. "I am saddened," he wrote, "that it is politically inconvenient to acknowledge what everyone knows: the Iraq war is largely about oil."
But when viewed through the lens of exceptionalism, even the worst atrocities can become tolerable to the historically challenged. The U.S. invasion of Vietnam is the most egregious case of external aggression by any nation in the post-WWII era. Martin Luther King, America's greatest moral voice since the Second World War, said, "If America's soul becomes totally poisoned, part of the autopsy must read: Vietnam." However, a recent Gallup poll found that 51% of Americans between the ages of 18 and 29 believe the war was "not a mistake." In May 2012, Obama announced a 13-year "commemoration" of the Vietnam War, honoring those Americans who fought "heroically to protect the ideals we hold dear as Americans."
We wonder which ideals, exactly, Obama was referring to. A few years before his death, former secretary of Defense Robert McNamara told students at American University that 3.8 million Vietnamese died in that war. Most college students, when asked in informal surveys, place the number at a quarter of that amount or less. The Vietnam Memorial Wall in D.C. contains the names of 58,272 Americans who died in the war. Its message is that the tragedy of that wretched war was that 58,000 Americans died. The wall is 146 feet long.
Imagine a wall that also contained the names of all the Vietnamese, Cambodians, Laotians, and others who died. Such a wall would be over 4 miles long. It would not only be a fitting memorial to all the victims of "American exceptionalism," it would be a perfect tombstone for that most dangerous of American myths.
Oliver Stone and Peter Kuznick
USA TODAY

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

- Για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής - μέρος α'.
- Γιατί ο φιλελευθερισμός αρέσει στους Αμερικανούς -ή γιατί δεν αρέσει ο ρεαλισμός- και η ρητορική εναντίον της πρακτικής.
- Άκουσε ο Κομφούκιος να λένε: Περί εθνικής ή διεθνούς προπαγάνδας - εθνικού συμφέροντος και οικουμενικού καλού - Και ο Κομφούκιος αποκρίθηκε... E.H.Carr.
- Και ο Κομφούκιος αποκρίθηκε...
- Μια ερώτηση περί εγκωμίων, καθώς και ένα παράθεμα περί απολαύσεων και ριζοβολήματος στο παρόν που οδηγεί στην άνευρη ακολουθία της ροής του πεπρωμένου και στο μειωμένο ενδιαφέρον για το μέλλον.
- Τελικά, οι Η.Π.Α βρίσκονται σε παρακμή ή μόλις τώρα αρχίζει η ακμή τους; - δυο προσεγγίσεις - Ο «αετός» σε κάθοδο ή μόλις τώρα εκκινεί η άνοδος του; - Μέρος πρώτο.
- Είπαν ή έγραψαν... Περί Soft power και Hard power των Η.Π.Α από τη πλευρά της Κίνας.
- Γιατί η σύγκλιση θρέφει την σύγκρουση. Η εξομοίωση θα απομακρύνει την Κίνα από τις Η.Π.Α.
- E.H.Carr - Τι συνέβη τότε ή μήπως τι (ξανα)συμβαίνει τώρα; Προβληματισμοί (παλαιοί;) πάνω στις προοπτικές μιας νέας διεθνούς τάξης πραγμάτων, μέρος α'.
- Περί εθνικισμού, δημοκρατικής ιδεολογίας -«τέλους της ιστορίας»- του Fukuyama, και χειρισμού της Μέσης Ανατολής από τους ουιλσονιανούς ιδεαλιστές και τους νεοσυντηρητικούς. Η προσέγγιση του εριστικού κ. John Mearsheimer και σύγκριση του έργου του με αυτό του Kenneth Waltz.
- Αμερικανοβυζαντινές υπερβάσεις και διδάγματα ή «πως το Βυζάντιο, και όχι η Ρώμη, μπορεί να συμβάλλει στη διατήρηση της Pax Americana».
- E.H.Carr - Πολιτική, ισχύς και ηθική'η «αντίθεση» μεταξύ της πολιτικής και της ηθικής και ο «διαχωρισμός» των σφαιρών της πολιτικής και της ηθικής που συνδέει την οικονομία με την ηθική, καθώς και ορισμένα ρωμαιοδυτικά παραλειπόμενα.
- Kenneth Waltz (1924-2013).
- Εισαγωγή στην αμερικανική στρατηγική, την Ευρασία και τη συσχέτιση του ΟΑΣΕ με τα θεμελιώδη δικαιώματα και το πεδίο διαχωρισμού Βορρά-Νότου.
- Πλανητικός μετασχηματισμός - Tο τέλος του μακρού 20ού αιώνα.
- Neoconservatism and American Foreign Policy and Why Neoconservatism Still Matters.
- I) Why the Ukraine Crisis Is the West’s Fault. The Liberal Delusions That Provoked Putin. II) Russia Assaults Ukraine-and the Liberal World Order. III) Επιλογικές αναφορές.
*
- Δογματική ομοιομορφία, δογματικός ιμπεριαλισμός και κοσμοπολιτισμός. Οι τρεις τρόποι εξομοίωσης των διεθνών σχέσεων σε μια κατάσταση εσωτερικής πολιτικής προς την πραγμάτωση της διεθνούς κοινωνίας, της civitas maxima ή του υπερ-κράτους και ένα παράρτημα περί αδελφοσύνης και ιμπεριαλισμού.
- Το δίκαιο της ανθρωπότητας - μέρος α´.
- Governing the World: The Rise and Fall of an Idea (Internationalism, Imperialism, The era of Anglo-American world power and the establishment of the League of Nations and its successor, the United Nations) University Lecture with Professor Mark A. Mazower.
- The Endtimes of Human Rights. Ι) Description and Contents ΙΙ) Two Articles by Stephen Hopgood and ΙΙΙ) Video: Session - Stephen Hopgood: The Endtimes of Human Rights (and Humanitarianism?).
- Ιχνηλατώντας τον Internationalism μέρος α´ - A Note on the Origin of the Word 'International' by Hidemi Suganami και Nationalism and internationalism by Nicholas Hans. Προλογικά και εννοιολογικό πλαίσιο από Alfred E. Zimmern, Immanuel Wallerstein και E. H. Carr.
- Thinking Inter-Culturally: From racist and Eurocentric Monologism to Inter-Civilizational Dialogism - John M. Hobson, Professor of Politics and International Relations.
- Κοινή γνώμη, ιδεολογία και ιστοριογραφία.
- Η ισχύς της πειθούς και ο έλεγχος της κοινής γνώμης - μέρος α´. Με αφορμή τα τεκταινόμενα.
- Καντιανισμός, δημοσιότητα, διπλωματία και η μεταστροφή του προσηλυτισμού σε καταδίκη.
- Η έννοια της Προόδου - μέρος β´. Η επιστημονική γνώση, η «μάζα» και τα όρια του φιλελευθερισμού.
*
- Statement by H.E. Mr. Barack Obama President of the United States of America and H.E. Dr. Hassan Rouhani President of the Islamic Republic of Iran at the Sixty-eight Session of the United Nations General Assembly (New York, 24 September 2013).
- I) US President Barack Obama Speech at Berlin's Brandenburg Gate, 2013. II) "A World That Stands as One", Barack Obama's Speech in Berlin, July 24th, 2008. III) Spiegel: Obama's Soft Totalitarianism: Europe Must Protect Itself from America
*
Η.Π.Α.
    
09/16/14--09:43: Israel and the BRICS.

Executive summary
Israel’s growing economic and security links with BRICS members Russia, India and China reflect Jerusalem’s desire to diversify its strategic international ties. Israel is critically aware of the danger of European economic sanctions and, along with some sectors of European Jewry, perceives a rise in Islamic influence in Europe. It also seeks to compensate strategically for what is perceived as declining U.S. interest and capabilities in the region. One key background issue is the Israeli-Palestinian conflict: the three BRICS Eurasian powers may express sympathy with the Palestinian cause, but they do not allow this sentiment to interfere with their strategic and economic ties with Israel.
Collaboration among the BRICS countries is designed to constitute an alternative to the global political and economic dominance of Europe and the U.S. Israel appears to be interested in extending contacts with the grouping, even if its strategic links with the BRICS are still far over-shadowed by those with the U.S. and Europe.

The term BRICS refers to Brazil, Russia, India, China and South Africa. Coined in 2001, the term originally had a purely economic connotation, designating emerging national economies that, according to predictions, would by 2050 be wealthier than the current major economic powers and would supply most of the world’s manufactured goods, services and raw materials. The group was first called BRIC, with South Africa joining in 2010. Additional emerging economies such as Argentina, Indonesia and Turkey reportedly might at some point be added to the group.
The BRICS countries account for 40% of the world’s population and more than 25% of its landmass. BRICS members display considerable disparity in characteristics like GDP per capita, literacy and life expectancy, with India and South Africa generally lagging behind the others. At the global political level members like Brazil and India want to push for United Nations (UN) Security Council reform, while China and India have yet to resolve their territorial disputes.
Even though the group’s designation was arbitrarily assigned to it by a U.S.-based economist, its five members have eagerly bought into the notion of institutionalising their relationship. In recent years BRICS annual summits have addressed political and diplomatic issues and aspired to project influence on regional and global affairs. A recent example of solidarity among BRICS countries was the refusal of the other four to criticise Russia over its annexation of Crimea. Russia and China signed a huge energy deal understood to be Moscow’s response to Western economic sanctions resulting from the Crimea annexation. The group seeks to affect International Monetary Fund policy and to make global financial institutions more equitable: the BRICS summit in Brazil of July 15th-16th 2014 dedicated $150 million to a development bank and reserve fund.
Israel and the BRICS have no specific strategic or economic institutional relationship, nor are they likely to. On the other hand, for diverse reasons Israel is interested in the alternative economic and strategic orientation offered by the BRICS grouping. Accordingly it is placing growing emphasis on developing its ties with Russia, India and China, with some success. In contrast, Israeli-Brazilian and Israeli-South African relations have unique features, but lack a strategic dimension.
With regard to the Palestinian issue upon which Israel is frequently judged at the international institutional level, BRICS members are in many ways an extension of the Non-Aligned Movement that flourished in the 1950s, 1960s and 1970s, meaning that they tend to join votes condemning Israel with regard to the Palestinian cause. This was evident, for example, when in 2011 the Palestine Liberation Organisation asked for UN recognition of Palestine as a state. Brazil, India and South Africa as non-permanent members of the Security Council joined permanent members Russia and China in voting for this proposal.
Yet the BRICS as an institution has yet to engage in direct international diplomacy, and with the exception of South Africa and recently Brazil, BRICS countries do not allow the Palestinian issue to interfere in bilateral strategic and other ties with Israel. The recent BRICS summit in Brazil formulated carefully worded positions on the Middle East that avoided direct criticism of the Assad regime in Syria, endorsed an Israeli-Palestinian two-state solution, criticised Israel’s settlement expansion without mentioning the Israel-Hamas conflict that was raging at the time, and completely failed to mention the Islamic State-Iraq crisis.

Israel and the “RIC” countries
This brings us to the far more expansive issue of Israel’s relations with the Eurasian core of the BRICS: Russia, India and China. Here the government of Israeli prime minister Binyamin Netanyahu has quite clearly set itself the objective of radically expanding strategic and economic relations. While each of these three countries presents unique strategic circumstances, three critical common denominators lie behind this drive.
The first is Israel’s perceived need to balance anticipated economic sanctions by Europe over the Palestinian issue by developing alternative economic relationships. A corollary is Israeli concern over the rise of indigenous Islamic influence in Western Europe and a spike in European anti-Semitism. As former Likud minister of defence and foreign affairs and ambassador in Washington Moshe Arens put it in May 2014, “Slowly but surely, Israel is pivoting toward the east... away from Europe and the sad European legacy”. One example of this dynamic is the reported decision by the Israel Ministry of the Economy to close Israeli trade missions in Sweden and Finland and open them in China, India and Brazil.
A second common concern is the need to balance a perceived decline in U.S. strategic involvement and even capabilities in the Middle East – the latter illustrated, in Israeli eyes, by U.S. failures in managing the Israeli-­Palestinian peace process and subsequent Gaza-related ceasefire attempts in 2014. This state of affairs has generated a requirement to expand Israel’s strategic relationships beyond the Washington-Jerusalem axis. A third concern derives from the second: while anticipated U.S. energy independence reduces Washington’s interest in the Middle East, China and India are becoming ever more dependent on energy supply from countries like Iran and Saudi Arabia. Israel feels a growing need to counter this trend by developing strategic relations with Beijing and New Delhi.
In late May 2014 Prime Minister Netanyahu was interviewed by Bloomberg’s Jeffrey Goldberg, a particularly strategy-minded observer. Goldberg asked: “You just got off the phone with the newly elected prime minister of India. You’re increasingly isolated in parts of Europe. Are you looking east in ways that Israel hasn’t before?” In response, Netanyahu noted that “Israel is rapidly developing relations in Asia... These countries... are not being held back by the continuing conflict.”

Russia
Israel hosts the largest Russian-speaking community outside the former Soviet Union – over a million immigrants who have integrated successfully into the country and who maintain close ties with their former homeland. Soviet-born politicians are rapidly climbing the Israeli political ladder, led by Foreign Minister Avigdor Lieberman, who has openly advocated expanding ties with Russia as a means of balancing Israel’s dependency on the U.S.
Russia is also attractive to Israel because both have a serious problem with Islamic extremism and terrorist attacks, laying the basis for intelligence and defence sales cooperation. Russia is also deeply involved in Syria, on Israel’s northern border, and in light of Egyptian-U.S. tensions is again selling arms to Egypt on Israel’s southern border. Not all this Middle East involvement is to Israel’s liking: in particular, Russia’s support for the Assad regime in Syria and the Islamic Republic of Iran runs counter to Israeli interests. Yet official Israeli protests, if any, are muted.
Moreover, Israeli Middle East experts increasingly point to recent U.S. failures at state-building in Iraq and peacemaking in Israel-Palestine. Some note that Moscow’s understanding of the region appears more perceptive than that of Washington, which is in any case withdrawing from the Middle East region and proving reluctant to entertain any additional military involvement there.
Against this backdrop of concern over the U.S. performance in the Middle East, Israeli diplomacy appears to have identified a need to address Russian actions and motives more positively than in the past. Israel’s refusal to condemn Russia’s occupation of Crimea in a crucial UN vote in late May 2014 is a prominent case in point. Also in May, during a Knesset Foreign and Security Affairs Committee discussion (regarding a rejected request from Moscow to allow one of its missile boats to anchor at Haifa), Lieberman dissented, noting characteristically, “Even though our greatest ally is the U.S., Israel must look after its interests”. One of those interests, incidentally, is a new “hotline” linking Moscow and Jerusalem. Another, as with India and China, is far-reaching academic exchanges and cooperation.
At the economic level Israel’s recent Mediterranean gas discoveries open up the possibility of collaboration with Russian energy companies that are well established in Cyprus, Israel’s energy partner. And Russian-speaking Israelis are setting up joint high-tech and other ventures in Russia.

India
Despite its ongoing conflict with Muslim Pakistan, India was very much in the Non-Aligned anti-Israel camp until the collapse of the Soviet Union and the 1991 Madrid Conference, both of which generated a major thaw in Israel’s relations with both India and China. Today, India and Israel cooperate closely regarding intelligence related to militant Islam, and Israel is India’s second-largest arms supplier. Israeli foreign policy circles anticipate that recently elected Hindu nationalist prime minister Narendra Modi of the Bharatiya Janat Party, with his anti-Islamic ideological history, will tighten relations yet further.

China
Netanyahu travelled to China in May of this year, primarily to seek additional Chinese investment in Israeli high-tech R&D, industry, infrastructure and academia. This effort has become highly controversial in Israel, where some strategic observers fear that China’s economic reach could eventually involve its control over vital sources of raw materials, global transportation and infrastructure links, and knowledge-based industry. Chinese economic dominance in the Middle East in the decades ahead could possibly prove detrimental to Israel’s strategic interests.
Israel and China also have security links involving their defence industries, while Israeli security experts are reportedly advising China in Xinjiang regarding the suppression of Islamic-linked Uighur dissidents. So critical is the Chinese commercial link for Netanyahu, a champion of the struggle to combat terrorist financing, that he has cancelled Israeli involvement in a prominent legal action in the U.S. against a Chinese bank for allegedly laundering money for Hamas.

Brazil and South Africa
The recent football World Cup competition and approaching Olympics are only two of many indications that Brazil sees itself as a major emerging global power. The country’s interest in the Middle East reflects this self-image, much as Brazil’s demographics fuel it: its population comprises some eight million citizens of Syrian, Lebanese and Palestinian extraction, and over 110,000 Jews.
Brazil and Israel have developing economic and security relations, including Israeli arms sales. Parallel to this friendship, Brazil generally seeks proactive and even-handed involvement in the Israeli-Palestinian dispute, again reflecting its aspiration to a higher international profile as an emerging power. Thus Brazil maintains a large Palestinian aid delegation in Ramallah, where it coordinates projects with BRICS partners India and South Africa. It has also suggested that it be added to the Quartet – i.e. the UN, U.S., Russia and the European Union (EU) – an institution that emerged at the instigation of the George W. Bush administration and was briefly a major player in Middle East peace efforts. In July 2014 Brazil was one of several Latin American countries that recalled its ambassador to Israel for consultations regarding the war between Israel and Gaza in protest over the heavy civilian casualties registered in the Gaza Strip.
Perhaps more than any other African country south of the Sahara, South Africa spearheads campaigns that identify Israel’s Palestinian policies as apartheid. It hosted the Durban Conference against Racism in 2001 that effectively launched the boycott, disinvestment and sanctions campaign, and it has raised the issue at BRICS summits.
Indeed, Israel’s relations with South Africa still bear the scars of the apartheid period, when the two countries collaborated on weapons development. At the time Israel’s rationale was that it needed Pretoria’s investment in R&D projects vital for Israeli security. South African resentment is clearly a major factor in the two countries’ lack of strategic collaboration. As with Brazil, economic ties are relatively minor due at least in part to geographic factors. Nor is either country’s Jewish community sufficiently large or endangered to warrant closer attention on Israel’s part along the pattern of, say, its concerns over Russia’s Jews.
Interestingly, despite or alongside this low profile of Israeli-South African relations, Israeli foreign minister Avigdor Lieberman has spearheaded an upgrading of Israel’s relations with a host of African countries in the Sahel and further south. He recently returned from a ten-day “strategic” tour of Rwanda, Ivory Coast, Ghana, Ethiopia and Kenya, and Israel is seeking observer status in the African Union. Lieberman appears to believe, in the spirit of Israel’s periphery doctrine of the 1960s and 1970s, that ties with countries bordering on the Arab world or on hostile Muslim countries will benefit Israel.

Conclusion: benefits and limitations of strategic links with the BRICS
There appear to be two primary strategic reasons for Israel’s developing links with Russia, India and China. One is a drive to give Israel a more balanced set of major international relationships in anticipation of possible European sanctions and U.S. military and economic withdrawal from the Middle East region. The three “RIC” countries may express ritual criticism of Israel’s stance toward the Palestinians, but they do not seek major involvement in the issue and do not threaten to punish Israel economically. This in turn conceivably contributes to the current Israeli government’s readiness to rebuff U.S. peace proposals and EU sanctions and to continue to build West Bank settlements. A second reason for developing BRICS links is the rise in the region of various strains of militant Islam that, from a geostrategic standpoint, appear to Israel to be particularly relevant to the Eurasian land-mass.
Having noted these dynamics, it is important to recall that Israel’s economic and strategic ties with the U.S. and EU still dwarf its ties with the BRICS. Even Israel’s ties with Turkey – a country characterised by “lite” Islamism and official hostility toward Israel – continue to outweigh some of its BRICS links such as trade with Russia. Further, Washington is extremely sensitive to Israel’s strategic links with Russia and its arms sales to China, and does not hesitate to pressure Israel on these and related issues.
To the extent that the Ukraine crisis has moved Russia and China closer together strategically, and in view of the clash between Washington’s “pivot to Asia” and China’s perceived provocations in the East China Sea, Israel’s relations with Beijing and Moscow are a particularly sensitive issue in both Washington and Brussels.
Some Israeli policymakers express disdain for what they consider to be Washington’s mistakes and Europe’s inaction in the Middle East region, against the backdrop of controversial efforts to advance relations with Russia and China. But by linking the two dynamics they risk jeopardising an overwhelmingly major strategic asset in favour of ties that currently reflect far less strategic significance.

Yossi (Joseph) Alpher
Πηγή
The Norwegian Peacebuilding Resource Centre
Yossi Alpher is a former Mossad official and former director of the Jaffee Centre for Strategic Studies at Tel Aviv University. Until recently he co-edited bitterlemons.net. His book Periphery: Israel’s Search for Middle East Allies will be published in February 2015.

                                      .~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

- Ευρασία.
- Νέο Ανατολικό Ζήτημα.
- Rimland.
- Ανατολική Ευρώπη.
- Πλανητικός Μετασχηματισμός
- Ρωσία.
- Κίνα.
- Ινδία.
- Ουκρανία.
*
- Θα πραγματοποιηθεί η σπουδαιότερη γεωπολιτική εξέλιξη του 21ου αιώνα; Γιατί η 11η Σεπτεμβρίου 2014 μπορεί να αποδειχθεί η καθοριστικότερη στην ιστορία των Η.Π.Α - και πολύ σημαντικότερη από την 11η Σεπτεμβρίου 2001.
- I) Το Ισραήλ ως έθνος-κράτος, οι παγκόσμιες/περιφερειακές ισορροπίες και η μεταψυχροπολεμική περίοδος και II) Όταν η επαγρύπνηση υπονομεύει την ελευθερία του λόγου.
- Δύο θέσεις: I) Η επιστροφή τής γεωπολιτικής. Η εκδίκηση των ρεβιζιονιστικών δυνάμεων. II) Η ψευδαίσθηση της γεωπολιτικής. Η διαρκής δύναμη της φιλελεύθερης τάξης.
- Η διάσταση του συγχρονισμού τριών ζητημάτων: Το Παλαιστινιακό, το θέμα του Ιράκ και το Κουρδικό, τα Βαλκάνια και ο μαρκοπρόθεσμός στρατηγικός σχεδιασμός των ΗΠΑ.
- Ι) Beginning Of The End? ΙΙ) Indian Foreign Policy: The Cold War Lingers. ΙΙΙ) Modi’s BRICS moment. Ένα Ενδιαφέρον Σχόλιο ως γέφυρα - What Germany has and India lacks. ΙV) The Costs of American Interventionism. V) Barack Obama's Legacy Problem: A Nation in Retreat? Επιλογικές Αναφορές.
- Η έννοια της Προόδου - μέρος α´. Η ευρωπαϊκή δυναμική και η παγκόσμια πολιτική (και Εγγύς καί Μέση Ανατολή).
- I) Why the Ukraine Crisis Is the West’s Fault. The Liberal Delusions That Provoked Putin. II) Russia Assaults Ukraine-and the Liberal World Order. III) Επιλογικές αναφορές.
- Μεσόγειος και Μέση Ανατολή σε μετάβαση: Αντιφάσεις και ανεπάρκειες της μεσογειακής πολιτικής της Ε.Ε. Κύριοι διαχρονικοί στόχοι, επιθυμίες και ανησυχίες, και οι δέκα πληγές της πολιτικής της προς τα μεσογειακά κράτη (απόσπασμα από ομιλία).
- Ι) Clashes with Russia point to globalization’s end ΙΙ) Westphalia with Chinese Characteristics III) The China Model: a Civilizational-State Perspective IV) Zhang Weiwei: The China Wave (video).
- Περί των εξελίξεων στις σχέσεις «Δύσης» και Ρωσίας. Περιφερειακά και παγκόσμια διακυβεύματα και στρατηγικές σημασίες.
- Ιχνηλατώντας το Νέο Ανατολικό Ζήτημα και τις εξελίξεις στα καθ'ημάς, στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή - οδεύοντας προς τη Συρία και το Ιράν.
- Neoconservatism and American Foreign Policy and Why Neoconservatism Still Matters.
- Ι) Το τέλος τής χριστιανοδημοκρατίας. Τι σημαίνει για την Ευρώπη η πτώση τού κινήματος και II) How Obama Is Driving Russia and China Together.
- Ι) Iran, Russia, Gaza: Why They Need to Be Considered Together ΙΙ) What Will Determine a Ceasefire in Gaza ΙΙΙ) The New Thirty Years’ War ΙV) Interview: Will U.S.-Germany Relations Recover?
- I) Η Γάζα και το νέο στρατηγικό «μέτωπο» του Ισραήλ, II) Καλωσορίσατε στην Τρίτη Ιντιφάντα και III) Egypt: still American, Russian, or what?
- Το μέλλον της Ε.Ε, η Ανατολική Ευρώπη -η Ουκρανία- και τα Βαλκάνια, ο Huntington, ο Brzezinski και οι πλανητικές πολιτικές των Η.Π.Α. Τα «Ανθρώπινα δικαιώματα», η «σύγκρουση των πολιτισμών» και τα «Ευρασιατικά Βαλκάνια» ως βαλκανοποίηση της υφηλίου και καλλιέργεια της ελεγχόμενης αναρχίας.
- Ο πόλεμος στη Συρία ή ο πόλεμος για τη Συρία.
- Πέντε σύντομες αναφορές για την Κύπρο και ένα κείμενο για τις ρευστές διεθνείς ισορροπίες.
- Από την πρώην Γιουγκοσλαβία, το Κόσοβο και τη Βοσνία, στην Ανατολική Ευρώπη (και τη Μέση Ανατολή). Η εφαρμογή μιας στρατηγικής και η συνέχεια των «ιδεαλιστικών» και «ρεαλιστικών» στοιχείων της. Το σημείο τομής των γεωπολιτικών κενών και των πεδίων γεωπολιτισμικών αντιπαραθέσεων ή η «σύγκρουση των πολιτισμών», η διεύρυνση του ΝΑΤΟ και της «Δύσης», οι ανταγωνισμοί και τα στοιχεία συνέχειας της ευρασιατικής στρατηγικής των ΗΠΑ.

        
09/18/14--03:47: 
Εισαγωγή στην πρωτοκαθεδρία της χερσαίας ισχύος 

 & ηπειρωτικές έναντι νησιωτικών μεγάλων δυνάμεων.

                                .~`~.  
  •             ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———
                  ——— ∙ ——— ∙ ——— ∙ ———                                                          .~`~.

I
         Εισαγωγή στην πρωτοκαθεδρία της χερσαίας ισχύος
Το παρόν κεφάλαιο αναλύει τους τέσσερις τύπους στρατιωτικής ισχύος μεταξύ των οποίων επιλέγουν τα κράτη -ανεξάρτητη θαλάσσια ισχύς, στρατηγική εναέρια ισχύς, χερσαία ισχύς και πυρηνικά όπλα- προκειμένου να καθορίσει το πώς μπορούν αυτοί οι τύποι να συγκριθούν μεταξύ τους και έτσι να καταλήξει σε έναν χρήσιμο τρόπο μέτρησης της ισχύος.
Στην ανάλυση που ακολούθεί, διατυπώνω δύο κύρια επιχειρήματα. 
Πρώτον, ότι η χερσαία ισχύς είναι η κυρίαρχη μορφή στρατιωτικής ισχύος στον σύγχρονο κόσμο. 
Η ισχύς ενός κράτους σε μεγάλο βαθμό συνίσταται στον στρατό ξηράς του και στις αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις πού υποστηρίζούν τις χερσαίες αυτές δυνάμεις. 
Με απλά λόγια, τα ισχυρότερα κράτη διαθέτουν τους ισχυρότερους στρατούς ξηράς... 
Δεύτερον, οι μεγάλες υδάτινες εκτάσεις περιορίζουν έντονα τις ικανότητες προβολής ισχύος των χερσαίων δυνάμεων.
 Όταν αντίπαλοι στρατοί πρέπει να διασχίσουν μια μεγάλη υδάτινη έκταση όπως ο Ατλαντικός ωκεανός ή η Μάγχη, για να επιτεθούν ο ένας στον άλλον, κανείς τους δεν αναμένεται να έχει αρκετή επιθετική ικανότητα εναντίον του αντιπάλου του, ανεξάρτητα από το μέγεθος και την ποιότητα των αντίπαλων στρατών. 
Η ανασχετική δύναμη του νερού έχει μεγάλη σημασία, όχι μόνο επειδή αποτελεί μια κεντρική πτυχή της χερσαίας ισχύος, αλλά επίσης επειδή έχει σημαντικές συνέπειες για την έννοια της ηγεμονίας.
Ειδικότερα, η παρουσία ωκεανών σε μεγάλο μέρος της επιφάνειας της Γης καθιστά αδύνατον για οποιοδήποτε κράτος να επιτύχει πλανητική ηγεμονία. 
Ακόμη και το ισχυρότερο κράτος του κόσμου δεν μπορεί να κατακτήσει μακρινές περιφέρειες στις οποίες η πρόσβαση μπορεί να γίνει μόνο με πλοία.
 Έτσι, οι μεγάλες δυνάμεις μπορούν να ελπίζουν ότι θα κυριαρχήσουν μόνο στην περιφέρεια όπου οι ίδιες βρίσκονται γεωγραφικά, και πιθανώς σε μια γειτονική περιφέρεια στην οποία υπάρχει πρόσβαση δια ξηράς.
Για περισσότερο από έναν αιώνα υφίσταται μια δημόσια συζήτηση μεταξύ των στρατηγικών αναλυτών σχετικά με το ποια μορφή στρατιωτικής ισχύος επιδρά καθοριστικά στην έκβαση ενός πολεμου.
 Ο Αμερικανός ναύαρχος Alfred Thayer Μahanδιακήρυξε την υπέρτατη σημασία της ανεξάρτητης θαλάσσιας ισχύος στο φημισμένο έργο του με τίτλο The Influence of Sea Power υpon History, 1660-1783 (Η επίδραση της θαλάσσιας ισχύος στην ιστορία, 1660-1783) και στα άλλα γραπτά του. Αργότερα ο Ιταλός στρατηγός Giulio Douhet διατύπωσε το επιχείρημα υπέρ της πρωτοκαθεδρίας της στρατηγικής εναέριας ισχύος στο κλασικό του έργο με τίτλο The Command of the Αir (Η κυριαρχία του αέρα) που γράφτηκε το 1921. Τα έργα των δυο αυτών αναλυτών εξακολουθούν να διαβάζονται ευρέως σε σχολές επιτελών ανά τον κόσμο.
Υποστηρίζω ότι και οι δυο τους κάνουν λάθος: 
Το αποφασιστικό στρατιωτικό εργαλείο είναι η χερσαία ισχύς. 
Οι πόλεμοι κερδίζονται από τους μεγάλους στρατούς και όχι από αρμάδες στον αέρα ή στη θάλασσα. Η ισχυρότερη δύναμη είναι το κράτος με τον ισχυρότερο στρατό.
Κάποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι τα πυρηνικά όπλα μειώνουν κατά πολύ τη σημασία της χερσαίας ισχύος, είτε καθιστώντας απαρχαιωμένο τον πόλεμο μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, είτε καθιστώντας την πυρηνική ισορροπία το θεμελιώδες στοιχείο της στρατιωτικής ισχύος σε έναν ανταγωνιστικό κόσμο. 
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο πόλεμος μεταξύ μεγάλων δυνάμεων είναι λιγότερο πιθανός σε έναν πυρηνικό κόσμο, αλλά οι μεγάλες δυνάμεις εξακολουθούν να ανταγωνίζονται, ενίοτε έντονα, για ασφάλεια ακόμη και κάτω από την πυρηνική σκιά, και ο μεταξύ τους πόλεμος παραμένει πραγματικό ενδεχόμενο. 
Για παράδειγμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση διεξήγαν έναν αδιάλειπτο ανταγωνισμό ασφάλειας επί σαράντα πέντε χρόνια, παρά την παρουσία πυρηνικών όπλων και στις δυο πλευρές. 
Επιπλέον, με την εξαίρεση του απίθανου σεναρίού όπου μία μεγάλη δύναμη επιτυγχάνει πυρηνική υπεροχη, η πυρηνική ισορροπία ελάχιστη σημασία έχει για τον καθορισμο της σχετικής ισχύος. 
Ακόμη και σε έναν πυρηνικό κόσμο, οι στρατοί ξηράς και οι αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις που τους υποστηρίζουν, αποτελούν το βασικό συστατικό της στρατιωτικής ισχύος.
Τα πρότυπα συμμαχιών που έλαβαν χώρα κατά τον Ψυχρό Πόλεμο συνηγορούν στο ότι η χερσαία ισχύς είναι το κύριο συστατικό της στρατιωτικής δύναμης.
 Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούσαν δυο μεγάλες δυνάμεις, θα περιμέναμε ότι τα άλλα κράτη θα ένωναν τις δυνάμεις τους με την ασθενέστερη μεγάλη δύναμη για να αναχαιτίσουν την ισχυρότερη. Καθ'όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες όχι μόνο ήταν πολύ πλουσιότερες από τη Σοβιετική Ένωση, αλλά επίσης απολάμβαναν ένα σημαντικό πλεονέκτημα σε ναυτικές δυνάμεις, στρατηγικά βομβαρδιστικά και πυρηνικές κεφαλές. 
Παρ'όλα αυτά η Γαλλία, η Δυτική Γερμανία, η Ιταλία, η Ιαπωνία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τελικά η Κίνα, θεώρησαν ότι η Σοβιετική Ένωση και όχι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν το ισχυρότερο κράτος στο σύστημα. Πράγματι, τα κράτη αυτά συμμάχησαν με τις Ηνωμένες Πολιτείες ενάντια στη Σοβιετική Ένωση επειδή φοβούνταν τον σοβιετικό στρατό ξηράς και όχι τον αμερικανικό.
                                   .~`~.

II
             Ηπειρωτικές έναντι νησιωτικών μεγάλων δυνάμεων
Η ιστορική εμπειρία καταδεικνύει... τη δυσκολία του να διενεργήσει κανείς έφοδο στο έδαφος μια μεγάλης δύναμης από τη θάλασσα, συγκριτικά με το να εισβάλει κανείς σ'αυτό από την ξηρά. Ειδικότερα, μπορεί κανείς να διακρίνει μεταξύ νησιωτικών και ηπειρωτικών κρατών. 
Ως νησιωτικό κράτος ορίζεται ένα κράτος πού αποτελεί τη μόνη μεγάλη δύναμη σε μια μεγάλη χερσαία έκταση η οποία περιτριγυρίζεται από ολες τις πλευρές από νερό. 
Μπορεί να υπάρχουν και άλλες μεγάλες δυνάμεις στον πλανήτη, αλλά θα πρέπει μεγάλες υδάτινες εκτάσεις να τις χωρίζουν από το νησιωτικό κράτος. 
Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιαπωνια είναι προφανή παραδείγματα νησιωτικών κρατών, καθώς το καθένα καταλαμβάνει από μόνο του ένα μεγάλο νησί. 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι κι αυτές νησιωτική δύναμη, καθώς είναι η μοναδική μεγάλη δύναμη στο Δυτικό Ημισφαίριο
. Από την άλλη πλευρά, ως ηπειρωτικό κράτος ορίζεται μια μεγάλη δύναμη πού βρίσκεται γεωγραφικά σε μια μεγάλη χερσαία έκταση στην οποία βρίσκονται επίσης και μία ή περισσότερες άλλες μεγάλες δυνάμεις. 
Η Γαλλία, η Γερμανία και η Ρωσία είναι προφανή παραδείγματα ηπειρωτικών κρατών.
Οι νησιωτικές μεγάλες δυνάμεις μπορούν να δεχτούν επίθεση μόνο μέσω των υδάτων, ενώ οι ηπειρωτικές δυνάμεις μπορούν να δεχτούν επίθεση, τόσο μέσω της ξηράς όσο και μέσω των υδάτων, αρκεί να μην είναι περίκλειστες. 
Οι νησιωτικές δυνάμεις μπορούν όμως να δεχτούν επίθεση δια ξηράς από μια μεγάλη δύναμη αν ο εν λόγω αντίπαλος μπορεί να αναπτύξει στρατεύματα στο έδαφος μιας μικρής δύναμης στην πίσω αυλή του νησιωτικού κράτους. 
Οι νησιωτικές δυνάμεις ανησυχούν γι'αυτή την πιθανότητα και προσπαθούν να διασφαλίσουν ότι ουδέποτε θα πραγματοποιηθεί. 
Δεδομένης της ανασχετικής δύναμης τον νερού, θα περίμενε κανείς ότι τα νησιωτικά κράτη θα είναι πολύ λιγότερο ευάλωτα σε επίθεση απ'ό,τι τα ηπειρωτικά κράτη, και ότι τα ηπειρωτικά κράτη θα έχουν δεχτεί πολύ περισσότερες εισβολές δια ξηράς απ'ό,τι διαμέσου των υδάτων.
Για να ελέγξουμε αυτό το επιχείρημα, ας εξετάσουμε εν συντομία την ιστορία δύο νησιωτικών μεγάλων δυνάμεων, του Ηνωμένου Βασιλείου και των Ηνωμένων Πολιτειών, και δύο ηπειρωτικών μεγάλων δυνάμεων, της Γαλλίας και της Ρωσίας, επικεντρώνοντας την προσοχή μας στο πόσες φορές η καθεμιά έχει δεχτεί εισβολή από ένα άλλο κράτος, και στο εάν αυτές οι εισβολές διενεργήθηκαν δια ξηράς ή δια θαλάσσης.

Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες

Μέχρι το 1945, το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν μεγάλη δύναμη για περισσότερους από τέσσερις αιώνες, χρονικό διάστημα κατά το οποίο είχε εμπλακεί σε αμέτρητους πολέμους. 
Όμως, κατά τη διάρκεια της μακράς αυτής περιόδου, ουδέποτε δέχτηκε εισβολή από άλλη μεγάλη δύναμη, πόσο μάλλον από κάποια μικρή δύναμη.
 Είναι αλήθεια ότι διάφοροι αντίπαλοί του ενίοτε απείλησαν να στείλουν δυνάμεις εισβολής διαμέσου της Μάγχης, αλλά παρ'όλα αυτά κανείς ποτέ δεν εξαπέλυσε αποβατικά σκάφη. 
Η Ισπανία, για παραδειγμα σχεδίαζε να εισβάλει στην Αγγλία το 1588. 
Όμως η ήττα της ισπανικής Αρμάδας την ίδια χρονιά ανοιχτά των ακτών της Αγγλίας εξάλειψε τις ναυτικές δυνάμεις που υποτίθεται ότι θα συνόδευαν τον ισπανικό στρατό διαμέσου της Μάγχης. Μολονότι, τόσο ο Ναπολέων, όσο και ο Χίτλερ εξέτασαν το ενδεχόμενο εισβολής στο Ηνωμένο Βασίλειο, κανείς τους δεν έκανε την προσπάθεια.
Όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, έτσι και οι Ηνωμένες Πολιτείεςουδέποτε δέχτηκαν εισβολή αφότου έγιναν μεγάλη δύναμη το 1898 (i). 
Η Βρετανία εξαπέλυσε έναν μικρό αριθμό μεγάλης κλίμακας επιδρομών εναντίον αμερικανικού εδάφους κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1812, και το Μεξικό επέδραμε στο Τέξας κατά τον πόλεμο του 1846-48. 
Όμως αυτές οι συγκρούσεις έλαβαν χώρα πολύ προτού οι Ηνωμένες Πολιτείες αποκτήσουν status μεγάλης δύναμης, και ακόμη και τότε ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο ουτε το Μεξικό απείλησαν σοβαρά να κατακτήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες. 
Πιο σημαντικό, δεν έχει υπάρξει σοβαρή απειλή εισβολής στις Ηνωμένες Πολιτείες αφότου έγιναν μεγάλη δύναμη στα τέλη του 19ου αιώνα.
Για την ακρίβεια, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μάλλον η ασφαλέστερη μεγάλη δύναμη στην ιστορία, βασικά επειδή πάντοτε χωριζόταν από τις άλλες μεγάλες δυνάμεις του κόσμου από δύο γιγαντιαίες τάφρούς - τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό ωκεανό.

                   Γαλλία και Ρωσία

Η ιστορία δείχνει πολύ διαφορετική όταν εξετάζει κανείς τη Γαλλίακαι τη Ρωσία. 
Η Γαλλία έχει δεχτεί εισβολή από αντίπαλους στρατούς επτά φορές από το 1792 και μετά, και τις τρεις από αυτές τις φορές κατακτήθηκε.
 Κατά τη διάρκεια των πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης και του Ναπολέοντα (1792-1815), αντίπαλοι στρατοί επιτέθηκαν στη Γαλλία σε τέσσερις διαφορετικές περιπτώσεις (1792, 1793, 1813 και 1815), πετυχαίνοντας τελικά αποφασιστική νίκη επί του Ναπολέοντα κατά την τελευταία εισβολή. 

 Η Γαλλία δέχτηκε εισβολή και ηττήθηκε από την Πρωσία το 1870-71 και δέχτηκε μία ακόμη επίσκεψη από τον γερμανικό στρατό το 1914, παρ'ότι η Γαλλία απέφύγε παρά τρίχα την ήττα στον Α'Παγκόσμιο Πόλεμο. 
Η Γερμανία χτύπησε ξανά το 1940, και αυτή τη φορά κατέκτησε τη Γαλλία. Και οι επτά αυτές εισβολές προήλθαν από την ξηρά• η Γαλλία ποτέ δεν έχει δεχτεί εισβολή δια θαλάσσης (ii).
Η Ρωσία, το άλλο ηπειρωτικό κράτος, έχει δεχτεί εισβολή πέντε φορές κατά τους δύο τελευταίους αιώνες. 
Ο Ναπολέων έφτασε μέχρι τη Μόσχα το 1812, και η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο διενήργησαν έφοδο στη χερσόνησο της Κριμαίας το 1854 (iii). Η Ρωσία δέχτηκε εισβολή και υπέστη αποφασιστική ήττα από τον γερμανικό στρατό στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. 
Λίγο αργότερα, το 1921, η Πολωνία, η οποία δεν ήταν μεγάλη δύναμη, εισέβαλε στη νεοϊδρυθείσα Σοβιετική Ένωση.
Οι Γερμανοί εισέβαλαν ξανά το καλοκαίρι του 1941, ξεκινώντας μια από τις φονικότερες στρατιωτικές εκστρατείες στην καταγεγραμμένη ιστορία.
 Όλες αυτές οι εισβολές προήλθαν από την ξηρά, πλην της αγγλογαλλικής επίθεσης στην Κριμαία.

                 ---------------------------------------------------------------
(i) Ο στρατηγός Hans von Seeckt, εξέχων Γερμανός αξιωματικός, επισήμανε το 1916 ότι «δεν μπορούμε να επιτεθούμε στην Αμερική, και μέχρι η τεχνολογία να μας προμηθεύσει με τελείως νέα όπλα, δεν μπορούμε να επιτεθούμε ούτε καν στην Αγγλία».
(ii) Ο συγγραφέας αναφέρει δύο περιπτώσεις τις οποίες αφήνει έξω από την ανάλυση του. Το 1944 η Γαλλία δεν ήταν κυρίαρχο κράτος και το 1918 η Ρωσία βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο. Και στις δύο περιπτώσεις προηγήθηκε ήττα από την Γερμανία.
(iii) Αυτό που γνωρίζουμε σήμερα ως «Ευρώπη», είναι μια πλανώμενη ιστορική και πολιτική αοριστολογία, η οποία προϋπόθεση της έχει ένα μόνο και καθόλου αυτονόητο δεδομένο: ότι οι εκτρωματικές «ισορροπίες» που επετεύχθησαν κάποτε (το 1854) στον μεσογειακό χώρο και δημιούργησαν - παγιούμενες μέσω αυτών - τους δύο παγκόσμιους πολέμους, θα διαρκέσουν επ'άπειρον.
 Η όλη πολιτική ύπαρξη της Ευρώπης, και της «Δύσεως» γενικότερα, στηρίζεται σε ένα και μόνο γεγονός: στην έκβαση του κριμαϊκού πολέμου - Γεράσιμος Κακλαμάνης.
                  ---------------------------------------------------------------

Συνοψίζοντας, καμιά από τις νησιωτικές μεγάλες δυνάμεις (Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες) δεν έχει δεχτεί ποτέ εισβολή, ενώ οι ηπειρωτικές μεγάλες δυνάμεις (Γαλλία και Ρωσια) έχουν δεχτεί εισβολή συνολικά δώδεκα φορές από το 1792 κι έπειτα. 
Τα ηπειρωτικά αυτά κράτη δέχτηκαν έφοδο έντεκα φορές δια ξηράς, αλλά μόνο μια διά θαλάσσης. 
Το δίδαγμα που φαίνεται να προκύπτει είναι ότι οι μεγάλες υδάτινες εκτάσεις καθιστούν ιδιαίτερα δύσκολο για έναν στρατό να εισβάλει σε έδαφος πού το υπερασπίζεται μια καλά εξοπλισμένη μεγάλη δύναμη.
                                                              John Mearsheimer
Η Τραγωδία της Πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων
Εκδ. Ποιότητα

*
**
*

Ο στρατιωτικός ιστορικός John Keegan εξηγούσε ότι η Μεγάλη Βρετανία και οι ΗΠΑ μπορούσαν να προασπίζονται την ελευθερία μόνο διότι η θάλασσα τις προστάτευε «από τους επίγειους εχθρούς της ελευθερίας». 
Ο Alexander Hamilton παρατηρούσε ότι η εάν η Βρετανία δεν ήταν νησί, τότε τα στρατιωτικά κατεστημένα του θα ήταν το ίδιο δεσποτικά με αυτά της ηπειρωτικής Ευρώπης και η Βρετανία «κατά πάσα βεβαιότητα θα είχε γίνει θύμα της απόλυτης εξουσίας ενός μόνο ανθρώπου».
                                                        Robert Kaplan

Ο λεγόμενος ιμπεριαλισμός σαν νόημα είναι πολύ απλούστερος από όσο αφήνουν οι σχετικές θεωρίες νά νομισθή. Ιμπεριαλισμός σημαίνει ανταλλαγή βιομηχανικών προϊόντων μέ προϊόντα τροφής.
 Για να προκύψει όμως αυτή η ανταλλαγή ως διαδικασία, είναι φανερό ότι αυτοί πού έχουν τήν τροφή πρέπει νά αποκτήσουν τέτοιες κοινωνικές σχέσεις, ώστε νά χρειάζωνται τά βιομηχανικά προϊόντα... 
Ένας από τούς βασικούς λόγους τής χωρίς περίσκεψη ιμπεριαλιστικής τροπής τής νεώτερης ιστορίας είναι το γεγονός (και εξ αιτίας άκριβώς αυτού) οτι πρωτοπόρος στόν τομέα της τεχνολογικής έξελίξεως ευρέθηκε το φτωχότερο σε φυσικούς πόρους ευρωπαϊκο κράτος, δηλαδή η Αγγλία. 
Τήν τροφή της η Αγγλία (πλην του ψαριού) έπρεπε νά την εισαγάγη σχεδόν καθ'όλοκληρίαν. Μόνο κατά τόν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η Γη στήν χώρα αυτή απέκτησε ένα νόημα διάφορο τών πάρκων και τών χώρων ιππασίας, ενώ βέβαια οι ναυτικές ανάγκες του παρελθόντος έφεραν μιαν άποδάσωση άνω του 90%. 
Ο έξαστισμός, συνεπώς, και η συγκέντρωση βιομηχανικού προλεταριάτου στήν Αγγλία υπήρξαν πράγματα ευκολώτερα άπ'ό,τι στις χώρες της ηπειρωτικής Ευρώπης.
 Αλλά ένας αστικός πληθυσμός πού εξαρτάται αποκλειστικώς από την είσαγωγή τροφής, αναγκαστικά ώς μόνη λύση έχει τόν ιμπεριαλισμό.
 Γι'αυτόν ακριβώς τόν λόγο η Αγγλία δέν μπόρεσε νά δημιουργήση αυτοκατορία. 
Πλήν τής ανομοιογενείας τών πληθυσμών, η λογική του γραφείου, η οποία έπρεπε διά τής βίας να εφαρμοσθή στήν πράξη, σύμφωνα μέ τις αρχές τής ιμπεριαλιστικής τακτικής, απέκλειε κάθε πιθανότητα πολιτιστικής επικοινωνίας. 
Οι αυτοκρατορίες όμως δημιούργουνται ακριβώς διά της δυνατότητος της πολιτιστικής αλληλεπίδρασης... 
Η ίμπεριαλιστική συμπεριφορά, αντίθετα, των νεωτέρων αιώνων είχε ως έμβλημα την «πολιτιστική αποστολή» και ο μεγάλος Ιστορικός Μακώλεϋ έλεγε πώς οι Ινδοί πρέπει να θεωρηθούν ως «Άγγλοι άλλου χρώματος».
 Δεν είναι τυχαίο, ότι κατά τον 19ον αι. πού η Αγγλία γίνεται η προεξάρχουσα χώρα τής Ευρώπης, έν αντιθέσει προς παλαιότερες εποχές, η έννοια της Ευρώπης διαρκώς μικραίνει, γιά νά καταλήξει τελικώς στήν συγχυσμένη έννοια της σήμερον και με τήν ίδια πάντα αδιέξοδη ιδεολογία.
 Το μεταπολεμικό ιδεολόγημα της «Ευρώπης» (περί ου κατωτερω) έγινε σημερα «Ευρωπαϊκή Ένωση» με την ίδια ιδεολογία παροχής «ελπίδων», της «φιλελέυθερης αναπτύξεως» και της «προόδου». 
Αλλά αν «αναπτυχθή» ο Τούρκος κατά την τρέχουσα έννοια του αδέσποτου καπιταλισμού, τι θα τρώη ο Βέλγος;
Μέσα στίς διαπλοκές της ευρωπαϊκής ιστορίας, την ίδια εξέλιξη ακολούθησαν και οι άλλες χώρες της δυτικής Ευρώπης. 
Εκατάντησαν άκρως ευαίσθητες και εξαρτώμενες στό θέμα της διατροφής των μεγαλουπόλεων, με μιαν ιδεολογία λιμπεραλισμού στην παραγωγή, η οποία ελάχιστα τους επέτρεπε την εξεύρεση μιάς ιστορικής πολιτικής συνδυασμού τών πραγμάτων... 
Διά της «παγκόσμιας οικονομίας» είναι βέβαια απολύτως δυνατόν ο Βέλγος ή ο Ολλανδός να τρώνε πορτοκάλια Αλγερίας και να τα ονομαζουν πορτοκάλια Ισπανίας, ή λεμόνια Ελλάδος και Τουρκίας και να τα όνομάζουν λεμόνια Ισραήλ.
 Όπως επίσης είναι δυνατόν ο Ολλανδός να τρώη φρέσκια φυσική ντομάτα Κρήτης και ο Κρητικός χημική ντομάτα Ολλανδίας. 
Διά της «παγκόσμιας οικονομίας» και τών «εθνικών κυβερνήσεων», διά τών συνθημάτων της «προόδου» και της «δημοκρατίας», αυτά είναι δυνατά. Το μόνο μειονέκτημα που έχουν είναι να προϋποθέτουν σιωπηρώς τον πόλεμο και να μην αποτελούν πολιτική ιστορικής προοπτικής. 
Η πολιτική ορολογία γιά τούς μεσογειακούς χώρους (τα Βαλκάνια «η πόρτα τής Εύρώπης», ολόκληρη η Μεσόγειος «γραμμή ασφαλείας της Ευρώπης», καθώς είδαμε, οι ισλαμικές χώρες της Μεσογείου «το μαλακόν υπογάστριον της Ευρώπης»), η αοριστολογία που αυτή ενέχει και της οποίας προϋπόθεση και συμπλήρωμα είναι οι διάφορες «επιστημονικές» εξειδικεύσεις, ένα δηλοί σαφώς, που άλλωστε αποτελεί και πρακτικό δεδομένο: ότι δέν υπάρχει καμμία ευρωπαϊκή πολιτική ή έστω στοιχειώδης πρόταση για κανένα από τα σύγχρονα προβλήματα του κόσμου.
                                                         Γεράσιμος Κακλαμάνης

Όποιος πιστεύει ότι η «γνώση» και η «πληροφορία» έκανε παρωχημένα τα ζητήματα του χώρου και των πρώτων υλών, απλώς έχει πέσει θύμα της ιδιοτελούς μυθολογίας του κυβερνοχώρου που σήμερα είναι της μόδας.
 Οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες μέσω των επιστημόνων και των μελλοντολόγων τους εξαγγέλλουν την «κατάλυση της ύλης», διατηρούν ταυτόχρονα ένα πλανητικό στρατιωτικό-πολιτικό δίκτυο που τους διασφαλίζει την προνομιακή πρόσβαση προς τους νευραλγικούς πόρους. 
Αμερικανοί και Ιάπωνες εκμεταλλεύθηκαν ταχύτατα την εξασθένιση και κατόπιν κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης προκειμένου να εισβάλλουν οικονομικά στη Σιβηρία, αρχικά υπό τη μορφή της ανηλεούς αποψίλωσης του δασικού της πλούτου, αλλά έχοντας πάντοτε κατά νούν τα τεράστια αποθέματα αρκτικού πετρελαίου και βιομηχανικά-στρατηγικά σημαντικών μεταλλευμάτων... 
Καμία τεχνογνωσία και κανένας κυβερνοχώρος δεν θα μπορέσει να περιφρουρήσει την οικονομική θέση της Ιαπωνίας μέσα στον κόσμο, αν το νησιώτικο της κράτος αποκοπεί πλήρως και με συνέπεια από όλες τις πρώτες ύλες. 
Και αντίστροφα: χωρίς το δικό τους τεράστιο δυναμικό σε υλικούς πόρους και χωρίς την πολιτική-στρατιωτική κάλυψη της πρόσβασης τους προς τους εκάστοτε αναγκαίους πόρους σ'ολόκληρο τον πλανήτη, οι Ηνωμένες Πολιτείες ποτέ δεν θα είχαν καταστεί ο πρωτοπόρος του κυβερνοχώρου. 
Άλλωστε την πρόσβαση αυτή διαφυλάσσουν επαγρυπνώντας νυχθημερόν, και απ'αυτό επωφελούνται ίσαμε σήμερα Δυτικοευρωπαίοι και Ιάπωνες.
 Η σημερινή κατάσταση διόλου δεν συνιστά βέβαια εγγύηση για το μέλλον.
                                                     Παναγιώτης Κονδύλης

                                .~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

- Οι κλασικές γεωπολιτικές θεωρίες και οι παγκόσμιες στρατηγικές. Ratzel, Kjellén, Mackinder, Haushofer, Spykman, Mahan, de Seversky.
- Πόλεμος και -συστημική- αλλαγή στη διεθνή πολιτική. Αλλαγή στη διακυβέρνηση ενός διεθνούς συστήματος.
- Εισαγωγή στην αμερικανική στρατηγική, την Ευρασία και τη συσχέτιση του ΟΑΣΕ με τα θεμελιώδη δικαιώματα και το πεδίο διαχωρισμού Βορρά-Νότου.
- Τελικά, οι Η.Π.Α βρίσκονται σε παρακμή ή μόλις τώρα αρχίζει η ακμή τους; - δυο προσεγγίσεις - Ο «αετός» σε κάθοδο ή μόλις τώρα εκκινεί η άνοδος του; - Μέρος πρώτο.
- Εισαγωγή στα -στοιχειώδη- περί της ευρασιατικής στρατηγικής της Γερμανίας...
- Θα πραγματοποιηθεί η σπουδαιότερη γεωπολιτική εξέλιξη του 21ου αιώνα; Γιατί η 11η Σεπτεμβρίου 2014 μπορεί να αποδειχθεί η καθοριστικότερη στην ιστορία των Η.Π.Α - και πολύ σημαντικότερη από την 11η Σεπτεμβρίου 2001.
- Δύο θέσεις: I) Η επιστροφή τής γεωπολιτικής. Η εκδίκηση των ρεβιζιονιστικών δυνάμεων. II) Η ψευδαίσθηση της γεωπολιτικής. Η διαρκής δύναμη της φιλελεύθερης τάξης.
*
- Η.Π.Α
- Γαλλία
- Ρωσία
- Για το «γερμανικό ζήτημα».
*
- Γιατί ο φιλελευθερισμός αρέσει στους Αμερικανούς -ή γιατί δεν αρέσει ο ρεαλισμός- και η ρητορική εναντίον της πρακτικής.
- Ευρώπη, Ρωσία και Ουκρανία - α´ και Βορειοανατολική Ασία, Κίνα και Ιαπωνία - α´.
- Περί εθνικισμού, δημοκρατικής ιδεολογίας -«τέλους της ιστορίας»- του Fukuyama, και χειρισμού της Μέσης Ανατολής από τους ουιλσονιανούς ιδεαλιστές και τους νεοσυντηρητικούς. Η προσέγγιση του εριστικού κ. John Mearsheimer και σύγκριση του έργου του με αυτό του Kenneth Waltz.
- Ένας αιώνας μετά την έναρξη του Α'Παγκοσμίου Πολέμου. Γερμανία (1862-1945). Στόχοι και αντίπαλοι. Το γερμανικό ιστορικό επέκτασης.
- Μεσευρώπη (Mitteleuropa), Πανευρώπη και τρέχουσα κρίση.
- Friedrich Ratzel, Μεσευρώπη (Mitteleuropa) και «Ευρωπαϊκή Ένωση».
- I) Why the Ukraine Crisis Is the West’s Fault. The Liberal Delusions That Provoked Putin. II) Russia Assaults Ukraine-and the Liberal World Order. III) Επιλογικές αναφορές.
- Είπαν ή έγραψαν... για το «ευρασιατικό προγεφύρωμα».
- Μια ομιλία και δύο άρθρα για τα ΡωσοΟυκρανικά, διανθισμένα από ορισμένες κονδυλικές -και άλλες- επισημάνσεις.
- Μια σύντομη αναφορά στη σχέση κράτους, αναρχίας και ρεαλισμού. Μια κλασική παρερμηνεία.
- Είπαν... για τις εξελίξεις στη Συρία και τις παγκόσμιες εξελίξεις - ή για τον πλανητικό μετασχηματισμό.
- Μικρά για την Ιαπωνία.
- Για την Ιαπωνία - μέρος α'.
- Η.Π.Α και Κίνα -μέρος πρώτο.
- Τρία κείμενα με αφορμή τα ρωσοκριμαϊκά. Why Crimea Matters to America and Asia, Obama vs. Putin: The mismatch και Η Κριμαία και η... εκδίκηση της γεωγραφίας.
- Ο Ανατολικός Χριστιανισμός, «Παγκόσμια Οικονομία» και Μεσόγειος.
- Η Ευρώπη στο κατώφλι του 21ου αιώνα: μια κοσμοϊστορική και γεωπολιτική θεώρηση
- Άναρχες τάξεις και ισορροπίες ισχύος - μέρος α´. Βία στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, αλληλεξάρτηση και ολοκλήρωση, οι αρετές της αναρχίας - διαφορές εθνικών και διεθνών δομών, άναρχων και ιεραρχικών πεδίων, εσωτερικών και εξωτερικών υποθέσεων.
- Άναρχες τάξεις και ισορροπίες ισχύος - μέρος β´. Πρόσδεση στο άρμα του ισχυρότερου και εξισορρόπηση στο εσωτερικό και το εξωτερικό, στα κόμματα και τα κράτη.
        
09/01/14--01:45:
      Θα πραγματοποιηθεί η σπουδαιότερη γεωπολιτική εξέλιξη

                                            του 21ου αιώνα; 

                Γιατί η 11η Σεπτεμβρίου 2014 μπορεί να αποδειχθεί 

                    η καθοριστικότερη στην ιστορία των Η.Π.Α - 

               & πολύ σημαντικότερη από την 11η Σεπτεμβρίου 2001.


                                        .~`~.
I
                     Μια ιστορική πρόσκληση

Το διεθνές σκηνικό γνωρίζουμε όλοι ότι βρίσκεται σε κατάσταση δύσκολων και ανατρεπτικών αποφάσεων. 
Ο πρόεδρος Ομπάμα και οι ηγέτες της Ε.Ε. κατηγορούνται πως είναι υπεύθυνοι για μεγάλο μέρος σειράς κρίσεων: 
Ουκρανία, Λιβύη, Ιράκ, Γάζα, Αφγανιστάν. 
Αποφάσεις που πάρθηκαν εν θερμώ ή από λάθος εκτιμήσεις και αντιλήψεις για κοινωνίες με δομές τελείως διαφορετικές από αυτές της Δύσης, δημιούργησαν ακολουθία κρίσεων, οι οποίες αυτήν τη στιγμή βρίσκονται όλες σε εξέλιξη.
Η ταχύτητα της εξάπλωσης των συγκρούσεων και το βάθος των ανακατατάξεων έχουν φέρει τις ηγεσίες των ισχυρών της Δύσης σε δύσκολη θέση και τώρα πια δεν υπάρχει περιθώριο για αναίμακτες ή ασήμαντες παρενέργειες από τις κρίσεις αυτές. 
Πρέπει να αναγνωρίσουμε, όμως, πως μερικές από τις ανακατατάξεις αυτές που ήδη έγιναν και άλλες οι οποίες θα γίνουν δεν είναι πάντα δυνατόν να αποφευχθούν. 
Η Ιστορία γράφεται με μια δυναμική η οποία ξεπερνά σχεδιασμούς ή το δέον ως συμφέρον.
Στις 25 Απριλίου του 1996 δημιουργήθηκε ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σανγκάης (ΟΣΣ) με μέλη τις Κίνα, Ρωσία, Κιργιστάν, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν και Τατζικιστάν. 
Υπάρχουν επίσης πέντε μέλη παρατηρητές: Ινδία, Πακιστάν, Αφγανιστάν, Ιράν και Μογγολία. 
Η επίσημη συμφωνία δεν έχει στρατιωτικό χαρακτήρα, αλλά χαρακτήρα συνεργασίας και ανάπτυξης μεταξύ των χωρών αυτών, ωστόσο υπάρχουν άρθρα και για στρατιωτική συνεργασία σε περίπτωση που δεχτούν απειλές οι χώρες αυτές. 
Το καταστατικό απαγορεύει τη χρήση ή απειλή βίας μεταξύ των μελών και εγγυάται την εδαφική ακεραιότητα και ανεξαρτησία των μελών.
 Ο ΟΣΣ δεν είναι ένα αντίστοιχο ΝΑΤΟ της Ασίας. 
Είναι μια συμφωνία διατήρησης των συμφερόντων της Κίνας στην Κεντρική Ασία, όπως και περιορισμού της επιρροής των ΗΠΑ στην περιοχή, η οποία παραδοσιακά είναι ο Δρόμος του Μεταξιού, δηλαδή η οδός επικοινωνίας Κίνας και Ευρώπης.
Από την άλλη μεριά, ο Οργανισμός Συμφωνίας Συλλογικής Ασφάλειας (ΟΣΣΑ, δημιουργήθηκε τον Μάιο του 1992 από: 
Ρωσία, Λευκορωσία, Τατζικιστάν, Κιργιστάν, Αρμενία και Καζακστάν) είναι μια αμυντική στρατιωτική συμφωνία, η οποία εγγυάται την εδαφική ακεραιότητα των μελών, με υποχρέωση στρατιωτικής βοήθειας σε περίπτωση επίθεσης. 
Ο ΟΣΣΑ, μετά την κρίση στην Ουκρανία, δήλωσε ότι διακόπτει κάθε επαφή με το ΝΑΤΟ και προσβλέπει στον ΟΣΣ (Οργανισμός Συνεργασίας της Σανγκάης).
Πριν από λίγες εβδομάδες, στην Ινδία, ο Ναρέντρα Μόντιεξελέγη πρωθυπουργός με μεγάλη πλειοψηφία.
 Είναι πολιτικός με αμφιλεγόμενο παρελθόν μεταξύ ανάπτυξης και εθνικισμού.
 Η πρώτη του πράξη ήταν να μην επικυρώσει τη συμφωνία γεωργικών προϊόντων του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου, γιατί ακύρωνε την πολιτική της Ινδίας για πλήρη επάρκεια παραγωγής σιταριού.
Στις 29/7-1/8 έγινε στο Ντουσανμπέ η σύνοδος των χωρών του ΟΣΣ, η οποία αποφάσισε να καλέσει και να δεχτεί ως μέλη του Οργανισμού τις Ινδία, Πακιστάν, Μογγολία, Αφγανιστάν και Ιράν. 
Αυτή η απόφαση αποτελεί τη σπουδαιότερη γεωπολιτική εξέλιξη του 21ου αιώνα και ο απόηχός της θα φτάσει μέχρι την Ουάσινγκτον και την Ε.Ε. Κατ’ αρχάς αποτελεί καίρια αλλαγή της κινεζικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία θεωρούσε την Ινδία Δούρειο Ιππο των ΗΠΑ εάν συμμετείχε στον ΟΣΣ. 
Πρέπει να γνωρίζουμε πως ο Μόντι είχε γίνει δεκτός στο Πεκίνο τρεις φορές πριν αναλάβει πρωθυπουργός. 
Μέχρι να δει τον Ομπάμα θα έχει ήδη συναντηθεί με τον πρόεδρο Σι δύο φορές. Στη συνάντησή τους στη Φορταλέζα της Βραζιλίας συζητήθηκε το θέμα της συμμετοχής της Ινδίας στον ΟΣΣ. Εκεί συνάντησε και τον πρόεδρο Πούτιν.
Τι άλλαξε, όμως, τη θέση της Κίνας ως προς την πολιτική θέση της Ινδίας; Προφανώς η βεβαιότητά τους πως ο Μόντι θα ακολουθήσει μια πραγματικά ανεξάρτητη πολιτική στη διεθνή σκηνή. Η Ρωσίαείχε προσπαθήσει να πείσει την Κίνα για την είσοδο της Ινδίας στον ΟΣΣ, όπως και η Κίνα προσπαθούσε να πείσει τη Ρωσία για την είσοδο του Πακιστάν. 
Είναι προφανές πως και οι δύο πείστηκαν από τα τελευταία γεγονότα στην Ουκρανία και τις διακηρύξεις περί του Αξονος στην Ασία να προσκαλέσουν επισήμως και τους δύο, όπως και το Ιράν, το οποίο αποτελεί βέβαια έναν άλλο κρίκο στη διεθνή σκηνή, με έντονη την ανεξάρτητη εξωτερική του πολιτική και κυρίως έναντι των ΗΠΑ.
Εάν τον Σεπτέμβριο στο Ντουσανμπέ η Ινδία γίνει επίσημα μέλος του ΟΣΣ, οι τεκτονικές πλάκες της διεθνούς ισορροπίας δυνάμεων θα μετακινηθούν, με ιστορικές παρενέργειες για την Ασία και τον κόσμο ολόκληρο.
Ενα άμεσο αποτέλεσμα θα είναι πως οι κυρώσεις απέναντι στη Ρωσία θα καταστούν ανενεργές και το ίδιο θα ισχύσει και για το Ιράν. Ενα δεύτερο είναι πως με τη συμμετοχή του ΟΣΣΑ (Οργανισμός Συμφωνίας Συλλογικής Ασφάλειας) στον ΟΣΣ (Οργανισμός Συνεργασίας της Σανγκάης) το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να προχωρήσει πέραν του Καυκάσου. Η Κεντρική Ασία θα ελέγχεται πλήρως από τον ΟΣΣ. Τρίτον, ο ΟΣΣΑ επεκτείνεται πέραν της Κεντρικής Ασίας και φτάνει στα νερά της Αραβικής θάλασσας και του Ινδικού Ωκεανού. Η Ασία γίνεται μια γιγαντιαία περιοχή συνεργασίας με τέσσερις πυρηνικές δυνάμεις και μία εν δυνάμει, το Ιράν.
Βέβαια, η συνύπαρξη Περσίας-Πακιστάν-Αφγανιστάν σε αυτόν τον Οργανισμό δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Πέραν της διαίρεσης σε σουνίτες-σιίτες υπάρχουν εδαφικές και εθνικές πολιτικές, όπως και τεράστιες διαφορές μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Αν το κινεζικό όραμαγια μια οικονομική αναγέννηση της Ασίας γίνει καίριο ζητούμενο του νέου ΟΣΣΑ, τότε πολλές από τις εντάσεις και εχθρότητες της περιοχής θα υποβαθμιστούν. Η Κίνα παραμένει ακλόνητη στο δόγμα να γίνει μεγάλη οικονομική δύναμη. Για να το επιτύχει θα κάνει πολλές υποχωρήσεις, αλλά ποτέ σε θέματα εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της πολιτικής της. Αν όντως ο Μόντι βάλει την Ινδία στον ΟΣΣΑ στη σύνοδο του Ντουσανμπέ τον Σεπτέμβριο, λίγες μέρες πριν δει τον Ομπάμα, τότε οι ισορροπίες δυνάμεων θα έχουν αλλάξει ριζικά.
Νικολάος Μπινιάρης
Εφημερίδα των Συντακτών

.~`~.
II
Delhi gears to join China-Russia club - America sniffs Nato ‘counterweight’

India is preparing to join the influential Shanghai Cooperation Organisation (SCO) strategic grouping, currently led by China and Russia, just days ahead of the Prime Minister’s September visit to the US where his bonhomie with Moscow has already triggered unease.
The SCO has informed New Delhi that it plans to approve documents making India a full member at a September 11-12 summit in Dushanbe, Tajikistan, senior officials have told The Telegraph. Iran, Pakistan and Mongolia will join India as new members of the grouping, now made up of Russia, China, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Uzbekistan and Tajikistan.
America views the SCO as a potential post-Cold War counter-balance to Nato, and Beijing and Moscow have accused Washington of trying to split the grouping. Unlike Nato, the SCO has so far not engaged in military action beyond joint exercises.

India and the three other nations on the cusp of joining are currently observer states at the SCO, and China had till now been ambivalent about offering full membership to India despite Russian backing for New Delhi. However, keen not to alienate the new Indian Prime Minister, China joined the other members to back the expansion move at a meeting of the grouping’s foreign ministers on July 31.
Indian foreign minister Sushma Swaraj is expected to travel to Dushanbe for the September meeting where India’s membership will likely receive a formal stamp of approval. If the new members’ formal induction is completed at Dushanbe, Modi may travel in December to Astana, Kazakhstan, where the heads of government of all the SCO’s member states will meet, officials said.
“China supports the SCO summit in Dushanbe to complete the legal preparation of the expansion of the SCO members, thus to open up new ways to absorb new members,” a senior Chinese diplomat quoted his country’s foreign minister, Wang Yi, as telling the July 31 meeting.
India has been keen to join the SCO since it first became an observer in 2005. However, tensions within the grouping’s members on the countries to be allowed entry under any expansion had so far prevented the absorption of any new full member.
Over the past two years, as Russia and the US have returned to near-Cold War brinkmanship, both have turned to India as a critical nation whose support could tilt the balance of opinion among the developing countries, which make up most of the world.
The stalemate at the SCO — with China cautious about India’s entry, Russia uncertain about Pakistan’s, and all the members concerned about the implications of fully embracing Iran — suited the US well.
But global fissures have only deepened over the past two years, frequently placing China, Russia and India together against the US — as in Syria and Ukraine, where New Delhi backed Moscow over Washington.
China is also convinced that it has a potential friend in Narendra Modi despite his election speeches critical of Beijing. China had welcomed Modi with open arms three times when he was Gujarat chief minister — at a time Washington treated him as a pariah and refused him a visa. Chinese President Xi Jinping signalled his intent to pull India closer when he indicated to Modi that Beijing was willing to consider expanding the SCO. This was when the two met on the margins of the BRICS summit in Brazil last month. Xi is expected to visit India in September.
India’s entry into a strategic grouping that will include three nations that America wants to distance from its allies — Russia, China and Iran— will almost certainly upset fence-sitters in the US establishment, already unsure of the fruits of courting India over the past decade.
“New Delhi has given Russia’s aggression in Crimea implicit approval and strongly opposed sanctions on Moscow, calling Moscow’s interests in Crimea legitimate,” Steve Chabot, the Republican chairman of a key foreign affairs panel of the US House of Representatives, told senior members of the Obama administration last month.
The administration officials were deposing before the panel ahead of secretary of state John Kerry’s visit to India for the India-US strategic dialogue last week. “Can the US trust India to be a reliable partner on significant geopolitical challenges if, for example, we can’t get India’s support on this growing crisis?” Chabot asked.
“And has the Malaysian airliner shoot-down changed India’s attitude at all in this particular area?”
Kerry and the US received the answer to where India would stand on sanctions against Russia during the strategic dialogue when Sushma bluntly said that India’s foreign policy was “not flexible”. Kerry accepted that he was disappointed but appeared resigned to India’s decision. “We would obviously welcome India joining in with us with respect to that (the sanctions),” Kerry said. “But it is up to them. It is India’s choice.”
Charu Sudan Kasturi
The Telegraph India

               ---------------------------------------------------------------
Οι ριζοσπάστες παγκοσμιοποιητές, όπως και οι συντηρητικοί, είναι μυθοπλάστες που χρησιμοποιούν τα σύγχρονα μαζικά μέσα ενημέρωσης και τις επικοινωνίες και τα συνέδρια, για να δημιουργήσουν πολύπλοκες άμυνες γύρω από τις βασικές δομές της πολιτικής και πνευματικής κυριαρχίας... 
Η ανάγκη για περιφερειακή ενίσχυση είναι αληθινή όχι τόσο για τον κόσμο ως σύνολο αλλά για τα δύο τρίτα του που είναι φτωχά και διαιρεμένα. 
Το υπόλοιπο ένα τρίτο είναι καλά οργανωμένο και μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να κινητοποιηθεί τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά παρά τις συγκρούσεις ισχύος και τους ιστορικούς ανταγωνισμούς.
                                                        Rajni Kothari

Ο Kothari γράφει ότι αυτός και οι Ινδοί συνάδελφοι του «αποστρέφονται τα κενά λόγια των ευκατάστατων, οργισμένων ανθρώπων του βόρειου ημισφαιρίου, που μεταβαίνουν από ήπειρο σε ήπειρο σε μια προσπάθεια να μεταμορφώσουν ολόκληρο τον κόσμο - κάτι που αποτελεί την τελευταία παραλλαγή της αίσθησης της ευθύνης των λευκών».
                                                             Hedley Bull
               ---------------------------------------------------------------

.~`~.
III
SCO and Mackinder’s prophecy

There will be a defining geopolitical event next month when India, Pakistan, Iran and Mongolia become full members of the Shanghai Cooperation Organisation (SCO). This will increase the population of SCO members to an estimated 3.05 billion. We should care about this because it is the intention of the SCO to do away with the US dollar for trade settlement.
The nations joining in September are currently designated as Observer States and the only one left will be Afghanistan, which will presumably join when it can untie itself from NATO. Dialog Partners, defined as states which share the goals and principals of the SCO and wish to develop mutually beneficial relations, include Belarus Sri Lanka and Turkey. Turkey is of special interest because it has been a long-standing NATO member. It had hoped to join the EU but it became clear that this was never going to happen. Instead under the leadership of Recep Erdoğan Turkey is moving towards the SCO.
Erdoğan was re-elected earlier this month by a comfortable majority and it will be interesting to see how quickly Turkey's new alignment evolves. Erdoğan must be aware that Asia is on the up while the EU declines (i - ii - iii - iv), in which case Turkey as a front-line state is better off joining the SCO.
The SCO's influence extends beyond its boundaries, with China and India's diasporas populating much of the rest of south-east Asia. SCO members, particularly China and India, are also the largest consumers of Middle Eastern energy. And because they write the biggest cheques they have primacy over the west, so the swing away from the petro-dollar towards Asia is in the making. China also has sub-Saharan Africa sewn up, securing vital minerals such as copper from Zambia.
We must also consider why Russia is aggressively driving the pace of the SCO's development, and it's not just to escape the west's economic sanctions as many observers think. Fundamentally the SCO is about resources and the production of goods: Russia controls Asia's resources and China turns them into goods.
One of the first persons to identify the geopolitical importance of Russia's resources was Halford Mackinder in a paper for the Royal Geographical Society in 1904. He later developed it into his Heartland Theory. Mackinder argued that control of the Heartland, which stretched from the Volga to the Yangtze, would control the "World-Island", which was his term for Europe, Asia and Africa. Over a century later, Mackinder's theory resonates with the SCO.
http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2013/07/ratzel-kjellen-mackinder-haushofer.html
The underlying point is that North and South America, Britain, Japan and Australasia in the final analysis are less important than Mackinder's World-Island. There was a time when British and then American primacy outweighed its importance, but this is no longer true. If Mackinder's theory is right about the overriding importance of undeveloped resources, Russia with the backing of the SCO's members is positioned to become the most powerful nation on earth.
The SCO is the greatest challenge yet mounted to American economic power, and Russia and China are clearly determined to ditch the dollar. We don't yet know what will replace it. However, the fact that the Central Bank of Russia and nearly all the other central banks and governments in the SCO have been increasing their gold reserves could be an important clue as to how the representatives of 3 billion Euro-Asians see the future of trans-Asian money.
Alasdair Macleod
GoldMoney


...despite the differences, the SCO’s importance cannot be understated. The region covers almost 60 percent of the total Eurasian landmass, with over 1.5 billion in population, including some of the world’s leading energy-rich nations.
The Diplomat


.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

- Ι) Beginning Of The End? ΙΙ) Indian Foreign Policy: The Cold War Lingers. ΙΙΙ) Modi’s BRICS moment. Ένα Ενδιαφέρον Σχόλιο ως γέφυρα - What Germany has and India lacks. ΙV) The Costs of American Interventionism. V) Barack Obama's Legacy Problem: A Nation in Retreat? Επιλογικές Αναφορές.
- Οι κλασικές γεωπολιτικές θεωρίες και οι παγκόσμιες στρατηγικές. Ratzel, Kjellén, Mackinder, Haushofer, Spykman, Mahan, de Seversky.
- Ι) Clashes with Russia point to globalization’s end ΙΙ) Westphalia with Chinese Characteristics III) The China Model: a Civilizational-State Perspective IV) Zhang Weiwei: The China Wave (video).
*
- Η Ευρώπη στο κατώφλι του 21ου αιώνα: μια κοσμοϊστορική και γεωπολιτική θεώρηση
- Εισαγωγή στην αμερικανική στρατηγική, την Ευρασία και τη συσχέτιση του ΟΑΣΕ με τα θεμελιώδη δικαιώματα και το πεδίο διαχωρισμού Βορρά-Νότου.
- Τρεις δυνητικές απειλές για την πρωτοκαθεδρία του κυρίαρχου.
- Εισαγωγή στα -στοιχειώδη- περί της ευρασιατικής στρατηγικής της Γερμανίας και γιατί η σύγκλιση θρέφει την σύγκρουση. Η εξομοίωση θα απομακρύνει την Κίνα από τις Η.Π.Α.
- Είπαν ή έγραψαν... για το «ευρασιατικό προγεφύρωμα».
- Πλανητικός μετασχηματισμός - Tο τέλος του μακρού 20ού αιώνα.
*
- Τελικά, οι Η.Π.Α βρίσκονται σε παρακμή ή μόλις τώρα αρχίζει η ακμή τους; - δυο προσεγγίσεις - Ο «αετός» σε κάθοδο ή μόλις τώρα εκκινεί η άνοδος του; - Μέρος πρώτο.
- When China Rules the World: the End of the Western World and the Birth of a New Global Order.
- Για τον γυάλινο πύργο'μικρά «ευρωπαϊκά» γ´. The Decline of Europe - Interview with Historian Walter Laqueur.
- Η κατάρρευση του ευρωπαϊκού συστήματος.
- Το μέλλον της Ε.Ε, η Ανατολική Ευρώπη -η Ουκρανία- και τα Βαλκάνια, ο Huntington, ο Brzezinski και οι πλανητικές πολιτικές των Η.Π.Α. Τα «Ανθρώπινα δικαιώματα», η «σύγκρουση των πολιτισμών» και τα «Ευρασιατικά Βαλκάνια» ως βαλκανοποίηση της υφηλίου και καλλιέργεια της ελεγχόμενης αναρχίας.
- Neoconservatism and American Foreign Policy and Why Neoconservatism Still Matters.
- How Western Is Germany? Russia Crisis Spurs Identity Conflict - και ορισμένες συμπληρωματικές αναφορές.
- Περί των εξελίξεων στις σχέσεις «Δύσης» και Ρωσίας. Περιφερειακά και παγκόσμια διακυβεύματα και στρατηγικές σημασίες.
- Ευρώπη, Ρωσία και Ουκρανία - α´ και Βορειοανατολική Ασία, Κίνα και Ιαπωνία - α´.
- Ι) Το τέλος τής χριστιανοδημοκρατίας. Τι σημαίνει για την Ευρώπη η πτώση τού κινήματος και II) How Obama Is Driving Russia and China Together.
- Η ιστορική αμηχανία της δυτ. Ευρώπης.
- Μεσευρώπη (Mitteleuropa), Πανευρώπη και τρέχουσα κρίση.
- Friedrich Ratzel, Μεσευρώπη (Mitteleuropa) και «Ευρωπαϊκή Ένωση».
*
- The Endtimes of Human Rights. Ι) Description and Contents ΙΙ) Two Articles by Stephen Hopgood and ΙΙΙ) Video: Session - Stephen Hopgood: The Endtimes of Human Rights (and Humanitarianism?).
- Thinking Inter-Culturally: From racist and Eurocentric Monologism to Inter-Civilizational Dialogism - John M. Hobson, Professor of Politics and International Relations.
- After Western Hegemony – 40th World Congress of Sociology / Μετά τη Δυτική Ηγεμονία - Παγκόσμιο Συνέδριο Κοινωνιολογίας.
- Το δίκαιο της ανθρωπότητας - μέρος α´.
- Άκουσε ο Κομφούκιος να λένε: Περί εθνικής ή διεθνούς προπαγάνδας - εθνικού συμφέροντος και οικουμενικού καλού - Και ο Κομφούκιος αποκρίθηκε...
- Και ο Κομφούκιος αποκρίθηκε...
- Είπαν ή έγραψαν... Περί Soft power και Hard power των Η.Π.Α από τη πλευρά της Κίνας.
*
- Ευρασία.
- Rimland.
- Ρωσία.
- Κίνα
- Πλανητικός Μετασχηματισμός
- Διεθνείς Σχέσεις-Γεωστρατηγική
      
09/20/14--03:45: 
                   Κίνα & δυτικο(ευρω)κεντρικός επαρχιωτισμός. 
                                  Μια σύντομη αναφορά.
                                     .~`~.
Ι

Ξέρω ότι είναι μια ευρέως διαδεδομένη υπόθεση στη Δύση ότι, καθώς οι χώρες εκμοντερνίζονται, δυτικοποιούνται.
 Αυτή είναι μια αυταπάτη. 
Είναι μια υπόθεση ότι ο μοντερνισμός είναι απλώς ένα προϊόν του ανταγωνισμού, των αγορών και της τεχνολογίας. 
Δεν είναι. 
Διαμορφώνεται εξίσου από την ιστορία και την κουλτούρα.
 Η Κίνα δεν είναι όπως η Δύση, και δεν θα γίνει σαν τη Δύση. 
Θα παραμείνει σε πολύ θεμελιώδεις απόψεις πολυ διαφορετική. 
Το μεγάλο ερώτημα εδώ είναι προφανώς, πώς κατανοούμε την Κίνα; 
Πώς προσπαθούμε να καταλάβουμε τι είναι η Κίνα; 
Και το πρόβλημα που έχουμε στη Δύση επί του παρόντος σε μεγάλο βαθμό είναι ότι η συμβατική προσέγγιση είναι ότι την αντιλαμβανόμαστε με Δυτικούς όρους, χρησιμοποιώντας Δυτικές ιδέες. 
Δεν μπορούμε... ο Ανταμ Σμιθ, γράφοντας ήδη στα τέλη του 18ου αιώνα έλεγε, "Η Κινέζικη αγορά είναι μεγαλύτερη και πιο ανεπτυγμένη και πιο εξελιγμένη από κάθετι στην Ευρώπη" [less than two centuries ago, China was far and away the world’s biggest economy. It accounted for more than 30% of global GDP in 1820, according to estimates by Angus Maddison - the economist].
Και όμως επιμένουμε και πάλι, σε μεγάλο βαθμό να σκεφτόμαστε ότι μπορούμε να κατανοήσουμε την Κίνα αξιοποιώντας απλώς τη Δυτική εμπειρία, κοιτάζοντας την μέσα από Δυτικά μάτια, χρησιμοποιώντας Δυτικές έννοιες. 
Εάν θέλετε να ξέρετε γιατί συνεχώς μοιάζουμε να κάνουμε λάθος για την Κίνα -οι προβλέψεις μας για το τι θα συμβεί στην Κίνα είναι ανακριβείς- αυτός είναι ο λόγος.
 Δυστυχώς νομίζω, πρέπει να πω ότι σκέφτομαι ότι η στάση απέναντι στην Κίνα είναι τυπική μιας ελαφρώς Δυτικής νοοτροπίας. 
Είναι κάπως αλλαζονική. 
Είναι αλλαζονική υπό την έννοια ότι νομίζουμε ότι είμαστε οι καλύτεροι, και επομένως έχουμε το παγκόσμιο μέτρο.
 Και δεύτερον, είναι αδαής. 
Αρνούμαστε να εξετάσουμε το θέμα της διαφοράς... η Δύση θεωρεί τον εαυτό της ως πιθανώς την πιο κοσμοπολίτικη από όλες τις κουλτούρες. 
Αλλά δεν είναι. 
Με πολλούς τρόπους, είναι η πιο τοπικιστική [επαρχιώτικη] γιατί για 200 χρόνια, η Δύση ήταν τόσο κυρίαρχη στον κόσμο που δεν χρειαζόταν στην πραγματικότητα να καταλάβει άλλες κουλτούρες, άλλους πολιτισμούς.
 Γιατί, στο κάτω κάτω, θα μπορούσε με τη βία, αν ήταν απαραίτητο, να επιβάλει τον τρόπο της.
 Ενώ αυτές οι κουλτούρες -στην κυριολεξία ο υπόλοιπος κόσμος στην ουσία- που ήταν σε ασθενέστερη θέση, σε σχέση με τη Δύση, εξωθήθηκαν να αντιληφθούν τη Δύση, γιατί η Δύση ήταν παρούσα σε αυτές τις κοινωνίες. 
Και ως εκ τούτου, είναι εκ του αποτελέσματος, πιο κοσμοπολίτικες με πολλούς τρόπους απ΄ότι η Δύση.
Πάρτε το ερώτημα της Ανατολικής Ασίας. 
Ανατολική Ασία: Ιαπωνία, Κορέα, Κίνα, κλπ - το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού ζει εκει, τώρα στη μεγαλύτερη οικονομική περιοχή στον κόσμο. 
Και σας λέω τώρα, ότι οι Ανατολικοασιάτες, οι λαοί της Ανατολικής Ασίας, γνωρίζουν πολύ περισσότερα για τη Δύση απ΄ότι η Δύση για την Ανατολική Ασία.
 Αυτό το σημείο είναι πολύ σχετικό, φοβάμαι, με το παρόν. 
Γιατί τι συμβαίνει;... η Δύση χάνει με γοργό ρυθμό την επιρροή της στον κόσμο. 
Μάλιστα υπήρξε μια δραματική απεικόνιση αυτού πριν από ένα χρόνο - η Κοπεγχάγη, το συνέδριο της κλιματικής αλλαγής. 
Η Ευρώπη δεν ήταν παρούσα στο τελικό τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Πότε συνέβη αυτό για τελευταία φορά; 
Θα στοιχημάτιζα πιθανόν πριν από περίπου 200 χρόνια.
 Και αυτό θα συμβαίνει στο μέλλον... ο κόσμος αναπόφευκτα, κατ'αποτέλεσμα, θα γίνει αυξανόμενα ανοικείος σε μας, γιατί θα διαμορφωθεί από κουλτούρες και εμπειρίες και ιστορίες που δεν μας είναι οικείες ή με τις οποίες δεν είμαστε εξοικειωμένοι. 
Και τέλος, φοβάμαι -πάρτε την Ευρώπη, η Αμερική είναι ελαφρώς διαφορετική- αλλά οι Ευρωπαίοι σε μεγάλο βαθμό, πρέπει να πω, είναι αδαείς, δεν γνωρίζουν τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος αλλάζει...
Λοιπόν, ποια θα έπρεπε να είναι η στάση μας προς αυτόν τον κόσμο που βλέπουμε να εξελίσσεται πολύ γρήγορα μπροστά μας; Νομίζω ότι θα υπάρξουν καλά και κακά πραγματα από αυτο. Αλλά θέλω πάνω απ'όλα να παρουσιάσω μια μεγάλη θετική εικόνα για τον κόσμο. Για 200 χρόνια, ο κοσμός στην ουσία κυβερνιόταν από ένα θραύσμα του ανθρώπινου πληθυσμού. Αυτό αντιπροσώπευαν η Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική. Η έλευση χωρών όπως και η Κίνακαι η Ινδία -που αποτελούν μαζί το 38 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού- και άλλων όπως η Ινδονησία και η Βραζιλία και ούτω καθεξής, συμβολίζουν την πιο σημαντική ενιαία πράξη δημοκρατικοποίησης τα τελευταία 200 χρόνια. Πολιτισμοί και κουλτούρες, που είχαν αγνοηθεί, που δεν είχαν φωνή που δεν ακούγονταν, που δεν ήταν γνωστοί, θα έχουν ένα διαφορετικό είδος αντιπροσώπευσης σε αυτόν τον κόσμο. Ως ουμανιστές, πρέπει ασφαλώς να καλωσορίσουμε αυτή την μετάλλαξη, Και θα πρέπει να μάθουμε για αυτούς τους πολιτισμούς.
                                                                   Martin Jacques
                                    .~`~.
ΙΙ
                   Περισσότερα επί του θέματος

- The China Model: a Civilizational-State Perspective - Zhang Weiwei: The China Wave (video) - Westphalia with Chinese Characteristics - Clashes with Russia point to globalization’s end.
- When China Rules the World: the End of the Western World and the Birth of a New Global Order.
- Debate: Western liberal democracy would be wrong for China.
- Είπαν ή έγραψαν... Περί Soft power και Hard power των Η.Π.Α από τη πλευρά της Κίνας.
- Πλανητικός μετασχηματισμός - Tο τέλος του μακρού 20ού αιώνα.
- Η Ευρωκεντρική ιδεολογία, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές επιπτώσεις και «Ευρώπη».
- Ο ευρωκεντρισμός και τα άβαταρ του: τα διλήμματα της κοινωνικής επιστήμης. Εισαγωγή.
- Thinking Inter-Culturally: From racist and Eurocentric Monologism to Inter-Civilizational Dialogism - John M. Hobson, Professor of Politics and International Relations.
- After Western Hegemony – 40th World Congress of Sociology / Μετά τη Δυτική Ηγεμονία - Παγκόσμιο Συνέδριο Κοινωνιολογίας.
- Εισαγωγή στα -στοιχειώδη- περί της ευρασιατικής στρατηγικής της Γερμανίας και γιατί η σύγκλιση θρέφει την σύγκρουση. Η εξομοίωση θα απομακρύνει την Κίνα από τις Η.Π.Α.
- Θα πραγματοποιηθεί η σπουδαιότερη γεωπολιτική εξέλιξη του 21ου αιώνα; Γιατί η 11η Σεπτεμβρίου 2014 μπορεί να αποδειχθεί η καθοριστικότερη στην ιστορία των Η.Π.Α - και πολύ σημαντικότερη από την 11η Σεπτεμβρίου 2001.
- Ευρώπη, Ρωσία και Ουκρανία - α´ και Βορειοανατολική Ασία, Κίνα και Ιαπωνία - α´.
- Άκουσε ο Κομφούκιος να λένε: Περί εθνικής ή διεθνούς προπαγάνδας - εθνικού συμφέροντος και οικουμενικού καλού - Και ο Κομφούκιος αποκρίθηκε...
- Δογματική ομοιομορφία, δογματικός ιμπεριαλισμός και κοσμοπολιτισμός. Οι τρεις τρόποι εξομοίωσης των διεθνών σχέσεων σε μια κατάσταση εσωτερικής πολιτικής προς την πραγμάτωση της διεθνούς κοινωνίας, της civitas maxima ή του υπερ-κράτους και ένα παράρτημα περί αδελφοσύνης και ιμπεριαλισμού.
- Πολιτισμικές δομές και πλανητικός μετασχηματισμός I -εισαγωγικά αυτογνωσιακά (;) για την καθ'ημάς Δύση.
- Το δίκαιο της ανθρωπότητας - μέρος α´.
- Και ο Κομφούκιος αποκρίθηκε...

                                 .~`~.

ΙΙΙ

Αυτός είναι ένας σιδηροδρομικός σταθμός που όμοιο του δεν έχετε δει ποτέ πριν. Δεν μοιάζει καν με σιδηροδρομικό σταθμό. 
Αυτός είναι ο καινούργιος σιδηροδρομικός σταθμός του Γκουανγκζου για τα τρένα υψηλής ταχύτητας. 
Η Κίνα έχει ήδη μεγαλύτερο δίκτυο από κάθε άλλη χώρα στον κόσμο και σύντομα θα έχει μεγαλύτερο από όλον τον υπόλοιπο κόσμο μαζί.
Η πάρτε αυτό εδώ: 
Αυτή είναι μια ιδέα, αλλά μια ιδέα που θα δοκιμαστεί σύντομα σε ένα προάστιο του Πεκίνου.
 Εδώ έχετε ένα μεγα-λεωφορείο που στο πάνω επίπεδο μεταφέρει γύρω στους 2,000 ανθρώπους. Κινείται σε ράγες σε έναν προαστιακό δρόμο, και τα αυτοκίνητα κινούνται κάτω από αυτό.
 Και αναπτύσσει ταχύτητα εως και 100 περίπου μίλια την ώρα. 
Με αυτόν τον τρόπο θα κινούνται τα πράγματα, γιατί η Κίνα έχει ένα πολύ συγκεκριμένο πρόβλημα, που διαφέρει από την Ευρώπη και από τις Ηνωμένες Πολιτείες. 
Η Κίνα έχει τεράστιο αριθμό ανθρώπων και δεν έχει χώρο. 
Άρα αυτή είναι μια λύση σε μια κατάσταση όπου η Κίνα πρόκειται να έχει πάρα πολλές πόλεις με πληθυσμό πάνω από 20 εκατομμύρια.
Το μεγάλο πλοίο εδώ ήταν αυτό με το οποίο έπλεε ο Ζένγκ Χε στις αρχές του 15ου αιώνα στα μεγάλα του ταξίδια στην Νότια Θάλασσα της Κίνας, στην Ανατολική Θάλασσα της Κίνας και μέσω του Ινδικού Ωκεανού στην Ανατολική Αφρική. 
Το μικρό σκάφος μπροστά του ήταν αυτό με το οποίο, 80 χρόνια αργότερα, ο Χριστόφορος Κολόμβος διέσχισε τον Ατλαντικό. (Γέλια)
Martin Jacques

                                 .~`~.
ΙV
     α´
...σύμπασα η ανθρωπότης οδεύει επί ευθείας γραμμής εν είδει σιδηροδρόμου, στον οποίον κάποιοι μπροστά είναι οι μηχανοδηγοί, όλοι δε οι άλλοι ακολουθούν ως βαγόνια από πίσω. 
Εγγενής στην άποψη αυτή περι πολιτισμού είναι η αντίληψη ότι οι πολιτισμοί «ανεβοκατεβαίνουν», έρχονται και παρέρχονται ως είδος επισκεπτών. 
Είναι μια αντίληψη αυτονόητη, εφ'όσον εκκινεί κανείς από την επιδίωξη να δείξει ότι υπάρχει «ένας και μόνο» πολιτισμός. 
Ο «δυτικός» έτσι πολιτισμός αντεπαρατέθη προς όλους τους άλλους, με σκοπό όχι την ερευνητική σύγκριση αλλά απλώς την αγνόηση τους. 
Δεν είναι συνεπώς τυχαίο ότι στις έσχατες απολήξεις τους οι ιστορικές αυτές αξιολογήσεις περί «πολιτισμών» κατέληγαν (και συνειδησιακώς καταλήγουν ακόμη και σήμερα) στην αυθαίρετη και ελάχιστα επιστημονική, αντικειμενικώς δε ανύπαρκτη παραδοχή της «ράτσας».
 «Ράτσα» δεν είναι κάτι το επιστημονικώς ορίσιμο, είναι όμως κάτι που επιδέχεται άνετα στιγμιαίους προσδιορισμούς, ανάλογα με τα επιδιωκόμενα τέλη. 
Και τα τέλη εδώ, καθώς είπαμε, ήταν να επιβιβασθεί όλη η ανθρωπότητα επί της... ευθείας γραμμής του τραίνου... 
Ποιά ήταν (και είναι) η οικονομική σημασία αυτής της αντίληψης, θα δει καλύτερα ο αναγνώστης στο κείμενο που ακολουθεί. 
Σκόπιμο είναι επίσης να τονισθεί, ότι η ατμομηχανική αυτή αντίληψη περί ιστορίας και πολιτισμών είχε και μιαν άλλη πρακτική αναγκαιότητα: την ύπαρξη κάποιων «γενικών αρχών» που θα επέτρεπαν την λειτουργία του Διεθνούς Δικαίου ως αποσφράγιση των... φιλοσοφικών αντιλήψεων περί «πολιτισμών».
Εν τω μεταξύ, στο διάστημα των δύο τελευταίων αιώνων που αυτές οι θεωρίες μεσουράνησαν και η «μελέτη» των άλλων πολιτισμών έγινε έδρες στα πανεπιστήμια, κανένας άλλος πολιτισμός δεν οικειώθηκε τα «θεωρητικά εξαγόμενα» της φιλοσοφικής αντιλήψεως περί της μονογράμμου εξελίξεως στην ιστορία. 
Οι πολιτισμοί παρέμειναν μέχρι των ημερών μας αυτοί που ήσαν και πριν. 
Όλα τα πολιτικά προβλήματα της εποχής μας προέρχονται ακριβώς από το γεγονός ότι αυτές οι θεωρίες του παρελθόντος καμμιάν πολιτική και ιστορική οργάνωση του κόσμου δεν κατάφεραν. Τεχνολογική εξέλιξη άλλων πολιτιστικών κύκλων υπήρξε, ούτε οι Ρώσοι όμως ούτε οι Ιάπωνες και οι Ινδονήσιοι προϋπόθεση της τεχνολογικής αναπτύξεως τους θεώρησαν την ιδεολογική ανάληψη των αρχών του δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού.
 Ο επτανήσιος λόγιος Leucadio Hearn έδειχνε στα τέλη του περασμένου αιώνα και αρχές του τωρινού, ότι οι Γιαπωνέζοι αναπτύσσονται ακριβώς επί των τελείως αντιθέτων αρχών του δυτικού φιλελευθερισμού. 
Έτσι τά πράγματα εξελίχθησαν μεχρι σήμερα (τα μεροκάματα και οι ασφαλίσεις είναι ουσιωδέστερες των αποδείξεων) και έτσι συνεχίζουν να εξελίσσωνται για ολόκληρη την Ασία.
 Οι Ρώσοι και το ανεπτυγμένο τεχνολογικώς τμήμα του Ισλάμ στην Ινδονησία δείχνουν, αρκούντως, ότι η τεχνολογική ανάπτυξη είναι δυνατή και υπό προϋποθέσεις που συνιστούν διϊστορικώς τον ιδεολογικόν αντίποδα των φιλοσοφικών θεωρημάτων του δυτικοευρωπαϊκού φιλελευθερισμού. Μερικές των ιδεολογικών αυτών διαφορών θα βρει ο αναγνώστης στα ακολουθούντα.
Οι διακηρύξεις συνεπώς περί μονοδιάστατου γραμμικής αναπτύξεως των πολιτισμών ουδόλως επιβεβαιώθηκαν στην πράξη. 
Ο μερκαντιλισμός και ο λιμπεραλισμός του παρελθόντος όχι μόνο δεν κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ένα ενιαίο ιδεολογικό πλαίσιο της τεχνολογικής αναπτύξεως, αλλά ακριβώς εμπόδισαν και την οποιαδήποτε επίδραση επί της «ευρωκεντρικής ιδεολογίας» εκ των έξω. 
Και αυτό ακριβώς θα ήταν η μόνη και αναγκαία προϋπόθεση για μια παγκόσμια οργάνωση της τεχνολογικής παραγωγής. 
Η δυτική Ευρώπη - υπό τον ιδεολογικό μανδύα του λιμπεραλισμού - αποτελεί το μοναδικό παράδειγμα πολιτισμού στην ιστορία που βρέθηκε με κολοσσιαία μέσα διαδόσεως και δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει ενα πολιτιστικό αποτέλεσμα έστω και διάρκειας δεκαετιών. 
Η σχέση της με όλους τους άλλους πολιτισμούς υπήρξε σχέση αντιθέσεως και μόνο - πράγμα φυσικό, εφ'όσον κανείς πιστεύει, μέσα σε μια γραμμική περί ιστορίας αντίληψη, ότι ο δικός του πολιτισμός αποτελεί το τελευταίο στάδιο της «εξέλιξης» και οι άλλοι, εκόντες άκοντες, δεν έχουν παρά να το μιμηθούν και να το ακολουθήσουν. 
Επόμενο συνεπώς είναι όλες οι «κατανοήσεις» των άλλων πολιτισμών να καταλήγουν ως συμπέρασμα στο ίδιο το σημείο αφετηρίας: ότι όλος ο κόσμος οδεύει επί ευθείας γραμμής. 
Στις εμφάνειες του το πράγμα κατάντησε ταυτόσημο με το γεγονός της κυκλοφορίας αυτοκινήτων και με την «ευκολία» των «πολιτικών διαχειρίσεων» του ιμπεριαλισμού. 
Τα αξιοποιήσιμα συνεπώς στοιχεία άλλων πολιτιστικών κύκλων προς μια παγκόσμια οργάνωση της παραγωγής έπαψαν να λειτουργουν, ενώ οι ίδιοι οι εκτός δυτικής Ευρώπης πολιτισμοί αναγκαστικά «συγκεντρούντο» επί των στοιχείων διαφοράς τους με τον δυτικοευρωπαϊκόν και όχι επί των στοιχείων συνεργασίας.
Ο λιμπεραλισμός έτσι, ευρέθηκε στις φιλοσοφικές του προϋποθέσεις μονομάχος εναντίον ολοκλήρου της ανθρωπότητος. 
Μιας ανθρωπότητος, μάλιστα, η οποία στα πολιτιστικά της δεδομένα ήταν πολύ εδραιότερη από τις φιλοσοφικές απλουστεύσεις του λιμπεραλιστικού «ατομισμού». 
Μια τέτοια παραδοχή όμως -και συνεπώς η αξιοποίηση μιας πραγματικότητας- ήταν αδύνατη μέσα στην γραμμική περί ιστορίας αντίληψη. 
Η δημιουργία των «εθνικών κρατών» ως τεχνική της γραμμικής περί ιστορίας αντιλήψεως και κατ'ουσίαν μέθοδος προς απολαβή των πρώτων υλών, ενήργησε ως στοιχείο «προστασίας» των εγχώριων πολιτιστικών παραδόσεων στην απλή συνείδηση των λαών, διότι έτσι διεχωρίζετο η υπάρχουσα πολιτιστική παράδοση από το κράτος, το οποίον εξεπροσωπεί μεν τη «γραμμική» περί ιστορίας αντίληψη, για να υπάρξει, όμως, είχε ακριβώς ανάγκη της υπαρχούσης πολιτιστικής δομής, προκειμένου να την μεταβάλει σε «εθνική ιδεολογία». 
Αλλιώς, τα «κοινοβούλια» σε πολιτιστικούς χώρους που δεν τα ήξεραν και ούτε ανάγκη τα είχαν, δεν ήταν δυνατόν να λειτουργήσουν. 
Η γραμμική συνεπώς αντίληψη της ιστορίας δια των «εθνικών» κρατών, δηλαδή κατά πράξη ο ιμπεριαλισμός, δυνάμωσε την αντίθεση όλων των άλλων πολιτιστικών χώρων με τον δυτικοευρωπαϊκό. 
Όπως έχουμε σήμερα δεδομένο, κανένας πολιτισμός δεν εδέχθηκε έστω και επιδράσεις των φιλοσοφικών θεωρημάτων του λιμπεραλισμού, υπό τον οποίον «ελειτούργησε» η δυτική Ευρώπη κατά τους δύο τελευταίους αιώνες. 
Και ούτε πρόκειται να τις δεχθεί, σε τούτο δε ακριβώς συνίσταται το μείζον ιστορικό και πολιτικό πρόβλημα των καιρών μας.
Το πολιτισμικό έργο της δυτικής Ευρώπης, με κριτήριο παγκοσμιότητας, μπορούμε να πούμε ότι υπήρξε επακριβώς μηδέν. 
Έμεινε απλώς εκεί που παρήχθει. Βεβαίως κατορθώθει αυτό που επιδιώκετο: η δωρεάν (η εντελώς δωρεάν -κι αυτό ισχύει μέχρι σήμερα) απολαβή των πρώτων υλών.
Γεράσιμος Κακλαμάνης
Η Ευρωκεντρική ιδεολογία, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές επιπτώσεις και «Ευρώπη».

β´

Όλες οι θεωρίες σταδίων -του Κοντ, του Σπένσερ ή του Μάρξ-, για να μείνουμε σε μερικά μόνο ονόματα ενός μεγάλου καταλόγου- αποτελούσαν κατεξοχήν θεωρητικοποιήσεις αυτού που ονομάστηκε «αντίληψη των Ουίγωνπερί ιστορίας». 
Δηλαδή της εκ προοιμίου βεβαιότητας, πως το σήμερα είναι το καλύτερο σήμερα που γνώρισε ποτέ η υφήλιος, και πως το παρελθόν οδηγούσε αναπόδραστα στο παρόν. 
Ακόμα και εμπειρικιστές ιστορικοί, όσο και αν διακήρυσσαν την αποστροφή τους για κάθε είδους θεωρία, έτειναν ν'αποτυπώνουν στα γραπτά τους μια ασύνειδη θεωρία σταδίων που διέτρεχε τη σκέψη τους χωρίς οι ίδιοι να το γνωρίζουν.
...η ευρωπαϊκή κοινωνική επιστήμη ήταν αποφασιστικά οικουμενιστική. 
Βεβαίωνε πως ό,τι συνέβη στην Ευρώπη από τον 16ο ως τον 19ο αιώνα εξέφραζε ένα γενικής εφαρμογής πρότυπο, είτε επειδή αποτελούσε ένα προοδευτικό και αναντίστρεπτο επίτευγμα της ανθρωπότητας είτε επειδή σήμαινε την ικανοποίηση των βασικών ανθρώπινων αναγκών, καθώς απομάκρυνε τα τεχνητά εμπόδια. 
Ότι έβλεπες σήμερα στην Ευρώπη δεν ήταν απλώς καλό'ήταν αυτό που θα έβλεπες αύριο παντού...
Αλλά τα τελευταία τριάντα χρόνια οι οικουμενιστικές θεωρίες της νεωτερικής κοινωνικής επιστήμης αντιμετωπίζουν κι ένα [ακόμα] είδος επίθεσης. 
Υποστηρίζεται πως αυτές οι δήθεν οικουμενικές θεωρίες στην πραγματικότητα δεν είναι οικουμενικές, αλλά μάλλον παρουσιάζουν το δυτικό ιστορικό σχήμα σαν να ήταν οικουμενικό. 
Ο μεγάλος σινολόγοςΤζόζεφ Νήνταμ πριν από πολύ καιρό επισήμανε πως
«το θεμελιώδες σφάλμα του Ευρωκεντρισμού είναι ότι σιωπηρά δέχεται πως η νεωτερική επιστήμη και τεχνολογία, που στην πραγματικότητα ρίζωσαν στην αναγεννησιακή Ευρώπη, είναι οικουμενικές, και επομένως καθετί ευρωπαϊκό είναι επίσης οικουμενικό».
Έτσι λοιπόν η κοινωνική επιστήμη κατηγορήθηκε ως ευρωκεντρική στο μέτρο που ήταν ιδιαιτεροκρατική. 
Μάλιστα κάποιοι είπαν πως δεν ήταν απλώς ευρωκεντρική, αλλά και άκρως επαρχιώτικη. 
Αυτό έτσουξε για τα καλά, αφού η νεωτερική κοινωνική επιστήμη σεμνυνόταν ιδιαίτερα πως είχε κατορθώσει να αρθεί πάνω από κάθε επαρχιωτισμό...
                                                         Immanuel Wallerstein
Ιχνηλατώντας τον Internationalism μέρος α´.

                                   .~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

- Δυτικοευρωκεντρισμός.
- Η Ευρωκεντρική ιδεολογία, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές επιπτώσεις και «Ευρώπη».
- Διεθνείς οργανισμοί, ιδεολογικά δεδομένα και τα θρησκευτικά πράγματα.
- Η ιστορική αμηχανία της δυτ. Ευρώπης.
- Γιατί η «Ευρώπη» αποτυγχάνει - μέρος α´.
- Δυτική Ευρώπη, αποικίες και Ανατολική Μεσόγειος. Το χθες στο σήμερα.
- Η «φιλοσοφία» του λιμπεραλισμού. Καπιταλισμός και νέος διεθνισμός και η Ευρώπη ως αόριστη έννοια.
- Η έννοια της Προόδου - μέρος α´. Η ευρωπαϊκή δυναμική και η παγκόσμια πολιτική.
- Η έννοια της Προόδου - μέρος β´. Η επιστημονική γνώση, η «μάζα» και τα όρια του φιλελευθερισμού.
- Μεταπολεμική νέα εποχή και διαχείριση των γηγενών πολιτισμών.
- Το πολιτισμικό υπόδειγμα και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης - μέρος α´.
- Το πολιτισμικό υπόδειγμα και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης - μέρος β´.
- Το πολιτισμικό υπόδειγμα και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης - μέρος γ´. Η Ισλαμική Αναβίωση.
- Ιχνηλατώντας τον Internationalism μέρος α´ - A Note on the Origin of the Word 'International' by Hidemi Suganami και Nationalism and internationalism by Nicholas Hans. Προλογικά και εννοιολογικό πλαίσιο από Alfred E. Zimmern, Immanuel Wallerstein και E. H. Carr.
- Το μέλλον της Ε.Ε, η Ανατολική Ευρώπη -η Ουκρανία- και τα Βαλκάνια, ο Huntington, ο Brzezinski και οι πλανητικές πολιτικές των Η.Π.Α. Τα «Ανθρώπινα δικαιώματα», η «σύγκρουση των πολιτισμών» και τα «Ευρασιατικά Βαλκάνια» ως βαλκανοποίηση της υφηλίου και καλλιέργεια της ελεγχόμενης αναρχίας. Η απόρριψη του διλήμματος μεταξύ πυρηνικού ολοκαυτώματος ή πολιτιστικής ανυπαρξίας - προς μιας νέα ιστορική σύνθεση που θα εναντιώνεται στις θεωρίες και τους υπολογισμούς γραφείου-εργαστηρίου.
- Η κατάρρευση του ευρωπαϊκού συστήματος.
- Η Ευρώπη στο κατώφλι του 21ου αιώνα: μια κοσμοϊστορική και γεωπολιτική θεώρηση

                                           .~`~.
- Είπαν ή έγραψαν... για την εκποίηση και το κλείσιμο του κύκλου.
- Περί του επικείμενου διορισμού-εκλογής του νέου Πρωθυπουργού της Τουρκίας.
- From Nations to Provinces: The Demographic Collapse of Southern and Eastern Europe.
- Απόσπασμα από ένα κλασικό κείμενο: Τουρκία, Ευρώπη, Ευρασία - και Ελλάδα.
- Από την κρίση των κομμάτων, στον δρόμο προς την υποτέλεια και τις επακόλουθες ψευδαισθήσεις. Tο τέλος του μακρού 20ού αιώνα της Ελλάδας - μέρος α´.
- I) World getting 'super-aged' at scary speed II) UN global migration statistics reveal 232 million international migrants living abroad worldwide.
- Εισαγωγικά για το εσωτερικό κομματικό -ονομάζεται και- «πολιτικό» σκηνικό της χώρας, την ιστορικότητα του και τρεις υποθέσεις για τα ελληνικά κόμματα'καθώς και μια παρέκβαση.
- Εισαγωγικά για την ιστορικότητα της αιτίασης της διαφθοράς και των κομματικών συστημάτων στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της χώρας.
- Ενθυμήσεις για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της χώρας, τη παλαιότερη διάψευση των προσδοκιών, τη κρίση των κομμάτων κατά τη περίοδο ανάμεσα στην τότε χρεοκοπία και τον πόλεμο και τη δημιουργία της «Εθνικής Εταιρείας»'καθώς και ένα παράρτημα.
- Ιστορικές ενθυμήσεις για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, τα όρια του θεωρήματος των πελατειακών σχέσεων, ορισμένες αναλύσεις και συγκρίσεις, και αόριστες σοφιστείες περί εξουσίας.
- Είπαν ή έγραψαν... Η «άμεση» και η «έμμεση» δύναμη.
- Συνέχεια για τις «διχασμένες χώρες». Τουρκία.
- Κύπρος και Θράκη (Ελλάδα και Τουρκία). Κριμαϊκός Πόλεμος και Ανατολικό Ζήτημα. Η περιφερειακή γεωιστορική και γεωπολιτική διάσταση.
- Περί της -δήθεν αυτονόητης- «πρωτοκαθεδρίας» της εσωτερικής πολιτικής I.
- Περί της -δήθεν αυτονόητης- «πρωτοκαθεδρίας» της εσωτερικής πολιτικής II.
- Δύο σχόλια για το εσωτερικό: Το δικαίωμα των νέων στην πολιτική παιδεία και «Υπαρκτή Δημοκρατία» χωρίς πολιτική και χωρίς κόμματα. Δεν μπορούμε να χάσουμε άλλα 40 χρόνια.
- Ελλάδα και παγκοσμιοποίηση - μέρος α´. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα.
- Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις, (η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις)...
- Οι δομές του νεοφασισμού και Η αποστολή του Σαμαρά και τα «άκρα». Η Ελλάδα δεν αντέχει τις χειραγωγήσεις.
- Ευερέθιστες, αλλά αναγκαίες ενθυμήσεις και παρατηρήσεις.
- Ενθυμήσεις παραμέτρων και ψευδαισθήσεων - για το εσωτερικό «πολιτικό» σκηνικό.
- Για έναν ερωτικό Λόγο -α.
- Ας προσπαθήσουμε να ρωτήσουμε το μαντείο για τη μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας... - μέρος α´
- Ας προσπαθήσουμε να ρωτήσουμε το μαντείο για τη μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας... - μέρος β´
- Ας προσπαθήσουμε να ρωτήσουμε το μαντείο για τη μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας... - μέρος γ´
- Κύπρος.
- Το Νέο Ανατολικό Ζήτημα.
- Για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.
      
09/27/14--14:12: Elie Kedourie on Nationalism. Left or Right?


It is, then, a misunderstanding to ask whether nationalism is politics of the right or of the left. It is neither. Left and right are concepts which arose in the course of struggle between aristocracy, middle class and working class in European countries in the nineteenth and twentieth centuries, and are unintelligible apart from this particular history. In the nineteenth century, it was usual to consider nationalism a progressive, democratic, leftist movement. The nationalists of 1848 were considered men of the left, Mazzini was a highly venerated figure among English Liberals and Radicals, as was Kossuth, the Hungarian nationalist, to support nationalist movements in Europe and elsewhere was considered the duty of every true Liberal and humanitarian. This conjunction is, as will be seen, a fortuitous accident, but the habits of mind it established have lasted into the twentieth century, when Liberals and Socialists think that their principles require them to support nationalist movements, particularly in Asia and Africa. But it is also significant that nationalists who, at one stage, were considered men of the left were, at a later stage, firmly denounced as men of the right: Pilsudski, Mussolini, Chiang Kai-shek, all began their careers as men of the left, and all, in time, were removed to the right. Hitler, it may be added, could also be considered as a man of the left, for he was the leader of a National Socialist German Workers Party, yet he is now firmly and universally classified as a man of the right.
These confusions are significant. What they indicate is that the categories of one ideology are used to test and classify the tenets of a completely different ideology. Liberals measure political progress by the diminution of social and political privileges, and for Socialists the touchstone of progress is the reduction of economic inequality. To nationalists, such aims are incidental and secondary. Their own aim is national self-determination, and the lasting fulfilment which comes to man when he lives as a member of a sovereign nation.
But this confusion, whether nationalism is a right-wing or a left-wing movement, has become greatly prevalent owing to the triumph of Bolshevism in Russia, and the wide popularity and respect which the writings of its leaders, Lenin and Stalin, have attained. Now the attitude of the Bolshevik leaders towards national problems was a strict and subordinate corollary of their Marxism, and of the struggle for revolutionary socialism which engaged all their energies. In their theory, national movements could be both progressive and retrogressive, depending on the stage of economic development at which they occurred. In their progressive phase, they were an expression of the struggle of bourgeois capitalism against social and political domination which had outlived its economic justification. Nationalism was a progressive movement so long as the capitalist struggle against feudalism had not been won, it was a progressive movement in the colonial and semi-colonial world, when it embodied the struggle of a national bourgeoisie against imperialism — itself, in the tide of Lenin's pamphlet of 1916, the highest stage of capitalism. But nationalism became retrogressive when it threw up obstacles to the advance of socialism, when it was the ideology of bankrupt capitalist expropriators, unjustly resisting their own expropriation. Again, in their polemical writings which sometimes approved, and sometimes disapproved, of nationalist movements in Tsarist Russia, Lenin's and Stalin's criterion was whether such movements advanced or retarded the cause of revolution. Thus, Lenin was opposed to the claims of the Jewish working-class party, the Bund, for Jewish autonomy in Eastern Europe, because such a claim weakened and divided the leadership of the socialist movement, but he also criticized the socialist Rosa Luxemburg for neglecting and belittling Polish nationalism, as a weapon with which to undermine the Tsarist autocracy. Such a line of reasoning makes it easy to understand why to Bolsheviks nationalism is a right-wing movement in contemporary Europe, and a left-wing movement in Asia and Africa. But it ought also to become clear that the wide acceptance of such classifications depends on a tacit, uncritical acquiescence in the Marxist interpretation of history.
Elie Kedourie

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

- Ιχνηλατώντας τον Internationalism μέρος α´ - A Note on the Origin of the Word 'International' by Hidemi Suganami και Nationalism and internationalism by Nicholas Hans. Προλογικά και εννοιολογικό πλαίσιο από Alfred E. Zimmern, Immanuel Wallerstein και E. H. Carr.
- Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών-κρατών.
- Περί εθνικισμού, δημοκρατικής ιδεολογίας -«τέλους της ιστορίας»- του Fukuyama, και χειρισμού της Μέσης Ανατολής από τους ουιλσονιανούς ιδεαλιστές και τους νεοσυντηρητικούς. Η προσέγγιση του εριστικού κ. John Mearsheimer και σύγκριση του έργου του με αυτό του Kenneth Waltz.
- E.H.Carr - Τι συνέβη τότε ή μήπως τι (ξανα)συμβαίνει τώρα; Προβληματισμοί (παλαιοί;) πάνω στις προοπτικές μιας νέας διεθνούς τάξης πραγμάτων, μέρος α' - θα επιβιώσει το έθνος ως μονάδα ισχύος;
- Άκουσε ο Κομφούκιος να λένε: Περί εθνικής ή διεθνούς προπαγάνδας - εθνικού συμφέροντος και οικουμενικού καλού - Και ο Κομφούκιος αποκρίθηκε...
- Η απαρχαίωση των πολιτικών εννοιών.
- The Left-Right Political Spectrum Is Bogus.
- Governing the World: The Rise and Fall of an Idea (Internationalism, Imperialism, The era of Anglo-American world power and the establishment of the League of Nations and its successor, the United Nations) University Lecture with Professor Mark A. Mazower.
- Μερική παγκοσμιοποίηση των διεθνών χρηματοοικονομικών - Ενότητα ή κατακερματισμός του νομισματικού συστήματος; - Η αυξημένη περιφερειοποίηση των υπηρεσιών και της βιομηχανικής παραγωγής - Η διαμάχη για την πολυεθνική επιχείρηση και το έθνος-κράτος.
         
09/29/14--10:01: The Left-Right Political Spectrum Is Bogus.


Americans are more divided than ever by political ideology, as a recent Pew Research Center study makes clear. About a third of people on each side say of the other that its proponents "are so misguided that they threaten the nation’s well-being." They're both right about that.
My prescription isn't civility or dialogue, which though admirable are boring and in this case evidently impossible. Rather, my approach is “philosophical”: to try to confront both sides with the fact that their positions are incoherent. The left-right divide might be a division between social identities based on class or region or race or gender, but it is certainly not a clash between different political ideas.
The arrangement of positions along the left-right axis -progressive to reactionary, or conservative to liberal, communist to fascist, socialist to capitalist, or Democrat to Republican- is conceptually confused, ideologically tendentious, and historically contingent. And any position anywhere along it is infested by contradictions.
Transcending partisanship is going to require what seems beyond the capacities of either side: thinking about the left-right spectrum rather than from it. The terminology arose in revolutionary France in 1789, where it referred to the seating of royalists and anti-royalists in the Assembly. It is plausible to think of the concept (if not the vocabulary) as emerging in pre-revolutionary figures such as Rousseau and Burke. The Oxford English Dictionary’s first citation of “left” and “right” used in the political sense in English is in Thomas Carlyle's French Revolution in 1837, but the idea only crystallized fully with the emergence and under the aegis of Marxism, in the middle of the 19th century. It was not fully current in English-speaking countries until early in the 20th.
Before that, and outside of the West, there have been many intellectual structures for defining and arranging political positions. To take one example, the radical and egalitarian reform movements of the early and mid-19th century in the U.S. -such as abolitionism, feminism, and pacifism- were by and large evangelical Christian, and were radically individualist and anti-statist. I have in mind such figures as Lucretia Mott, Henry David Thoreau, and William Lloyd Garrison, who articulated perfectly coherent positions that cannot possibly be characterized as on the left or the right.


The French Estates-General in 1789 (Isidore-Stanislaus Helman via Wikimedia Commons)

The most common way that the left-right spectrum is conceived -and the basic way it is characterized in the Pew survey- is as state against capital (*). Democrats insist that government makes many positive contributions to our lives, while Republicans argue that it is a barrier to the prosperity created by free markets. On the outer ends we might pit Chairman Mao against Ayn Rand in a cage match of state communism against laissez-faire capitalism.
The basic set of distinctions on both sides rests on the idea that state and corporation, or political and economic power, can be pulled apart and set against each other. This is, I propose, obviously false, because hierarchies tend to coincide. Let's call that PHC, or Principle of Hierarchical Coincidence. A corollary of PHC is that resources flow toward political power, and political power flows toward resources; or, the power of state and of capital typically appear in conjunction and are mutually reinforcing.
I'd say it's obvious that PHC is true, and that everyone knows it to be true. A white-supremacist polity in which black people were wealthier than white people, for example, would be extremely surprising. It would be no less surprising if regulatory capture were not pervasive. You could keep trying to institute reforms to pull economic and political power apart, but this would be counter-productive, because when you beef up the state to control capital, you only succeed in making capital more monolithic, more concentrated, and more able to exercise a wider variety of powers. (Consider the relation of Goldman Sachs to the Treasury Department over the last several decades, or Halliburton and the Pentagon, or various communications and Internet concerns and NSA. The distinction between "public" and "private" is rather abstract in relation to the on-the-ground overlap.)
State and economy are merged in different permutations in Iran and Egypt, in China and Russia, in the U.S. and the E.U. We might say that the current Chinese state combines the most salient features of Maoism and corporate capitalism: It's all devoted to generating maximum cash and putting it on a barge-destination: the very top of the hierarchy. And yet it also attempts to bestride the earth with the iron boot of collectivist totalitarianism. Now, that appears incoherent if you are trapped in the spectrum. A conventional political scientist associates capitalism with John Locke and Adam Smith and democracy (“liberalism”, I suppose). On the other hand, since socialists reject free enterprise and propose grand redistributionist schemes, they require a big, powerful state. For a long time, people thought of the Chinese system as combining opposed or contradictory elements.
I'd say no one is so sure anymore. We should think instead of the Chinese state as a provisional culmination of both state socialism and corporate capitalism. In ideology, they are opposites. But we don't live in the textbook on political ideologies. We live in a world where corporate capitalism has always completely depended on state power, and the basic practical thrust of left statism has always been annexation of the economy. The Soviet Union was a variety of monopoly capitalism, and the modern American state is a variety of state socialism.
Our mistake was that we believed the account these ideologies gave of themselves. But that scrim was always thin. There are capitalist theoreticians who have fantasized and recommended stateless free markets, and there are communist theorists who have fantasized no markets at all, always glossing over the fact that what they actually meant was the permeation of every aspect of life, including markets, by the state. These were fantasies. What these people wanted appeared to be entirely opposed, but they were each devoted to their own sort of hierarchy, and hierarchies tend to coincide.
The familiar notion is that when you reduce the power of the state, you increase the power of capital, and vice versa. To put it mildly, this claim is non-empirical. The rise of capital, its consolidation into a few hands, and the enduring structures of monopoly or gigantism to which it gives rise are inconceivable without the state.
Michel Beaud, in his History of Capitalism, is one of many historians who have found the state connection criterial: "What one in any case should remember is the importance of the state in the birth, the first beginnings of capitalism .... The primary transforming factor is the state. National unity, currency standardization, juridical coherence, military strength and the beginnings of a national economy: all these were created and developed by the state, or with the state as organizing principle."
Capital accumulations on the vast scales we see today are not possible in the absence of pervasive domestic policing and the ability to project military power. The British colonial economy -one capitalist apogee- would have been impossible without a huge state. The American robber-baron period is often held to have been to have led to hyper-concentration of wealth in a few private hands and to have been constrained ultimately by the state. If you look at the actual procedures employed by a Vanderbilt, a Rockefeller, a Carnegie, you see that they depended fundamentally on state sponsorship and state violence, which such men were in a position to command in virtue of their wealth. This underwent various adjustments in the so-called Progressive Era, but though specific cartels and fortunes were compromised, the consolidation in the long run continued, as the government became the central bank (more or less merging with J.P. Morgan) and the modern bureaucratic corporation emerged.
Consider by way of comparison the Soviet system. Nationalizing industry and imposing five-year plans didn’t make society more equal; it just made the Communist Party a committee of capitalists. Communist totalitarianism was a particular and particularly extreme form of the merger of state and capital, but that merger is everywhere. If one thought a bit, for example, about the way that government energy policies and private energy concerns are interlocked, one would see less and less sense of distinction. Regulators and corporate lobbyists and congressional staffers are all the same people.
The idea that free markets are historically distinguished from large, powerful states is an ahistorical ideology shared by the capitalist right and the communist left. We might think of the left-right spectrum as a single ideology rather than a taxonomy of opposites. Thus, the left/right or Democrat/Republican split -which turns American politics into a hyper-repetitive, mechanical set of partisan bromides about free markets versus government programs with egalitarian results- depends on a historical mistake.

---------------------------------------------------------------
Η θεωρητική εξιδανίκευση της πολιτικά χλιαρής ευημερίας μέσω της διχοτομίας μεταξύ οικονομίας και πολιτικής αποτελεί μια εξίσου αιθεροβάμονα κατασκευήπου λίγο έχει να κάνει με τις κακοτοπίες της ζωής των εθνών. Όχι επειδή η πολιτική πρέπει πρώτα να φτάσει το επίπεδο της οικονομίας -όπως πιστεύουν όσοι ρομαντικοί θεωρητικοί της απόφασης ενστερνίζονται τη διχοτομία αυτή με αντεστραμμένα πρόσημα-, αλλά επειδή η οικονομία δεν είναι λιγότερο πολιτική από την ίδια την πολιτική, ήτοι αποτελεί όπως ακριβώς και η πολιτική (με την τρέχουσα στενή σημασία της λέξης) πρόβλημα συγκεκριμένων σχέσεων και συσχετισμών ισχύος μεταξύ συγκεκριμένων ανθρώπων (i)... η διχοτομία μεταξύ οικονομίας και πολιτικής παραμένει πλασματική κατασκευή, εφ’ όσον η οικονομία αφορά, το ίδιο όπως και η πολιτική, συγκεκριμένες σχέσεις συγκεκριμένων ανθρώπων· η πολιτική που έχει μετατραπεί σε οικονομία δεν είναι λιγότερο πολιτική από την πολιτική που μετατρέπεται σε θεολογία, ηθική και αισθητική (ii)... Ο ουσιώδης κοινός παρονομαστής του αρχικού μαρξισμού και καπιταλιστικού φιλελευθερισμού έγκειται στη βεβαιότητα κατάργησης των πολέμων μέσω της απορρόφησης του πολιτικού στοιχείου από το οικονομικό (iii).
Παναγιώτης Κονδύλης

Ο ουτοπιστής που ονειρεύεται ότι είναι δυνατόν να εξαλείψει την αυταρχικότητα από την πολιτική και να στηρίξει ένα πολιτικό σύστημα μόνο στην ηθική απέχει από τον σκοπό του όσο και ο ρεαλιστής που πιστεύει ότι ο αλτρουισμός είναι μια ψευδαίσθηση και ότι κάθε πολιτική πράξη βασίζεται στην ιδιοτέλεια... ο homo politicus που δεν επιδιώκει τίποτα άλλο από την ισχύ είναι ένας τόσο εξωπραγματικός μύθος όσο και ο μύθος του homo economicus, ο οποίος δεν επιδιώκει τίποτα άλλο πέρα από το κέρδος... Αυτή η θεωρία διαχωρισμού των σφαιρών της πολιτικής και της ηθικήςείναι επιφανειακά γοητευτική, έστω και μόνο επειδή αποφεύγει το άλυτο πρόβλημα της εύρεσης μιας ηθικής αιτιολόγησης της χρήσης της βίας. Όμως, σε τελική ανάλυση, δεν είναι ικανοποιητική (iii).
E. H. Carr

Η μεγάλη εποχή του Κοινοβουλευτισμού, ο 19ος αιώνας, ήταν η εποχή του laisser faire, η εποχή δηλαδή όπου ο ριζικός χωρισμός της Οικονομίας από το Κράτοςπεριόριζε κατά κανόνα τις κυβερνητικές υποθέσεις σ'ένα minimun γενικών πολιτικών, και όχι τεχνικών, προβλημάτων που η αντιμετώπιση τους ήταν δυνατό να επιτευχθεί από ένα μέσο όρο βουλευτών που μόνο εφόδιο είχαν μια γενική κλασική και νομική μόρφωση. Στη σημερινή εποχή, ο ολοκληρωτικός χαρακτήρας των τεχνικών προβλημάτων που έθεσε η οικονομική εξέλιξη, η συγχώνευση κράτους και οικονομίαςκαι η κοινωνική, γενικά, κρίση, απογύμνωσε λίγο πολύ τις κοινοβουλευτικές συζητήσεις από κάθε νόημα και κάθε αποτελεσματικότητα και μετέφερε την ουσιαστική εξουσία σ'ένα περιορισμένο αριθμό ανωτέρων υπαλλήλων και τεχνικών (το brain trust) που, είναι λιγότερο ή περισσότερο ανεξέλεγκτο, τόσο από τη νομοθετική όσο και από τη δικαστική εξουσία (iv)...
Κώστας Παπαϊωάννου

Από τη μια μεριά η «δημοκρατία», η «ελευθερία» και η χειραφέτηση που οδηγούν στην «ανάπτυξη», από την άλλη ο «δεσποτισμός» και η «ανελευθερία» που οδηγούν στην «καθυστέρηση». Τόσο απλά θέλησε τα πράγματα ο Μάξ Βέμπερ - ο οποίος μίλησε με την ίδια βεβαιότητα για πράγματα που ήξερε και γι'αυτά που δεν ήξερε - και τόσο απλά προσφέρονται πάντα... Οι διχοτομήσεις αυτές μεταξύ «καθυστερήσεως» και «προόδου» σκοπό βέβαια έχουν να μεταφέρουν στην μέση κοινή συνείδηση την αντίληψη, ότι αιτία καθυστερήσεως των «καθυστερημένων» είναι αποκλειστικώς οι ίδιοι και ότι το «Διεθνές Δίκαιο» δεν έχει άλλον σκοπό ειμή την διάδοση της «δημοκρατίας» ανα τον κόσμο. Τον προηγούμενο αιώνα τον ρόλο της «δημοκρατίας» τον έπαιζε η «αποστολή του εκπολιτισμού»...
Επί δύο συνεπώς αιώνες τα πράγματα παραμένουν ιδεολογικώς τα ίδια, παρά την σωρεία παραδειγμάτων που αναφέραμε και αποδεικνύουν πλήρως ότι οι ιδεολογικές αυτές κατασκευές είναι τελείως αναντίστοιχες προς την υφιστάμενη εξέλιξη του κόσμου... Αλλά όταν ο κόσμος αλλάζη και οι ιδεολογίες δεν αλλάζουν, καλό οπωσδήποτε δεν είναι...
Γεράσιμος Κακλαμάνης
---------------------------------------------------------------

The left-right spectrum is often characterized in terms of two extreme poles. One way to see that this is incoherent is that these poles can be defined in mutually incompatible ways. It’s awfully strange that Rand Paul and John McCain belong to the same political party and are generally held to be on the same end of the political spectrum. I'd say they each disagree more profoundly and substantially with the other than either disagrees with Barack Obama, for example. Some of the most historically salient “right-wing” movements are monarchism, fascism, fundamentalism, and libertarianism, which have nothing in common except that they all have reasons to oppose Marxist communism, and vice versa. Yet they also all have similar reasons to oppose one another. Toss in David Brooks Burkeans, security-state neocons, and so on, and you have a miscellany of unrelated positions.
The left pole, meanwhile, could be a stateless society of barter and localism; or a world of equality in which people are not subordinated by race, gender, and sexuality; or a pervasive welfare state; or a Khmer Rouge reeducation regime. The Nazi Party, Catholic Church, hereditary aristocracy, Ayn Rand capitalists, and redneck gun enthusiasts are all on the same side of the left-right spectrum. So are hacktivists, food-stamp officials, anti-globalization activists, anarcho-primitivists, and advocates of a world government. It would be hard to come up with a less coherent or less useful way of thinking about politics.
Examining another familiar opposition, between “equality” and “liberty,” produces another cluster of contradictions. The left holds up “equality” as a fundamental value. The means leftists propose to increase economic equality almost always increase political inequality, because these means consist of larger state programs: more resources and rules, coercion and surveillance in the hands of officials or state contractors, including in welfare-type programs. The welfare state is more pervasive now than it was a century ago, and we now have institutions like compulsory public education. These are achievements of the left, programs they are still trying enhance, but have they actually resulted in more equal societies? Quite the contrary, I believe: They have led to ever-more-frozen hierarchies. The mainstream left is a technocratic elite, with a cult of science and expertise and an ear for the unanimous catchphrase. This is anything but a meritocracy; it an entrenched intergenerational class hierarchy.
Whatever the right is, it runs aground in contradiction similarly in its treatment of its own sacred concept “liberty,” which is hard to hold in solution with opposing gay marriage or marijuana legalization, or with a thousand dimensions of the contemporary surveillance/security state.
Milton Friedman and Vlad Lenin, Ho Chi Minh and Barry Goldwater, Barack Obama and Rand Paul, Francois Mitterrand and Margaret Thatcher, Ronald Reagan and Fidel Castro, Friedrich Hayek and Thomas Piketty, Paul Krugman and Augusto Pinochet: They may well have disagreed about this and that. But they have agreed, or said they did, that the state was a force that was historically pitted against private capital. To reduce one was to increase the other and vice versa. They vary inversely and the balance between them that you recommend constitutes the fundamental way of characterizing your political position.
This spectrum stretches from authoritarianism on the one end to authoritarianism on the other, with authoritarianism in between. It makes anything that is not that incomprehensible. It narrows all alternatives to variations on hierarchy, structures of inequality, or profoundly unjust distributions of power and wealth. There are alternatives, and the one I would suggest is this: We should arrange political positions according to whether they propose to increase hierarchy or to dismantle it. Instead of left and right, we should be thinking about vertical versus horizontal arrangements of power and wealth.
Crispin Sartwell - The Atlantic

---------------------------------------------------------------

(*) Another way people talk about left and right is in terms of time. Progressives want time to continue to move forward or even want to accelerate it, taking us into a future bright with promise, while conservatives want time to stand still or even run backward to a golden age. Either approach appears to depend on a conception of time as extremely malleable, its pace and direction depending on the outcome of the next election. Putting it gently, the idea that one can retard or accelerate time has a certain ... psychotic quality. Ted Cruz and Rafael Correa, the Taliban and Beyoncé, the “Stone Age” Suruwaha people of the Amazon, and the primetime hosts of MSNBC coincide in time, all moving temporally in the same direction at the same rate, contemporaneously. Among others, they all exist precisely at this moment.
Perhaps progressives (and real reactionaries, if there are any) would say that the idea of halting or hastening time is a sort of shorthand or metaphor. But I think the matter is more complicated. Both sides of the American political spectrum are continuously appealing to American traditions and principles. And one typically "makes progress," to whatever extent one does, by revivifying or reinterpreting existing traditions. Barack Obama engages in this rhetoric no less than Rand Paul. It's never a matter of simply starting afresh, employing no assumptions; both sides are engaged in interpreting and re-applying existing traditions, and both sides are doing that under constantly mutating conditions, so that each reapplication is a new and potentially controversial interpretation. Time is relentless in that sense too.

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

- Είπαν ή έγραψαν...
- Συγχώνευση ιδιωτικής και δημόσιας σφαίρας και μαζική δημοκρατία - μέρος α´.
- Τύποι πολιτικής οργάνωσης που έπρεπε να υπερνικήθούν για να δημιουργηθεί το σύγχρονο κράτος (εν συντομία) μέρος α´.
- E.H.Carr - Πολιτική, ισχύς και ηθική'η «αντίθεση» μεταξύ της πολιτικής και της ηθικής και ο «διαχωρισμός» των σφαιρών της πολιτικής και της ηθικής που συνδέει την οικονομία με την ηθική, καθώς και ορισμένα ρωμαιοδυτικά παραλειπόμενα.
- Τέλος του κυρίαρχου κράτους ή αλλαγή της λειτουργίας του;
- Η παρακμή του κράτους: Από το 1975.
- Περί εθνικισμού, δημοκρατικής ιδεολογίας -«τέλους της ιστορίας»- του Fukuyama, και χειρισμού της Μέσης Ανατολής από τους ουιλσονιανούς ιδεαλιστές και τους νεοσυντηρητικούς. Η προσέγγιση του εριστικού κ. John Mearsheimer και σύγκριση του έργου του με αυτό του Kenneth Waltz.
- Μια σύντομη αναφορά στη σχέση κράτους, αναρχίας και ρεαλισμού. Μια κλασική παρερμηνεία.
- Η απαρχαίωση των πολιτικών εννοιών.
- Δομικά γνωρίσματα της μαζικής δημοκρατίας - α´ μέρος.
- Ουτοπία και πραγματικότητα - μέρος α´. Ελεύθερη βούληση και ντετερμινισμός - Αριστερά και Δεξιά - Ηθική και πολιτική.
- Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών-κρατών.
- Το «παγκόσμιο αντιπροσωπευτικό σύστημα» - το «παγκόσμιο όργανο εκπροσώπησης».
- Η γερμανική «ιδιαίτερη πορεία» και οι γερμανικές προοπτικές.
- Ιχνηλατώντας τον Internationalism μέρος α´ - A Note on the Origin of the Word 'International' by Hidemi Suganami και Nationalism and internationalism by Nicholas Hans. Προλογικά και εννοιολογικό πλαίσιο από Alfred E. Zimmern, Immanuel Wallerstein και E. H. Carr.
- Η έννοια της Προόδου - μέρος β´. Η επιστημονική γνώση, η «μάζα» και τα όρια του φιλελευθερισμού.
- Διαφορές εσωτερικής και διεθνούς πολιτικής, οι παραδοσιακοί και οι μοντέρνοι μελετητές και οι αναγωγικές θεωρίες ερμηνείας της διεθνούς πολιτικής - μέρος α´.
- Άναρχες τάξεις και ισορροπίες ισχύος - μέρος α´. Βία στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, αλληλεξάρτηση και ολοκλήρωση, οι αρετές της αναρχίας - διαφορές εθνικών και διεθνών δομών, άναρχων και ιεραρχικών πεδίων, εσωτερικών και εξωτερικών υποθέσεων.
- Άναρχες τάξεις και ισορροπίες ισχύος - μέρος β´. Πρόσδεση στο άρμα του ισχυρότερου και εξισορρόπηση στο εσωτερικό και το εξωτερικό, στα κόμματα και τα κράτη.

      

Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)