Στη σημερινή και την επόμενη ανάρτηση θα περιγράψω την
διαμόρφωση της κοινωνιογλωσσολογικής διγλωσσίας των «βυζαντινών» Ρωμαίων που
είχαν ως «φυσική» γλώσσα τα ρωμαίικα, αλλά χρησιμοποιούσαν ως λόγια γραπτή
γλώσσα τα ελληνικά.
1. Η διγλωσσία
Με τον όρο (κοινωνιογλωσσολογική) διγλωσσία
(diglossia, όχι bilingualism), οι γλωσσολόγοι εννοούν την συνειδητά επιλεκτική
χρήση δύο συγγενικών γλωσσικών ποικιλιών, μία υψηλού και μία χαμηλού κύρους
(high & low register), σε διαφορετικές κοινωνικές περιστάσεις.
Η ποικιλία
υψηλού κύρους (που συχνά αποτελεί και την λόγια γραπτή γλώσσα μιας κοινωνίας)
στις προνεωτερικές κοινωνίες συχνά διδασκόταν επίκτητα/«τεχνητά» (με
επιπρόσθετη εκπαίδευση πέρα από την λεγόμενη πρώτη κοινωνικοποίηση του ατόμου)
και ήταν η διατοπική (επειδή ήταν σχετικά τυποποιημένη) γλώσσα της ολιγάριθμης,
λόγιας κοινωνικής ελίτ, η οποία χρησιμοποιούνταν παράλληλα και ως επίσημη
γλώσσα των πολιτικών και εκκλησιαστικών θεσμών.


















