Θραύσματα περί Ιστορίας & Ταυτότητας

                                                                              Μέρος α´.

I)Χονδρικά μιλώντας. Η «Επανάσταση» -ορθότερα η Εθνεγερσία ή Παλιγγενεσία- του 1821 ήταν μια ιστορική κίνηση που στόχευε στην Κωνσταντινούπολη και όχι στην Αθήνα (όπως την συμπίεσαν -και την κατάντησαν- οικοδομωντας το αθηναϊκό κρατίδιο). 

Το 1833 και η ιδεολογία του αθηναϊσμού (βαυαροκρατία, γαλλικός νομικισμός κ.λπ) αποτέλεσε στρέβλωση -ή hijacking- του 1821. 

Το 1821 ήταν προσπάθεια, επιδίωξη -εσωτερικής, ενδογενούς- αναίρεσης του 1453 μ.Χ. Το 1833 ήταν προσπάθεια, επιβολή -εξωγενούς ή ετερόχθονης- αναβίωσης του 461 π.Χ. 

Το 1821 ήταν «πολιτισμικό». Το 1833 ήταν -και παραμένει- «κρατικό». 

Παρ' αυτά οικοδομήθηκε μια πραγματικότητα την οποία πρέπει να αποδεχτούμε και να προχωρήσουμε.

Αυτήν την πραγματικότητα, μαζί με όλες τις επιμέρους αποχρώσεις της (δεν εκφράζω δηλαδή κάποιου είδους δογματισμό), οφείλουμε να αναγνωρίσουμε εάν πρόκειται κάποια στιγμή να αποφασίσουμε (σε περίπτωση που πάψουμε να ασχολούμαστε αποκλειστικά με «το νόμισμα» και «την οικονομία») τι θα θέλαμε να είναι ή/και να σηματοδοτεί το 2021 (αν και έχουν αποφασίσει άλλοι για εμάς και μας σέρνουν δεμένους χειροπόδαρα) ή το 2033 (εάν και εφόσον υπάρχουμε μέχρι τότε ως διακριτό υποκείμενο).

Οι φανατικοί οπαδοί -αρνητές και πολέμιοι- τόσο της αναίρεσης του 1453 μ.Χ όσο και της αναβίωσης του 461 π.Χ, είναι εξίσου καταστροφικοί. 

Ζούμε σε εποχή συνθέσεων (και ανάγκης για ολοκληρωτική εκ-μεταλλευση και αποθησαύριση ιστορικού πλούτου), όχι σε εποχή του είτε, είτε. 

Εδαφικές και μη εδαφικές ταυτότητες αλληλοδιαπλέκονται στην εποχή μας.

Μπορούμε να διακρίνουμε τρεις κυρίαρχες τάσεις ή «παρατάξεις» στην Ελλάδα (υπάρχουν και άλλες):

1) Οι «δυτικιστές» («φιλελεύθερο»-αριστερο-δεξιοί κ.λπ) που επιθυμούν την πλήρη και άνευ όρων (υλική και πνευματική) υποταγή ή πρόσδεση της χωράς σε κάτι το οποίο ονομάζουν «Δύση» (αυτή η επιθυμία δεν είναι άσχετη με τη θέση πως είμαστε -ως νέος ελληνισμός- δημιούργημα ή κατασκεύασμα εκ του μηδενός και πως δεν υπήρχε τίποτα πριν το 1821 - ότι είμαστε, δηλαδή, αποκλειστικά και μόνο τεχνητό κατασκεύασμα εξωχώριων δυνάμεων).

2) Οι «νεοπαγανιστες» (πάσης φύσεως από δεξιούς μέχρι γιακωβινικούς, καστοριαδικούς) που αξιώνουν την αποκοπή και «αποπολιτισμικοποιηση» του μεσαιωνικού ελληνισμού ή/και ρωμαϊσμού, την πλήρη και ολική «αποεθνικοποίηση/ελληνοποίηση» του «Βυζαντίου» και την επανασύνδεση με την προμονοθεϊστική αρχαιότητα (δηλαδή ένα νέο 1833 - όχι απαραίτητα κρατικό).

3) Όσοι επιθυμούν να διαχωρίσουν και να αποκόψουν ριζικά τις έννοιες Ρωμαίος και Έλληνας δαιμονοποιόντας ή απαξιώνοντας τη μία ή την άλλη (βυζαντινιστες, αρχαιολάτρες, ιδεολογικοί απόγονοι βενιζελικών και αντίβενιζελικών, κοινοτιστές κ.λπ). Ο Κολοκοτρώνης δεν δυσκολευόταν να χρησιμοποιεί εντός της ίδιας πρότασης και τους δύο όρους.

Όλοι τους, με τους τρόπους και τις αντιλήψεις τους ξεχωριστά, θα πρέπει να συμβάλλουν στη διαχείριση και αναψηλάφηση -και όχι στην αποκοπή, τον κατακερματισμό και την καταστροφή- του πολιτισμικού πλούτου και στη διαμόρφωση μιας νέας ιστορικής ταυτότητας.

Ολοκληρώνοντας. Το μεγάλο όραμα πριν από περίπου δύο αιώνες, ήταν κατ' ουσίαν η (ανα)σύσταση ανεξάρτητης και κυρίαρχης Πολιτείας της ΕλληνόΟρθόδοξης Ρωμαϊκότητας με κέντρο την Πρωτεύουσα Πόλη (δες επίσης VII και VIII για περισσότερη κατανόηση: Ρωμαϊκότητα κ.λπ).

                                                                   Σημειώσεις

[-] «Νέο» στοιχείο που με κάποιο τρόπο θα ενσωματωνόταν ως συστατικό μέρος της ανεξάρτητης και κυρίαρχης Πολιτείας της ΕλληνόΟρθόδοξης Ρωμαϊκότητας με κέντρο την Κωνσταντινούπόλη θα ήταν ο Ρεπουπλικανισμός-Republicanism (ασφαλώς σε μια τέτοια πολιτεία θα υπήρχαν κάτοικοι και διαφορετικών εθνοθρησκευτικών ομάδων όπως σχεδόν σε κάθε πολιτική μονάδα στην πολιτική ιστορία της ανθρωπότητας. 

Θα ήταν όμως Έλληνες πολίτες - όπως συμβαίνει π.χ στη σημερινή Ρωσσία). 

Κάτι σαν Ορθόδοξο Ρωμαϊκό Κράτος του πολιτικού Έθνους των Ελλήνων με Ρεπουμπλικανικά στοιχεία και Λαό αυτοκράτορα (αυτοκυριαρχο-αυτεξούσιο). 

Η Ορθόδοξη Ρωμαϊκότητα προσέδιδε Οικουμενίζόντα και όχι στενά εθνοκρατικό χαρακτήρα (η εθνοκρατικοποίηση των Εκκλησίων είναι καταγωγικά κυρίως προτεσταντικό χαρακτηριστικό). Λογικά πράγματα αφού όποιος κατέχει την Πόλη και τα Στενά, από απόψεως γεωπολιτικής, αποτελεί σίγουρα περιφερειακή δύναμη και ανάλογα τη δυνητική του ισχύ μπορεί να εξελιχθεί σε δύναμη πλανητικής εμβέλειας. 

Δεν μπορεί μια πολιτική οντοτητα που έχει ως κέντρο της την Πόλη να έχει εθνική ιδεολογία και ταυτότητα με την στενή έννοια (η Τουρκία έχει -ακόμη- ως πρωτεύουσα της την Άγκυρα). 

Πόλη σημαίνει Οικουμενικότητα. 

Οικουμενίζόντα και όχι στενά εθνοκρατικό χαρακτήρα στις μέρες μας έχουν κράτη όπως οι Η.Π.Α, η Ινδία και το Ιράν - και η Ε.Ε.

[-] Η Ρωμαϊκότητα μπορεί να ιδωθεί ως αντίθεση προς την τουρκοποίηση, την αραβοποίηση, την φραγκοποίηση (ευρωπαϊσμός λέγεται σήμερα) κ.λπ. 

Υπό αυτή την οπτική στις μέρες μας, στην Ελλάδα είμαστε Ελλαδίτες που -κατά το παλαιό «τούρκεψαν»- αμερικανεύσαμε, φράγκεψαμε, ρωσεύσαμε, άγγλεψαμε, γερμανεύσαμε κ.λπ. 

Η λεγόμενη «Ρωμηοσύνη» ή Ρωμαιοσύνη ουσιάστικα μπορεί να ιδωθεί ως πνευματική άμυνα διαφύλαξης ετερότητας απέναντι στην φραγκοκρατία, την τουρκοκρατία, την αραβοκρατία κ.λπ. 

Εδώ και αιώνες Ορθόδοξοι Ρωμαίοι κατέφευγαν στην Ευρώπη για να ζήσουν ως Φράγκοι «ελεύθερα» ή γίνονταν Τούρκοι για να ζήσουν «ελεύθερα». Τίποτα καινούργιο. 

Στις μέρες μας απλά φωνάζουμε «Μένουμε Φραγκία». 

Δεν είμαστε καν καθεαυτούς «Γραικοί», αλλά «ΦραγκοΓραικοί».

[-] Έχει ενδιαφέρον πως γιορτάζεται η αρχή του ξεσηκωμού και όχι το 1830 ή το 1833...

[-] Οι κάτοικοι της Ελλάδας (Ελλαδίτες) δεν είναι τα μόνα μέλη της ΕλληνόΟρθόδοξης Εκκλησίας-Κοινωνίας. Η Εκκλησία αριθμεί στις μέρες μας περίπου 20-25 εκατομμύρια μέλη που βρίσκονται διάσπαρτα ανά την υφήλιο και έχουν ως ιστορικό τους πυρήνα τη γεωγραφία των τέσσάρων πρεσβυγενών πατριαρχείων: Του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και των Πατριαρχείων Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων.

[-] Πάντως οι εποχές δεν είναι δύο («χριστιανική-προχριστιανική»). Είναι πολλές. Από την μινωική και μυκηναϊκή, την αρχαϊκή και την κλασική, την ελληνιστική, την προ και μετά μονοθεϊστική ρωμαϊκή, την ορθόδοξη ρωμαϊκή και πρωτο-ελληνοορθόδοξη, την λατινική, οθωμανική και ρωμαίϊκη, του νέου ελληνισμού κ.λπ. Όλες αυτές δεν είναι απαραίτητα «εχθρικές» -και εναλλακτικές- μεταξύ τους.

Αναγνωρίζω πως όλα τα προηγούμενα είναι χονδροειδέστατα.

Περισσότερα:cosmoidioglossia.blogspot.gr/2017/03/blog-post_25.html