Παρατηρητήριο Αμαρουσίου: 032 Cosmoidioglossia Δημοψήφισμα 5ης Ιουλίου 2015: το στοίχειωμα του νόθου ευρωπαϊσμού

Παρασκευή 1 Μαΐου 2020

032 Cosmoidioglossia Δημοψήφισμα 5ης Ιουλίου 2015: το στοίχειωμα του νόθου ευρωπαϊσμού

07/22/15--00:39:
Δημοψήφισμα 5ης Ιουλίου: το στοίχειωμα του νόθου ευρωπαϊσμού.

Συμφωνώ με τον βασικό άξονα του κειμένου.
Διαφωνώ με αρκετά περιεχόμενα του.
Το κείμενο αποφάσισα να το αναρτήσω από τη στιγμή που μελέτησα την πρόταση της Γαλλίας για τον σκληρό πυρήνα των έξι.
Η πρόταση αυτή, ανεξάρτητα από το εάν τελικά τελεσφορήσει, τοποθετεί τις ευρωπαϊκές εξελίξεις σε νέα -ή ορθότερα σε πιο ξεκάθαρη- βάση.
Μακροϊστορική και πολιτισμική.
Θα ασχοληθώ σε επόμενο σημείωμα με το που οδηγεί και τι καταδεικνύει αυτή η πρόταση.

Δημοψήφισμα 5ης Ιουλίου:

το στοίχειωμα του νόθου ευρωπαϊσμού

Του Δημήτρη Μάρτου

Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου θα στοιχειώνει για πολλά χρόνια το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Και αυτό γιατί δημιούργησε μια σαρακοφόρα υπόνοια: μήπως ο λαός υπέδειξε την επιστροφή στη Δραχμή
Η έννοια του εθνικού νομίσματος στην Ελλάδα είναι σχεδόν υπό διωγμό.
Και όχι μόνον. όλα τα εθνικά σημαινόμενα δεν μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται, μπορούν να υπάρχουν μόνο μέσω του ευρωμονόδρομου.
Η αθηναϊκή τηλεοπτική Ασφάλεια μεριμνεί γι’ αυτό, αν και όχι πάντοτε με επιτυχία, όπως απέδειξε το δημοψήφισμα.
Ανεξάρτητα αν το δίλημμα του δημοψηφίσματος ήταν ψευδεπίγραφο, επειδή εμπεριείχε το αυτονόητο και γιατί τίθετο από πολιτικές σκοπιμότητες, όπως, να διαμορφωθεί ατμόσφαιρα σύγχυσης για να απορροφηθεί η εν δυνάμει κολοτούμπα / ατιμία του πρωθυπουργού και των παρατρεχάμενών του και, ανεξάρτητα αν η αντιπολίτευση προσπάθησε να συγκαλύψει τις δικές της ευθύνες στο δρόμο προς τη χρεωκοπία, ενισχύοντας περαιτέρω τη σαθρότητα του, η εντυπωσιακή συμμετοχή του λαού και η ετυμηγορία του υπέρ του ΟΧΙ επανέφερε στον δημόσιο διάλογο, σχεδόν καθιέρωσε, τη Δραχμούλα, ως στρατηγική εξόδου από την κρίση.
Όσοι το παραβλέπουν αυτό εθελοτυφλούν.

Πέρα από κομματικές και προπαγανδιστικές αξιολογήσεις το δημοψήφισμα εισήγαγε καίρια ζητήματα στον πολιτικό διάλογο.

Για την φύση του ελληνικού ευρωπαϊσμού

Το ΟΧΙ έδωσε τη δυνατότητα στις δυνάμεις του ευρωσκεπτικισμού, του αντιιμπεριαλισμού και του εθνικού κεκτημένου να διεμβολίσουν σ’ ένα δημόσιο λόγο που κυριαρχείται, μετά την ένταξη στην ευρωζώνη, από έναν επαρχιώτικο, αγοραίο και αυταρχικό ευρωπαϊσμό.
Ο ευρωπαϊσμός αυτός είχε θέσει, μέσω των τηλεοπτικών ασφαλιτών του, εκτός ορθού λόγου τη στρατηγική για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα.
Τώρα που απειλείται από την επιστροφή του η αμηχανία είναι εμφανής: “τέλεια καταστροφή”, “Αρμαγεδδών” και άλλα φαιδρά.

Το δημοψήφισμα ανέδειξε τις αντιφάσεις-αντιθέσεις που υπάρχουν στις δυνάμεις του νόθου ευρωπαϊσμού μας. Νόθος, γιατί διαμορφώθηκε στη βάση δύο πολιτικοϊδεολογικών προταγμάτων: του καραμανλικού επαρχιωτισμού και του παπανδρεϊκού καιροσκοπισμού, οσμωμένους με τους δύο διαχρονικούς πυλώνες της εθνικής χρεωκοπίας: το πελατειακό σύστημα και το συγκεντρωτισμό της Αθήνας.
Ανάμεσα στα προτάγματα και τους πυλώνες της χρεωκοπίας διακονεύουν διάφορες εκδοχές τους, όπως, ο λαμογιακός ευρωπαϊσμός, ο ληστοκρατικός, ζημενσικός, σημιτικός, αυτός των κυνηγών επιδοτήσεων, μέχρι και ο εκκεντρικός, λαϊκιστικός και αντιφατικός ευρωπαϊσμός της Αριστεράς.

Το ΟΧΙ απέτρεψε την ικανοποίηση ενός κρυφού καημού των δυνάμεων του νόθου ευρωπαϊσμού. Από τους Μητσοτάκη και Σημίτη μέχρι Καραμανλή και Σαμαρά ο καημός ήταν το έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης των στρατηγικών επιλογών, της ένταξης στην ΕΟΚ (1981), στην Ευρωπαϊκή Ένωση (1993), στην Ευρωζώνη (2000) και στα “Μνημόνια” (2010). Θεώρησαν ότι το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου ήταν μια ευκαιρία ετεροχρονισμένης νομιμοποίησής της ευρωπαϊκής στρατηγικής.
Γι’ αυτό προσπάθησαν να το αναγάγουν σε ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ΕΕ και την Ευρωζώνη. Το ΟΧΙ τους άφησε με τον καημό τους και τους εκδικήθηκε για την αντιδημοκρατικότητα του ευρωπαϊσμού τους.

Μας συμφέρει να είμαστε στην Ευρωζώνη;

Το δημοψήφισμα νομιμοποίησε την ασάφεια στο γεωστρατηγικό ερώτημα που το ίδιο υπονόησε: μας συμφέρει να είμαστε στην Νομισματική Ένωση;
Αν και μακροπρόθεσμα αυτή η ασάφεια ενισχύει την ευελιξία της εθνικής μας στρατηγικής, εντούτοις, το πολιτικό προσωπικό, επειδή είναι εκπαιδευμένο στον ευρωμονόδρομο, οδηγείται στην παράβλεψη ή στη δαιμονοποίησή της.

Το ΟΧΙ επανέφερε δριμύτερες τις δυνάμεις του ευρωσκεπτικισμού, που λιμνάζανε από το 1981.
Να θυμηθούμε ότι η ένταξη στην ΕΟΚ, το Μάιο του 1981 από τον Κ. Καραμανλή, πραγματοποιήθηκε σε αντίθεση με τη λαϊκή θέληση.
Ο λαός εκφραζόταν από το σύνθημα «ΟΧΙ στην ΕΟΚ των μονοπωλίων- ειδική συμφωνία τύπου Νορβηγίας».
Το ποσοστό στις εκλογές του 1981, που περιλάμβανε και το ερώτημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ΕΟΚ, ήταν πάλι 40-60.
Αν και ο Α. Παπανδρέου υποσχέθηκε ότι θα επανεξέταζε τη Συμφωνία ένταξης, όταν πήρε την κυβέρνηση, επειδή απέσπασε ευρωπαϊκούς πόρους, είπε: «τώρα δεν μας συμφέρει να φύγουμε», καθιερώνοντας έτσι τον καιροσκοπισμό ως σχέση με τους Εταίρους.
Στη συζήτηση στη Βουλή το 1993, για την επικύρωση της Συνθήκη του Μάαστριχτ, (Συνθήκη δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ΟΝΕ) που υπέγραψε το 1992 η κυβέρνηση Μητσοτάκη δια των Σαμαρά-Χριστοδούλου, ο Α. Παπανδρέου απείλησε να μην την επικυρώσει, γιατί διέκρινε σχέσεις επαρχιωτισμού και αδύναμου εταίρου.
Το βασικό επιχείρημα του ήταν ότι η Συνθήκη οικοδομούσε την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων και ότι η Ελλάδα δεν είχε μέλλον σε μια τοκογλυφική συμμαχία πλούσιου Βορρά και του φτωχού Νότου.
Άφησε όμως ένα παραθυράκι: αν γινόταν μεταφορά πόρων από το βορρά προς νότο, θα υπέγραφε τη Συνθήκη. Από αυτούς τους “πόρους” μπήκαν και “οι οχτροί”.
Ακόμη μια φορά ο καιροσκοπισμός εκφύλιζε την “πολυδιάστατη εθνική στρατηγική”, ενώ τα “πακέτα στήριξης” συγκάλυπταν την καταστροφή που συντελούνταν στην πραγματική οικονομία.

Η ένταξη στη Νομισματική Ένωση, το 2000, μετέτρεψε τις ευρωπαϊκές σχέσεις καθαρά σε τραπεζικές/τοκογλυφικές.
Επιδείνωσε τη σαθρότητα του ελληνικού ευρωπαϊσμού, με τις σκοτεινές διασυνδέσεις του με διεθνή κερδοσκοπικά λόμπυ, με εταιρείες σκανδάλων, όπως, π.χ., τη Ζήμενς, με αλλοιώσεις στατιστικών δεδομένων και άλλες μαφιόζικου τύπου δράσεις.
Επρόκειτο για την μετεξέλιξη του καιροσκοπικού ευρωπαϊσμού, σε λαμογιακό.
Το υψηλό κόστος εξαγοράς της ένταξής μας στην ΟΝΕ, καθώς και της συντήρησής μας σ’ αυτήν με δόλιους τρόπους, κατέστρεψαν την πραγματική οικονομία και οδήγησαν στην κρίση χρέους και στην αθλιότητα των “μνημονίων”.
Αντίθετα χώρες που ακολούθησαν δημοψηφισματικές διαδικασίες και επέδειξαν έναν εθνοκεντρικό και συγκρατημένο ευρωπαϊσμό, όπως η Σουηδία και η Δανία, διέσωσαν την εθνική τους οικονομία και αξιοπρέπεια.

Ανήκομεν εις την Δύσιν;

Το δημοψήφισμα επανέφερε στο δημόσιο διάλογο μια άλλη εθνική μας ασάφεια: Ανήκομεν εις την Δύσιν ή πρόκειται για ιστορική εθελοτυφλία;
Η αθηναϊκή πολιτικομιντιακή διανόηση είτε από σκοπιμότητα είτε από άγνοια συγχέει τις έννοιες “Ευρωπαίοι” και “Δυτικοί”.
Αν και οι δύο είναι σύγχρονες και αναθεωρούν την κατηγορία “Χριστιανοί”, που υπήρχε ιστορικά στη θέση τους, η έννοια “Ευρωπαίοι” είναι πιο σύνθετη και περιλαμβάνει διάφορες πολιτιστικές δομές, όπως την Καθολική Λατινική Δυτική Ευρώπη, την Ορθόδοξη Ελληνική Ανατολική Ευρώπη κλπ. Πολλοί ταυτίζουν την Ευρώπη και το ευρωπαϊκό όραμα με το δυτικισμό, επειδή, συγκυριακά, η Δύση είναι κυρίαρχη στην ευρωπαϊκή Ήπειρο και επιβάλλει τους δικούς της θεσμούς και τρόπους. Ξεχνάνε επίσης ότι η Ευρωζώνη αναφέρεται στα 19 από τα 50 κράτη, στο 15% της έκτασης και στο 43% του πληθυσμού της Ευρώπης.

Για τους Δυτικούς, ο κόσμος τους, ο Δυτικός πολιτισμός, δεν συμπεριλαμβάνει την Ελλάδα, συμπεριλαμβάνει μόνο την ελληνική αρχαιότητα.
Έτσι, Δύση συνιστούν οι δεκαπέντε χώρες της ΕΟΚ, χωρίς την Ελλάδα, με Ελβετία, Νορβηγία και Ισλανδία, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς, καθώς και οι αποικιακές χώρες όπως: Αντίλλες, Γουιάνα, Ρεϋνιόν, Κανάριοι Νήσοι, Αζόρες, Γροιλανδία, Χαβάη, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, δηλαδή, οι καθολικές και προτεσταντικές χώρες.
Αυτό που τις δένει είναι «τα κοινά πολιτισμικά χαρακτηριστικά», τα οποία «υπερισχύουν σε σπουδαιότητα των τοπικών διαφοροποιήσεων» (Φιλίπ Νεμό, Τι είναι Δύση, Εστία, 2008, σ.139).
Η Ελλάδα δεν συμπεριλαμβάνεται λόγω διαφορών πολιτισμικού τύπου και όχι τοπικού και σ’ αυτό μάλλον υπάρχει δίκαιο.
Γιατί ο ελληνισμός έχει 1000 χρόνια Βυζάντιο και 400-500 τουρκική σκλαβιά, που τον «μόλυναν ιδεολογικά».
Στη δυτική εκδοχή του ευρωπαϊκού πολιτισμού ο ελληνικός λαός, η πολιτική και εθνική του συγκρότηση γίνεται ανεκτή μόνον ως δομή εκδυτικισμού.
Οι Δυτικές ελίτ επιμένουν να μην κατανοούν τον ελληνικό λαό ως υποκείμενο της ιστορίας, να μη τον δέχονται ως έκφραση μιας πολιτισμικής ταυτότητας. τον δέχονται μόνον ως αντικείμενο επιδιόρθωσης.
Ούτε όμως και το αθηνοκεντρικό κράτος, ως οργανωτής της εκδυτικοποίησης, κατάφερε να εντάξει την Ελλάδα στη Δύση, αφού δεν μπόρεσε να εξαλείψει την αυτόχθονη παραγωγή πολιτισμού.

Η ύβρις του νόθου ευρωπαισμού

Στο δημοψήφισμα, η σκληρότητα και η αδιαλλαξία των Εταίρων θεωρήθηκε ένα εχθρικό σημαινόμενο και ενεργοποίησε περαιτέρω πατριωτικές και αντιιμπεριαλιστικές μνήμες.
Οι Εταίροι προκάλεσαν και το αίσθημα δικαίου, με το να αποποιηθούν τις δικές τους ευθύνες στη χρεωκοπία της ελληνικής οικονομίας, παρουσιάζοντας τις ντόπιες πολιτικές ηγεσίες ως τις μόνες υπεύθυνες, επειδή δεν διαθέτουν ευρωπαϊκή κουλτούρα, ήθος, αξιοπρέπεια και υψηλά ιδανικά και ότι μόνον οι ίδιοι αποκαθιστούν αυτό το έλλειμμα.
Ο ελληνικός λαός είπε ΟΧΙ στην αναίδεια τους να τεθεί ο ίδιος σε θέση αξιολόγησης στην κλίμακα κατανόησης ή μη αυτής της ευγενικής προσφοράς.

Το δημοψήφισμα ενεργοποίησε ενοχές και συγνώμες για την περίοδο της ύβρεως, αυτήν του νόθου ευρωπαϊσμού:
Ο ελληνικός λαός διαισθάνθηκε ότι εκποιούνταν η εθνική του κυριαρχία / αξιοπρέπεια, ότι συνθλιβόταν ανάμεσα στον ηγεμονισμό των Εταίρων και την ανημποριά του ελληνικού πολιτικού προσωπικού.
Διέκρινε ότι την απεριόριστη εξουσία να «αποφασίζει κατ’ εξαίρεση», σύμφωνα με τον ορισμό για την κυριαρχία του Καρλ Σμίτ, δηλαδή, ν’ αποφασίζει σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, την έχουν τα δυτικά διευθυντήρια.
Από τη βαυαροκρατία μέχρι την αμερικανοκρατία, και σήμερα την ευρωκρατία, το επιχείρημα μεταβίβασης εθνικής κυριαρχίας έχει γίνει το δημόσιο χρέος.
Η φετιχοποίηση της εξυπηρέτησής του διαμορφώνει ανορθολογικά την παραγωγική και οικιστική οργάνωση της χώρας και, επόμενα, τη νόθα ιδεολογία της: τον εκδυτικισμό – εξευρωπαϊσμό.

Η στενοχωρία της ευρωζώνης

Μετά το ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου μια αντικειμενική και όχι προπαγανδιστική ή εκφυλιστική προσέγγιση του θα προσπαθούσε ν’ απαντήσει στα εξής ερωτήματα:
Μήπως η οικονομική χρεωκοπία δεν οφείλεται μόνον στις ανεπάρκειας του πολιτικού προσωπικού αλλά και στην ίδια την ένταξή μας στη ευρωζώνη;
Μήπως μια οικονομία με διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο, με διαφορετικές τις γεωοικονομικές και γεωπολιτισμικές πιέσεις και με έντονες τις τάσεις παγκοσμιοποίησης και ανατολικοποίησης, εμποδίζεται από τον μονοδιάστατο ευρωζωνικό προσανατολισμό της και, μήπως το ευρώ, οσμωμένο με το πελατειακό σύστημα και τον αθηναϊκό συγκεντρωτισμό, είναι αυτό που οδηγεί σταθερά προς τη χρεωκοπία;

Μήπως η δυτικοκρατούμενη Νομισματική Ένωση είναι πλέον στενός χώρος για την ελληνική οικονομία και τις αντικειμενικές τάσεις της;
Μήπως το μέλλον της Ελλάδας δεν είναι στους 19; Μήπως το βλέμμα της πρέπει να είναι οικουμενικό, δικέφαλο και όχι μονοδιάστατο δυτικοευρωπαϊκό;
Γιατί, τί δυτικοευρωπαϊκό προοπτικά έχει η Ελλάδα εκτός από το χρέος της; Έχει μήπως τη ναυτιλία, τον τουρισμό, τα αγροτικά προϊόντα;
Μήπως οι Έλληνες πρέπει να κάνουν τις επιλογές τους με βάση τα γεωπολιτισμικά σημαινόμενα της πολυηπειροτικότητας, της πολυκεντρικότητας, της πολυμορφίας και της πολυμηχανίας και όχι των μονοδρόμων;
Μήπως η εναπόθεση του μέλλοντος της χώρας στα χέρια του γερμανικού και βρυξελικού διευθυντηρίου είναι πλέον επικίνδυνη;
Μήπως η Ελλάδα πρέπει να διαμορφώσει την προστασία της με πλέγματα διηπειρωτικών αναφορών και ισορροπιών;
Μήπως ο λαός από ένστικτο άνοιξε το δρόμο για την υπέρβαση του ευρωμονόδρομου;
Και μήπως αναζητεί μια νέα πολιτική ηγεσία και προσωπικό που θα δουλέψει πάνω στην οικουμενικότητα;

Υπό το πρίσμα αυτών των ερωτημάτων ίσως ερμηνεύονται και οι αγωνιώδεις προσπάθειες των θυλάκων του νόθου ευρωπαϊσμού να χειραγωγήσουν το μήνυμα του δημοψηφίσματος, με στατιστικολογίες και εκφοβισμούς.
Αντί να ψάξουν να βρουν τα ιστορικά, πολιτισμικά και οικονομικά αίτια του «αντιδυτικισμού» του ελληνικού λαού του προσάπτουν ανωριμότητα.
Οι ανόητοι!
δεν θεώρησαν ποτέ τον ελληνικό λαό υποκείμενο της ιστορίας αλλά αντικείμενο επιδιόρθωσης.

και το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ

Το Δημοψήφισμα τελικά αποκάλυψε και το ποιόν του πολιτικού φαινομένου ΣΥΡΙΖΑ.
Γιγαντώθηκε ακριβώς ως πολιτικό πρόγραμμα που θα “έσκιζε τα μνημόνια”.
Η σημερινή οβιδιακή μεταμόρφωση της ηγεσίας του, απέδειξε ότι δεν ξεπέρασε τα εθνομηδενιστικά σύνδρομα ότι δεν έχει λαϊκή όσμωση, ότι νιώθει καλύτερα περιφερόμενη στους διαδρόμους και τους θύλακες του νόθου ευρωπαϊσμού.
Η κυβέρνηση της “πρώτη φορά” Αριστεράς απλώς δεν “τόχει”, δεν κυοφορεί την υπέρβαση, είναι μέρος του νόθου ευρωπαϊσμού.

Πως ερμηνεύεται η επινόηση του δημοψηφίσματος και η αμέσως μετά επιχείρηση εκφυλισμού της ετυμηγορίας του λαού;
Το ένστικτο της πολιτικής επιβίωσης της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την αποτυχία της διαπραγμάτευσης, την οδήγησε στην αξιοποίηση των αντιιμπεριαλιστικών – εθνικών αντανακλαστικών του ελληνικού λαού, που, βέβαια, πολλά μέλη της απεχθάνονται.
Έτσι, αφού απέσπασε την συναίνεση του λαού με σύνθημα “εθνική αξιοπρέπεια”, αμέσως μετά την ξέσκισε με δόλιες παρερμηνείες και συναντήσεις με τους μεγάλους αρχηγούς του “πάση θυσία ευρώ” και, μάλιστα, υπό τον πρόεδρο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συγκίνησε το λαό ούτε και φόβισε τους Εταίρους για το αριστερό του πρόγραμμα αλλά για τις πατριωτικές μεταμορφώσεις του.
Εξάλλου, τα αριστερά προγράμματα είναι πακέτα ιδεών δυτικής προέλευσης που έχουν τη δυνατότητα να τα εξουδετερώνουν ή να τα απορροφούν οι Εταίροι.
Αυτό που φοβούνται είναι τα αντιιμπεριαλιστικά προγράμματα, δηλαδή, τα εθνικά, τα αυτόνομα, τα έξω από αυτούς.
Εξάλλου, ιστορικά, αυτό που κυνηγήθηκε στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο η Αριστερά όσο ο πατριωτισμός.
Αλλά πάλι ο πατριωτισμός, από τα χρόνια της γερμανικής κατοχής και της αμερικανοκρατίας, μέχρι αυτά της ευρωκρατίας, αναδείχτηκε κυρίως από παρέες Αριστερών.
Όχι βέβαια από Αριστερούς της… Πλάκας, των λεονταρισμών και της ανημποριάς.
Αυτών που επιλέγονται από την τηλεοπτική Ασφάλεια για να μαγαρίζουν τους προβληματισμούς του λαού, τάχα ως ειδικοί, με πορίσματα του τύπου: «δεν είμαστε έτοιμοι για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα», πλειοδοτώντας κουτοπόνηρα υπέρ της υπογραφής του 3ου Μνημονίου.

Ούτε βέβαια από επαγγελματίες Αριστερούς που ισοπεδώνουν συστηματικά τις διαφορές με αφορισμούς τύπου: τι ευρώ-τι δραχμή, με το επιχείρημα ότι και τα δύο είναι καπιταλιστικά νομίσματα.
Αυτοί φαίνεται να μην κατανοούν ότι η Δραχμούλα σ’ αυτή την φάση είναι σύμβολο εθνικού αυτοπροσδιορισμού και, επόμενα, αντιμπεριαλισμού και ότι η ελληνική οικονομία είναι πρωτίστως θύμα του ιμπεριαλισμού και μετά του καπιταλισμού.

Δημήτρης Μάρτος

Πηγή αναδημοσίευσης

07/23/15--01:10:
Τρία σύντομα σχόλια για το εσωτερικό πολιτικό τοπίο.

Αυτό που συμβαίνει με το μεταπολιτευτικό σύστημα, στην μεταμοντέρνα φάση του, αυτή του επιθανάτιου ρόγχου, είναι καταπληκτικό.
Θα τροφοδοτήσει με υλικό μελλοντικές κοινωνιολογικές μελέτες και μελέτες πολιτικής επιστήμης σε πανεπιστήμια (του εξωτερικού φυσικά).

Αφού εξαντλήθηκε ο δικομματικός του πυλώνας, η δύναμη του οποίου έχει κολλήσει στο ένα τρίτο περίπου του εκλογικού σώματος, επιστρατεύτηκε, κανονικοποίηθηκε (ή ότι άλλο θέλετε) ή απλά «μπήκε μπροστά» ένα κόμμα της τάξης του 5%.
Έτσι πλέον έχει ψηφιστεί και κυβερνήσει το 92,45% του πολιτικού συστήματος του 2009.
Αλλά τα τραγελαφικά δεν σταματούν εδώ.
Το μεταπολιτευτικό σύστημα μας προσφέρει νέες συγκινήσεις.
Έχοντας εξαντλήσει σχεδόν όλες τις «πολιτικές» εφεδρείες του, αντλεί «δυνάμεις» από το μηντιακό σκέλος του (το σύμπλεγμα είναι κομματοκρατικό, μηντιακό και κρατικοεπιχειρηματικό). Δημοσιογράφοι στελεχώνουν ή/και δημιουργούν κόμματα και πρώην ηθοποιοί αναδεικνύονται ως αρχηγοί κομμάτων (υπό την «διακριτική» προώθηση των καναλιών).

Όλοι αυτοί βέβαια είναι «αντιπρόσωποι» και «εκφραστές» του λαού.
Αυτούς «αξίζει» ο λαός αφού τους έχει «επιλέξει ο ίδιος».
Ωραία «δημοκρατία».
Η πολιτική επιστήμη εμπλουτίζεται με ένα νέου είδους ημι-κρατικό δρώντα και με νέες αντιλήψεις για το πως λειτουργούν τα εθνικά πολιτικά συστήματα.

Το μεταπολιτευτικό σύστημα έχει αναγάγει σε τέχνη την απόκρυψη των ευθυνών, των ενοχών και των συντριβών του (οι οποίες βέβαια γίνονται συντριβές της κοινωνίας και της χώρας) μέσω της διαχείρισης του μέλλοντος με όρους ζοφερούς όταν διακρίνει πως απειλείται η ύπαρξη του.
Ξεπλένει τον εαυτό του και αποκρύβει τις ευθύνες του κατά αυτόν τον τρόπο (κατέστρεψε την οικονομία της χώρας, αλλά αυτή θα καταστραφεί -περισσότερο- δίχως αυτό, κατέστησε κράτος-δορυφόρο την Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα θα δορυφοριοποιηθεί -περισσότερο- δίχως αυτό κ.λπ).
Το μεταπολιτευτικό σύστημα, που οδήγησε τη χώρα σε αυτό το ανεπανάληπτο ιστορικά σμπαράλιασμα και χάλι, έχει εγκαταλείψει προ πολλού ως ιδεολογικούς πυλώνες κυριαρχίας και νομιμοποίησης του, το «έθνος» και την «δημοκρατία», τους οποίους έχει αντικαταστήσει από την διαχείριση του «μέλλοντος».

Μεταπολιτευτικά κόμματα, κράτος και πολίτευμα είναι τόσο στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους που ο εκφυλισμός των κομμάτων είναι ευθέως ανάλογος του εκφυλισμού του κράτους, του πολιτεύματος, του εσωτερικού της χώρας και της διεθνής θέσης της.
Ο μόνος τρόπος νομιμοποίησης, ξεπλύματος και αυτοαθώωσης του είναι η διαχείριση του «μέλλοντος».

III

Το εσωτερικό του Συ.Ριζ.Α έχει χωριστεί στο τμήμα που πρεσβεύει το «σχέδιο Α του Schäuble» και στο τμήμα που πρεσβεύει το «σχέδιο Β του Schäuble» (το ίδιο ισχύει και για το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος). Αυτή η διαχωριστική γραμμή εκφράζεται μέσω της διχοτομίας ανάμεσα σε «κοινωνικό και κομματικό Συ.Ριζ.Α» με την παράλληλη προσπάθεια αγιοποίησης και «ηγετοποίησης» του Τσίπρα από το κομματοκρατικό και μηντιακό σύστημα (λόγω της πιθανότητας συστράτευσης, έστω και έμμεσα έστω και ντροπαλά, όλου του μεταπολιτευτικού συστήματος μαζί του/πίσω του).

Όταν μεμονωμένα άτομα, όπως ο Wolfgang Schäuble, διαδραματίζουν τόσο καθοριστικό ρόλο για την τύχη μιας κοινωνίας, ενός ολόκληρου έθνους, τότε γίνεται κατανοητό πως μιλάμε για sui generis μετα-πολιτειακές συνθήκες και καταστάσεις.
Για την επίτευξη τέτοιου εύρους και βάθους κοινωνικής και οικονομικής καταστροφής προϋπόθεση αποτελεί η κατάλυση κάθε έννοιας κυριαρχίας της πολιτείας και η εγκαθίδρυση ενός μεταδημοκρατικού και μετακυρίαρχού υβριδικού καθεστώτος.
Οι θεσμοί, η κυριαρχία (την οποία τόσο απεχθάνονται ορισμένοι) και το γενικότερο πολιτικό πλαίσιο λειτουργίας αποτελούν ένα είδος πολιτικού και δικαιικού προστατευτισμού για κάθε κοινωνία, την οποία προφυλάσσουν από συνθήκες αναρχίας στο εσωτερικό και εκποίησης στο εξωτερικό.

Είχα γράψει πως «Σύντομα θα επιστρέψουμε στην αρχική και φυσική επιλογή η οποία παρακάμφθηκε μέσω του δημοψηφίσματος, και που δεν είναι άλλη από τις εκλογές (αν δεν έχουμε παραιτήσεις, ανωμαλίες κ.λπ)».
Είχα επίσης γράψει πως:
«Οι δύο επιλογές του δημοψηφίσματος ερμηνεύονται ως Ναι και Ναι μεν αλλά.
Το πιθανότερο είναι πως το «μεν αλλά» θα εξατμιστεί και θα επιστρέψουμε στο Ναι (σκέτο) με τον πρωθυπουργό να ενσωματώνει το Όχι στο Ναι.
Την δυναμική του Όχι, όμως, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να την ελέγξει. Αποδοχή, υπογραφή, νομιμοποίηση, και υλοποίηση είναι διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους. Το κενό αντιπροσώπευσης, το οποίο ήδη είναι τεράστιο, θα διευρυνθεί εάν ο πρωθυπουργός επιλέξει αυτή την οδό».

Όλα αυτά οδηγούσαν και οδηγούν σε πολύ συγκεκριμένες συνθήκες και καταστάσεις:
Οδεύουμε σε περίοδο πολιτικού κενού και πολίτικης αστάθειας.
Τους επόμενους μήνες το πιθανότερο είναι πως θα επικρατήσει ακυβερνησία και θα έχουμε την αποσάθρωση του πολιτικού συστήματος.
Το πολιτικό τοπίο θα αλλάξει ριζικά.

07/23/15--12:01:

Εισαγωγική αναφορά στα δομικά προβλήματα του ευρωπαϊκού πλαισίου και μια αναφορά στον ελλαδοευρωπαϊσμό.

Θεμελιώδες πρόβλημα της Ε.Εκαι της €uroζώνης δεν είναι η «λιτότητα».
Θεμελιώδη προβλήματα είναι η δημιουργία υβριδικών sui generis μετα-κυρίαρχων πολιτειακών καθεστώτων, η μετα-εθνικότητα και η μετα-δημοκρατία, η αποδόμηση των εθνικών πολιτικών συστημάτων και η αγνόησή ή χειραγώγηση της βούλησης των ευρωπαϊκών εθνικών δήμων μέσω εξωεθνικών και εξωθεσμικών παρεμβάσεων, τα διευθυντήρια, οι αυτονομήσεις και τα πολιτειακά μορφώματα που προσιδιάζουν σε ημι-κρατικούς δρώντες, η σύζευξη και a la carte χρήση διακυβερνητισμού και ομοσπονδιακότητας, η αδυναμία υπέρβασης της εθνοκρατικής δομής, ο μετασχηματισμός της γερμανικής οικονομικής δύναμης σε πολιτική τέτοια μέσω της €uroζώνης, οι εκτός ελέγχου και λογοδοσίας υπερεθνικοί θεσμοί, η ιδεολογίατης υπερεθνικότητας, το περίφημο δημοκρατικό έλλειμμα.

Αυτά είναι μερικά από τα μεγάλα προβλήματα-ζητήματα του ευρωπαϊκού πλαισίου.
Και αυτά είναι προβλήματα δομικά και όχι «λιτότητας».
Οι μονοθεματικές και επιφανειακές αναφορές περί «λιτότητας» και οι συνθηματολογικές επικλήσεις περί «δημοκρατίας» από οπαδούς της μετα-εθνικότητας και της μετα-κυριαρχίας (από τους οποίους ακούμε συνεχώς για «Ευρώπη» αλλά σπάνια για Ελλάδα) είναι υποκριτικές και κινούνται στα πλαίσια ενός ελλαδοευρωπαϊσμού και €uroλαϊκισμού ο οποίος προσπαθεί ως 8% να ηγεμονεύσει επί του 82%.

Ο ελλαδοευρωπαϊσμός, πέρα από υλικά, απέτυχε και ηθικά, στις συνειδήσεις.
Ο ανισόρροπος μετα/υπερεθνικός, παρασιτικός και επαρχιώτικος χαρακτήρας του, συνεισέφερε στον εκτροχιασμό, στη συντριβή και στον πανευρωπαϊκό εξευτελισμό.
Λες και χώρες που χαρακτηρίζονταν από έναν πιο ισορροπημένο εθνοκεντρικό ευρωπαϊσμό (όπως η Δανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Πολωνία, η Ιταλία και η Ιρλανδία) λόγω της ιδιαίτερης κουλτούρας που επικρατεί στο εσωτερικό τους και η οποία έχει ως άξονα την προάσπιση και διαφύλαξη της πολιτιστικής τους κληρονομιάς και ταυτότητας από εξωγενείς επιρροές (αντίθετα σε εμάς υπήρξε λυσσαλέος πολιτισμικός πόλεμος), δεν είναι «ευρωπαϊκές».

.~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~..~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Η Ευρώπη σε εξέλιξη. Προβλήματα και προοπτικές στο άμεσο μέλλον - μέρος α´.

Ελλαδικός «ευρωπαϊσμός» και αλλοίωση, χειραγωγηση και σύγχυση ταυτοτήτων μέσω τεχνητών διπολισμών και άρνησης της εθνικής διάστασης.

Το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ε.Ε και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή: μια αμφισβητούμενη εξουσία.

Η μεταβαλλόμενη οντολογία της ενοποιητικής διαδικασίας: ιδεαλισμός, ρεαλισμός ή ουτοπία: I) Αυταρχισμός και το μετα-νεωτερικό ευρωπαϊκό μοντέλο διακυβέρνησης και II) Η επανεμφάνιση του γερμανικού ζητήματος και το διογκούμενο δημοκρατικό έλλειμμα.

Περί «Ευρωσκεπτικισμού» - μέρος α´. Η περίπτωση του «Ευρωρεφορμισμού».

Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή.

Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».

I) Emmanuel Todd on Europe - Can the European Union Hold? και II) αναφορές στο έργο του.

«Γκωλισμός» (Gaullism) Και «Ευρωπαϊσμός». Σύντομο Σχόλιο.

Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.

«Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών.

I) Τα πάντα εν σοφία εποίησα (άνωθεν και έξωθεν) και II) Θεμέλια συνοχής.

Περί «λαϊκισμού». Σύντομη αναφορά.

Φεντεραλισμός και εθνότητες. Σύντομη εισαγωγική αναφορά.

Χριστιανοδημοκρατία, ορντολιμπεραλισμός και «Ευρώπη». Εισαγωγικό σχόλιο.

Ο ΟρντοΛιμπεραλισμός ως οικονομική Θεολογία της Τάξης και επικοινωνιακός λόγος.

Το τέλος τής χριστιανοδημοκρατίας. Τι σημαίνει για την Ευρώπη η πτώση τού κινήματος.

I) Σύντομη αναφορά στις κυρίαρχες ιδεολογίες και II) την άνοδο του «εθνικισμού» στην «Ευρώπη».

Εἶπα καί ἐλάλησα, ἁμαρτίαν οὐκ ἒχω. Ηγεμονισμός και κυριαρχία. Μια αναφορά.

Ένα μοιραίο -ιστορικό- σφάλμα;

07/24/15--04:04: Καταγραφή για τα μελλοντικά χρονικά.

Τα περί ενός κράτους και ενός λαού υπό συνθήκες μετα-κυριαρχίας και μετα-εθνικότητας είναι η ευρωπαϊκή εκδοχή «του τέλους της ιστορίας». Οι Αμερικανοί έζησαν την διάψευση των ονειροφαντασιών τους περί «του τέλους της ιστορίας». Τα επόμενα χρόνια, «οι Ευρωπαίοι», θα ζήσουν και αυτοί με τη σειρά τους, την διάψευση της δικής τους εκδοχής περί «του τέλους της ιστορίας».

«Το τέλος της ιστορίας»

Θα καταγραφεί στα μελλοντικά χρονικά ως μια από τις γελοιοδέστερες, αφελέστερες και κυρίως καταστροφικότερες ιδέες στην ανθρώπινη ιστορία.

07/25/15--07:20:
Χειραγώγηση, επανανομιμοποιήση
& εγκλωβισμός στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

Το παιχνίδι αυτονόμησης-αποχώρησης-αποστασιοποίησης Λαφαζάνη/Τσίπρα και λοιπών από τον Συ.Ριζ.Α και η πιθανή δημιουργία «νέου» πολιτικού σχηματισμού, έχει τόση σημασία όσο ειχε η αποχώρηση Λοβέρδου από το Πα.Σο.Κ, Καμμένου από την Ν.Δ, Κουβέλη από τον Συνασπισμο και όλων των υπολοίπων.
Αναπαρήγαγε και ανακύκλωσε το υπάρχον -υπό διαφορετικές ετικέτες- προσφέροντας του χρόνο ζωής.
Η αντιπαλότητα περί €uroδραχμής από όσους αποτελούν οργανικά μέρη του μεταπολιτευτικού συστήματος και είναι επαγγελματίες πολιτικοί είναι ψευδοδιαμάχη και εγκλωβισμός. Είναι ψευδό€uro και ψευδοδραχμή (όπως ήταν και ψευδοευρωπαϊσμός ο «ευρωπαϊσμός» των πρώτων).
Είναι ανακύκλωση του ίδιου με διαφορετική συσκευασία προκειμένου το μεταπολιτευτικό σύστημα να ενσωματώνει και να αλέθει κοινωνικές δυνάμεις μέσω τεχνητά κατασκευασμένων διπολισμών, τα περιεχόμενα των οποίων επιδιώκεται να απαξιωθούν και να αποδόμηθούν μέσω της ταύτισης τους με συγκεκριμένους φορείς.

Όταν η κοινοβουλευτική και πολιτική πραγματικότητα φανέρωσε την συμμετοχή τους στην εκποίηση των θεσμών και της κυριαρχίας της πολιτείας, στον εξευτελισμό του κοινοβουλίου και του συντάγματος, όταν με λίγα λόγια η πραγματικότητα φανέρωσε πως δεν είχαν καμία σχέση με την δημοκρατία, επιχείρησαν να εφεύρουν νέους τρόπους (επανα)νομιμοποίησης τους.
Αρχικά, επιχείρησαν να επανανομιμοποίηθουν μέσω της Χρυσής Αυγής, αργότερα μέσω του Συ.Ριζ.Α «των άκρων».
Μόνο τοποθετούμενοι απέναντι στην Χρύση Αυγή και τον Συ.Ριζ.Α «των άκρων» μπορούσαν να παρουσιαστούν και να οριστούν ως «δημοκράτες» και «προασπιστές του Συντάγματος».
Το νέο κατασκεύασμα νομιμοποίησης τους είναι «οι δραχμιστές» -του μεταπολιτευτικού συστήματος όμως, οι δικοί τους- οι οποίοι θα απειλούν «την πατρίδα» και «την εθνική ασφάλεια» (αφού προηγουμένως αποσύνδεσαν την «πατρίδα» και την «ασφάλεια» από την κυριαρχία, την δημοκρατία και την πολιτεία προκειμένου να τις προσδέσουν ολοκληρωτικά «στο νόμισμα»).
Όπως είχαν ανάγκη την Χρυσή Αυγή και τον Συ.Ριζ.Α «των άκρων», έτσι έχουν ανάγκη και τους «δραχμιστές», τους πρώην δικούς τους (γιατί όλοι οι προηγούμενοι δικά τους παιδία είναι) καθώς πλέον θα συμμετέχουν και πολλοί του Συ.Ριζ.Α στο παιχνίδι, προκειμένου να επανανομιμοποιηθούν και να επανακεφαλαιοποιηθούν ηθικά μετά από την πλήρη απονομιμοποίηση και συντριβή τους και τον ολοκληρωτικό εξευτελισμό τους.
Θα χρησιμοποιήσουν και άλλα κλασικά τρικ για να συνεγείρουν τα «αριστεροδεξιά» αισθητήρια των «αριστεροδεξιών» οπαδών τους.

Η εγκαθίδρυση ενός μετα-δημοκρατικού και μετα-κυρίαρχού (και αλίμονο, μετα-εθνικού εννοείται) υβριδικού καθεστώτος, η παράκαμψη ή/και a la carte χρήση των θεσμών και του συντάγματος, η αποδόμηση της κυριαρχίας και της δημοκρατίας και η μετάβαση σε sui generis μετα-πολιτειακές συνθήκες αποτελούν προϋπόθεση της κοινωνικο-οικονομικής εκποίησης, καθώς όλα τα προηγούμενα λειτουργούν ως ένα είδος πολιτικού, δικαιικού και πολιτιστικού προστατευτικού πλέγματος.
Όταν λοιπόν η πραγματικότητα φανερώνει πως δεν έχεις καμία σχέση με την δημοκρατία, από κάπου πρέπει να αντλήσεις νομιμοποίηση και με κάποιον τρόπο πρέπει να κατασκευάσεις συναίνεση.
Η Χ.Α, ο Συ.Ριζ.Α «των άκρων», οι «δραχμιστές» είναι πρώην δικά τους παιδιά, σάρκα από τη σάρκα τους και λειτουργούν χειραγωγούμενα ως στηρίγματα επανανομιμοποίησης τους (αναφέρομαι σε τρόπους χειραγώγησης και εργαλειοποίησης, στο τι και στο πως και όχι στο ποιός).
Σκοπός είναι η κατοχύρωση του υπάρχοντος με αναλλοίωτη την ουσία του και η επανανομιμοποίηση του η οποία θα εγγυηθεί την διατήρηση, αναπαραγωγή και στεγανοποίηση αυτού του κομματο-κρατικο-επιχειρηματικού και μηντιακού συμπλέγματος το οποίο λειτουργεί ως κλειστή δικτυακη δομη χωρίς έξωθεν επιρροές από το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον και με χαμηλή σχέση αλληλόδρασης με αυτό.

Πραγματικές δυνάμεις και προτάσεις που θα πρεσβεύουν το €uroνόμισμα και το εθνικό νόμισμα δεν θα έρθουν από το εσωτερικό του μεταπολιτευτικού πολιτικού και μηντιακού συστήματος ή από την περιφέρεια του (όπου φυτοζωούν οι παραφυάδες του) αλλά εκτός αυτού, και οι δυνάμεις αυτές θα πρεσβεύουν την ανάδειξη των ευθυνών, την κάθαρση και την υπέρβαση της μεταπολιτευτικής κόπρου και όχι την ανασύνθεση και ανακύκλωση της ή την αναδόμηση του μεταπολιτευτικού ερειπιώνα (προσφέροντας στον διαδικτυακό, εικονικό και υπαρκτό όχλο μια ή δύο κεφαλές επί πίνακι).
Το επικίνδυνο είναι ο εγκλωβισμός στην μεταπολιτευτική ψευδοδιαμάχη η οποία ανακυκλώνει και αναπαράγει το ίδιο με διαφορετικά ονόματα και συσκευασίες.
Η εμπειρία του τρόπου διαχείρισης των τελευταίων πέντε χρόνων, η αθώωση και το ξέπλυμα των προηγούμενων από τους επόμενους (κατάσταση που μπλοκάρει διαδικασίες ανανέωσης, συμβάλλει στην δημιουργία δυσμορφιών και οδηγεί σε εξωθεσμικό και εξωεθνικό έλεγχο των κομμάτων) και η χειραγώγηση-ερμηνεία του δημοψηφισματικού Όχι, ως Ναι μεν αλλά, το οποίο τελικά κατέληξε να σημαίνει Ναι (όπως είχα επισημάνει έγκαιρα), θα πρέπει να γίνει δίδαγμα.

------------------------------------------------------------

Υ.γ: Σχετικά με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, το οποίο ήταν επίσης μια παρόμοια προσπάθεια που όμως τους γύρισε μπούμερανγκ:
1ον) Όχι και Ναι μαζί κάτω από 60% και αποχή, άκυρο και λευκό πάνω από 40%.
2ον) Όλα μαζί τα προηγούμενα (Όχι, αποχή, άκυρο και λευκό) πλήν του Ναι ξεπερνούν το 75%.
Οι δύο αυτές παρατηρήσεις αποτελούν αδιαμφισβήτητη απόδειξη του εύρους απονομιμοποίησης, της ανυπαρξίας συναίνεσης και του τεράστιου κενού αντιπροσώπευσης.

Ενδεικτικά σημειώματα:
1) Ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας.
2) Μια απλή και σύντομη παρατήρηση.
3) Μπλοκάρισμα και διαχείριση.
4) Προθάλαμος ολοκλήρωσης της περιόδου: δημοσιοποίηση δημοψηφίσματος-περάτωση διαπραγμάτευσης.
5) Τρία σύντομα σχόλια για το εσωτερικό πολιτικό τοπίο.

07/26/15--05:45:
Στο ελλαδικό μας κρατίδιο-βασίλειο.

Είχαμε τα «δεξιά» απολειφάδια του διπολικού συστήματος και του ψυχρού πολέμου να μας κάνουν ιδεολογική πλύση εγκεφάλου, αποκτήσαμε τώρα και τα «αριστερά» αντίστοιχα.
Τι τραβάμε Θεέ μου...
Φτάσαμε στο σημείο να ξεβράζονται στην επιφάνεια και να καταλαμβάνουν τη δημόσια σφαίρα αριστεροδεξιά απομεινάρια και ζηλωτές του βαθέως συστήματος του δορυφορικού-περιφερειακού κράτους της ψυχροπολεμικής περιόδου και της πολιτιστικής σαπίλας της μεταπολίτευσης.

Η πολιτική και κομματική υπανάπτυξη οδήγησε στην -δομική- οικονομική εξάρτηση, υπανάπτυξη και εκποίηση, και όχι αντίστροφα όπως ισχυρίζονται διάφοροι οικονομιστές.
Η κρίση στην Ελλάδα είναι κρίση των κομμάτων και του κράτους.
Ο προηγούμενος αιώνας ήταν αιώνας των κομμάτων.
Ακόμα δεν το έχουν συνειδητοποιήσει.

Στη διεθνή βιβλιογραφία υπάρχει συγκεκριμένη ορολογία για την περιγραφή κρατών όπως η Ελλάδα. Η χώρα μας ή πιο ορθά το ελλαδικό μας κρατίδιο έχει χαρακτηριστικά εξαρτημένου-υποτελούς κράτους (vassal state, client state), προτεκτοράτου (πρόσφατα επανέφερε τον όρο και ο J. Fischer) και περιφερειακού-δορυφορικού κράτους (satellite state, periphery country). Είναι ψυχολογικά κατανοητό και μέρος της ανθρώπινης κατάστασης να μην θες να αποδεχθείς μια τέτοια πραγματικότητα.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ανθούν κόμματα και μηχανισμοί αντίστοιχης ποιότητας και κυριαρχούν εξωθεσμικοί έλεγχοι και εξαρτήσεις.
Οι Έλληνες πολίτες δεν έχουμε «τους πολιτικούς που μας αξίζουν».
Έχουμε τους πολιτικούς και τα κόμματα που αντιστοιχούν σε ένα τέτοιας υφής και κατασκευής κράτος.
Είναι οι πολιτικοί και τα κόμματα -μαζί με μερίδες του ακαδημαϊκού, μηντιακού χώρου και της δημοσιογραφίας- που διαιωνίζουν το καθεστώς θεσμοθετημένης προστασίας και υποτέλειας (που αποτέλεσε δομική στρέβλωση και διαρκή παθογένεια του πολιτικού συστήματος) και συντελούν στη συνεχή πολιτιστική υποβάθμιση και αντι-εκπαίδευση μας και στο χαμηλότατο επίπεδο πολιτικής μας παιδείας.

07/26/15--06:00:
Περί «αναπτύξεως» και «παγκόσμιας οικονομίας» (Weltwirtschaft).

Πρακτικά, με αφορμή την περίπτωση της Ελλάδας.

1. Consider the case of milk. Greeks enjoy their fresh milk, produced locally and delivered quickly. But Dutch and other European milk producers would like to increase sales by having their milk, transported over long distances and far less fresh, appear to be just as fresh as the local product. In 2014 the troika forced Greece to drop the label “fresh” on its truly fresh milk and extend allowable shelf life. Now it is demanding the removal of the five-day shelf-life rule for pasteurized milk altogether. Under these conditions, large-scale producers believe they can trounce Greece’s small-scale producers. In theory, Greek consumers would benefit from the lower prices, even if they suffered from lower quality. In practice, the new retail market is far from competitive, and early indications are that the lower prices were largely not passed on to consumers. - Greece, the Sacrificial Lamb

2.Διά της «παγκόσμιας οικονομίας» (Weltwirtschaft) είναι βέβαια απολύτως δυνατόν ο Βέλγος ή ο Ολλανδός να τρώνε πορτοκάλια Αλγερίας και να τα ονομαζουν πορτοκάλια Ισπανίας, ή λεμόνια Ελλάδος και Τουρκίας και να τα όνομάζουν λεμόνια Ισραήλ.
Όπως επίσης είναι δυνατόν ο Ολλανδός να τρώει φρέσκια φυσική ντομάτα Κρήτης και ο Κρητικός χημική ντομάτα Ολλανδίας...
Υποθέτομε, λοιπον, ότι αυτό που μονίμως αποκρύπτεται ή τουλαχιστον δεν ομολογείται ως κοινή συνείδηση είναι η μόνιμη επιβιωτική εξάρτηση της δυτικής Ευρωπης απο τον μεσογειακον χώρο και ιδιαιτερα εκείνον της ανατολικής Μεσογείου.
Βεβαίως, σήμερα, διά των όρων «παγκόσμιος οικονομία» (Weltwirtschaft) και «παγκόσμια κατανομή εργασίας» (Arbeitsteilung), παραμερίζονται σκοπίμως από την κοινή συνείδηση τα φυσικά δεδομένα, οι «επιστημονικές ορολογίες» όμως είναι μάλλον αδύνατον να άλλάξουν τα γεωφυσικά δεδομένα του πλανήτη: η δυτική Ευρώπη, γιά όσο θά υπάρχη ο παρών κόσμος, πάντα θα εξαρτάται επιβιωτικά από τον μεσογειακό χώρο. - Ο Ανατολικός Χριστιανισμός, «Παγκόσμια Οικονομία» και Μεσόγειος.

3.Είναι πολύ εύκολο νά διαπιστωθή ότι κανένας υπανάπτυκτος τού τρίτου κόσμου δέν άναπτύχθηκε μεταπολεμικά μέ τήν «βοήθεια αναπτύξεως».
Καί δέν ήταν φυσικά δυνατόν διότι «βοήθεια αναπτύξεως» σημαίνει τό έξής:
Αν λ.χ. οί στατιστικές τής Ευρωπαϊκής Ένωσης προβλέπουν ανάπτυξη τής αυτοκινητοβιομηχανίας κατά τό Χ χρονικό διάστημα κατά Α%, τότε ένα Β% τών έν χρήσει αύτοκινήτων πρέπει νά αποσυρθή (καί άς μπορούν νά κυκλοφορήσουν γιά αρκετά χρόνια άκόμη).
Η καταστροφή αυτών τών αύτοκινήτων απαιτεί Γ έκατομμύρια ECU [European Currency Unit, «προπομπός» του Euro].
Αντί λοιπόν νά ξοδευθούν τά λεφτά, δίδονται τά Γ/2 ή Γ/3 ώς «βοήθεια άναπτύξεως» σέ μερικούς ύπαναπτύκτους καί διά τών «έθνικών κυβερνήσεών» τους διοχετεύονται τά μεταχειρισμένα αύτοκίνητα έκτός Εύρωπαϊκής Ενώσεως. Ανάλογη είναι ή σημασία «αναπτύξεως» σέ όλους τούς τομείς.
Ανάπτυξη μιάς γαλακτοβιομηχανίας π.χ. σημαίνει παροχή «δανείων αναπτύξεως», προκειμένου νά καταστραφούν γηγενείς κτηνοτροφικές δομές (δάση, λιβάδια κλπ.), γιά νά εξάγωνται τά συσκευασμένα γάλατα.
Ιδία τά δευτέρας διαλογής, πού σημαίνουν παθητικό γιά τήν παραγωγή.
Αυτές οί διαχειρίσεις «αναπτύξεως» έπιτυγχάνονται ακριβώς διά τών «κοινοβουλίων», τής «δημοκρατικοποιήσεως» κλπ., διότι ακριβώς ή πλειονότης τών κρατών του τρίτου κόσμου αποτελούν σχήματα τού ιμπεριαλισμού τού παρελθόντος, ήτοι σχήματα χωρίς τήν δυνατότητα αυτοδιαθέσεως. - Η έννοια της Προόδου - μέρος α´. Η ευρωπαϊκή δυναμική και η παγκόσμια πολιτική (και Εγγύς καί Μέση Ανατολή).

---------------------------------------------------------------

Ἡ «ἐπιστήμη τῆς Weltwirtschaft» εἶναι ἡ «ἐπιστήμη» πού προσπαθεῖ νὰ πείση ὅτι οἱ πλουσιώτερες περιοχὲς τοῦ πλανήτη (Βραζιλία, Ἰνδία, Βαλκάνια κ.λπ) «ὀρθῶς» εἶναι... ὑποσημειώσεις τῆς σύγχρονης ἱστορίας καὶ πολιτικῆς.
Ἡ «ἐπιστήμη» αὐτὴ δὲν διαφέρει ἀπὸ τὴν «ἐπιστήμη» τοῦ Γκομπινώ...

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

- Για την κύρια «ιδεολογική» διαμάχη των καιρών μας.

- Στο ελλαδικό μας κρατίδιο-βασίλειο.

- Μια σύντομη μακροϊστορική προσέγγιση των ευρωπαϊκών εξελίξεων.

- Η Ευρωκεντρική ιδεολογία, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές επιπτώσεις και «Ευρώπη».

- Η ιδεοκτονία, η ιδεολογική ένδεια των καιρών μας και η ανυπαρξία πολιτικής. Η επικράτηση μετριοτήτων στην πολιτική ως αποτέλεσμα της έλλειψης ιδεών και της κυριαρχίας της «διανοήσεως» των μάνατζερ.

- Κοινή γνώμη, ιδεολογία και ιστοριογραφία.

- Η «φιλοσοφία» του λιμπεραλισμού. Καπιταλισμός και νέος διεθνισμός και η Ευρώπη ως αόριστη έννοια.

- Η επιστημονική γνώση, η «μάζα» και τα όρια του φιλελευθερισμού.

- Η ιστορική αμηχανία της δυτ. Ευρώπης.

- Διεθνείς οργανισμοί, ιδεολογικά δεδομένα και τα θρησκευτικά πράγματα.

- Μεταπολεμική νέα εποχή και διαχείριση των γηγενών πολιτισμών.

- Δυτική Ευρώπη, αποικίες και Ανατολική Μεσόγειος. Το χθες στο σήμερα.

- Ο Ανατολικός Χριστιανισμός, «Παγκόσμια Οικονομία» και Μεσόγειος.

- Οι γυναίκες τής ISIS. Επισημάνσεις και προβληματισμοί με αφορμή το κείμενο - και η «κοινοβουλευτική δημοκρατία» και το τσαντόρ.

- Γιατί η «Ευρώπη» αποτυγχάνει - μέρος α´.

- Η σημασία των Βαλκανίων.

- Μεσευρώπη (Mitteleuropa), Πανευρώπη και τρέχουσα κρίση.

- Η ευρωπαϊκή δυναμική και η παγκόσμια πολιτική (και Εγγύς καί Μέση Ανατολή).

- Το μέλλον της Ε.Ε, η Ανατολική Ευρώπη -η Ουκρανία- και τα Βαλκάνια. Το ΝΑΤΟ, ο Huntington, ο Brzezinski και οι πλανητικές πολιτικές των Η.Π.Α. Τα «Ανθρώπινα δικαιώματα», η «σύγκρουση των πολιτισμών» και τα «Ευρασιατικά Βαλκάνια» ως βαλκανοποίηση της υφηλίου και καλλιέργεια της ελεγχόμενης αναρχίας.

- Thinking Inter-Culturally: From racist and Eurocentric Monologism to Inter-Civilizational Dialogism - John M. Hobson, Professor of Politics and International Relations.

07/29/15--05:07:

Τρία σύντομα σχόλια:
I) Πιο κομψά δεν μπορώ να το γράψω:

Αλλοίωση πολιτικών συστημάτων, υποβοηθητικοί μηχανισμοί και στρατηγικά συμφέροντα

II) Ανισορροπία -€υρωπαϊκών- δυνάμεων και εξιδανίκευση της αδυναμίας του ανίσχυρου και

III) Τα τζιτζίκια, τα μυρμηγκιά, τα κύματα και ο μύθος.

Πιο κομψά δεν μπορώ να το γράψω:

Αλλοίωση πολιτικών συστημάτων, υποβοηθητικοί μηχανισμοί και στρατηγικά συμφέροντα

Θα το θέσω κομψά. Όταν κοιτάζουμε αποκλειστικά και μόνον στο εσωτερικό ενός κράτους προκειμένου να ερμηνεύσουμε όσα συμβαίνουν στην οικονομία και το πολιτικό του σύστημα οδηγούμαστε σε τύφλωση. Η αλλοίωση, αν όχι η εξ ολοκλήρου δημιουργία και διατήρηση, πολιτικών συστημάτων που υποβοηθούν τα στρατηγικά συμφέροντα και τα ζητήματα ασφαλείας των μεγάλων δυνάμεων μέσω υποβοηθητικών μηχανισμών οι οποίοι εγγυώνται τη διατήρηση αυτών των πολιτικών συστημάτων, είναι ιστορικά διαπιστωμένη.

Παλαιότερα, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, σε -κατ'επίφασιν- «δημοκρατικά» και «σοσιαλιστικά» καθεστώτα «βιτρίνες», αυτές οι επιδιώξεις επιτυγχάνονταν κυρίως μέσω του στρατού και μηχανισμών που κατοικοέδρευαν στις κρατικές δομές. Στις μέρες μας επιτυγχάνονται κυρίως μέσω της διεθνοποίησης των μιζών (μίζες) από επιχειρήσεις ή λόμπι συμφερόντων σε κόμματα, της διαφθοράς, της διανόησης και των Μ.Μ.Ε (μήντια).

Αυτό το τοπίο σε συνδυασμό με εξωθεσμικούς ελέγχους, εξωπολιτικές παρεμβάσεις και τη χρόνια -οικονομική, στρατιωτική ή άλλη- εξάρτηση μιας χώρας, ενισχύει 1α) τις πλευρές εκείνες της πολιτικής κουλτούρας που διαιωνίζουν την εξάρτηση των τοπικών ελίτ μιας χώρας, 2α) τις πολιτικές μερίδες που είναι ευάλωτες σε εξαρτήσεις και άρα εκβιασμούς, και οδηγεί 1β) στην επιβολή ηγεσιών μέσω εξωεθνικών και εξωθεσμικών διαπραγματεύσεων, και, 2β) στη χειραγώγηση και το μπλοκάρισμα -καθώς επίσης την μη ανανέωση- των πολιτικών συστημάτων. Πιο κομψά δεν μπορώ να το γράψω.

Ανισορροπία -€uroπαϊκών- δυνάμεων και εξιδανίκευση της αδυναμίας του ανίσχυρου

Έχω ασκήσει εξαιρετικά έντονη, αιχμηρή και εξονυχιστική κριτική στη Γερμανία, σε ότι αφορά τα ευρωπαϊκάδρώμενα. Θέλω όμως να είμαι διανοητικά έντιμος και ειλικρινής. Οι ευθύνες της Γαλλίας, δηλαδή των διευθυντικών της τάξεων, είναι τεράστιες για όσα συμβαίνουν και για όσα πρόκειται να συμβούν. Η Γαλλία στο ζήτημα της €uroνομίσματος τα έκανε μπάχαλο. Κρίνεται ένοχη και φέρει ευθύνες. Η αδυναμία, η ανεπάρκεια, η ανικανότητα και τα σφάλματα της θα έχουν συνέπειες που πολύ δύσκολα θα μπορέσει να αποφύγει.

Και κάτι ακόμα, που αφορά μια άποψη η οποία κυριαρχεί σε τούτη εδώ τη χώρα, όπου ηγεμονεύουν οι υπερεθνικοί οπαδοί της ομοσπονδιακότητας. Η default κατάσταση στον διακυβερνητισμό δεν είναι το δίκαιο του ισχυρού -όπως προσπαθούν να μας πείσουν- αλλά η Ισορροπία Δυνάμεων. Φωνασκούν για το πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την εύρυθμη λειτουργία ενός πολιτικού συστήματος αλλά στο επίπεδο της €uroζώνης έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους. Η €uroζώνη, εδώ και καιρό, λειτουργεί δίχως αξιωματική αντιπολίτευση και δίχως εξισορρόπηση δύναμης (δηλαδή προσιδιάζει σε «ολοκληρωτικό» καθεστώς - υπό την επικάλυψη ψευδονομιμοποιήσεων).

Και κάτι γενικότερο, τέλος. Ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματα που διαπράττουν άνθρωποι καλών προθέσεων είναι η εξιδανίκευση της αδυναμίας. Ο αδύναμος έχει πιθανότητες στάθμισης των συμφερόντων του ή εξισορρόπησης του ισχυρού ή ελπίδα δικαίου μονάχα μέσω της ενδυνάμωσης του (και της εξεύρεσης συμμαχιών). Η εξιδανίκευση της αδυναμίας του ανίσχυρου είναι ιδεολογία που εξυπηρετεί τον ισχυρό. Είναι ιδεολογία που γέννησε ο ισχυρός. Ας ασχοληθούν όλοι αυτοί με το να γίνει ο ισχυρός ανίσχυρος ή με το να εξισορροπήσουν τον ισχυρό, και όχι με το να εξιδανικεύουν την αδυναμία του ανίσχυρου μετατρέποντας τον σε δούλο.

III

Τα τζιτζίκια, τα μυρμηγκιά, τα κύματα και ο μύθος

Χαλαρώνοντας υπό τους θεσπέσιους μεσημεριανούς ήχους των τζιτζικιών και των κυμάτων, σε κάποια στιγμή αντιλήφθηκα πως τζιτζίκια και κύματα είχαν αρχίσει να συνομιλούν μεταξύ τους. Ρώτησα, τι συζητάτε; Με ενημέρωσαν πως και μετά το μεταπολιτευτικό σύστημα, εδώ θα βρίσκονται οι απόγονοι τους να τραγουδούν. Δεν πρόκειται να φύγουν.

Περνώντας παραδίπλα μια ομάδα μυρμηγκιών, άκουσε τη συνομιλία. Ένα από αυτά ρώτησε: «ακόμα και εάν για νόμισμ...», η θάλασσα ξαφνικά άφρισε και τα κύματα φούσκωσαν. Χτυπώντας δυνατά την ακροθαλασσιά λίγο έλειψε να καταπιούν τα μυρμήγκια.

Υπάρχει ένα μύθος του Αισώπου, ο οποίος δεν είναι γνωστός, σε αντίθεση με τον μύθο για τον τζίτζικα και τον μύρμηγκα. Επειδή ζούμε σε περίοδο όπου ο ισχυρός ασκεί ιδεολογική ηγεμονία μέσω της αντίθεσης μυρμηγκιών - τζιτζικιών καλό είναι να τον αναφέρω. Ο μύθος έχει ως εξής:

Ο τώρα μύρμηγκας (ή μυρμήγκι), παλιά ήταν άνθρωπος. Έδινε προσοχή στην γεωργία αλλά δεν αρκούνταν στους δικούς του μόχθους, παρά εποφθαλμούσε και των άλλων γειτόνων και έκλεβε τους καρπούς τους. Ο δε Ζεύς, αγανακτησμένος από την πλεονεξία του, τον μεταμόρφωσε σε αυτό το ζώο που καλείται σήμερα μύρμηγκας. Ωστόσο, παρά του ότι άλλαξε την μορφή του, δεν μετέβαλλε την διάθεσή του. Διότι και μέχρι σήμερα περιδιαβαίνει τους αγρούς και συλλέγει σπόρους και κριθάρια των άλλων και θησαυρίζει.

Οι μύθοι έχουν παιδευτική λειτουργία, όχι η οικονομίστική θεολογία-δημοδιδασκαλία η οποία νομιμοποιεί καταστροφές κοινωνιών. Ας τους ξαναμελετήσουν. Μπορεί να μάθουν και τίποτα για τον ίδιο τους τον εαυτό.

Υ.γ: Όταν με ρωτούν εάν "είμαι"«αριστερός ή δεξιός» απαντώ πως αυτοπροσδιορίζομαι ως Μεσογειόφρων. Πέρα από Μεσογειόφρων, όμως, δηλώνω επίσης και Τζιτζικόφρων. Οι αρχαίοι Έλληνες αγαπούσαν πολύ τη φωνή των τζιτζικιών. Ο Όμηρος τη φωνή των τζιτζικιών την ονομάζει "όπα λειριόεσσαν", κρινολαλιά, και με τη φωνή τους παρομοιάζει τη φωνή των καλών ρητόρων. Οι «Βυζαντινοί», γνώριζαν πολύ καλά τους Μύθους του Αισώπου.

07/31/15--03:24: Πέρα από τα -ευρωζωνικά- δένδρα.

Επαναφορά στο -πλανητικό- δάσος. Πλανητικός μετασχηματισμός και Μακροδομές.

Τα θεμέλια του Πλανητικού Μετασχηματισμούπεριγράφονται στα παρακάτω σημειώματα. Τα επαναφέρω για να ξαναβρούμε το -πλανητικό- δάσος. Αρκετά με τα -ευρωζωνικά- δένδρα. Τις παγκόσμιες αυτές αλλαγές ουδείς τις αμφισβητεί. Ενδεικτικά ορισμένα στοιχεία:

1)Η επιμονή μου στη διαφοροποίηση Ε.Ε και Ευρωζώνης επιβεβαιώνεται από τις τρέχουσες εξελίξεις που απομακρύνουν τις χώρες που είναι κράτη-μέλη της Ε.Ε με εθνικά νομίσματα από τις χώρες που είναι κράτη-μέλη της Ευρωζώνης. Η Ευρωζώνη αντιπροσωπεύει περίπου το 12% του παγκόσμιου Α.Ε.Π και κάτω από το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η Ε.Ε (δηλαδή μαζί και οι χώρες που έχουν εθνικά νομίσματα) αντιπροσωπεύει πάνω από το 17% του παγκόσμιου Α.Ε.Π και περίπου το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού. Χρειάζεται ακόμα μια αποτύπωση των μεγεθών που θα εκφράζει τη διαιρετική τομή ανάμεσα σε Νότο και Βορρά.

2)Το 1991 το μερίδιο της Γερμανίας επί του παγκόσμιου Α.Ε.Π ήταν περίπου 6%. Πέρυσι, το μερίδιο της κυμάνθηκε περίπου στο 3,5%. Η πτώση μέσα σε περίπου δύο δεκαετίες είναι της τάξης του 40%. Αυτή η πτωτική πορεία θα συνεχιστεί ανεξάρτητα των όποιων «μεταρρυθμίσεων».

3)Το 1991, η Ιαπωνία κατείχε μερίδιο περίπου 9% επί του παγκόσμιου Α.Ε.Π, το μέγιστο σε ολόκληρη την ιστορία της. Ήταν η αποκορύφωση της περιόδου του φόβου που ήταν διάχυτος στις Η.Π.Α, ήδη από τη δεκαετία του '80, όταν ο γερουσιαστής Howard Baker είχε κάνει τη περίφημη δήλωση: «Πρώτον, είμαστε ακόμη σε πόλεμο με την Ιαπωνία. Και δεύτερον, τον χάνουμε». Το 2014 το μερίδιο της Ιαπωνίας επί του παγκόσμιου Α.Ε.Π κυμάνθηκε κάτω από το 5%.

4)Οι χώρες της ανατολικής Ασίας κατέχουν οικονομικό μερίδιο περίπου 37% επί της πλανητικής οικονομίας, οι χώρες της Βόρειας Αμερικής (Η.Π.Α-Μεξικό-Καναδάς) 20% και οι χώρες της Ευρώπης (Ευρωπαϊκή Ένωση) 17% (η Ευρωζώνη, όπως έγραψα, μικρότερο).

5)Το 1982, με βάση στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, οι σημαντικότερες ανεπτυγμένες οικονομίες (Βορράς-Τριήμερης) κατείχαν μερίδιο περίπου 50% επί του συνόλου της πλανητικής οικονομίας ή 50% επί του παγκόσμιου Α.Ε.Π, με τις αναδυόμενες και αναπτυσσόμενες οικονομίες της Ασίας να κατέχουν αντίστοιχα 10%. Το 2014, οι σημαντικότερες ανεπτυγμένες οικονομίες (G7) κατείχαν μερίδιο περίπου 32% επί του συνόλου της πλανητικής οικονομίας, με τις αναδυόμενες και αναπτυσσόμενες οικονομίες της Ασίας να κατέχουν αντίστοιχα 30%.

6) H λεγόμενη «Δύση» το 1950 αντιπροσώπευε περίπου το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού και πάνω από το 50% του παγκόσμιου Α.Ε.Π. Το 2010, εξήντα χρόνια μετά, η «Δύση» αντιπροσώπευε περίπου το 14% του παγκόσμιου πληθυσμού και πάνω από το 30% του παγκόσμιου Α.Ε.Π... η Βόρεια Αμερική το 1950 αντιπροσώπευε περίπου το 6,8% του παγκόσμιου πληθυσμού ενώ το 2010 περίπου το 5,0%. Η Ευρώπη το 1950 αντιπροσώπευε περίπου το 18% του παγκόσμιου πληθυσμού ενώ το 2010 περίπου το 9%.

7)Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιπροσωπεύουν το 4,45% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η Δυτική -ή Ατλαντική- Ευρώπη (Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο), της οποίας ο πολιτισμός κυριάρχησε τους τελευταίους αιώνες σε πλανητική κλίμακα, αντιπροσωπεύει στις μέρες μας μόλις το 2,57% του παγκόσμιου πληθυσμού (εάν προσθέσουμε το Βέλγιο και την Ολλανδία δεν υπερβαίνει το 3%). Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιπροσωπεύει το 7% ενώ η Ευρωζώνη το 4,6% του παγκόσμιου πληθυσμού. Ο Αγγλοσαξωνικός κόσμος ή η «Αγγλόσφαιρα» αντιπροσωπεύει περίπου το 6,1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Εν ολίγοις. Εάν υποθέσουμε πως υπάρχει κάτι το οποίο μπορούμε να ονομάσουμε «Δύση», και ως «Δύση» περιγράψουμε το Διατλαντικό/ΕυρωΑτλαντικό πολυμερές θεσμοκεντρικό σύστημα (Η.Π.Α και Ε.Ε) ή την «Αγγλόσφαιρα» συν την Ε.Ε, η «Δύση», αντιπροσωπεύει μόλις το 12-3% του παγκόσμιου πληθυσμού. Πρώτα από όλα, λοιπόν, η ανεπτυγμένη «Δύση» παρακμάζει -ή η σχετική της δύναμη μειώνεται-, γιατί αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ οι αναπτυσσόμενες Κίνα και Ινδία, για παράδειγμα, αντιπροσωπεύουν το 37%. Η παρακμή της «Δύσης» ήταν αναπόφευκτη από τη στιγμή που η διαδικασία της εκβιομηχάνισης και του εκσυγχρονισμού επεκτάθηκε στον υπόλοιπο πλανήτη.

8)Η «Δύση», σταδιακά από τη δεκαετία του 1970, με επιταχυνόμενους ρυθμούς από τη δεκαετία του 1990 και δαιμονιώδεις από τη δεκαετία του 2000, βρίσκεται σε μια διαδικασία απομείωσης όλων των αναπτυξιακών της μεγεθών σε σχέση με τα συνολικά πλανητικά μεγέθη.

9)Από τις 25 πολυπληθέστερες χώρες του πλανήτη, εννέα (9) προέρχονται από την ανατολική Ασία και την Ασία του Ειρηνικού, τέσσερις (4) από την Αφρική (εάν συνυπολογίσουμε και την Αίγυπτο πέντε), τέσσερις (4) από την περιοχή που βρίσκεται ανάμεσα στην ανατολική Μεσόγειο και την Ινδία ή την περιοχή της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, μια (1) από την Νότια Αμερική, δύο (2) από τη Βόρεια Αμερική και τέσσερις (4) από την Ευρώπη. Και βέβαια υπάρχει και η μεγαλύτερη σε έκταση χώρα στον πλανήτη, η οποία είναι μια ήπειρος από μόνη της και την οποία μπορείτε να την τοποθετήσετε όπου θέλετε μιας και συνορεύει τόσο με την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, όσο και με την Ασία (Ρωσία)... Ένας χάρτης με τις 20 πολυπληθέστερες χώρες θα αποτύπωνε μόλις μια ευρωπαϊκή χώρα. Ένας χάρτης με τις 15 πολυπληθέστερες, καμία.

10)Μέσα σε λιγότερο από 15 χρόνια από έξι (6) γίναμε επτά (7) δισεκατομμύρια. Την ώρα που στον πλανήτη υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση κατά ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση κατά περίπου... σαράντα εκατομμύρια (στην Γερμανία δεν υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση, υπήρξε μείωση). Στην τελευταία πληθυσμιακή μεγέθυνση της ανθρωπότητας ή στην 7η -δισεκατομμυριοστή- περίοδο της, η «Δύση» πρακτικά δεν συμμετείχε.

11) Το 1950 η Β. Αμερική αντιπροσώπευε περίπου το 30% του παγκόσμιου Α.Ε.Π, η δυτ. Ευρώπη περίπου το 25% και η Ασία περίπου το 10%. Έως το 2019, με βάση στοιχεία του Δ.Ν.Τ... τα νούμερα τείνουν να διαμορφωθούν ως εξής: Ασία 33% (χωρίς Ιαπωνία και Αυστραλία) - Βόρεια Αμερική 19% και Ε.Ε -όχι Ευρωζώνη- 15%.

12)Επί 1800 χρόνια, από το 1 μ.Χ. έως το 1820, οι δύο μεγαλύτερες οικονομίες ήταν η Ινδία και η Κίνα. Η δυτικοευρωπαϊκή αρχικά (πυρήνας: Αγγλία, Γαλλία) και δυτική ύστερα (πυρήνας: Η.Π.Α) κυριαρχία κράτησε περίπου 150 χρόνια. Αυτή η ιστορική έκτροπή-ανωμαλία (από την οποία πηγάζουν όλες οι δυτικοευρωκεντρικές-νεωτερικές, αριστερο-δεξιές, χεγκελο-καντιανές αφηγήσεις) σταδιακά αποκαθίσταται και ο ιστορικός κύκλος που ξεκίνησε περίπου το 1820/70, ολοκληρώνεται: if you look at the past two thousand years of world history from the year one to the year 1820... for 18 hundred out of the last two thousand years, the two world largest economies where always China and India. So it's only in the last 200 years that Europe took off and North America took off, but if you view the past two hundred years in consideration with the past two thousand years, the past two hundred years have been a major historical aberration. So all aberrations comes to a natural end, and you go back to the historical norm, and therefore is perfectly normal to have China as a number one economy in the world, and there's nothing you can do, to stop it from happening.

13) World's largest economy (PPP): 1000 - 2014

1000 CE: India

1500: China

1600: China

1700: India

1820: China

1870: China

1913: US

2003: US

2014: China

- Μακροδομές

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/search/label/Μακροδομές

- Παγκόσμιες πληθυσμιακές εξελίξεις και «Δύση».

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/05/blog-post_9.html

- Τρία σχόλια για τον πλανητικό μετασχηματισμό: Περί «Δύσεως», πολυπληθέστερων χωρών και μεγεθών αστικοποίησης.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/05/blog-post_96.html

- Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB) και Πλανητικός Μετασχηματισμός.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/04/asian-infrastructure-investment-bank_4.html

- II) Ανατολική Ασία, Βόρεια Αμερική και Ευρώπη. Μεγέθη και στοιχεία με βάση την οικονομική, πολιτική και ιστορική Γεωγραφία. I) Εξέλιξη ανεπτυγμένων οικονομιών (G7) και αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων οικονομίων της Ασίας (Emerging and developing Asia) από τη δεκαετία του 1980 έως σήμερα. Με αφορμή τη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Aσιατική Επενδυτική Τράπεζα Υποδομών (Asian Infrastructure Investment Bank - AIIB).

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/03/ii-i-g7-emerging-and-developing-asia.html

- I. Άνοδος και πτώση αυτοκρατοριών. Η.Π.Α - Κίνα - Ρωσία - Η.Β (1820-2020) II. Ασία - Β. Αμερική - Ε.Ε (1950-2020). GDP based (PPP) share of world total (%). Πλανητικός μετασχηματισμός.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/03/i-1820-2020-ii-1950-2020-gdp-based-ppp.html

- Παγκόσμια, δυτικά και ευρωπαϊκά οικονομικά και πληθυσμιακά μεγέθη κατά τον πλανητικό μετασχηματισμό.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/03/blog-post_80.html

- There's nothing you can do, to stop it from happening.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2014/10/theres-nothing-you-can-do-to-stop-it.html

- Τέσσερις Μεγα-Τάσεις που θα καθορίσουν τον 21ο αιώνα.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/05/20-21.html

- Κίνα, Ανατολική Μεσόγειος και Φιλελεύθερη Τάξη σε έναν ΜεταΔυτικό Κόσμο - μέρος α´: I) The Future of the International Liberal Order II) China’s Increasing Role in the Mediterranean III) NATO Should Adapt Geographic Division of Labor, Work with China in Mediterranean και IV) Επιλογικές Επισημάνσεις.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/02/i-future-of-international-liberal-order.html

- Ο Ατλαντικός Ωκεανός στις αρχές του 21ου αιώνα - μέρος α´.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/04/21.html

- Δυτικο(ευρω)κεντρικός επαρχιωτισμός και Κίνα. Μια σύντομη εισαγωγική αναφορά.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2014/09/blog-post_60.html

Στοιχεία και μεγέθη συντομο/τηλεγραφικής νοοτροπίας και λογικής για τον Πλανητικό Μετασχηματισμό.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/06/blog-post_12.html

- Γιατί επικράτησαν οι «φιλελεύθερες δημοκρατίες» στον 20ο αιώνα και τέσσερις Μεγα-Τάσεις που θα καθορίσουν τον 21ο αιώνα.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/05/20-21.html

- Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ένας ιστορικός κύκλος.

http://cosmoidioglossia.blogspot.gr/2015/05/blog-post_8.html

07/29/15--05:00: Δύο σύντομοι σχολιασμοί.

Όταν καταλύεις την κυριαρχία και το πολίτευμα, όταν συμμετέχεις στη δημιουργία ενός νέου μετα-δημοκρατικού και μετα-κυρίαρχου sui generis πολιτειακού μορφώματος, ενός νέου πολιτειακού καθεστώτος ημι -προς το παρόν- αποικιοποίησης, όταν έχεις απονομιμοποιηθεί ηθικά και πολιτικά, από κάπου πρέπει να αντλήσεις νομιμοποίηση και με κάποιον τρόπο πρέπει να κατασκευάσεις συναίνεση, είτε στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος, είτε της παράταξης σου («αριστερά-δεξιά»), είτε του κόμματος σου, μεταθέτοντας το πρόβλημα και αποκρύβοντας την ουσία των πραγμάτων.

Οι της Ν.Δ και του Πα.Σο.Κ προσπάθησαν να επανανομιμοποιηθούν και να παρουσιαστούν ως δημοκράτες τοποθετώντας απέναντι τους την Χ.Α, τον «τρομοκρατικό» Συ.Ριζ.Α κ.λπ. Οι του κυβερνητικού Συ.Ριζ.Α προσπαθούν να παρουσιαστούν ως δημοκρατικοί τοποθετώντας απέναντι τους την εκκλησία, τους «ιδεαλιστές-αριστεριστές-απομονωτιστές», την Χ.Α και ότι άλλο χρειαστεί. Η ουσία όμως που περιγράφεται στην προηγούμενη παράγραφο δεν αλλάζει. Όποιον και να τοποθετήσεις απέναντι σου -σαν σκιάχτρο/καρικατούρα επανασυσπείρωσης και επανανομιμοποίησης σου- η ουσία των πραγμάτων παραμένει.

Να μου το θυμηθείτε. Το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», εάν συνεχιστεί αυτή η αδιέξοδη πορεία, θα μετασχηματιστεί στο δίλημμα «Καθεστώς αποικιοποίησης-κηδεμόνευσης ή ''Grexit''».

Υ.γ: Θυμίζω πως το δίλημμα αυτό το εισήγαγε στο δημόσιο λόγο το ίδιο το πολιτικό και μηντιακό σύστημα, το οποίο αυτονομείται και στεγανοποιείται ολοένα και εντονότερα από το κοινωνικό και πολιτικό σώμα.

Ένα κράτος -και σε δεύτερο βαθμό ένα πολιτικό σύστημα- που έχει βασίσει τα πάντα «στο νόμισμα», είναι καταδικασμένο να καταστραφεί.

Ως ένας άνθρωπος που μικρή σημασία έδινε «στο νόμισμα» έχω μείνει αποσβολωμένος με όσα βλέπω, ακούω και διαβάζω το τελευταίο διάστημα. Ο μόνος λόγος που ασχολήθηκα τους δύο τελευταίους μήνες με τη νομισματο-θεο-λογία (πολιτικά) είναι λόγω της απέχθειας που μου δημιούργησε η γύμνια τους. Έχουν βασίσει τα πάντα «στο νόμισμα».

Στρατηγική, ιδεολογία, ταυτότητα, εθνικό και δημόσιο συμφέρον, μελλοντικές προοπτικές, ασφάλεια, διεθνείς σχέσεις, όραμα, νόημα, κυριαρχία, εκσυγχρονισμός, ελπίδες, θεσμοί, δικαιοσύνη, παραγωγή, ναυτοσύνη, ανθρώπινο δυναμικό, πολιτισμικό κεφάλαιο, νέοι άνθρωποι, δημογραφία, πλουτοπαραγωγικές πηγές, πολίτευμα, επενδύσεις, γλώσσα, ηθική, παιδεία, πολιτική, κοινωνία. Τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνον «το νόμισμα». Τα πάντα υπάγονται «στο νόμισμα». Τα πάντα είναι «το νόμισμα». Εν αρχή ην «το νόμισμα», και «το νόμισμα» ην προς τον Θεόν, και Θεός ην «το νόμισμα». Κατάντια και πλήρης ανορθολογισμός.

Εννοείται πως υπό αυτές τις συνθήκες ουδείς μπορεί να σε πάρει στα σοβαρά, άμεσα, ως υποκείμενο σε διεθνές επίπεδο, παρά μοναχά έμμεσα -μέσω τρίτων- ως αντικείμενο. Κράτη, επιχειρήσεις, όμιλοι, στρατιωτικοί, πολιτικοί, επενδυτές, επιστήμονες, «φίλοι και εχθροί», «ανταγωνιστές και σύμμαχοι». Ουδείς. Να περιμένετε -περαιτέρω- παραχωρήσεις, αύξηση πιέσεων, εκβιασμών και δυσλειτουργιών σε πληθώρα ζητημάτων το επόμενο διάστημα: Από σκλήρυνση οικονομικών απαιτήσεων μέχρι κυπριακό, μακεδονικό, Αιγαίο (προς χυδαΐζοντες μεταεθνικούς οικονομιστες: «λεφτά» είναι και και αυτά), περαιτέρω δημογραφική συρρίκνωση, μετανάστευση, κατάρρευση αμυντικής-στρατιωτικής ικανότητας (αυτό σημαίνει μετάλλαξη-συρρίκνωση του ρόλου της εξωτερικής-περιφερειακής ασφάλειας και σταθερότητας σε εσωτερική τέτοια), αποσύνθεση παιδείας και εκπαιδευτικών προγραμμάτων, δημοκρατικές εκπτώσεις υπό τη συνοδεία παραχωρήσεων κυριαρχίας, φαινόμενα κοινωνικού κατακερματισμού, στεγανοποίηση του πολιτικού συστήματος - δεν αντιπροσωπεύει αλλά αυτονομείται από την κοινωνία. Απονομιμοποίηση, αποδόμηση, εκποίηση, περιφερειοποίηση, κηδεμόνευση και αποικιοποίηση θα κυριαρχεί σε διάφορα ζητήματα. Ανοχύρωτη χώρα.

Έχουν αποτύχει παταγωδώς πολυεπίπεδα και ολοκληρωτικά. Τους συμφέρει στα πλαίσια του δημόσιου λόγου να κυριαρχεί ο οικονομισμός για να μην φανερώνεται η συνολική εικόνα της συρρίκνωσης, της κατάρρευσης, του εξευτελισμού, των ευθυνών, των ενοχών, της ήττας και της αποτυχίας τους (όλα αυτά τα φορτώνεται η χώρα). Ζούμε σε ένα κράτος που κατέληξε να μην έχει εσωτερικό -παρά μονάχα εξωτερικό- λόγο ύπαρξης. Δεν είναι κράτος αυτό. Είναι κάτι άλλο, διαφορετική κατηγορία.

Το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι το που βρισκόμαστε. Τη συνολική εικόνα. Εννέα (9) κράτη-μέλη της Ε.Ε εκτός ευρωζώνης και εκατόν εξήντα πέντε (165) μη κράτη-μέλη της Ε.Ε, συνολικά 174 κράτη, γελάνε με το ελλαδοκρατίδιο, την «ελίτ» και το πολιτικό του σύστημα.

Όποιος μιλά μονάχα οικονομικά θέλει να εξαπατήσει.

07/31/15--09:05: Επίπεδα.

Οι κύριοι «εχθροί» και τα κύρια αντίπαλα «στρατόπεδα ή επίπεδα» εντός του ΕυρωΑτλαντικού χώρου της εποχής μας δεν βρίσκονται -ή δεν κινούνται- πρώτιστα στον οριζόντιο άξονα «αριστερά-δεξιά», αλλά στον κάθετο άξονα ο οποίος ορίζεται από τα τρία επίπεδα: 1ον) της υπερεθνικότητας, 2ον) της διεθνικότητας, της διακρατικότητας και του διακυβερνητισμού και 3ον) της υποεθνικότητας. Οι αριστεροδεξιές παρατάξεις του οριζόντιου άξονα έχουν μετατραπεί σε συνιστώσες ή πτέρυγες -«των επιπέδων ή στρατοπέδων»- του κάθετου άξονα.

-----------------------------------------------------------

1) Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή. 2) Τρία επίπεδα και «αριστερά» και «δεξιά». 3) Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά. 4) «Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών. 5) Ανάμεσα στην Σκύλλα και τη Χάρυβδη. 6)Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη». 7) Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών-κρατών.

08/01/15--10:00: Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο-πολιτικός μονόλογος και η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία. Εισαγωγή στις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού».

Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο-πολιτικός μονόλογος

Ο «κεντρισμός» του Giddens ή/και η -ανισοβαρής- συγχώνευση «αριστεράς και δεξιάς» δεν συμβαίνει δίχως λόγο ή επειδή το έγραψαν ορισμένα εγχειρίδια. Οι τάσεις αυτές είναι μεν παγκόσμιες λόγω της σύγκλισης των αναπτυξιακών και παραγωγικών προτύπων, ενισχύονται όμως και γίνονται ιδιαίτερα αισθητές εντός της Ε.Ε λόγω της δομής της (στην Ευρωζωνη είναι ακόμα πιο αισθητό το φαινόμενο) και της έντονης αλληλεπίδρασης των επιπέδων του κάθετου άξονα (υπερεθνικό, εθνικό και υποεθνικό). Η τάση αφομοίωσης των πάντων σε αυτό το «κέντρο» είναι εμφανής, την αναδεικνύουν και την πρεσβεύουν «αριστεροί και δεξιοί». Εκείνο που δεν αναδεικνύεται ή τεχνηέντως παραλείπεται, όμως, είναι κάτι εξόχως σημαντικό.

Ως στρατηγική βάση αυτής της σύγκλισης μπορεί να θεωρηθεί η πρώτη μεταδιπολική περίοδος του διεθνούς συστήματος και η λεγόμενη «μονοπολική στιγμή» (unipolar moment) των Η.Π.Α. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ως πυρήνας της «Δύσης», θα ήταν ο πλανητικός ηγεμόνας-κοσμοκράτορας στο διεθνές σύστημα και όλα τα υπόλοιπα κράτη θα ιεραρχούνταν και θα οργανώνονταν γύρω απ'αυτήν την παγκόσμια ηγεμονία (global hegemony) πάνω σε παρόμοια και ενιαία ιδεολογική βάση.

Τα προηγούμενα οδήγησαν πολλούς -επικοινωνιολόγους, πολιτικούς αναλυτές, οικονομολόγους κ.α- να εξαρτούν την πορεία των εθνικών πολιτικών συστημάτων και των ιδεολογικών περιεχομένων και προσανατολισμών των κομμάτων από τις πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό των Η.Π.Α. Έτσι «κεντρισμός», σοσιαλφιλελευθερισμός, δημοκρατικο-ρεπουπλικανισμός και «Δύση» (υπό τις Η.Π.Α) έγιναν ένας πόλος ο οποίος εσωτερικευόταν στα εθνικά πολιτικά συστήματα. Ούτως ή άλλως, η αντιπαράθεση ανάμεσα σε φιλελεύθερα ή χριστιανοδημοκρατικα κόμματα από τη μια μεριά και σοσιαλδημοκρατικά και αριστερά από την άλλη, καταλάμβανε σχεδόν ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Όλοι οι προηγούμενοι όμως, «αριστεροί και δεξιοί», κατά τη δεκαετία του 1990, περίοδο της -φαινομενικής λόγω του διεθνοπολιτικού κενού- παντοδυναμίας των Η.Π.Α μετεβλήθησαν σε συνιστώσες του «αμερικανισμού». Για να το γράψω πιο απλά: όπως λέμε πως το πολιτικό φάσμα έχει μετακινηθεί προς τα «δεξιά» σε πανευρωπαϊκή κλίμακα, έτσι, το πολιτικό φάσμα εκείνη την περίοδο μετακινήθηκε προς τις Η.Π.Α σε πλανητική κλίμακα.

Αυτή η κατάσταση πλέον έχει τελειώσει σε πλανητικό επίπεδο (έχει απομείνει σε διάφορες ημιαποικίες στις οποίες γίνεται προσπάθεια -από επικοινωνιολόγους και πολιτικούς κυρίως- να επανεισαχθεί με δύο δεκαετίες καθυστέρηση).

Η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία

Αυτό που κυριαρχεί πλέον είναι το εξής: Δεξιός και αριστερός «κεντρισμός», σοσιαλφιλελευθερισμός και «Δύση», από τη μια πλευρά, και αναβίωση της ιθαγενούς κουλτούρας ή αυτόχθονα πολιτισμικά ρεύματα τα οποία τροφοδοτούν πολιτικά κινήματα, από την άλλη: το βλέπουμε σε χώρες όπως η Ινδία, η Τουρκία, η Ρωσία, στην ευρύτερη γεωγραφία του Ισλάμ, ακόμα και στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γερμανία (όπου σαφώς το μείγμα χριστιανοδημοκρατίας και ορντολιμπεραλισμού έχει αντιφιλελεύθερα/αγγλοσαξονικά/«δυτικά» πρόσημα. Διαφορετικά πράγματα σημαίνει ο όρος «Δύση» στη Γερμανία, στη Γαλλία και στις Η.Π.Α - πολυμέρεια).

Πιο συγκεκριμένα. Στις 9/5/2015 έγραφα:

Η σύγκλιση των αναπτυξιακών προτύπων και η διάδοση της τεχνολογίας σε πλανητική κλίμακα, παράλληλα με το φαινόμενο το οποίο ονομάζουμε -κάπως γενικά και αόριστα- παγκοσμιοποίηση, αντί να δημιουργήσουν έναν «επίπεδο», ομοιόμορφο και ομοιογενή ΚόσμοΧώρο (όπως προέβλεπαν πολλοί), τροφοδότησαν την αναβίωση πολιτισμικών, θρησκευτικών και νεοπαραδοσιακών μορφών και ταυτοτήτων. Αυτό συμβαίνει διότι ο οικονομικός ή/και δημογραφικός δυναμισμός παράλληλα με τη διάδοση των τεχνολογικών μέσων τροφοδοτούν την πολιτιστική, πολιτική και στρατιωτική αυτοεπιβεβαίωση της ιθαγενούς κουλτούρας (όπου δεν κυριαρχεί ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός).

ΝεοΚομφουκιανισμός στην Κίνα, ΝεοΟθωμανισμός στην Τουρκία, ΝεοΙνδουισμός στην Ινδία, «αναβιώσεις» σε όλη τη γεωγραφία του Ισλάμ (κεντρικού ή μη), ΝεοΣυντηρητισμός (; - ή όπως αλλιώς θέλετε) στη Ρωσία και στις Η.Π.Α. Το υπόβαθρο της Ε.Ε κατά κάποιους θεωρείται ως νεοπαραδοσιακή αντίδραση, αν και γενικότερα η Ε.Ε έχει πρόβλημα τόσο ταυτότητας όσο και στρατηγικής. Αυτό είναι το νέο πλανητικό σκηνικό.

Όλες αυτές οι εκφάνσεις πνευματικής αυτοχθονίας γίνεται προσπάθεια να στοιβαχτούν -μέσω του αγγλοσαξονικού πολιτικού δυισμού- και να κατηγοριοποιηθούν υπό την ετικέτα «νεοσυντηρητισμός» - με τον άλλο πόλο βέβαια να είναι ο «νεοφιλελεύθερισμος». Υπάρχουν και ιδιαίτερες περιπτώσεις χωρών, όπως η Βραζιλία, όπου η λέξη «φιλελεύθερισμος» είναι τόσο απεχθής που τα πάντα υπάγονται στον όρο «σοσιαλισμός». Αυτός ο «σοσιαλισμός» έχει τόσο νόημα όσο η υπαγωγή όλων των προηγούμενων ρευμάτων στον όρο «νεοσυντηρητισμός».

Απαρχαιωμένο λεξιλόγιο και η «οικονομία» ως κύριο πεδίο αντιπαράθεσης

Η υπαγωγή σε αυτούς τους γνώριμους όρους φανερώνει την αγωνιώδη προσπάθεια του κλασικού οικονομιστικού-ιδεολογικού λόγου να συνεχίσει να περιγράφει και να επικαλύπτει φαινόμενα τα οποία αναβλύζουν από εντελώς διαφορετικές πηγές από αυτές που αντλούσε το λεξιλόγιο του ο σοσιαλισμός και ο φιλελευθερισμός. Έχουμε ένα απαρχαιωμένο λεξιλόγιο το οποίο χρησιμοποιεί απαρχαιωμένες έννοιες προκειμένου να παραμείνει το οικονομικό ως το κύριο πεδίο πολιτικού προσδιορισμού και αντιπαράθεσης (έτσι τα πάντα είναι και καπιταλισμός και κρατισμός και σοσιαλδημοκρατία και σοσιαλισμός και δεξιά κ.λπ).

Στην «αριστερά» υπαγάγουν όλα αυτά τα τοπικά-αυτόχθονα πολιτικά ρεύματα στον «νεοσυντηρητισμό» και εν συνεχεία -ενστερνιζόμενοι τον αγγλοσαξονικό πολιτικό δυισμό- υποτιμούν τη διαφορά ανάμεσα σε αυτό που οι ίδιοι βαφτίζουν ως «νεοσυντηρητισμό» και στον «νεοφιλελευθερισμό» από μια έξωθεν «αριστερή-αρχιμήδεια» σκοπιά αγνότητας. Δεν είναι καθόλου παράξενο, λοιπόν, που η «αριστερά» ή/και η «κεντροαριστερά» επειδή δεν επιθυμούν να είναι «νεοσυντηρητικές» -με την έννοια της πνευματικής και πολιτιστικής αυτοχθονίας- καταλήγουν εν τέλει να είναι «νεοφιλελεύθερες» (άλλωστε οι σοσιαλδημοκράτες λόγω μιας κάποιας «ντροπής» και «ανασφάλειας» τον «νεοφιλελευθερισμό» τον βάφτισαν «εκσυγχρονισμό». Στην περίπτωση της Ελλάδας μάλιστα, όπου κυριαρχεί ένα διαπλεκόμενο ιδιωτικοδημόσιο, ο «νεοφιλελευθερισμός» εισηχθεί υπό κρατική θαλπωρή και κατάλληλα προσαρμοσμένος σε έναν «ιδιωτικό» τομέα που ήταν δανειοδοτούμενος και κρατικοδίαιτος).

Ερμηνευτική γέφυρα

Η ισχυρότερη δομή είναι αυτή του διεθνούς συστήματος. Ουσιαστικά μπορούμε να δούμε αυτή την «αντιπαράθεση» ως εσωτερίκευση στα εθνικά πολιτικά συστήματα της αντίθεσης μονοπολικού και πολυπολικού διεθνούς συστήματος (τίποτα από τα δύο δεν έχουμε ξεκάθαρα, έχουμε μιας περίεργη κατάσταση μεταξύ μη πολικότητας, G-Zero World, εν δυνάμει ασύμμετρης πολυπολικότητας, Multiplex World ή ενός αναδυόμενου G2 - αρκετοί στην Ευρώπη θα επιθυμούσαν να είναι G3). Ουσιαστικά δεν έχουμε αντιπαλότητα ανάμεσα σε «νεοφιλελευθερισμό» και «νεοσυντηρητισμό», αλλά εσωτερίκευση της διαμάχης The West and the Rest (Δύσης και Υπολοίπων) και διάσπαση όλων των ανθρωπογεωγραφιών σε «Westerners» και «Resterners» με τους «Υπολοίπους» να είναι τα αυτόχθονα πνευματικά ρεύματα.

Το ουσιώδες είναι το εξής: Κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου οι πολιτισμοί υπάγονταν στην ιδεολογία. Η μεγάλη αλλαγή που έχει επισυμβεί είναι ακριβώς αυτή. Το πολιτισμικό υπόβαθρο δεν υπάγεται πλέον στο οικονομικό-ιδεολογικό ή αναπτυξιακό πρότυπο αλλά αποκτά υπόσταση τροφοδοτώντας πολιτικά ρεύματα.

Πολιτικός και πολιτιστικός «προστατευτισμός»

ΝεοΚομφουκιανισμός λοιπόν, και ΝεοΟθωμανισμός, και ΝεοΙνδουισμός, και ΝεοΙσλαμισμοί, και «ΝεοΣυντηρητισμοί», και Χριστιανοδημοκρατίες σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική (έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να εξεταστούν οι διαφορές ανάμεσα σε δυτικο/βορειοευρωπαϊκή και λατινοαμερικάνικη χριστιανοδημοκρατία από την οπτική γωνιά του πολιτισμικού υποβάθρου της κάθε περιοχής).

Κατ'ουσίαν, όλα τα προηγούμενα μπορούν να ιδωθούν και ως εκφάνσεις «πολιτιστικού προστατευτισμού». Πέρα από την πασίγνωστη έννοια του οικονομικού προστατευτισμού θα πρέπει να εισαγάγουμε και τις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού προστατευτισμού προκειμένου να αντιληφθούμε ορισμένες εξελίξεις. Για παράδειγμα, ο πολιτικός προστατευτισμός εντός της Ε.Ε μπορεί να εκφραστεί μέσω της προάσπισης και της διαφύλαξης της κυριαρχίας και του πολιτεύματος μιας χώρας ή/και μέσω της αντίστασης στην αποδόμηση των εθνικών πολιτικών συστημάτων. Βέβαια εντός της Ε.Ε δεν διαμορφώνονται ιδιαίτερα υγιείς μορφές πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού» (σε αντίθεση με άλλα μέρη του πλανήτη).

Η «μικρή Ευρώπη» με πυρήνα τα παλαιά εδάφη της Αγίας ΡωμαιοΓερμανικής Αυτοκρατορίας, είναι μια μορφή πολιτιστικού προστατευτισμού με οικονομικά -και ηθικολογικά στην περίπτωση της Γερμανίας- επιχειρήματα. Η Αυστρία δεν έχει βαθιά και μεγάλης έκτασης «οικονομική κρίση». Ο «αντιμεταναστευτισμός» του FPÖ είναι έκφραση πολιτιστικού και όχι οικονομικού προστατευτισμού. Στην συγκεκριμένη χώρα ο αντι-Ισλαμισμός είναι, σε όχι αμελητέο βαθμό, αντι-Τουρκισμός (σε αντίθεση με τη Γαλλία όπου ο αντι-Ισλαμισμός είναι περισσότερο αντι-Αραβισμός). Το FPÖ στην Αυστρία πρεσβεύει ένα είδος πολιτιστικού προστατευτισμού, ο Συ.Ριζ.Α -ρητορικά όπως αποδείχτηκε- εξέφραζε ένα είδος πολιτικού προστατευτισμού με άξονα την προάσπιση της «κυριαρχίας» και της «δημοκρατίας» (δηλαδή την άμυνα του εθνικού έναντι του υπερεθνικού επιπέδου), ενώ το Front National στη Γαλλία πρεσβεύει τόσο πολιτικό και πολιτιστικό, όσο και οικονομικό προστατευτισμό. Σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Δανία ο πολιτιστικός προστατευτισμός είναι default κατάσταση την οποία πρεσβεύουν ακόμα και τα καθεστωτικά κόμματα.

Όμως το θέμα αυτού του σημειώματος δεν είναι η ερμηνεία και τα αίτια της ανόδου του -σκληρού ή μαλακού, ακροδεξιού ή άλλου- «ευρωσκεπτικισμού». Αυτό είναι θέμα μελλοντικού κειμένου. Μπορεί να διαπιστωθεί, πάντως, παράλληλη πορεία ανόδου των «ακροδεξιών» τάσεων στη δυτική Ευρώπη και των «ισλαμιστικών» κινημάτων στην ευρύτερη γεωγραφία του Ισλάμ, αρχικά από τη δεκαετία του 1970-80 και με εντονότερους ρυθμούς από τη δεκαετία του 1990 και ύστερα.

Πολλές μουσουλμανικές κοινωνίες χαρακτηρίζονται από νομικό πλουραλισμό ο οποίος είναι έκφραση και κατοχύρωση πολιτιστικής δημοκρατίας, δεν έχουν όμως πολιτική δημοκρατία. Η Γαλλία είναι χαρακτηριστική περίπτωση πολιτικής δημοκρατίας και πολιτιστικού μονισμού (ίσως γι'αυτό να απωθείται τόσο έντονα ο λεγόμενος «πολυπολιτισμός» ο οποίος οδηγεί σε έναν νομικό πλουραλισμό που σε συνδυασμό με την υπερεθνικότητα πιέζει έξωθεν και άνωθεν, κάτωθεν και έσωθεν το γαλλικό εθνοκράτος). Οι «δυτικοί», μετά από αιώνες καθυστέρησης, έρχονται αντιμέτωποι με τα πολυεθνοτικά και πολυθρησκευτικά «προβλήματα» που επιλύθηκαν μεσώ λεπτεπίλεπτων τρόπων διοικήσεως στους χώρους περίξ της ανατολικής μεσογείου. Πάντα ακολουθούν με καθυστέρηση αιώνων αλλά πάντα «προηγούνται».

Το πιθανότερο είναι πως θα αντιληφθούν, έστω και με καθυστέρηση, ότι ο συγκερασμός υπερεθνικότητας, νομικού πλουραλισμού, αντιπροσώπευσης και «rule of law» δεν είναι τόσο εύκολος όσο υποθέτουν (ο «ευρωσκεπτικισμός» δεν πηγάζει από τις πολιτικές «λιτότητας» και άλλες τέτοιες φαιδρότητες, έχει πολύ βαθύτερα μη οικονομικά αίτια). Όπως και να 'χει. Συγκρατείστε τις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού προστατευτισμού και της πολιτιστικής δημοκρατίας, στις οποίες θα επανέλθω.

Επίλογος

Σε αυτό το νέο θαυμαστό παγκόσμιο περιβάλλον της αναγεννημένης ιθαγενούς κουλτούρας και της πολιτιστικής αυτοχθονίας, όσοι έχουν να κομίσουν κάτι αυθεντικό ως νόημα και ως τρόπο ζωής στην ανθρωπότητα θα έχουν και λόγο ύπαρξης, όσοι δεν έχουν θα κινούνται μεταξύ οικονομικής, πολιτικής και πολιτισμικής αποδόμησης, εκποίησης, πολτοποίησης, περιφερειοποίησης, κηδεμόνευσης και αποικιοποίησης. Εκτός εάν ορισμένοι πιστεύουν πως ο ΕλλαδοΓορίλισμός και ο ΛατινΧιμπατζήδισμος είναι αυτόχθονα πνευματικά και πολιτιστικά ρεύματα. Δεν είναι. Είναι αποτελέσματα «αριστεροδεξιού» πολιτιστικού ιμπεριαλισμού, πολιτιστικής αποικιοποίησης και κατοχής.

---------------------------------------------------------------

Παραπομπές και συναφή σημειώματα εν καιρό. Δεν προλαβαίνω. Τώρα είναι ο καιρός του Τζίτζικα.

08/03/15--02:57: Εξωτερικές ροές και εσωτερική απίσχνανση.

Ιδού τα αποτελέσματα της μεταεθνικής χυλοποίησης, της πολιτικής «βαλκανοποίησης», της πολτοποίησης εθνοκρατικών κοινωνικών σχηματισμών και της μετατροπής τους σε εδαφικούς τέτοιους.

Θυμίζω πως στην ευρύτερη ιστορική και πολιτισμική γεωγραφία μας δεν υπάρχει μόνον η Συρία, αλλά και η Λιβυή και το Ιράκ. Θυμίζω, επίσης, πως αυτό το κύμα από τον Νότο είναι το δεύτερο μεγάλο κύμα που δεχόμαστε. Το πρώτο μεγάλο κύμα ήταν από τον Βορρά τη δεκαετία του 1990 (Αλβανία, πρώην Γιουγκοσλαβία και γενικότερα πρώην ανατολικό μπλόκ). Κάθε είδους ροές και κύματα εσωτερικεύονται αποσταθεροποιώντας τη χώρα, την ίδια στιγμή που το εσωτερικό της μαραζώνει, εκπτωχεύεται, γερνάει, κατακερματίζεται κοινωνικά, αποψιλώνεται δημογραφικά και μεταναστεύει.

Η κατάρρευση της διπολικής φυλακής δημιούργησε ευνοϊκές συνθήκες για την Ελλάδα. Κι όμως, κατάφεραν να την φέρουν στο χάλι της 5ης γηραιότερης χώρας στον πλανήτη, με περίπου 25% ανεργία και με πάνω από 200 χιλιάδες -κατά βάση- νέους ανθρώπους να έχουν μεταναστεύσει. Κάποιοι μιλάνε για το συνταξιοδοτικό πρόβλημα αλλά δεν εξετάζουν το ζήτημα στην ολότητα του παρά μονάχα στις πτυχές που τους συμφέρει ιδεολογικά.

Εάν, όμως, ο μέσος όρος ηλικίας (median age) στην Ελλάδα ήταν 30 έτη, όπως στη γειτονική Τουρκία, και όχι 44, όπως είναι στη χώρα μας, δεν θα υπήρχαν πολλά από τα προβλήματα που επενδύουν με ιδεολογικά ενδύματα διάφοροι, αλλά και αυτά που θα υπήρχαν θα ήταν αντιμετωπίσιμα και αναστρέψιμα. Ο παράγοντας της δημογραφίας είναι πολύ πιο θεμελιώδης και πολυπλόκαμος από ότι γενικότερα πιστεύεται. Την ίδια στιγμή που σε πλανητική κλίμακα σπουδαίοι κοινωνικοί επιστήμονες –Αμερικανοί, Γάλλοι και άλλοι- θεωρούσαν τη δημογραφική σύνθεση και δομή των κοινωνιών ως τον πλέον καθοριστικό παράγοντα για την εξέλιξη και το μέλλον τους, και εξέταζαν κοσμογονικές παγκόσμιες αλλαγές υπό το πρίσμα της δημογραφίας, στην Ελλάδα το «δημογραφικό» θεωρούνταν περίπου ως «ακροδεξιό» ζήτημα. Αυτό είναι ένα μονάχα μικρό παραδείγμα της -τελευταίας φάσης της- μεταπολιτευτικής διανοητικής χούντας (είχαμε και πολιτιστική χούντα).

Η νεολαίοκτονία -πολλές φορές μάλιστα με «νεολαιίστικά και προοδευτικά» επιχειρήματα- και η εξαγωγή ανθρώπινων κεφαλιών συμφέρει την συντήρηση και διαιώνιση της εσωτερικής σαπίλας. Σε μια χώρα γερόντων και γριών, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος (μιας μικροπολιτικής ιδιοτελούς επιλογής από την άποψη στόχων και κινήτρων), το έκρινε πρώτιστα ο δημογραφικός παράγοντας. Ένας μικρότερος μέσος όρος ηλικίας θα τους είχε στείλει στο διάολο πολύ νωρίτερα όλους αυτούς. Ακόμα και ο ίδιος μέσος όρος δίχως τους 200 χιλιάδες που έφυγαν. Το ίδιο ισχύει και για τις εκλογές (ουσιαστικά συνέβη το 2012 όταν και διατηρήθηκε τεχνητά εν ζωή το πολιτικό σύστημα μέσω αλλοιώσεων). Η οικονομία εξαγωγής κεφαλαίων που δημιούργησαν οδήγησε σε κοινωνία εξαγωγής κεφαλιών νέων ανθρώπων. Και αυτά τα γράφει κάποιος ο οποίος δεν είναι νεολαίο-λάγνος. Οι νέοι άνθρωποι δεν είναι εκ φύσεως ούτε «καλοί» ούτε «προοδευτικοί», ούτε χρειάζεται να είναι τίποτα από όλα αυτά. Είναι όμως εκ φύσεως δυναμικοί (όταν δεν αποχαυνώνονται).

Και όλα αυτά γιατί; Για να μείνουν οι ίδιοι να ανακυκλώνονται με διάφορες προβιές. Για να να πνιγούμε στα μεταπολιτευτικά κατακάθια, ερείπια και βαλτοτόπια. Τα πλέον δυναμικά στοιχεία της κοινωνίας θα αφομοιωθούν στο υπάρχον, εκφυλιζόμενα, και τα πλέον ατίθασα και δημιουργικά θα εξοβελιστούν. Άλλοι θα περιθωριοποιηθούν και άλλοι θα φύγουν. Και όσοι μείνουν θα καταδικαστούν σε πολιτική και πολιτιστική υποβάθμιση η οποία θα επιβληθεί άνωθεν όπως συμβαίνει εδώ και καιρό (με τη κυριαρχία γραφικών φιγούρων στον ακαδημαϊκό χώρο, σε αυτόν της δημοσιογραφίας, της πολιτικής, της διανόησης και γενικότερα της δημόσιας πνευματικής σφαίρας). Είναι υπαρξιακή ανάγκη τους να διατηρηθεί χαμηλά το ηθικό και μορφωτικό επίπεδο διότι διαφορετικά θα χάσουν τον έλεγχο. Αυτά είναι χαρακτηριστικά ενός μισανθρωπικού και δυναστικού καθεστώτος.

Αλλά πρέπει να δούμε τα πράγματα και κάτωθεν. Το να είσαι «λαός και έθνος Οδυσσεύς» ακούγεται πολύ όμορφο και γοητευτικό, αρκεί να μην εξιδανικεύεται μια πραγματικότητα και να μην επενδύονται αδυναμίες με υψηλά νοήματα. Ως λαός έχουμε τάσεις φυγής. Κάποια στιγμή θα πρέπει να στυλώσουμε τα πόδια μας και να οικοδομήσουμε, όχι να φυγοπονούμε. Η πίεση και η χυδαιότητα που δεχόμαστε στο εσωτερικό άνωθεν θα πρέπει να επιστρέφει προς τα πάνω ή να οδηγεί σε αποστασιοποίηση, σε ένα δεν συναινώ, δεν νομιμοποιώ (έστω και καθυστερημένα φαίνεται πως αυτό συμβαίνει) και όχι να μας οδηγεί να σκορπίζουμε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Πολλά μεγάλα κύματα φυγής σε λιγότερο έναν αιώνα (1922-2022). Είναι μια περίοδος σταδιακής πολυεπίπεδης συρρίκνωσης και περιφερειοποίησης που συνοδεύεται από συνεχής αποψίλωση και απίσχνανση του εσωτερικού της χώρας.

Θα το επαναλάβω. Τους συμφέρει το πρόσκαιρο οικονομικό πεδίο, ο εγκλωβισμός, η παροδικότητα των αριθμών και η οριοθέτηση του δημόσιου λόγου από την μια δόση στην επόμενη. Χάνεται η μεγάλη εικόνα, εξαφανίζονται οι ευθύνες και οι ένοχες για τα εγκλήματά που έχουν διαπράξει. Κατασκευάζονται παράλογοι οικονομιστικοί νεοδαρβινιστές, διανοητικοί αντικοινωνικοί άφωνοι χιμπατζήδες που προετοιμάζουν το έδαφος για προπολιτικές συνθήκες κυριαρχίας της α-λογίας. Επικρατούν στρεβλωμένες και καθεστωτικές ερμηνείες της ήττας. Είναι το πρώτο στάδιο για την επιστροφή σε μια ζωώδη κατάσταση.

Δεν αντέχουν τον λόγο. Και η Πολιτική, όπως τη γνωρίζουμε στο δικό μας πολιτισμό, είναι λόγος (και όχι απλά «συμφέρον» -συμφέροντα υπάρχουν σε όλες τις εκφάνσεις του ανθρώπινου βίου- όπως μας λένε όψιμοι «ρεαλιστές» - οι οποίοι μόνο ρεαλιστές δεν είναι). Τον λόγο -σε αντίθεση με τη κενή ρητορεία και τη σοφιστεία- δεν τον αντέχουν, γιατί μέσω του λόγου φανερώνονται οι ευθύνες, οι ενοχές τους. Απειλές, εκβιασμούς, πανικό, υπεραριστερούς και υπερδεξιούς ιδεολογισμούς και δογματισμούς, σύγχυση, φονταμενταλισμούς και καυγάδες. Αυτά μας λέει ο Θουκυδίδης πως επιδιώκουν προκειμένου να αυτοσυντηρηθούν (υπό τη συνοδεία απατεωνίσκων και θεολόγων μετά εξισώσεων στις μέρες μας). Η διαύγεια και ο λόγος, η αντίσταση στην αφωνία, την α-λογία και την παράνοια, στη διανοητική σύγχυση και παρακμή, στην ηθική κατάπτωση. Αυτοί είναι θανάσιμοι εχθροί τους. Δεν χρειάζονται πολλά εφόδια για να μην μετατραπούμε σε ζώα, και αυτά που είναι απαραίτητα τα διαθέτουμε όλοι μας. Όπως λέει και ένας -ακόμα- μύθος του Αισώπου, και με αυτόν θα ολοκληρώσω τις σκέψεις μου:

Όταν ο Δίας έπλασε τα άλλα ζώα κ έπειτα τον άνθρωπο, ο άνθρωπος κοίταξε γύρω του τα ζώα -και είδε- οτι είχαν πολλά κ διάφορα χαρίσματα: άλλο έχει μεγάλη δύναμη, άλλο έχει μεγάλη ταχύτητα, άλλο έχει φτερά κ πετάει, άλλο έχει νύχια να κατασπαράζει τα θηράματα, κ τα λοιπά, χίλια δυό χαρίσματα τα οποία ο άνθρωπος δέν έχει. Γι'αυτό πήγε κ παραπονέθηκε στον Δία: "σε όλα τα ζώα έδωσες διάφορα χαρίσματα, σε μένα δέν έδωσες κανένα χάρισμα!".

Ο Δίας απάντησε: "δέν το συναισθάνεσαι το δικό σου χάρισμα, που είναι κ το πιό μεγάλο: εσένα σου έχω δώσει τον λόγο, που έχει μεγάλη δύναμη ανάμεσα στους θεούς κ στους ανθρώπους, αυτός, ο λόγος, είναι από τους δυνατούς δυνατότερος κ από τους ταχείς ταχύτερος".

Σάν το άκουσε αυτό ο άνθρωπος κατάλαβε ποιό είναι το δικό του χάρισμα, οπότε προσκύνησε τον Δία, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του κ έφυγε.

-----

Κείμενα για το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. - Πλανήτης Ελλάδα σε νέες περιπέτειες... I) Παγκόσμιες διακρίσεις II) Ανησυχητική επισήμανση-υπενθύμιση περί ηθικής και ασφάλειας και III) Η ωραία μας γειτονιά ή πως είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα. - Πεδία αποσταθεροποίησης και Ελλάδα.

08/05/15--10:04: Η πιθανή οικοδόμηση ενός νέου «κεντρισμού» ως προσπάθεια μελλοντικής επιβολής και νομιμοποίησης «καθεστώτος αποικιοποίησης-κηδεμόνευσης».

Εκβιαστικά διλήμματα, διπολισμοί και επιπτώσεις

Να μου το θυμηθείτε, έγραφα στα τέλη του περασμένου μήνα: Το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», εάν συνεχιστεί αυτή η αδιέξοδη πορεία, θα μετασχηματιστεί στο δίλημμα «Καθεστώς αποικιοποίησης-κηδεμόνευσης ή “Grexit”».

Από το 2010 έως το 2015, περίοδος -του καθεστώτος συντεταγμένης χρεωκοπίας- που αποτελεί και την τελευταία φάση ενός ιστορικού κύκλου, η μορφή πολιτικής ηγεμονίας και νομιμοποίησης στην Ελλάδα, έχει -γίνει προσπάθεια να- οριστεί από τα εξής τρία δίπολα: 1ο) «μνημόνιο ή αντιμνημόνιο», 2ο) «ευρώ ή δραχμή», και, τέλος, το υπό διαμόρφωση 3ο) «καθεστώς αποικιοποίησης-κηδεμόνευσης ή “Grexit”». Ή, για να το θέσω διαφορετικά, ως θέσεις, «μνημόνιο πάση θυσία», «ευρώ πάση θυσία» και, «καθεστώς αποικιοποίησης-κηδεμόνευσης πάση θυσία» (ή «αποτροπή του “Grexit” πάση θυσία»).

Υπάρχει μια εσωτερική λογική συνοχή στην εξέλιξη των τριών αυτών διλημμάτων-διπολισμών (δες επίλογο). Γύρω από αυτά τα βασικά δίπολα, αναπτύχθηκαν και άλλα επιμέρους που λειτούργησαν υποστηρικτικά. Έτσι στις αρχές Ιουλίου έγραφα:

Τα επιχειρήματα όσων κατέχουν την εξουσία και νέμονται το κράτος, είναι μορφολογικά ίδια με αυτά των προκατόχων τους. Αλλάζουν μόνο ως προς το περιεχόμενο. Η ουσία δεν βρίσκεται στο διαλογικό παίγνιο που αναφέρεται στο εσωτερικό των κομμάτων ή στο εσωτερικό και την περιφέρεια του πολιτικού συστήματος όπως θα προσπαθήσουν να μας (ξάνα)πείσουν με εκβιαστικά διλήμματα, απειλές, φόβο και είτε-είτε (όλα αυτά θα συνεχιστούν), αλλά στο πολιτικό ή κομματοκρατικό σύστημα συνολικά (μαζί με τις παραφυάδες του) και στο χαώδες κενό αντιπροσώπευσης. Τα προηγούμενα γράφονται από μια σκοπιά που τα τελευταία πέντε χρόνια δεν ενστερνίστηκε τους έσωθεν ή έξωθεν επιβαλλόμενους διπολισμούς και τα τεχνητά διλήμματα (π.χ. «κέντρο-άκρα», «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», «€uro-δραχμή», «(φιλο)ευρωπαϊσμός-εθνολαϊκισμός» «πάση-καμία θυσία» «μένουμε-φεύγουμε Ευρώπη», «Ναι-Όχι» κ.λπ)και τις -ελάχιστες- φορές που αυτά θίχτηκαν, η κριτική ήταν από πολιτική και όχι από οικονομική σκοπιά.

Αυτά είναι -κάποια από- τα δίπολα μέσω των οποίων προσπάθησε να νομιμοποιηθεί πολιτικά και να ασκήσει ηγεμονία το καθεστώς της μεταπτωχευμένης Ελλάδας. Το τελευταίο χρονικά δίπολο, «καθεστώς αποικιοποίησης-κηδεμόνευσης ή “Grexit”», δεν έχει γίνει ακόμα ευρέως αντιληπτό και ευκρινές. Θα γίνει τους επόμενους μήνες.

Το γεγονός πως ουδείς εκ των τελευταίων τριών εκλεγμένων πρωθυπουργών έχει καταφέρει να ολοκληρώσει τη θητεία του, από μόνο του μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως το πολιτικό έδαφος για το 2010 προετοιμάστηκε το 2007 (αποτέλεσμα της συσσώρευσης σκανδάλων και της μη κάθαρσης της περιόδου 1999-2007). Μετά τους Καραμανλή, Παπανδρέου και Σαμαρά, έγραφα, ο Τσίπρας αργά ή γρήγορα θα έχει την ίδια τύχη. Οι επιπτώσεις της θέσης «μνημόνιο πάση θυσία» (και η πιθανότητα διενέργειας δημοψηφίσματος) εξαΰλωσαν τον Παπανδρέου. Οι επιπτώσεις της θέσης «ευρώ πάση θυσία» εξαΰλωσαν τον Σαμαρά. Ο Τσίπρας κλήθηκε, και θα κληθεί να αντιμετωπίσει τεράστια διλήμματα το επόμενο χρονικό διάστημα. Η διαφορά, σε σχέση με τους προηγούμενους, είναι πως έχει την πολυτέλεια να επιλέξει. Για παράδειγμα, κατάφερε εκεί που απέτυχε ο Παπανδρέου. Δηλαδή, στην επανανομιμοποίηση του και στη διεύρυνση της κυριαρχίας του στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό μέσω μιας προσπάθειας παγίδευσης των πολιτών, δηλαδή μέσω του δημοψηφίσματος. Εφόσον επιλέξει τον δρόμο της εσωτερικής διαχείρισης ενός «καθεστώτος αποικιοποίησης-κηδεμόνευσης πάση θυσία» θα εξαϋλωθεί και αυτός με τη σειρά του.

Δεν υπάρχει τρόπος να αποφευχθούν οι επιπτώσεις των θέσεων «μνημόνιο πάση θυσία», «ευρώ πάση θυσία», «καθεστώς αποικιοποίησης-κηδεμόνευσης πάση θυσία» (ή «αποφυγή του “Grexit” πάση θυσία»).

«Κέντρο», Τσίπρας και βενιζελοκεμαλικά-ελληνοτουρκικά

Η προσπάθεια «κεντροποίησης» και «ηγετοποίησης» του Τσίπρα από το κομματοκρατικό και μηντιακό σύστημα (λόγω της πιθανότητας συστράτευσης, έστω και έμμεσα έστω και ντροπαλά... μαζί του/πίσω του), ασφαλώς και δεν είναι τυχαία. Η προσπάθεια δημιουργίας ενός πιθανού «τσιπρισμού», ως νέου «κεντρισμού», μπορεί να μην ολοκληρωθεί για πολλούς λόγους. Ένας μονάχα από αυτούς είναι πως δεν υπάρχει η πρώτη ύλη οικοδόμησης του. Θα είναι ένα «Κέντρο», που θα κρύβει την κενότητα και την ανυπαρξία περιεχομένου του πίσω από ένα πρόσωπο.

Σε αυτό το σημείο, θα έπρεπε να διατυπώσω τη θέση μου με σαφή και αναλυτικό τρόπο για το τι ακριβώς θεωρώ πως είναι «Κέντρο». Δεν είναι όμως δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο σε αυτό το σημείωμα. Εν τάχει. Διαφωνώ με την κυρίαρχη άποψη που ισχυρίζεται πως το «Κέντρο» είναι κάτι άοσμο και άχρωμο. «Κέντρο» είναι η ηγεμονική ιδεολογία και κυρίαρχη συναίνεση, γύρω από την οποία αντλεί τη λογική και τη ταυτότητα του το πολιτικού σύστημα, τα κόμματα τα ιδεολογικά τους περιεχόμενα, και η χώρα τη στρατηγική της. «Κέντρο» ήταν στην Ελλάδα, για περίπου έναν αιώνα, ο Βενιζελισμός. Ο Βενιζελισμός, δηλαδή το «Κέντρο», πέθανε στην Ελλάδα την ίδια στιγμή που πέθανε ο Κεμαλισμόςστη Τουρκία (πολλοί αριστεροδεξιοί στεναχωρήθηκαν στην Ελλάδα με αυτή την εξέλιξη). Η Ελλάδα, ουσιαστικά, δεν έχει «Κέντρο» εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα. Η, μετά την «οικονομική κρίση», κατάρρευση και γύμνια του «Κέντρου» είναι απλά η φανέρωση αυτής της κατάστασης. Δεν υπάρχει ενδογενής δυνατότητα ανασύστασης του «Κέντρου» με βάση τα μέχρι στιγμής δεδομένα, τα υπάρχοντα υλικά και τα πνευματικά, κοινωνικά και υπαρξιακά ερείπια που αφήνει πίσω του το καθεστώς. Δεν υπάρχει το πολιτισμικό, πνευματικό, ή ιδεολογικό αν θέλετε, υπόβαθρο, δεν υπάρχει το στελεχιακό δυναμικό, δεν υπάρχει σχέδιο, εθνική στρατηγική στόχευση. Τα πάντα είχαν υπαχθεί και εξακολουθούν να υπάγονται στον αυτόματο ευρωπαϊκό πιλότο.

Διατυπώνοντας το μέσω παραλληλισμού. Δεν υπάρχει η δυνατότητα ενός ελληνικού Ερτογανισμού που, όπως συνέβη στη Τουρκία, υποκατέστησε -αφομοίωσε σε κάποιο βαθμό, αλλά και συγκρούστηκε με- τον Κεμαλισμό (δεν είναι ο Ερτογανισμός απλά ανακαινισμένος Κεμαλισμός, μας αρέσει δεν μας αρέσει). Γι'αυτό και δεν είναι καθόλου απίθανο, στην πνευματικά γηρασμένη, πτωχευμένη και σχεδόν παραιτημένη Ελλάδα, να επιδιωχθεί η επαναφορά ενός «νέοβενιζελισμού», ως ξαναζεσταμένη -αλλά σαπισμένη πλέον- σούπα, υπό έναν «κεντρισμό-τσιπρισμό» (οι δηλώσεις Πάγκαλου και Φερχόφσταντ προς τα εκεί κατατείνουν). Τα έχω εξετάσει αυτά (και όχι μόνο εγώ), όπως και τη «νέα Μεγάλη Ιδέα» που ήταν η συμμετοχή στην Ευρωζώνη, τα περί «νέας Μικρασιατικής Καταστροφής» που θα ήταν μια αποχώρηση από αυτήν, καθώς επίσης και την απειλή περί «νέου Εθνικού Διχασμού» που ξεστόμισαν τα δύο παλαιά κόμματα-ψοφίμια. Χρειάζεται ένα ακόμα κείμενο που θα θέτει τα πράγματα σε μια πιο ξεκάθαρη βάση, τοποθετώντας το ζήτημα Ελλάδα-Τουρκία, Βενιζελισμός-Κεμαλισμός, Τσιπρισμός(;)-Ερτογανισμός εντός του περιφερειακού, ευρωπαϊκού, ευρωατλαντικού και παγκόσμιου πλαισίου.

Μέσω μιας πιθανής πραγματοποίησης ενός «κεντρισμού-τσιπρισμού» (και γράφω πιθανής γιατί δεν θεωρώ σίγουρη μια τέτοια πιθανότητα) και με τη συνεισφορά εξωπολιτικών και εξωθεσμικών -και εξωεθνικών- παραγόντων, ουσιαστικά θα επιδιωχθεί η επιβολή, στήριξη και νομιμοποίηση μιας καινούργιας ηγεμόνευσης στο εσωτερικό της χώρας που θα σηματοδοτήσει το «καθεστώς αποικιοποίησης-κηδεμόνευσης πάση θυσία» (ή «αποτροπή του “Grexit” πάση θυσία»). Αυτή η καινούργια ηγεμόνευση δεν θα αφορά μονάχα το εσωτερικό. Θα αφορά και -θα ορίζεται από- το εξωτερικό (Ελλάδα - Ευρωζώνη - Ε.Ε).

Καθεστώς αποικιοποίησης και αντιπροσώπευση

Η σχέση πλέον έχει αντιστραφεί. Πριν από το δημοψήφισμα, ήταν η επιβολή του «μνημονίου» που απέτρεπε το “Grexit”. Πλέον, είναι η αποτροπή του “Grexit” που επιβάλλει το «μνημόνιο». «Αποτροπή του “Grexit” πάση θυσία». «Καθεστώς αποικιοποίησης-κηδεμόνευσης πάση θυσία».

Εάν συνεχιστεί αυτή η ανεξέλεγκτη πορεία και κατρακύλα των εκβιασμών, των απειλών, του φόβου, των είτε-είτε και των χειραγωγήσεων, νομίζω πως θα συμβούν θεμελιώδεις αλλαγές στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας και του πολιτικού σώματος. Αναφέρομαι στην ελληνική κοινωνία και το πολιτικό σώμα και όχι στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος, γιατί όπως έχω γράψει κατ'επανάληψη, το τελευταίο αυτονομείται από την κοινωνία και στεγανοποιείται. Το γεγονός πως στα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, το Όχι, η αποχή, το άκυρο και το λευκό (δηλαδή όλα πλήν του Ναι) ξεπέρασαν το 75%, ενώ εντός του κοινοβουλίου υπερψήφισε το 75% των «εκλεγμένων αντιπροσώπων», δηλαδή είχαμε την πλήρη αντιστροφή των όρων, είναι το τελευταίο και πιο εμφατικό παράδειγμα του εύρους απονομιμοποίησης, της ανυπαρξίας συναίνεσης και του τεράστιου κενού αντιπροσώπευσης.

Υπό αυτές τις συνθήκες, από κάποια στιγμή και ύστερα, καθίσταται παραπλανητικό να δίνεται από τους πολίτες -όχι από τα μήντια- υπερβολική βαρύτητα στα πολιτικά κουτσομπολιά. Η ουσία δεν βρίσκεται στο διαλογικό παίγνιο που αναφέρεται στο εσωτερικό των κομμάτων ή στο εσωτερικό και την περιφέρεια του πολιτικού συστήματος όπως θα προσπαθήσουν να μας (ξάνα)πείσουν. Εάν συνεχίσουν να μην βλέπουν πέρα από τη μύτη τους και το συγκυριακό τους συμφέρον, σε λίγο καιρό το δίλημμα «ευρω ή δραχμή» θα το αναπολούν με νοσταλγία για την ελαφρότητα, την -σχεδόν παιδιάστικη- επιφανειακότητα και ρηχότητα του.

Επίλογος ή περί Κυριαρχίας

Το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών, ο Joschka Fischer, το ερμήνευσε ως εξέγερση εναντίον του εξωτερικού ελέγχου επί της χώρας, ως ζήτημα Κυριαρχίας. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ο Dani Rodrik, το ερμήνευσε ως ψήφο υπέρ της Κυριαρχίας. Μπορεί να άργησαν, αλλά τουλάχιστον, οι προηγούμενοι διαπίστωσαν τη ρίζα του προβλήματος - σε αντίθεση με πολλούς στο εσωτερικό της χώρας.

Υ.γ: Για το ζήτημα της κυριαρχίας γράφω εδώ και καιρό. Παραπομπές δεν θα παραθέσω τώρα γιατί, πρώτον, είναι παρά πολλές και, δεύτερον, αφορούν συνολικά τις εξελίξεις στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Θα επανέλθω.

.~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Τι ήταν το «Κέντρο»; Γιατί η χώρα είναι μετέωρη και δεν διαθέτει ταυτότητα, προσανατολισμό και στρατηγική.

Μακρά Κύματα Θεσμών και Πολιτικής: Η Ελληνική Περίπτωση.

Που οδεύουμε; Η χώρα εξακολουθεί να είναι μετέωρη και να μην διαθέτει ταυτότητα, προσανατολισμό και στρατηγική.

Déjà vécu: ΝεοΤρικουπικοί και ΝεοΔηλιγιαννικοί, «νέα Μεγάλη Ιδέα» κ.λπ.

Χειραγώγηση, επανανομιμοποιήση και εγκλωβισμός στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

Νόμισμα και «μετα-ιδεολογία».

Σκέψεις και προβληματισμοί για το μέλλον.

Ενδεικτικά σημειώματα: 1) Ο μεταπολιτευτικός ερειπιώνας. 2) Μια απλή και σύντομη παρατήρηση. 3) Μπλοκάρισμα και διαχείριση. 4) Προθάλαμος ολοκλήρωσης της περιόδου: δημοσιοποίηση δημοψηφίσματος-περάτωση διαπραγμάτευσης. 5) Τρία σύντομα σχόλια για το εσωτερικό πολιτικό τοπίο.

Δημοψήφισμα: 1. Κομματοκρατικό σύστημα και ελληνική κοινωνία. Το δημοψήφισμα, κανένα περιεχόμενο δεν έχει. 2. Μια πολιτική άποψη για το δημοψήφισμα. 3. Τρεις σύντομες επισημάνσεις για το μήνυμα του Πρωθυπουργού. Ή περί δημοψηφίσματος (ξανά). 4. Διανοητικά ερείπια και δημοψήφισμα. 5. Το δημοψήφισμα ως ήττα. 6. Μετά το δημοψήφισμα - μέρος α´. 7. Στοιχειώδη κοινωνιολογικά δεδομένα -και ορισμένες σκέψεις- για τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος (Όχι ή Ναι μεν αλλά).

08/05/15--13:53: Όσα ωφελούσαν τους ισχυρούς και ιδιοτελείς τα προπαγάνδιζαν οι αφελείς.

Όσα ωφελούσαν τους ισχυρούς και ιδιοτελείς τα προπαγάνδιζαν -και τώρα τα «λούζονται»- οι αφελείς (μονάχα που πήραν και άλλους στο λαιμό τους). Ας μην ξαφνιάζονται και ας μην κάνουν τους ανήξερους λοιπόν ορισμένοι οπαδοί της μετα-κυριαρχίας και του «κοσμοπολιτισμού» (sic). Τα αγνόησαν ή επιτηδευμένα τα προσπέρασαν παλαιότερα. Ας τα μελετήσουν και ας προβληματιστούν, τουλάχιστον τώρα. Τα παρακάτω γράφονταν στα τέλη της δεκαετίας του 1970:

Αν μια παγκόσμια κυβέρνηση ή μια νέα μεσαιωνική τάξη [New medievalism]με την οποία αντιπαραθέτουμε το σύστημα κρατών είναι αυτή που θεωρούμε ότι παρέχει όχι μόνο ειρήνη και ασφάλεια αλλά και οικονομική και κοινωνική δικαιοσύνη σε παγκόσμια κλίμακα, τότε βέβαια το σύστημα κρατών είναι δυσλειτουργικό ως διαφορετικό από αυτή... το επιχείρημα που παραθέσαμε παραβλέπει τον θετικό ρόλο που παίζει το σύστημα κρατών ως οχύρωμα εναντίον της δημιουργίας μεγαλύτερης κοινωνικής και οικονομικής αδικίας από ό,τι θα υπήρχε σε διαφορετική περίπτωση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι υποστηρικτές της παγκόσμιας κυβέρνησης ή της ενίσχυσης των παγκόσμιων θεσμών προέρχονται από τις πλουσιότερες και τις ισχυρότερες χώρες, ενώ οι χώρες... του Τρίτου Κόσμου επιμένουν περισσότερο στη διατήρηση της κρατικής κυριαρχίας.

Οι πιο φτωχές και πιο αδύναμες χώρες θεωρούν ότι μια κίνηση τώρα προς μια παγκόσμια κυβέρνηση ή κάποια άλλη εναλλακτική οικουμενική τάξη θα ήταν πιθανόν να έχει ως αποτέλεσμα όχι την ανακατανομή των οικονομικών πόρων προς όφελος τους αλλά μάλλον τη σταθεροποίηση της υπάρχουσας κατανομής πόρων, αν όχι μια δυσμενή γι'αυτές ανακατανομή [Δ`~.: Αυτός είναι ο λόγος που στη σχέση «Δύσης-Υπολοίπων» (The West and the Rest), η «Δύση» πρεσβεύει την -άνωθεν και έξωθεν οντοτήτων- υπερεθνικότητα (supranationalism) και οι «υπόλοιποι» τον -μεταξύ οντοτήτων, εθνών ή κρατών- διακυβερνητισμό (intergovernmentalism)]. Θεωρούν τον θεσμό της κρατικής κυριαρχίας ως έναν θεσμό που παρέχει μια προστασία εναντίον της προσπάθειας των πιο ισχυρών κρατών να αποσπάσουν από αυτές τον έλεγχο των οικονομικών πόρων που έχουν σήμερα [Δεν υπάρχει μονάχα η σχέση παγκόσμιου Βορρά και Νότου, αλλά και η ευρωπαϊκή αντίστοιχη]. Μέσω της δημιουργίας κυρίαρχων κρατών ενάντια στη βούληση των αποικιοκρατικών δυνάμεων και μέσω της υπεράσπισης αυτών των κυρίαρχων κρατών εναντίον της εισβολής ή της διείσδυσης σε αυτά των λεγόμενων «νεοαποικιοκρατικών» δυνάμεων τα πιο φτωχά και αδύναμα έθνη μπόρεσαν να επιτύχουν κάποιο βαθμό διεθνούς δικαιοσύνης για τα ίδια και σε ορισμένες περιπτώσεις ανθρώπινης δικαιοσύνης για τους κατοίκους τους.

Hedley Bull

1977

Η Άναρχη Κοινωνία

Μελέτη της Τάξης στη Παγκόσμια Πολιτική

Εκδ. Ποιότητα

08/06/15--03:37: Από το ευρωκεντρικό πολυπολικό στο εξωευρωπαϊκό διπολικό σύστημα. Ιστορική αναδρομή και επιπτώσεις για τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη και την Ε.Ε.

Η μετάβαση από ένα -ευρωκεντρικό- πολυπολικό σε ένα διπολικό σύστημα μεταπολεμικά -τα θεμέλια του οποίου ήταν εξω(δυτικο)ευρωπαϊκά-, είχε τεράστιες επιπτώσεις για τα ευρωπαικά κράτη. Για όσο καιρό τα ευρωπαϊκά κράτη ήταν μεγάλες δυνάμεις πλανητικής κλίμακας, οποιαδήποτε σκέψη για ενοποίηση τους φάνταζε σαν ονειροφαντασία, ήταν αδιανόητη. Η ανάδυση των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας, δύο εξω(δυτικο)ευρωπαϊκών (υπερ)δυνάμεων -θαλάσσια η μία, χερσαία η άλλη-, μαζί με τη γενικότερη παρακμή και τον θρυμματισμό του δυτικοευρωπαϊκού χώρου, δημιούργησε ευνοϊκές συνθήκες για την ευθυγράμμιση των κρατών της δυτικής Ευρώπης (τα περί «διδαγμάτων» και «λογικής» είναι μυθολογήματα).

Για πρώτη φορά στη «νεώτερη» ιστορία το κέντρο βάρους και οι καθοριστικοί παράγοντες της ειρήνης και του πολέμου βρέθηκαν σε εξωευρωπαϊκό έδαφος.

Τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη έγιναν «καταναλωτές ασφάλειας» και τα μέσα επιβίωσης τους παρέχονταν από άλλους. Λειτουργούσαν και παρήγαγαν σε ένα ευνοϊκό περιβάλλον και όχι σε συνθήκες αυτοβοηθείας, που χαρακτηρίζουν το διεθνές σύστημα. Αυτές οι νέες συνθήκες κατέστησαν δυνατή την «αναβάθμιση του κοινού -λεγόμενου- συμφέροντος». Οι φόβοι και οι ανησυχίες δεν εξαλείφθηκαν, αλλά μειώθηκαν αισθητά. Η εξάλειψη των ανησυχιών ασφάλειας μεταξύ των κρατών της δυτικής Ευρώπης δεν οδήγησε στον τερματισμό κάθε σύγκρουσης και διαμάχης, επέφερε όμως αλλαγές στο περιεχόμενο τους (οικονομικό πεδίο, αγροτικές πολιτικές της Γαλλίας, πολιτικά οφέλη ως ανταλλάγματα, ευρωμεσογειακές πολιτικές της Γαλλίας που αναιρέθηκαν από τη Γερμανία κ.λπ).

Η πολιτική μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών απέκτησε διαφορετική ποιότητα μεταπολεμικά, επειδή το διεθνές σύστημα μετατράπηκε από πολυπολικό σε διπολικό (όχι για λόγους που κυριαρχούν στην «κοινή γνώμη»). Η πρόοδος των ενοποιητικών διαδικασιών δεν μπορεί να γίνει κατανοητή, χωρίς να σταθμιστούν οι επιδράσεις που προέκυψαν από την αλλαγή στη δομή της διεθνούς πολιτικής (ευρωκεντρική πολυπολικότητα-εξωευρωπαϊκή διπολικότητα και μεταφορά κέντρου βάρους σε εξωευρωπαϊκούς χώρους, μετάλλαξη του ευρωκεντρισμού σε δυτικοκεντρισμό, κοινωνικοποίηση στο διεθνές σύστημα και άνοδος μη ευρωπαϊκών δυνάμεων κ.λπ). Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, δηλαδή κατά τη διάρκεια του διπολικού συστήματος, επικράτησαν κεντρομόλες δυνάμεις που τροφοδότησαν τις ενοποιητικές διαδικασίες του ευρωπαϊκού σχεδίου. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, δηλαδή από την κατάρρευση του διπολικού συστήματος, και ύστερα, και κυρίως κατά την τελευταία δεκαετία, άρχισαν να ενισχύονται οι φυγόκεντρες δυνάμεις εντός της Ε.Ε. Πέρα από τη δομή του διεθνούς συστήματος, η οποία είναι η βάση, και τα κυρίαρχα μοντέλα «συνεργασίας» εντός της Ε.Ε τροφοδοτούν τις φυγόκεντρες δυνάμεις επιδεινώνοντας τον κίνδυνο κατακερματισμού της.

Το -ευρωκεντρικό- πολυπολικό σύστημα διήρκεσε περίπου τρεις αιώνες. Το διπολικό σύστημα διήρκεσε τέσσερις δεκαετίες. Η «μονοπολική στιγμή» των Ή.Π.Α διήρκεσε περίπου μια δεκαετία. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο ανισορροπίας και μετάβασης. Το πιθανότερο είναι πως σε βάθος δεκαετιών θα καταλήξουμε σε ένα ασύμμετρο πολυπολικό σύστημα. Δεν βρισκόμαστε όμως ακόμα σε αυτή τη φάση. Έχει ενδιαφέρον πάντως η παρατήρηση πως από ένα -ευρωκεντρικό- πολυπολικό σύστημα, ενδέχεται σε βάθος χρόνου να οδηγηθούμε σε ένα -πλανητικό αυτή τη φορά- πολυπολικό σύστημα.

Σε ολόκληρη τη νεώτερη ιστορία, έχουμε κατ'ουσίαν μόνον δύο συστήματα να παρατηρήσουμε. Το πολυπολικό και το διπολικό.

Το ευρωκεντρικό πολυπολικό σύστημα καθορίστηκε από ορισμένες μεγάλες δυνάμεις και διήρκεσε, όπως έγραψα, τρεις περίπου αιώνες. Από το 1700 περίπου μέχρι το 1945 το σύστημα διατηρείτο, παρότι η ταυτότητα των μελών του άλλαζε. Μέχρι το 1945 το σύστημα των εθνικών κρατών ήταν πολυπολικό και καθ όλη τη διάρκεια του διέθετε τουλάχιστον πέντε ή περισσότερες μεγάλες δυνάμεις (οι οποίες καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό το ιδεολογικό, οικονομικό, δικαιικό και πολιτικό ύφος και προσανατολισμό, και γενικότερα τη νεώτερη ανθρώπινη ιστορία με ευρωκεντρικά και δυτικοκεντρικά περιεχόμενα). Παρακάτω παραθέτω τις μεγάλες δυνάμεις που κυριάρχησαν από το 1700 μέχρι σήμερα (η απεικόνιση της εξέλιξης σε ένα χάρτη, μελλοντικά, θα ήταν χρήσιμη). Υπήρχαν και άλλες μεγάλες δυνάμεις, μέχρι το 1820 περίπου, όπως η Κίνα και η Ινδία, οι οποίες όμως δεν κοινωνικοποιούνταν ιδιαίτερα στο διεθνές σύστημα, διότι ήταν από μόνες τους ένα ολόκληρος κόσμος. Αργότερα υπέκυψαν στην αποικιοκρατία.

1700: Τουρκία (Οθωμανική Αυτοκρατορία), Σουηδία, Ολλανδία, Ισπανία, Αυστρία (ΑυστροΟυγγαρία), Αγγλία (Μεγάλη Βρετανία), Γαλλία. Επτά (7) μεγάλες δυνάμεις.

1800: Αυστρία (ΑυστροΟυγγαρία), Αγγλία (Μεγάλη Βρετανία), Γαλλία, Πρωσία (Γερμανία), Ρωσία (Σοβιετική Ένωση). Πέντε (5) μεγάλες δυνάμεις.

1875: Αυστρία (ΑυστροΟυγγαρία), Αγγλία (Μεγάλη Βρετανία), Γαλλία, Πρωσία (Γερμανία), Ρωσία (Σοβιετική Ένωση), Ιταλία. Έξι (6) μεγάλες δυνάμεις.

1910: Αυστρία (ΑυστροΟυγγαρία), Αγγλία (Μεγάλη Βρετανία), Γαλλία, Πρωσία (Γερμανία), Ρωσία (Σοβιετική Ένωση), Ιταλία, Ιαπωνία, Ηνωμένες Πολιτείες. Οκτώ (8) μεγάλες δυνάμεις.

1935: Αγγλία (Μεγάλη Βρετανία), Γαλλία, Πρωσία (Γερμανία), Ρωσία (Σοβιετική Ένωση), Ιταλία, Ιαπωνία, Ηνωμένες Πολιτείες. Επτά (7) μεγάλες δυνάμεις.

1945: Ρωσία (Σοβιετική Ένωση), Ηνωμένες Πολιτείες. Δύο (2) μεγάλες δυνάμεις.

1991: Ηνωμένες Πολιτείες.

-------------------------------------------------------------------

Υ.γ: Συνειδητοποιώ, από τις σκέψεις που μου έρχονται στο νου, πως πρέπει να κάνω ένα ιστορικό αφιέρωμα στη Ρωσία. Η Αγγλία (Μεγάλη Βρετανία), η Γαλλία και η Ρωσία είναι οι μακροβιότερες μεγάλες δυνάμεις. Κυριάρχησαν για πέντε ιστορικές περιόδους. Οι δύο πρώτες εξαντλήθηκαν το 1935. Η Ρωσία άντεξε μέχρι το 1991. Στην ιστορική κούρσα-διαμάχη ανάμεσα στην ευρωπαϊκή «Δύση» και τη Ρωσία, παρά τις περί του αντιθέτου ιστοριογραφίες, η Ρωσία δεν ηττήθηκε εν τέλει (γιατί στο ενδιάμεσο έχουν υπάρξει ήττες). Είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, μια εξωευρωπαϊκή θαλάσσια δύναμη και μια χώρα ηπειρωτικού μεγέθους, που τελικά γονατίζει τη Ρωσία. Αυτή η χώρα που μας την παρουσιάζουν σαν κακιά γριά μάγισσα (για να μην αναφερθώ σε διαχρονικούς χαρακτηρισμούς - αντιδραστική, φιλοπόλεμη, αντιπαραγωγική κ.λπ) και που τόσο έντονα απωθείται ιστορικά, άντεξε στην ιστορική κούρσα έχοντας μάλιστα παραδοσιακά πάντα δύο μέτωπα ανισοβαρή. Η Ρωσία ήταν η μόνη χώρα σε πλανητική κλίμακα που κατόρθωσε να διατηρήσει την ανεξαρτησία της από την ευρωπαϊκή ηγεμονική και αποικιοκρατική επέκταση. Όλες σταδιακά υπέκυπταν, από την Ινδία και την Οθωμανική αυτοκρατορία μέχρι την Κίνα και την Ιαπωνία. Χρειάζεται και μια τιμητική αναφορά και στην Αιθιοπία. Σε επόμενη ανάρτηση.

Η Αγγλία (Μεγάλη Βρετανία), η Γαλλία και στη συνέχεια οι Η.Π.Α καθορίζουν βέβαια, σε μεγάλο βαθμό, την ιδεολογική, πολιτική και οικονομική ιστορία των τελευταίων περίπου δύο αιώνων [Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ένας ιστορικός κύκλος. - Γιατί επικράτησαν οι «φιλελεύθερες δημοκρατίες» στον 20ο αιώνα]. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η νεώτερη μεγάλη δύναμη και είναι μια χώρα ηπειρωτικού μεγέθους, γεγονός που έχει μεγάλη σημασία. Έχει κάνει αισθητή την παρουσία της για τρεις ιστορικές περιόδους, και το 1991 βρέθηκε να ατενίζει μόνη της τον πλανήτη. Μέσα σε μόλις μια δεκαετία τα έκανε μπάχαλο. Αρχικά, θα πρέπει να θυμίσω, οι Η.Π.Α ήταν ένα απελευθερωτικό αντίβαρο απέναντι στην ευρωπαϊκή αποικιοκρατία (πως κατέληξε είναι ένα μεγάλο ζήτημα). Η παρατήρηση αυτή έχει τη σημασία της για τον εξής λόγο: Εάν κάνουμε έναν διαχωρισμό ανάμεσα σε (δυτικο)ευρωπαϊκή και μετα(δυτικο)ευρωπαϊκή περίοδο του παγκόσμιου πολιτικού συστήματος, οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκαινιάζουν τη δεύτερη φάση του. Στη δεύτερη αυτή φάση -που ολοκληρώνεται μια περίοδος που ξεκίνησε με τα ταξίδια των ανακαλύψεων των Πορτογάλων τον 15ο αιώνα και τελείωσε με τη διαίρεση και διανομή της Αφρικής τον 19ο αιώνα από τις ευρωπαϊκές αποκιοκρατικές δυνάμεις- «οι περιοχές που είχαν ενσωματωθεί ή κυριευθεί κατ'αυτόν τον τρόπο ξέφυγαν από τον ευρωπαϊκό έλεγχο και πήραν τις θέσεις τους ως κράτη μέλη της διεθνούς κοινωνίας ξεκινώντας με την Αμερικανική Επανάσταση και την αφρικανική και ασιατική αντιαποικιοκρατική επανάσταση...». Η πορεία αυτή, εάν δει κάποιος τα πράγματα από πλανητική και μη ευρωκεντρική σκοπιά, είναι φανερό πως συνεχίζεται (ξηλώνονται όλα τα κράτη που κατασκεύασαν η Αγγλία και η Γαλλία). Γεγονός που δεν έχει γίνει κατανοητό εις τας Ευρώπας.

.~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Εν Καιρό

08/07/15--03:31: Σύντομη παρατήρηση I) Περί κεϋνσιανο-μαρξιστο-φιλελεύθερου υπερεθνισμού (supranationalism) και II) περί ακατάσχετης σαχλαμαροειδούς πολεμικής «δραχμο»λογίας και ανηλεούς προπαγάνδας.

Πολλοί «δυτικοί» κεϋνσιανοί και μαρξιστές, άνθρωποι του ευρωπαϊκού κυρίως χώρου (και όχι του υπόλοιπου πλανήτη), έχουν ενστερνιστεί και ενσωματώσει πλήθος «φιλελεύθερων» αρχών και ιδεών σε διεθνοπολιτικό επίπεδο, είτε το παραδέχονται είτε όχι (συνήθως μιλούν για το οικονομικό επίπεδο προσπαθώντας να τονίσουν διαφορές). Για παράδειγμα: «οι οπαδοί του φιλελεύθερου ιδεαλισμού υποστήριξαν την ανάγκη δημιουργίας υπερεθνικών θεσμών που θα αντικαθιστούσαν το κρατοκεντρικό διεθνές σύστημα και θα εξάλειφαν το φαινόμενο του πολέμου». Αυτό το πρέσβευε ο φιλελεύθερος ιδεαλισμός που θριάμβευσε το 1920 (από τότε υπάρχει το ζήτημα της υπερεθνικότητας). Το τι επακολούθησε ιστορικά είναι γνωστό. Είναι εμφανείς οι αντιστοιχίες των επιχειρημάτων που ακούγονται στις μέρες μας για την Ε.Ε. Eίτε σοσιαλδημοκράτες, είτε μαρξιστές, είτε φιλελεύθεροι, πολλοί σημερινοί «ευρωπαϊστές» οπαδοί της υπερεθνικότητας (supranationalism), «αριστεροί και δεξιοί», κάνουν τα ίδια σφάλματα και ενστερνίζονται παρόμοιες προκείμενες με τους φιλελεύθερους ιδεαλιστές της δεκαετίας του 1920. Τα αποτελέσματα του φιλελεύθερου ιδεαλισμού του μεσοπολέμου, υπήρξαν καταστροφικά.

Δεν αντέχω περαιτέρω σαχλαμαροειδή πολεμική «δραχμο»λογία. Πρέπει να πάψουν να ταυτίζονται εννέα (9) κράτη-μέλη της Ε.Ε εκτός ευρωζώνης, και εκατόν εξήντα πέντε (165) μη κράτη-μέλη της Ε.Ε, συνολικά 174 κράτη σε ολόκληρη την υδρόγειο, με τον κάθε Λαφαζάνη (Παντοκράτωρ, Κοσμοκράτωρ θα ήταν εάν ίσχυαν αυτά). Ήμαρτον με την ανηλεή προπαγάνδα και τον απόλυτο ανορθολογισμό. Μεσώ αυτών των προπαγανδιστικών επιχειρήσεων, απαξιώνονται 7 δις άνθρωποι (από τα 7,35 -και παραπάνω- δις που υπάρχουν συνολικά) και ταυτίζονται με ένα τμήμα, ενός κόμματος, σε ένα κράτος του πλανήτη. Το να έχει κανείς άποψη για «το νόμισμα» και να θεωρεί ως λόγο και νόημα ύπαρξης του και ως κέντρο της γης το 12% του παγκόσμιου Α.Ε.Π (ppp) και το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι -εν πολλοίς- θεμιτό. Το να έχει ανησυχίες τις οποίες θα εκφράσει με τρόπο λογικό, επίσης. Δεν είναι θεμιτή, όμως, η απαξίωση του 88% του παγκόσμιου Α.Ε.Π και του 95% του παγκόσμιου πληθυσμού (αυτά είναι τα μεγέθη όσων δεν έχουν ως νόμισμα τους το €uro και δεν μετέχουν στην €uroζώνη). Εκτίθενται. Δεν το καταλαβαίνουν; Αυτά είναι παρανοϊκά πράγματα. Θα καταγραφούν στην παγκόσμια ιστορία αυτές οι φαιδρότητες και γελοιότητες.

08/07/15--10:03: Με αφορμή τη νέα Διώρυγα του Σουέζ: Κλιματική αλλαγή, θεμελίωση και νομιμοποίηση διεθνοπολιτικών προσεγγίσεων και διαμόρφωση της «κοινής γνώμης». Για το Βόρειο-Αρκτικό Πέρασμα.

Οι πάγοι λιώνουν! Δημιουργείται ένας νέος εμπορικός δρόμος που θα διασχίζει τους πάγους της Αρκτικής, θα παρακάμπτει τη διώρυγα του Σουέζ και θα καταστήσει άνευ σημασίας τη Μεσόγειο! Λαμβάνοντας υπόψη ότι η συντριπτική πλειονότητα των εμπορευμάτων μεταφέρονται δια θαλάσσης (ορθώς - όποιος ελέγχει τις θάλασσες ελέγχει το διεθνές εμπόριο), και ότι πολλά από αυτά είναι κατασκευασμένα στην Κίνα και προορίζονται για κατανάλωση στην Ευρώπη, το Βόρειο-Αρκτικό Πέρασμα, που εκτείνεται κατά μήκος της βόρειας ακτής της Ρωσίας και συνδέει την Κίνα με την Ευρώπη, και τον Ατλαντικόμε τον Ειρηνικό Ωκεανό, θα είναι ο νέος χρυσός παγκόσμιος εμπορικός δρόμος.

Περίπου αυτή ήταν η γραμμή σκέψης σε κείμενα που διάβαζα. Είχα τις επιφυλάξεις μου, για διάφορους λόγους, ένας μονάχα από αυτούς ήταν ο υπερτονισμός της αμεσότητας του όλου ζητήματος (τώρα! Σε πέντε, το πολύ δέκα χρόνια, αλλάζουν τα πάντα!). Αποφάσισα λοιπόν να αναζητήσω στοιχεία και δεδομένα για το τι ακριβώς συμβαίνει. Ιδού, τι βρήκα.

Λοιπόν, ξέρετε πόσα πλοία -από χώρες όπως η Ισπανία, η Νορβηγία και η Σιγκαπούρη- διέσχισαν τους Αρκτικούς πάγους το 2011; Μόλις σαράντα ένα (41), μεταφέροντας κατά βάση κατεψυγμένα ψάρια και σιδηρομεταλλεύματα. Μήπως άραγε συνέβη κάτι συγκλονιστικό, δύο χρόνια μετά, το 2013; Όχι. Το Βόρειο Πέρασμα διέσχισαν μόλις εβδομήντα ένα (71) πλοία. Πέρυσι, το 2014, ο αριθμός τους μειώθηκε μάλιστα σε πενήντα τρία (53).

Ξέρετε πόσα πλοία διέσχιζαν την παλαιά διώρυγα του Σουέζ κάθε χρόνο; Πάνω από δεκαεπτά χιλιάδες (17.000).

Ο κομπογιανιτισμός και οι πολιτικές σκοπιμότητες, έχουν τα όρια τους. Κλιματικές αλλαγές μπορεί να συμβαίνουν, οι πάγοι μπορεί να λιώνουν και ορισμένοι μπορεί να επιθυμούν να «ξεζουμίσουν» τον Αρκτικό Κύκλο. Σημασία όμως έχει ο χειρισμός των όποιων κλιματικών ή φυσικών αλλαγών και η προσπάθεια θεμελίωσης νέων γεωπολιτικών θεωριών, διαμόρφωσης της «κοινής γνώμης» και νομιμοποίησης διεθνοπολιτικών τάξεων, πάνω σε αυτές τις αλλαγές.

Όσοι έχουν ασχοληθεί με τη δόμηση της ευρωκεντρικήςιδεολογίας και ιστοριογραφίας γνωρίζουν πως παρόμοια πράγματα έχουμε ακούσει και διαβάσει για το Ακρωτήριο της Καλής ελπίδας σε σχέση με τη Μεσόγειο. Αυτές οι αφηγήσεις συνέβαλαν στη νομιμοποίηση χαοτικών καταστάσεων στον ευρωπαϊκό και ευρασιατικό νότο, δηλαδή στη Μεσόγειο και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Το παγκόσμιο εμπόριο, εδώ και χιλιετίες ακολουθεί συγκεκριμένους θαλάσσιους και χερσαίους δρόμους. Η μόνη μεγάλη μεταβολή συνέβη πριν περίπου πέντε αιώνες -με τον Ατλαντικό- και θεμελιώθηκε πάνω της μια ολόκληρη εποχή και η έξοδος της δυτικής Ευρώπης από την ιστορική αφάνεια. Βέβαια και πάλι μέσω της Μεσογείου -και όχι μέσω του Ακρωτήριου της Καλής ελπίδας- γινόταν η διακίνηση των προϊόντων και ο έλεγχος των θαλασσίων κόμβων (εξ ου και η αποικιοκρατική παρουσία Γαλλίας και Αγγλίας στο χώρο από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τις Ινδίες και από τη Συρία μέχρι το Αφγανιστάν). Αυτές οι αφηγήσεις, εξαφάνισαν από την ιστορική μνήμη μια από τις πλουσιότερες και πιο δυναμικές εμπορικά περιοχές του πλανήτη. Αυτή ανάμεσα στον Ινδικό Ωκεανό, την Αραβική Θάλασσα και το Κέρας της Αφρικής (μονάχα ο «Σεβάχ ο Θαλασσινός» απέμεινε ως μια αμυδρή ανάμνηση).

Οι σημαντικότεροι θαλάσσιοι κόμβοι-σημεία πνιγμού (Chokepoints) σε πλανητική κλίμακα είναι οι εξής: Η διώρυγα του Σούεζ, το Κανάλι του Παναμά, τα Στενά της Μάλάκκα και τα στενά του Χορμούζ (υπάρχουν και άλλα, δευτερευούσης σημασίας, όπως: το Bab el-Mandab -μεταξύ Αραβικής και Ερυθράς θάλασσας- που σχετίζεται με το Σουέζ, το Γιβραλτάρ, o Βόσπορος -που συνδέει μέσω Αιγαίου την Ανατολική Μεσόγειο με τη Μαύρη Θαλάσσα-, το Πέρασμα του Μαγγελάνου, το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, τα Δανικά Στενά: Κόλπος Kattegat - Στενά Skagerrakκ.λπ). He who controls the Chokepoints, controls the maritime and trade Universe, για να παραφράσω μια επική φράση από την κινηματογραφική μεταφορά του Dune.

Ορισμένοι Ευρωπαίοι του Βορρά και της Δύσεως μιλούν για την υπανάπτυξη της Αιγύπτου (οι δικοί μας απλά παπαγαλίζουν, με «αριστερά και δεξιά», «συντηρητικά και προοδευτικά» καλύμματα, όσα λένε οι προηγούμενοι). Εγώ θα ρωτήσω το εξής: Είναι σίγουροι, όλοι αυτοί, πως επιθυμούν ένα κυρίαρχο και ανεπτυγμένο αιγυπτιακό «έθνος» 90.000.000 ανθρώπων μέσης ηλικίας 26 ετών;
Είναι σίγουροι, γενικότερα μιλώντας, πως επιθυμούν η Ανατολική Μεσόγειος να αποτελείται από κυρίαρχες και ανεπτυγμένες πολιτικές οντότητες;

Η αντίθεση Βορρά-Νότου έχει πολλές διαστάσεις και μορφές, ιστορικά. Ανεπτυγμένοι και αναπτυσσόμενοι. Διπολικοί «εχθροί» και «Τρίτος Κόσμος». «Δύση» και «Υπόλοιποι». Νότος και Βορράς της ατλαντικής Ευρώπης (Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ολλανδία).
Ο ηπειρωτικός ευρωπαϊκός ανταγωνισμός, η έκβαση του οποίου έληξε υπέρ των χωρών του Βορρά (Αγγλία, Γερμανία και Ρωσία) και εις βάρος των χωρών του Νότου (Γαλλία, Αυστρία και Τουρκία). Η αντιστροφή της σχέσηςΜεσογείος-Κέντρο/Ρήνος και Δούναβης-Όριο και Μεσόγειος-Όριο/Ρήνος-Κέντρο (Βρυξέλλες, Στρασβούργο και Φραγκφούρτη) κ.λπ. Άλλες ιστορικές εκφάνσεις είναι: λατινορωμαϊσμός και γερμανορωμαϊσμός, ρωμαιοκαθολικισμός και προτεσταντισμός, «Βυζάντιο και Ισλάμ», αραβοσουνιτισμός και σιιτισμός, Λατινική και Βόρεια Αμερική κ.λπ (Εντός της Ινδίας και της Κίνας υπήρχαν ολόκληρα Βασίλεια και «υποπολιτισμοί» του Νότου).
Στις μέρες μας, ενδοευρωπαϊκά το χάσμα (το οποίο σαφώς δεν είναι ούτε «αριστερό» ούτε «δεξιό») αφορά τις χώρες του Βορρά και του Νότου της Ευρωζώνης, και πάει λέγοντας.
Βέβαια, για ακόμη μια φορά, το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Μεσογείου είναι που πληρώνει τον λογαριασμό, καθώς κατ'επανάληψη ιστορικά, ο ανταγωνισμός ανάμεσα στον ευρωπαϊκό Βορρά και Νότο «εξωτερικεύεται» στην Ανατολική Μεσόγειο (και στην Ανατολική Ευρώπη - ψιλά γράμματα για βεμπεριανούς και μαρξιστές αυτά).

Όπως και να 'χει.
Υπό τις παρούσες συνθήκες, τα λιμάνια της Αμβέρσας, του Αμβούργου, του Ρότερνταμ (όλα αντλούν τη δύναμη τους από τον Ατλαντικό), είναι ανταγωνιστικά με τα λιμάνια της Μεσογείου, της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Αιγύπτου.
Θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αλλά δεν είναι. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό.

Αυτά προς το παρόν. Μέχρι τα 53 πλοία να διακοσιοπλασιαστούν -τουλάχιστον- έχουμε καιρό.

.~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Θάλασσες και γεωγραφικές λειτουργικότητες της Ευρώπης. Εισαγωγή.

Από τον Κόλπο του Kattegat και τα Στενά Skagerrak στις Δαλματικές ακτές. Παράδειγμα σύνδεσης γεωγραφίας και (γεω)πολιτισμού.

II) Η Προβληματική Των Σχέσεων «Ευρώπης» - Μεσογείου Και I) Εκτενής Πρόλογος Και Γενικότεροι Προβληματισμοί Περί Της «Ευρώπης».

Μια σύντομη μακροϊστορική προσέγγιση των ευρωπαϊκών εξελίξεων.

Κέντρα και περιφέρειες.

Ο Ατλαντικός Ωκεανός στις αρχές του 21ου αιώνα - μέρος α´.

Για την κύρια «ιδεολογική» διαμάχη των καιρών μας.

Η Ευρωκεντρική ιδεολογία, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές επιπτώσεις και «Ευρώπη».

Διεθνείς οργανισμοί, ιδεολογικά δεδομένα και τα θρησκευτικά πράγματα.

I) Ένας -ακόμη- ενδοευρωπαϊκος ανταγωνισμός ανάμεσα σε χώρες του Βορρά και του Νότου και II) μια σύντομη αναφορά στις σχέσεις Τουρκίας και Ε.Ε.

Δυτική Ευρώπη, Αποικίες Και Ανατολική Μεσόγειος. Το Χθες Στο Σήμερα.

Η έννοια της Προόδου - μέρος β´. Η επιστημονική γνώση, η «μάζα» και τα όρια του φιλελευθερισμού.

Thinking Inter-Culturally: From racist and Eurocentric Monologism to Inter-Civilizational Dialogism - John M. Hobson, Professor of Politics and International Relations.

Η έννοια της Προόδου - μέρος α´. Η ευρωπαϊκή δυναμική και η παγκόσμια πολιτική.

Κοινή γνώμη, ιδεολογία και ιστοριογραφία.

Ο ευρωκεντρισμός και τα άβαταρ του: τα διλήμματα της κοινωνικής επιστήμης. Εισαγωγή.

The Global Transformation: The Nineteenth Century And The Making Of Modern International Relations. Barry Buzan And George Lawson.

"International Relations Theory and Western Dominance," Oxford University Lecture by Amitav Acharya.

- After Western Hegemony – 40th World Congress of Sociology / Μετά τη Δυτική Ηγεμονία - Παγκόσμιο Συνέδριο Κοινωνιολογίας.

08/09/15--03:07:
I) Το μέλλον της Αιγύπτου (σύντομα και ενδεικτικά);
II) Ελληνικό πολιτικό σύστημα και διαφθορά-κάθαρση και
II) Σχέση διεθνούς περιβάλλοντος-πολιτικών συστημάτων
(Σουέζ, Κύπρος, Ελλάδα, Αίγυπτος).

Οι λύσεις τύπου Αλ Σίσι (το όνομα ενδεικτικό) στην Αίγυπτο είναι παροδικές.
Δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται αενάως ως κυματοθραύστες εναντίον των τάσεων τύπου Μόρσι (το όνομα ενδεικτικό), ιδιαίτερα με όσα έχουν συμβεί τις τελευταίες δεκαετίες στη γεωγραφία του Ισλάμ (κεντρικού ή μη).

Ορισμένοι εξέφρασαν την απέχθεια τους για τις τάσεις αυτές διότι πίστεψαν στην Global Democratic Revolution (*).
Το μέλλον όμως δεν είναι ούτε οι «δυτικιστές» δημοκράτες (G.D.R), ούτε οι δικτάτορες (Σίσι). Το μέλλον -στη γεωγραφία του αραβομουσουλμανικού κόσμου- είναι οι τάσεις τύπου Μόρσι, και το ουσιαστικό ζήτημα είναι πως αυτές θα αποκτήσουν σχετικά -και σε ρεαλιστικά πλαίσια- ήπιες μορφές, και δεν θα κυριαρχούν εντός τους ακραία φονταμενταλιστικά στοιχεία.

Η περιγραφή της πραγματικότητας είναι σχετικά απλή, και δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή γιατί δεν συμφέρει.

Το τέλος του αραβικού κοσμικού σοσιαλισμού/εθνικισμού/δικτατορισμού ξεκίνησε όταν τα αντιτιθέμενα στοιχεία προς το διεθνές σύστημα που εμπεριείχε στους κόλπους του, απέκτησαν χαρακτήρα εναρμονισμένο με αυτό (δηλαδή όταν άρχισαν να αφομοιώνονται).
Όταν έπαψε με λίγα λόγια να έχει αντικαθεστωτικό -ή αντιιμπεριαλιστικό εάν θέλετε- χαρακτήρα.
Τα κοσμικά δικτατορικά καθεστώτα πέρασαν σε φάση κρίσης νομιμοποίησης που είχε ως συνέπεια την αποξένωση μεγάλων τμημάτων των αραβομουσουλμανικών μαζών και την μετακίνηση τους προς τα αντιτιθέμενα στο διεθνές σύστημα αντιπολιτευτικά κινήματα που είχαν ισλαμικό χαρακτήρα (και τα οποία σταδιακά ανέπτυξαν υποκρατικές δομές και δίκτυα κοινωνικής πρόνοιας).
Όσα κοσμικά σοσιαλδικτατορικά καθεστώτα άντεξαν παραπάνω, άντεξαν ακριβώς λόγω του αντιτιθέμενου χαρακτήρα τους στο διεθνές σύστημα.

Αυτό δεν βλέπουν ή δεν θέλουν να δουν οι αριστεροδεξιοί υποστηρικτές των «δυτικιστών» δημοκρατών ή των «δυτικιστών» δικτατόρων.

-----

Η Global Democratic Revolutionως ιδέα προέρχεται από ρεπουμπλικανικούς κύκλους, γεγονός το οποίο στην Ελλάδα δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό (αρκετοί νόμιζαν πως ρίζα της είναι οι δημοκρατικοί, επειδή συνέχισαν το δόγμα).
Ουσιαστικά είναι μια απλοϊκή ψυχροπολεμική ιδέα η οποία έχει διαψευσθεί επανειλημμένως («εξαγωγή»-μεταφύτευση δημοκρατίας, ότι -υποτίθεται πως- συνέβη στη σοσιαλιστική γεωγραφία θα συμβεί και στη μουσουλμανική, τέλος της ιστορίας κ.λπ - Περί εθνικισμού, δημοκρατικής ιδεολογίας -«τέλους της ιστορίας»- του Fukuyama, και χειρισμού της Μέσης Ανατολής από τους ουιλσονιανούς ιδεαλιστές και τους νεοσυντηρητικούς - Ενθυμήσεις: Τι ήταν (;) η "Global Democratic Revolution".).
Εάν η κυβέρνηση ή το καθεστώς Μόρσι παρέμενε στην εξουσία, θα υπήρχαν για πρώτη φορά ριζοσπαστικά στοιχεία ή στοιχεία αντιτιθέμενα στο διεθνές σύστημα (ή στοιχεία που τείνουν προς αυτή την κατεύθυνση) και στις τρεις χώρες που απαρτίζουν το στρατηγικό τρίγωνο της Μέσης Ανατολής.
Δηλαδή, τόσο η Τουρκία, όσο η Αίγυπτος και το Ιράν, θα είχαν ισλαμικές κυβερνήσεις.
Η επιτάχυνση της πορείας κοινωνικοποίησης του Ιράν στο διεθνές σύστημα έχει τεράστιες συνέπειες και είναι αλλαγή/μεταστροφή επιπέδου δεκαετιών.

Οι Έλληνες, νομίζουν πως επειδή τους μπούκωσαν με χρήματα και τους έδωσαν τη δυνατότητα να καταναλώνουν για μια περίοδο, είχαν/έχουν «δημοκρατία».
«Δημοκρατία» δεν έχουν ούτε από την άποψη λειτουργίας του κράτους, ούτε από την άποψη εκλογής νέων κομμάτων/ηγεσιών (ο καταναλωτής επιλέγει από το ράφι, η προεπιλογή γίνεται πριν το ράφι).
Δεν είναι τυχαίο πως μετά το πέρας του διπολικού συστήματος παντού ξηλώνονται τα παλαιά δίκτυα που είχαν εγκαθιδρυθεί κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου από ανατολικούς και δυτικούς προκειμένου να ελέγχονται τα κράτη-δορυφόροι και μέσω των πολιτικών συστημάτων τους να ευθυγραμμίζονται τα τελευταία με τις διεθνείς επιδιώξεις των μεγάλων.
Στην Ελλάδα τα πράγματα παρέμειναν ως είχαν. Όχι απλά δεν άλλαξε τίποτα αλλά συνέχισαν και τα ίδια ακριβώς κόμματα, οδηγώντας μας σε αυτό το χάλι.

Άλλαξε ολόκληρο το διεθνές σύστημα, και στην Ελλάδα δεν άλλαξε τίποτα (παρά μονάχα κάποια περιεχόμενα σε κάποιο κόμμα κ.λπ).
Η Ελλάδα για να προχωρήσει χρειάζεται το ξεκαθάρισμα της δικής της Ergenekon και των δικών της δικτύων Gladio, χρειάζεται να αναδειχθεί η οργανική σχέση κομματοκρατικής διαφθοράς με ιδιωτικά συμφέροντά, η διαλεύκανση των υποθέσεων του χρηματιστηρίου και της ζήμενς.
Αυτά είναι τα στοιχεία που συντηρούνται και υποβαθμίζουν τα κράτη στο επίπεδο του «τριτοκοσμισμού» (με την κλασική έννοια η οποία πλέον δεν ισχύει).
Τα περί «ευρωπαϊκής οικογένειας» και περί «οικονομικού προβλήματος» -μονάχα- από παπαγάλους εγγυώνται τη διαιώνιση αυτή της κατάστασης.

---------------------------------------------------------

Το εσωτερικό διαπλέκεται με το διεθνές.
Για την ανάλυση της δυσμορφίας των πολιτικών συστημάτων και των οικονομιών πολλές φορές δεν αρκεί να κοιτάς μονάχα στο «εσωτερικό» ενός κράτους.
Η ειρωνεία είναι πως περιορίζουν το βλέμμα τους στο «εσωτερικό», δηλαδή σκέφτονται καθαρά ενδοκρατικά, αυτοί που θέλουν την υπέρβαση του κράτους!

III

Λίγα χρόνια μετά την διάνοιξη, το έτος 1869, της διώρυγας του Σουέζ, η Κύπρος, το 1878 τίθεται υπό αγγλική διοίκηση ή «προστασία».
Ένα χρόνο μετά, το 1879 η Αίγυπτοςεπίσης τίθεται υπό αγγλική διοίκηση ή «προστασία» (χωρίς ωστόσο να ονομαστεί επίσημα προτεκτοράτο, αυτό θα συμβεί το 1914 για την Αίγυπτο και το 1925 για την Κύπρο).
Το 1922 γίνεται η διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Αιγύπτου εξαιρουμένων τεσσάρων τομέων (δώστε προσοχή): της εξωτερικής πολιτικής, των επικοινωνιών, του στρατού (και του αγγλοαιγυπτιακού Σουδάν).

Το 1954, ο Νάσερ διώχνει τους Άγγλους από τη διώρυγα του Σουέζ, ένα χρόνο μετά, το 1955, ξεκινά ο αντιαποικιακός αγώνας στην Κύπρο.
Το 1956 ο Νάσερ εθνικοποιεί τη διώρυγα του Σουέζ, δυο χρόνια μετά, το 1958, η Αίγυπτος και η Συρία ενώνονται σε ένα κράτος με την επωνυμία Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία (θυμίζω τη φράση του David Ben-Gurion:
Οι Άραβες δεν μπορούν να κάνουν πόλεμο χωρίς την Αίγυπτοή ειρήνη χωρίς την Συρία). Το 1960, ιδρύεται η Κυπριακή Δημοκρατία.
Το 1967 οι Αιγύπτιοι «κλείνουν» την διώρυγα του Σουέζ.
Ανεβαίνει η «πρώτη» δικτατορία στην Ελλάδα. Το 1974 οι Αιγύπτιοι «ανοίγουν» τη διώρυγα του Σουέζ.
Πέφτει η «δεύτερη» δικτατορία στην Ελλάδα.

---------------------------------------------------------

Η «χούντα» φανέρωσε πως η ανασφάλεια για τις εξωτερικές σχέσεις, τα στρατηγικά συμφέροντα και τα ζητήματα ασφαλείας μιας μεγάλης δύναμης, μπορεί να επηρεάσει και να αλλοιώσει το πολίτικο εσωτερικό μιας χώρας (δηλαδή πως το διεθνές και το εξωτερικό μπορεί σε περιπτώσεις να διαμορφώνει το εσωτερικό και όχι αντίστροφα).
Ήταν προϊόν αποτυχίας της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α και χαρακτηριστική περίπτωση των μηχανισμών που στήνονται στα κράτη προκειμένου ένα πολιτικό σύστημα μιας μικρής χώρας να εξυπηρετεί -ή να ευθυγραμμίζεται με- τις ανάγκες και τα συμφέροντα μιας μεγάλης δύναμης. Στις μέρες μας οι μηχανισμοί που επιτελούν αντίστοιχες λειτουργίες είναι διαφορετικής υφής και ποιότητας.

08/10/15--03:19:
Αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα
σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο εντός της Ε.Ε.

Το αποτέλεσμα της -προσπάθειας- μεταφοράς περισσότερων εξουσιών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή σε υπερεθνικό επίπεδο, και της αλλαγής/μεταστροφής της ισορροπίας δυνάμεων προς όφελος του υπερεθνικού επιπέδου γεννά/τροφοδοτεί μια αντίρροπη κίνηση, μια αντίθετη δράση.
Η άνοδος του λεγόμενου «ευρωσκεπτικισμού» είναι -μεταξύ άλλων- αποτέλεσμα της αλλαγής/μεταστροφής των συσχετισμών δύναμης ανάμεσα στο εθνικό και το υπερεθνικό επίπεδο (προς όφελος του τελευταίου) και της διάβρωσης της κυριαρχίας, της απίσχανσης και της κένωσης αυτού που στη καθημερινότητα μας ονομάζουμε «δημοκρατία», της αποδόμησης και απονομιμοποίησης των εθνικών πολιτικών συστημάτων.
Του χάσματος ανάμεσα σε κυβερνώντες και κυβερνώμενους

Σε όλα τα κράτη του πλανήτη -εκτός της Ε.Ε- θα υπήρχε παρόμοια αντίδραση σε μια πιθανή προσπάθεια εκχώρησης -ή «διαμοιρασμού»- κυριαρχίας από το επίπεδο των εθνικών δήμων -οι οποίοι παρέχουν νομιμοποίηση και αξιώνουν λογοδοσία- προς το υπερεθνικό επίπεδο (με την ένταξη τους στα Ηνωμένα Έθνη, έναν κατά βάση διακυβερνητικό και όχι υπερεθνικό οργανισμό -αν και χρειάζεται διευκρίνηση το σημείο αυτό-, οι χώρες συμφωνούν να μην απειλήσουν και να μην παραβιάσουν την εδαφική ακεραιότητα ή την κυριαρχία και πολιτική ανεξαρτησία οποιουδήποτε άλλου κράτους).
Στην Ε.Ε, σχεδόν όλες οι αντιδράσεις ή οι ενστάσεις απέναντι στη μεταφορά εξουσιών, στην αλλαγή των συσχετισμών και της ισορροπίας δύναμης ανάμεσα στο εθνικό και το υπερεθνικό επίπεδο, ταυτίζονται με την «ακροδεξιά», είτε βαφτίζονται «εθνολαϊκισμός».

Αυτά είναι ωραία λογοπαίγνια σε επίπεδο προπαγάνδας και διαμόρφωσης της «κοινής γνώμης».
τις παρούσες συνθήκες, όμως, η περισσότερη ή βαθύτερη ολοκλήρωση και η απαίτηση για επανεθνικοποίηση των πολιτικών, δεν είναι δύο αντιθετικές κινήσεις, αλλά δύο -αλληλοτροφοδοτούμενες- όψεις του ίδιου νομίσματος.
Το σύνθημα «περισσότερη Ευρώπη» θα φέρει «περισσότερο εθνικισμό».
Το έχω ξαναγράψει:
Να είσαι αιτία αυτού που -υποτίθεται πως- αξιώνεις να καταπολεμήσεις & να μη το συνειδητοποιείς καν.
Ο λεγόμενος «εθνολαϊκισμός» είναι σύμπτωμα αποτυχιών - της μη ομαλής και μη νομιμοποιημένης μετάβασης από το εθνικό στο υπερεθνικό επίπεδο εξουσιών, της αποτυχίας υπέρβασης των εθνοκρατικών δομών, της δημιουργίας αντιπροσωπευτικών κενών, της απονομιμοποίησης των κομμάτων σε εθνικό επίπεδο τα οποία -εξαιτίας και του κενού αντιπροσώπευσης που προκύπτει- δέχονται όλη τη φθορά καθώς στο εθνικό επίπεδο υπάρχει λογοδοσία και όχι στο υπερεθνικό (οι ευθύνες, η λογοδοσία και οι απώλειες βρίσκονται πάντα στο εθνικό επίπεδο, το υπερεθνικό είναι καθαγιασμένο).
Αυτή η αποτυχία εκφυλίζεται σε «ευρωλαϊκισμό».
Η αντιπαράθεση ανάμεσα σε «εθνολαϊκισμό» και «ευρωλαϊκισμό» από ένα σημείο και ύστερα καθίσταται αυτοτροφοδοτούμενη.

Η εκχώρηση -ή ο «διαμοιρασμός»- κυριαρχίας σε υπερεθνικούς οργανισμούς, που προτείνεται ως λύση, όχι μόνο δεν θα περιορίσει αλλά θα ενισχύσει τα φαινόμενα που -υποτίθεται πως- επιθυμεί να καταπολεμήσει. Αυτά ως μια σύντομη αναφορά για τη σχέση εθνικού και υπερεθνικού επιπέδου εντός της Ε.Ε. Σε επόμενο σημείωμα θα εξετάσω περαιτέρω και τα τρία επίπεδα του κάθετου άξονα (υποεθνικό-εθνικό-υπερεθνικό).

.~`~.

Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

1) Ο «κεντρισμός» ως οικονομικο-πολιτικός μονόλογος και η πολιτιστική αυτοχθονία ως πολιτική πολυφωνία. Εισαγωγή στις έννοιες του πολιτικού και πολιτιστικού «προστατευτισμού».
2) Σύντομη παρατήρηση Περί κεϋνσιανο-μαρξιστο-φιλελεύθερου υπερεθνισμού (supranationalism) 3) Όσα ωφελούσαν τους ισχυρούς και ιδιοτελείς τα προπαγάνδιζαν οι αφελείς.
4) Επίπεδα.
5) Με αφορμή μια επισήμανση του Joschka Fischer. Κυριαρχία, ηγεμονία, εθνικό κράτος και «Ευρώπη».
6) Υπερεθνικότητα (supranationalism), διακυβερνητισμός (intergovernmentalism), κυριαρχία (sovereignty) και αυτοδιάθεση (self-determination). Εισαγωγή.
7) Τρία επίπεδα και «αριστερά» και «δεξιά».
8) Υπερεθνικές πολιτικές οντότητες και εθνικά οργανωμένος κόσμος. Σύντομη αναφορά.
9) «Νεομεσαιωνισμός», Ευρωπαϊκή Ένωση, κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση κρατών.
10) Ανάμεσα στην Σκύλλα και τη Χάρυβδη.
11) Πλανητικός μετασχηματισμός -εισαγωγικά περί «γεωκεντρικής τεχνολογίας» και «εθνοκεντρικής πολιτικής», παγκοσμιοποίησης και μη αναστρεψιμότητας της, διεθνικών οργανισμών, πολυεθνικών επιχειρήσεων και εθνών-κρατών.
12) Εισαγωγική αναφορά στα δομικά προβλήματα του ευρωπαϊκού πλαισίου και μια αναφορά στον ελλαδοευρωπαϊσμό.
13) Περί «λαϊκισμού». Σύντομη αναφορά.
14) I) Σύντομη αναφορά στις κυρίαρχες ιδεολογίες
και II) την άνοδο του «εθνικισμού» στην «Ευρώπη».
15) Ελλαδικός «ευρωπαϊσμός» και αλλοίωση, χειραγωγηση και σύγχυση ταυτοτήτων μέσω τεχνητών διπολισμών και άρνησης της εθνικής διάστασης.
16) Περί «Ευρωσκεπτικισμού» - μέρος α´. Η περίπτωση του «Ευρωρεφορμισμού».
17) Το «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ε.Ε και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή: μια αμφισβητούμενη εξουσία.

Παρατηρητήριο Αμαρουσίου

Παρασκευή 1 Μαΐου 2020

032 Cosmoidioglossia Δημοψήφισμα 5ης Ιουλίου 2015: το στοίχειωμα του νόθου ευρωπαϊσμού

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου