Από τότε που οι «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις» - γέννημα του κινήματος του ’68 -
αποτελούσαν εναλλακτική θέσμιση της κοινωνίας ενάντια τόσο στον κρατισμό, όσο
και στο ιδιωτικό κεφάλαιο, κύλισε πολύ νερό στ’αυλάκι.
Η ενσωμάτωση του αντιθέτου και του διαφορετικού αποτελεί βασικό μηχανισμό της
πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.
Οι Μ.Κ.Ο δεν αποτέλεσαν εξαίρεση.
Εντάσσονται πια στο σημειολογικό υλικό της μετανεωτερικής κυριαρχίας και, εν
μέσω οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, διαμορφώνουν το ιδεολογικό περιβάλλον αντιμετώπισης
της φτώχειας.
Εσχάτως, στο πλήθος οργανώσεων υγείας και κοινωνικής φροντίδας, προστίθεται και
το «Open Society Foundations(OSF), του παλιού γνώριμου Τζορτζ Σόρος, μέσω
του «
Solidarity Now (παρακλάδι του ιδρύματος στην Ελλάδα).
Μετά το πετρέλαιο που
δώριζε σε σχολεία και οργανισμούς, το ίδρυμα στοχεύει στη δημιουργία τεσσάρων
κέντρων αλληλεγγύης, στο πρότυπο του πρώτου κέντρου, που εγκαινίασε ο Μπουτάρης
στη Θεσσαλονίκη.
Μέσω των Μ.Κ.Ο. Άρσις και ΠΡΑΚΣΙΣ, προσφέρει
νομική στήριξη για προβλήματα και επιπτώσεις της κρίσης (χρέη, δάνεια,
εργασιακά, προνοιακά, κ.α), καθώς και ιατρική και ψυχολογική στήριξη των
αποδυναμωμένων πολιτών.
Στην Αθήνα, σε συνεργασία με την τοπική αυτοδιοίκηση
και τις συνήθεις Μ.Κ.Ο, το κέντρο θα λειτουργήσει στο παλιό Φρουραρχείο, στο
Σταθμό Λαρίσης.
«Να σε κάψω Γιάννη, να σ’αλείψω μέλι».
Ο χρηματιστηριακός μάγος της νεοκαπιταλιστικής αυτοκρατορίας, ο άτυπος υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και του νεοιμπεριαλισμού, που μέσω «ανθρωπιστικών» Μ.Κ.Ο συνέβαλλε στην διάλυση καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη και την πρώην ΕΣΣΔ, αποτελεί το πρόσωπο αναφοράς κάθε νεοφιλελεύθερου αριστερού ή δεξιού «εκσυγχρονιστή».